Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. ΝΑΙ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΠΛΑ ΜΑΣ…


Υπάρχουν άνθρωποι, που λένε ‘’Δόξα τω Θεώ’’ στον πόνο τους.

Υπάρχουν άνθρωποι, που λένε ‘’Έχει ο Θεός’’, τη στιγμή, που αυτοί δεν έχουν.


Υπάρχουν και άνθρωποι, που βάζουν πίσω το δικό τους θέλημα,

και αφήνουν τον Θεό να ενεργήσει το δικό Του…


Και ξέρεις, ένα πράγμα παράξενο, με έναν τρόπο μυστικό,

όλοι οι άνθρωποι αυτοί, στο τέλος, δεν μένουνε ποτέ ξεκρέμαστοι…


Εκεί που μοιάζουν όλα να είναι χαμένα, εκεί στο έσχατο σημείο της αδυναμίας τους,

θαρρείς και έρχεται ένα Χέρι και τους σηκώνει επάνω.


Υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι. Ναι. Υπάρχουν δίπλα μας.

- Άνθρωποι του ‘’Δόξα τω Θεώ’’,

- άνθρωποι του ‘’Έχει ο Θεός’’

- και άνθρωποι του ‘’Ο Θεός αν θέλει πρώτα’’.


Και όχι. Δεν είμαι ένας από αυτούς.

Δεν θα στο κρύψω όμως. Τους ζηλεύω.

Τους ζηλεύω όλους τους πολύ.


Και εύχομαι και εγώ και εσύ,

μια μέρα να καταφέρουμε να μοιάσουμε έστω και λίγο, σε τούτους τους ανθρώπους.



Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος


simeiakairwn

[XAPA]

ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου - Κύπρος



Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.


«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.


Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα,

να μεγαλώνει, να μεγαλώνει και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.


Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.


Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!


Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα, ότι δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.


Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

PROSKINITIS

[XAPA]

Μωϋσής, ένας εκλεκτός άνθρωπος, ένας μεγάλος θαυματουργός,

εις τύπον του Κυρίου Ιησού Χριστού


Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς


Η μνήμη του Προφήτη Μωϋσή τιμάται στις 4 Σεπτεμβρίου



Ένας εκλεκτός άνθρωπος, ένας μεγάλος θαυματουργός, εις τύπον του Κυρίου Ιησού Χριστού,

νικητής στην Αίγυπτο, νικητής στην έρημο, ο αρχηγός ενός λαού – πώς να μην είναι περήφανος;


Αλλά αν ήταν υπερήφανος, ο Μωυσής, δεν θα ήταν αυτό που ήταν!

Γίνονται υπερήφανοι όσοι νομίζουν ότι σε αυτόν τον κόσμο κάνουν τα δικά τους έργα και όχι του Θεού,

και όσοι νομίζουν ότι εργάζονται με τη δική τους δύναμη και όχι με τη δύναμη του Θεού.


Όμως ο μεγάλος Μωϋσής γνώριζε ότι ήταν ο εκτελεστής των έργων του Θεού και ότι η δύναμη

με τα οποία τα έκανε ήταν δύναμη του Θεού και όχι δική του.


Γι’ αυτό δεν υπερηφανεύτηκε για τα φοβερά θαύματα που έκανε,

ούτε για τις μεγάλες νίκες που πέτυχε ούτε για τους σοφούς νόμους που έδωσε στο λαό.


Bοηθὸς καὶ σκεπαστὴς ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν· οὗτός μου Θεός, καὶ δοξάσω αὐτόν, Θεὸς τοῦ πατρός μου,

καὶ ὑψώσω αὐτόν (Έξοδος 15:2), είπε ο Μωϋσής.


Από ολόκληρη τη συνάθροιση των Ισραηλιτών στην έρημο, κανείς άλλος δεν ένιωσε τη δική του προσωπική αδυναμία όσο αυτός,

ο μεγαλύτερος απ’ ολους τους συναθροισθέντες.


