Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΤΟ ΚΟΥΤΣΟ ΠΟΤHΡΙ


Υποστήριζέ με, και θέλω σωθή .
και θέλω προσέχει
διαπαντός εις τα διατάγματά Σου.”

(Ψαλμός ριθ΄ 117)


Διηγούνται, πως κάποιος χριστιανός είχε στο σπίτι του και χρησιμοποιούσε, για την ατομική του χρήση,

ένα ποτήρι με σπασμένο το πόδι του, που με κανένα τρόπο δεν μπορούσε να σταθεί

και ήτανε υποχρεωμένος πάντοτε να το κρατάει στο χέρι του.


Όταν τον ρωτούσαν γιατί το έκανε αυτό, ενώ υπήρχαν και άλλα ποτήρια,

απαντούσε πως αυτό του χρειαζόταν να του θυμίζει πως μόνος του,

ήτανε αδύνατο να σταθεί στην πνευματική θέση που ο Θεός είχε ετοιμάσει γι' αυτόν

και πως έπρεπε να έχει διαρκώς τη συναίσθηση πως, όπως αυτός κρατούσε το ποτήρι στα χέρια του,

έτσι και ο Θεός τον κρατούσε διαρκώς στα χέρια Του, γιατί μονάχος του δεν μπορούσε να σταθεί.


Πάντοτε ο Θεός χρησιμοποιεί αυτούς που φαίνονται πολύ μικροί στα μάτια τους.

Αυτοί διαθέτουν περισσότερο χώρο για να εργασθεί ο Θεός.

Οι "πτωχοί τω πνεύματι" του κόσμου τούτου, θα είναι εκατομμυριούχοι στην αιωνιότητα.

Το μυστικό της πνευματικής δύναμης είναι να ομολογείς την αδυναμία σου.


Αυτοί που με χαρά εμπιστεύονται τα πάντα στα χέρια του Θεού, βλέπουν το χέρι του Θεού σε όλα τα πράγματα της ζωής.

Είναι μεγάλο δώρο, θεϊκό, να έχει ο άνθρωπος συναίσθηση με ταπείνωση

του πόσο εξαρτημένος απόλυτα είναι από το Θεό και να μην κάνει βήμα,

χωρίς τέλεια πίστη στο πρόσωπό Του, με το θέλημά Του πάντοτε πάνω απ' όλα και να λέει:


“Κύριέ μου, είμαι ένα κουτσό ποτήρι, όμως στα χέρια Σου τα δοξασμένα μπορώ κι εγώ να αναφωνήσω

"τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού".

Μη με αφήσεις από κοντά Σου να φύγω μακριά!”



otheosagapiesti

[XAPA]

Ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθά!

Μαρτυρία του κ. Ταμιωλάκη Ελευθερίου από την Κρήτη :


«Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων,

και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη.

Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα.

Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα .

« Σε περίμενα » , μου είπε .


Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει.

Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι .

Εβαλε νερό στο μπρίκι και έκανε το σταυρό του λέγοντας, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε το τσάι στο μπρίκι , ξανάκανε το σταυρό του και ξαναείπε, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε τέλος το μπρίκι στη φωτιά και ξανά πάλι το σταυρό του και ξανά, «δόξα σοι ο Θεός! »


Μέχρι τότε δεν μου είχε πει λέξη εκτός από το « σε περίμενα » .


Εγώ τον παρακολουθούσα και άρχισα να νευριάζω με την απάθειά του , γιατί εμένα με καίγανε τα δικά μου.

Όταν έβρασε το τσάι , μου έδωσε το κύπελλο , με κοίταξε με εκείνο το αθώο

και συμπονετικό βλέμμα του και με ρώτησε ήρεμα τι είχα και γιατί φαινόμουν ανήσυχος.


Εγώ νευριασμένος άρχισα να του ξεφουρνίζω τα προβλήματά μου με έμφαση ,

τονίζοντας ότι ο κόσμος έξω έχει πολλές σκοτούρες.

Εκείνος μισοχαμογέλασε , ήπιε μια γουλιά από το δικό του τσάι και μου είπε απαθέστατα:

« Ε, και τι ανησυχείς; Θα βοηθήσει ο Θεός » .

