Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Από τη στιγμή που γεννήθηκες, έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;

π.Σάββας Αχιλλέως


Αδελφέ μου, ήθελα να σε ρωτήσω:

Από την ημέρα που γεννήθηκες ως αυτή τη στιγμή που ακούς αυτά τα λόγια,


έχεις κάνει κάτι να δοξαστεί ο Θεός;

Ή έκανες κάτι, να δοξαστείς εσύ ο ίδιος;


Λέει ο Κύριος:

τους δοξάζοντάς με αντιδοξάσω (Α’ Βασ. 2,30).

Θα δοξάσω εκείνους που με δοξάζουν.


Δηλ. εκείνοι που εργάζονται να δοξαστεί το όνομά Μου,

εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ.


Από τη στιγμή που γεννήθηκες,

έκανες κάτι να δοξαστεί το όνομα του Θεού;


Αν δεν το έκανες, κάνε το από σήμερα αδελφέ μου,

για να σε δοξάσει και σένα ο Θεός και εμέ,


όταν θα μας δικάσει και θα μας στήσει εκ δεξιών Του και θα μας πει:

«ευ δούλε αγαθέ είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου».


Είναι μεγάλο πράγμα αδελφοί μου να εργαζόμεθα προς δόξαν Θεού.

Όχι προς δόξαν δική μας.


Όλοι οι άνθρωποι σήμερα εργάζονται, για να δοξαστούν οι ίδιοι.

Ο ένας παρουσιάζει τα πτυχία του...


Ο άλλος παρουσιάζει τας θέσεις του...

Ο άλλος παρουσιάζει τα κατορθώματά του...


Ο άλλος παρουσιάζει τα πλούτη του...

Ο άλλος παρουσιάζει την εξυπνάδα του...


Ο άλλος παρουσιάζει τη δύναμή του...

Ο άλλος παρουσιάζει την ομορφιά του... κ.ο.κ.


Δεν παρουσιάζουμε τίποτε να δοξαστεί ο Θεός,

να δοξαστούμε εμείς, το εγώ, ο άνθρωπος ο αμαρτωλός.


Το σκουλήκι, το μυρμήγκι, θέλει να υψώνει τη κεφαλήν του πάνω από τον Θεόν...


π.Σάββας Αχιλλέως

proskynitis.

[XAPA]

Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου


Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων.

•Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό

• παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία

• παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό!


Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την Εκκλησία του Χριστού,

αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι' αυτή με περιφρόνηση, όπως μιλούν.


Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή του.

Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και να καλοπερνάς σ' αυτήν εδώ τη ζωή.


Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της

γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού.


Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού.

Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.


Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε.

Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο.


Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές

παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.


Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες,

επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.


Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν

μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.


Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του.

Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο,

δεν άγγιξαν τα παιδιά.


Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το

πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.


Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το

μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία.


Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά,

τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά.


Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε

παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό.


Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει,

για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.


Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους

μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.


Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι' αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο

τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.


Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δυό χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς.


Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το

παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά

χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του.


Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό.

Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα...


...Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να

αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.


Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες.

Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.



(Τάσου Μιχαλά, «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»)


inpantanassis

[XAPA]

Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει

τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες)


Γέροντας Ἐφραὶμ τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου


Ὅταν Κοινωνοῦμε:

α) μεταποιεῖται τό σῶμα μας σέ σῶμα Χριστοῦ καί

β) στίς φλέβες μας ρέει Αἷμα Χριστοῦ καί ἔτσι τό σῶμα σιγᾶ – σιγᾶ θεώνεται.


Μέ τήν πρώτη Θεία Κοινωνία θεώθηκε, ἀλλά ἐπειδή ἡ Χάρις ὑποβαθμίζεται καί ξαναγυρίζει πάλι πίσω,

ὁ ἄνθρωπος στίς πτώσεις μέ ὑποτροπές καί συγκαταθέσεις, γι' αὐτό καί ἡ Χάρις πού πήραμε ἀμέσως ὑποβαθμίζεται

καί ἀδρανεῖ σιγᾶ – σιγᾶ.


