Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

MΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ, ΑΠΛΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΑΠΕΙΝΑ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΟΥ…


Δεν χρειάζεται να παραπονιέσαι για τίποτα και για κανέναν.

Δεν χρειάζεται να γίνουμε ζητιάνοι αγάπης και ενδιαφέροντος. Άφησε τον άλλον να εκφράζεται όπως νιώθει.

Είτε σε θέλει, είτε δεν σε θέλει. Μην ρωτήσεις γιατί, μην ζητήσεις εξηγήσεις.


Όταν ο άλλος έχει πάρει τις αποφάσεις του, σεβάσου τις απλά, με αγάπη και προχώρα παρακάτω.

Μας απογοητεύουν οι άνθρωποι, όπως άλλωστε κάνουμε σίγουρα κι εμείς, αλλά ευτυχώς έχουμε έναν ήλιο

που λάμπει πάντα στη ζωή μας και αυτός είναι ο Χριστός, η εσταυρωμένη αγάπη.


Μην περιμένουμε τίποτα από τους ανθρώπους, εξάλλου δεν χρειάζεται.

Ο δρόμος της ζωής θα είναι μοναχικός, ακόμα κι αν παντρευτείς, κάνεις παιδιά και δεις εγγόνια.

Την ημέρα της απολογίας θα είσαι μόνος. Κανείς δεν θα είναι εκεί. Θα είσαι εσύ και ο Χριστός. Πρόσωπο με πρόσωπο.


Άφησε λοιπόν τους ανθρώπους στην ηρεμία τους. Μην τους κρίνεις και μην παραπονιέσαι.

Κάνε εσύ αυτό που νιώθεις και αισθάνεσαι και άφησε τα υπόλοιπα στον Θεό.

Όλοι μας βαθιά μέσα μας ξέρουμε ποιοι μας αγαπούν πραγματικά, ακόμα και αν δεν τηλεφωνιόμαστε καθημερινά.


Από την άλλη, μπορεί να έχεις καθημερινή επαφή με κάποιον αλλά η σχέση να είναι νεκρή.

Ξέρουμε ότι πάντα οι άνθρωποι θα θέλουν κάτι από ’σένα και όχι εσένα αδερφέ μου.

Οι περισσότεροι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα όνειρα και τις επιθυμίες τους και πολλές φορές σε βάρος των άλλων.

Ελάχιστοι είναι αυτοί που ζουν τη ζωή και τις σχέσεις των ανθρώπων όπως είναι . Όλοι βάζουν πολλά αλλά, γιατί και διότι.


Δεν έχει σημασία να κυνηγάς απατηλά ματαιόδοξα όνειρα, διότι πολλές φορές σε αυτό το τρέξιμο

χάνεις την ομορφιά της διαδρομής.

Δεν χρειάζεται να κυνηγήσουμε κάτι. Απλά να ζήσουμε με πληρότητα την καθημερινότητά μας, με Χριστοκεντρικότητα.

Και οι επιλογές μας να έχουν μπόλιασμα αγάπης και σωτηρίας.

Τότε πραγματικά ζεις, χαμογελάς, βοηθάς, αγαπάς, συγχωρείς και νιώθεις πλήρης.


Η ζωή είναι μικρή, θα φύγει γρήγορα. Δεν θα το πάρουμε χαμπάρι. Θα αγωνιούμε για τη ζωή μετά το θάνατο αλλά τελικά

πριν το θάνατο θα είμαστε ήδη νεκροί.


Ας ζήσουμε λοιπόν με πληρότητα και αγάπη, όχι όμως με συναισθηματικές απάτες, αλλά σε σχέση με το πρόσωπο της αγάπης

και της Αλήθειας που είναι ο Χριστός.

Όχι με την θρησκευτική τυπολατρική έννοια , αλλά με μια βαθιά ερωτική οντολογική σχέση.

Να αντλείς ζωή από το πρόσωπο του Χριστού και να το μοιράζεις στον αδερφό σου.



