Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Η Παναγία στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή:

«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Να, πάρε τον Χριστό! »


Η μνήμη του αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή, τιμάται στις 16 Αυγούστου



…Την ημέρα αυτή βρίσκομαι στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

και στο μυαλό μου ήρθε κάτι που είχα διαβάσει προ ετών,

από τον βίο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.


Αφορούσε ένα θαυμαστό γεγονός όταν ο Γέροντας Ιωσήφ βίωνε ένα μεγάλο πειρασμό,

που είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί η υπομονή του.


Συγκεκριμένα στο εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου στην Σκήτη της Μικρής Αγίας Άννας, εμφανίστηκε

στον γέροντα Ιωσήφ η Παναγία, κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της.


Μεταξύ άλλων η Παναγία που εορτάζουμε, του είχε πει χαρακτηριστικά:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι;”.


Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων βιώνουν καθημερινά δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμούς,

ενώ και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.


Το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή με την Παναγία είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα λόγια της

πρέπει να μας παραδειγματίσουν και να σκεφτούμε που πρέπει να έχουμε στραμμένη την ελπίδα μας….


Με αφορμή την ημέρα των Εισοδίων στο Άγιον Όρος, παραθέτω το σχετικό γεγονός με την εμφάνιση της Παναγίας

στον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.


*****


«Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς.

Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ.


Κάποτε, όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα, πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις

και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.


Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο.

Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα,

καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν.


Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της,

τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος με περισσότερο δέος παρακαλεί·

“τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη” έκραζα

“και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, την ψυχών και σωμάτων ιατρόν;”.


Και ενώ βρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαια μπροστά στην εικόνα Της αυτή,

αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της αντιλήψεώς Της.


Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν

ήταν μόλις ένα μέτρο).


Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε φως και η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.

Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη,

με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα: Μητροπαρθενική.


Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη.

Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος Της, ο γλυκύτατος Ιησούς μας

τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της, άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το θεοπρεπές μεγαλείο Του.

Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.


Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; γιατί αποθαρρύνεσαι;

Να, πάρε τον Χριστό!”.


Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε,

όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!

Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του

και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι!


Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.

Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων,

γιατί επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Της.


Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος αυτό που είχε πατήσει,

θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!


Να, αυτά τώρα Της ενθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πιά παρά να με πάρει

από αυτή την ζωή στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!».[/i]




*Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έκδ. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 112016, σσ. 155-157.


romfea.gr

[XAPA]

«Το τάμα που δεν κρεμάστηκε ποτέ»


Μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγαινε κάθε Αύγουστο στις Παρακλήσεις.

Πάντα στην ίδια θέση. Πάντα με ένα μικρό κερί στο χέρι.


Κάποια μέρα μια νεότερη γυναίκα που στεκόταν δίπλα της παρατήρησε πως,

όταν ο ιερέας έψαλλε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εκείνη έκλεινε τα μάτια και δάκρυζε.


Μετά την ακολουθία τη ρώτησε:

- Γιαγιά, τόσα χρόνια έρχεσαι στην Παναγία. Έχεις κάποιο τάμα;

Η ηλικιωμένη χαμογέλασε.

- Είχα…


- Και εκπληρώθηκε;

Έμεινε για λίγο σιωπηλή.

- Όχι όπως το ζήτησα.


Η νεότερη γυναίκα την κοίταξε απορημένη.

Κι εκείνη συνέχισε:

- Πριν πολλά χρόνια, το παιδί μου αρρώστησε βαριά.


Ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ και παρακαλούσα την Παναγία να το κάνει καλά.

Η φωνή της έσπασε.

- Το παιδί μου τελικά έφυγε…


Η κοπέλα κατέβασε τα μάτια. Δεν ήξερε τι να πει.

Τότε η ηλικιωμένη τής έπιασε το χέρι.

- Μη λυπάσαι. Για πολλά χρόνια θύμωνα. Έλεγα: «Γιατί, Παναγία μου; Αφού Σε παρακάλεσα τόσο…»


Και μια μέρα κατάλαβα κάτι.

Το τάμα μου δεν ήταν να μου δώσει ο Θεός ό,τι Του ζήτησα.

Το τάμα μου ήταν να μην Τον εγκαταλείψω όταν δεν μου το έδωσε.


Η κοπέλα δάκρυσε.

