Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Μια αγκαλιά και ένα καλό λόγο όλοι το έχουμε ανάγκη..

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


Μια αγκαλιά και ένα καλό λόγο όλοι το έχουμε ανάγκη..

Μπορείς να με αγκαλιάσεις, πάτερ;

«Πόσα παιδιά νέα σήμερα βλέπουμε που δεν έχουν ένα λόγο καλό από τους γονείς τους…

Και βλέπουμε τα παιδιά μεγαλώνουν και έχουν ανάγκη από ένα γλυκό λόγο.


Μια φορά ήμασταν σ’ ένα σχολείο, μίλησα στα παιδάκια.

Φεύγοντας, μας ακολούθησε ένα παιδί, ένα αγοράκι τρίτη γυμνασίου 15 χρόνων.

Έτσι ήταν λίγο διστακτικό, γύρισα πίσω, λέει: «συγνώμη πάτερ, μπορείς να με αγκαλιάσεις;» τον αγκάλιασα βέβαια.

Του είπα: «είσαι καλό παιδί, είσαι ένα αγγελούδι, είσαι χρυσό παιδί, τί καλό παιδί που είσαι!»

Και μου λέει: «δεν μπορούσε να μου τα πει ο πατέρας μου πάτερ αυτά τα πράγματα;» και γέμισαν τα μάτια του και έκλαιγε…

Δεν μπορούμε να πούμε δυο λόγια καλά στα παιδιά μας; να ξέρετε ότι έχουν ανάγκη οι άνθρωποι τον καλό λόγο..»



simeiakairwn

[XAPA]

Ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του…


«Αν δεν αραίωσες τις φιλίες σου, αν δεν σε εγκατέλειψαν οι φίλοι σου, αν δεν άρχισαν οι άλλοι να σε ειρωνεύονται,

τότε να ξέρεις ότι δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό.


Γιατί ο Χριστός γεννάται στην καρδιά εκείνου του ανθρώπου, όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα του

(ο θεός της μόδας, ο θεός της σαρκός, ο θεός του εγωισμού).


Ο Θεός έχει αξιοπρέπεια και σε αφήνει να κάνεις τη ζωή σου, αν νομίζεις ότι η παρουσία Του μέσα σου είναι αποπνικτική.

Μόνο αν Του ζητήσεις να έρθει, με όλη σου την καρδιά, αποβάλλοντας πρώτα τα σκουπίδια που έχεις μέσα σου,

θα έρθει μέσα στην καρδιά σου…»


Δημήτρης Παναγόπουλος


πηγή: proskynitis

[XAPA]

H προσευχή του Γέροντα Ευμένιου ( " Και εχάρη ο Θεός " )



Η μυστική ζωή του αγίου Γέροντα (οι προσωπικοί ασκητικοί αγώνες του) δεν είναι ευρύτερα γνωστοί.

Όμως έχει ιδιαίτερη σημασία η παρακάτω προσευχή του.

Διηγείται σχετικά ο μητροπολίτης Μόρφου της Κύπρου Νεόφυτος.


«Ένα πολύ σημαντικό περιστατικό, που θυμούμαι από τον γέροντα Ευμένιο, είναι μία προσευχή του έκανε:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους ανθρώπους".

"Κι εχάρη ο Θεός", μου έλεγε.

"Και μετά είπα:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, θέλω να σώσεις όλους τους Καθολικούς.

Και όλους τους Προτεστάντες, Χριστέ μου, θέλω να σώσεις". Κι εχάρη ο Θεός.

"Θέλω να σώσεις και τους μουσουλμάνους και όσους ανήκουν σε όλες τις θρησκείες,

και τους αθέους ακόμα θέλω να σώσεις". Κι εχάρη πολύ ο Θεός.

Και του είπα: "Χριστέ μου, θέλω να σώσεις όλους τους απ' αιώνες κεκοιμημένους από Αδάμ μέχρι τώρα".

Κι εχάρη ο Θεός πολύ.

Και είπα: "Θεέ μου, θέλω να σώσεις και τον Ιούδα".

Και στο τέλος είπα: "Θέλω να σώσεις και τον διάβολο".Κι ελυπήθη ο Θεός".


Του λέω:

---"Γιατί λυπήθηκε ο Θεός;".