Εγώ νευρίασα ακόμη περισσότερο και με το θάρρος που του είχα, γιατί τον αγαπούσα πολύ, του είπα:

« Ε, καλά τώρα, Γέροντα, ο Θεός βοηθάει μια, βοηθάει δυο. Υποχρεωμένος είναι να βοηθάει συνέχεια; » .


Τότε με κοίταξε σοβαρά και μου είπε κάτι που με κεραυνοβόλησε κυριολεκτικά:

« Ναι » , μου είπε, « υποχρεωμένος είναι » .

Ήταν τόσο μεγάλη η σιγουριά του και τόσο φανερό ότι αυτό το ήξερε από πρώτο χέρι

που ξαφνικά μου ήλθαν τα πάνω κάτω.


Μου έφυγαν τα νεύρα, ηρέμησα, ένιωσα μια απέραντη γαλήνη και είχα μόνο μία απορία που του την είπα :

« Καλά, και γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μας βοηθά; »

Την απάντηση που μου έδωσε , μόνο ένας άνθρωπος που νιώθει πραγματικά σαν παιδί του Θεού

και έχει παρρησία στον πατέρα του μπορούσε να μου δώση.


Μου είπε : « Όπως εσύ που έκανες παιδιά ,νιώθεις τώρα την υποχρέωση να τα βοηθήσης

και ξεκινάς από την Θεσσαλονίκη και έρχεσαι εδώ με τέτοιον καιρό γιατί ανησυχείς,

έτσι και ο Θεός που μας έφτιαξε και μας έχει παιδιά Του ενδιαφέρεται και Αυτός για μας,

και νιώθει την ανάγκη να μας βοηθήση.

Ναι, υποχρεωμένος είναι! »


Η αμεσότητα αυτής της απάντησης ήταν τέτοια που ξαφνικά μου έφυγε ένα βάρος

και έπαψα από τότε οριστικά να ανησυχώ για το μέλλον » .


Από το βιβλίο « Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου»
Ιερομόναχου Ισαάκ
Άγιον Όρος 2004


diakonima.gr

[XAPA]

Τα καρφιά στο πεζοδρόμιο


Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα *καρφί στο πεζοδρόμιο*

μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.


Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο.

Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του

και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα:

είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.


Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο.

Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.


Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.


Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο.

Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν.


Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή.

Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι, ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»

«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη,

η πληγή που γίνεται με τα λόγια κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου.

Γι' αυτό, πρόσεχε τα λόγια σου και σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά που πρόκειται να χάσεις την ψυχραιμία σου. »



anwsxwmen

[XAPA]

Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος:

Όταν ήρθα από το Άγιον Όρος, πριν 30 χρόνια, είχα έναν πειρασμό..


Όταν ήρθα από το Άγιο Όρος, πριν 30 χρόνια, είχα ένα πειρασμό.

Δεν ήθελα να φύγω από το Άγιο Όρος και έτσι με πολεμούσε πολύ η στεναχώρια:

Ότι έφυγα από το Άγιο Όρος και με έστειλε ο γέροντας στην Κύπρο κι εγώ δεν ήθελα να ήμουν στην Κύπρο

και όλα μου έφταιγαν!


Βέβαια το ήθελα κι εγώ και το έκανα. Η αλήθεια είναι ότι κατά βάθος το ήθελα.

Μία φορά θυμάμαι εξομολογούσα εκεί στο μοναστηράκι που πήγαμε μόλις ήρθαμε από το Άγιο Όρος,

σε ένα μοναστήρι στην Πάφο, στην Αγία Μονή.

Είναι ένα αρχαίο και πολύ όμορφο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου δίπλα από την Χρυσορρογιάτισσα.


Εκεί μία μέρα είχα πολλούς λογισμούς και ήρθε ένα παιδί, ο οποίος ήταν κυβερνητικός υπάλληλος

που έκανε κάποιες στατιστικές και γύριζε τα χωριά.

Τα χωριά τότε ήταν υπό κατάρρευση, πολύ λίγοι άνθρωποι.


