Δεν κοινωνάμε κάθε Κυριακή γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.
Υπάρχουν φράσεις που τις ακούς μια φορά και σε ακολουθούν για πάντα.
Που μπαίνουν μέσα σου σαν φως και φωτίζουν γωνιές που δεν ήξερες ότι ήταν σκοτεινές. Αυτή είναι μια τέτοια φράση.
Την έλεγε ο Γέροντάς μου, ο π. Προκόπιος Μερτίρης άνθρωπος που είχε μάθει να μιλά λίγο και να λέει πολλά.
Και με τούτα τα λόγια του έλυσε έναν από τους πιο βαριούς δεσμούς που φορούν οι χριστιανοί χωρίς να το καταλαβαίνουν:
τον δεσμό του φόβου μπροστά στο Ποτήριο.
Πόσοι από εμάς έχουμε μείνει στη θέση μας την ώρα της Θείας Κοινωνίας;
Πόσοι έχουμε σκύψει το κεφάλι και πει μέσα μας: «Δεν είμαι άξιος. Δεν είμαι έτοιμος. Κάποια άλλη φορά»;
Και «κάποια άλλη φορά» γίνεται εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια.
Ο άνθρωπος περιμένει να γίνει καλύτερος για να πλησιάσει τον Χριστό. Αλλά χωρίς τον Χριστό δεν μπορεί να γίνει καλύτερος.
Κι έτσι στέκεται στη μέση μακριά από το Ποτήριο και μακριά από τη μεταμόρφωση που μόνο το Ποτήριο χαρίζει.
Αυτός ο κύκλος είναι μια από τις πιο έξυπνες παγίδες του εχθρού.
Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος έλεγε πως δεν πρέπει να αποφεύγουμε τη Θεία Κοινωνία λόγω αμαρτιών,
αλλά να τρέχουμε σε αυτή για τη θεραπεία των αμαρτιών.
Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού δεν είναι το βραβείο των τελείων. Είναι το φάρμακο των ασθενών.
Και ποιος από εμάς δεν είναι ασθενής;
Ο Χριστός δεν κάλεσε στο Τελευταίο Δείπνο αγγέλους. Κάλεσε ανθρώπους.
Ανθρώπους με αδυναμίες, με αμφιβολίες, με πληγές. Ανθρώπους που λίγες ώρες αργότερα θα Τον εγκατέλειπαν.
Κι όμως τους έδωσε τον Εαυτό Του. Ολόκληρο.
Γιατί; Γιατί ήξερε ότι αυτό - και μόνο αυτό - θα μπορούσε να τους αλλάξει.
«Δεν κοινωνάμε γιατί είμαστε άξιοι. Κοινωνάμε για να γίνουμε άξιοι.»
Μέσα σε αυτή τη φράση κρύβεται μια ολόκληρη θεολογία της χάριτος.
Η αξιότητα δεν είναι προϋπόθεση είναι καρπός.
Δεν φέρνουμε εμείς κάτι στον Χριστό.
Εκείνος φέρνει σε εμάς ό,τι δεν μπορούμε να αποκτήσουμε μόνοι μας: αγιότητα, καθαρότητα, μεταμόρφωση.
Πλησιάζουμε με ταπείνωση: ναι. Με μετάνοια: ναι. Με προετοιμασία: ναι.
Αλλά όχι με την ψευδαίσθηση ότι προηγουμένως φτάσαμε σε κάποιο επίπεδο που μας κάνει «αρκετά καλούς».
Κανείς δεν είναι αρκετά καλός. Και ακριβώς γι' αυτό υπάρχει το Ποτήριο.
Θυμάμαι τον Γέροντά μου να το λέει αυτό με εκείνη την ησυχία που είχε σαν να μην έλεγε κάτι καινούργιο,
αλλά να υπενθύμιζε κάτι που πάντα ξέραμε αλλά είχαμε ξεχάσει. Έτσι μιλούν οι άνθρωποι που έχουν ζήσει αυτό που λένε.
Και εκείνη η φράση έμεινε. Έμεινε γιατί ήταν αληθινή. Γιατί έλυνε δεσμά. Γιατί άνοιγε πόρτες.
Αν σήμερα νιώθεις ανάξιος καλώς ήρθες. Είσαι στη σωστή ουρά.
Η ουρά των ανάξιων που γνωρίζουν την ανάξιότητά τους είναι η πιο ιερή ουρά που υπάρχει.
Εκεί στέκονται οι ταπεινοί. Εκεί πλησιάζουν οι πεινασμένοι.
Εκεί έρχεται ο Χριστός όχι για να τους κρίνει, αλλά για να τους θρέψει.
Πλησίασε. Όχι γιατί τα κατάφερες. Αλλά γιατί χρειάζεσαι Αυτόν που μπορεί να σε κάνει να τα καταφέρεις.
Κοινώνησε. Όχι γιατί είσαι άξιος. Αλλά για να γίνεις.
Σε ευχαριστώ, Γέροντά, που υπήρξες φως στον δρόμο μου.
Που δίδαξες με τη ζωή σου αυτό που λίγοι τολμούν να ζήσουν: ότι η αγάπη δεν είναι λόγια είναι παρουσία, είναι υπομονή,
είναι το Ποτήριο που κρατάς στα χέρια σου και προσφέρεις σε έναν κόσμο που διψά χωρίς να το ξέρει.
Η μνήμη σου μένει ζωντανή όχι μόνο στις καρδιές μας, αλλά σε κάθε ψυχή που πλησίασε το Ποτήριο επειδή εσύ της είπες:
«πλησίασε, δεν χρειάζεται να είσαι άξιος — χρειάζεται να το θέλεις».
Αιωνία σου η μνήμη.
Αρχμ Χριστοδουλος
proskynitis