Ὁπότε θέλουμε πάλι ἐξομολόγηση καί πάλι Θεία Κοινωνία καί κάποτε θά φθάσουμε στήν ἀπαλλαγή τοῦ πάθους,

καί τῶν παθῶν γιά νά λειτουργήσουμε σάν ἀπαθεῖς.


Χωρίς Θεία Κοινωνία δέν μπορεῖ τό σῶμα μας νά γίνει ἀπαθές.

Εάν κάποιος δέν Κοινωνεῖ συνεχῶς καί τακτικά, δέν μπορεῖ νά νικήσει τούς πονηρούς ἐχθρούς (δαίμονες),

καί δέν θά μπορέσει νά προοδεύσει πνευματικά.


Ἐμεὶς ὡς μοναχοὶ τὸ βλέπουμε: μὲ συχνὴ μυστηριακὴ ζωὴ καὶ... ἴσα – ἴσα «βγαίνουμε»...

Ἅμα κανεὶς τὰ μειώσει, θὰ πάρει τὴν κατιοῦσα ἀμέσως.


Δοκιμάστε καὶ σταματῆστε τὴν προσευχή, τὸν ἐκκλησιασμὸ καὶ τὴν Θεία Κοινωνία καὶ ἀμέσως κόλαση βιώνει..

Ἀκούω μερικούς νά λένε:

– Νά ἐγώ Κοινώνησα καί δέν αἰσθάνομαι τίποτα...

Οἱ ἀλλαγές πού γίνονται μέσα μας, εἶναι ἀργές καί μυστικές, διότι ἡ πίστη μας εἶναι μικρή...



orthodoxia-ellhnismos

[XAPA]

«Πόσο θαυμαστό θά ἦταν γιά ὅλες μας νά βρίσκαμε ἔξω ἀπό τό ἐκκλησάκι

τέσσερεις μεγάλες φέτες ἀπό χωριάτικο φρέσκο ψωμί και λίγα ὤριμα σῦκα».


Η μακαριστή γερόντισα Μακρίνα αδελφοί μου, της Παναγίας Οδηγήτριας της Πορταριάς Βόλου, ένα δύο χρόνια

πριν γίνει μοναχή, δηλαδή πριν απ’ το χίλια 1960, ένα απόγευμα μαζί με άλλες τρεις κοπέλες που αργότερα όλες μαζί,

συγκρότησαν την πρώτη μοναχική αδελφότητα, μετέβαιναν σε ένα εξωκκλήσι της Παναγίας σε μια πλαγιά του Πηλίου,

για ν’ ανάψουν τα καντήλια και να ψάλλουν την Παράκλησή Της.


Η πορεία τους ήταν κοπιαστική και πολύωρη, και επειδή ήτο και Παρασκευή ήσαν και νηστικές.

Σε κάποια στιγμή της διαδρομής, λέγει η γερόντισσα Μακρίνα:

«Πόσο θαυμαστό θα ήταν για όλες μας να βρίσκαμε έξω από το εκκλησάκι τέσσερεις μεγάλες φέτες

από χωριάτικο φρέσκο ψωμί και λίγα ώριμα σύκα».


Οι άλλες την κοίταξαν παράξενα, χαμογέλασαν λίγο, αλλά προχώρησαν στο ανηφορικό μονοπάτι.

Κάποτε, κατάκοπες έφθασαν στο ερημοκκλήσι της Παναγιάς.


