Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΤΑ (Αγίων Πάντων)


«Ὅς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Ματθ. 10,38)

«Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος».


Την Κυριακή μετά την Πεντηκοστή η Εκκλησία εορτάζει την μνήμη «πάντων των αγίων»,

όλων εκείνων των ανθρώπων που αγάπησαν ακόμη και για μία στιγμή τον Χριστό,

όπως αυτό φάνηκε στο πρόσωπο του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του ευγνώμονος ληστού,

και αυτή η στιγμή αποτέλεσε την κορυφαία στιγμή που έκρινε τη ζωή τους.


Διότι η αγιότητα είναι ο σταυρός της στιγμής, στην οποία ο άνθρωπος νιώθει την ανεπάρκειά του, παραιτείται από τον τρόπο

που το εγώ του βλέπει τον κόσμο και την ίδια του τη ζωή, και εμπιστεύεται τον εαυτό του στον Χριστό,

ώστε να τον θυμηθεί στη βασιλεία Του.


Είναι σταυρός αυτή η στιγμή, όταν είναι ειλικρινής και χωρίς επιστροφή.

Διότι το να αρνηθείς τις επιλογές της ζωής σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις αμαρτίες σου, αλλά και τις επιτυχίες σου,

ό,τι σε δοξάζει, ό,τι έχεις βάλει ως στόχο, ό,τι έχεις κάνει για τον εαυτό σου και για τους άλλους, είναι ένας Γολγοθάς.


Πάσχουμε από την αυτοδικαίωση.

Πάσχουμε από το αίσθημα ότι αξίζουμε αφ’ εαυτού μας, ότι μπορούμε να είμαστε αυτόφωτοι

και στην εποχή μας πρέπει να είμαστε αυτόφωτοι.

Μόνο που το φως δεν έχει να κάνει ούτε με τις γνώσεις, ούτε με την κοινωνική μας επιφάνεια, την ευμάρεια, τα χαρίσματα,

την αυτογνωσία, την κυριαρχία μας επί των άλλων και επί του κόσμου.


Φως είναι η ταπεινή σχέση με τον Χριστό, ο Οποίος είναι το φως του κόσμου και όποιος τον ακολουθεί δεν θα περπατήσει ποτέ

στο σκοτάδι.

Όμως αυτή η επιλογή, να αφεθείς στον Χριστό και στο θέλημά του είναι σταυρός,

διότι ακόμη κι αν πιστεύεις, ακόμη κι αν τηρείς τις εντολές,

ο Γολγοθάς του εγώ σου υπενθυμίζει τη δική σου αυτάρκεια κάθε στιγμή.


Οι άγιοι στην Ιστορία της Εκκλησίας είχαν βρει τη στιγμή της εμπιστοσύνης.

Έζησαν όπως μπορούσαν, κατά την κλήση τους.

Όταν ερχόταν όμως η στιγμή του πειρασμού, είτε αυτός ήταν να απαρνηθούν τον Χριστό για να ζήσουν

είτε να ευχαριστηθούν με το θέλημά τους είτε με το να αισθανθούν δικαιωμένοι με τα έργα τους,

σήκωναν τον σταυρό τους και τα άφηναν όλα στον Χριστό.


Ματώνανε, αλλά δεν λυγίζανε. Έδειχναν ανήμποροι μπροστά στο κακό και στον θάνατο, αλλά μέσα τους είχαν ελπίδα και φως.

Και πάνω απ’ όλα την αγάπη και προς τον Χριστό και προς την εικόνα Του, τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο.


Όλος αυτός ο δρόμος, από τη στιγμή μέχρι την διάρκεια, βιώνεται στην Εκκλησία, όχι σ’ αυτήν της παράδοσης,

της θρησκευτικότητας, της προσδοκίας της αιωνιότητας και του μεταφυσικού στηρίγματος,

αλλά σ’ αυτήν της σύναξης των αμαρτωλών, όσων αισθάνονται ότι εμπιστεύονται τον Χριστό,

κοινωνούν το Σώμα και το Αίμα Του και παίρνουν δύναμη να συνεχίσουν να σηκώνουν τον σταυρό τους,

αγαπώντας, συγχωρώντας, προσφέροντας, αντέχοντας.