---"Διότι θέλει ο Θεός και δεν θέλουν αυτοί" μου απάντησε, "δεν υπάρχει ίχνος καλής θελήσεως σωτηρίας στον διάβολο".

"Καλά" του είπα, "πώς κατάλαβες εσύ πότε ο Θεός χαιρόταν και πότε ελυπήθη;".

Και μου λέει: "Άμα η καρδιά σου γίνει ένα με την καρδία του Χριστού, αισθάνεσαι αυτά που αισθάνεται".


Δηλαδή αντιλαμβάνεσαι τι εύρος είχεν η καρδία αυτού του ανθρώπου;

Αυτό είναι από τα πιο δυνατά που έχω ακούσει και δεν το έχω ακούσει από κανέναν άλλον.

Κι αυτό το καταλάβαινε από την ένταση της Χάριτος.

Ανάλογα με τον βαθμό της Χάριτος αντιλαμβανόταν την λύπη ή την χαρά Του, σ' αυτό που ο ίδιος έλεγε ή έκανε».



kivotoshelp

[XAPA]

Η αγιότητα υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Στους μετανοημένους αμαρτωλούς και όχι στους υποκριτικά τέλειους…


*Καταπληκτικό κείμενο που αξίζει να το διαβάσετε και να αφιερώσετε δύο λεπτά από τον χρόνο σας!


Πραγματική ταπείνωση δεν είναι οι μεγάλοι Σταυροί, τα “Εκκλησιαστικά” φαίνεσθαι και οι ψευτοευσέβιες.

Ειλικρινής ταπεινή στάση είναι να αντιλαμβάνεσαι τα λάθη και τις πληγές που προκαλείς στους άλλους

και να τρέχεις για διόρθωση και αλλαγή.

Να σου λέει ο άλλος το παράπονό του για σένα και να λες “Να είναι ευλογημένο, συγγνώμη έκανα λάθος.”


Να μην ψάχνεις δικαιολογίες και όταν ακούς κάτι άσχημο να βάζεις ένα λογισμό που θα λέει

“Μήπως έχει δίκιο και μου τα λέει;” και άρχιζε να ψάχνεις μέσα σου τις δικές σου ευθύνες.


Μας κάνει ο άλλος μία παρατήρηση και γινόμαστε θηρία, δεν θέλουμε καν να ακούσουμε

διότι έχουμε ήδη δώσει στον εαυτό μας το χρυσό μετάλλιο της αγιότητας και της τελειότητας.

Η αγιότητα υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Στους μετανοημένους αμαρτωλούς και όχι στους υποκριτικά τέλειους

που βλέπουν τον εαυτό τους από χρυσό και τους άλλους από κάρβουνο.

Ο άνθρωπος που θέλει να ακούσει και να δουλέψει την ευθύνη του σε αυτό που θα ακούσει, ακόμα και αν δεν του αρέσει,

σημαίνει ότι έχει τα παράθυρα της καρδιάς του ανοιχτά και περιμένει να μπει ο ήλιος.


Είμαι τελικά προσφερόμενος ή κοιτάω σε κάθε μορφή σχέσης, συνεργασίας πώς να περάσω καλά εις βάρος των άλλων

ή ακόμα και να πατήσω τον άλλον για να ανέβω; Μυρίζουν τα λόγια και οι πράξεις μου θυμίαμα ή τελικά αποπνέω δυσαρέσκεια;

Ο αληθινά ταπεινός ψάχνεται μέσα του συνέχεια, και θεωρεί τον δρόμο της μετάνοιας,

πορεία ζωής και όχι κάποιες ξερές συγγνώμες για τα μάτια του κόσμου.


Μιλάμε για τοξικότητα και τοξικούς ανθρώπους αλλά πάντα τα λέμε για τους άλλους,

δεν βλέπουμε πουθενά τον εαυτό μας σε αυτές τις κριτικές που κάνουμε.

Μην κοιτάς τι κάνεις. Διότι μπορείς να κάνεις τα πάντα ωραία αλλά με λάθος τρόπο

και αυτό που κάνεις να είναι τελικά ένα φαίνεσθαι που θα βγαίνει από ένα “μολυσμένο είναι”.

Κοίτα τι είσαι και να παλεύεις να είσαι ο αγαπημένος όσο και πληγωμένος . Να είσαι αυτό το “είναι” που θα αναβλύζει θυμίαμα.


