Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

1η Αὐγούστου - Ἡ Πρόοδος τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ


- πατρὸς Ἀνανία Κουστένη


Πᾶμε, λοιπόν, στὸν μῆνα Αὔγουστο, καὶ καλὸ Δεκαπενταύγουστο. Τί ὡραῖα!

Ανήκει ὁ μήνας στὸν ἀστερισμὸ τῆς Παρθένου, κι οἱ Βυζαντινοί αὐτοκράτορες τὸν ἀφιέρωσαν στὴν παρθένο Μαρία.

Ὄλο τὸν Αὔγουστο. Ὄλο τὸν Αὔγουστο!


Εἶν’ ὁ μήνας τῆς Παναγίας μας, εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, θά ‘χομε εὐκαιρία νὰ ποῦμε πολλὰ καὶ διάφορα.

Καὶ πᾶμε, λοιπόν, στὴν 1η τοῦ μηνὸς Αὐγούστου, ποὺ εἶναι, πλέον, καὶ ἡ προσκύνηση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ.

Ἕχομε μιὰ μικρὴ Σταυροπροσκύνηση, προοίμιο ἐκείνης τῆς μεγάλης τῆς 14ης Σεπτεμβρίου.


Γι’ αὐτὸ καὶ ἀρχίζουν οἱ Καταβάσεις ἀπὸ τότε, ἀπὸ τὴν 1η Αὐγούστου, τοῦ Σταυροῦ, «Σταυρὸν χαράξας Μωσῆς»,

διακόπτονται μὲ τὸν Δεκαπενταύγουστο, ἀπὸ 14 μέχρι 23, καὶ συνεχίζουν μετὰ, μέχρι τὴν Ἀπόδοση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Λοιπόν. Προσκυνοῦμε τὸν Τίμιο Σταυρό, καὶ παίρνομε δύναμη.


[… Ἔχομε καὶ τὴν Πρόοδο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τὴν ἔξοδό του ἀπ’ τὸ παλάτι καὶ τὴ μεταφορά του στὴ Μεγάλη Ἐκκλησία,

γιατὶ ἔμπαινε τὴν ἄλλη μέρα ὁ Δεκαπενταύγουστος, οἱ νηστείες καὶ οἱ προσευχές.

Κι ἐπειδὴ ἦταν πολλὲς ἀρρώστιες καὶ πολλὰ δεινά, τί κάναν;

Ἐλιτάνευαν στοὺς δρόμους καὶ στὶς πλατεῖες καὶ ὄχι μόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸν Τίμιο καὶ Ζωοποιό Σταυρό.

Πρόοδος, λοιπόν, σημαίνει ἔξοδος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Λοιπόν.]


iconandlight

[XAPA]

Το 15χρονο παιδί που μαρτύρησε για να μην προδώσει την νηστεία

του Δεκαπενταυγούστου...


Ὁ ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μονεμβασίας.

Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὸ Γεράκι,

ἐνῶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Γοῦβες τῆς Μονεμβασίας.


Στὶς Γοῦβες, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, τοποθετήθηκε ἐφημέριος ὁ πατέρας τοῦ Νεομάρτυρα

καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε τὸ 1758 ὁ Ἰωάννης, γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ πολλούς, πῆρε τὴν προσηγορία Γουβιώτης.


Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἰωάννης, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τοῦ ἱερέα πατέρα του,

τὸν βοηθοῦσε στὶς δουλειὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πάντα θυμόταν ὅτι αὐτὸς ἦταν “παπᾶ υἱὸς”

καὶ ἔπρεπε νὰ προσέχει τὴν συμπεριφορά του, ὥστε νά 'ναι παράδειγμα γιὰ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του.


Τὸ ἔτος 1770 οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο

ἑλληνικῆς ἀντίστασης, ἔφτασαν καὶ στὶς Γοῦβες.


Οἱ Ἀρβανίτες σκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάννη καὶ ἐν συνεχείᾳ αἰχμαλώτισαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν μητέρα του,

ἐνῶ τοὺς πῆραν μαζί τους στὴν Λάρισα, ὅπου ἐκεῖ πουλήθηκαν δύο καὶ τρεῖς φορὲς ὁ καθένας ξεχωριστά.

Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἀφεντικό,

ἕναν Τοῦρκο ποὺ εἶχε κτήματα καὶ ὑποστατικά.


Αὐτὸς ὁ Τοῦρκος δὲν εἶχε παιδιὰ καὶ βλέποντας τὰ χαρίσματα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν πολὺ ἔξυπνος

γιὰ τὴν ἡλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικὸς καὶ σβέλτος στὴν δουλειά, σκέφτηκε μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα του

νὰ τὸν κάνουν ψυχοπαίδι τους.

Ἀπὸ τὴν στιγμή, λοιπόν, ἐκείνη, προσπαθοῦσε καθημερινὰ νὰ τὸν διαστρέψει

ἀπὸ τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ τὸν κάνει Ὀθωμανό.


Ἀρχικά, προσπάθησε μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις καὶ κατόπιν μὲ φοβέρες καὶ βασανισμούς,

νὰ κάμψει τὴν ἀντίσταση τοῦ 15χρονου Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔστεκε στερεὸς

καὶ ἀκλόνητος στὴν χριστιανικὴ πίστη του.


Μία μέρα ὁ ἀφέντης κουράστηκε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ θυμωμένος ὅπως ἦταν,

τὸν ὁδήγησε στὴν αὐλὴ τοῦ Τζαμιοῦ.

Ἐκεῖ μαζεύτηκαν πολλοὶ Ἀγαρηνοί, ποὺ προσπαθοῦσαν μὲ χτυπήματα, φοβέρες καὶ σπαθισμοὺς

νὰ κάνουν τὸν Μάρτυρα νὰ τουρκίσει.


Ἡ ἀπάντηση ὅμως τοῦ Ἰωάννη ἦταν ξεκάθαρη:

"Ἐγὼ δὲν γίνομαι Τοῦρκος. Χριστιανὸς εἶμαι καὶ Χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω".