- Και γι’ αυτό έρχεσαι ακόμη;

Η ηλικιωμένη κοίταξε την εικόνα της Παναγίας.

- Γι’ αυτό έρχομαι περισσότερο τώρα.


Για να Της πω:

«Δεν κατάλαβα το θέλημα του Θεού…αλλά βοήθησέ με να συνεχίσω να Τον αγαπώ.»


Ίσως αυτή να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές πίστης.

Όχι να πιστεύεις μόνο όταν γίνεται το θαύμα που περίμενες.

Αλλά να μπορείς, ακόμη και με δάκρυα, να ψιθυρίζεις:

«Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω…αλλά δεν θα φύγω από κοντά Σου.»


proskynitis

[XAPA]

Σ’ αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις…

~ Όσιος γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης



Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε στον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου,

και πριν και μετά την χειροτονία του πατρός Ευαγγέλου:


«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.

Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο.


Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».


«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, «κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου.

Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος…

Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.


Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα.

Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.


Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:

«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».

Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.


Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:

«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις!

Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις..



Από ομιλία του πατρός Ευαγγέλου Παπανικολάου για τον όσιο γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.

logosfotos.blogspot

[XAPA]

Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;


Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρική εκκλησία των Αθηνών και έζησα βαθύ πόνο.

Την ώρα πού Kοινωνούσαν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια»

-και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία.


Δέκα βήματα από το Άγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων»

εκάλυπταν την παρουσία του Κυρίου.


Η θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια.

Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις

-και δικαίως- από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο Άγιο Βήμα.


Αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη στάση τους δεν τον βοηθούν.

- Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται.

- Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται.

- Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν.

Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» και προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι.

Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.


Ρώτησα:

– Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;

– Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!

Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω;


Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα.

Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού.

Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό,

πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;


Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο.

Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο;»


Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία.

Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος.


Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα.

Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα

Και σ’ αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα,

να μη βιώνουν το μοναδικό γεγονός.


Ποιος λειτουργεί, μωρέ;

Ο παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μαζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λαού»;

Ε! Όπως στέκεται ο ιερέας πρέπει να στέκεται και ο πιστός. Συγκεντρωμένος. Απόλυτα παραδομένος στο Θεό.

Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη.


«Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα».

Είμαστε όλοι ιερουργοί… Πω, πω, πω! Τι μας αξιώνει ο Θεός να ζούμε!


Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται η Μεγάλη Θυσία, θα πρέπει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού».

Να κλαίμε από ευτυχία που ο ίδιος ο Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μας.


Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύουμε;

Πιο συνεπείς είναι αυτοί που δεν μπαίνουν στο ναό.


Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκεντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό.

– Τα κατάλαβες αυτά πού λέω; Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητοποιείς και τους άλλους αδελφούς μας

πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρικτά μυστήρια. Έτσι είναι, όπως τα λέω.


Να μας δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το «θαύμα».

Κανονικά θα έπρεπε και ο ιερέας και ο πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κοντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο.

Αλλά ευδοκεί ο πολυεύσπλαχνος Θεός και, άκου φρικτό πράγμα, αναπαύεται κιόλας στη μηδαμινότητά μας.

Εδώ έκλαψε ο σεβάσμιος γέροντας, ο αληθινός λειτουργός…


Και πρόσθεσε:

– Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον…

Τώρα μεταφέρεις Χριστό. Έγινες χριστοφόρος.

Μια ευχή τα λέει όλα: «Δος ημίν εν οσιότητι λατρεύειν Σοι».



†Γεώργιος Παπαζάχος, καθηγητής Καρδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και προσωπικός ιατρός του Οσίου Πορφυρίου

romfea.gr

[XAPA]

Ένα απλό τεστ ταπεινότητας


– Πώς να ξεχωρίσεις ένα ταπεινό άτομο από κάποιον που προσπαθεί να είναι ταπεινός;

Και πώς να κάνεις αυτήν την διάκριση στον ίδιο τον εαυτό σου;


Εάν θυμώνουμε ή οργιζόμαστε, τότε σίγουρα δεν έχουμε ταπεινότητα.

– Είναι πολύ απλό. Εάν θυμώνουμε ή οργιζόμαστε, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε διόλου ταπεινότητα.

Θέλετε να δείτε αν είστε ταπεινοί; Δείτε αν είστε θυμωμένοι. Ή, εάν κάποιος σας προσβάλλει, αρχίζετε να «βράζετε» μέσα.


