Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο δύσπιστος γιατρός (Πραγματική Ιστορία)



Ο μακαριστός Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), ο θεοφώτιστος λαϊκός ιεροκήρυκας,

κήρυσσε ακόμα και στο νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου άλλοι δεν πλησίαζαν από το φόβο της φυματίωσης.

Εκεί τον ακολουθούσε ο ιερέας π. Δημήτριος Παπαντώνης, που εξομολογούσε τους φυματικούς

και τελούσε τη θεία λειτουργία.


Μια μέρα ένας γιατρός, που παρακολουθούσε τις ομιλίες προβληματισμένος,

πλησιάζει τον ιεροκήρυκα και του λέει:


- Κύριε Παναγόπουλε, ο ιερέας είναι αδύνατον να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου.

Κοινωνούν τόσοι ασθενείς από αυτό, κι όπως είναι γνωστό,

το μικρόβιο της φυματιώσεως μεταδίδεται με το σάλιο.

Τι κάνει λοιπόν ο ιερέας το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου που περισσεύει;

Το χύνει στο χωνευτήρι;

Αυτό όμως δεν είναι μεγάλη αμαρτία;


- Τέτοιο πράγμα δεν γίνεται ποτέ, αντέτεινε ο ιεροκήρυκας.

Ο Χριστός δεν μολύνεται από μικρόβια.

Κι από τα άχραντα Μυστήρια δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος μολύνσεως.

Ο γιατρός όμως δεν μπορούσε να πιστέψει.

Τότε εκείνος τον προέτρεψε να παρακολουθήσει την επόμενη θεία λειτουργία,

και στο τέλος να σταθεί κάπου, ώστε να βλέπει τις κινήσεις του ιερέα την ώρα της καταλύσεως.

Έτσι κι έγινε.


Ο γιατρός είδε με τα μάτια του το λειτουργό να καταλύει το περιεχόμενο του αγίου ποτηρίου.

Τον είδε μάλιστα να ρίχνει νάμα δυο-τρεις φορές,

φροντίζοντας να μείνει ούτε ίχνος από το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου.

Από τότε ο γιατρός, όχι μόνο πίστευε, αλλά και εκκλησιαζόταν και κοινωνούσε μαζί με τους ασθενείς.



Πηγή: Μποτσούρη Γεωργ. Και Βας., Ο ιεροκήρυξ Δημήτριος Παναγόπουλος (1916-1982), Αθήναι 1993 Από το βιβλίο « Θαύματα και Αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία» εκδ. Ι. Μονής Παρακλήτου. σελ 153


hellas-orthodoxy

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: «Τα ζώα σου να μην τα »χαλάσεις» ποτέ… Θα έρθουν δύσκολες μέρες γι’ αυτό να τα κρατήσεις …»


*Από το βιβλίο: «Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης – Μαρτυρίες» – Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων – Άγιον Όρος»



~ Δεν ήμουν καθόλου άνθρωπος θρησκευόμενος και δεν είχα καμία σχέση με την Εκκλησία.

Το 1987 άκουσα σε κάποιες συζητήσεις να μιλάνε με ενθουσιασμό για έναν Γέροντα φωτισμένο, σπουδαίο και άλλα διάφορα.

Από περιέργεια σκέφτηκα να πάω να τον γνωρίσω, για να έχω προσωπική γνώμη.


Όταν πήγα στο Μήλεσι, όλα μου φάνηκαν παράξενα, διότι πρώτη φορά πήγαινα σε Μοναστήρι και σε Γέροντα.

Στο αρχονταρίκι είδα αρκετό κόσμο να περιμένει και έναν ιερέα. Ο ένας έλεγε ότι θα ζητήσει από τον Γέροντα να τους βοηθήσει

να αποκτήσουνε παιδιά, ο άλλος έλεγε ότι θα του ζητήσει να θεραπευτεί από την τάδε ασθένεια… κτλ.

Εγώ σκέφτηκα πως αυτά δεν ήταν και τόσο σημαντικά, αλλά δεν ήξερα και τι να του πω, όταν θα ερχότανε η σειρά μου.


Όταν πέρασα στο Κελλάκι, του φίλησα το χέρι και του είπα: «Γέροντα, όλοι θέλουνε να τους θεραπεύσεις τις αρρώστιες,

να τους λύσεις τα προβλήματα, το ένα, το άλλο… Εγώ δεν θέλω τέτοια πράγματα, δεν θέλω να σώσω το κορμί μου,

θέλω να σώσω την ψυχή μου!».


