Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Η Παναγία στον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή:

«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Να, πάρε τον Χριστό! »


Η μνήμη του αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή, τιμάται στις 16 Αυγούστου



…Την ημέρα αυτή βρίσκομαι στην Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

και στο μυαλό μου ήρθε κάτι που είχα διαβάσει προ ετών,

από τον βίο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή.


Αφορούσε ένα θαυμαστό γεγονός όταν ο Γέροντας Ιωσήφ βίωνε ένα μεγάλο πειρασμό,

που είχε ως αποτέλεσμα να εξαντληθεί η υπομονή του.


Συγκεκριμένα στο εκκλησάκι του Τιμίου Προδρόμου στην Σκήτη της Μικρής Αγίας Άννας, εμφανίστηκε

στον γέροντα Ιωσήφ η Παναγία, κρατώντας τον Χριστό στην αγκαλιά της.


Μεταξύ άλλων η Παναγία που εορτάζουμε, του είχε πει χαρακτηριστικά:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι;”.


Σήμερα, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων βιώνουν καθημερινά δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμούς,

ενώ και η υπομονή τους έχει εξαντληθεί.


Το θαυμαστό γεγονός του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή με την Παναγία είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, αφού τα λόγια της

πρέπει να μας παραδειγματίσουν και να σκεφτούμε που πρέπει να έχουμε στραμμένη την ελπίδα μας….


Με αφορμή την ημέρα των Εισοδίων στο Άγιον Όρος, παραθέτω το σχετικό γεγονός με την εμφάνιση της Παναγίας

στον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή.


*****


«Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς.

Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ.


Κάποτε, όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα, πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις

και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.


Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο.

Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα,

καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν.


Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της,

τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος με περισσότερο δέος παρακαλεί·

“τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη” έκραζα

“και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, την ψυχών και σωμάτων ιατρόν;”.


Και ενώ βρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαια μπροστά στην εικόνα Της αυτή,

αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της αντιλήψεώς Της.


Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν

ήταν μόλις ένα μέτρο).


Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε φως και η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.

Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη,

με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα: Μητροπαρθενική.


Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη.

Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος Της, ο γλυκύτατος Ιησούς μας

τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της, άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το θεοπρεπές μεγαλείο Του.

Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.


Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; γιατί αποθαρρύνεσαι;

Να, πάρε τον Χριστό!”.


Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε,

όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!

Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του

και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι!


Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.

Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων,

γιατί επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Της.


Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος αυτό που είχε πατήσει,

θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!


Να, αυτά τώρα Της ενθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πιά παρά να με πάρει

από αυτή την ζωή στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!».[/i]




*Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού, Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έκδ. Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 112016, σσ. 155-157.


romfea.gr

[XAPA]

«Το τάμα που δεν κρεμάστηκε ποτέ»


Μια ηλικιωμένη γυναίκα πήγαινε κάθε Αύγουστο στις Παρακλήσεις.

Πάντα στην ίδια θέση. Πάντα με ένα μικρό κερί στο χέρι.


Κάποια μέρα μια νεότερη γυναίκα που στεκόταν δίπλα της παρατήρησε πως,

όταν ο ιερέας έψαλλε το «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», εκείνη έκλεινε τα μάτια και δάκρυζε.


Μετά την ακολουθία τη ρώτησε:

- Γιαγιά, τόσα χρόνια έρχεσαι στην Παναγία. Έχεις κάποιο τάμα;

Η ηλικιωμένη χαμογέλασε.

- Είχα…


- Και εκπληρώθηκε;

Έμεινε για λίγο σιωπηλή.

- Όχι όπως το ζήτησα.


Η νεότερη γυναίκα την κοίταξε απορημένη.

Κι εκείνη συνέχισε:

- Πριν πολλά χρόνια, το παιδί μου αρρώστησε βαριά.


Ερχόμουν εδώ κάθε βράδυ και παρακαλούσα την Παναγία να το κάνει καλά.

Η φωνή της έσπασε.

- Το παιδί μου τελικά έφυγε…


Η κοπέλα κατέβασε τα μάτια. Δεν ήξερε τι να πει.

Τότε η ηλικιωμένη τής έπιασε το χέρι.

- Μη λυπάσαι. Για πολλά χρόνια θύμωνα. Έλεγα: «Γιατί, Παναγία μου; Αφού Σε παρακάλεσα τόσο…»


Και μια μέρα κατάλαβα κάτι.

Το τάμα μου δεν ήταν να μου δώσει ο Θεός ό,τι Του ζήτησα.

Το τάμα μου ήταν να μην Τον εγκαταλείψω όταν δεν μου το έδωσε.


Η κοπέλα δάκρυσε.