Ο αληθινά ταπεινός ακόμα και με τη σιωπή του αποπνέει χαρά και ευχαριστία στον άλλον!

Μην ξεχνάμε ότι υπάρχει αγία σιωπή αλλά και δαιμονική σιωπή.

Η αγία σιωπή μιλάει με τον Χριστό κι ας δεν ακούγεται , η δαιμονική σιωπή είναι εσωτερική κραυγή προς τον διάβολο

και επίθεση προς τον αδερφό…


Στώμεν καλώς αδερφοί μου !



πηγή: euxh.gr

[XAPA]

Η πεταλούδα, ο Δάσκαλος και ο Μαθητής


– "Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;"
– "Την ψυχή σου έχεις παιδί μου",
απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος.


Μια μέρα ένας μαθητής αποφάσισε να προκαλέσει τον δάσκαλό του. Έτσι σκέφτηκε να του στήσει μια παγίδα.

Έπιασε μια πεταλούδα και την κράτησε στη χούφτα του.

Όταν θα πήγαινε στο δάσκαλο θα τον ρώταγε τι είχε στο χέρι του.

Κι αν ο δάσκαλος το έβρισκε, τότε θα τον ρωτούσε εάν η πεταλούδα ήταν ζωντανή ή νεκρή.

Στην περίπτωση που απαντούσε ότι η πεταλούδα ήταν ζωντανή,

τότε θα έσφιγγε το χέρι του και θα τη σκότωνε και το αντίστροφο.


Όταν είχαν μάθημα λοιπόν, πλησίασε τον δάσκαλο, μπροστά σε όλους τους υπόλοιπους μαθητές,

έτεινε το χέρι προς το μέρος του και τον ρώτησε:

– "Δάσκαλε, τι έχω στο χέρι μου;"

– "Την ψυχή σου έχεις παιδί μου", απάντησε ατάραχος ο δάσκαλος.

Ο μαθητής προβληματίστηκε για λίγο σκεπτόμενος την απάντηση. Κατέληξε ότι ο δάσκαλος είχε δίκιο.

Η πεταλούδα ήταν μια ψυχή που θα μπορούσε να είναι και δική του.

Ωστόσο, συνέχισε:

-"Και είναι ζωντανή η ψυχή μου δάσκαλε ή όχι;"

Ο δάσκαλος τον κοίταξε με καλοσύνη στα μάτια και του είπε χαμογελαστά: – "από το χέρι σου εξαρτάται".


Τίποτα δεν μπορεί να επηρεάσει την ψυχή μας παρά μόνο εάν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι!!!

O Δάσκαλος της ιστορίας είναι ο ίδιος ο Θεός, το παιδί ένας από εμάς και η πεταλούδα η ψυχή μας.

Και η ιστορία σε βάζει σε σκέψεις να πάρεις καινούριες αποφάσεις

βασισμένες σε κάτι όχι επιφανειακό αλλά στο συμφέρον της ψυχής σου.


Εσύ επιλέγεις, από το δικό σου χέρι εξαρτάται αν θα προχωρήσεις

και θα αποτελέσεις ίσως ακόμη και παράδειγμα προς μίμηση η θα μείνεις στάσιμος.


Μόνο ο Θεός μπορεί να σε γεμίσει εσωτερικά.

Μόνον ο Θεός μπορεί να σε ολοκληρώσει ως άνθρωπο.

Μόνο Αυτόν αν έχεις ως συνοδοιπόρο έχεις τα πάντα.

Αν έχεις όλους τους άλλους εκτός από Αυτόν, να ξέρεις πως δεν έχεις τίποτα και θα βασανίζεσαι σε

όλη σου την ζωή για να βρεις κάτι που σε γεμίζει.


Όσα κι αν κάνεις, όσα κι αν αποκτήσεις αν δεν καταφέρεις να έχεις τον Θεό-Πατέρα-Δάσκαλο

στην καρδιά σου τότε μόλις αποκτάς κάτι καινούριο πάλι άδειος θα αισθάνεσαι.

Εσύ είσαι αυτός που δεν θες και δεν κυνηγάς αυτό που θα σε κάνει ολοκληρωμένο σαν άνθρωπο

και θα είναι αυτό μέσα στο οποίο δεν θα σου λείπει τίποτα γιατί θα τα έχεις όλα, θα έχεις τον Θεό.