π. Σπυρίδων Σκουτής

euxh.gr

[XAPA]

Ο γάμος είναι σαν την βαρκούλα…

Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης



Όταν επισκέφθηκαν το Μοναστήρι για πρώτη φορά ένας άνδρας με τη γυναίκα του,

είχαν την ακόλουθη εμπειρία με τον Γέροντα, ο οποίος βέβαια δεν ήξερε τίποτα γι’ αυτούς νωρίτερα.


Τον χαιρέτισαν, πήραν την ευχή του και έμειναν για λίγο δίπλα του σιωπηλοί.

Κάποια στιγμή, ρώτησε τα ονόματά τους. Έπειτα, εντελώς ξαφνικά, είπε στον σύζυγο:

– Εσένα θα σου κοπούν τα χέρια και τα πόδια!


Ο έκπληκτος επισκέπτης μόλις που κατάφερε να ψελλίσει:

– Γιατί, Γέροντα, θα μου κοπούν τα χέρια και τα πόδια;

– Γιατί της φωνάζεις; τον ρώτησε με αυστηρό, αλλά περίεργα όμορφο τρόπο, δείχνοντας τη γυναίκα του.

– Ναι, ναι, Γέροντα, πέστε τα, έκανε χαρούμενη αυτή, που κάποιος τόσο σπουδαίος πήρε το μέρος της.


Ο άντρας συγκλονίστηκε.

Κατάλαβε αστραπιαία πως ήταν λάθος να μεταφέρει μέσα στο σπίτι του την ένταση της δουλειάς

και να ξεσπά στη γυναίκα του άδικα, και χαμήλωσε το κεφάλι.

Μέσα του ήλθαν τα πάνω κάτω.


Και τότε ο Γέροντας, αφού είδε την αλλαγή του, αφού κατάλαβε πώς ο φταίχτης συναισθάνθηκε το σφάλμα του,

άλλαξε τελείως συμπεριφορά, άπλωσε το χέρι και τον χάιδεψε στο κεφάλι.


– Βρέ μανούλα μου, του είπε τρυφερά, άμα είσαι σε μια βάρκα… Έχεις μπει ποτέ σε βάρκα;

– Γέροντα, έχω μπει, ψέλλισε ντροπιασμένος ο άνθρωπος.

– Έχεις κάνει κουπί;

– Έχω κάνει.

– Με πόσα κουπιά;

– Με δύο.

– Έχεις κάνει βάρκα με ένα κουπί;

– Όχι.

– Άμα κάνεις βάρκα με ένα κουπί, πού θα πας;

– Δεν ξέρω.

– Θα γυρίζεις γύρω-γύρω, βρέ μπουμπούνα, έτσι;

Έτσι είναι και με τη γυναίκα σου. Άμα τραβάς μόνο εσύ κουπί, δεν πάτε πουθενά.

Είστε μια βαρκούλα οι δύο σας, ο γάμος σας είναι μια βαρκούλα και σας έχουν ξαμολήσει μέσα στον ωκεανό.

Για να φτάσετε στο λιμάνι, πρέπει να τραβάτε και οι δύο κουπί.

Άμα τραβάς μόνο εσύ, δεν γίνεται. Κατάλαβες;


(Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης – Ο Πνευματικός της Μονής Δαδίου, εκδόσεις Κυριακίδη, σελ. 165)


ekklisiaonline.gr

[XAPA]

Μη χάνετε, ευλογημένοι, την ελπίδα σας στη Γλυκοφιλούσα μας!


Στη Γερμανική κατοχή είχε τελειώσει σχεδόν η προμήθεια του σιταριού της Ι. Μονής Φιλοθέου και οι Πατέρες

αποφάσισαν να κόψουν τη φιλοξενία.

Ένας ευλαβής Γέροντας ο Γερο – Σάββας, όταν τομαθε πολύ λυπήθηκε και παρακαλούσε την Γεροντία να μην το κάνουν αυτό,

γιατί θα λυπήσουν το Χριστό, και θα φύγει η ευλογία απο τη Μονή.


Τους έλεγε δε και πολλά παραδείγματα από την Αγία Γραφή, όπως της Σωμανίτιδος χήρας

με τον Προφήτη Ηλια κ.α. και τελικά τον άκουσαν.

Κάθε λίγο και λιγάκι όμως ενοχλούσαν τον Γέρο – Σάββα και του έλεγαν.