Αμέσως έβγαλε μια δυνατή φωνή σαν ένα μικρό παιδί και μαζεύτηκε και έγινε ένα κουβαράκι

επάνω στο κρεβάτι του, στη γωνιά. Και να λέει απανωτά:

«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ, ο Θεός ιλάσθητί μοι τωαμαρτωλώ…».

Εγώ φοβήθηκα πολύ και σκέφτηκα πως είδε όλες μου τις αμαρτίες και τρόμαξε.


Την ίδια στιγμή, από τις φωνές, μπήκε μέσα ανήσυχη η ανιψιά του, η γερόντισσα Φεβρωνία, και με ρωτάει:

-Τι του έκανες;

-Τίποτα, τίποτα…, δεν έκανα τίποτα… Και βγήκα έξω.


Καθώς έφευγα, με πρόλαβε η ανιψιά του και μου είπε: «Κυρία Χρυσούλα, είπε ο Γέροντας να έρθετε επάνω».

Παραξενεύτηκα που ξέρανε το όνομά μου και μάλιστα το χαϊδευτικό.

Ξαναμπήκα στο Κελλί του, με σταύρωσε, πήρα την ευλογία του και έφυγα…


*****

Ένα πρωινό, μου τηλεφώνησαν από το Μοναστήρι και μου είπανε: «Έλα, έλα, σε θέλει ο Γέροντας, γιατί φεύγει σήμερα

για το Άγιον Όρος και δεν θα ξανάρθει. Έλα να πάρεις την ευχή του!».

Αμέσως πήρα μαζί μου ένα φιλικό ζευγάρι και πήγαμε.


Συγκινημένη πήρα την ευχή του, μου ευχήθηκε, με σταύρωσε και τον αποχαιρέτησα.

Τον άντρα αυτού του ζευγαριού, τον κύριο Λάζαρο, τον κράτησε μισή ώρα μέσα στο Κελλί του και τον συμβούλευε.

Επειδή είχανε κατσίκια, κουνέλια, κότες και βάζανε κηπευτικά, του έλεγε πως να τα προσέχει και πως να τα φροντίζει.

Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων του είπε:


«Τα ζώα σου να μην τα »χαλάσεις» ποτέ. Να τα κρατήσεις και να κάνεις και άλλο μαντρί, γιατί έρχονται δύσκολα χρόνια.

Θα έρθουν δύσκολες μέρες, γι’ αυτό να τα κρατήσεις, να έχεις το κρέας σου και το γάλα σου. Μετά έχει ο Θεός.

Αυτά τα δύσκολα χρόνια δεν θα κρατήσουνε για πολύ.

Θα έρθουνε καλύτερες μέρες, καλύτερη ζωή και θα περάσετε πολύ καλά».



simeiakairwn

[XAPA]

[XAPA]

Ο Ορθόδοξος Αγιασμός είναι ένα ζωντανό θαύμα του Ουρανού!


*Στις 5 Ιανουαρίου, τελείται στους Ορθοδόξους Ιερούς Ναούς η Ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού και εν συνεχεία

οι ιερείς θα αγιάσουν τα σπίτια όσων χριστιανών το επιθυμούν και το ζητήσουν.

Η ίδια Ακολουθία θα τελεσθεί και στις 6 Ιανουαρίου, εορτή των Θεοφανείων, κατά την οποία εορτή πανηγυρίζουμε

το γεγονός της Φανερώσεως επί της γης του Χριστού ως Μονογενούς Υιού και λόγου του Θεού Πατρός.



~ Παίρνεις από την ίδια βρύση, την ίδια ώρα και ημέρα, δυο ποτήρια νερό. Το ένα το «διαβάζει» ο ιερέας,

κάνοντας το νερό «Αγιασμό». Το άλλο το αφήνεις χωρίς προσευχή. Μένουν και τα δυο ποτήρια εκτεθειμένα στον αέρα.

Αποτέλεσμα; Το νερό που δεν έγινε Αγιασμός βγάζει φυσαλίδες, φθείρεται, και αλλοιώνεται.


Αντίθετα, το νερό που έγινε Αγιασμός, παρόλο που είναι κι αυτό εκτεθειμένο, παρόλο που πάρθηκε από την ίδια πηγή,

και την ίδια στιγμή, παραμένει πάντα καθαρό και φρέσκο, λες και μόλις βγήκε από την πηγή.


*****


~ Ο 70χρονος ηπειρώτης κληρικός Γ. Π., έλεγε το 1980: «Πρόσφατα γκρεμίσαμε το σπίτι, που έχτισε ο πάππους μου,

τον περασμένο αιώνα. Και βρήκαμε στα Θεμέλια τον σπιτιού, και στις τέσσερις γωνίες, τέσσερα σφραγισμένα μπουκαλάκια,

που μέσα είχαν Αγιασμό. Και ήταν το νερό πεντακάθαρο».