Στο χέρι σου είναι…


synodoiporia

[XAPA]

Ευχαριστώ!


"Ένα βράδυ, όταν επέστρεψε μετά από ένα κήρυγμα ο ιερέας,

του επιτέθηκαν με όπλο λίγα τετράγωνα από το σπίτι του.

Δεδομένου ότι ήταν βαθιά θρησκευόμενος πριν πάει για ύπνο,

κάθισε μπροστά στο γραφείο του και έγραψε την ακόλουθη προσευχή:


"Κύριε, σήμερα μου επιτέθηκαν .

Και νομίζω ότι πρέπει να Σας ευχαριστήσω για μερικά πράγματα.


Πρώτα θέλω να Σε ευχαριστήσω,

ότι ποτέ δεν έχουν επιτεθεί σε μένα πριν,

γιατί σε έναν κόσμο σαν τον δικό μας

αυτό αντιστοιχεί με ένα θαύμα.


Δεύτερον, θέλω να Σε ευχαριστήσω,

ότι πήραν μόνο το πορτοφόλι μου όπως πάντα,

υπήρχαν μόνο λίγα δολάρια σε αυτό.


Σας ευχαριστώ, Κύριε,

γιατί η γυναίκα μου και η κόρη μου δεν ήταν μαζί μου,

γιατί θα ήταν πολύ φοβισμένοι,

και αυτό ευτυχώς επειδή δεν τραυματίστηκα.


Τέλος, Κύριε, Σας ευχαριστώ πολύ,

ότι ήμουν ο άνθρωπος που λήστεψαν.

όχι εκείνος που σκότωσαν .


PROSKINITIS

[XAPA]

Χτίζε με σοφία (Διδακτική ιστορία)


~ Ένας ηλικιωμένος μαραγκός είχε φτάσει στην ηλικία να πάρει σύνταξη.

Είπε στον προϊστάμενο του, στον κατασκευαστή πως σχεδίαζε να εγκαταλείψει τις δουλειές

που είχαν σχέση με το χτίσιμο για να ζήσει μια πιο ανέμελη ζωή με τη γυναίκα του και την ευρεία του οικογένεια.

Οπωσδήποτε θα του έλειπε ο μισθός, αλλά έπρεπε να συνταξιοδοτηθεί. Κάπως θα τα βόλευαν.


Ο κατασκευαστής λυπήθηκε που ο καλύτερος του εργάτης θα έφευγε και του ζήτησε

αν θα μπορούσε να χτίσει ένα τελευταίο σπίτι, έτσι σαν προσωπική χάρη.

Ο μαραγκός συμφώνησε αλλά έβλεπε ότι η καρδιά του δεν ήταν δοσμένη στην δουλειά του.

Δεν έκανε την έκανε καλά, δεν χρησιμοποίησε καλά υλικά. Ήταν ένας άσχημος τρόπος να τελειώσει την καριέρα του.

Όταν ολοκλήρωσε την εργασία του, ήρθε ο εργοδότης να επιθεωρήσει το σπίτι.

Έδωσε το κλειδί της εξώπορτας στον μαραγκό.


“Αυτό είναι το σπίτι σου”, του είπε, “το δώρο μου για σένα”.

Ο μαραγκός σοκαρίστηκε.

“Τι ντροπή”!

Αν ήξερε ότι αυτό που έφτιαχνε προορίζονταν γι εκείνον θα το είχε κάνει τόσο διαφορετικά!

Έτσι και με μας. Χτίζουμε τις ζωές μας, μέρα με τη μέρα, συχνά βάζοντας κάτι λιγότερο από ο,τι μπορούμε στο κτίριο μας.

Ύστερα σοκαρισμένοι καταλαβαίνουμε ότι πρέπει να ζήσουμε μέσα στο σπίτι που χτίσαμε.

Άν μπορούσαμε να το ξαναχτίσουμε σίγουρα θα το κάναμε διαφορετικά. Αλλά δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.


Ο μαραγκός είσαι εσύ.

Κάθε μέρα καρφώνεις ένα καρφί, βάζεις ένα σανίδι και σηκώνεις έναν τοίχο.

Η ζωή είναι ” κάντο μόνος σου” σχέδιο. Οι στάσεις και οι επιλογές σου που κάνεις σήμερα,

χτίζουν το σπίτι που θα ζήσεις αύριο.