Ή, εάν ο άλλος δεν εκπληρώνει το θέλημά σας, ή αν κάτι δεν είναι όπως θα το θέλατε, τότε αναστατώνεστε.

Ή αν κάποιος σας αντιλέγει, διαφωνεί μαζί σας, σας λέει ότι λέτε ανοησίες, τότε θα αντιδράσετε σε αυτές τις λέξεις.

Προφήτη χρειάζεστε να σας πει ότι έχετε ή δεν έχετε ταπεινότητα;


Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε: «Η ταπεινότητα δεν είναι ζάχαρη». Όταν λέω, «Χριστέ μου, ελέησόν με», πρέπει να είμαστε ταπεινοί,

ώστε να με ελεήσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μου δώσει δύο κιλά ταπεινότητας, αλλά ότι θα πάρει λίγη χάρη από έναν αδελφό

που είτε μου μιλά αυστηρά είτε με επιπλήττει είτε με αγνοεί. Και από αυτό θα φανεί αν όντως έχω επιδείξει ταπεινότητα.


Κάποτε, όταν ο Γέροντας Παΐσιος ήταν στο μοναστήρι της Κόνιτσας, καθ΄οδόν προς την εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία

έπεσε πάνω σε μια αρκούδα. Ο Γέροντας είχε δύο πρόσφορα στα χέρια του.

Και είπε: “Θα σου δώσω το ένα πρόσφορο και το δεύτερο θα το πάρω στην εκκλησία”.


Και έπιασε την αρκούδα από το αυτί και την πήρε μαζί του.

Αλλά προτού φτάσουν στο χωριό, έδιωξε την αρκούδα και προσευχήθηκε:

“Κύριε, Σε παρακαλώ, δώσε μου ταπεινότητα στην ψυχή μου!” Και στο χωριό όλοι τον αγαπούσαν.


Ο ιερέας του χωριού τον θεωρούσε άγιο και του φέρονταν με μεγάλο σεβασμό.

Και έτσι ο Γέροντας ήρθε στην εκκλησία και, όπως πάντα, ανέβηκε στον σολέα, για να μην είναι με τους λαϊκούς.


Ο ιερέας, μόλις τον είδε, θύμωσε πολύ.

Σταμάτησε την Θεία Λειτουργία και βάλθηκε να φωνάζει: «Φύγε από εδώ! Και μην ξανάρθεις στο Ιερόν!

(ο Γέροντας είχε πάει ακόμη και στο Ιερό, και όχι μόνο στον σολέα).

Ποιος νομίζεις ότι είσαι;”. Και τον πέταξε έξω από την Εκκλησία.


Και του φώναζε, ώστε όλοι να τον ακούσουν. Οι ψάλτες σταμάτησαν να ψάλλουν.

Ο Γέροντας έφυγε ήσυχα. Και αναρωτιόταν:

“Μα τι συνέβη;” Και τότε θυμήθηκε ότι είχε ζητήσει από τον Θεό να του δώσει ταπεινότητα.

Και μετά ηρέμησε και είπε μέσα του:

«Καλά έκανε ο παπάς! Έπρεπε να με διώξει από την εκκλησία! Ποιος είμαι εγώ που τόλμησα να μπώ στο Ιερό;».


Και βάλθηκε να κλαίει για τις αμαρτίες του και να ευχαριστεί τον παπά στις σκέψεις του για αυτό το συμβάν.

Και τότε ο παπάς ντυμένος τα άμφια τον πλησίασε και υποκλίθηκε στο έδαφος, ζητώντας συγχώρεση και λέγοντας:

“Δεν ξέρω τι μου συνέβη”. Και ο Γέροντας του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έτσι έπρεπε να μου συμβεί”.


Τέτοια συμβάντα είναι που μας διδάσκουν το τι είναι ταπεινότητα.


Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


sostis.gr

[XAPA]

Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία


Μία φίλη μου βρέθηκε στην Ιταλία… Εκεί πήρε όστια.

Όταν μου το ανέφερε της είπα:

«Καλά, πώς το έκανες αυτό; Το είπες στον πνευματικό σου»;


Εκείνη απάντησε:

«Γιατί να το πω;

Όλα θα τα λέμε στον πνευματικό;».


Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου, με πήρε τηλέφωνο ο Άγιος Πορφύριος.

Μου είπε:

«Να έρθεις απάνω.