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν Ἀγαρηνὸ καὶ ἡ γυναίκα του προσπαθοῦσε καθημερινὰ μὲ μαγεῖες

καὶ σατανικὰ γοητεύματα νὰ ξεμυαλίσει τὸν Ἅγιο ἢ νὰ τὸν κάνει νὰ κυριευτεῖ

ἀπὸ σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ ἔτσι νὰ τὸν τουρκίσουν.


Ἀλλά, ὁ Ἰωάννης, ἔχοντας τὸν Θεὸ μέσα του ἔμεινε καθαρὸς ἀπ’ ὅλα.

Ἡ Θεία Χάρη τὸν φύλαξε ἀπ’ ὅλα τὰ διαβολικὰ τεχνάσματα τῆς γυναίκας τοῦ Ἀγαρηνοῦ.

Ἔφθασε ὅμως ἡ νηστεία τῆς Παναγίας, τὸν δεκαπενταύγουστο.

Ὁ Τοῦρκος, μόλις κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν νηστεία καὶ νὰ ἀρτυθεῖ,

ἀποφάσισε νὰ τὸν κλείσει σ’ ἕνα στάβλο.


Ἐκεῖ τὸν κλειδαμπάρωσε γιὰ ὅλο τὸ διάστημα τῶν 15 ἡμερῶν καὶ πότε τὸν κρεμοῦσε

καὶ τὸν κάπνιζε μὲ ἄχυρα καὶ πότε τὸν χτυποῦσε μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ προσπαθώντας

νὰ τὸν κάνει νὰ φάει καὶ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.

Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὄχι ἁπλῶς δὲν ἔφαγε ἀρτυμένα φαγητά,

ἀλλὰ οὔτε κἂν τὰ δοκίμασε καὶ παρακαλοῦσε καὶ προσευχόταν στὴν Παναγία

νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μὴν ἀρτυθεῖ, ἐνῶ προτιμοῦσε καλύτερα

νὰ θανατωθεῖ παρὰ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.


Ὁ ἀφέντης του, βλέποντας ὅτι δὲν πείθεται, τὸν ἄφηνε νηστικὸ 2 καὶ 3 ἡμέρες,

χωρὶς νὰ τοῦ δίνει τίποτε νὰ φάει.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννη στεκόταν κοντὰ στὸν γιό της

καὶ βλέποντάς τον ἀποκαμωμένο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ ἀπὸ τὴ νηστεία,

τὸν παρακινοῦσε νὰ φάει λέγοντάς του:


"Φάε, γιέ μου, ἀπὸ αὐτὰ τὰ φαγητὰ γιὰ νὰ μὴν πεθάνεις καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία σὲ συγχωροῦν,

γιατί δὲν τὸ κάνεις μὲ τὸ θέλημά σου, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνάγκη.

Λυπήσου με καὶ ἐμένα τὴν φτωχὴ καὶ στενοχωρημένη μητέρα σου καὶ μὴ θελήσεις

νὰ πεθάνεις παράκαιρα καὶ μὲ ἀφήσεις ἀπαρηγόρητη σ’ αὐτὴ τὴν σκλαβιὰ καὶ ξενιτιά".


Στὶς παρακλήσεις αὐτὲς τῆς μητέρας του ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε:

"Γιατί κάνεις ἔτσι, μητέρα μου, καὶ γιὰ ποιό λόγο κλαῖς;

Γιατί δὲν μιμεῖσαι καὶ σὺ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ,

ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ θυσιάσει τὸν μοναδικὸ γιό του,

ἀλλὰ μόνο κλαῖς καὶ θρηνεῖς;


Ἐγὼ εἶμαι παπᾶ υἱὸς καὶ πρέπει νὰ φυλάγω καλλίτερα ἀπὸ τοὺς γιοὺς

τῶν λαϊκῶν τοὺς νόμους καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας μας,

γιατί ὅταν δὲν φυλᾶμε τὰ μικρά, πῶς μποροῦμε νὰ φυλάξουμε τὰ μεγάλα;".


Ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ἐξαγριωμένος πιὰ ὁ Τοῦρκος, στὶς 19 Ὀκτωβρίου 1773

τοῦ ἔδωσε μία θανατηφόρα μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες

ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πέθανε καὶ ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.



Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὶς 21 Ὀκτωβρίου.


makkavaios.blogspot.gr

[XAPA]

1η Αὐγούστου

- Άγιοι Επτά Μακκαβαίοι, η μητέρα τους Σολομονή και ο διδάσκαλός τους Ελεάζαρος



1. Εισαγωγή: Τα Αίτια της Αναταραχής και του Διωγμού


Πριν ιστορηθούν τα παθήματα των Αγίων Μαρτύρων —των οποίων τα ονόματα είναι καταγεγραμμένα στα βιβλία των Μακκαβαίων

αλλά και στο Βιβλίο της Αιώνιας Ζωής— είναι αναγκαίο να προταχθεί ένας σύντομος πρόλογος.


Η αναταραχή στην Ιερουσαλήμ και ο διωγμός των ευσεβών Ιουδαίων προκλήθηκαν αρχικά από φιλόδοξους ψευδοδιδασκάλους

και εξουσιαστές αρχιερείς.

Στη συνέχεια, όταν αποσύρθηκε η χάρις του Θεού, η σύγχυση επιδεινώθηκε από τα ειδωλολατρικά έθνη που κατέλαβαν την Ιουδαία.

Έτσι, η Αγία Πόλη βυθίστηκε στο αίμα και το Θυσιαστήριο βεβηλώθηκε.


2. Η Ιστορική Ευημερία της Ιερουσαλήμ και η Σεβασμός των Εθνών


Μετά την πρώτη καταστροφή της πόλης από τον Ναβουχοδονόσορα και την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας,

ο λαός επέστρεψε με το έλεος του Θεού.

Ο Ναός και η Ιερουσαλήμ αναστηλώθηκαν, όπως αναφέρεται στα βιβλία του Έσδρα και του Νεεμία.