– Το αλεύρι τελείωσε. Τί θα γίνει;


Ο Γέροντας τους απαντούσε:

– Πατέρες μου, αυτό το λίγο που υπάρχει ακόμη, ας το φάμε μαζί με τον κόσμο, και η Παναγία δεν θα μας αφήσει.


Είχαν απομείνει πια μόνο είκοσι πέντε οκάδες σιτάρι στην αποθήκη της Μονής και τίποτε άλλο και άρχισαν οι Πατέρες

να διαμαρτύρονται στο Γερο – Σάββα κάπως πειραχτηκά.

– Ε Γέρο – Σάββα, τελείωσε το σιτάρι. Τί γίνεται τώρα;


Το ευλαβέστατο και πιστό Γεροντάκι απήντησε:

– Μη χάνετε, ευλογημένοι, την ελπιδα σας στη Γλυκοφιλούσα μας.

Αλέστε και αυτές τις εικοσιπέντε οκάδες σιτάρι, κάντε το ψωμί και μοιράστε το στους Πατέρες και στους λαϊκούς και ο Θεός

θα φροντίσει για όλους μας σαν καλός Πατέρας.


Μόλις λοιπόν τελείωσε το ψωμί τους, πριν ακόμη πεινάσουν, έφθασε ένας καπετάνιος από την Καβάλα

στη Μονή Φιλοθέου και ζήτησε ξυλεία να ανταλλάξει με σιτάρι.

Βλέποντας οι Πατέρες τόσο ολοζώντανη την πρόνοια τη Παναγίας, που φρόντισε σαν καλή Μάνα τα παιδιά της,

δόξασαν όλοι τον Θεό.


Περισσότερο φυσικά απ’όλους δόξασε τον Θεό και ευχαρίστησε την Παναγία ο Γερο – Σάββας,

ο οποίος και την ευχαριστούσε συνέχεια με την αγία του ζωή.

Έλεγε μετά στους Πατέρες ο Γέροντας:

-Δεν σας έλεγα, ευλογημένοι, οτι η Παναγία δε θα μας αφήσει;




ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα – Γέροντος Παϊσίου – Έκδοση Ιερό Ησυχαστήριο Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος – Σουρωτή Θεσσαλονίκης»

πηγή: romioitispolis.gr

[XAPA]

Η συνταγή της ευτυχίας για την οποία μιλούσε συχνά ο γέροντας των Αγράφων!


– Θεολόγε θέλεις να έχεις καθημερινά πάνω σου δισεκατομμύρια ευλογίες;

– Και ποιος δεν θα το ήθελε παππούλη!


– Άκου τότε προσεκτικά.

Το πρωί όταν θα τελειώνεις την ανάγνωση των καθισμάτων του ψαλτηρίου θα σηκώνεις το χέρι σου

και κάνοντας το σημείο του Σταυρού θα λες στρεφόμενος προς την Ανατολή:


“Χριστέ μου σε παρακαλώ να στείλεις την ευλογία σου σε όλους τους συνανθρώπους μου που ζουν στην Ανατολή.

Θα επαναλαμβάνεις αυτό γυρίζοντας προς τη Δύση, το Βορρά και το Νότο.


Μάθε πως ο Χριστός μας όχι μόνο θα χαίρεται απ’ αυτό αλλά επιπλέον θα είναι υποχρεωμένος

να στείλει σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά την ευλογία Του!”.


– Καλά πάτερ μου, στον πλανήτη δεν ζουν μόνο χριστιανοί.

Υπάρχουν μουσουλμάνοι, βουδιστές, παπικοί, άθεοι, αιρετικοί κι άλλοι.


– Κι αυτοί δεν παύουν να είναι πλάσματα του Θεού.

Όσοι εξ αυτών δεν είναι σκληρόκαρδοι και δεχτούν την ευλογία που τους αποστέλλεις, τότε επιστρέφει σε σένα διπλή.

Όσοι δεν τη δεχτούν, δεν αποκλείεται μεταξύ αυτών να είναι και ορθόδοξοι χριστιανοί,

βαπτισμένοι και μυρωμένοι, τότε η ευλογία επιστρέφει πάνω σου.