Γι’ αυτό λοιπόν: Χτίζε με σοφία.



simeiakairwn

[XAPA]

Η θεωρία της ζεστής σοκολάτας


Μερικοί αποφοιτοι μιας σχολής, με καλές πλέον δουλειές, συζητούσαν για τις ζωές τους σε μία γιορτή σχολικής επανένωσης.

Αποφάσισαν να επισκεφθούν τον παλιό τους καθηγητή, συνταξιούχο πλέον, που πάντοτε ήταν πηγή εμπνευσης γι' αυτούς.

Κατά τη επίσκεψη η συζήτηση περιστράφηκε γύρω απο τα παράπονά τους για τη δουλειά, τη ζωή και τις σχέσεις με τους άλλους.

Ο καθηγητής τους έφερε ζεστή σοκολάτα σε μια μεγάλη καράφα, φέρνοντας ταυτόχρονα και πολλές κούπες,

διαφόρων ειδών και υλικών, ακριβές και φτηνές, όμορφες και άσχημες.

Επειτα τους κάλεσε να σερβιριστούν μόνοι τους.


Οταν όλοι πήραν απο μια κούπα ο καθηγητής τους είπε:

Προσεξα ότι όλοι προτιμήσατε από τις όμορφες και ακριβές κούπες,

αφήνοντας πίσω για τους άλλους τις άσχημες και φτηνές κούπες.

Το ό,τι είναι φυσικό για εσάς να θέλετε το καλύτερο για τον εαυτό σας, αυτό ακριβώς είναι και η αιτία των προβλημάτων σας.

Η κούπα δεν προσθέτει τίποτα στην ποιότητα της σοκολάτας.

Συνήθως, είναι απλά, πιο ακριβή ενώ σε κάποιες περιπτώσεις κρύβει αυτό που πίνετε.


Αυτό που πραγματικά θέλατε, ήταν η ζεστή σοκολάτα. Οχι η κούπα.

Ομως συνειδητά, διαλέξατε την πιο καλή κούπα.

Και πολύ σύντομα αρχίσατε να κοιτάτε και να τη συγκρίνετε με τις κούπες των άλλων...

Τώρα σκεφτείτε αυτό: Η δουλειά, το χρήμα και οι θέσεις εργασίας είναι η κούπα.

Ειναι απλώς τα εργαλεία για να κρατήσετε τη ζωή.

Η κούπα που έχετε, δεν χαρακτηρίζει ούτε αλλάζει την ποιότητα της ζωής σας.

Μερικές φορές με το να επικεντρώνεστε στην κούπα, δεν απολαμβάνετε τη ζεστή σοκολάτα -τη ζωή- που σας έδωσε ο Θεός.

Πάντα να θυμάστε ότι: Ο Θεός δίνει τη ζεστή σοκολάτα, δεν διαλέγει την κούπα!!!

Οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν είναι αυτοί που έχουν τα καλύτερα πράγματα,

αλλά εκείνοι που φτιάχνουν το καλύτερο με αυτά που διαθέτουν.

Ζήστε απλά, αγαπάτε γενναιόδωρα, ενδιαφερθείτε για τους άλλους ειλικρινά, μιλάτε ευγενικά!!!!

Αφήστε τα υπόλοιπα στο Θεό. Και θυμηθείτε:

Οι πλουσιότεροι άνθρωποι δεν είναι εκείνοι που έχουν τα περισσότερα, αλλά εκείνοι που χρειάζονται τα λιγότερα!!!!



o-nekros.blogspot

[XAPA]

ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ:Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
Δεν θα παθαίνετε τίποτα...


Τον Μάιο του 2005 ένα ζευγάρι πού πολύ αγαπούσε τον Γέροντα πήγαιναν προς το Μοναστήρι.

Η γυναίκα του έφερνε από τα Ιεροσόλυμα ένα σταυρό, τον οποίο της είχαν δώσει Αγιοταφίτες.

Ο σύζυγος της όμως οδηγούσε με μεγάλη ταχύτητα και στην Εθνική Οδό, στο Ύψος της Θήβας, κινδύνεψαν σοβαρότατα.


Το αυτοκίνητο τους βρισκόταν ανάμεσα σε δύο νταλίκες, όταν ο άνδρας ήταν έτοιμος να προσπεράσει.