Σε κάθε έργο του, σε κάθε τοπο και σε κάθε στιγμή, περίμενε βοήθεια μόνον από τον Θεό.

«Τι να κάνω;» φώναζε προς τον Θεό και άκουγε αδιαλείπτως την απάντηση του Θεού και ανέμενε τη δύναμη Του.


Ήταν «πραῢς σφόδρα παρὰ πάντας τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ὄντας ἐπὶ τῆς γῆς.» ( Αριθμ. 12: 3).

Γιατί όλοι οι άλλοι θεωρούσαν τον εαυτό τους ως κάτι, πίστευαν ότι είναι κάτι, ενώ αυτός – τίποτα!


Ήταν εντελώς απορροφημένος από τον Θεό, ταπεινωμένος πλήρως μπροστά στον Θεό.

Εάν ο λαός χρειαζόταν να φάει και να πιει, ο Μωϋσής στρεφόταν προς τον Θεό.


Αν ήταν απαραίτητο να πολεμήσει με τους εχθρούς του, σήκωνε τα χέρια του στον ουρανό.

Αν χρειαζόταν να ειρηνεύσει μια εξέγερση ανάμεσα στους ανθρώπους, φώναζε στον Θεό.


Ο πράος, ο πράος σφόδρα Μωϋσής!

Και ο Θεός αντάμειψε τον πιστό δούλο Του με μεγάλη δόξα και τον αξίωσε να εμφανιστεί στο όρος Θαβώρ

μαζί με τον Ηλία δίπλα στον Κύριο Σωτήρα.


Κύριε, ο Θεός των πραέων, Συ ο Ποιμήν ο Καλός, κάνε κι εμάς πράους όπως ο Μωϋσής και οι απόστολοι!

Σοι πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.


Πρόλογος της Αχριδος, Αγίου Νικολάι Βελιμίροβιτς


iconandlight

[XAPA]

Ένα Κρανίο στην Έρημο.

Ένα εκπληκτικό περιστατικό από τη ζωή του Αγίου Μακαρίου του Μεγάλου.


Μια μέρα, ο άγιος περπατούσε στην έρημο και βρήκε ένα ανθρώπινο κρανίο.

Αγγίζοντάς το με το ραβδί του, ρώτησε:

«Ποιος είσαι;»

Και με την άδεια του Θεού, το κρανίο απάντησε:

«Ήμουν ιερέας ειδώλων την εποχή των ειδωλολατρών».


Τότε ο Μακάριος ρώτησε:

«Βρίσκεις κάποια ανακούφιση από το μαρτύριο σου;»

Το κρανίο απάντησε:

«Όταν εσύ, Πάτερ, προσεύχεσαι για όσους βρίσκονται στην κόλαση, βλεπόμαστε λίγο, και αυτό μας φέρνει κάποια παρηγοριά».


Ακούγοντας αυτό, ο άγιος έκλαψε και ρώτησε:

«Υπάρχει κάποιος που υποφέρει ακόμη περισσότερο από εσένα;»

Το κρανίο απάντησε:

«Ναι.

Όσοι γνώρισαν τον Θεό, δέχτηκαν τον νόμο Του, αλλά έζησαν αντίθετα με αυτόν, υποφέρουν πολύ πιο σκληρά από εμάς».


Αυτή η ιστορία άφησε ιδιαίτερα άφωνους τους αρχαίους Χριστιανούς.

Δείχνει όχι μόνο τη δύναμη της προσευχής του αγίου, η οποία έφερε ανακούφιση ακόμη και στις ψυχές των νεκρών,

αλλά μας υπενθυμίζει και τη μεγάλη ευθύνη που φέρει ο άνθρωπος για τη γνώση της αλήθειας που του έχει απονεμηθεί.

Η άγνοια του Θεού είναι τρομερή, αλλά η σκόπιμη αποστασία από Αυτόν είναι ακόμη πιο τρομερή.


Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Άγιος Μακάριος προσευχήθηκε ακόμη πιο θερμά για ολόκληρο τον κόσμο,

τόσο τους ζωντανούς όσο και τους εκλιπόντες, γιατί η καρδιά του ήταν γεμάτη συμπόνια για κάθε άνθρωπο.


Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο οι σύγχρονοί του τον αποκαλούσαν «ο επίγειος θεός»:

τόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του που επεκτεινόταν ακόμη και σε εκείνους που είχαν ήδη φύγει από αυτή τη γήινη ζωή.



apantaortodoxias

[XAPA]

Τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, και τήν τριχίτσα,

τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο.


ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ


Μιά φορά, θυμάμαι, άνέβαινα ένα άνήφορο καί είχα τριάντα κιλά στήν πλάτη μου.

Ήμασταν στίς Σταγιάτες τότε. Λοιπόν, είχα βάρος στόν ώμο, είχα καί στά χέρια.

Ήταν καταμεσήμερο, ζέστη, καί νά άνεβαίνης τον άνήφορο.


Αλλά έλεγα με τό νου μου, ότι τώρα ό Χριστός άνεβαίνει με τον Σταυρό.

Πώς άνέβηκε ό Χριστός τον Γολγοθά; ’Έτσι καί ’γώ θά άνέβω.


Καί ’κείνη τήν ώρα πού ανέβαινα μέ κόπο καί μόχθο καί δέν μπορούσα καί είχε γίνει τό πρόσωπό μου σάν τό μαύρο πανί,

αισθάνθηκα δυο χέρια νά μου σηκώνουν τό βάρος άπό τό πίσω μέρος.

Πώς μέ σπρώχνετε καμμιά φορά στόν άνήφορο γιά νά άνέβω;


Έτσι άνέβηκα, τόσο εύκολα, ούτε νά ιδρώσω ούτε τίποτε, καί μετά αισθάνθηκα τόσο έλαφρωμένη!

Μετά άφησα τό βάρος αύτό καί πήγα κι έκανα τετρακόσιες μετάνοιες. Πλημμύρισα άπό χαρά. Τί ήταν αύτό;


Ήταν μιά ξεκούραση καί μιά πληρωμή άπό τον Θεό τό αισθάνθηκα στήν καρδιά μου.

Δέν μπορώ νά τό ξεχάσω, αύτό μου έμεινε μέσα στήν ψυχή μου.


Γι’ αυτό λοιπόν, τώρα πού έχετε δυνάμεις, κάντε ό,τι μπορείτε- όλα τα γράφει ό Θεός, όλα τά γράφει, και τήν τριχίτσα,

τίποτε δεν πηγαίνει χαμένο, τίποτε.


Όπως τά είδε ή νονά τής άδελφής Εύπραξίας καί ένα κουβαράκι μικρούτσικο πού είχε δώσει γιά νά καρυκώσουν τις φτέρνες

από τις κάλτσες ένός μικρού παιδιού, καί ’ κείνο τό ελάχιστο βρέθηκε στον ουρανό.

Καί είπε:

-Μπά, κι αυτό βρέθηκε;

«Ναί, βρέθηκε. Είδες πού δέν πάει τίποτε χαμένο;», της είπε ο Άγγελός της.


Καί τά σπιρτάκια πού είχε δώσει, ό,τι είχε δώσει τά είδε όλα, ένα σωρό.

Πήγε τίποτε χαμένο; Όλα τά είχε άποθηκευμένα ό Χριστός.

Έτσι καί τά βήματα πού κάνει κανείς, όταν κοπιάζη, όλα, όλα καταγράφονται.


Τί ωραία όταν ύπάρχουν δυνάμεις! Νά σηκώνεται κανείς νά συγυρίζη, νά σκουπίζη καί νά βολεύη καί όλα νά τά φτιάχνη!

Ή Χάρις τού Θεού θά τού δίνη πολλή δύναμη καί πολλή χαρά στήν ψυχή του, όταν θά έργάζεται τον Χριστό.