Όσο ο λαός παρέμενε πιστός στον Νόμο, απολάμβανε ειρήνη και σεβασμό, ακόμα και από ειδωλολάτρες ηγεμόνες:


Αλέξανδρος ο Μέγας: Προσκύνησε τον αρχιερέα Ιαδδού και πρόσφερε θυσίες στον Ναό.


Πτολεμαίος Β΄ Φιλάδελφος: Έστειλε δώρα και ζήτησε τη μετάφραση των Γραφών στα ελληνικά (Μετάφραση των Εβδομήκοντα).


Πτολεμαίος Δ΄ Φιλοπάτωρ & Αντίοχος ο Μέγας: Πρόσφεραν θυσίες ευχαριστίας στον αληθινό Θεό μετά τις νίκες τους.



3. Η Αρχή της Αποστασίας: Σίμων, Ιάσων και Μενέλαος


Η καταστροφή ξεκίνησε εκ των έσω, όταν η ηγεσία εγκατέλειψε τον φόβο Θεού:

Σίμων ο Βενιαμινίτης:

Από φθόνο προς τον δίκαιο αρχιερέα Ονία, προδόθηκε στον διοικητή Απολλώνιο ότι ο Ναός

έκρυβε αμύθητους θησαυρούς.

Ο απεσταλμένος Ηλιόδωρος επιχείρησε να τους συλήσει, αλλά τιμωρήθηκε θαυματουργικά από αγγέλους.


Ιάσων:

Αγόρασε την αρχιεροσύνη από τον βασιλιά Αντίοχο Δ΄ τον Επιφανή, εκθρονίζοντας τον αδελφό του, Ονία.

Εισήγαγε τον Ελληνισμό, έκτισε γυμνάσια και θέατρα, και παρέσυρε τον λαό και τους ιερείς στην αποστασία.


Μενέλαος & Λυσίμαχος:

Ο Μενέλαος υπερφαλάγγισε τον Ιάσονα προσφέροντας περισσότερα χρήματα στον βασιλιά,

προκάλεσε τη δολοφονία του αγίου Ονία και εξαγόρασε το δικαίωμα να θανατώνει αθώους πολίτες.


4. Τα Ουράνια Σημεία και η Εισβολή του Αντιόχου


Η αποστασία προκάλεσε τη δικαία οργή του Θεού.

Για σαράντα ημέρες, εμφανίζονταν στον ουρανό της Ιερουσαλήμ τάγματα ένοπλων ιππέων που συγκρούονταν μεταξύ τους.

Όταν κυκλοφόρησε η ψευδής φήμη ότι ο Αντίοχος πέθανε στην Αίγυπτο, οι Ιουδαίοι επιχείρησαν να αποτινάξουν τον ζυγό.


Ο Αντίοχος επέστρεψε οργισμένος, κατέλαβε την πόλη με τη βοήθεια του προδότη Μενελάου και εξαπέλυσε σφαγή:

80.000 άνθρωποι θανατώθηκαν μέσα σε τρεις ημέρες.

40.000 αιχμαλωτίστηκαν και άλλοι τόσοι πουλήθηκαν ως δούλοι.

Ο Ναός λεηλατήθηκε και βεβηλώθηκε πλήρως.


5. Ο Υποχρεωτικός Εκτελωνισμός και οι Πρώτοι Μάρτυρες


Ο Αντίοχος εξέδωσε διάταγμα επιβολής της ειδωλολατρίας σε όλα τα έθνη της επικράτειάς του.

Στην Ιερουσαλήμ εστάλη Αθηναίος διοικητής για να επιβάλει τη λατρεία του Ολυμπίου Διός στον Ναό και να εξαναγκάσει

τους Ιουδαίους σε βρώση χοιρινού κρέατος.


Όσοι παρέμειναν πιστοί κατέφυγαν σε σπήλαια, αλλά πολλοί θανατώθηκαν:

Δύο μητέρες που περιέτεμαν τα βρέφη τους διαπομπεύθηκαν και γκρεμίστηκαν από τα τείχη μαζί με τα παιδιά τους.

Πιστοί που συνεδριάζονταν κρυφά για το Σάββατο κάηκαν ζωντανοί μέσα σε σπήλαια.



6. Το Μαρτύριο του Γέροντος Ιερέα Ελεάζαρ


Ο ιερέας και γραμματέας Ελεάζαρ, 90 ετών, ένας από τους 72 μεταφραστές της Παλαιάς Διαθήκης,

οδηγήθηκε σε καταναγκαστική βρώση χοιρινού.

Όταν παλιοί γνωρίζοντές του τον συμβούλευσαν να υποκριθεί ότι τρώει το απαγορευμένο κρέας για να σώσει τη ζωή του,

εκείνος αρνήθηκε με παρρησία:


«Δεν ταιριάζει στην ηλικία μου η υποκρισία.

Αν υποκριθώ, θα παρασύρω τους νέους στην αποστασία για χάρη μιας εφήμερης ζωής.

Ακόμη κι αν ξεφύγω από τα χέρια των ανθρώπων, δεν μπορώ να ξεφύγω από το χέρι του Θεού.»


Αφού υπέστη σφοδρούς δαρμούς και βασανιστήρια με πικρό ξύδι και φωτιά, παρέδωσε το πνεύμα του

ως υπόδειγμα ανδρείας και πίστης.




7. Το Μαρτύριο των Επτά Μακκαβαίων Αδελφών


Μετά τον Ελεάζαρ, συνελήφθησαν οι επτά μαθητές του μαζί με τη μητέρα τους, τη Σολομονία, και στάλθηκαν στον Αντίοχο:

Ο 1ος Αδελφός:

Δηλώνοντας έτοιμος να πεθάνει για τον Νόμο, υπέστη ακρωτηριασμό, εκδαρμό και κάηκε ζωντανός σε πυρωμένο χάλκινο σκεύος.