Ήρθε λοιπόν και λέει:

‘Εδώ έχει κάποιους μοναχούς από το Άγιο Όρος; – Ναι.

– Έχει, λέει, μια γιαγιά που θέλει να εξομολογηθεί.

Εε, λέω κι εγώ, ήρθα από το Άγιο Όρος να εξομολογώ τις κοτζιάκαρες,(*γριές) δεν έχω άλλη δουλειά να κάνω!


Του λέω, φέρτην. Ήμουν πνιγμένος μέσα στους λογισμούς μου, ήρθε και η καημένη η γιαγιούλα με τις κουρούκλες της,

με το μπαστουνάκι της, πήγαινε κουτσά-κουτσά. Θα ήταν 65 χρόνων.

Λοιπόν ήρθε εκεί, έκατσε και μου λέει, θέλω να σου εξομολογηθώ, δάσκαλε. Εε άντε γιαγιά μου, πες μου.


Έλεγε εκείνη τα δικά της, εγώ είχα τους λογισμούς μου: ότι ήμουν στο Άγιο Όρος με τον Άγιο Παΐσιο, με τον Άγιο Εφραίμ,

με τον γέροντα, με τον έναν, με τον άλλον και τώρα ήρθα να κάνω παρέα με τις κοτζιάκαρες της Πάφου!


Ήταν από ένα χωριό, Λάσα το έλεγαν, που ούτε ο χάρτης δεν το έχει! Μην το ψάξετε, δεν θα το βρείτε!

Αλλά στη συνέχεια όταν μου έλεγε διάφορα πράγματα, διαπίστωσα ότι είχε μεγάλες πνευματικές καταστάσεις η γιαγιά αυτή.

Και είχε μεγάλη πνευματική εργασία σαν τους μεγάλους Αγίους του Αγίου Όρους.

Μου περιέγραψε πολλές εμπειρίες τέτοιες και την άκουγα με προσοχή.

Απλή γυναίκα ήταν, πολύ απλή -αφού να φαντασθείτε τα μεγάφωνα της Εκκλησίας τα έλεγε «μελάφωνα».


Αυτή η γιαγιά έμεινε απάντρευτη για να γηροκομήσει τους γονείς της -από αγάπη προς τους γονείς της

- και μετά αφιερώθηκε στο Θεό κι όλη μέρα κι όλη νύχτα προσευχόταν και διάβαζε.

Ήταν πολύ χαριτωμένος άνθρωπος. Μητροδώρα λεγόταν. Κοιμήθηκε τώρα γι’ αυτό λέω το όνομά της.


Όταν σηκώθηκα να της διαβάσω την ευχή όμως -κι εγώ ήμουν σε απορία για την κατάσταση την οποία είχε

- ευωδίασε όλη η Εκκλησία!

Και μετά έρχονταν οι πατέρες και ρώταγαν, «μα καλά, θυμίασες;»

-Όχι, δεν θυμίασα αλλά ήταν η γιαγιά που ευωδίαζε.


Και τέτοιες γιαγιάδες γνώρισα αρκετές που είχαν καταστάσεις Ακτίστου Φωτός, έβλεπαν το Άκτιστο Φως,

δηλαδή που είναι μεγάλη κατάσταση αυτή και στους μοναχούς ακόμα σπάνια το βρίσκεις.

Άρα λοιπόν η Εκκλησία είναι που σώζει τον άνθρωπο, όχι ένας ιδιαίτερος χώρος του

μοναχισμού ή το Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα ή οτιδήποτε άλλο…



Simeiakairwn

[XAPA]

“ΚΑΘΕ ΣΠΙΤΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ. ΕΑΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΕΠΑΝΩ ΜΑΣ,

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΕ ΈΛΛΗΝΑΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”



~Κάθε σπίτι ελληνικό έχει ένα θαύμα. Εάν δεν ήταν ο Θεός επάνω μας, δεν θα υπήρχε Έλληνας στον κόσμο.

Zούμε, γιατί θέλει ο Θεός, όχι γιατί το θέλουν οι Μεγάλοι.