Όπως και να έχει ωφελημένος θα βγεις αφού θα έχεις συγκεντρώσει δισεκατομμύρια ευλογίες, όσο και οι άνθρωποι στη γη.


– Γέροντα σε έχω παρατηρήσει όταν στέλνεις αυτές τις ευλογίες.

Μου έχει κάνει εντύπωση πως όταν στρέφεσαι προς τη Δύση και ευλογείς τινάζεσαι

λες και κάποιος σου ρίχνει μπουνιά, είπε τότε ο Κίμων, ο αστυνόμος.


– Πολύ σωστά το μάντεψες Κίμωνα. Εκείνη τη στιγμή που ευλογώ προς τη Δύση, τρώω μία δυνατή μπουνιά.

– Γιατί Γέροντα;

– Λόγω του Πάπα! Αποτελεί τυφλό όργανο του Αντιχρίστου και όχι μόνο δεν δέχεται την ευλογία αλλά ο Αντίδικος εξοργίζεται

και με την επιστροφή της ευλογίας μου δίδει και μία μπουνιά, είπε ο παππούλης χαμογελώντας.


– Ε, τότε να μην στέλνουμε ευλογίες προς τη Δύση, γέροντα μην μαυρίσει και κανένα μάτι από καμιά μπουνιά, πρόσθεσα με αφέλεια!

– Δε ζει παιδάκι μου μόνο ο Πάπας στη Δύση και το κονκλάβιό του.

Ζουν και πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι που από τις ευλογίες που θα λαμβάνουν θα διψάσουν

να πιούν το Ζων Ύδωρ της Ορθοδοξίας μας και θα βαπτισθούν.

Ακόμη και Ινδιάνοι θα βαπτισθούν, είπε τότε προφητικά ο γέροντας.



π. Παναγιώτης Τσιώλης +

“Στύλος Ορθοδοξίας”, αρ. φύλλου 257, σελ. 17

Φιλιππία Βενετσάνου

[XAPA]

Ο σοφός βασιλιάς - Μια αλληγορική ιστορία


Διδαχή του Γέροντος Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ:



Σε κάποια πόλη οι πολίτες είχαν έθιμο να επιλέγουν για βασιλιά τους έναν άγνωστο που δεν ήξερε τους νόμους και τα έθιμά τους.

Αφού τον έστεφαν βασιλιά, τον έντυναν με πανέμορφα ρούχα, τον έτρεφαν αφειδώς και τον περιέβαλαν με κάθε πολυτέλεια.


Ωστόσο μόλις περνούσε ένας χρόνος από τη στέψη του , τον εκθρόνιζαν, του έπαιρναν πίσω τα ρούχα και

όλες τις ανέσεις που του έδωσαν και τον οδηγούσαν τελείως γυμνό σε κάποιο απομακρυσμένο νησί,

όπου μπορούσε να πεθάνει από τις κακουχίες και τη δυστυχία.


Ύστερα, οι πολίτες αυτής της πόλεως διάλεγαν άλλον ξένο για βασιλιά τους, μόνο για ένα χρόνο πάλι,

κατόπιν διάλεγαν έναν τρίτο ξένο, ύστερα έναν τέταρτο, πέμπτο, έκτο κ.ο.κ.


Κάποτε συνέβη να επιλέξουν έναν πολύ σοφό και προσεκτικό άνθρωπο για βασιλιά τους.

Αυτός πληροφορήθηκε από τους υπηρέτες του το τι είχε συμβεί στους προηγούμενους βασιλείς , μετά την ετήσια θητεία τους.

Έτσι, λοιπόν, στη διάρκεια της δικής του θητείας συγκέντρωνε επιμελώς προμήθειες τροφίμων και αγαθών και

τα έστελνε καθημερινά σ’ εκείνο το νησί.


Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος του και ήρθαν και του πήραν όλα όσα είχε, αγαθά και ρούχα, οδηγώντας τον ύστερα

στο νησί της εξορίας, εκείνος βρέθηκε με τεράστια αποθέματα φαγητών, πολύτιμων λίθων, ασημιού και χρυσού,

κι έτσι συνέχισε να ζει εκεί ακόμη καλύτερα απ’ ό,τι είχε ζήσει στην πόλη!


