Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Η Σακούλα με τις πατάτες

- Μια διδακτική ιστορία που αξίζει να πείτε στα παιδιά σας



Μια δασκάλα έχει αποφασίσει να παίξουν ένα παιχνίδι στην τάξη της.

Λέει λοιπόν στα παιδιά, να φέρει το κάθ’ ένα, μια πλαστική σακούλα, που θα περιέχει μέσα μερικές πατάτες.

Σε κάθε πατάτα θα δώσει ένα όνομα από τα πρόσωπα που μισεί.

Έτσι, ο αριθμός των πατατών που κάθε παιδί θα βάλει στη σακούλα του

θα εξαρτηθεί από τον αριθμό των ανθρώπων που μισεί.

Την άλλη μέρα κάθε παιδί, έφερε από μια σακούλα με πατάτες, με το όνομα των ανθρώπων που...

μισούσαν, γραμμένο σε κάθε πατάτα.


Κάποια παιδιά είχαν δύο πατάτες μέσα στη σακούλα, άλλα τρεις, άλλα πέντε και άλλα περισσότερες.

Η δασκάλα λέει μετά στα παιδιά, να κουβαλούν μαζί τους την πλαστική σακούλα με τις πατάτες,

όπου και αν πηγαίνουν (ακόμη και στην τουαλέτα), για μερικές μέρες........

Ύστερα από αρκετές μέρες, τα παιδιά άρχισαν να διαμαρτύρονται, λόγω της δυσάρεστης οσμής

που άφηναν οι πατάτες οι οποίες άρχισαν να σαπίζουν.


Άλλωστε, αυτοί που είχαν περισσότερες πατάτες στη σακούλα, έπρεπε να αντέξουν και το μεγαλύτερο βάρος τους.

Κάποιες μέρες αργότερα, το παιχνίδι τελείωσε και τα παιδιά ανακουφίστηκαν και από την απαλλαγή τους

από το βάρος αλλά και από τη δυσοσμία των χαλασμένων πατατών.


Η δασκάλα ρώτησε τα παιδιά: «Πώς αισθανθήκατε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού;

Τα παιδιά, άρχισαν ομαδικά να διαμαρτύρονται για το γεγονός ότι έπρεπε να κουβαλούν παντού

μια τσάντα με πατάτες και μάλιστα χαλασμένες με άσχημη μυρωδιά, από κάποια στιγμή και μετά.

Στη συνέχεια, η δασκάλα τους αποκάλυψε το κρυμμένο νόημα πίσω από το παιχνίδι .

«Αυτή ακριβώς είναι η κατάσταση όταν έχετε μίσος για κάποιον μέσα στην καρδιά σας.

Η δυσωδία από το μίσος θα φωλιάσει στην ψυχή σας και θα το μεταφέρετε μαζί σας όπου κι αν πάτε συνεχώς.

Αν δεν μπορείτε να ανεχθείτε τη μυρωδιά των σάπιων πατατών για μερικές μόνο μέρες,

μπορείτε να φανταστείτε πως θα είναι να έχετε τη δυσωδία του μίσους στην ψυχή σας για μια ζωή;


Ηθικό Δίδαγμα:

Προσπαθήστε να αποβάλλετε το μίσος που έχετε για τους άλλους και συγχωρέστε τους,

ώστε να μην έχετε το βάρος στην καρδιά σας για μια ζωή.





agioritikovima

[XAPA]

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΒΗΡΥΤΟ



Στην πόλη της Βηρυτού ζούσε κάποτε ένας χριστιανός σ’ ένα σπίτι το οποίο νοίκιαζε.

Όταν έφυγε απ’ αυτό το σπίτι οριστικά, ξέχασε εκεί μια εικόνα του Σωτήρα.

Ύστερα μετακόμισε στο ίδιο σπίτι ένας Εβραίος.


Στη Βηρυτό υπήρχαν πολλοί Εβραίοι που έτρεφαν ιδιαίτερα πικρά αισθήματα για τη χριστιανική Πίστη.

Έτσι, λοιπόν, όταν βρέθηκε η εικόνα στο σπίτι, οι Εβραίοι τη μετέφε­ραν εκεί όπου συνάζονταν

και άρχισαν να τη χλευάζουν όπως και οι πρόγονοί τους είχαν άλλοτε χλευάσει τον ίδιο τον ζωντανό Σωτήρα.


Επίσης έκαναν στην εικόνα ό,τι και οι πρόγονοί τους είχαν κάνει στον Σωτήρα:

τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια με καρφιά, άλειψαν με ξίδι τα χείλη της εικόνας·

μυκτήρισαν με κάθε δυνατό τρόπο την εικόνα του Σωτήρα.