Κι ό,τι τρώη πάλι, γιά νά μή τό στέρηση ό Θεός, νά τό σταυρώνη.

Νά σταυρώνουμε καί εμείς τό φαγητό καί νά λέμε «δόξα σοι ό Θεός», διότι είναι εύλογημένο’ καί έτσι όλα θά είναι ευλογημένα.

Ή Χάρις τού Θεού ενισχύει καί δυναμώνει τον άνθρωπο καί έρχεται πνευματική χαρά καί άγαλλίαση μέσα στήν ψυχή του.


Όσο κοπιάζει κανείς, τόσο ό Θεός τον άνταμείβει.

Οι μετάνοιες πού θά κάνουμε, τά σταυρωτά πού θά κάνουμε, πού θά σταθούμε όρθιες στις Ακολουθίες, όλα γράφονται.


Τήν ώρα πού μιλάμε, πού συζητάμε, τήν ώρα πού άναφέρουμε τό όνομα τού Θεού είναι συνέχεια μπροστά μας,

«πανταχού παρών καί τά πάντα πληρών».

Όλα τά βλέπει, και τά καλά τά σημειώνει καί τά κακά τά σημειώνει, όλα.


proskynitis

[XAPA]

Σαν ένα σπαθί


Πρέπει ν’ αποκτήσετε ισχυρή πίστη, μόνοι σας, με υπομονή, με καλοσύνη, με δικαιοσύνη.

Να μη χάσουμε την πίστη!


Σταθερή πίστη, και ο Θεός θα δώσει βοήθεια.

Χωρίς την προσευχή, πάμε χαμένοι.


Μη σκέφτεστε για το μέλλον.

Είναι όλα στα χέρια του Θεού.

Η ευχή «Κύριε, ελέησον» είναι σαν ένα σπαθί, που κόβει στα δύο τον σατανά.


Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης


pemptousia.gr

[XAPA]

Τα «γουρουνάκια» της Παναγίας!


Στο περιβόλι της Παναγίας μας (το Άγιο Όρος), η παρουσία της Παναγίας μας είναι έντονη.

Παντού φαίνεται να υπάρχει η παρουσία Της Ακόμα και ο προσκυνητής μπορεί να νοιώσει την ευλογία Της

και ότι η ακούραστη μεσίτρια μας σκεπάζει με στοργή το αγιώνυμο Όρος της.

Άλλωστε είναι η προστάτης του Μοναχισμού μας και η μητέρα όλων των Μοναχών.


Μια από τις αμέτρητες διηγήσεις για την παρουσία της Παναγίας μας στη ζωή των μοναχών είναι και η εξής,

που μας διηγήθηκαν και που για άλλη μια φορά αποδεικνύει το μέγεθος της αγάπης του Θεού που κανέναν

δεν αποστρέφεται, αλλά θέλει “πάντας σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν”

[όλοι να σωθούν και να συνειδητοποιήσουν την αλήθεια (φράση από την Αγία Γραφή)].



Κάποτε λοιπόν, λέει η διήγηση, ζούσαν σ’ ένα μοναστήρι δυο υποτακτικοί (μαθητευόμενοι),

οι οποίοι είχαν κυριευθεί από το πάθος της μέθης. Και ήταν καθημερινά μεθυσμένοι.

Ο Γέροντας (πνευματικός οδηγός τους) και οι υπόλοιποι αδελφοί προσπαθούσαν με αγάπη να τους νουθετήσουν

και να τους συμβουλέψουν. Εκείνοι όμως δεν εθεραπεύοντο και παρέμεναν κυριευμένοι στο πάθος τους.


Επειδή όμως αποτελούσαν σκάνδαλο με την αμετανοησία τους και με τη συνεχιζόμενη απαράδεκτη συμπεριφορά τους

λόγω της μέθης τους, γι’ αυτό και η Αδελφότητα και η Ιερά Επιστασία απεφάσισε να τους εκδιώξει από τη Μονή,

προς γνώση και συμμόρφωση.