Ο 2ος Αδελφός: Βασανίστηκε ομοίως, διακηρύσσοντας πριν πεθάνει: «Ο Βασιλιάς του κόσμου θα μας αναστήσει στην αιώνια ζωή».


Ο 3ος Αδελφός:

Πρόσφερε πρόθυμα τη γλώσσα και τα χέρια του στα βασανιστήρια, λέγοντας ότι τα έλαβε από τον Θεό και για Εκείνον τα προσφέρει.

Προειδοποίησε τον βασιλιά ότι για τους ασεβείς δεν θα υπάρξει αναστάσιμη αιώνια ζωή.

Ο 5ος Αδελφός:

Υπενθύμισε στον Αντίοχο ότι η εξουσία του είναι πρόσκαιρη και ότι η θεία δίκη τον περιμένει.

Ο 6ος Αδελφός:

Ομολόγησε ότι τα δεινά του λαού ήταν παιδαγωγική δοκιμασία για τις αμαρτίες τους, αλλά η τιμωρία του τυράννου θα ήταν βέβαιη.


8. Η Ηρωική Μητέρα Σολομονία και ο Νεότερος Γιος


Η Αγία Σολομονία εμψύχωνε κάθε παιδί της στη μητρική τους γλώσσα, υπενθυμίζοντάς τους ότι ο Δημιουργός που έπλασε

το σύμπαν από το μηδέν θα τους αποδώσει πάλι τη ζωή.


Όταν έμεινε ο νεότερος γιος, ο Αντίοχος προσπάθησε να τον δελεάσει με πλούτη και αξιώματα.

Κάλεσε τη μητέρα να τον μεταπείσει, αλλά εκείνη τον προέτρεψε:

«Παιδί μου, μη φοβηθείς αυτόν τον δήμιο.

Γίνε άξιος των αδελφών σου και δέξου τον θάνατο, για να σε υποδεχθώ πάλι μαζί τους στο έλεος του Θεού.»


Ο νεότερος αδελφός αρνήθηκε τις υποσχέσεις του βασιλιά, προφήτευσε την ατιμωτική τιμωρία του Αντιόχου

και παραδόθηκε σε σκληρότερα βασανιστήρια.

Τελευταία, η Αγία Σολομονία, προσευχόμενη πάνω από τα σώματα των παιδιών της, παρέδωσε την ψυχή της στον Θεό.


9. Η Απελευθέρωση και η Τιμωρία του Αντιόχου


Η θυσία των Μαρτύρων εκίνησε το έλεος του Θεού.

Ο Ιούδας ο Μακκαβαίος ηγήθηκε της αντίστασης, νίκησε τα στρατεύματα του Αντιόχου,

κάθαιρε τα είδωλα και καθάρισε τον Ναό.


Ο Αντίοχος προσβλήθηκε από ανίατη, θανατηφόρα ασθένεια των σπλάχνων που ανέδιδε αφόρητη δυσοσμία.

Αναγνώρισε την παντοδυναμία του Θεού χωρίς όμως ειλικρινή μετάνοια, και πέθανε μέσα σε φρικτούς πόνους,

επιβεβαιώνοντας τις προφητείες των Αγίων Μαρτύρων.


miteriko.blogspot

[XAPA]

ΣΤΑΥΡΟΣ ΟΛΟΛΑΜΠΡΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΙΖΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ!


Συνέβη στην Ιερά Μονή Σταυροβουνίου της Κύπρου, την οποία, ως γνωστόν, ίδρυσε η Αγία Ελένη κατά την επιστροφή της

από τους Αγίους Τόπους, όταν λόγω θαλασσοταραχής εστάθμευσε στην Κύπρο το 329 μ.Χ..

Την προίκισε δε με τεμάχιο του Ζωοποιού Σταυρού του Κυρίου, τον Οποίον ανεύρε ερευνώντας στην περιοχή του Γολγοθά.


Πριν μερικές δεκαετίες, συγκεκριμένα παραμονή της Αγίας Βαρβάρας του 1956, ο Γέροντας της Μονής, ενώ βρισκόταν

σ’ ένα Μετόχι στους πρόποδες του βουνού, έστειλε έναν υποτακτικό του ιερέα για να λειτουργήσει επάνω στην Μονή,

ενώ πλέον είχε βραδιάσει.


Εκτός από αυτό, προμηνυόταν θύελλα.

Ο καιρός είχε αγριέψει. Όταν πήρε την εντολή ο υποτακτικός, στην αρχή εξέφρασε την ανησυχία του:

– Πώς θα ανέβω το βουνό, Γέροντα; Έρχεται πολλή βροχή και σε λίγο θα βραδυάσει!

– Πήγαινε, ευλογημένε και μη φοβάσαι! Κάνε υπακοή και ο Θεός θα βοηθήσει.


Χωρίς άλλο λόγο, ο χαριτωμένος αυτός ιερομόναχος έκανε τον σταυρό του, πήρε την ευχή του Γέροντά του και ξεκίνησε.

Πέφτοντας όμως το σκοτάδι, έχασε τον δρόμο.

Από την άλλη ο καιρός φαινόταν απειλητικώτερος.

Από στιγμή σε στιγμή θα ξεσπούσε η καταιγίδα.


Τι να κάνει μόνος κι έρημος μες στην νύχτα;

Σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και φώναξε:

– Τίμιέ μου Σταυρέ, δι’ ευχών του Γέροντά μου, βοήθει μοι!


Δεν πρόλαβε να τελειώσει την επίκληση του Τιμίου Σταυρού και

εμφανίστηκε μπροστά του ολοφώτεινος, με Θείο υπερουράνιο φως,

ο Τίμιος Σταυρός, φωτίζοντάς του να βρη τον δρόμο!

Μα και τον συνόδεψε προπορευόμενος, μέχρι που έφθασε στην πύλη της Μονής.


Μόλις μπήκε στο Μοναστήρι, ξέσπασε μια φοβερή καταιγίδα, λες κι άνοιξαν οι καταρράκτες του ουρανού!