Η ερμηνεία αυτής της ιστορίας;


Η πόλη αντιπροσωπεύει τον κόσμο,

οι πολίτες τα πονηρά πνεύματα

και οι βασιλείς είναι οι άνθρωποι, άφρονες ή σοφοί.


Οι άφρονες σκέπτονται μόνο τις απολαύσεις της παρούσας ζωής, σαν να ήταν αιώνιες˙

στο τέλος έρχεται ο θάνατος και τους στερεί όλες τις απολαύσεις και τότε,

απογυμνωμένοι από κάθε αγαθό, πηγαίνουν στην κόλαση.

Απεναντίας , οι σοφοί επιτελούν πολλά καλά έργα και στέλνουν τα καλά έργα

τους να προπορεύονται στον άλλο κόσμο.


Στην κοίμησή τους, οι σοφοί βασιλείς – οι αγαθοί άνθρωποι- αναχωρούν για εκείνο τον κόσμο, όπου τους περιμένουν

συσσωρευμένοι θησαυροί και όπου βασιλεύουν με ακόμη μεγαλύτερη δόξα και ομορφιά απ’ ό,τι βασίλευαν εδώ στη γη!



Από το βιβλίο: «Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς - Πνευματικό ημερολόγιο

Ο Πρόλογος της Αχρίδος - Βίοι Αγίων, Ύμνοι, Στοχασμοί και Ομιλίες για κάθε ημέρα του χρόνου.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ


paterikos

[XAPA]

Λεμεσού Αθανάσιος: Η δική μας προσευχή πρέπει να είναι κραυγή εσχάτης ανάγκης


Όταν κάποιος χάνεται, πνίγεται στη θάλασσα,….

πέφτει σε ένα κενό, είναι στον έσχατο κίνδυνο της απώλειας και με όλη τη δύναμη της υπάρξεώς του φωνάζει «ΒΟΗΘΕΙΑ»,

έτσι, με αυτό τον τρόπο πρέπει κι εμείς να προσευχόμαστε.

Η προσευχή μας πρέπει να έχει αυτή τη δύναμη, αυτήν την ένταση, την έκφραση αυτής της εναγώνιας κραυγής

για έκκληση βοήθειας.


Οι δύο τυφλοί του Ευαγγελίου μάς διδάσκουν πώς πρέπει να προσευχόμεθα.

Όλον τον πόνο που βιώνουμε μέσα μας, όλη την αγωνία, όλη τη μέριμνα, το άγχος μας για τα προβλήματά μας,

όλα αυτά να τα συμπυκνώνουμε και να τα εκφράζουμε ως έκκληση βοήθειας, ως προσευχή, κράζοντες και λέγοντες

με όλη τη δύναμη της υπάρξεώς μας:

« Ἐλέησον ἡμᾶς, υἱὲ Δαυῒδ».

Και η δική μας προσευχή πρέπει να είναι κραυγή εσχάτης ανάγκης.

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με»



simeiakairwn

[XAPA]

" Πάντα θα υπάρχει ένας Πέτρος να σε αρνηθεί,

ένας Ιούδας να σε προδώσει

και ένας Πιλάτος να σε σταυρώσει.


Συνέχισε να προχωράς.

Ο Θεός θα σε αναστήσει..."






ekklisiaonline

[XAPA]

Ο παπα-Νικόλας Πλανάς και το… θαύμα με το πρόσφορο!



Κάποια μέρα που ο Άγιος βρισκόταν σ’ ένα από τα αγαπημένα του ξωκκλήσια για να λειτουργήσει,

παρατήρησε πως δεν υπήρχε κανένα πρόσφορο. Δεν ταράχτηκε. Προτίμησε να περιμένει με τη βεβαιότητα ότι σύντομα

κάποιο πρόσφορο θα βρισκόταν.


Άλλωστε τόσα χρόνια, όσες φορές είχε συμβεί να μην έχει πρόσφορο, πάντα την κατάλληλη στιγμή, κάποιος θα έφερνε,

ή αν έπρεπε κάποιος από το εκκλησίασμα πήγαινε σε κοντινό φούρνο και αγόραζε ένα.