Τέλος, κάποιος απ’ αυτούς πήρε μια λόγχη και κτύπησε την αγία εικόνα κάτω απ’ το πλευρό.

Τότε – ω του θαύματος! – αίμα και νερό ανέβλυσαν από την πληγή της εικόνας,

ακριβώς όπως και απ’ το ζωντανό σώμα του Εσταυρωμένου Κυρίου.


Δεν περιγράφεται ο τρόμος που προκλήθηκε στους Εβραίους!

Ωστόσο έφεραν γρήγορα ένα δοχείο και μάζεψαν εκεί μέσα το αίμα και ύστερα έφεραν πολλούς αρρώστους,

τυφλούς, κωφούς, χωλούς και δαιμονισμένους για να θεραπευθούν απ’ την εικόνα.


Μόλις οι Εβραίοι έχριαν με το αίμα τους αρρώστους αυτοί θεραπεύονταν.

Όλη η πόλη συγκεντρώθηκε εκεί για να δει το θαύμα και όλοι δόξαζαν τον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό·

όλοι οι Εβραίοι σ’ εκείνη την πόλη μεταστράφηκαν και πίστεψαν στον ζωντανό και ζωοδότη Κύριο Ιησού Χριστό.



(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 131-132)


apantaortodoxias

[XAPA]

Θα έλθεις στη γιορτή μου;


Όπως θα ξέρεις, φτάσαμε ξανά στην ημερομηνία των γενεθλίων μου.

Κάθε χρόνο γίνεται γιορτή προς τιμήν μου, έτσι κι εφέτος.


Αυτές τις μέρες ο κόσμος κάνει πολλά ψώνια, γίνονται διαφημίσεις στο ράδιο, την τηλεόραση, το Διαδίκτυο και

παντού κανείς δεν μιλά για κάτι άλλο εκτός από το τι λείπει μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα...


Είναι ευχάριστο να ξέρω ότι τουλάχιστον μία μέρα τον χρόνο κάποιοι με σκέφτονται!


Όπως θα γνωρίζεις πριν από πολλά χρόνια ξεκίνησαν να γιορτάζουν τα γενέθλιά μου.

Στην αρχή φαίνονταν να καταλαβαίνουν και με ευχαριστούσαν γι’ αυτό που έκανα για εκείνους.

Όμως σήμερα κανείς δεν γνωρίζει πια τι ακριβώς γιορτάζουν.

Οι άνθρωποι συναντώνται και περνούν πολύ καλά, όμως κανείς δεν ξέρει περί τίνος πρόκειται....


Θυμάμαι πέρυσι, την ημέρα των γενεθλίων που έκαναν μια μεγάλη γιορτή προς τιμή μου.

Στο τραπέζι υπήρχαν τα πάντα, όλα ήταν διακοσμημένα όμορφα και υπήρχαν πολλά δώρα, αλλά…

Ξέρεις κάτι;...

Ούτε που με κάλεσαν!


Ενώ ήμουν ο επίτιμος καλεσμένος κανείς δεν θυμήθηκε να με καλέσει. Και η γιορτή, τάχα, γινόταν για μένα...

Και όταν έφτασε η μεγάλη μέρα... με άφησαν απ’ έξω, μου έκλεισαν την πόρτα...

Παρ΄ όλο που εγώ ήθελα τόσο πολύ να βρεθώ στο τραπέζι μαζί τους...


Η αλήθεια είναι ότι δεν εξεπλάγην, γιατί τα τελευταία χρόνια όλοι μου κλείνουν την πόρτα.

Μιας και δεν με κάλεσαν λοιπόν, σκέφτηκα να παραβρεθώ χωρίς να κάνω θόρυβο κι έτσι μπήκα και

στάθηκα σε μια γωνίτσα.


Διασκέδαζαν όλοι, κάποιοι έλεγαν ιστορίες, γελούσαν, πέρναγαν πολύ καλά, μέχρι που έφτασε ένας....

γέρος χοντρός, ντυμένος στα κόκκινα με άσπρα γένια... Και φώναζε... χο, χο, χο!, λες και είχε πιει λίγο

παραπάνω... κάθισε βαριά βαριά σε μια πολυθρόνα και... όλοι έτρεξαν καταπάνω του λέγοντας... Άγιε Βασίλη!

…λες και η γιορτή ήταν γι’ αυτόν... Και ούτε που ήταν ο Άγιος Βασίλειος!