Ένα χειμωνιάτικο όμως βράδυ, που ο καιρός είχε αγριέψει πολύ και το χιόνι είχε σκεπάσει τα πάντα και συνέχιζε να πέφτει πυκνό,

ο Ηγούμενος βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να τον σκουντά και να του λέει:

“Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν”.

Ο ηγούμενος νόμιζε ότι η ενέργεια ήταν εκ του πονηρού και δεν υπάκουσε.


Οπότε η Θεοτόκος ξαναήλθε για δεύτερη φορά και του επανέλαβε τα ίδια λόγια:

“Σήκω γρήγορα, γιατί τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν”.

Και όταν ο ηγούμενος και πάλι δεν υπάκουσε, ήλθε πιο αυστηρή αυτή τη φορά και σε τόνο

που δεν σήκωνε πλέον ανυπακοή του λέει

“Τρέξε τώρα, γιατί σου είπα ότι τα γουρουνάκια μου κινδυνεύουν”.


Οπότε αυτή τη φορά σηκώθηκε και μαζί με άλλους πατέρες βγήκε έξω από την μάνδρα της Μονής,

ψάχνοντας τα γουρουνάκια της Παναγίας. Σε μια στιγμή ακούνε στα δεξιά τους και από το βάθος ενός γκρεμού βογγητά

και άρχισαν να κατεβαίνουν την απόκρημνη πλαγιά και φτάνουν κοντά σε δυο μοναχούς που ήταν χτυπημένοι

από το πέσιμο και κυριολεκτικά θαμμένοι μέσα στο χιόνι. Τους σηκώνουν και, ω του θαύματος!


Αναγνωρίζουν στα πρόσωπά τους τούς δύο μοναχούς που μεθούσαν και ήθελαν ως εκ τούτου να εκδιώξουν από το Μοναστήρι.

Με πολύ κόπο, τους σήκωσαν και τους πήγαν στο Μοναστήρι, αλλά όμως δεν τους έδιωξαν όπως είχαν αποφασίσει,

διότι πως ήταν δυνατόν αυτούς που η Παναγία τους έσωσε τόσο θαυματουργικά και νοιάστηκε η ίδια για να σωθούν

τα γουρουνάκια της, αυτοί να τους διώξουν;

Γι’ αυτό αποφάσισαν, αφού έτσι το θέλει η Παναγία, να κρατήσουν “τα γουρουνάκια” στο μοναστήρι.


Αλλά, ω του θαύματος! Η θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου σωφρόνισε τους δυο μοναχούς και από τότε που σώθηκαν

με την θαυματουργική της επέμβαση δεν ξαναέπεσαν στο πάθος της μέθης, αλλά έζησαν πλέον εν μετανοία.


Λέγεται δε, ότι ίσως το Άγιο Όρος να ονομάζεται “περιβόλι της Παναγίας”,

διότι περιέχει όλων των ειδών τα “λουλούδια”, αγίους και αμαρτωλούς.

Κανέναν όμως μοναχό δεν απομακρύνουν, όσο αμαρτωλός κι αν είναι,

ενθυμούμενοι πάντοτε το περιστατικό με τα “γουρουνάκια”


elromio.gr

[XAPA]

5 Σεπτεμβρίου - Προφήτης Ζαχαρίας

π. Ἀνανίας Κουστένης


Στὶς 5 τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τὸν Προφήτη Zαχαρία,

τὸν πατέρα τοῦ Tιμίου καὶ ἐνδόξου Προφήτου Προδρόμου καὶ Bαπτιστοῦ Ἰωάννου.

Kαὶ κατὰ ἄλλο Συναξάριο, γιορτάζει μαζὶ καὶ τὴν ἁγία Ἐλισάβετ, τοὺς γονεῖς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου.


Ἦταν μεγάλη ψυχὴ ὁ Προφήτης Zαχαρίας καὶ ἐδέχετο τὴν ἀειπαρθενία τῆς Θεοτόκου.

