Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΘΑ ΕΡΘΕΙ, ΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΈΡΗΜΟ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ

ΤΟ ‘’ΓΙΑΤΙ’’ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙΣ


Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν ζορίζεται.

Μην νομίσεις πως υπάρχει άνθρωπος που δεν αγωνιά για κάτι.


Όλοι και με κάτι συνεχώς παλεύουνε. Όλοι, υπάρχει κάτι, που βαθιά φοβούνται.

Αν δεν δοκιμαστείς μέσα στο καμίνι της φωτιάς, δεν θα λάμψει το χρυσάφι μέσα σου.


Και αν δεν περάσεις από την προσωπική σου Έρημο, μην περιμένεις το Πνεύμα σου να δυναμώσει.

Μην ξοδεύεις χρόνο στο να σκέφτεσαι ‘’γιατί’’, και ‘’πως’’ και ‘’τι θα γινόταν εάν’’.


Πάλεψε.

Πάλεψε με συνέπεια.


Άντεξε.

Άντεξε για όσο χρειαστεί και για όσο ο Θεός το επιτρέψει.


‘’…Όν αγαπά, παιδεύει Κύριος…’’.

Όχι από βίτσιο. Όχι από εμπάθεια. Όχι από χαιρεκακία…


Θα έρθει η ώρα. Στο υπόσχομαι αυτό…

Θα έρθει η ώρα, που θα καταλάβεις ‘’το γιατί…’’


Μπορεί να αργήσει… Μπορεί να είναι κοντά στο τέλος…

Αλλά θα έρθει. Πάντα έρχεται….


Θα έρθει, ώρα που θα βγεις από την Μεγάλη Έρημο και τότε θα καταλάβεις το ‘’γιατί’’ έπρεπε να την περάσεις.


Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος

simeiakairwn.

[XAPA]

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»


Ο Όσιος Παίσιος για την χήρα που φιλοξένησε τον Προφήτη Ηλία


Εἴμαστε παιδιά τοῦ Θεοῦ και εἶναι καθῆκον μας να κάνουμε το καλό, γιατί ὁ Θεός εἶναι ὅλος ἀγάπη.

Εἶδες ἡ χήρα πού φιλοξένησε τον προφήτη Ἠλία;

Εἰδωλολάτρης ἦταν, ἀλλά τί ἀγάπη εἶχε μέσα της!


Ὅταν ὁ Προφήτης πῆγε και τῆς ζήτησε ψωμί, τοῦ εἶπε:

«Ἔχουμε λίγο λάδι καὶ ἀλεύρι· αὐτό θὰ φάω με τα παιδιά μου καὶ μετά θα πεθάνουμε».

Δεν τοῦ εἶπε: «Δεν ἔχουμε να σοῦ δώσουμε».


Και ὅταν ὁ Προφήτης, για να δοκιμάσει την προαίρεσή της, τῆς εἶπε να φτιάξη ψωμὶ πρῶτα για ἐκεῖνον

και μετά για τα παιδιά της, ἡ καημένη ἀμέσως τοῦ ἒφτιαξε.

Ἂν δεν εἶχε μέσα της ἀγάπη, θα ἔβαζε λογισμούς.

«Δεν φτάνει που τοῦ λέω ὅτι ἔχουμε λίγο, θα ἔλεγε, ζητάει να φτιάξω πρῶτα για ἐκεῖνον!».


Φάνηκε ἡ προαίρεσή της, για νὰ ἔχουμε ἐμεῖς παραδείγματα.

Ἀλλά ἐμεῖς διαβάζουμε...Ἁγία Γραφή, διαβάζουμε τόσα και τόσα, και τί κάνουμε;


Θυμᾶμαι, και στο Σινά τα Βεδουϊνάκια που δεν ἤξεραν τίποτε ἀπό το Εὐαγγέλιο, ἂν τους ἔδινες κάτι, ἀκόμα και πολύ λίγο να ἦταν,

θα το μοιράζονταν μεταξύ τους και θὰ ἔπαιρναν ὅλα ἀπό λίγο.

Και ἂν για το τελευταῖο δεν ἔμενε τίποτε, θα τοῦ ἔδιναν τα ἄλλα ἀπό το δικό τους.


Ὅλα αὐτά να τα παίρνετε σαν παράδειγμα και να ἐξετάζετε τον ἑαυτό σας, για να βλέπετε ποῦ βρίσκεσθε.

Ἂν ἐργάζεται ἔτσι κανείς, ὠφελεῖται ὄχι μόνον ἀπό τους Ἁγίους καὶ ἀπό τους ἀγωνιστές, ἀλλά ἀπό ὅλους τούς ἀνθρώπους.