- Και γι’ αυτό έρχεσαι ακόμη;

Η ηλικιωμένη κοίταξε την εικόνα της Παναγίας.

- Γι’ αυτό έρχομαι περισσότερο τώρα.


Για να Της πω:

«Δεν κατάλαβα το θέλημα του Θεού…αλλά βοήθησέ με να συνεχίσω να Τον αγαπώ.»


Ίσως αυτή να είναι μία από τις δυσκολότερες μορφές πίστης.

Όχι να πιστεύεις μόνο όταν γίνεται το θαύμα που περίμενες.

Αλλά να μπορείς, ακόμη και με δάκρυα, να ψιθυρίζεις:

«Θεέ μου, δεν καταλαβαίνω…αλλά δεν θα φύγω από κοντά Σου.»


proskynitis

[XAPA]

Σ’ αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις…

~ Όσιος γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης



Ο παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης έλεγε στον πατέρα Ευάγγελο Παπανικολάου,

και πριν και μετά την χειροτονία του πατρός Ευαγγέλου:


«Η δουλειά του παπά είναι να διαβάζει ονόματα, χιλιάδες ονόματα, ειδικά των κεκοιμημένων.

Οι ζωντανοί όλο και κάποιον θα βρουν να του πουν τον πόνο τους, όλο και κάποιος θα τους στηρίξει έστω λίγο.


Στην άλλη ζωή όλοι είναι εν μετανοία, αλλά δεν μπορούν οι ίδιοι να κάνουν τίποτα.

Δουλειά του παπά, είναι να μνημονεύει ονόματα κεκοιμημένων στην Προσκομιδή».


«Μια φορά», έλεγε ο παπά-Εφραίμ, «κοιμήθηκε ένα καλογέρι μου.

Είδα κατόπιν ότι το καλογέρι δεν είχε πάει σε καλό μέρος…

Έκανα λοιπόν μεγάλη προσευχή για την ψυχή του καλογεριού μου.


Το βράδυ εμφανίζεται ο Χριστός και μου λέει:

«Σταμάτα να προσεύχεσαι για το καλογέρι σου, γιατί αυτός έχει τελειώσει».

Ο παπα-Εφραίμ, τίποτα.

Συνέχιζε ακάθεκτος τις προσευχές και τα κομποσχοίνια και τη μνημόνευση του καλογεριού του στην Προσκομιδή.


Του εμφανίζεται ξανά ο Χριστός μας και του λέει:

«Σε παρακαλώ, σταμάτα να τον μνημονεύεις. Αυτός δεν θα αλλάξει μέρος».

Ο παπα-Εφραίμ συνέχιζε την προσευχή για το καλογέρι, του οποίου η ψυχή δεν είχε πάει στον Παράδεισο.


Έρχεται ο Χριστός μας για τρίτη φορά στον παπα-Εφραίμ και του λέει:

«Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις!

Το καλογέρι σου δεν αξίζει ό,τι ζητάς, αλλά θα γίνει, επειδή μου μοιάζεις!».

Σ΄αγαπώ, γιατί μου μοιάζεις..



Από ομιλία του πατρός Ευαγγέλου Παπανικολάου για τον όσιο γέροντα Εφραίμ Κατουνακιώτη.

logosfotos.blogspot

[XAPA]

Χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό, πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;


Βρέθηκα τελευταία σε μια κεντρική εκκλησία των Αθηνών και έζησα βαθύ πόνο.

Την ώρα πού Kοινωνούσαν οι Αρχιερείς και οι Ιερείς, γύρω μου είχαν στηθεί «πηγαδάκια»

-και όχι από ανθρώπους χωρίς παιδεία.


Δέκα βήματα από το Άγιο Ποτήριο, και οι «τρελές αγελάδες» με το «ουράνιο των Βαλκανίων»

εκάλυπταν την παρουσία του Κυρίου.


Η θλιβερή αυτή σκηνή έφερε στη μνήμη μου μια συζήτηση με τον γέροντα Πορφύριο πριν από πολλά χρόνια.

Ήταν και εκείνος στενοχωρημένος, γιατί οι πιστοί έχουν απαιτήσεις

-και δικαίως- από τον ιερέα, να είναι προσευχόμενος στο Άγιο Βήμα.


Αλλά οι ίδιοι πολλές φορές με τη στάση τους δεν τον βοηθούν.

- Εγώ, έλεγε, τους θυμιάζω και εκείνοι δεν υποκλίνονται.

- Λέω «στώμεν καλώς» και αυτοί κάθονται.

- Τους ευλογώ και εκείνοι κουβεντιάζουν.

Και το τραγικότερο: λέω «πίετε εξ αυτού πάντες» και προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία ελάχιστοι.