Ήρθαν τα μεσάνυχτα και όλοι άρχισαν να αγκαλιάζονται, άπλωσα κι εγώ τα χέρια μου ελπίζοντας πως κάποιος

θα με αγκαλιάσει... Και ξέρεις; Κανείς δεν με αγκάλιασε!


Ξαφνικά άρχισαν όλοι να ανταλλάσσουν δώρα, ένας ένας τα άνοιγαν μέχρι που τελείωσαν όλα...

Πλησίασα να δω μήπως παρ’ ελπίδα υπήρχε κάποιο δώρο για μένα, αλλά μάταια, δεν υπήρχε τίποτα...


Πώς θα αισθανόσουν αν την ημέρα των γενεθλίων σου αντάλλασσαν δώρα όλοι μεταξύ τους

κι εσένα δεν σου δώριζαν τίποτα;

Τότε κατάλαβα ότι εγώ περίσσευα σ΄ εκείνη τη γιορτή, βγήκα χωρίς να κάνω θόρυβο,

έκλεισα την πόρτα κι αποσύρθηκα...

Κάθε χρόνος που περνάει είναι χειρότερα, ο κόσμος θυμάται μόνο το δείπνο, τα δώρα και τις γιορτές.

Κανείς δεν θυμάται εμένα...


Θα ήθελα αυτά τα Χριστούγεννα να μου επιτρέψεις να έρθω στη ζωή σου, να αναγνωρίσεις ότι πριν από δύο

χιλιάδες χρόνια ήρθα σε αυτόν τον κόσμο για να δώσω τη ζωή μου για σένα, για να φέρω τη σωτηρία στους

ανθρώπους, για να τους φανερώσω την αλήθεια, να τους κάνω πραγματικά ευτυχισμένους.

Το μόνο που θέλω σήμερα είναι να το πιστέψεις αυτό με όλη σου την καρδιά ...


Θα σου πω κάτι: σκέφτηκα, μιας και πολλοί δεν με προσκαλούν στη γιορτή που κάνουν, θα κάνω τη

δική μου γιορτή και θα είναι σπουδαία, όπως κανένας δεν την έχει φανταστεί, μια γιορτή πολύ μεγάλη.


Ακόμη κάνω τις τελευταίες προετοιμασίες, στέλνω πολλές προσκλήσεις και σήμερα

υπάρχει μία ειδικά για εσένα.

Θέλω μόνο να μου πεις αν θέλεις να βοηθήσεις, θα σου κρατήσω μια θέση και θα γράψω το όνομά σου,

στη μεγάλη λίστα μου με τους καλεσμένους ...


Ετοιμάσου γιατί όταν όλα θα είναι έτοιμα, μια μέρα που δεν θα το περιμένει κανείς, θα κάνω μια Μεγάλη Γιορτή...


Στους καιρούς της κρίσης.....ετέχθη ημιν σήμερον Σωτήρ.

Η Πίστη, η Ελπίδα κι η Αγάπη ας φωλιάσουν στις ψυχές μας.

Ευλογημένα Χριστούγενα.



Tokandylaki

[XAPA]

«Στις φλόγες των Χριστουγέννων»! Επίκαιρες μνήμες από ένα πραγματικό περιστατικό…


Του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου


Βρισκόμαστε σε μέρες Χριστουγέννων αγαπητοί φίλοι, ο κόσμος γύρω μας έχει παγώσει μέσα στην βαρυχειμωνιά

πού διανύουμε, χωρίς πετρέλαιο, χωρίς ρεύμα και χωρίς θέρμανση αρκετοί από εμάς...

Αλλά παρά ταύτα, οί μέρες των Χριστουγέννων άς γίνουν για όλους μας μέρες προσευχής και ελπίδας μήπως

καί μας λυπηθεί ο καλός Θεός ( όχι η Τρόϊκα ούτε οί πολιτικοί ) και αναδείξει νέους ανθρώπους ικανούς να

κυβερνήσουν ανθρώπινα κι΄ όχι απάνθρωπα αυτόν τον ευλογημένο και ταλαιπωρημένο τόπο...


Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο βρήκαμε ένα επίκαιρο αλλά και πραγματικό περιστατικό πού έχει

«κάτι να μας πεί» για τις μέρες πού έρχονται…






«Ήτανε παραμονή Χριστουγέννων» μού έλεγε μια κυρία, «και ήμουνα επτά χρονών περίπου

όταν συνέβη εκείνο το συνταρακτικό γεγονός…»


Σε μια επαρχιακή πόλη της Μακεδονίας, στη μαύρη και φοβερή εκείνη Κατοχή του ’41 με ’42, όπου οι

εκτελέσεις και οι σφαγές των αθώων ανθρώπων ήσαν ανελέητες και αθρόες, οι φυλακίσεις και οι εξορίες

φοβερές, το ξύλο και τα βασανιστήρια τρομακτικά, και η πείνα ως γνωστόν θέριζε τους πάντες.