Σκέφτεται: «Αὐτὸ το φιλότιμο το ἔχω ἐγώ; Πῶς θα κριθῶ;»

Γιατί ὁ καθένας μας μόνος του θὰ κριθῆ ἀπό τον καλύτερό του.


Ἀξία ἔχει νὰ δίνουμε ἀπὸ το ὑστέρημά μας, εἴτε πρόκειται για κάτι πνευματικό εἴτε για κάτι ὑλικό.

Ἔχω, ἂς ὑποθέσουμε, τρία μαξιλάρια.

Ἂν δώσω τὸ ἕνα πού μοῦ περισσεύει, δεν ἔχει ἀξία.

Ἐνῶ, ἂν δώσω αὐτό που χρησιμοποιῶ γιὰ προσκέφαλο, αὐτό ἔχει ἀξία, γιατί ἔχει θυσία.

Γι’ αὐτό καὶ ὁ Χριστός εἶπε γιὰ την χήρα:

«Ἡ χήρα ἡ πτωχή αὔτη πλεῖον πάντων ἔβαλεν…»



Ἀπό το βιβλίο: «Πάθη και Ἀρετές», Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Ε΄,

ἔκδοσις Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης


orthodoxia-ellhnismos.gr

[XAPA]

Μαρτυρία Ξενοφώντος Ανδρέα, αγιογράφου, για την ελευθερία της Κύπρου


Επισκέφτηκα τον π. Παΐσιο το 1989, έχοντας μόλις διαβάσει ένα σύντομο βιογραφικό του.

Αντιμετώπιζα τότε ένα σοβαρό πρόβλημα και πήγα να ζητήσω τη βοήθειά του.

Αφού, λοιπόν, μιλήσαμε για το συγκεκριμένο θέμα, η κουβέντα γύρισε στο Κυπριακό.

Τον ρώτησα τότε αν θα φύγουν ποτέ οι Τούρκοι.


Μου απάντησε:

«Και βέβαια θα φύγουν. Η Κύπρος θα ελευθερωθεί.»

«Πότε, Γέροντα;»

«Ε, δε θα πάρει, όσο ο κομμουνισμός στη Ρωσία.»


«Μα, Γέροντα, ο κομμουνισμός δεν έπεσε!» επέμενα.

Κι ο Γέροντας χαμογελώντας μου είπε:

«Τρέμουν τα πόδια του.

Όπου να ‘ναι το θεριό σωριάζεται!»


«Και πώς θα φύγουν οι Τούρκοι; Θα κάνουμε πόλεμο;» ξαναρώτησα.

«Όχι, όχι! Πόλεμος θα γίνει, αλλά δε θα τον κάνετε εσείς.

Η Τουρκία θα κάνει πόλεμο με ένα γειτονικό της κράτος και θα εμπλακούν κι άλλες χώρες.


Η Τουρκία θα ανοίξει πολλά μέτωπα και θα αναγκαστεί να πάρει στρατεύματα και πολεμικό υλικό από την Κύπρο,

για να τα μεταφέρει αλλού και να ξεκουράσει τους άλλους που θα πολεμούν.

Και τότε εσείς θα πάτε πίσω όπως φύγατε: με τα τρακτέρ, τα λεωφορεία, περπατητοί, τρέχοντας.»


«Κι αυτοί θα το δεχτούν; Δε θ’ αντιδράσουν;»

«Κάποιοι θα αντιδράσουν και ορισμένοι θα σκοτωθούν» απάντησε ο Γέροντας. Και συνέχισε:

«Αυτό θα συμβεί γιατί δε θα φεύγουν εύκολα από το σπίτι που γεννήθηκαν, έστω κι αν δεν ήταν δικό τους.


Το ίδιο θα γίνει και στις δύο πλευρές, αλλά η Κύπρος θα ενωθεί. Μην το σκέφτεστε.

Μόνο να έρθει η μέρα, Ανδρέα, να επιστρέψετε στο Θεό, στην Εκκλησία, στην προσευχή

και στην ανιδιοτελή αγάπη προς τον πλησίον, για να είναι λιγότερες και οι απώλειες εκείνες τις μέρες».


Επιστρέφοντας στην Κύπρο, όπου και να τα ‘λεγα όλα αυτά, με κορόιδευαν.

Όμως εγώ τα πίστευα σαν να τα είχα ακούσει από τον ίδιο το Θεό.

Μέχρι που κάποια στιγμή, το 1990, έπεσε ο κομμουνισμός

και τότε ορισμένοι απ’ αυτούς μου τηλεφώνησαν για να μου ζητήσουν συγγνώμη.