Εκείνη τη μέρα όμως τα πράγματα δυσκόλευαν…. Η ώρα περνούσε και κανένας δεν έφερνε πρόσφορο.


Έψαξε καλά στα ράφια του ιερού μήπως και υπήρχε κάποιο από προηγούμενη φορά, μα δε βρήκε τίποτα.

Τότε έκανε νόημα σε δύο πνευματικά του παιδιά να πλησιάσουν στο ιερό και τους ζήτησε να πάνε γρήγορα στο φούρνο

και να ζητήσουν πρόσφορο κι αν δεν έβρισκαν να ζητούσαν από κάποιες ενορίτισσες που πάντα φρόντιζαν και είχαν.


Έφυγαν τρέχοντας από το εκκλησάκι οι δύο, μα μάταιος ο κόπος τους.

Λίγη ώρα αργότερα γύρισαν με άδεια χέρια πίσω και ανακοίνωσαν στον Άγιο πως, παρά την προσπάθεια τους,

κανένας δε βρέθηκε να τους εξυπηρετήσει.

Ο Άγιος ευχαρίστησε τα πνευματικά του παιδιά για τον κόπο τους και έμεινε μόνος του στο ιερό.

Στενοχωρήθηκε πολύ και τα ασκητικά του μάτια γέμισαν δάκρυα. Η ώρα είχε περάσει.


Ο Όρθρος έφτανε στο τέλος και ο ευλογημένος ιερέας δεν θα μπορούσε να προχωρήσει στη Θεία Λειτουργία.

Τόσα χρόνια, καθημερινά λειτουργούσε, μα εκείνη τη μέρα με θλίψη θα έπρεπε να διακόψει αυτή την ευλογημένη σειρά.

Με ασταμάτητα δάκρυα κοιτούσε την εικόνα του Εσταυρωμένου και με δυνατή προσευχή παρακαλούσε τον Κύριο

να μη του στερήσει τη Θεία Λειτουργία.


Ξαφνικά βλέπει πάνω στην Αγία Τράπεζα ένα μικρό πρόσφορο που άχνιζε.

Ήταν ολόφρεσκο και τοποθετημένο στη μέση. Μόλις το είδε ο Άγιος έκανε το σταυρό του και ύψωσε τη δακρυσμένη ματιά του

προς τον ουρανό ευχαριστώντας το Θεό.


Το θαύμα είχε γίνει. Κάποιος άγγελος σταλμένος από το Χριστό είχε τοποθετήσει το μικρό πρόσφορο στην Αγία Τράπεζα.

Ο Άγιος σκέφτηκε πως ένα τέτοιο θαυμαστό γεγονός δεν έπρεπε να μείνει κρυφό. Κρατώντας λοιπόν το θεόσταλτο δώρο

βγήκε μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού και διακόπτοντας τους ψάλτες έδειξε το πρόσφορο προς το εκκλησίασμα

και είπε συγκινημένος:

“Κοιτάξτε παιδιά μου τι σημείο μας έκανε ο Θεός”. Ο κόσμος σάστισε.


Χωρίς πολλά λόγια ο Άγιος εξήγησε τι είχε προηγηθεί και αμέσως προχώρησε πάλι μέσα στο ιερό και σαν να είχε συμβεί κάτι απλό

και συνηθισμένο συνέχισε την ακολουθία.


Στο μεταξύ, βαθιά συγκίνηση κατέλαβε τους παρευρισκόμενους όταν συνειδητοποίησαν πως ένα μεγάλο θαύμα – σημείο,

όπως τους είπε ο Παππούς – είχε συμβεί εκείνη την ώρα. Όλων τα μάτια βούρκωσαν και στράφηκαν με ευγνωμοσύνη

προς την εικόνα του Χριστού που τη φώτιζε αμυδρά ένα μικρό καντήλι. Ευχαριστούσαν τον Κύριο για το μεγάλο θαύμα.

Τον ευχαριστούσαν όμως και για την ευλογημένη παρουσία του Παππού κοντά τους.