Στα χρόνια της Κατοχής μας τα πήραν όλα· δεν υπήρχε σιτάρι ούτε για αντίδωρο, δεν υπήρχε λάδι ούτε για τα καντήλια·

πεινούσε ο λαός και πέθαιναν στους δρόμους οι άνθρωποι.

Τι είπε τότε κάποιος από αυτούς· Αν είχαμε μηχάνημα, και τον αέρα ακόμα θα σας αφαιρούσαμε, να πεθάνετε από ασφυξία…

Μέχρι τώρα, παρα τις αμαρτίες μας, μας σώζει ο Μεγαλοδύναμος με θαύματα, που ᾽νε γραμμένα στην ατομική και οικογενειακή

και εθνική ζωή.


Στους βαλκανικούς πολέμους οι Έλληνες ήμασταν μια φούχτα, αλλά μέναμε ενωμένοι και αγαπημένοι, μακριά από κόμματα και

διαιρέσεις. Έτσι περάσαμε τον Όλυμπο και φτάσαμε έξω από τη Θεσσαλονίκη, και η Θεσσαλονίκη έπεσε την ημέρα

του αγίου Δημητρίου και υψώθηκε στο Λευκό Πύργο η ελληνική σημαία. Το ίδιο κι όταν έπεσε το Μπιζάνι και πήραμε τα Γιάννενα.


Δεν είνε θαύματα αυτά;

Το συμπέρασμα. Να πιστεύουμε, αδέρφια μου. Δώστε μου ένα δράμι πίστι! Ένα δράμι από ουράνιο κινεί ένα πύραυλο,

και ένα δράμι πίστεως, από εκείνην που είχαν οι πατέρες μας, μετακινεί βουνά!

«τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ.18,27).


Να φυλάξουμε την πίστι των πατέρων μας. Αυτή είνε η πιο μεγάλη δύναμις. Αυτή σφουγγίζει δάκρυα, παρηγορεί, ενθαρρύνει,

δείχνει τα άστρα του ουρανού και μας λέει· Εκεί είνε η αιωνία πατρίδα μας. Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στους αθέους,

στους απίστους, στους αιρετικούς· ας κρατήσουμε την πίστι μας.


Με την πίστι του Χριστού γεννηθήκαμε, μ᾽ αυτήν θα ζησουμε, και μ᾽ αυτήν θα πεθάνουμε κ᾽ εμείς και τα παιδιά μας

και τα παιδιά των παιδιών μας. Όσο θα υπάρχουν βουνά και θάλασσες, επάνω εδώ στα βράχια μας θα δοξάζεται,

θα υμνήται και υπερυψούται το όνομα του Πατρός, του Υιού και του αγίου Πνεύματος

νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων· αμήν.


(†) επίσκοπος Αυγουστίνος


orthodoxia.online

[XAPA]

Έπαινοι και επιπλήξεις

Άγιου Νικόλαου Βελιμίροβιτς


Σ’ αυτόν τον κόσμο είμαστε σαν εμπόρευμα βγαλμένο στο παζάρι.

Οι μεν έμποροι σηκώνουν την τιμή μας έως τον ουρανό, οι δε την ρίχνουν έως το μηδέν.


Ο έπαινος ή η επίπληξη που μας έρχεται από τους ανθρώπους, πάντα μας χωρίζει την ψυχή μας στα δύο,

με το ένα μισό της ψυχής χαιρόμαστε για τον έπαινο, ενώ με το άλλο θλιβόμαστε.


Με το ένα μισό της ψυχής θλιβόμαστε για την επίπληξη, ενώ για το άλλο μισό χαιρόμαστε.

Και αυτό συμβαίνει γιατί αισθανόμαστε στα βάθη της ίδιας μας της γνώσης,

ότι ούτε από μόνος του ο έπαινος ούτε από μόνη της η επίπληξη δεν τα είπε όλα για τον εαυτό μας.


Να είσαι προσεκτικός προς ακραίους επαίνους και ακραίες επιπλήξεις,

και να θεωρείς ότι είσαι από τους πρώτους μικρότερος και από τους δεύτερους μεγαλύτερος.

Ώστε να μην πετάξεις χωρίς φτερά και για να μην καταστραφείς χωρίς ελπίδα.