Όσο δε για τα υπόλοιπα, τα προσωπικά μου, ό,τι μου προέβλεψε βγήκε επίσης αληθινό…


Μαρτυρίες Προσκυνητών, Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, τόμος Β’,σελ. 370,

Εκδόσεις Αγιοτόκος – Καππαδοκία του Επισμηναγού Νικόλαου Ζουρνατζόγλου έ.ά


iconandlight

[XAPA]

Ήτανε νά γίνει παγκόσμιος πόλεμος καί ἡ Παναγία μᾶς ἐπιστράτευσε ὅλους

καί μᾶς εἶπε...


«Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες»



Μιὰ ἄλλη συγκλονιστικὴ ἐμπειρία, ποὺ εἴχαμε μὲ τὸν Γέροντα, ἦταν στὴν Οὐκρανία, ὅταν φτάσαμε στὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Κιέβου.

Ἐκεῖ ξαφνικὰ ὁ Γέροντας ἐκδήλωσε μεγάλη χαρά καὶ μοῦ λέει:


«Νεόφυτε, ἐδῶ ἦρθα ξανά»!

«Μά, πότε ἦρθες Γέροντα;», τὸν ρωτάω.

«Ἦρθα πρὶν τόσα χρόνια.

Ήτανε νὰ γίνει παγκόσμιος πόλεμος καὶ ἡ Παναγία μᾶς ἐπιστράτευσε ὅλους καὶ μᾶς εἶπε·

“κάντε προσευχή, νὰ μὴ γίνει τώρα ὁ μεγάλος πόλεμος, νὰ δώσουμε χρόνο μετανοίας στοὺς ἀνθρώπους”.


Καὶ ἤθελαν τότε οἱ Ρώσοι καὶ ὅλοι αὐτοὶ οἱ Δυτικοὶ νὰ κάνουνε παγκόσμιο πόλεμο! Ἐδῶ ἤθελαν νὰ κάνουν τὸν πόλεμο…».

«Καί, τί ἔγινε τότε, Γέροντα»;

«Εἶδα ὅτι πήγαμε ὅλοι στὸ Κίεβο καὶ κάναμε προσευχή.

Καὶ ἤμασταν μαζὶ μὲ τὸν πάτερ Πορφύριο, τὸν πάτερ Παΐσιο, τὸν πάτερ Ἰάκωβο καὶ ἄλλους ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ.


Καὶ ἐγὼ ἔκλαιγα πολύ! Κι ὅλους μᾶς συντόνιζε ὁ πάτερ Πορφύριος, ποὺ μοῦ εἶπε:

“Πάτερ Εὐμένιε, μὴν κλαῖς ἔτσι, δὲν θὰ γίνει τώρα ὁ παγκόσμιος πόλεμος· ὕστερα θὰ γίνει”!

Καὶ κατόπιν ἄρχισε νὰ κλαίει πολὺ ὁ πάτερ Ἰάκωβος καὶ ἔλεγε:

«Όχι ἄλλος πόλεμος, ὄχι ἄλλος πόλεμος, Παναγία μου”!


Καὶ εἴδαμε τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ρῶσο, ποὺ εἶπε:

Όχι, πρέπει νὰ γίνει πόλεμος, διότι δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος νὰ θεραπευτεῖ αὐτὸς ὁ κόσμος»!



«Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου Ὁμιλίες» Ἱερὰ Μητρόπολις Μόρφου, τόμος Α’, ἐκδ. Θεομόρφου, σελ. 346-348


proskynitis

[XAPA]

Γερόντισσα Γαλακτία: “Θυμήσου τον Προφήτη Ηλία. Θα ζήσετε ευλογημένες μέρες…”


Διήγηση Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου: …


«Με πήρε τηλέφωνο μια καλή καλόγρια.

Έχουμε σήμερα Πέμπτη (5 Οκτωβρίου 2023), θα με πήρε την Δευτέρα που μας πέρασε.

Στην Ελλάδα η καλόγρια αυτή είναι σ’ ένα καλό μοναστήρι.

Έβρεξε κι εκεί πάρα πολύ και η καλόγρια αυτή ήταν υπεύθυνη από τη Γερόντισσά της να προσέχει τα γίδια

και να ταΐζει τα ζώα της Μονής.


Είχαμε λέει λίγα κοτόπουλα και καμιά εικοσαριά γίδια.