■ Ήταν (το νερό) κλεισμένο στο μπουκάλι.


■ Ήταν θαμμένο στη γη εκατό περίπου χρόνια.


Και «συντηρητικά» να είχε, θα χαλούσε. Δε θα άντεχε σ’ αυτές τις δυσμενέστατες συνθήκες.


Σίγουρα, σιγουρότατα, το νερό του Αγιασμού δε χαλά από μόνο του. Έχει μέσα του μία “ουσία”, που το κάνει να μη χαλά.

Έχει ένα ισχυρό και αναλλοίωτο «συντηρητικό»: την αόρατη Θεία Χάρη, που κάνει τα φυσικά υπερφυσικά, τα φθαρτά άφθαρτα.


*****


~ Η Θεία Χάρη κάνει και κάτι άλλο: Εκπέμπει μια ουράνια και καταπληκτική θεία ευωδιά. Μ’ άλλα λόγια, η Θεία Χάρη,

ανάμεσα στ’ άλλα κάνει το νερό του Αγιασμού να ευωδιάζει.


Ο Σεβασμιώτατος Επίσκοπος Ερζεγοβίνης Αθανάσιος Γιέβτιτς διηγείται:

«Σε ένα σπίτι ζούσε μια μάνα με το γυιό της.

Μια ημέρα η μάνα κάλεσε τον ιερέα της ενορίας τους στο σπίτι να τους κάνει Αγιασμό. Έκαμε τον Αγιασμό και έφυγε.


Το μεσημέρι γύρισε ο νεαρός γιος (είκοσι χρονών), κατάκοπος από τη δουλειά του, στο σπίτι.

— Μάνα, γιατί μοσχοβολάει το σπίτι; Τι έγινε;

— Ήλθε ο παπάς, παιδί μου, και μας έκαμε Αγιασμό! Έλα να φας, παιδί μου! Θα πεινάς!

— Άσε, μανούλα μου, να χορτάσω πρώτα την ευωδιά από τον Αγιασμό!

Ζούσε σεμνά· και η ψυχή του αισθανόταν την ευωδιά από την αγιαστική χάρη του Αγιασμού».

(βλ. «Λυχνία» Ιεράς Μητροπόλεως Νικοπόλεως).


*****


~ Λένε μερικοί: «Εγώ αν δε δω Θαύμα, δεν πι­στεύω στο Θεό». Τους λες: «Ό Αγιασμός δεν είναι Θαύμα; Γιατί δε χαλά»;

Απαντούν: «Φταίει ο βασιλι­κός, πού έβαλε μέσα ο παπάς». Τους λες: «Βάλε και συ βασιλικό». Δε βάζουν.

Τους λες ξανά: Εξέτασε τον Αγιασμό στο χη­μείο”. Δεν πάνε! Και συνεχίζουν και λένε: «Εγώ, αν δε δω θαύμα, δεν πιστεύω στο Θεό»!

Λέει η παροιμία μας: «Όποιος βαριέται να ζυ­μώσει, πέντε ημέρας κοσκινά».

Και όποιος δε Θέλει να πιστέψει, προσπαθεί (αγωνίζεται!) να μην πιστέψει..


*****


~ Ο Αγιασμός δεν είναι απλώς από μόνο του ένα θαύμα, άλλα κάνει και θαύματα. Το θαύμα που κάνει θαύμα.

Ταξίδευε κάποιος οικογενειακώς με το αυτοκίνητο του. Ξαφνικά, η μηχανή του αυτοκινήτου έπιασε φωτιά. Φούντωνε η φωτιά!

Τα ‘χασε η οικογένεια. Ο κίνδυνος εγγύς!

Κατά θεία οικονομία είχαν στο αυτοκίνητο τους ένα μπουκαλάκι από «Αγιασμό». Έρριξαν μερικές σταγόνες στη φωτιά,

κι αμέσως υποχώρησε. Χάρις στον Αγιασμό!


*****

(Αρχιμ. Βασιλείου Π. Μπακογιάννη, Μικρός και μεγάλος αγιασμός, § Τo θαύμα, Β’ Έκδοση συμπληρωμένη, Πάτρα 2002).

Ο Αγιασμός είναι ένα ζωντανό θαύμα του Ουρανού. Για όσους δεν πιστεύουν στο Θεό ή για όσους αμφιβάλλουν

για την ορθόδοξη πίστη, ας γίνει αφορμή να προβληματιστούν.

Η σύστασή του δεν αλλοιώνεται, επιτελεί θαύματα σε όσους Τον χρησιμοποιούν με την πίστη πως ο Θεός ενεργεί

μέσω της αγιαστικής του δύναμης, προστατεύει τους πιστούς, εξαγνίζει χώρους, ζώα, τρόφιμα…

Ο Αγιασμός είναι δώρο του Ουρανού!