Μεγάλος πόνος για τον ιερέα.


Ρώτησα:

– Πρέπει, γέροντα, να κοινωνούν όλοι;

– Βρε, δεν το λέω εγώ. Το λέει ο Κύριος. «Πάντες»!

Μήπως έχει καμμιά άλλην έννοια ή λέξη και δεν την ξέρω;


Και παρακάτω η ευχή λέει: «και δι’ ημών παντί τω λαώ». Φυσικά, όσοι δεν έχουν κωλύματα.

Οι άλλοι πρέπει να πάρουν προηγουμένως άφεση πνευματικού.

Αλλιώς, χωρίς Θεία Κοινωνία, χωρίς Χριστό,

πώς θα βγεις μέσα στην καθημερινότητα;


Ήρθες στην εκκλησία και έχασες το σπουδαιότερο, το Δώρο, το παν: Έμεινες με το αντίδωρο.

Ξέρεις, βρε Γιωργάκη, τι είναι το «το Άγιο Θυσιαστήριο;»


Ό,τι πολυτιμότερο επί της γης. Οι βασιλικοί θρόνοι, οι προεδρικοί θώκοι, οι ακαδημαϊκές έδρες έχουν μικρή αξία.

Η Αγία Τράπεζα είναι η φλεγόμενη βάτος.


Εδώ κατεβαίνει ο Χριστός, το Άγιο Πνεύμα παρόν, οι άγγελοι τριγύρω. Φοβερό θέαμα.

Εγώ πολλές φορές φοβόμουνα να ακουμπήσω τα χέρια μου επάνω στην Αγία Τράπεζα

Και σ’ αυτό το θαύμα μπροστά, να ακούς τους πιστούς να ψιθυρίζουν για πεζά θέματα,

να μη βιώνουν το μοναδικό γεγονός.


Ποιος λειτουργεί, μωρέ;

Ο παπάς μόνος του ή όλοι -κλήρος και λαός- μαζί; Γιατί τη λέμε «λειτουργία»; Είναι ή δεν είναι «έργο του λαού»;

Ε! Όπως στέκεται ο ιερέας πρέπει να στέκεται και ο πιστός. Συγκεντρωμένος. Απόλυτα παραδομένος στο Θεό.

Αυτή την ώρα δεν είμαστε στη γη.


«Οι τα χερουβείμ εικονίζοντες» είμαστε στον ουρανό, μπροστά στην Αγία Τριάδα. Χωρίς «βιωτική μέριμνα».

Είμαστε όλοι ιερουργοί… Πω, πω, πω! Τι μας αξιώνει ο Θεός να ζούμε!


Εάν πιστεύουμε ότι μπροστά μας τελεσιουργείται η Μεγάλη Θυσία, θα πρέπει να στεκόμαστε «μετά φόβου Θεού».

Να κλαίμε από ευτυχία που ο ίδιος ο Θεός κατέρχεται και θυσιάζεται από αγάπη για μας.


Εάν δεν τα πιστεύουμε, γιατί ερχόμαστε στην Εκκλησία; Ποιόν κοροϊδεύουμε;

Πιο συνεπείς είναι αυτοί που δεν μπαίνουν στο ναό.


Στην εκκλησία σιωπούμε, συγκεντρωνόμαστε και μιλάμε στο Θεό.

– Τα κατάλαβες αυτά πού λέω; Εάν ναι, έχεις ευθύνη να ευαισθητοποιείς και τους άλλους αδελφούς μας

πού αγνοούν τα τελεσιουργούμενα φρικτά μυστήρια. Έτσι είναι, όπως τα λέω.


Να μας δίνει ο Θεός δύναμη να αντέχουμε το «θαύμα».

Κανονικά θα έπρεπε και ο ιερέας και ο πιστός να πεθαίνουν, ζώντας τόσο κοντά στο Μυστήριο, τόσο κοντά στον Ήλιο.

Αλλά ευδοκεί ο πολυεύσπλαχνος Θεός και, άκου φρικτό πράγμα, αναπαύεται κιόλας στη μηδαμινότητά μας.

Εδώ έκλαψε ο σεβάσμιος γέροντας, ο αληθινός λειτουργός…


Και πρόσθεσε:

– Φεύγεις, έτσι, από τη Θεία Λειτουργία γεμάτος γαλήνη, πού ακτινοβολεί και στο περιβάλλον…

Τώρα μεταφέρεις Χριστό. Έγινες χριστοφόρος.

Μια ευχή τα λέει όλα: «Δος ημίν εν οσιότητι λατρεύειν Σοι».