Και της είπε η Ηγουμένη “αδελφή να πουλήσουμε μερικά γίδια, είναι πολλά, ένα μοναστήρι τώρα θέλει είκοσι γίδια;

Αφού δε προλαβαίνεις να τα ταΐζεις” και σκεφτόμαστε λέει να τα δώσουμε σε διάφορους ανθρώπους

που βοηθούν κατά καιρούς το μοναστήρι και να κρατήσουμε μόνο 2-3 για το γάλα.

Κι ήταν λέει το τέλος μιάς αγρυπνίας που εκάναμε.


Επήγα κοιμήθηκα 2-3 ώρες αλλά εσυνήθησα τα ζώα, η ώρα 5:30 π.μ. πριν να μπούμε στην Ακολουθία, να πηγαίνω να τα ταΐζω.

Ε, έβαλα το ρολόι 5:30 π.μ.

Ήμουν στο δρόμο. Πήγα στον στάβλο έπιασα σανό και τροφές να πάω στα κοτόπουλα και ιδιαιτέρως στα γίδια.

Ε, δε καταλάβαμε λόγω της αγρυπνίας ότι οι βροχές ήταν τόσο πολλές.


Εκατέβασε ένα νερό το δρομάκι που πηγαίναμε στο μαντρί εγέμισε λάσπες και να γλιστρήσεις ήταν επικίνδυνο

και να πατήσεις μέσα να μην βγεις από ταις λάσπες.

Πώ πω, λέει, πως θα πάω τώρα στα γίδια;

Καλά είπαμε με τη Γερόντισσα να μην κρατήσουμε τίποτα καλέ, να τα σφάξουμε κι άλλα να τα δώσουμε.


Κι αμέσως, λέει, νιώθω σε απόσταση 2-3 μέτρα μιάν ολοφώτεινη παρουσία μιάς γυναίκας.

Η οποία έστεκε 1 μέτρο πάνω από τη γη. Γυρίζω και τη βλέπω.

Ποιά είσαι, της λέει;

Ενώ ήταν ντυμένη σαν καλόγρια από πάνω της είχε ένα φωτεινό χιτώνα, ολόλευκο, έλαμπε!».

– «Είμαι η Αγία Γερόντισσα Γαλακτία. Δε με κατάλαβες;».


– «Γερόντισσα, μα πως εντύθηκες έτσι; της λέει, εσύ μιά ζωή ήσουν στα μαύρα».

– «Έτσι είμαστε εδώ πάνω, μες την Δόξα του Θεού. Άκουσε κόρη μου, να πας να ταΐσεις τα γίδια».

– «Μα πως θα πάω Γερόντισσα; Δε βλέπεις τη βροχή τί λάσπη εκατέβασε;».

– «Που είναι η λάσπη;».

– «Να, μη βλέπεις εσύ που είσαι Αγία και στέκεις εις τον αέρα. Εγώ δε μπορώ να σταθώ στον αέρα, έχω σώμα».


– «Παιδί μου, εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» σταύρωσε το χώρο και με το χέρι της

με μια κίνηση έδιωξε τις λάσπες.

– «Και οι λάσπες πήγαν δεξιά και αριστερά λες και ήταν ο Μωυσής που άνοιξε την Ερυθρά Θάλασσα».

– «Πέρασε κόρη μου. Δεν έμαθες ακόμα να μας επικαλείσαι; Γιατί είμαστε εις στον Ουρανό κι εμείς και οι Άγιοι Άγγελοι;

Εσείς να μας καλείτε συνεχώς και στα πιό μικρά σας να σας βοηθήσουμε».


Μητροπολίτης Μόρφου: «Εσυγκινήθηκα λέει».

– «Ευχαριστώ Γερόντισσα.

Να το πω αυτό που μου συνέβη;».

– «Όχι μόνο στο μοναστήρι σου, θα βρεις μερικούς που τους ακούει όλος ο ντουνιάς και να τους το πεις για να το πουν».


Μητροπολίτης Μόρφου:

«και τώρα κάμνω υπακοή!

Λοιπόν η αδελφούλα εξεθάρρεψε με τη Γιαγιά και της λέει:»

– «και εμείς που σκεφτόμαστε να σφάξουμε μερικά γίδια κι άλλα να δωρήσουμε;».


– «Όχι μόνο δε θα σφάξετε τα είκοσι γίδια αλλά όσοι έχετε είκοσι θα τα κάνετε σαράντα.

Όσοι έχετε δύο θα τα κάνετε τέσσερα.

Όσοι έχετε τέσσερα θα τα διπλασιάσετε να τα κάνετε οκτώ».

– «Μα τί λες Γερόντισσα; Τα είκοσι δεν προλαβαίνω και θα κάμω σαράντα;».