Γι’ αὐτό, κι ἀφοῦ γέννησε τὸν Χριστό μας καὶ πήγαινε μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸ στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος,

τὴν ἔβαλε νὰ κάθεται πάλι ἐκεῖ ποὺ ἦτο αἱ παρθένοι.


Αὐτὸ ἐξόργισε τοὺς Ἰουδαίους καὶ τὸν Ἡρώδη, καὶ ὁ Ἡρώδης εἶχε καὶ ἕνα λόγο παραπάνω,

γιατὶ ὁ Zαχαρίας ἔκρυψε τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο, ἐνῶ ὁ Χριστὸς πῆγε στὴν Αἴγυπτο,

πέραν τοῦ Ἰορδάνου, σὲ ἕνα σπήλαιο.


Καὶ τώρα βάνει τοὺς Ἰουδαίους νὰ τὸν ἐκδικηθοῦν γιὰ τοὺς δύο λόγους.

Γιατὶ ἐδέχετο τὸ ἀειπάρθενον τῆς Θεοτόκου καὶ γιατὶ ἔκρυψε τὸν Bαπτιστὴ τοῦ Kυρίου.


Kαὶ τί κάνανε οἱ Ἰουδαῖοι;

Tὸν ἐφόνευσαν μεταξὺ τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ θυσιαστηρίου.

Tοὺς τό ’πε ὁ Χριστός, λίγες μέρες πρὶν ἀκόμη σταυρωθεῖ.


Ἂς ἔχομε καὶ τοῦ Προφήτου Zαχαρίου καὶ τῆς ἁγίας Ἐλισάβετ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς εὐλογίες

καὶ ἂς παρηγορεῖ καὶ πάλι ὁ Χριστός μας τὸ δοκιμαζόμενο ἔθνος μας, τὴ γλυκύτατη πατρίδα μας.


Ἂς μὴ φοβούμεθα.

Ἂς γίνομε καλύτεροι Χριστιανοί, καὶ ἀντρειωμένοι.

Kι ἂς ἀγαπᾶμε τὸν Χριστὸ καὶ τὴν πατρίδα καὶ τὸν πλησίον, κι ἂς κάνομε ἀντίσταση.


Nὰ φοβηθοῦν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι μᾶς πολεμᾶνε, γιατὶ ματαιοπονοῦν.

Ὅ,τι καὶ ἂν γίνει, ἂν εἴμαστε τοῦ Χριστοῦ, κερδισμένοι θὰ εἴμαστε.

Γι’ αὐτό, Συνέλληνες καὶ πατέρες, ἂς κρατήσομε μέχρι τὸ τέλος.

Ἡ νίκη ἀνήκει στὸν Χριστό, ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία, ἀνήκει στὸν Παράδεισο.



Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Α´


iconandlight

[XAPA]

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΛΕΜΕΣΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟ!


Ο Γέροντας Εφραίμ αποκαλύπτει για τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο!

Πανιερώτατε, θα κάνω μία εξομολόγηση τώρα.

Είμεθα στη Νέα Σκήτη. Εγώ ήμουν μάγειρας. Ξέρετε, ο μάγειρας δεν έχει αργία ποτέ.


Εγώ είχα λογισμούς, αλεθόμουν συνεχώς, διότι δεν είχα καμία αργία.

Έβλεπα τους πατέρες τις Κυριακές, τις αργίες κάτω από τα δεντράκια εκεί και διάβαζαν,

εγώ εκάκιζα τον εαυτό μου που ήμουν μέσα εκεί, στα ξύλα και μέσα στις μασίνες.


Τέλος πάντων μέσα σε αυτόν τον πόλεμο - δεν το ξέρει ο γέροντας Αθανάσιος αυτό, πρώτη φορά το ακούει,

ήρθε ο Γέροντας Ιωσήφ στην τράπεζα ένα μεσημέρι και λέει:

“Ξέρετε, ο πατήρ Αθανάσιος από αυτή τη στιγμή δεν θα κάνει διακόνημα.”