†Γεώργιος Παπαζάχος, καθηγητής Καρδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και προσωπικός ιατρός του Οσίου Πορφυρίου

romfea.gr

[XAPA]

Ένα απλό τεστ ταπεινότητας


– Πώς να ξεχωρίσεις ένα ταπεινό άτομο από κάποιον που προσπαθεί να είναι ταπεινός;

Και πώς να κάνεις αυτήν την διάκριση στον ίδιο τον εαυτό σου;


Εάν θυμώνουμε ή οργιζόμαστε, τότε σίγουρα δεν έχουμε ταπεινότητα.

– Είναι πολύ απλό. Εάν θυμώνουμε ή οργιζόμαστε, αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε διόλου ταπεινότητα.

Θέλετε να δείτε αν είστε ταπεινοί; Δείτε αν είστε θυμωμένοι. Ή, εάν κάποιος σας προσβάλλει, αρχίζετε να «βράζετε» μέσα.


Ή, εάν ο άλλος δεν εκπληρώνει το θέλημά σας, ή αν κάτι δεν είναι όπως θα το θέλατε, τότε αναστατώνεστε.

Ή αν κάποιος σας αντιλέγει, διαφωνεί μαζί σας, σας λέει ότι λέτε ανοησίες, τότε θα αντιδράσετε σε αυτές τις λέξεις.

Προφήτη χρειάζεστε να σας πει ότι έχετε ή δεν έχετε ταπεινότητα;


Ο Γέροντας Παΐσιος έλεγε: «Η ταπεινότητα δεν είναι ζάχαρη». Όταν λέω, «Χριστέ μου, ελέησόν με», πρέπει να είμαστε ταπεινοί,

ώστε να με ελεήσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι θα μου δώσει δύο κιλά ταπεινότητας, αλλά ότι θα πάρει λίγη χάρη από έναν αδελφό

που είτε μου μιλά αυστηρά είτε με επιπλήττει είτε με αγνοεί. Και από αυτό θα φανεί αν όντως έχω επιδείξει ταπεινότητα.


Κάποτε, όταν ο Γέροντας Παΐσιος ήταν στο μοναστήρι της Κόνιτσας, καθ΄οδόν προς την εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία

έπεσε πάνω σε μια αρκούδα. Ο Γέροντας είχε δύο πρόσφορα στα χέρια του.

Και είπε: “Θα σου δώσω το ένα πρόσφορο και το δεύτερο θα το πάρω στην εκκλησία”.


Και έπιασε την αρκούδα από το αυτί και την πήρε μαζί του.

Αλλά προτού φτάσουν στο χωριό, έδιωξε την αρκούδα και προσευχήθηκε:

“Κύριε, Σε παρακαλώ, δώσε μου ταπεινότητα στην ψυχή μου!” Και στο χωριό όλοι τον αγαπούσαν.


Ο ιερέας του χωριού τον θεωρούσε άγιο και του φέρονταν με μεγάλο σεβασμό.

Και έτσι ο Γέροντας ήρθε στην εκκλησία και, όπως πάντα, ανέβηκε στον σολέα, για να μην είναι με τους λαϊκούς.


Ο ιερέας, μόλις τον είδε, θύμωσε πολύ.

Σταμάτησε την Θεία Λειτουργία και βάλθηκε να φωνάζει: «Φύγε από εδώ! Και μην ξανάρθεις στο Ιερόν!

(ο Γέροντας είχε πάει ακόμη και στο Ιερό, και όχι μόνο στον σολέα).

Ποιος νομίζεις ότι είσαι;”. Και τον πέταξε έξω από την Εκκλησία.


Και του φώναζε, ώστε όλοι να τον ακούσουν. Οι ψάλτες σταμάτησαν να ψάλλουν.

Ο Γέροντας έφυγε ήσυχα. Και αναρωτιόταν:

“Μα τι συνέβη;” Και τότε θυμήθηκε ότι είχε ζητήσει από τον Θεό να του δώσει ταπεινότητα.

Και μετά ηρέμησε και είπε μέσα του:

«Καλά έκανε ο παπάς! Έπρεπε να με διώξει από την εκκλησία! Ποιος είμαι εγώ που τόλμησα να μπώ στο Ιερό;».


Και βάλθηκε να κλαίει για τις αμαρτίες του και να ευχαριστεί τον παπά στις σκέψεις του για αυτό το συμβάν.

Και τότε ο παπάς ντυμένος τα άμφια τον πλησίασε και υποκλίθηκε στο έδαφος, ζητώντας συγχώρεση και λέγοντας:

“Δεν ξέρω τι μου συνέβη”. Και ο Γέροντας του απάντησε: «Μην ανησυχείς. Έτσι έπρεπε να μου συμβεί”.


Τέτοια συμβάντα είναι που μας διδάσκουν το τι είναι ταπεινότητα.


Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


sostis.gr