– «Και τώρα πώς θα τα προλάβεις; Ποιος έδιωξε τα χώματα και τις λάσπες; Εσύ; Θα με καλείς εμένα».

– «Καλά Γερόντισσα θα κατεβαίνεις από τον Ουρανό; Και θα μου καθαρίζεις κάθε μέρα;».

– «Μάλιστα παιδί μου, φτάνει με ανοικτή καρδιά να με καλείς κι εμένα κι άλλους.


Όχι μόνο εμένα. Διότι από εδώ και πέρα κόρη μου ο κόσμος ως τώρα στα μοναστήρια έδινε χρήματα, φαγώσιμα, φρούτα,

τυριά, ότι παρήγαγε ο καθένας, από ευλάβεια: “να πάω στο μοναστήρι στον Αϊ Νικόλα ότι παράγω”.

Από δω και πέρα δε θα σας φέρνει κανείς. Κανείς.


Για κάποιο διάστημα θα τρώτε μόνο με ότι έχετε. Ότι παράγετε.

Ούτε ηλεκτρικό, ούτε καύσιμα θα υπάρχουν».

– «Μα τί λες Γερόντισσα;».

– «Γι’ αυτό πρέπει ν’ αυξήσετε τα γίδια και να το πεις σ’ αυτούς που μιλούν να το πουν κι ο καθένας ας αναλάβει

τις ευθύνες του».


Μητροπολίτης Μόρφου: «της λέει “καλά Γερόντισσα…”

Μ’ άρεσε πολύ αυτή η καλόγρια, είχε μαγκιά πνευματική!».

– «…Καλά τα λες εσύ από τον Ουρανό αλλά ξέρεις τί δύσκολο πράγμα είναι να μεγαλώσεις σαράντα γίδια;».

– «Ξέρω, αλλά ξέρεις τί εύκολο είναι να τα μεγαλώσεις με τη βοήθειά μας;».

– «Ναι Γερόντισσα θα μας βοηθάτε στις δουλειές και στις λάσπες. Όταν θα πάω στον στάβλο να πάρω σανό και τα σανά…».


Μητροπολίτης Μόρφου: «έτσι μου είπε, μου έκανε εντύπωση, μου το είπε στον πληθυντικό».

– «…τα σανά θα είναι μόνο για τα δέκα, τα άλλα τριάντα δηλαδή θα πεινάσουνε. Αφού δε θα μας φέρνει και κανείς.

Δε θα υπάρχει αυτοκίνητο, ηλεκτρισμός, δε θα υπάρχει τρεχούμενο νερό. Πώς θα τα ταΐζουμε;

Με πόσα σανά θα ταΐζουμε εμείς αυτά τα ζα;».


Μητροπολίτης Μόρφου: «και τί της είπε η Γερόντισσα;».

– «Άκουσε κόρη μου, θα έχετε στο στάβλο τέσσερις μπάλες σανό. Θα πας την μία ημέρα και θα πιάσεις τη μια, θα ταΐσεις τα ζώα σου.

Τη δεύτερη ημέρα θα πάρεις μια άλλη μπάλα, θα ταΐσεις τα υπόλοιπα και εκεί που θα αρχίσεις να σκέφτεσαι “θα μας τελειώσουν

τα σανά και θα πεθάνουνε τα ζα” εμείς και οι άγγελοί σας, τα δύο που θα μείνουν σανά θα τα κάνουμε εικοσιδύο.

Από δω και πέρα στις δύσκολες μέρες που έρχονται δεν θα ζήσετε με τη λογική του αιώνος τούτου

αλλά με την ευλογία και την πίστη, φτάνει να επικαλείστε εμάς με πίστη».


– «Συγγνώμη, μια τελευταία ερώτηση Γερόντισσα Γαλακτία.

Μόνο τα σανά θα αυξάνονται;».

– «Όλα παιδί μου, όλα! Θυμήσου τον Προφήτη Ηλία.

Θα ζήσετε ευλογημένες μέρες κι ας μην υπάρχει πολύ τεχνολογία προς στιγμής, μετά θα αποκατασταθούν όλα.

Αλλά πρέπει να δώσετε εξετάσεις, τί πίστη έχετε;».


Μητροπολίτης Μόρφου:

«Ακούτε; Δηλαδή προς στιγμής θα ταλαιπωρηθεί και το στομαχάκι μας, ε;

και η καρδούλα μας και ο φόβος μας,

για να δει ο Θεός την εμπιστοσύνη μας σε Αυτόν και μόνο σε Αυτόν και στην Παναγία Μητέρα Του και Μητέρα μας,

στους Αγίους και στους Αγίους Αγγέλους.