Σε όλα αυτά δυστυχώς έχω και γω προσωπική πείρα διότι πολλά είδαν τότε τα παιδικά μου μάτια.


Η οικογένεια της κυρίας αυτής ήταν πολύ ευσεβής, και ακόμα ευσεβέστεροι ήσαν ο παππούς και η γιαγιά.


Άνθρωποι δηλαδή, της πολλής προσευχής και της πολλής ελεημοσύνης στούς φτωχούς καί ανήμπορους...


Το βράδυ που ξημέρωνε Χριστούγεννα, η πεντάχρονη αδελφή της ξύπνησε και της ζήτησε να βγουν έξω

στην αυλή, για να πάει στην τουαλέτα.


Δυστυχώς εκείνη την εποχή οι τουαλέτες ήσαν έξω στις αυλές.


Έξι παιδιά κοιμόντουσαν όλα κάτω στο πάτωμα, στρωματσάδα, - δεν υπήρχαν κρεβάτια και πούπουλα και

παπλώματα σαν τα σημερινά.

Σιγά σιγά βγήκαν έξω στο μικρό διάδρομο. Απέναντί τους ήταν το δωμάτιο του παππού και της γιαγιάς.


Ξαφνιάστηκαν όμως γιατί είδαν, ένα πολύ έντονο φως να βγαίνει μέσα από τις χαραμάδες και από τα πολλά

ανοίγματα της σαραβαλιασμένης πόρτας….

Πλησίασαν πιο κοντά και είδαν έντρομοι τη γιαγιά τους τυλιγμένη στις φλόγες.

Άρχισαν να τσιρίζουν δυνατά, και η μεγάλη να φωνάζει:

- Φωτιά, φωτιά, η γιαγιά καίγεται!


Ξύπνησαν βέβαια όπως ήταν επόμενο όλοι, και πρώτοι έτρεξαν οι γονείς, οι οποίοι άνοιξαν την πόρτα,

κοίταξαν μέσα, και ύστερα την έκλεισαν απαλά και σιγά σιγά. Γύρισαν στα παιδιά και τους είπαν:

- Μη φοβάστε, δεν είναι φωτιά.

Και με σιγανή φωνή είπε ο πατέρας στα παιδιά του:


- Αυτό που είδατε παιδιά μου, δεν είναι φωτιές. Είναι οι φλόγες του Αγίου Πνεύματος που μοιάζουν με φωτιές.

Για κοιτάξτε τώρα… Σιγά σιγά σβήνουν. Έτσι γίνεται πάντοτε.

Όταν η γιαγιά και ο παππούς προσεύχονται και μάλιστα τις πιο πολλές φορές όλη τη νύχτα.


Διότι αν δεν προσηύχονταν τόσο πολύ, ο παππούς και η γιαγιά, όπως και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι άγνωστοί μας

χριστιανοί, θα μας είχαν πετσοκόψει τότε όλους τα Βουλγαρικά στρατεύματα κατοχής...


Από κάτι τέτοιες προσευχές και αγρυπνίες δεν θα αφήσει να χαθεί ποτέ η Ελλάδα καί η πατρίδα μας, ούτε

και η Ορθοδοξία.


«Αυτά ήσαν τα λόγια του πατέρα μας, την αξέχαστη εκείνη νύχτα των Χριστουγέννων», μου είπε η κυρία

και συνέχισε λέγοντας:

«Πολλές φορές από τότε, είδα τον παππού και τη γιαγιά να προσεύχονται όλη την νύχτα.

Και όσες φορές επέτρεψε ο Θεός, στην παιδική μου τότε αθωότητα, έβλεπα να καίγονται σαν λαμπάδες από

τις φλόγες της Πεντηκοστής.

Έτσι μας έμαθαν να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα οι γονείς μας.

Με προσευχή και με Δοξολογία. Με εκκλησιασμό και Θεία Κοινωνία».

Και η κυρία αναλύθηκε σε λυγμούς.


Και τώρα να σας ρωτήσω χριστιανοί μου.