Άλλο ένα θαυμαστό γεγονός, που φανερώνει την δύναμη και την προστασία που παρέχει ο Σταυρός του Κυρίου μας

σ’ εκείνους που υπακούουν στο άγιο θέλημα του Σταυρωθέντος Σωτήρος και πιστεύουν στην ακατάλυτη δύναμή του!


(“Εκφράσεις του Πνευματικού Κόσμου”, έκδοσις Ιεράς Γυναικείας Μοναστικής Αδελφότητος Παναγίας Βαρνάκοβας, σσ. 23-24,

Ευπάλιο Δωρίδος Φωκίδος 2009)


sostis.gr

[XAPA]

Το σημείο του Σταυρού σκοτώνει μικρόβια !


Το σημείο του Σταυρού και της Ορθόδοξης (Χριστιανικής) προσευχής είναι
ικανά να σκοτώσουν μικρόβια, και να μεταβάλουν τις οπτικές ιδιότητες του
νερού.


Μία μελέτη..........




Επιστήμονες έχουν αποδείξει πειραματικά τις θαυματουργικές ιδιότητες του σημείου του Σταυρού και της προσευχής.

«Είναι διαπιστωμένο ότι η παλιά συνήθεια να γίνεται το σημείο του Σταυρού πάνω από το φαγητό και το ποτό πριν το γεύμα,

έχει ένα προφανές μυστικό νόημα.


Πίσω από αυτό παραμένει η πρακτική χρησιμότητα: Η τροφή κυριολεκτικά καθαρίζεται μέσα σε μια στιγμή.

Αυτό είναι ένα μεγάλο θαύμα, που κυριολεκτικά συμβαίνει κάθε ημέρα», είπε η φυσικός Angelina Malakhovskaya

που προσκλήθηκε από την εφημερίδα Zhizn την Παρασκευή.


Η Malakhovskaya έχει μελετήσει τη δύναμη του σημείου του Σταυρού με την ευλογία της Εκκλησίας, για 10 περίπου χρόνια τώρα.

Έχει διεξάγει ένα μεγάλο αριθμό πειραμάτων που έχει επανειλημμένα επαληθευθεί, πριν τα αποτελέσματά τους

έρθουν στη δημοσιότητα.


Ειδικότερα έχει ανακαλύψει τις απαράμιλλες βακτηριοκτόνες ιδιότητες του νερού μετά την ευλογία του από μία Ορθόδοξη προσευχή

και το σημείο του Σταυρού.


Η μελέτη επίσης αποκάλυψε μία νέα, ενωρίτερα άγνωστη ιδιότητα του λόγου του Θεού να μετασχηματίζει τη δομή του ύδατος,

αυξάνοντας αξιοσημείωτα την οπτική του πυκνότητα στην περιοχή του φάσματος της βραχείας υπεριώδους ακτινοβολίας,

γράφει η εφημερίδα.

Οι επιστήμονες έχουν επαληθεύσει την δύναμη της δράσης της Κυριακής προσευχής (Πάτερ ημών)

και του Ορθοδόξου σημείου του Σταυρού στα παθογενή βακτήρια.

Δείγματα νερού από διάφορες δεξαμενές (πηγάδια, ποταμούς, λίμνες) πάρθηκαν για έρευνα.

Όλα τα δείγματα είχαν goldish staphylococcus, ένα κολοβακτηρίδιο.


Αποδείχθηκε εν τούτοις, ότι αν η Κυριακή προσευχή λεχθεί και το σημείο του Σταυρού γίνει επάνω τους, ο αριθμός

των βλαβερών βακτηριδίων θα μειωθεί επτά, δέκα, εκατό ακόμη και πάνω από 1000 φορές.

Τα πειράματα έγιναν με τέτοιο τρόπο, ώστε να αποκλείουν και την ελάχιστη πιθανή νοητική επιρροή.


Η προσευχή ειπώθηκε και από πιστούς και από απίστους, αλλά ο αριθμός των παθογόνων βακτηρίων σε διάφορα περιβάλλοντα

με διαφορετικές ομάδες βακτηρίων ακόμη και τότε μειώθηκε, συγκρινόμενος με τα πρότυπα αναφοράς.


Οι επιστήμονες απέδειξαν επίσης την ευεργετική επίδραση που η προσευχή και το σημείο του Σταυρού έχουν πάνω στους ανθρώπους.

Όλοι οι συμμετέχοντες στα πειράματα είχαν την πίεση του αίματός τους να τείνει να σταθεροποιηθεί,

και τους αιματικούς δείκτες βελτιωμένους.


Κατά τρόπο εντυπωσιακό, οι δείκτες άλλαζαν προς την ίαση που χρειαζόταν:

Στους υποτασικούς η αιματική τους πίεση ανέβηκε, ενώ στους υπερτασικούς κατέβηκε.

Επίσης παρατηρήθηκε ότι το σημείο του Σταυρού εάν γίνεται πρόχειρα, με τα τρία δάχτυλα βαλμένα μαζί απρόσεκτα

ή τοποθετούμενα εκτός των απαραιτήτων σημείων (στο μέσο του κούτελου, το κέντρο του ηλιακού πλέγματος, και στα

κοιλώματα κάτω από το δεξί και αριστερό ώμο), το θετικό αποτέλεσμα ήταν πολύ πιο αδύνατο, ή απουσίαζε εντελώς.


πηγή: adontes

[XAPA]

Και βλέπω σήμερα που απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία....


«Και βλέπω σήμερα που απομακρύνουν τα παιδιά από την Εκκλησία, πως έχουν αγριέψει!

Ενώ στην Εκκλησία το παιδάκι θα ηρεμήσει, γιατί δέχεται την ευλογία του Θεού, αγιάζεται.

Δεν τα αφήνουν να πηγαίνουν στην Εκκλησία, για να μην επηρεασθούν από τα πνευματικά!

Από τις άλλες ανοησίες όχι μόνον δεν τα απομακρύνουν, αλλά τους τις διδάσκουν κι όλας!»


Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης


orthodoxigynaika

[XAPA]

Η Παναγία που φτιάχνει τσάι


Διήγηση μοναχού από την Αδελφότητα των Ιωασαφαίων, απόσπασμα από το σημαντικό άρθρο

(κεφ. «Οι ζεύγαλοι – Ο γέρο Κώστας»)


…Αλλά και οι λαϊκοί που μένουνε εδώ στο Άγιον Όρος παίρνουνε μία χάρη, παρ’ ότι πολλές φορές βλέπουμε ότι δεν έχουνε

και βίο σωστό και πολλές φορές ίσως μας σκανδαλίζουν.

Μερικοί λένε: «Τί τους θέλουμε αυτούς τους κοσμικούς εδώ πέρα και δεν τους βγάζει έξω η Ιερά Κοινότης».


Σε παλαιότερη εποχή, απ’ ότι μας λέει ο παπά-Ακάκιος των Παχωμαίων που είναι μεγαλύτερος, αποφάσισε ή Ιερά Κοινότης

να τους μαζέψει όλους αυτούς - εμείς τους λέγαμε «ζεύγαλους» ή «καβιώτες»- και να τους βγάλει έξω, να τους κάνη εξορία

από το Άγιον Όρος, διότι οι περισσότεροι από αυτούς μεθούσανε, πέφτανε στους δρόμους, ζούσαν άσωτη ζωή.


Τότε υπήρχαν τα καράβια τα μεγάλα, όπως το «Γεώργιος Φ», που ερχότανε από Θεσσαλονίκη και πήγαινε Καβάλα,

και κάθε δεκαπενθήμερο περνούσε από την Δάφνη. Αυτή ήταν η συγκοινωνία του Αγίου Όρους.

Όταν τους μαζέψανε εκεί στην Δάφνη, είπαν: «Μια που είναι τώρα μαζεμένοι όλοι -ίσως να ήταν καμιά πενηνταριά άτομα -

να τους βγάλουμε μία φωτογραφία, έτσι για ανάμνηση, για την ιστορία, να τους έχουμε».


Όταν έβγαλαν την φωτογραφία και εμφανίσανε την πλάκα, είδανε επάνω απ’ όλους αυτούς τους «ζεύγαλους»

την Παναγία μας να τους σκεπάζει.

Παρουσιάστηκε η Παναγία στην πλάκα, οπότε αποφάσισαν οι πατέρες να μη τους διώξουν:

«Αφού η Παναγία μας τους σκεπάζει, ποιοι είμαστε εμείς που θα τους διώξουμε;».


Γνωρίσαμε έναν απ’ αυτούς, που τον έλεγαν γέρο-Κώστα, ο όποιος έμενε στο Μπουραζέρι, πριν να πάνε ακόμα εκεί οι πατέρες,

όταν ήταν λίγοι Ρώσοι. Είχανε εξώσπιτα απ’ έξω και ζούσανε κάποιοι απ’ αυτούς τους «ζεύγαλους».

Σ’ ένα καλυβάκι εκεί ζούσε και ο γέρο-Κώστας. Έναν βαρύ χειμώνα είχε πέσει πολύ χιόνι και ο γέρο-Κώστας αρρώστησε από γρίπη.

Είχε πέσει 60-70 πόντους χιόνι και δεν μπορούσε κανείς να πάει να τον δη.


Όταν έλιωσε το χιόνι, πήγαν οι άλλοι λαϊκοί, οι «ζεύγαλοι», εκεί να τον δουν, και του λένε:

«Γέρο-Κώστα, πώς τα πέρασες με το χιόνι;

Ποιος σου έφερνε ψωμί εδώ πέρα;

Είχες τρόφιμα να πέρασης;».

«Είχα αρρωστήσει, παιδιά, πολύ άσχημα και θα πέθαινα από γρίπη, αλλά μία μαυροφόρα κυρία ερχότανε,

άναβε την σόμπα μου και μ’ έκανε και τσάι.

Μου 'δινε και παξιμάδι και έτσι πέρασα αυτή την κρίση.

Αλλιώς θα πέθαινα, θα ήμουν πεθαμένος».


Τον υπηρετούσε η Παναγία και αυτός το θεωρούσε τόσο φυσιολογικό.

[επειδή ήταν ταπεινός και δε σκεφτόταν πως ήταν κάτι φοβερό και τρομερό]…



diakonima

[XAPA]

Η Σακούλα με τις πατάτες

- Μια διδακτική ιστορία που αξίζει να πείτε στα παιδιά σας



Μια δασκάλα έχει αποφασίσει να παίξουν ένα παιχνίδι στην τάξη της.

Λέει λοιπόν στα παιδιά, να φέρει το κάθ’ ένα, μια πλαστική σακούλα, που θα περιέχει μέσα μερικές πατάτες.


Σε κάθε πατάτα θα δώσει ένα όνομα από τα πρόσωπα που μισεί.

Έτσι, ο αριθμός των πατατών που κάθε παιδί θα βάλει στη σακούλα του

θα εξαρτηθεί από τον αριθμό των ανθρώπων που μισεί.


Την άλλη μέρα κάθε παιδί, έφερε από μια σακούλα με πατάτες, με το όνομα των ανθρώπων που...

μισούσαν, γραμμένο σε κάθε πατάτα.

Κάποια παιδιά είχαν δύο πατάτες μέσα στη σακούλα, άλλα τρεις, άλλα πέντε και άλλα περισσότερες.


Η δασκάλα λέει μετά στα παιδιά, να κουβαλούν μαζί τους την πλαστική σακούλα με τις πατάτες,

όπου και αν πηγαίνουν (ακόμη και στην τουαλέτα), για μερικές μέρες........


Ύστερα από αρκετές μέρες, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται, λόγω της δυσάρεστης οσμής

που άφηναν οι πατάτες οι οποίες άρχισαν να σαπίζουν.


Άλλωστε, αυτοί που είχαν περισσότερες πατάτες στη σακούλα,

έπρεπε να αντέξουν και το μεγαλύτερο βάρος τους.