Αυτή την Εκκλησία που πολλοί σήμερα την έχουν στο περιθώριο της ζωής τους ή αρκούνται στην τυπική σχέση μαζί της.

Και είναι έτοιμοι, βλέποντας τις αστοχίες των προσώπων που δεν φέρονται κατά τη δική τους αντίληψη, να την πετροβολήσουν,

αντί να την σκεπάσουν.


Αυτή την Εκκλησία που δεν νιώθουν το φως και την πρόσκληση στον καθέναν να ζήσει τη στιγμή του σταυρού, όπως εκπέμπεται

διαρκώς διά των Αγίων, αλλά μένουν στην θέαση της επιφάνειας, της γνώμης, του γράμματος, της δικής τους δικαίωσης, χωρίς

εμπιστοσύνη στον Οροφουργό της, Αυτόν που την ανάγει ως αψίδα ζωής και ανάστασης ως τον ουρανό και κατεβάζει τον ουρανό

στη γη.


Αυτή την Εκκλησία που έχουμε ανάγκη να ζήσουμε εντός της, για να μας υπενθυμίζει τη στιγμή μας και να μας ενισχύει

να την κρατήσουμε μέχρι τέλους. Εν Αγίω Πνεύματι. Ως καρπό Του και βοηθό μας.

Ας είναι οι πρεσβείες πάντων των αγίων ο δικός μας οδηγός,

για να σηκώσουμε τον Σταυρό μας και να ζήσουμε το φως της δικής μας,

προσωπικής ανάστασης.


Χρόνια πολλά και καλά!

π.Θεμιστοκλής Μουρτζανός


proskynitis

[XAPA]

Νομίζετε ότι τα κρατάνε για τον εαυτό τους οι Άγιοι;


Μερικοί λεν: ''Ακούμε για Αγίους... Μα ποιός τους είδε;''.

Είναι ζήτημα πίστεως. Είναι πρεσβευτές οι Άγιοι και για μας.

Κάμνουμε έξοδα και τους γιορτάζουμε...

Νομίζετε ότι τα κρατάνε για τον εαυτό τους οι Άγιοι;

Κάποιες δοκιμασίες, που παρά τρίχα γλυτώνουμε, είναι ο Άγιος, που τιμήσαμε αυτός, που μας γλύτωσε.

Βέβαια όταν μιμηθούμε τους Αγίους, το χαίρονται περισσότερο.

Αλλά πάντως πρέπει να τους τιμούμε.


Γέρο-Παναής Χατζηϊωνάς, από τη Λύση της Κύπρου.



isagiastriados

[XAPA]

Γέροντας Θεοδόσιος Δαμβακεράκης – Ο απλός βοσκός που βρήκε την αγιότητα!



«Ο Γέροντας περιγράφει την ιστορία του απλού βοσκού»

Ο γέροντας Θεοδόσιος Δαμβακεράκης (1907-2000) ασκήτεψε στο χωριό Ακούμια του Νομού Ρεθύμνου.

Γέροντας χαρισματούχος και διορατικός, χαρακτηρίστηκε από τον γέροντα Παΐσιο τον αγιορείτη ως “Διαμάντι της Κρήτης”.

Ο Γέροντας έδιδε βαρύτητα στην καθαρότητα της ψυχής για την σωτηρία του ανθρώπου

γι’ αυτό και έλεγε την παρακάτω ιστορία.



«Ένας βοσκός πήγε στον ιερέα να εξομολογηθεί και αυτός του είπε:

«Να βαδίζεις στον ίσιον δρόμο και θα σωθείς».

Βγήκε έξω και είδε δρόμο εδώ, δρόμο εκεί, και πιο πέρα ένα ίσιο δρόμο.

Αυτόν θα πάρω, είπε, γιατί ο ιερέας μου είπε να βαδίζω στον ίσιο δρόμο.


Βάδιζε λοιπόν δυο ημέρες και έφθασε σ’ ενα μοναστήρι και κτυπά την πόρτα.

Ο μοναχός που του άνοιξε τον ερώτησε «τι θέλεις;»

«Είμαι βοσκός. Επήγα εξομολογήθηκα και μου είπε ο ιερέας να βαδίζω τον ίσιον δρόμο.