Ποιος άραγε από μας τους σημερινούς χριστιανούς, περιμένει τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά το

βράδυ με προσευχή;


Πόσοι και πόσοι από τους σημερινούς παππούδες και γιαγιάδες, σηκώνονται για να προσευχηθούν κατά την

διάρκειαν της νύχτας; Να ανάψουν το καντήλι και να θυμιατίσουν;


Πόσοι γονείς και πόσοι πατέρες και μητέρες αγρυπνούν την νύχτα για να κάνουν μετάνοιες, σταυρωτά

κομποσχοίνια, να κλάψουν, να συντριβούν και να προσευχηθούν πολύ;


Αλήθεια, πόσοι από τους σημερινούς Νεοέλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς που έχουν άλλοι παιδιά, και

άλλοι παιδιά και εγγόνια, πονάνε, κλαίνε και αγρυπνούν, έστω για μια ώρα, για το ηθικό κατρακύλισμα

των παιδιών μας, για την διαφθορά και τις εκτρώσεις, για την αναρχία και τα ναρκωτικά, για τα εύκολα

διαζύγια, και τα νόθα παιδιά, για τις αιρέσεις και τα σκάνδαλα, που κλονίζουν κάθε τόσο χιλιάδες αδύνατες

ψυχούλες;


Πόσοι αλήθεια χριστιανοί αγρυπνούν σήμερα;


Όχι αδελφοί μου. Δυστυχώς σήμερα οι Νεοέλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί δεν προσεύχονται.

Και όμως περνούν ατέλειωτες ώρες μπροστά στην τηλεόραση.

Άντρες, γυναίκες και παιδιά, παππούδες και γιαγιάδες, όλοι χαζεύουν και αποβλακώνονται και διαστρέφονται

μπροστά σ’ αυτό το διαβολοκούτι.


Έτσι όχι μόνον δεν προσεύχονται και δεν αγρυπνούν οι Νεοέλληνες σήμερα Ορθόδοξοι χριστιανοί, αλλά ούτε και

εγκρατεύονται. Δεν νηστεύουν!

Και αν δεν μπορούν λόγω υγείας, δεν νηστεύουν τουλάχιστον στις αισθήσεις τους.


Δε νηστεύουν με τη γλώσσα τους. Δε θυμιατίζουν το σπίτι πρωί και βράδυ, δεν μελετάνε Αγία Γραφή,

δεν κάνουν προσευχή στο τραπέζι, δεν εκκλησιάζονται κάθε Κυριακή τουλάχιστον ένας από κάθε οικογένεια.

Δεν εξομολογούνται. Δε συμμετέχουν στην Θεία Κοινωνία. Δεν σέβονται τις παραδόσεις.


Δεν τηρούν τις Ευαγγελικές εντολές και δεν πολεμούν τα πάθη και τόσα άλλα.

Και επειδή ακριβώς δεν σηκώνουμε τα χέρια μας κάθε βράδυ στο Χριστό με καθαρή καρδιά, γι’ αυτό και

βλέπουμε τόσα ερείπια και τόσα ηθικά ναυάγια να συσσωρεύονται γύρω μας.

Πάμε δυστυχώς κάθε μέρα απ’ το κακό στο χειρότερο…

Ο Θεός να μας λυπηθεί.


proskynitis.

[XAPA]

Τα ιδιαίτερα Χριστούγεννα του παππού Πανώφ – Η επίσκεψη του Χριστού

Λέων Τολστόϊ


Πριν από πάρα πολλά χρόνια ζούσε ένας γέρος τσαγκάρης. Το όνομά του ήταν Πανώφ.

Ο μπαρμπα-Πανώφ δεν ήταν πλούσιος. Όλη η περιουσία του ήταν ένα μικρό δωμάτιο που έβλεπε στον δρόμο του χωριού.

Η γυναίκα του είχε πεθάνει πριν από πολλά χρόνια και τα παιδιά του είχαν πια μεγαλώσει και είχαν φύγει από το σπίτι του.

Δεν είχε πια κανένα κοντά του…


Είναι βράδυ παραμονής Χριστουγέννων. Ο μοναχικός ηλικιωμένος τσαγκάρης, μπαρμπα-Πανώφ, κατεβάζει από το ψηλό ράφι

το παλιό καφέ βιβλίο, κάθεται στην αναπαυτική πολυθρόνα του και αρχίζει να διαβάζει…

Διαβάζει από το βιβλίο την ιστορία της γέννησης του Χριστού, την ιστορία δηλαδή των Χριστουγέννων.

Καθώς διαβάζει, διάφορες σκέψεις περνούν από το μυαλό του…


Πόσο θα ήθελε να πρόσφερε ο ίδιος καταφύγιο στον Ιωσήφ, τη Μαρία και τον νεογέννητο Χριστό!