Κάποιες μέρες αργότερα, το παιχνίδι τελείωσε και τα παιδιά ανακουφίστηκαν και από την απαλλαγή τους

από το βάρος αλλά και από τη δυσοσμία των χαλασμένων πατατών.


Η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά: «Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;

Τα παιδιά, άρχισαν ομαδικά να διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι έπρεπε να κουβαλούν παντού

μια τσάντα με πατάτες και μάλιστα χαλασμένες με άσχημη μυρωδιά, από κάποια στιγμή και μετά.

Στη συνέχεια, η δασκάλα τους αποκάλυψε το κρυμμένο νόημα πίσω από το παιχνίδι .


«Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση όταν έχετε μίσος για κάποιον μέσα στην καρδιά σας.

Η δυσωδία από το μίσος θα φωλιάσει στην ψυχή σας και θα το μεταφέρετε μαζί σας όπου κι αν πάτε συνεχώς.

Αν δεν μπορείτε να ανεχθείτε τη μυρωδιά των σάπιων πατατών για μερικές μόνο μέρες,

μπορείτε να φανταστείτε πως θα είναι να έχετε τη δυσωδία του μίσους στην ψυχή σας για μια ζωή;


Ηθικό Δίδαγμα:

Προσπαθήστε να αποβάλλετε το μίσος που έχετε για τους άλλους

και συγχωρέστε τους, ώστε να μην έχετε το βάρος στην καρδιά σας για μια ζωή.


agioritikovima

[XAPA]

Δ.Παναγόπουλος: Θα παίξουμε ένα ρόλο (οι Έλληνες) και μάλιστα λείαν συντόμως.


Θα αδειάσει η πατρίδα μας απ΄ολα τα φρούτα...



O Παναγόπουλος πίστευε εις τον ιστορικό ρόλο που διεδραμάτισε, διαδραματίζει και θα διαδραματίσει, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός

ως όργανο της Θείας Χάριτος...εις την διάδοσην της ανοθεύτου χριστιανικής αληθείας επι παγκοσμίου επιπέδου.

Έβλεπε, εις το προσωπο του Ελληνισμού τον νεον Ισραήλ της Χάριτος και δεν έπαυε προφητικά να του υπενθύμιζει την βαρειάν

πνευματική κληρονομιά και ιστορική ευθύνη του.


(...) Εμείς σαν Έλληνες πρέπει να κολακευόμεθα δίοτι εγεννήθημεν Έλληνες. Διότι μας ενεπιστεύθη αυτή η κληρονομιά

της γνώσης και της πίστεως.

(...) Εμείς σήμερα θα παίξουμε ένα ρόλο και μάλιστα λείαν συντόμως.


Όλοι θα καθαρισθούν θα πάνε στην θέση των.

Θα αδειάσει η πατρίδα μας απ΄ολα τα φρούτα....μα κουμουνισμός λέγεται ,μα αθεϊσμος λέγεται, μα, μα, μα...

θα αδειάσει η πατρίδα μας.


Θα μείνουνε καθαρόαιμοι Έλληνες.

Με γλώσσαν ελληνική, με ήθη και έθιμα ελληνικά, και με πίστην ορθόδοξον.

Και με βάση αυτούς, θα διαδώσει το Ευαγγέλιο ο Χριστός στις μυρμηγκιές αυτές που υπάρχουν κάτω ....

οκτακοσαριές εκατομμύρια που περιμένουν τον ευαγγελισμό.

Δεν έχουν ακούσει περί Χριστού.

Εμείς θα τον παίξουμε τον ρόλο αυτό.

Χάρη στους ανθρώπους που ειθε να το καταλάβουν και να το πιστέψουν.


Είναι μερικοί άθεοι και μερικοί κοιλιόδουλοι και τρώνε για να μην παρεξηγηθούν, και λενε του Χριστού τράβα έξω

γιατί έχουμε κόσμο. Χίλια δυο άλλα πράγματα.

Ντρέπονται να κάνουν παιδιά γιατί τους κατηγορούν στο γραφείο. Τι να σας πω ;

Όλοι αυτοί θα φύγουν απο τη μέση.

Θα τιναχθεί σήμερα ο κόσμος όπως τινάζεται η ελιά.

Και θα μείνουν ορισμένες ελιές επάνω.

Όπως έχει δει ο προφήτης την κατάσταση αυτή, έτσι είναι σήμερα.

Πάντοτε την ράβδιζε την ανθρωπότητα ο Θεός.


yiorgosthalassis

[XAPA]

Κάνοντας το σημείο του Σταυρού διέσχισε την άβυσσο περπατώντας στον αέρα…

Τί πίστη!!!

Το Θαύμα του Στάρετς Θεοδοσίου (Ορλόφ- τότε π. Αχιλά) στον Καύκασο


Το 1960, επί Ν. Χρουστσόφ, τα όργανα της KGB με τη βοήθεια του στρατού χτενίζανε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου

– και πιάστηκαν όλοι εκείνοι που κρύβονταν εκεί, κυρίως μοναχοί και ερημίτες και αποστέλλονταν σε στρατόπεδα

συγκέντρωσης.


Στη δεκαετία του εξήντα ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα εισιτήριο για το κόμμα και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου

συγκροτήματος ελικοπτέρων, επειδή είχα μεγάλη εμπειρία να πετάω στα βουνά, όπου απαιτείται ειδική ικανότητα από πιλότους.

Στη συνέχεια, στον Καύκασο μού δόθηκε διαταγή να ακολουθήσω με μια ομάδα ελικοπτέρων τους μοναχούς.


Στο θάλαμο διακυβέρνησης του ελικοπτέρου ήμασταν έτοιμοι για όλα.

Παρακολουθούσαμε έντεκα μοναχούς με μαύρη ενδυμασία να ανεβαίνουν στο βουνό.

Λίγο πιο κάτω πίσω από αυτούς ένα πράσινο στρατιωτικό όχημα με αυτοπεποίθηση μετέφερε τους στρατιώτες.