Μέχρι την απόλυση της Θείας Λειτουργίας όλοι ήταν συγκλονισμένοι και με δυσκολία συγκρατούσαν τα δάκρυα τους.

Μόνο ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς έμοιαζε να μην έχει συναίσθηση του θαύματος που είχε γίνει.

Άλλωστε για τον ίδιο τα θαύματα ήταν μέρος του καθημερινού του προγράμματος και η ταπεινή του ψυχή

ποτέ δεν υπερηφανεύτηκε για τα θεία σημεία.

Ήταν για τον Άγιο τα θαύματα φυσιολογικά, όπως φυσιολογική ήταν και η αστείρευτη πίστη και αγάπη του στο Θεό.



(Από το βιβλίο «Το πρώτο μου συναξάρι», εκδόσεις Ιεράς Μονής Χρυσοπηγής, 1997).


inpantanassis

[XAPA]

Ρωτήσανε τον Σωκράτη ποιός είναι ο μορφωμένος ανθρώπος;


Τρεις πολύ μορφωμένοι άνθρωποι (με τη συμβατική έννοια του όρου μορφωμένος),

ρωτήσανε κάποτε τον Σωκράτη για να τους δώσει τον ορισμό του μορφωμένου ανθρώπου.

Δεν ανέφερε τίποτα για τη συσσώρευση γνώσεων, για σπουδές και επιστήμες, για διαρκή μελέτη και αναρίθμητα συγγράμματα.

“Η μόρφωση -είπε- είναι θέμα συμπεριφοράς!

Ποιούς ανθρώπους λοιπόν θεωρώ μορφωμένους? :


1. Πρώτα απ’ ‘όλα αυτούς που ελέγχουν δυσάρεστες καταστάσεις, αντί να ελέγχονται απ’ αυτές.


2. Αυτούς που αντιμετωπίζουν όλα τα γεγονότα με γενναιότητα και λογική.


3. Αυτούς που είναι έντιμοι σ’ όλες τις συνδιαλλαγές - συναλλαγές τους.


4. Αυτούς που αντιμετωπίζουν γεγονότα δυσάρεστα και ανθρώπους αντιπαθείς, καλοπροαίρετα.


5. Αυτούς που ελέγχουν τις απολαύσεις τους…


6. Αυτούς που δεν νικήθηκαν από τις ατυχίες και τις αποτυχίες τους.


7. Τελικά αυτούς που δεν έχουν φθαρεί από τις επιτυχίες και τη δόξα τους!



elinonenimerosi

[XAPA]

Ο Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, το τρακτέρ και η Παναγία!


Όπως ο ίδιος ο μακαριστός Γέροντας (π. Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κύπρου)

αναφέρει σε σχετικό κείμενό του, ευεργετήθηκε πολλές φορές στη ζωή του από την Παναγία μας.

Το περιστατικό που ακολουθεί είναι ένα ολοφάνερο θαύμα:


«Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντας μου Γερμανός μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής

από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας.

Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας:

«Ακατάληπτόν έστι το τελούμενον εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς, Μητροπάρθενε Αγνή» και «Θεοτόκε,

η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρουρεί, φύλαττε τους ελπίζοντας εις σε».


Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σ΄ ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου

και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός,

ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και ν΄ αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα.

Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο.


Αμέσως ανέθεσα «την πασαν ελπίδα μου» στην Υπεραγία Θεοτόκο.

— Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία.


Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν

παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλ΄ ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε! Το τρακτέρ,

αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους, σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής.


Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, πού άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου.

Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου.


– Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας.

Η υπακοή στον Γέροντα μου και η προστασία της Θεοτόκου, πού της έψελνα τα μεγαλυνάρια, μ΄ έσωσαν.

Κοντά στην όχθη του πόταμου ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια σχισμή του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας.

Και κάθε φορά πού περνούσαμε από κει, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε».



Πηγή: αρχιμ. Αθανασίου Σταυροβουνιώτου, Η Υπεραγία Θεοτόκος εις την ζωήν του μοναχού, Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», τεύχος 18, έκδοσις Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως «Οι φίλοι του Αγίου Όρους», Λευκωσία.


diakonima.gr