Σε ευχαριστούμε Κύριε για την ευλογία σου αυτή!



πηγή: users.sch.gr

[XAPA]

Το Θαύμα που συνέβη στην Ρουμανία με τον Αγιασμό των Ορθοδόξων

και των Καθολικών!



«Αγιασμό» κάνουν και οι ιερείς των Καθολικών χριστιανών.

Όμως το νεράκι, που αγιάζουν οι ιερείς τους, δε διαφέρει από το κοινό νερό. Φθείρεται και αλλοιώνεται.


~ Κατά τον 18ο περίπου αιώνα, συνέβη στη Ρουμανία ένα γεγονός, που τάραξε τους εκεί χριστιανούς.

Οι Καθολικοί έλεγαν στους Ορθοδόξους: «εμείς έχουμε την αλήθεια, εσείς την πλάνη».

Το ίδιο έλεγαν και οι Ορθόδοξοι στους Καθολικούς.

Ξέσπασαν μεγάλες έριδες.


Συναντήθηκαν οι δυο αρχηγοί των ‘Εκκλησιών (ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος και ο Καρδινάλιος) και είπαν:

«Κάτι πρέπει να κάνουμε για να ηρεμήσουν τα πνεύματα».

Αποφάσισαν και οι μεν και οι δε, να κάνουν την ακολουθία του Αγιασμού.

Έκαναν (ο καθένας ξεχωριστά) την ακολουθία. Σφράγισαν τις δυο κολυμβήθρες με τους «Αγιασμούς».


Ο Ορθόδοξος είπε στον Καθολικό:

Αν χαλάσει ο δικός μας Αγιασμός και δε χαλάσει ο δικός σας,

τότε εμείς είμαστε σε πλάνη και εσείς στην Αλήθεια.

Αν όμως χαλάσει ο δικός σας, τότε εσείς είσθε σε πλάνη».

Ο Καθολικός το δέχθηκε.


Συμφώνησαν ν’ ανοίξουν τις «κολυμβήθρες» μετά από σαράντα ημέρες.

Δεν πέρασαν δέκα ημέρες και φανερώνεται η Παναγία στον Ορθόδοξο Αρχιεπίσκοπο, και του λέει:

«Τρέξε! Πάρε και τον Καρδινάλιο, πηγαίνετε στην εκκλησία να ελέγξετε τον Αγιασμό».

Πήγαν. Και τι είδαν; Ο Αγιασμός των Καθολικών μύριζε ανυπόφορα.

Των Ορθοδόξων ήταν πεντακάθαρος.

Το μεγάλο αυτό γεγονός παριστάνεται σε τοιχογραφία στο Πατριαρχείο Ρουμανίας, στο Βουκουρέστι.



πηγή: users.sch.gr

[XAPA]

Καλή Φώτιση !


Και τώρα θέλω Χριστέ μου

τον Αγιασμό που μου χάρισες την ώρα που βαπτιζόμουν.


Και Εσύ Άγιε μου Ιωάννη ευλόγησε την μετάνοια μου

να είναι αληθινή, ώστε σήμερα

να είναι και για εμένα τα Φώτα κι ο Φωτισμός.


Τα νερά της υπάρξεώς μου να είναι καθαρά

και να ρεούν όπως αναβλύζουν στην κάθε σου πηγή ,

να ξεπλένουν την ψυχούλα μου,

το Δώρο Σου που δίνει πνοή στην ύπαρξή μου,

στο όνομα του Πατρός

και του Υιου και του Αγίου Πνεύματος. "


Καλή Φώτιση !



odevontas

[XAPA]

Η Βάπτιση στις προφητείες.


Απόσπασμα από τον λόγο του αγίου Γρηγορίου Νύσσης, «Λόγος εις τα Φώτα», που βρίσκεται στην σειρά ΕΠΕ, τόμος 10, σελ. 387-391



Ας δούμε τώρα τι είπαν και φώναξαν οι προφητείες.

Ο Ησαίας φώναξε λέγοντας·«Λούσασθε, καθαροί γένεσθε, αφέλετε τας πονηρίας από των ψυχών υμών».

Ο Δαβίδ πάλι· «Προσέλθετε προς αυτόν και φωτίσθητε και τα πρόσωπα υμών ου μη κατισχυνθή».