Αξιολογώντας την κατάσταση είπα στον ασύρματο:

– Γη! Εδώ αέρας. Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού.

Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω.

Η κορυφή του βουνού ήταν απότομη.

Έχοντας φτάσει εκεί πάνω, δεν θα είχαν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύαμε.


Για δύο ημέρες προσπαθούσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους μοναχούς. Και η προσπάθειά μας είχε φτάσει στο τέλος της.

Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε με τους μοναχούς όταν θα τους πιάναμε. Ναι, τότε δεν με ενδιέφερε. Ακολουθούσα διαταγές.

Εν τω μεταξύ, οι μοναχοί ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού.


Πίσω από αυτούς οι στρατιώτες και τα σκυλιά τούς κυνηγούσαν, και μπροστά τους ένας απύθμενος, τεράστιος γκρεμός.

Η κατάσταση ήταν απελπιστικά κρίσιμη.

Πήγα από την άλλη μεριά και στάθηκα ακριβώς πάνω από τους μοναχούς. Ο άνεμος σαν λεπίδα ξύριζε τα ρούχα και τα μαλλιά τους.


Είδα την απελπισία στα πρόσωπά τους. Μοιάζαν με αγέλη κυνηγημένων λύκων.

Αναβοσβήνοντας τα φώτα έκανα σαφές στους μοναχούς ότι ήμασταν παντού. Οι στρατιώτες, εν τω μεταξύ, πλησίαζαν…

Ξαφνικά κάτι το ασυνήθιστο άρχισε να συμβαίνει από κάτω.

Οι μοναχοί έκαναν έναν κύκλο, κρατώντας τα χέρια, γονάτισαν και άρχισαν να προσεύχονται.


Τότε όλοι σηκώθηκαν και περπάτησαν προς την άκρη της χαράδρας.

“Θα πηδήξουν πραγματικά; Αυτό είναι σίγουρος θάνατος!

Τι, αποφάσισαν, να αυτοκτονήσουν;”, σκέφτηκα με ενόχληση και άρπαξα το walkie-talkie φωνάζοντας:

– Γη! Γη! Μην έρχεστε πιο κοντά, θέλουν να πηδήξουν! Βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού!


– Αέρα, εδώ γη. Περιμένουμε πέντε λεπτά και συνεχίζουμε να κινούμαστε. Δεν έχουμε χρόνο – σύντομα θα σκοτεινιάσει! Αρνητικό.

– Ελήφθη. Τέλος επικοινωνίας.

Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου

-Покров Пресвятой Богородицы pokrov_avgustovskaya--mother-of-god-avgustovskaya-201-mother-of-god-avgustovskaya-3

Κοίταζα τους μοναχούς που στέκονταν στην άκρη της χαράδρας.


Και τότε ένας* από αυτούς στάθηκε στη μέση, πήρε δύο ακόμη μαζί του, αγκάλιασε έναν σταυρό, έκανε αργά τρεις φορές

τον σταυρό του και ευλόγησε την άβυσσο.

Στη συνέχεια πήδηξε πρώτος κατ’ ευθείαν στην άβυσσο!

Αλλά για κάποιο λόγο δεν έπεσε, και σαν από θαύμα παρέμεινε κρεμασμένος στον αέρα.


Τα μαλλιά μου σηκώθηκαν στο κεφάλι μου.

Από πάνω, έβλεπα σαφώς ότι ο μοναχός δεν στέκεται στο έδαφος, αλλά κρέμεται στον αέρα!

Στη συνέχεια άρχισε να κάνει αργά βήματα και περπάτησε κατά μήκος του γκρεμού.

Δεν έπεσε στην άβυσσο! Πώς;

Ακολούθησαν και όλοι οι άλλοι μοναχοί και περπατούσαν στον αέρα. Με τη σειρά, σαν αλυσίδα.

Περπατούσαν ήσυχα ο ένας μετά τον άλλο, ανεβαίνοντας, μέχρι όλοι να εξαφανιστούν σε ένα σύννεφο.


Από αυτά που έβλεπα, μπερδεύτηκα, και έχασα τον έλεγχο της διαχείρισης του ελικοπτέρου.

Έχοντας ανάμεικτα συναισθήματα, κατέβασα το ελικόπτερο, το προσγείωσα σε ένα ξέφωτο και άρχισα να κλαίω.

Είκοσι λεπτά αργότερα οι στρατιώτες από το πεζικό έτρεξαν σε μένα.

Συνέχισα να κάθομαι στο πιλοτήριο του ελικοπτέρου, προσπαθώντας να δώσω μια λογική εξήγηση για αυτό που είδα.


Οι στρατιώτες κύκλωσαν το ελικόπτερο και ο παλαιότερος με ρώτησε:

– Σύντροφε κυβερνήτη, πού είναι οι μοναχοί; Σκαρφαλώσαμε στην κορυφή, αλλά δεν ήταν εκεί.

- Πήγανε στον ουρανό!…

Το δυνατό γέλιο του στρατιώτη με μια παρατεταμένη ηχώ ακούστηκε στα βουνά.

Ο συνταγματάρχης με ρωτούσε συνεχώς:

– Εξήγησέ μου, πού εξαφανίστηκαν οι μοναχοί που εντοπίσαμε πριν δύο ημέρες;

Και πώς οδήγησες το στρατό σε λάθος διαδρομή;!

– Εξακολουθείτε να μην πιστεύετε στις εξηγήσεις μου, σύντροφε, είπα στον συνταγματάρχη.


Με βγάλανε από το κόμμα και με μετέφεραν σε υπηρεσία ξηράς.

Αφού έφυγα από το στρατό, βαφτίστηκα και έγινα πιστός.

«ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου, Κύριε»!


Miroslav Manyuk. 12/17/15.



* Ο Μοναχός που έκανε το σημείο του Σταυρού στην άβυσσο ήταν ο Γέροντας Θεοδόσιος (Ορλόφ- τότε π.Αχιλάς) .


iconandlight