Μπήκαν μέσα και βλέπουν κατάπληκτες πάνω στην γυμνή Αγία Τράπεζα, - διότι τα εξωκκλήσια δεν τα αφήνουν ενδεδυμένα,

είναι ξεκάλυπτα δηλαδή, υπάρχει μόνο το μάρμαρο, ή το πολύ πολύ ένα μικρό ύφασμα,

– πάνω λοιπόν σ’ αυτήν την μικρή Αγία Τράπεζα τη γυμνή,

είδαν κατάπληκτες τέσσερεις μεγάλες φέτες από φρέσκο ζεστό χωριάτικο ψωμί,

και πάνω σε κάθε φέτα δύο μεγάλα ωριμότατα σύκα.


Σταυροκοπήθηκαν πολλές φορές, έκαμαν και πολλές στρωτές μετάνοιες, άναψαν τα καντήλια,

έψαλαν με κλάματα και χαρά την Παράκληση της Παναγίας, και στο τέλος έφαγαν το ψωμί και τα σύκα.

Τα μάτια τους ήσαν πλημμυρισμένα από δάκρυα χαράς, θαυμασμού, καταπλήξεως και ευγνωμοσύνης.

Το θαύμα ήταν ολοφάνερο.


***********


Χριστιανοί μου, τέτοιου είδους θαύματα σας έχω διηγηθεί, και σε παλαιότερες ομιλίες μου, τα οποία συνέβησαν σε θεοσεβείς

χριστιανούς, ειδικότερα στα σκληρά χρόνια της Κατοχής, όπου τα δοχεία τους από λάδι παρέμειναν για πολλούς μήνες γεμάτα,

οι αποθήκες με τα λιγοστά ξύλα για τις θερμάστρες του χειμώνα να μην τελειώνουν ποτέ, παρόλο που τα χρησιμοποιούσαν

κάθε μέρα, με τα λίγα δράμια από αλευράκι, ρύζι ή κανένα μακαρονάκι, συνεχώς και θαυματουργικά παρέμεναν άθικτα

παρά την καθημερινή τους χρήση.


Ναι αδελφοί μου, οι εκζητούντες τον Κύριον ουκ ελλατωθήσσονται παντός αγαθού,

το βεβαιώνουμε κάθε φορά που ψάλλουμε την αρτοκλασία.

Ακόμα και με ένα κομμάτι αντίδωρο θα μπορούσε να ζήσει κανείς για πολλές μέρες, χωρίς ψωμί, φαγητό και νερό,

αρκεί να έχει καθαρή ζωή, ταπεινό φρόνημα, μετάνοια και προπαντός ζωντανή ολόθερμη πίστη.


Βέβαια, όταν ο Θεός δώσει αυτή την ευκαιρία και κάτω από άλλες κατάλληλες συνθήκες.



Απομαγνητοφωνημένα κηρύγματα του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου


apantaortodoxias

[XAPA]

ΠΩΣ ΒΑΡΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ…

Για το κοριτσάκι από τον άλλο κόσμο


Κάποτε συνέβη το εξής, όπως το διηγήθηκε η Γερόντισσα Λαμπρινή:

«Ήταν η 30κοστή μέρα από την κοίμηση ενός γνωστού μου 7χρονου κοριτσιού…

Το βραδάκι, ως συνήθως, πήρα να διαβάσω ένα πνευματικό βιβλίο και καθόμουν στο κρεββάτι,

ενώ δίπλα μου ο άνδρας μου είχε ήδη κοιμηθεί.


Τότε απ’ το παράθυρο μπήκε ένας Άγγελος και έφερε το γνωστό μου κοριτσάκι νυμφοστολισμένο.

Το ρώτησα τι ήθελε ξανά στον αμαρτωλό αυτόν κόσμο και μου απάντησε:


«Ήρθα για σένα. Δεν μπόρεσα να βρω άνθρωπο να πω το παράπονό μου.

Οι γονείς μου με ζόριζαν να τρώω για να γίνω καλά, ενώ δεν μου έλειπε το φαγητό.

Ο Θεός ήθελε να με πάρει. Τώρα όμως που πέθανα έπρεπε να πάω στον παράδεισο, αλλά έχω εμπόδια.


Ένα οφείλεται στους γονείς μου, και ένα σε μένα.