Ενώ ο Ιεζεκιήλ, γράφοντας σαφέστερα από τους δύο και πιο καθαρά, δίνει την καλή υπόσχεση·

«Και ράνω εφ’ υμάς καθαρόν ύδωρ και καθαρισθήσεσθε από πασών των ακαθαρσιών υμών και από πάντων των ειδώλων υμών καθαριώ υμάς και δώσω υμίν καρδίαν καινήν και Πνεύμα καινόν δώσω υμίν και αφελώ την καρδίαν την λιθήνην εκ της σαρκός υμών και δώσω υμίν καρδίαν σαρκίνην και το Πνεύμα μου δώσω εν υμίν».


Αλλά και ο Ζαχαρίας πολύ παραστατικά προφητεύει και για τον Ιησού ντυμένο με το ρυπαρό ιμάτιο της δουλικής δική

μας σάρκας· ξεντύνοντάς τον όμως από το θλιβερό ρούχο του φορά την καθαρή και λαμπρή στολή,

διδάσκοντάς μας με την εικόνα αυτήν, ότι όλοι εμείς με το βάπτισμα του Ιησού, αποθέτοντας τις αμαρτίες μας σαν

φόρεμα φτωχικό και πολυμπαλλωμένο, φορούμε το ιερό και πανέμορφο φόρεμα της παλιγγενεσίας.


Που έχει καταλληλότερη θέση κι εκείνος ο λόγος του Ησαία που απευθύνει στην έρημο,«ευφράνθητι έρημος

διψώσα, αγαλλιάσθω έρημος και ανθείτω ως κρίνον, και εξανθήσει και αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνου»;


Είναι φανερό ότι δεν ευαγγελίζεται την ευφροσύνη σε τόπους άψυχους και αναίσθητους, αλλά με την έρημο κάνει

μεταφορά στην ξηραμένη κι αμελημένη ψυχή, όπως ακριβώς κι ο Δαδίβ, όταν λέει, «Η ψυχή μου ως γη ανυδρός σοι».

Και πάλι· «Εδίψησεν η ψυχή μου προς τον Θεόν τον ισχυρόν τον ζώντα».


Και ο Κύριος πάλι στο Ευαγγέλιο λέγει· «Εάν τις διψά, ερχέσθω προς με και πινέτω», και προς την Σαμαρείτιδα·

«Πας ο πίνων εκ του ύδατος τούτου διψήσει πάλιν, ος δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήσει εις

τον αιώνα». Και η τιμή του Καρμήλου, δηλαδή η χάρη του Πνεύματος, αποδίδεται στην ψυχή που μοιάζει με την έρημο.


Επειδή δηλαδή ο Ηλίας ζούσε στον Κάρμηλο (και το βουνό έγινε ονομαστό και φημίστηκε χάρη στην αρετή εκείνου που

κατοικούσε σ’ αυτό), ενώ ο Ιωάννης ο Βαπτιστής που ακτινοβολούσε το πνεύμα του Ηλία αγίαζε τον Ιορδάνη, γι’ αυτό

ο προφήτης νομοθετούσε ότι η τιμή του Καρμήλου θα δοθεί στο ποτάμι.


Ακόμη μετέφερε στο ποτάμι και τη δόξα του Λιβάνου από τη σύγκριση με τα ψηλά του δέντρα.

Όπως δηλαδή εκείνος ο Λίβανος έχει σπουδαία αφορμή θαυμασμού αυτά τα δέντρα, που βλασταίνει και τρέφει,

έτσι και ο Ιορδάνης δοξάζεται αναγεννώντας και βλασταίνοντας ανθρώπους στον Παράδεισο του Θεού.


Τα δέντρα αυτά, κατά το λόγο των Ψαλμών, ανθούν πάντοτε και φουντώνουν από αρετές, τα φύλλα τους δεν

πέφτουν και όταν ο Θεός δεχτεί στην ώρα του τον καρπό τους θα χαρεί σαν αγαθός φυτοκόμος που ευφραίνεται

με τα ίδια του τα έργα.


Ο Δαβίδ προφητεύοντας και για τη φωνή, που άφησε ο Πατέρας από τον ουρανό για τον Υιό που

βαπτιζόταν, για να οδηγήσει όσους άκουαν στο φυσικό αξίωμα της θεότητας, ενώ ως τότε ήταν στραμμένοι

στην αισθητή ευτέλεια του ανθρώπου, έγραψε στο γνωστό βιβλίο του·«Φωνή Κυρίου επί των υδάτων, φωνή

Κυρίου εν μεγαλοπρέπεια».


Αλλά στο σημείο αυτό πρέπει να σταματήσω τις μαρτυρίες από τις θείες Γραφές. Γιατί ο λόγος μπορεί να συνεχιστεί

στο άπειρο, αν θέλει κανένας εκλέγοντας το καθένα να τα παραθέσει σ’ ένα βιβλίο.



kantonopou

[XAPA]

Η ΚΥΡΑ ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ «ΕΙΔΕ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΑΝΕΩΓΜΕΝΟΥΣ»

ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΓΓΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΝΑ ΨΑΛΛΟΥΝ!