Αυτό που θέλω να σου πω δεν συζητιέται από το τηλέφωνο παιδί μου,

αλλά απομακρύνσου λίγο από την τάδε φίλη σου και θα τα πούμε…».


Όταν ανέβηκα στο Μήλεσι και τον συνάντησα, μου είπε:

«Αυτό που έκανε η φίλη σου θα της στερήσει την είσοδο στην Ουράνια Βασιλεία.

Η όστια δεν είναι Θεία Κοινωνία. Είναι πλάνη.

Δεν είναι η αληθινή θρησκεία αυτή…


Δεν θα της πεις τώρα τίποτα, δεν θα βιαστείς γιατί δεν το παραδέχεται με τίποτα και θα την χάσουμε…

Θα έρθει στιγμή προ του τέλους της που θα δυσκολευθεί να παραδώσει…


Τότε θα της πεις:

“Δεν έχεις εξομολογηθεί αυτό το πράγμα…!”»


proskynitis

[XAPA]

Ονομάζομαι Νικηφόρος, παιδί μου, και είμαι στους Αγίους Αναργύρους!


Ονομάζομαι Λ.Γ.*, είμαι 22 ετών και είμαι τελειόφοιτος της Αθωνιάδος Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αγίου Όρους.

Θα ήθελα να σας διηγηθώ με φόβο Θεού ένα θαυμαστό γεγονός,

το οποίο μου είχε συμβεί πριν λίγο καιρό

με τον ευλαβέστατο όσιο Νικηφόρο (Όσιος Νικηφόρος ο λεπρός).


Ένα βράδυ, καθώς πήγαινα για τον κανόνα μου, μέσα στην εκκλησία της Σχολής, την στιγμή που προσκυνούσα,

αντίκρυσα σ’ ένα στασίδι έναν Μοναχό, ο οποίος προσευχόταν με ένα πολύ μεγάλο κομβοσχοίνι.


Αφού έκανα το σημείο του σταυρού, πήγα κοντά του και, βάζοντας μετάνοια, του είπα:

– Ευλογείτε, Πάτερ.


Εκείνος μου απάντησε:

– Ο Κύριος, παιδί μου.


Την στιγμή εκείνη ανασηκώθηκε και μ’ ένα γαλήνιο χαμόγελο με κοίταξε μέσα στα μάτια.

Δεν μπορώ να εκφράσω το τι παράξενα αισθήματα ένιωθα μέσα μου.

Άρχισα να κάνω κάποιες ερωτήσεις στον Γέροντα.


Τον ρώτησα:

– Γέροντα, πώς ονομάζεσθε;


Εκείνος μου απάντησε:

– Ονομάζομαι Νικηφόρος, παιδί μου, και είμαι στους Αγίους Αναργύρους.


Έπειτα άρχισε να μου δίνη απαντήσεις σε κάποια πράγματα που με απασχολούσαν.

Ήξερε ακόμη και τους λογισμούς μου.

Έμεινα έκπληκτος από αυτά τα οποία μου έλεγε.


Ακόμη με συμβούλεψε να λέω πάντα την ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό»,

να κάνω υπακοή στον πνευματικό μου,

να ασκηθώ στην ταπείνωση, και στην υπομονή.


Έπειτα τον ρώτησα αν έχη ευλογία να πάω κάποια στιγμή να τον συναντήσω και μου είπε:

– Ναι, παιδί μου, να έρθης.

Θα σε περιμένω με μεγάλη χαρά, να με χαιρετήσης.

Να ξέρης πως θα προσεύχομαι πάντα για σένα.


Αφού με ευλόγησε στο κεφάλι, μου ευχήθηκε:

– Η Παναγία να είναι μαζί σου. Και μην φοβάσαι, παιδί μου.

Τους πειρασμούς να τους αντιμετωπίζεις με πίστη και υπομονή και εγώ θα είμαι δίπλα σου.


Έβαλα μετάνοια, τον ευχαρίστησα με δάκρυα στα μάτια και, αφού με αγκάλιασε, μου είπε:

– Μην κλαις, διότι θα είμαι πάντα δίπλα σου.


Αποχώρησα από την εκκλησία πιστεύοντας πως είναι κάποιος γνωστός του σχολάρχη μας.

Μετά από μισή ώρα κάτι με τραβούσε να μπω ξανά μέσα στην Εκκλησία.