Αφού λοιπόν ήλθα εδώ, κρατήσετέ με να σώσω την ψυχούλα μου».


«Να το πούμε στον Ηγούμενο»

Πηγαίνουν λοιπόν και λέει ο μοναχός

«Είναι ένας βοσκός και θέλει να σώσει την ψυχή του».

Τότε ο Ηγούμενος του λέει:

«Είσαι γέρος, αγράμματος, τι να σε κάνουμε στο μοναστήρι.

Αλλά αφού θέλεις να μείνεις, έλα και θα σκουπίζεις μόνο την εκκλησία».


Πηγαίνουν στην εκκλησία και βλέποντας τον Χριστό επάνω στον σταυρό, γεμάτος αθωότητα, λέει:

«Γιατί εσταυρώσατε τον αδελφόν εκεί πάνω;»

«Γιατί δεν εσκούπιζε την εκκλησία» του λέει ο μοναχός.


Καθίζει μια, δυο τρεις ημέρες, δεν άντεξε άλλο ο βοσκός και πηγαίνει στον Εσταυρωμένο και του λέει:

«Τρεις ημέρες είμαι εδώ και δεν είδα κανένα να σου δίνει λίγο νερό και σε λυπούμαι.

Μα μάρτυς μου ο Θεός δεν θα φάω εάν δεν κατέβεις να φάμε μαζί».

Ο Πανάγαθος είδε την αθωότητα και κατέβηκε πραγματικά από τον σταυρό και έφαγαν.


Όταν ετελείωσαν, του λέει ο βοσκός

«Ανέβα πάλι επάνω, να μη σε δουν και σε τιμωρήσουν περισσότερο, γιατί σε λυπούμαι»,

και ανέβηκε πάλι ο Χριστός.

Επέρασαν πάλι τρεις ημέρες και είπε πάλι ο βοσκός

«Δεν θα φάω αδελφέ μου, αν δεν κατέβεις και σύ να φάμε μαζί».


Κατεβαίνει πάλι ο Χριστός και όταν έφαγαν του λέει

«Έχω ένα πατέρα που είναι βασιλιάς και πολύ πλούσιος.

Επειδή λοιπόν με εφιλοξένησες χωρίς να το ξέρει κανείς, θα σε πάρω κι εγώ στο παλάτι του πατέρα μου να σε φιλοξενήσω».


Εκείνη την ώρα περνούσε ένας μοναχός τους είδε, και πηγαίνει στον Ηγούμενο και του λέει:

«Ηγούμενε, ο άνθρωπος που έφερες, κουβεδιάζει με έναν ληστή και θα μας ληστέψουν».

Ο Ηγούμενος του λέει:

«Πήγαινε να τον ερωτήσεις με ποιον εκουβέδιαζε».


Πηγαίνει λοιπόν και τον ερωτά:

«Σε είδα που εκουβέδιαζες, ποιος ήταν;»

«Μη το πεις στον Ηγούμενο, Τον αδελφό που έχετε σταυρωμένο εκεί πάνω.

Φέρνω την μερίδα μου και τρώμε μαζί, και μου είπε πως ο πατέρας του είναι βασιλιάς και θα με πάρει να με φιλοξενήσει.


Τα έχασε ο μοναχός.

Πηγαίνει στον Ηγούμενο και του λέει:

«Αυτός ο άνθρωπος είναι άγιος. Αυτό και αυτό συμβαίνει».

Τότε ο Ηγούμενος του λέει:

«Φέρε μου τον βοσκό».


Έρχεται ο βοσκός, και του λέει ο Ηγούμενος:

«Σε παρακαλώ πες στον αδελφό μας να με φιλοξενήσει και μένα».

«Θα του το πω»

Πάει λοιπόν στην εκκλησία και λέει στον Χριστό:

«Αδελφέ μου. Να πάρουμε και τον Ηγούμενο στην φιλοξενία του πατέρα σου;»

Δεν είναι δεκτός ο Ηγούμενος, του λέει ο Χριστός».