Διαβάζοντας, όμως, για τους τρεις μάγους και τα πολύτιμα δώρα που έφεραν στον Χριστό, σκέφτεται με λύπη πως,

αν ο Χριστός ερχόταν στο σπίτι του, ο ίδιος δεν θα είχε τίποτα να του δώσει.


Ξαφνικά, ένα χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό του και τα μάτια του λάμπουν.

Σηκώνεται από την πολυθρόνα του, πηγαίνει στο ψηλό ράφι και βρίσκει ένα σκονισμένο κουτί.

Το ανοίγει και βγάζει από μέσα ένα ζευγάρι παιδικά παπούτσια.

Ήταν στ’ αλήθεια τα ωραιότερα παπούτσια που είχε ποτέ κάνει!

Αυτά θα του έδινε, αν ερχόταν στο σπίτι του!


Με την επιθυμία, λοιπόν, να τον επισκεπτόταν ο Χριστός και να του έδινε το δώρο του, ο μπαρμπα-Πανώφ αποκοιμήθηκε…

Ακούει τότε τον Χριστό να του λέει:

«Μπαρμπα-Πανώφ, έχεις την επιθυμία να με δεις, να έλθω στο μαγαζάκι σου και να μου προσφέρεις κάποιο δώρο.

Αύριο, λοιπόν, από το πρωί μέχρι το βράδυ να κοιτάζεις έξω στον δρόμο και θα με δεις να έρχομαι.

Πρόσεξε να με αναγνωρίσεις!»


Χριστούγεννα! Ο μπαρμπα-Πανώφ ετοιμάζεται γρήγορα και βγαίνει από το σπίτι του να πάει στην εκκλησία

για τη Λειτουργία των Χριστουγέννων. Όταν επιστρέφει, κάθεται στην πολυθρόνα του και περιμένει με ανυπομονησία

την επίσκεψη του Χριστού…

Κοιτάζει συνεχώς από το παράθυρο, στέκει στην πόρτα, ψάχνει με το βλέμμα, μα μόνο χωριανούς του βλέπει,

τους οποίους χαιρετά με καλοσύνη…


Καθώς περιμένει με αγωνία να συναντήσει τον Χριστό, προσφέρει φιλοξενία και ζεστασιά σε διάφορους περαστικούς.

Πρώτα δέχεται στο σπίτι του τον γέρο οδοκαθαριστή που εργάζεται μέσα στην παγωνιά και του δίνει να πιει ένα φλιτζάνι καφέ,

για να ζεσταθεί…

Στη συνέχεια φιλοξενεί μια νέα κουρασμένη γυναίκα με ένα βρέφος στην αγκαλιά. Ο μπαρμπα-Πανώφ τους προσφέρει

φαγητό και παίρνει στην αγκαλιά του το μικρό παιδί. Βλέπει τα γυμνά ποδαράκια του μωρού και συγκινείται…


Αμέσως, σηκώνεται από την πολυθρόνα του, παίρνει το κουτί από το ράφι, βγάζει τα παπουτσάκια που προόριζε για τον Χριστό

και τα χαρίζει στο μικρό παιδί… Η γυναίκα τον ευχαρίστησε πάρα πολύ, πήρε το παιδί στην αγκαλιά της και έφυγε…

Ο μπαρμπα-Πανώφ στάθηκε και πάλι στο παράθυρο και κοιτούσε να δει τον Χριστό…


Οι ώρες περνούσαν και οι άνθρωποι πηγαινοέρχονταν στον δρόμο. Όλους τους χαιρετούσε ο μπαρμπα-Πανώφ.

Άλλους τους χαμογελούσε και στους ζητιάνους έδινε κάποιο νόμισμα ή ένα κομμάτι ψωμί.

Ο Χριστός, όμως, δεν φαινόταν να έρχεται…

Ο μπαρμπα-Πανώφ ήταν πολύ λυπημένος.

Με βαριά καρδιά κάθισε στην πολυθρόνα του και σκέφτηκε πως όλα τελικά ήταν μόνο ένα όνειρο…


Τότε ακούγεται η φωνή του Χριστού, για να του αποκαλύψει:

«Εγώ είμαι που πεινούσα και μου έδωσες να φάω.

Διψούσα και μου έδωσες να πιω.

Κρύωνα και με πήρες μέσα και με ζέστανες…

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που βοήθησες σήμερα, ήμουνα Εγώ! Εμένα βοήθησες. Εμένα δέχθηκες σήμερα, μπαρμπα-Πανώφ!»


«Ω, Θεέ μου», σιγομουρμούρισε ο γερο-τσαγκάρης, με μάτια που έλαμπαν από χαρά και ευτυχία…

«Ήρθε τελικά! Ήταν εδώ, λοιπόν, όλη τη μέρα!»