Μόλις μπήκα, το μόνο που υπήρχε ήταν μια πολύ έντονη ευωδία. Δεν είπα σε κανέναν τίποτε.


Μετά από λίγες μέρες, κάποιος μοναχός μου έκανε δώρο ένα βιβλίο.

Μόλις αντίκρυσα την φωτογραφία και το όνομα στο εξώφυλλο, ξέσπασα σε λυγμούς,

διότι ο εικονιζόμενος, ήταν ο όσιος Νικηφόρος.


Ευχαριστώ τον Θεό, που με αξίωσε, να αντικρύσω αυτόν τον Άγιο.

Από τότε τον αγαπώ και τον ευλαβούμαι πάρα πολύ.

Πολλές φορές νοιώθω ζωντανή την παρουσία του κοντά μου.



* Ολόκληρο το όνομα αναφέρεται στο πιο κάτω βιβλίο.

Μαρτυρία από το βιβλίο του Μοναχού Σίμωνος, ο “Άγιος Νικηφόρος ο λεπρός, ο θαυματουργός”.


iconandlight

[XAPA]

Τα γαϊδούρια τρόμαξαν και το ένα από αυτά παρέσυρε τον ασυρματιστή (Άγιο) Παΐσιο

σε γκρεμό βάθους τουλάχιστον 500 μέτρων.


Συντάχθηκε από Ἡλίας Καλλιώρας σε Πατερικά Κείμενα


Ο κ. Μπαλάσκας εξιστορεί πώς γνώρισε τον ασυρματιστή στο Στρατό Άγιο Παΐσιο και πώς κατάλαβε τις ικανότητες

που είχε ο άνθρωπος αυτός από νεαρή ηλικία.


Το πρώτο πράγμα που έκανε και κέντρισε το ενδιαφέρον του συστρατιώτη του, αλλά και όλων των άλλων στρατιωτών

ήταν να προβλέψει την απώλεια ενός στρατιώτη πυροβολητή.


Όπως δήλωσε σε συνέντευξη του ο Βασίλειος Μπαλάσκας επρόκειτο να προωθήσουν στο μέτωπο,

δύο από τα τέσσερα πυροβόλα που είχαν (τα άλλα δύο θα τα κρατούσαν τα μετόπισθεν).


Τότε τον πλησίασε ο στρατιώτης πυροβολητής και του είπε να μην πάει εκείνος μπροστά, αλλά να μείνει πίσω.

Ο διμοιρίτης του έκανε το χατίρι, αλλά τότε ήρθε η προφητεία του νεαρού ασυρματιστή:


«Και εδώ να τον αφήσεις θα σκοτωθεί»,

είπε ο Άγιος Παΐσιος στον κ. Μπαλάσκα.

Και όντως έτσι έγινε.


«Όταν επιστρέψαμε, αφού δεν καταφέραμε να πάρουμε το ύψωμα, μάθαμε πώς όντως ο πυροβολητής είχε σκοτωθεί»,

είπε ο κ. Μπαλάσκας.


Στη συνέχεια εξιστορεί μία άλλη περίπτωση που τον έκανε να μείνει με το στόμα ανοιχτό,

όπως και πολλούς ακόμη συστρατιώτες.

«Πορευόμασταν προς μία περιοχή και δεχθήκαμε πυρά.


Τα γαϊδούρια τρόμαξαν και το ένα από αυτά παρέσυρε τον ασυρματιστή Παΐσιο σε γκρεμό,

βάθους τουλάχιστον 500 μέτρων.

Τότε είπαμε πώς σκοτώθηκε και ο διοικητής μάλιστα,

θέλησε να βγάλει και σχετικό σήμα.


Μετά από κάποια ώρα εμφανίστηκε ο Παΐσιος χωρίς να έχει πάθει τίποτα και όταν τον ρωτήσαμε τι έγινε και πώς γλύτωσε,

έδειξε προς τα πάνω και είπε ο Θεός».


Εκεί, όπως λέει ο κ. Μπαλάσκας που ακόμη και σήμερα τον βλέπει στα όνειρα του τακτικά,

«καταλάβαμε πώς ο άνθρωπος αυτός είχε κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά».


Και αποδείχθηκε αυτό σε μία άλλη μάχη με τον εχθρό.

«Τα διασταυρούμενα πυρά ήταν συνεχόμενα και κάποια στιγμή ένας στρατιώτης τραυματίσθηκε

και ζητούσε βοήθεια.


