eternity wrote:KIXEM wrote:Βρε παιδιά μου αγαπημένα, κυκλοφόρησα προσφάτως στους δρόμους της Ελλάδος μας για προσκύνημα στη μονή Σαγματά και τα ακατονόμαστα κατά της Θεοτόκου μας, με έκαναν να νομίζω πως βρισκόμουν στην Ελλάδα της προηγούμενης δεκαετίας, όπου σε προσκυνηματικές εκδρομές στο Όρος και στα Μετέωρα άκουγα αυτά συχνά στους δρόμους. Και ένοιωσα μεγάλο σφίξιμο και πόνεσα πολύ, μάλιστα ήμουν έτοιμος να αντιδράσω και δεν πρόλαβα γιατί βρισκόμου εν κινήσει. Στην παρούσα συγκυρία με τα δεινά στη χώρα, αυτά τα κακά έπρεπε να είχαν απαλειφθεί. Πρέπει με κάθε θυσία να πεθάνει αυτός ο καρκίνος. Άλλο να σου βρίζουν τη μάνα--που θα σκότωναν πολλοί είμαι σίγουρος--και άλλο να μας βρίζουν Θεό, Χριστό και Παναγιά.
Ναι δεν είναι κανόνας προς Θεού, όμως, δεν παύει να αποτελεί ψυχικό νόσημα και κατάρα, για ένα έθνος που έχει την τιμή να αποτελεί τον περιούσιο λαό του Θεού.
Υπαρχουν πολλοι Αλβανοι μουσουλμανοι και μουσουλμανοι αλλων εθνοτήτων που μιλουν πολυ καλα Ελληνικα και βριζουν τα θεια, δεν τους ενδιαφερει καθολου.Τους εχουμε κανει παρατηρηση αν θελουν να βρισουν την Αϊσε ή τον Μωαμεθ και μονο που δεν μας εχουν επιτεθει. ( Το ξερω οτι δεν θα το γλυτωσω το κελι στο τελος...)
Καποιους δεν τους ξεχωριζεις και απο Ελληνες εξωτερικα.
Εγω εντυπωσιαζομαι γιατι δεν το ακουω πολυ συχνα παρόλο που εχω εργαστει σε χωρο με πολλους αντρες.
Όπως και να έχει, όταν βρίζει κανείς εμάς, ας κάνουμε αγώνα και ας πούμε πως μας αξίζει. Εδώ τον Χριστό που είναι Θεός όχι απλώς έβρισαν, αλλά τα πάνδεινα, αν και αναμάρτητος, επέτρεψε να υποστεί.
Συνάνθρωπό μας να δούμε να βρίζουν, θα προσπαθήσουμε να τον υπερασπιστούμε.
Σαν όμως βρίζουν κάποιοι τα άγια, κάθε πλήρης αποχή ή αμεριμνησία, αποτελούν στάση αντιχριστιανική, που στερείται βήματος και πρέπει να βάζουμε τους εαυτούς μας στο ''εδώλιο'', με καλή εξομολόγηση.
Σε τέτοιες περιπτώσεις που περιγράφει η αδελφή μας, παύει να έχει απήχηση η ενάρετη συμπεριφορά από μόνη της, μάλλον δε αποθρασύνει.
Υπάρχουν όμως τρεις οδοί επιπλέον.
Η μεν πρώτη, η ευχή του Ιησού, η δε δεύτερη η παρρησία και η τρίτη, όπως φωτίσει ο Θεός.
Στην πρώτη περίπτωση, αφήνεται με πίστη ο Χριστός ως ο απόλυτος ρυθμιστής, από μας που μεσολαβούμε προσευχητικώς.
Στην άλλη, η τόλμη και ψυχική μας γενναιότητα με σκοπό την υπεράσπιση της Πίστεως και με φόντο την αγάπη προς τον Θεό, κάποτε γεννά Μάρτυρες και Ομολογητές.
Πολλές φορές πάλι συμβαίνει, αυτοστιγμεί να ξέρουμε πως ακριβώς να ενεργήσουμε, ή να κάνουμε αυτό ασυναίσθητα, μετά από παρέμβαση και παρακίνηση φυσικά θεία.
Κίνητρο πάντα η προβολή του δικαίου και στόχος η δικαία αποκατάσταση.
Και κάτι προς την αδελφούλα...
Κάλλιο στο κελί εφήμερα, ως ο κατηγορούμενος Ομολογητής, παρά στην κόλαση αιώνια, ως ο αμέτοχος, αναπολόγητος, αρνητής!