(του Ρούμπεν Σάϊλλενς ~ διασκευή, Λέο Τολστόϊ )

[Ο Λέων Τολστόϊ δεν έγραψε μόνο κλασσικά αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας αλλά και μερικά υπέροχα παραμύθια. Όπως αυτή η διασκευή, (από μυθιστόρημα του Ρούμπεν Σάϊλλενς) του μοναχικού τσαγγάρη παππού Πανόφ, μια χριστουγεννιάτικη ιστορία που συγκινεί, και έχει πολλά να μας διδάξει…]


iconandlight

[XAPA]

[XAPA]

Σε μια εβδομάδα έρχονται Χριστούγεννα. Και εμείς ακόμα χαμένοι στα δικά μας…



Σε μια εβδομάδα έρχονται Χριστούγεννα.

Και εμείς ακόμα χαμένοι στα δικά μας…

Πνιγμένοι σε δουλειές, υποχρεώσεις και τρεχάματα…

Απορροφημένοι σε θυμούς, κουτσομπολιά, σε εγωισμούς, σε λόγια, σε ‘’σου είπα και μου είπες’’.


Σε μια βδομάδα έρχονται Χριστούγεννα.

Τί και αν κοτζάμ Θεός μας καταδέχεται και έρχεται κοντά μας.

Εμείς δεν τον χρειαζόμαστε. Έχουμε γίνει στο μυαλό μας, όλοι μας, μικροί θεοί… Και απαιτούμε από τους άλλους να μας προσκυνάνε.

Εμείς, τα βίτσια και τα θέλω μας.


Σε μια βδομάδα έρχονται Χριστούγεννα.

Τα Χριστούγεννα όμως, έχουν πάψει από καιρό πια να μας συγκινούν.

Περισσότερη αίσθηση φαίνεται πως μας κάνει ο Ηρώδης.

Σφάζουμε άλλοτε με τα λόγια μας και άλλοτε με τα έργα μας και εμείς τους γύρω μας ανθρώπους.


Σε μια βδομάδα έρχονται Χριστούγεννα.

Μαλάκωσε Άνθρωπε. Προλαβαίνεις.

Μαλάκωσε όσο μπορείς. Ξέσφιξε την γροθιά σου. Άσε τα χείλη σου να σπάσουνε.

Αγάπα, συγχωρέσε, ανέξου και ζήτησε συγγνώμη.

Αυτό να κάνεις. Έχεις μια βδομάδα μπροστά σου ολάκερη.

Αγάπα, συγχωρέσε, ανέξου και ζήτησε συγγνώμη.



Ψυχολόγος Ελευθεριάδης Ελευθέριος


simeiakairwn

[XAPA]

Ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του…


«Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται,

τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.


Γιατί ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του

(ο θεός της μόδας, ο θεός της σαρκός, ο θεός του εγωισμού).


Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου, αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου είναι αποπνικτική.

Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει, με όλη σου την καρδιά, αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια που έχεις μέσα σου,

θα έρθει μέσα στην καρδιά σου…»


Δημήτρης Παναγόπουλος


πηγή: proskynitis

[XAPA]

Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!


του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς



Ένα περιστατικό από τη ζωή του Χριστού ως θείου Βρέφους: όταν η αγία οικογένεια διέφυγε από το ξίφος του Ηρώδη

και πορευόταν στην Αίγυπτο, εμφανίστηκαν καθ’ οδόν κάποιοι ληστές, με πρόθεση να κατακλέψουν τους οδοιπόρους.

Ο δίκαιος Ιωσήφ οδηγούσε το γαϊδουράκι, πάνω στο οποίο ήταν φορτωμένα τα λίγα υπάρχοντά τους και όπου επέβαινε

η Υπεραγία Θεοτόκος, κρατώντας στο στήθος της τον Υιό της.


Οι ληστές άρπαξαν το γαϊδουράκι με σκοπό να το οδηγήσουν μακριά, και ένας απ’ αυτούς πλησίασε τη Μητέρα του Θεού

για να δει τι κρατούσε κατάστηθα.

Μόλις αντίκρισε το Χριστό-νήπιο, εξεπλάγη από την ασυνήθιστη ομορφιά Του και τότε, μέσα στην έκπληξή του, αναφώνησε:

«Και ο Θεός αν έπαιρνε σάρκα ανθρώπινη, δεν θα μπορούσε να είναι πιο όμορφος απ’ αυτό το Παιδί!».