Δεν τολμούσε να μπεί κανείς στο σημείο.

Το έκανε ο Παΐσιος.


Εν μέσω πυροβολισμών πήγε πήρε τον στρατιώτη στην πλάτη και τον έφερε πίσω,

χωρίς να πάθει απολύτως τίποτα», είπε ο κ. Μπαλάσκας.


Αποκάλυψε πώς ο ζήλος και η αγάπη του Γέροντα Αγίου Παϊσίου ήταν μεγάλη για την πατρίδα

και είπε πώς απολύθηκε από τον Στρατό το 1950.


Είχε ήδη κάνει πολλούς συστρατιώτες του να πιστέψουν στο Θεό,

αλλά και να μάχονται για την πατρίδα με ακόμη μεγαλύτερο σθένος..


Το 1945, με το όνομα Αρσένιος, κατατάχτηκε στον ελληνικό στρατό και υπηρέτησε ως ασυρματιστής.

Απολύθηκε επίσημα στις 21 Μαρτίου 1950 από τη Μακρακώμη Λαμίας και αμέσως μετά εισήλθε στο Άγιο Όρος για να μονάσει.


Vatatzis

[XAPA]

Ποιες είναι οι επτά μορφές του Εγωισμού μας;


*Άγιος Παΐσιος:

“Όταν πληγώνεται ο εγωισμός σου, μην τον περιθάλπης άφησέ τον να πεθάνη.

Αν πεθάνη ο εγωισμός σου, θα αναστηθή η ψυχή σου.

Πρέπει να θάψουμε το εγώ μας, να σαπίση και να γίνη κοπριά, για να αναπτυχθή η ταπείνωση και η αγάπη”


Μήπως είμαστε Εγωιστές και δεν το ξέρουμε ή ίσως δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε;

διάβασε παρακάτω τις 7 μορφές του Εγωισμού, μήπως κάτι από αυτά ή όλα μας χαρακτηρίζουν..;


ΘΕΛΕΙ ΜΕΓΑΛΗ Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η !!!

ΕΠΤΑ (7) ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΜΑΣ:


1. ΕΠΙΔΕΙΚΤΙΚΟΤΗΤΑ, (το πνεύμα της επίδειξης).


2. ΠΕΡΙΑΥΤΟΛΟΓΙΑ, (ο άμεσος έπαινος του εαυτού μου).


3. ΕΠΑΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ, (έμμεσος έπαινος του εαυτού μου).


4. ΕΥΘΥΞΙΑ, (να θίγομαι με το παραμικρό).


5. ΠΑΡΑΠΟΝΟ, (καθώς με πονηρό τρόπο επιδιώκω τη συμπόνια των άλλων, ώστε να γίνομαι συνεχώς το επίκεντρο της προσοχής τους).


6. ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ…


7. ΠΡΟΠΕΤΕΙΑ, (να διακόπτω τους άλλους, να απαντώ χωρίς να με ρωτούν και γενικότερα να απορρίπτω χωρίς προσεκτική εξέταση).



agiotopia.gr

[XAPA]

Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ πως ολάκερος ο κόσμος δεν αξίζει,

όσο αξίζει μια ανθρώπινη ψυχή


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, ότι δεν μπορώ να τα παίρνω όλα πια τοις μετρητοίς.

Πρέπει να μάθω να αφήνω πράγματα, λόγια και συμπεριφορές να ‘’πέφτουν’’ κάτω…


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, ότι οι δουλειές δεν πρόκειται να τελειώσουνε ποτέ.

Και πως αν δεν δημιουργήσω χρόνο για τον εαυτό μου εγώ, κανείς δε θα μου τον χαρίσει…


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ ότι το μόνο που κουβαλάω μαζί μου προίκα και κληρονομιά, είναι όλα όσα έδωσα.

Ό,τι μάζεψα ή κράτησα για μένα, για να έχω,

ήδη το τρώει η φθορά.


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ, πως με την αγάπη, την προσευχή και την υπομονή,

μπορεί κανείς να κερδίσει περισσότερα από ότι με το μαχαίρι και τον νόμο.


Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ πως ολάκερος ο κόσμος δεν αξίζει,

όσο αξίζει μια ανθρώπινη ψυχή.

Και τις ψυχές μας, ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε οι περισσότεροι,

δεν τις έχουμε φροντίσει όπως πρέπει…



Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος


simeiakairwn