Ξεκινάτε από τα τώρα. Εκπαιδευτείτε και εσείς και τα παιδιά σας».



immorfou.org.cy

[XAPA]

Κι όμως εσύ...Αγία Μαρία Μαγδαληνή


Η Μνήμη της τιμάται στις 22 Ιουλίου


Πόσες αστέγνωτες συγγνώμες να σου πέμψουμε, πόσες θλιβερές αιώνιες άγνοιες να θρηνήσουμε, Αγία μας Μαγδαληνή!

Την ανδρεία σου ψυχή λεηλατήσαμε, αντί να την θαυμάσουμε, την τολμηρή σου θυσία χαλκεύσαμε, αντί να διαδώσουμε.

Τα ίχνη από τα εκστατικά βήματά σου σβήσαμε αντί να ακολουθήσουμε…


Κι όμως εσύ, το χέρι σου, ζέουσας πίστης πάνσεπτο σκήνωμα, δεν το τραβάς σαν τα έμμυσα και προδοτικά μας χείλη

με θράσος ακουμπάνε πάνω του.

Και στέλνεις θέρμη, να λιώσεις τις παγερές μας καρδιές και μεσιτεύεις σε Εκείνον που λάτρεψες, να μην μας παραδειγματίσει

που συκοφαντούμε εκείνη που έχρισε πρωτοκήρυκα της Λύτρωσής μας.


Πρέσβευε Αγία μας,

του Υπερθέου Μεγάλου Διδασκάλου μυσταγωγούμενη, μέσα από την μυρίπνευστη καρδιά σου,

για την δαιμονόπληκτη και σκολιά γεννεά μας την δυσώδη…


Πρέσβευε ενωμένη με την Υπέραγνο Μητέρα,

για την απαλλαγή και την επιστροφή στου κενού μνημείου σιμά στον Γολγοθά

τον πανεύοσμο Παράδεισο…


Νώντας Σκοπετέας

Απόσπασμα από σειρά 3 εκπομπών αφιερωμένων στην Αγία Μαρία την Μαγδαληνή μέσα στο Χαρμόσυνο Πεντηκοστάριο του 2026.


proskynitis

[XAPA]

H αγάπη, η έμπρακτη, που απευθύνεται στη ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου,

θα σταθεί πρεσβευτής για τον καθένα μας μπροστά στον Εύσπλαχνo Πλάστη.


Στη Δευτέρα Παρουσία θα παρουσιαστούν άνθρωποι, στους οποίους έχουμε προσφέρει αγάπη έμπρακτη.

Και θα πουν στον Κύριο:


- “Αυτός μου έδωσε να φάω,

- αυτός με σκέπασε,

- αυτός με συγχώρεσε,

- αυτός μου έδειξε την πόρτα της εκκλησίας,

- αυτός με έφερε κοντά Σου.

Κάνε τον ό,τι νομίζεις...


...Αυτή η αγάπη, η έμπρακτη, που απευθύνεται στη ψυχή και στο σώμα του ανθρώπου,

θα σταθεί πρεσβευτής για τον καθένα μας μπροστά στον Εύσπλαχνo Πλάστη.


Και η Παναγία τότε, όπως λέει η παράδοση, θα σηκώσει τα χέρια Της και θα παρακαλέσει για τελευταία φορά,

τον φιλάνθρωπο Χριστό, να συγχωρήσει όλους τους ανθρώπους...


† Αρχιμανδρίτης Ανανίας Κουστένης


leimwnas

[XAPA]

Η αγία Μαρκέλλα σώζει την ετοιμοθάνατη!


Η Μνήμη της τιμάται στις 22 Ιουλίου



Κατά τη διαρκεια του χειμώνα του 1785, κάποιοι κάτοικοι της Βολισσού – το χωριό της Αγίας Μαρκέλλας –

ξεκίνησαν από την Χώρα της Χίου για να επιστρέψουν στον τόπο τους.


Καθ’ οδόν όμως τους έπιασε μια τόσο μεγάλη χιονοθύελλα που μια γυναίκα απέκαμε και λιποθύμισε.

Η γυναίκα δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει και να ακολουθήσει τους συγχωριανούς της και ήταν ετοιμοθάνατη.


Για τον λόγο αυτό την έβαλαν στο κελλί μιας μικρής εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου που βρισκόταν εκεί, στην τοποθεσία Φλώρι.

Οι υπόλοιποι συνέχισαν τον δρόμο τους, και παρά τις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατάφεραν να φτάσουν στην Βολισσό.


Όταν έφτασαν εκεί, ανήγγειλαν στον σύζυγό της το τι ακριβώς συνέβη, και ποια ήταν η κατάσταση της.