Στό Μεσολόγγι ζούσε μία ευλαβέστατη γυναίκα, ονόματι Βασιλική (Κούλα τήν φώναζαν), παντρεμένη μέ τόν Δημήτριο,

ψαρά στό επάγγελμα. Ήταν καί οί δυο πολύ πιστοί καί πολύ απλοί άνθρωποι.


Όταν ή Βασιλική ήταν νέα, τήν ημέρα τών Θεοφανείων «είδε τούς; ουρανούς ανεωγμένους»

καί τούς Αγγέλους τού Θεού νά ψάλλουν.

Γι’ αυτό έλεγε: «Αυτή τήν ήμερα μή φεύγεις από τήν εκκλησία, έστω καί άν καίγεται τό σπίτι σου, γιατί ανοίγουν οί ουρανοί».


Τό σπίτι πού κατοικούσαν ήταν Ισόγειο καί γιά πάτωμα είχε τσιμέντο, Όταν έβρεχε γέμιζε νερό πού έφθανε τά είκοσι εκατοστά.

Είχαν τοποθετήσει πέτρες γιά νά πατάνε καί μέ ένα “γκιούμι” άδειαζαν τό νερό. Τό χειμώνα δέν έστρωναν κουρελούδες

γιά νά έχουν λίγη ζέστη, γιατί μούσκευαν από τά νερά.


Αλλά μέσα σ’ αυτό τό παγωμένο σπίτι ή καρδιά τους χτυπούσε πολύ ζεστά γιά τον Χριστό καί τά πρόσωπα τους ήταν πάντα

χαρούμενα καί ειρηνικά. Ή θεία Χάρι τούς φύλαγε καί δέν αρρώσταιναν.

Είχαν στό σπίτι τους μία εικόνα τής Παναγίας θαυματουργή, μπρός στήν οποία άναβαν ακοίμητο καντήλι καί εκεί έκαναν

τίς προσευχές και τίς μετάνοιες τους. Στήν Εκκλησία πήγαιναν πάντα Κυριακές καί εορτές.


Όταν εκοιμήθη ό Δημήτριος, ή σύζυγος του Βασιλική άρχιζε νά μοιράζει τά υπάρχοντα της.

Κράτησε μόνο τά απολύτως απαραίτητα καί τά υπόλοιπα τά έδωσε ελεημοσύνη. Άδειασε τό σπίτι της.

Γύριζε μέ τό Ευαγγέλιο στή μασχάλη καί τό διάβαζε ευκαίρως – ακαίρως μέ πολλή ευλάβεια. Από τήν σύνταξη της κρατούσε

ένα μικρό μέρος γιά τίς ανάγκες της καί τά υπόλοιπα τά μοίραζε στούς φτωχούς.


Τήν ρωτούσε ό γιός της τί τά κάνει τά χρήματα, καί αυτή απαντούσε: «Τά ξόδεψα, παιδί μου».

Μία Κυριακή πήγε κατά τή συνήθεια της στήν Εκκλησία καί κοινώνησε. Όταν επέστρεψε καί έφθασε έξω από τό σπίτι της

κατάλαβε ότι έφθασε τό τέλος της.


Εκεί μπροστά στήν πόρτα τού σπιτιού γονάτισε, έκανε τόν σταυρό της καί φώναξε τή νύφη της πού έμενε δίπλα,

λέγοντας της ότι πεθαίνει.

Καί έτσι γονατιστή καί σταυροκοπημένη παρέδωσε τό πνεύμα της στόν Κύριο τόν όποιον τόσο αγάπησε έκ νεότητας της καί τήρησε

πιστά τίς εντολές Του.


Εκοιμήθη περίπου τό έτος 1970. Όταν έγινε γνωστή ή κοίμηση της γέμισε τό σπίτι της φτωχούς ανθρώπους.

Ό ένας έλεγε «εμένα μού έδωσε κουβέρτα, Θεός σχωρέσ’ την», ό άλλος έλεγε «μού έδωσε πιάτα», ό άλλος «ποτήρια»,

ό άλλος «χρήματα».

Έτσι αποκαλύφθηκε μετά τήν κοίμηση της πού πήγαιναν τά πράγματα καί τά χρήματα της.


Βιβλίο: ”Υποτακτικόν από τή ζωή τών μοναζουσών”, Ιερόν Κελλίον Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, Άγιον Όρος, 2012.



simeiakairwn

[XAPA]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εμφανίστηκε σε μοναχό που δεν του άναψε το καντήλι



Μία ημέρα λοιπόν δύο χωριάτες ήλθαν στα παζάρια και ο ένας αγόρασε την φοράδα του άλλου.