Πηγαίνει στον Ηγούμενο και του λέει:

«Μου είπε ο αδελφός μας πως δεν είσαι δεκτός».

Ο Ηγούμενος όταν το άκουσε αυτό παραλίγο να πεθάνει από την στενοχώρια του και του λέει

«Πήγαινε παιδί μου να τον παρακαλέσεις να με πάρει και μένα».


Πηγαίνει ο βοσκός και λέει στον Χριστό

«Αδελφέ μου για το χατίρι το δικό μου να τον πάρουμε, αφού μας δίνει και ψωμί και φαγητό να τρώμε».

«Για το δικό σου το χατίρι να του πεις να ετοιμαστεί γιατί σε εννέα ημέρες θα τον πάρουμε».

Ο βοσκός του το λέει και ο Ηγούμενος ετοιμάσθηκε, εξομολογήθηκε, εκοινώνησε και σε εννέα ημέρες απέθανε.

Τον έσωσε η αθωότητα και η καθαρότητα της ψυχής του βοσκού.

Να το προσέξουμε λοιπόν αυτό, γι’ αυτό ο Χριστός λέει: «Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι».



agiosgeorgioskorydallou.gr

[XAPA]

Οι Άγιοι καταργούν τις αποστάσεις



– Γέροντα, ο Άγιος Γεώργιος, ο ηγούμενος του Σινά, πώς από το Σινά βρέθηκε στα Ιεροσόλυμα και κοινώνησε (1)

– Πήγε και ήρθε εν ριπή οφθαλμού. Αρπαγή ήταν.


– Γέροντα, εκείνη την ώρα ήταν και στο κελλί του;

– Δεν ήταν στο κελλί του· μέσα σε δευτερόλεπτα πήγε στα Ιεροσόλυμα, κοινώνησε και με ταχύτητα μεγάλη

ξαναγύρισε στο Σινά.


– Πετούσε, Γέροντα;

– Σούπερ βενζίνη είχε! Ταξίδεψε με πνευματικό εισιτήριο.


– Πώς γίνεται, Γέροντα, την ίδια ώρα ο ίδιος Άγιος να βρίσκεται σε δύο μέρη;

– Μόνον ο Θεός είναι πανταχού παρών· οι Άγιοι πηγαίνουν από το ένα μέρος στο άλλο με τέτοια ταχύτητα,

που οι αποστάσεις καταργούνται· δεν υπάρχουν γι’ αυτούς κοντινές ή μακρινές αποστάσεις.

Όταν ήμουν στο Σανατόριο, ήταν ένας, ο καημένος, χρόνια άρρωστος – Χαράλαμπο τον έλεγαν.

Είχε αρραβωνιασθή και μια νοσοκόμα από το Σανατόριο.


Τότε οι γιατροί δεν είχαν τα μέσα για την θεραπεία της φυματίωσης, και κινδύνευε να πεθάνη.

Η μάνα του, πάνω στον πόνο της, πήγε σε ένα Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, για να προσευχηθή.

Εν τω μεταξύ αυτόν τον είχαν στην εντατική και δεν άφηναν ούτε την αρραβωνιαστικιά του να μπή μέσα.

Κάποια στιγμή την παίρνει τηλέφωνο η μάνα του και της λέει: «Μη στενοχωριέσαι.

Η Αγία Παρασκευή μου είπε ότι ο Χαράλαμπος θα γίνη καλά.


Μου είπε ακόμη: “Τώρα πάω και στο Σανατόριο της Λαμίας· κινδυνεύει κι εκεί κάποιος”».

Εκείνη την ώρα ο άρρωστος έγινε καλά.

Τηλεφωνεί μετά η νοσοκόμα στο Σανατόριο της Λαμίας και ακριβώς εκείνη την ώρα κάποιος που κινδύνευε εκεί

έγινε καλά ως εκ θαύματος.

Με τί ταχύτητα πήγε η Αγία!

Αν έτρεχε ένα αυτοκίνητο με τέτοια ταχύτητα, θα είχε διαλυθή.

Εκείνη ούτε βενζίνη σούπερ έκαψε, ούτε τα λάστιχα χάλασαν!