Άλλα εκείνη την ώρα ανασηκώθηκε το καπό, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν έκρηξη,

ράγισε το παρμπρίζ και βούλιαξε ο ουρανός του αυτοκινήτου.


Ξαφνικά, δεν έβλεπε μπροστά του σχεδόν τίποτα.

Η γυναίκα κραύγασε «Παναγία μου!»

και, χωρίς να το καταλάβουν, βρέθηκαν δεξιά.


Πίσω τους ακριβώς είδαν ένα όχημα Οδικής Βοήθειας, λες και τους περίμενε.

Στην καφετέρια πού ήταν κοντά, οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησαν τούς είπαν πώς «είχαν άγιο».

Τηλεφώνησαν στο Μοναστήρι, για να πουν το γεγονός και να μην τους περιμένουν γρήγορα.


Άκουσαν τότε τη μοναχή να τους λέει:

-- Ά, γι' αυτό ο Γέροντας ήταν ανήσυχος και έλεγε:

«Τρέξε, Κύριε! Τρέξε, Κύριε!».

Όταν έφτιαξαν το αμάξι, πήγαν στο Μοναστήρι και διηγήθηκαν με λεπτομέρειες όσα πέρασαν.

Ό Γέροντας είπε:

-- Πρόσεξε τι θα σου πω.

Όταν ξεκινάς να πηγαίνεις κάπου, θα σταυρώνεις το τιμόνι 3 φορές και θα λες:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Δεν θα παθαίνετε τίποτα.

Άκου τώρα τι έγινε.

Την ώρα πού συνέβη αυτό, εγώ το είδα.

Και είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να φεύγει απ' το Μοναστήρι, να πιάνει το τιμόνι και αυτός να σκάει.

Δεν την είδες εσύ την Υπεραγία Θεοτόκο;



πηγή: ΒΙΒΛΙΟΓ. ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ. Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΔΑΔΙΟΥ.(1912 - 2006)
ΤΟΜΟΣ Β. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ

[XAPA]

ΤΟ ΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΑΥΡΟΥΔΑΚΙ


Ο Άγιος Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης (1924-1994) είχε κάποτε γνωρίσει μια γυναίκα, πιστή χριστιανή,
που ωστόσο ήταν δυστυχισμένη, γιατί ο άντρας της είχε μπλέξει με μάγους.
Επειδή, λοιπόν, δεν ήθελε ούτε Σταυρό να φορέσει, εκείνη, για να τον βοηθήσει,
έραψε κρυφά στο γιακά του σακακιού του ένα σταυρουδάκι.


Μια μέρα ο άντρας της χρειάστηκε να περάσει από ένα ποτάμι.

Μόλις πάτησε στο πέτρινο γεφύρι, που ένωνε τις δύο όχθες, άκουσε μια φωνή να του λέει:

–Τάσο! Τάσο! Βγάλε το σακάκι, για να περάσουμε μαζί το γεφύρι!...

Ευτυχώς έκανε κρύο. Γι’ αυτό και ο Τάσος απάντησε:

–Πώς να το βγάλω; Αφού κρυώνω!

–Βγάλ’ το, βγάλ’ το, να περάσουμε! ακούστηκε πάλι αυστηρά και επιτακτικά η παράδοξη φωνή.

Ήταν ο διάβολος και ήθελε να ρίξει τον Τάσο στο ποτάμι, αλλά δεν μπορούσε,

γιατί είχε πάνω του το σταυρουδάκι.

Τελικά, κατάφερε και τον έριξε σε μιαν άκρη, πάνω στο γεφύρι.

Εκεί τον βρήκαν πεσμένο οι δικοί του, που τον έψαχναν εναγωνίως όλη τη νύχτα.

Αν είχε βγάλει το σακάκι, θα τον είχε ρίξει ο διάβολος με μανία στο ποτάμι.

Τον φύλαξε όμως ο Σταυρός του Χριστού που ήταν εν αγνοία του

ραμμένος στο πέτο του…


※
( «Οι δαίμονες και τα έργα τους»· Μέρος 2ο, Κεφ. 3ο, §29, σελ. 363. Έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου,
Ωρωπός Αττικής, Σεπτέμβριος 20052. Επιμέλεια ανάρτησης:π. Δαμιανός. )

toeilhtarion.blogspot