Εκείνος που την αγόρασε, επήγε εις την εκκλησία και επροσκύνησε.

Άφησε δε εμπρός εις την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου και μερικά χρήματα και μου είπε να ανάψω ένα κερί.

Εγώ άναψα το κερί, είδα τα χρήματα, ήσαν αρκετά, δεν τα πήρα τα χρήματα, τ’ άφησα εμπρός στην εικόνα.

Κατά το βράδυ, επήγα να ανάψω τα καντήλια και βλέπω να λείπουν τα χρήματα. Μα δεν ξέρεις πόση στενοχώρια μου ήλθε.


Ο πειρασμός με εσκλήρυνε και εμένα και, όπως κουβεντιάζουμεν μαζί, επήγα εμπρός στην εικόνα του Αγίου και του λέγω:

– Άγιε Πρόδρομε, δεν είσαι εδώ;

Γιατί αφήνεις και σου παίρνουν τα χρήματα εμπρός από την Εικόνα σου; Ααα, δεν σου ανάβω το καντήλι.

Έτσι, γέρο-Λάζαρε, άναψα μόνο της Παναγίας το καντήλι και έφυγα. Ναι, αλλά μέσα μου όμως η καρδιά μου κτυπούσε λιγάκι.


Επήγα στον μύλο, ανέβηκα επάνω στο σπίτι, έφαγα λίγο ψωμί, αλλά συγχυσμένος.

Θυμόμουνα ότι το καντήλι του Αγίου το είχα σβηστό, αλλά ο κοτσονούρης (ο διάβολος) δεν με άφηνε, πολύ με εσκλήρυνε.

Έλεγα μέσα μου:

– Άϊ να δούμε τι θα γίνη. Δεν το ανάβω το καντήλι απόψε.


Εκοιμήθηκα λοιπόν, αδελφέ μου, με την σύγχυσιν όπου είχα, όμως επέμενα στην γνώμη μου.

Έτυχε να είναι πανσέληνος, το φεγγάρι σαν ήλιος και από το παράθυρο του κελλιού μου έμπαινε μέσα το φως.

Καθώς λοιπόν εκοιμόμουν μόνος μου -διότι άλλον συνοδεία τότε δεν είχα

(βρισκόταν στο μετόχι της Μονής Διονυσίου στα Μαριανά Χαλκιδικής)

- κατά τα μεσάνυκτα αισθάνομαι μία σκουντιά.

Ξυπνώ και βλέπω έναν γίγαντα μπροστά μου, με τα μαλλιά ξέπλεκα.


Από τον φόβο μου άρχισα να τρέμω και μόλις εμπόρεσα να του ειπώ:

– Πώς ήλθες εδώ;

Εις απάντησιν μου λέει με ύφος σοβαρόν:

– Το πώς ήλθα μη ερωτάς, αλλά ειπές μου, γιατί δεν ανάβεις το καντήλι;

Και αμέσως με πολύν φόβον, με τρέμουσαν φωνήν, με δάκρυα στους οφθαλμούς λέγω:

-Να με σχωρέσης, Άγιε, έσφαλλα.


Τότε του έβαλα τρεις μετάνοιες κλαίγοντας εις τα πόδια του και τον παρακαλούσα να με συγχωρέση.

Ενώ ο γέρο-Βησσαρίων μου εδιηγούνταν αυτά, άρχισε από την κατάνυξιν να κλαίη ενώπιόν μου.

Αφού παρήλθεν η κατάνυξις, εξηκολούθησε.

Τότε ακούω, αδελφέ, τον Τίμιον Πρόδρομον με γλυκείαν και ήμερον φωνήν και μου λέει:

– Παιδί μου, Βησσαρίων, λέγεις ότι δεν είμαι εδώ;

Και αν εγώ δεν είμαι εδώ, τότε ποιος σε φυλάγει εδώ τόσα χρόνια, σ’ αυτήν την ερημιά από τους ληστές

και τα άλλα κακοποιά στοιχεία;

(Και πάλιν άρχισε να κλαίη ο π. Βησσαρίων εκ συγκινήσεως και ευλαβείας του προς τον Τίμιον Πρόδρομον).


– Άγιε μου, του λέγω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσης, δεν το ξανακάνω.

– Πήγαινε ν’ ανάψης το καντήλι στην Εικόνα μου, και να το κηρύττης και εις τους άλλους ότι κάνουν θαύματα οι εικόνες,

διότι πολλοί εδώ άρχισαν να λέγουν ότι δεν θαυματουργούν οι εικόνες.