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ ΣΤ’
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2012




(1) Ο Άγιος Γεώργιος ο Σιναΐτης επεθύμησε την ημέρα της Αναστάσεως να κοινωνήση στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Την ώρα της Θείας Κοινωνίας, ενώ βρισκόταν στο κελλί του, βρέθηκε στον Ναό της Αναστάσεως και κοινώνησε από τα χέρια του Πατριάρχου Ιεροσολύμων. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Μαρτίου.

[XAPA]

«Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει»



Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης.

Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα,

αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.


Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν.

Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται.

Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.


Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα.

Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις.

Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.



ΠΗΓΗ apantaortodoxias

[XAPA]

Τί αποκάλυψε ο Θεός στον Γέροντα Κύριλλο για τον Άγιο Θεόδωρο τον Στρατηλάτη;


Σήμερα, στη μνήμη στου Αγίου Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου, του Στρατηλάτου , δεν μπορούμε παρά να ενθυμηθούμε

τα όσα ο Άγιος Γέροντας Κύριλλος, μας έλεγε κατά τη Θεία Αποκάλυψη που είχε.

Βέβαια το περιστατικό έγινε στις 8 Ιουνίου, που τιμάται η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου.


Μας έλεγε, λοιπόν, ότι κάποτε, από τον πειρασμό, είχε μια μεγάλη στενοχώρια.

Πήγε στο κελάκι του, πολύ στενοχωρημένος κι εκεί, στο κρεβατάκι του επάνω, βλέπει το Συναξαριστή του μηνός Ιουνίου,

στις 8 του μηνός, που είναι όπως είπαμε η Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Θεοδώρου του Στρατηλάτου,

να είναι ανοιγμένο σε αυτή την ημερομηνία

και ακούει Ουράνια Φωνή, που του λέει :


- Τί υπέστη αυτός ο Άγιος Θεόδωρος, για να έχει αυτή τη θέση που έχει σήμερα

στην Εκκλησία και στη Βασιλεία του Θεού;

- Πολλά υπέστη,

απήντησε ο πατήρ Κύριλλος, ο οποίος εγνώριζε το βίο των Αγίων, όλων των Αγίων, όπως πολλές φορές έχει σημειώσει

ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ο πατήρ Χρυσόστομος, εγνώριζε το βίο όλων των Αγίων, από μέσα κι απέξω.


Ήξερε τί υπέστη, τα μαρτύρια, τα πολυειδή μαρτύρια, τα οποία υπέστη από το Λικίνιο, τον Αυτοκράτορα, διότι αρνήθηκε

να θυσιάσει στα είδωλα.

Στρατηγός έφτασε στο αξίωμα, ρήτωρ, με πολλές γνώσεις Εκκλησιαστικές και της Ελληνικής Παιδείας.

Ήταν ένα, ένα διαμάντι πνευματικό.


Του είπε ο Αυτοκράτορας να θυσιάσει και του είπε να έρθει εκείνος στην Ηράκλεια, να μην πάει στη Νικομήδεια ,

που τον είχε καλέσει και του λέει :

- Εδώ, για να δει ο κόσμος και να πειστεί και ο κόσμος ο πολύς και να ασπαστεί την ειδωλολατρία.


Κι όταν ο Αυτοκράτορας του πρόσφερε τα είδωλα, τα χρυσά και τα ασημένια, εκείνος τα πήρε, δήθεν, στο σπίτι του

για να θυσιάσει πρώτα εκεί και μετά, δημόσια, τα κατακερμάτισε, κομματάκια τα έκανε και τα μοίρασε, τα χρυσά

και τα ασημένια, στους φτωχούς ανθρώπους.


Κι όταν το διαπίστωσαν, βέβαια, αυτό το θεώρησαν μεγάλη προσβολή και τον κάλεσαν να αρνηθεί την πίστη του.

Αλλά εκείνος στερεός, αμετακίνητος, με ακλόνητη πίστη, όλα σκύβαλα τα θεώρησε και θυσιάστηκε για την αγάπη του Θεού

και μέχρι, όπως έλεγε ο πατήρ Κύριλλος, μέχρι και σταυρικού θανάτου υπέμεινε όπως ο Κύριός μας.