Λέω, τι γίνεται;

“Θα διαβάζει”, λέει, “θα μελετά τον Άγιο Χρυσόστομο”.


Εγώ, φούντωσαν οι λογισμοί μου! Είχα που είχα…

Πήγα στον Γέροντα, λέω, Γέροντα, δύο μέτρα και δύο σταθμά; Τι θα γίνει;


Ο Αθανάσιος θα διαβάζει, καλά κάνει. Εγώ δεν έχω ούτε μία μέρα αργία! Θέλω κι εγώ να διαβάσω! Μου λέει:

“Παιδί μου, αυτός, εγώ το βλέπω, θα γίνει Επίσκοπος στο μέλλον και πρέπει να του δώσουμε την ευκαιρία να μελετήσει.


Εσύ, μου λέει, είσαι εδώ, δεν διαβάζεις μεν αλλά μην ξεχνάς, μου λέει, η Αγία Μαρία η Αιγυπτία πότε διάβασε;

Είδε ποτέ μπροστά της Αγία Γραφή; Είδε μπροστά της Ευαγγέλιο;

Δεν είδε.

Και πώς μίλαγε με αυτούσια χωρία στον Άγιο Ζωσιμά, που αυτή ήταν διεθνής πόρνη και αυτός ήταν από 10 χρονών

καλογεράκι παρθένο, καθαρό μέσα στο μοναχισμό και αυτή του έκανε μαθήματα!”


Η αλήθεια είναι ότι ειρήνευσα, δεν ξαναείχα λογισμούς.

Λέω, έχει ο Θεός. Έφόσον έτσι λέει ο γέροντας, ας διαβάζει ο Αθανάσιος!

Το καλό είναι ότι μου έλεγε μερικά που διάβαζε και με ωφελούσε κι εμένα αλλά από μέσα μου αλεθόμουνα.

Λοιπόν είναι όντως η πρόνοια του Θεού που όλα τα κανονίζει και όλα τα ευτρεπίζει.


Γέρων Εφραίμ καθηγουμενος Ι.Μ.Μ.Β.

simeiakairwn

[XAPA]

Πιστέψτε στην Πρόνοια του Θεού!


Πιστέψτε στην Πρόνοια του Θεού!

Φίλησε το σταυρό σου πρωί και βράδυ, μην τον φοράς σαν σε κρεμάστρα...

Ο Χριστός άφησε Φως και Αγάπη στον Σταυρό.


Από τον Σταυρό πηγάζουν ακτίνες Ευλογημένου Φωτός και Αγάπης.

Εισπνεύστε αυτές τις ακτίνες, περνούν αόρατα στην ψυχή, υπό την επίδραση αυτών των ευεργετικών ακτίνων,

ένας άνθρωπος γίνεται ευσεβής.


Φιλώντας τον Σταυρό,προσευχηθείτε για τους αμαρτωλούς:

μέθυσους, πόρνους και άλλους που γνωρίζετε.

Μέσω των προσευχών σας θα βελτιωθούν και θα είναι καλά,

γιατί η καρδιά δίνει το μήνυμα στην καρδιά.


Ο Κύριος μας αγαπά όλους.

Υπέφερε για όλους, για χάρη της Αγάπης και πρέπει να αγαπάμε όλους για χάρη Του,

ακόμα και τους εχθρούς μας.


Φιλώντας τον Σταυρό, διάβασε την προσευχή:

«Ρίξε, Κύριε μου, μια σταγόνα του Αγίου Σου Αίματος στην καρδιά μου,

ξεραμένη από πάθη και αμαρτίες, και ακαθαρσίες ψυχής και σώματος. Αμήν.

Με την αγάπη Σου, σώσε εμένα και τους συγγενείς μου και όσους γνωρίζω...».


+ Στάρετς Σάββα Οσταπένκο του Πσκωφ


siatista