Αυτά μου είπεν ο Άγιος και έγινε άφαντος.

Εγώ εκείνη την ώρα επήγα στην εκκλησία και, ω του θαύματος! βλέπω όλα τα χρήματα στον ίδιο τόπο, όπως ήσαν,

μπροστά στην εικόνα του Αγίου!

Ποιος να ξέρει τι λαχτάρα να ετράβηξε εκείνος ο κλέφτης και τα έφερε αυτήν την ίδια νύκτα τα χρήματα στην εικόνα.


Τέλος τον ρώτησα:

– Τι ενδύματα φορούσε ο Τίμιος Πρόδρομος;

– Να, όπως τον βλέπεις στην Εικόνα με την προβειά. Αλλά τέτοιον υψηλόν άνθρωπο δεν είδα άλλον στη ζωή μου.

Μα τι να σου ειπώ! Άνδρας πελώριος, γίγαντας.

– Σε πιστεύω, του λέγω, διότι και ο Χριστός μας λέγει στο Ευαγγέλιο ότι «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου

του Βαπτιστού», αγκαλά (αν και) πρωτίστως υπονοείται δια το πλήθος των αρετών του και την μεγάλη του αγιωσύνην.

Όμως ισχύει αυτό και διά τη σωματικήν του διάπλασιν, διότι τα λόγια του Κυρίου και τα δύο περιλαμβάνουν.


Από το βιβλίο του Μοναχού Λάζαρου Διονυσιάτου, “Διονυσιάτικαι Διηγήσεις”.


Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

Ο Τίμιος Πρόδρομος ζητά τις πέτρες του ναού του..!


«Άκου παιδάκι μου, όταν κάτσεις σ’ αυτή την πέτρα και κάνεις προσευχή, αγιάζεται κι η πέτρα και στις εκκλησιές τις παλαιές,

όπου έχει γίνει πολλή προσευχή, αγιάζονται οι τοίχοι, οι εικόνες, τα στασίδια, ακόμη και τα τσιμέντα αγιάζονται»,

είπε ο π. Γεράσιμος


«Πριν το 1878 επί τουρκοκρατίας τον ωραίο ναό του Τιμίου Προδρόμου στην Άσσια της επαρχίας Αμμοχώστου οι Τούρκοι

τον χαλούσαν και εξανάγκαζαν τους Χριστιανούς που είχαν αμάξια να τους κουβαλούν τα μάρμαρα για να στολίζουν

τα σπίτια τους. Ακόμα και τον ιερέα έβαλαν σε αυτή την αγγαρεία.


Ο Παπαμιχαήλης, όπως κουβαλούσε μιαν ωραία πέτρα σκέφτηκε να την κρατήσει για να την λαξεύσει να την κάνει γούρνα

και να ποτίζει τα ζώα του. Την ξεφόρτωσε, λοιπόν, στο σπίτι του. Το βράδυ κουρασμένος από τον κάματο της ημέρας

έγειρε να κοιμηθεί. Δεν πέρασε πολλή ώρα και νάσου ο Πρόδρομος, ανυπόδητος, ντυμένος στα τρίχινα ρούχα του,

έρχεται και τον ξυπνά.


Στέκει δίπλα στο προσκεφάλι του και κτυπώντας τον απαλά στον ώμο, του λέγει αυτά τα λόγια ακριβώς:

“Να σηκωστείς που το πρωί να ζεύξεις το ζευκάρι σου (δηλ. Τα βόδια) και τζείνη την πέτρα πώπιασες να πάεις να την πάρεις πίσω”.


Ο ιερέας λέει τότε στον Πρόδρομο:

“Είες ίντα λοής μας κάμνετε! Ούλην την ημέραν κουβαλούμεν τόσες αμαξιές πέτρες στους Τούρκους τζαι δεν λαλείτε τίποτε.

Πως έπιασα μια πέτραν να την κάμω γούρναν για τα κτηνά μου, μαλλώνετε και θέλετε να την ιστρέψω (επιστρέψω) πίσω”.


Ο Άγιος Πρόδρομος δεν άφησε τον Παπά Μιχαήλη να συνεχίσει το παράπονο του. Τον διέκοψε αμέσως και του λέει:

“Μιτά σου ( μετά σου, μαζί σου) εν έχω να κάμω τίποτε, αμμά μιτά τους εν να λοαρκαστούμε”.

(Μαζί σου δεν έχω να κάνω, αλλά μαζί τους έχω ανοικτούς λογαριασμούς).


Από το βιβλίο. »Ο πατήρ Γεράσιμος Φωκάς όπως τον ζούμε».


proskynitis