Αυτήν την απάντηση έδωσε ο πατήρ Κύριλλος στην Ουράνια φωνή ότι πολλά υπέστη και μέχρι και σταυρικού θανάτου έφτασε.


Κι εκείνη την ώρα η Χάρις του Θεού, με την Ουράνια φωνή, του απάντησε ότι :

- ΚΑΙ ΕΣΥ, ΑΝ ΚΑΤΙ ΥΠΟΜΕΙΝΕΙΣ Σ' ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΑΣ,

ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΕΧΕΙΣ, ΜΙΑ ΜΕΡΑ, ΘΕΣΗ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!


Και απ’ εκείνης της ώρας διαλύθηκε και η στενοχώρια και ο πειρασμός.


Ας μας βοηθήσει η ευχή του αγίου Γέροντος Κυρίλλου, οι πρεσβείες του Αγίου Δαυίδ, του Αγίου Ιακώβου, του Αγίου Θεοδώρου

και όλων των Αγίων, να μας δώσουν, αυτό που λέγεται στις ημέρες μας, την πίστη και την υπομονή των Αγίων,

τη Χάρη Του να μας στείλει ο Θεός, να μας κρατήσει όρθιους, να συνεχίσομε τον αγώνα, ο καθένας εφ' ω ετάχθη,

ώστε να είμαστε αρεστοί στο Θεό και όταν θα 'ρθει η ώρα μας, να μας παραλάβει εν μετανοία και εν εξομολογήσει και

να μας κατατάξει κάπου.. εκεί στο Φως της Ζωής, το οποίο το ευχόμεθα σε όλους σας κι εσείς να το ευχηθείτε σε μας.

Αμήν!



ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ, ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Ι.Μ.ΟΣΙΟΥ ΔΑΥΙΔ

Ι.Μ.Οσίου Δαυίδ, 8/2/2021

proskynitis.

[XAPA]

“ΌΤΑΝ ΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΜΑΣ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΆΓΙΟΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΒΟΗΘΟΥΝ.

ΈΤΣΙ ΠΙΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΦΙΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΟ ΣΙΓΟΥΡΗ ΦΙΛΙΑ”


Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης


Όταν σκεπτόμαστε τους Αγίους, μας σκέπτονται και οι Άγιοι και μας βοηθούν. Έτσι πιάνει κανείς φιλία με τους Αγίους,

που είναι η πιό σίγουρη φιλία.


Κάθε μέρα έχουμε τόσους Αγίους πού εορτάζουν! Είναι ζωντανή η παρουσία των Αγίων, καί όταν ακόμη εμείς δέν τους βρίσκουμε,

εκείνοι μας βρίσκουν!


Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων· να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους από

τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς.

Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στενοχωρούμε τον Χριστό, να ανάβουμε το καντηλάκι στους

Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν.


Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση

και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε», αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να

μας βοηθήσουν.


‘Καλοί άνθρωποι υπάρχουν παντού. Όμως, Αγίους δεν έχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στην Ορθοδοξία μας”.

«Η Παναγία και οι άγιοί μας σκανδαλωδώς μας βοηθάνε! Ποια χώρα έχει τους αγίους που έχουμε εμείς – η Αλάσκα»; “…

Η Ελλάδα δεν παράγει αυτοκίνητα, αλλά ακόμα βγάζει Αγίους… εδώ βρίσκεται η αξία της, στη ζωντανή Ορθόδοξη παράδοσή

της, που ακόμα και σήμερα βγάζει ΑΓΙΟΥΣ… ότι πολυτιμότερο δηλαδή”.


Πολλοί άγνωστοι Άγιοι βοηθούν και χωρίς να τους γνωρίζουμε. Αυτοί για μένα είναι μεγαλύτεροι Άγιοι. Δεν έχουν καμμιά δόξα από

τους ανθρώπους, αλλά μόνον από τον Θεό. Από μεγάλη ταπεινοφροσύνη παρακάλεσαν τον Θεό επίμονα – έτσι μου λέει ο λογισμός

– να μείνουν άγνωστοι, για να μην τιμηθούν από τους ανθρώπους, αλλά να συνεχίζουν να τους βοηθούν με τον ίδιο τρόπο, «εν τω

κρυπτώ».