Αυτός, άρχισε αμέσως να δέεται θερμώς στην θαυματουργό αγία Μαρκέλλα, για να κάνει ακόμη ένα θαύμα

και να σώσει τη γυναίκα του.


Η αγία Μαρκέλα υπάκουσε στην θερμή δέησή του και εμφανίστηκε στην ετοιμοθάνατη,

την πήρε από το χέρι και την έβαλε σε μια γωνιά του κελιού και της έδωσε να πιει νερό από ένα δοχείο.


Η χιονοθύελλα, όμως, κράτησε για λίγες μέρες ακόμη, και γι αυτό ο σύζυγός της επειδή δεν μπορούσε να πάει επί τόπου,

πίστευε πως είχε πεθάνει.


Έτσι, όταν έφτασε εκεί με κάποιους άλλους την έννατη ημερά, για να κάνουν την κηδεία της, την βρήκε υγιή

και δυναμωμένη από το νερό που της έδωσε να πιει η αγία Μαρκέλλα.


Διασκευή από τον βίο της αγίας Μαρκέλλας όπως περιέχεται στον Μέγα Συναξαριστή της Εκκλησίας, τόμος Ζ’, μήνας Ιούλιος.


pemptousia

[XAPA]

Ο σοφός βασιλιάς - Μια αλληγορική ιστορία


Διδαχή του Γέροντος Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ:


Σε κάποια πόλη οι πολίτες είχαν έθιμο να επιλέγουν για βασιλιά τους έναν άγνωστο που δεν ήξερε τους νόμους

και τα έθιμά τους.

Αφού τον έστεφαν βασιλιά, τον έντυναν με πανέμορφα ρούχα, τον έτρεφαν αφειδώς και τον περιέβαλαν με κάθε πολυτέλεια.


Ωστόσο μόλις περνούσε ένας χρόνος από τη στέψη του , τον εκθρόνιζαν, του έπαιρναν πίσω τα ρούχα

και όλες τις ανέσεις που του έδωσαν και τον οδηγούσαν τελείως γυμνό σε κάποιο απομακρυσμένο νησί,

όπου μπορούσε να πεθάνει από τις κακουχίες και τη δυστυχία.


Ύστερα, οι πολίτες αυτής της πόλεως διάλεγαν άλλον ξένο για βασιλιά τους,

- μόνο για ένα χρόνο πάλι,

- κατόπιν διάλεγαν έναν τρίτο ξένο,

- ύστερα έναν τέταρτο, πέμπτο, έκτο κ.ο.κ.


Κάποτε συνέβη να επιλέξουν έναν πολύ σοφό και προσεκτικό άνθρωπο για βασιλιά τους.

Αυτός πληροφορήθηκε από τους υπηρέτες του το τι είχε συμβεί στους προηγούμενους βασιλείς , μετά την ετήσια θητεία τους.

Έτσι, λοιπόν, στη διάρκεια της δικής του θητείας συγκέντρωνε επιμελώς προμήθειες τροφίμων και αγαθών

και τα έστελνε καθημερινά σ’ εκείνο το νησί.


Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος του και ήρθαν και του πήραν όλα όσα είχε, αγαθά και ρούχα,

οδηγώντας τον ύστερα στο νησί της εξορίας,

εκείνος βρέθηκε με τεράστια αποθέματα φαγητών, πολύτιμων λίθων, ασημιού και χρυσού,

κι έτσι συνέχισε να ζει εκεί ακόμη καλύτερα απ’ ό,τι είχε ζήσει στην πόλη!


Η ερμηνεία αυτής της ιστορίας;


- Η πόλη αντιπροσωπεύει τον κόσμο,

- οι πολίτες τα πονηρά πνεύματα

και οι βασιλείς είναι οι άνθρωποι, άφρονες ή σοφοί.


Οι άφρονες σκέπτονται μόνο τις απολαύσεις της παρούσας ζωής, σαν να ήταν αιώνιες˙

στο τέλος έρχεται ο θάνατος και τους στερεί όλες τις απολαύσεις και τότε,

απογυμνωμένοι από κάθε αγαθό, πηγαίνουν στην κόλαση.


Απεναντίας , οι σοφοί επιτελούν πολλά καλά έργα

και στέλνουν τα καλά έργα τους να προπορεύονται στον άλλο κόσμο.


Στην κοίμησή τους, οι σοφοί βασιλείς – οι αγαθοί άνθρωποι -

αναχωρούν για εκείνο τον κόσμο, όπου τους περιμένουν συσσωρευμένοι θησαυροί

και όπου βασιλεύουν με ακόμη μεγαλύτερη δόξα και ομορφιά απ’ ό,τι βασίλευαν εδώ στη γη!


Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Πνευματικό ημερολόγιο Ο Πρόλογος της Αχρίδος
Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.
Νοέμβριος» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ



Paterikos

[XAPA]

Tο άφθαρτο χέρι της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.



Στην ιερά μονή της Σιμωνόπετρας φυλάσσεται και το λείψανο του αριστερού χεριού της Αγίας Μυροφόρου

και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής.


Απόγευμα στο αρχονταρίκι της μονής Σιμωνόπετρας, ο αρχοντάρης διηγείται περί του αγίου λειψάνου σε ομάδα προσκυνητών.

- Το χέρι είναι άφθαρτο, με όλο του το δέρμα και τους τένοντες.

Διατηρείται σε φυσική θερμοκρασία ζωντανού σώματος και... ευωδιάζει.


Μάλιστα εξαιτίας των θαυμάτων της, η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή θεωρείται και δεύτερος κτήτορας της Σιμωνόπετρας.

- Λένε, πάτερ, πως όσοι το ασπάζονται διαπιστώνουν ότι είναι θερμό.

- Ναι, είναι αλήθεια. Όσοι το ασπάζονται με ευλάβεια και πίστη διαπιστώνουν τη φυσική θερμότητα ζωντανού σώματος.


Χαμογελούμε λίγο αμήχανοι. «Και τι γίνεται, πάτερ, αν το ασπαστείς και δεν είναι θερμό», ρωτά κάποιος.

- Να σας πω... Κάποιος προσκυνητής το ασπάστηκε, αλλά δεν το ένοιωσε θερμό, ενώ όλοι οι φίλοι του το ένοιωθαν θερμό.

Τότε αυτός έπεσε σε κατάθλιψη, ήταν σκεφτικός όλη την ώρα, και τελικά μάς το αποκάλυψε και ζήτησε τη βοήθειά μας.


Ο γέροντας τού συνέστησε να εξομολογηθεί, να προσευχηθεί στην Αγία Μαρία τη Μαγδαληνή, και να ξαναπροσκυνήσει

το ιερό της λείψανο την άλλη μέρα. Πράγμα που έγινε.

Την άλλη μέρα, ο προσκυνητής, αφού εξομολογήθηκε, ασπάστηκε το χέρι της και ένοιωσε μεγάλη θερμότητα και ευωδία

να εξέρχεται του λειψάνου. Ευχαριστούσε δε μετά δακρύων. Μετά δακρύων!


- Ποιά λέτε να ήταν η αιτία, πάτερ;

- Τι να σας πω! Η Αγία Μαρία η Μαγδαληνή απωθείται από τις σαρκικές αμαρτίες.

Σαρκικοί άνθρωποι με πορνείες, μοιχείες και τα τέτοια, αναδίδουν πνευματική δυσωδία που η Αγία την αποστρέφεται.

Ίσως ήθελε να δείξει τη δυσαρέσκειά της και την αποστροφή της.


«Πω, πω, πάτερ, να σ' αποστρέφεται ακόμα και το λείψανο για τις σαρκικές σου αμαρτίες!» λέει κάποιος.

- Αύριο που θα προσκυνήσετε μετά τη θεία λειτουργία, παρατηρήστε μία μικρή πληγή στην πάνω πλευρά του χεριού.

Σα να λείπει ένα μικρό κομμάτι.


Οι ρώσοι μοναχοί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που είχε πολλούς τότε το Άγιον Όρος, το είχαν σε μεγάλη ευλάβεια.

Κάποιοι από αυτούς, όπως το ασπάζονταν, το δάγκαναν κρυφά και έκοβαν ένα μικρό κομματάκι, μια ακίδα, για ευλογία.

Το έκρυβαν στο στόμα τους. Μέχρι να τους πάρουν είδηση οι μοναχοί τότε της μονής, είχε γίνει μια μικρή πληγή.


Την άλλη μέρα το πρωί τα ιερά λείψανα της μονής εκτίθενται προς προσκύνηση.

Ο φίλος μου που συνταξιδεύουμε είναι πρώτος. Το ασπάζεται και τινάζεται.

Έρχομαι δεύτερος. Προσκυνώ.

Ο φίλος μου με κοιτάζει με μεγάλα εκστατικά λαμπερά μάτια.

«Πω, πω, τι κάψιμο ήταν αυτό! Μ' έκαψε τα χείλη!

Τό' νοιωσες; Καίει τα χείλη! Τό' νοιωσες;» μου λέει με έξαψη.


yiorgosthalassis.