Κατόπιν ο ληστής πρόσταξε τους συνεργούς του να μην αρπάξουν τίποτα απ’ αυτούς τους οδοιπόρους.


Γεμάτη ευγνωμοσύνη προς τον γενναιόδωρο αυτό ληστή, η Παναγία Θεοτόκος του είπε: «Γνώριζε ότι το Παιδί αυτό

θα σε ανταμείψει με ανταμοιβή μεγάλη, επειδή εσύ σήμερα Τον προστάτευσες».

Τριάντα τρία χρόνια αργότερα ο ίδιος άνθρωπος κρεμόταν στο Σταυρό, για τα παραπτώματά του,

σταυρωμένος στα δεξιά του Σταυρού του Χριστού.

Το όνομά του ήταν Δυσμάς και το όνομα του άλλου, εξ αριστερών, ληστή ήταν Γεστάς.

Βλέποντας ο Δυσμάς τον Δεσπότη, τον αθώο και αναμάρτητο Ιησού Χριστό, σταυρωμένο, μετανόησε για κάθε κακό

που είχε κάνει στη ζωή του.

Όταν ο Γεστάς βλασφήμησε εναντίον του Κυρίου, ο Δυσμάς Τον υπερασπίστηκε λέγοντας: ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε (Λουκ. 23, 41).





Ο Δυσμάς επομένως ήταν ο σοφός ληστής στον οποίον είπε ο Χριστός μας: αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω (Λουκ. 23. 43).

Ο Κύριος χάρισε τον Παράδεισο σ’ αυτόν που Του χάρισε τη ζωή, όταν ήταν Παιδί!


(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Πρόλογος της Αχρίδας» – τ. 12, Δεκέμβριος, σ. 244-245)[/b]



yiorgosthalassis

[XAPA]

Μιά ἱκεσία…


Κύριε,

Σύ πού ἔγινες γιά χάρη μας παιδί μικρό, βρέφος ἅγιο, παραδομένο ἐντελῶς στήν στοργή τῆς Παναγίας Μητέρας Σου

καί στήν προστασία τοῦ Μνήστορος Ἰωσήφ.

Τοῦτες τίς ἅγιες μέρες τῆς Γεννήσεώς Σου, Σέ ἱκετεύω, Κύριε, γιά τά ἀθῶα καί ἀπροστάτευτα ἀγγελούδια, τά παιδιά μας


Ἔρχονται νά γεννηθοῦν σέ ἕναν κόσμο σκληρό καί ἀφιλόξενο.

Σ’ ἕναν κόσμο ἐχθρικό πρός τόν Οὐρανό πού φέρνουν μαζί τους.

Φύλαξε τά παιδιά Σου, Κύριε. Νά μείνουν παιδιά στόν νοῦ καί στήν καρδιά, παρά τίς πολλές ἀντίθετες προσπάθειες.

Φύλαξέ τα νά παραμείνουν στόν δικό τους κόσμο τῆς ἀθωότητας, τῆς ἁγνότητας, τῆς ἀλήθειας, τῆς ξενοιασιᾶς.

Κράτησέ τα μέ τήν ὀμορφιά τῆς παιδικότητας στήν ὄψη, γιά νά μᾶς θυμίζουν τούς ἀγγέλους… τόν Παράδεισο… Ἐσένα…


Τά παιδιά μας… Ἡλιαχτίδες πού φωτίζουν τόν κόσμο. Λουλούδια πού στολίζουν τήν ζωή.

Καθρέφτες πού ἀντανακλοῦν τόν Οὐρανό. Πρότυπα αἰώνια πού Ἐσύ ὁ Ἴδιος ὕψωσες μπρός στά μάτια μας:

«Ἐάν μή στραφῆτε καί γένησθε ὡς τά παιδία…».

Κύριε, φύλαξε τά παιδιά μας καί ἀπό μᾶς, πού, σάν νεόπλουτοι, δέν ξέρουμε πῶς νά διαχειριστοῦμε

αὐτόν τόν ἀμύθητο οὐρανόσταλτο θησαυρό.


Στεῖλε, Κύριε, τίς εὐλογίες τῆς Φάτνης Σου στό λίκνο κάθε νεογέννητου παιδιοῦ.

Ἐκεῖ πού γίνονται τά μεγαλύτερα λάθη.

Ἐκεῖ πού, παρόλα αὐτά, στρεφόμαστε περιμένοντας νά ἀνατείλει ἕνα καλύτερο αὔριο.



Πηγή: Περιοδικό «Ἁγία Λυδία», τεῦχος 489, Δεκέμβριος 2013, Έλαφος

agiosdimitrioskouvaras.blogspot.com