Αυτούς τους αγνώστους Αγίους, πρέπει να τους έχουμε σε μεγάλη ευλάβεια και να τους χρεωστούμε πολλή ευγνωμοσύνη, γιατί

μας βοηθούν σιωπηλά με τις πρεσβείες τους και με το σιωπηλό τους παράδειγμα, την αφάνειά τους.


***********


Κάποτε ήθελα να γράψω για έναν Πατέρα στο Άγιον Όρος, που είχε κοιμηθή.

Είχα φέρει στον νού μου όλα τα περιστατικά της ζωής του, που γνώριζα, κι ένα βράδυ κάθησα να τα γράψω.

Άναψα το κερί, πήρα το μολύβι και το τετράδιο, αλλά δεν θυμόμουν τίποτε· ούτε και το όνομά του,

ενώ τον ζούσα πολύ έντονα τις ημέρες εκείνες.


Έφερα στον νού μου όλο το Άγιον Όρος με την σειρά· τα Μοναστήρια, τις Σκήτες, τα Καλύβια, από όπου είχα περάσει.

Το πήρα και από την ανατολική πλευρά, μήπως θυμηθώ κάτι· τίποτε. Το πήρα και από την δυτική· τίποτε.

Πήρα την χρονολογία από τότε που πήγα στο Άγιον Όρος και σκέφθηκα με ποιούς Πατέρες συναναστράφηκα·

τελικά, τίποτε δεν μπόρεσα να θυμηθώ.


Φαίνεται, ο Πατέρας δεν θέλησε να φανερωθή και ο Θεός έκανε το θαύμα του.

Μέχρι στιγμής το μόνον που θυμάμαι είναι ότι ο βίος του με είχε εντυπωσιάσει πιο πολύ από τον βίο όλων των άλλων

Αγιορειτών Πατέρων για τους οποίους έγραψα.

Από αυτό κατάλαβα και ότι, αν ο Θεός δεν θέλη, ο άνθρωπος δεν μπορεί να κάνη τίποτε.

Και λίγο πάλι αν φυσήξη ο Θεός, γίνεται ο άνθρωπος φιλόσοφος.


Το αν θα κάνη ένας Άγιος θαύματα ή όχι, αυτό είναι θέμα του Θεού. Τα πολλά όμως θαύματα των Αγίων μένουν άγνωστα.

Τίποτε δεν είναι δύσκολο για τον Θεό και για έναν Άγιο που έχει παρρησία στον Θεό. Ο Χριστός είπε: «Θα σάς δώσω δύναμη να

κάνετε θαύματα περισσότερα και μεγαλύτερα από όσα έκανα εγώ».


Αυτός ο λόγος του Χριστού δείχνει και την ταπείνωσή Του και τον πλούτο της Χάριτος που μας δίνει.

Είναι συγκινητική η ταπείνωση του Χριστού·

έδωσε στους Αγίους την Χάρη και την δύναμη να ανασταίνουν ακόμη και νεκρούς, όπως Εκείνος.

…. Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα να γίνουμε άγιοι, να κάνουμε θαύματα, όπως έκανε και Εκείνος.



iconandlight

[XAPA]

Νηστεία των Αγίων Αποστόλων

Αρχίζει από τη Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων και λήγει στις 28 Ιουνίου


Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης: «Νὰ νηστεύετε παιδιά μου….»


Ἀναφερόμενος ὁ Γέροντας Ἰάκωβος στὸ θέμα τῆς νηστείας μεταξὺ ἄλλων ἔλεγε καὶ τὰ ἑξῆς (ἐπὶ λέξει):

«Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ.

Γι΄ αὐτὸ καὶ μεῖς νὰ νηστεύουμε παιδιά μου. Δὲ μ” ἔβλαψε ἡ νηστεία μέχρι σήμερα ποὺ εἶμαι 70 χρονῶν.

Ἡ μητέρα μου μ” ἔμαθε νηστεία παδιόθεν.

Δὲν κάνω τὸν ὑποκριτὴ ὅτι, παιδιά μου, νηστεύω, ἀλλὰ αὐτὰ μὲ δίδαξαν οἱ γονεῖς μου καὶ μέχρι σήμερα αὐτὰ τηρῶ, τέκνα μου.