Τώρα που πέθανα, ακόμη δεν σαράντισα και η μητέρα μου έμεινε έγκυος.

Αυτό δεν έπρεπε να γίνει.


Ακόμη στον δρόμο είναι η ψυχή μου, δεν πέρασα όλα τα τελώνια.

Ξέρω ότι με έκλαψαν πολύ, αλλά δεν έπρεπε να γίνει.

Νομίζουν ότι τρόπον τινά θα με αναστήσουν, αλλά πες τους ότι αγοράκι θα κάνουν, όχι κορίτσι, όπως νομίζουν…

Αυτή τους η πράξη δυσκολεύει την ψυχή μου…


Όσο για μένα, την τελευταία φορά που πήγα στο σχολείο πριν πεθάνω, δεν είχα μολύβι και πλάκα για να γράψω.

Μια συμμαθήτρια μου όμως μου έδωσε καινούργια πλάκα και μολύβι, τα οποία δεν επέστρεψα.

Πες στην μάνα μου να αγοράσει καινούργια και να τα επιστρέψει.


Για το μεγάλο καλό που θα κάνεις στην ψυχή μου, θα σε πάρω τώρα μαζί μου να δεις τον θάλαμο,

που έχει έτοιμο ο Κύριος για μας τις παρθένες.

Εμείς νυμφευθήκαμε τον Χριστό».


Βγήκαμε από το παράθυρο και ανεβαίναμε.

Μας συνόδευε και ο Άγγελος κρατώντας από το χέρι την κόρη.

Φθάσαμε στον Παράδεισο και τον βλέπαμε. Ήταν σπίτια πολλά αλλά πολύ ωραία.


Φθάσαμε στο παρθενικό σπίτι, αλλά δεν μ’ άφησε να μπω μέσα.

Αυτή μπήκε και μου είπε:

«Εσύ είσαι ακόμα στην γη, δεν μπορείς να μπεις εδώ».


Είδα όμως από το παράθυρο τις παρθένες, άλλες μικρές στην ηλικία και άλλες μεγάλες.

Φορούσαν ρούχα πού έλαμπαν.

Μου είπαν:

«Εμείς εδώ δεν έχομε ποτέ χειμώνα, ποτέ νύχτα, ποτέ βροχή.

Είμαστε πάντα στο άνθος».


Μετά σήμανε ένα σήμαντρο και ήταν η ώρα για προσευχή και έπρεπε να φύγουμε.

Ήθελα να μείνω και εγώ να μάθω πώς προσεύχονται, και μου είπε:

«Εσείς έχετε τους παπάδες, τους πνευματικούς και σας τα λένε όλα».


Ο Άγγελος με γύρισε πίσω χωρίς να μου μιλήσει.

Έβλεπα το σώμα μου να βρίσκεται στο κρεβάτι δίπλα στον άνδρα μου, ανέπνεε λίγο, ίσα – ίσα που ζούσε.


Μπήκα ξανά στο σώμα μου, άφησα το βιβλίο στο τραπέζι και κοιμήθηκα.

Το πρωί θα πηγαίναμε στο χωράφι για να δουλέψω στο βαμπάκι, αλλά δεν μπόρεσα να πάω.

Για τρεις μέρες αισθανόμουν πολύ κουρασμένη και ήμουν χλωμή.


Όταν είχα ρωτήσει το κοριτσάκι:

«Καλά, για μια πλάκα και ένα μολύβι έχεις τόσες δυσκολίες;

Με μας, που έχουμε κάνει τόσα, τι θα γίνει»;


Μου απάντησε:

«Αυτή η πλάκα και το μολύβι είναι σαν βάρος εκατό κιλών, καθώς με δυσκολεύει και η αμαρτία των γονέων μου».

Γι’ αυτό δεν πρέπει τίποτα να χρωστάμε δανεικό σε τούτη την ζωή,

αν θέλουμε να απολαύσουμε τα αγαθά του παραδείσου».



ekklisiaonline