Δὲν μὲ ἔβλαψε ποτὲ ἡ νηστεία κι ἂς ἔχω ἀσθένειες…πάνω μου…



Εἶπαν οἱ γιατροὶ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι: Ἡ νηστεία κι αὐτὴ ἡ λιτοδίαιτα πολὺ ὠφελοῦν τὸν ἄνθρωπο.

Ἐφόσον ὠφελεῖ ὅταν ὁ γιατρός, μὲ συγχωρεῖτε, μᾶς λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δὲ θὰ πιεῖς νερὸ οὔτε μία σταγόνα,

γιὰ νὰ κάνουμε μία θεραπεία, νὰ δοῦμε τὸ σῶμα σου τί ἔχει. Λοιπὸν πέντε μέρες ἄντεξα. Πολὺ καλὸ μὲ εἶχε κάνει.


Ε, πόσο μᾶλλον ὠφελεῖ ὅταν νηστεύουμε γιὰ τὴν ψυχή μας!

Ἀλλὰ καὶ στὸ σῶμα αὐτὸ κατοικεῖ ψυχὴ ἀθάνατος. Γι” αὐτὸ ἂς φροντίζουμε γιὰ τὴν ψυχή μας ποὺ εἶναι πράγμα ἀθάνατο.

Νὰ νηστεύετε παιδιά μου, μὴν ἀκοῦτε ποὺ λένε δὲν εἶναι ἡ νηστεία τίποτε κι ὅτι τὰ λένε οἱ καλόγηροι.


Δὲν τὰ λένε οἱ καλόγηροι παιδιά μου, μὲ συγχωρεῖτε, τὰ λέει ὁ Θεός.

Ἡ πρώτη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ νηστεία, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς μας νήστευσε.

Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι νηστεύουμε. Ε, τρῶμε τόσα καὶ τόσα. Τώρα νηστεία παιδιά μου κάνουμε ἐμεῖς;

Ὅταν τρῶμε, μὲ συγχωρεῖτε, τόσα καὶ τόσα φαγητά, ἔστω ἀλάδωτα, ἔστω …

Ὑπάρχουν νηστίσιμα φαγητὰ πολλά. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ χεῖ τὴν ὑγεία του καὶ τὴ….....θέληση νὰ νηστέψει.


Κάποτε ἦρθε ἕνα πρόσωπο καὶ μοῦ λέει: παπά μου, μοῦ εἴπανε ὅτι νηστεία δὲν ὑπάρχει.

Καὶ ὅτι ποιὸς εἶπε ὅτι ὑπάρχει νηστεία. Τοῦ εἶπα νὰ πεῖ στὸν Ἱερέα ν” ἀνοίξει τὸ Βιβλίο νὰ δεῖ ποὺ ὑπάρχει νηστεία.

«Εἰ μὴ ἐν προσευχῆ καὶ νηστεία…», λέγει στὸ Εὐαγγέλιο ὁ Χριστός μας καὶ ἄλλα πολλά.

Καὶ τὰ δαιμόνια καὶ οἱ ἀρρώστιες κι ὅλα τὰ πάθη μὲ τὴ νηστεία καὶ τὴν προσευχὴ ἀποβάλλονται.

Ὁ Ἅγιος Πρόδρομος τί ἔτρωγε ἐκεῖνος στὴν ἔρημο;

Τί ἔτρωγε ὁ Ὅσιος Δαυίδ; Μ” ἕνα ἀντίδωρο περνοῦσε στὸ ἀσκητήριό του ὅλη τὴν ἑβδομάδα.



Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης


agapienxristou

[XAPA]

''Όποιος νίκησε τη γλώσσα και το στομάχι, βρίσκεται στο σωστό δρόμο''.


Άγιος Γαβριήλ ο δια Χριστόν Σαλός και Ομολογητής, ο εν Γεωργία


Proskynitis

[XAPA]

Και θα έρθει η Ανάσταση...



Και θα δούμε την άνοιξη









Από το βιβλίο της Μαρίας Μουρζά "Εν μέσω κρίσης"Εκδόσεις "Άθως"


yiorgosthalassis