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



lllazaros

[XAPA]

Νουθεσίες Πατέρων !

" Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης


" Λες: Με βρήκαν πολλές συμφορές.

Εγώ, όμως, θα σου πω ή μάλλον ο Κύριος ο Ίδιος λέει:


Ταπεινώσου και θα δεις πώς όλες οι συμφορές σου

θα μετατραπούν σε ανάπαυση, έτσι πού εσύ ο ίδιος έκπληκτος θα λες:

Γιατί λοιπόν πριν βασανιζόμουν και στενοχωριόμουν τόσο;

Τώρα, όμως, χαίρεσαι, γιατί έχεις ταπεινωθεί και ήρθε η χάρη του Θεού.


Τώρα, και αν ακόμη μείνεις μόνος εσύ , και φτωχότερος στον κόσμο,

δεν θα σε εγκαταλείψει η χαρά ,

γιατί δέχθηκες στην ψυχή σου την ειρήνη εκείνη,

για την οποία λέει ο Κύριος:

« Ειρήνην την Εμήν δίδωμι υμίν ».

Έτσι δίνει ο Κύριος σε κάθε ταπεινή ψυχή την ειρήνη Του,

που ξεπερνά τον ανθρώπινο νου. "



Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

odevontas

[XAPA]

Θαυμαστό γεγονός από την ζωή του Γέροντα Παισίου

Διηγείται ο ηγούμενος της Μονής Βατοπαιδίου


Το παρών γεγονός το διηγήθηκε ο γέροντας Παίσιος στον ηγούμενο της Μονής Βατοπαιδίου,γέροντα Εφραίμ.
Ο γέροντας Εφραίμ το ανέφερε σε ομιλία του στο Βουκουρέστι το 2002.



«Κάποιον χειμώνα,λίγο πριν από την δύση του ηλίου, έφευγα από την Μονή Σταυρονικήτα και κατευθυνόμουν προς το κελί μου.

Στα 100 μέτρα από την είσοδο της μονής συνάντησα 5 φοιτητές, οι οποίοι πιο πριν μ' έψαχναν στο κελί μου

(ήταν κοντά στην μονή) και οι οποίοι μου είχαν φέρει κάτι από έναν αρχιμανδρίτη.

Αφού δεν με βρήκαν το άφησαν στο κελί και κατευθύνθηκαν προς το μοναστήρι.


Όταν συναντηθήκαμε με παρακάλεσαν να συζητήσουμε για λίγο.

Έδειχναν μεγάλο ζήλο για τα θεία. Έτσι χωρίς να το καταλάβω η ώρα πέρασε. Δεν ξεκολλούσαν από κοντά μου.

Είχε όμως σκοτεινιάσει και δεν φαινόνταν σχεδόν τίποτα,γι'αυτό τους έστειλα στην μονή πριν κλείσουν οι πόρτες.

Εγώ βιάστηκα να πάω στο κελί μου. Ήταν όμως πολύ σκοτεινά και δεν έβλεπα τον δρόμο. Έτσι χάθηκα. Δεν είχα ούτε φακό.


Τότε είπα μέσα μου ότι με τόσο κρύο και με ένα πνευμόνι αποκλείεται να επιβιώσω.

Μη έχοντας ελπίδα να ζήσω, γονάτισα και άρχισα να προσεύχομαι για την ψυχή μου.

Ενώ προσευχόμουν βγήκε από μέσα μου ένα φως τόσο δυνατό που ο ήλιος του μεσημεριού θεωρείται σκοτάδι.

Αυτό το φως με οδήγησε στο κελί μου.

Μόλις έφτασα μέσα στο κελί μου το φως χάθηκε»!



proskynitis

[XAPA]

Συγκλονιστική ιστορία μουσουλμάνας που βαπτίστηκε στην Αίγυπτο


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκας,

Θυμάστε που ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ:

«Παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αύτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί, έως αν είπω σοι”.


Εκεί στην Αίγυπτο, στον τόπο όπου κατέφυγε ο Ιωσήφ με την Παναγία και τον Χριστό, φεύγοντας από την Παλαιστίνη,

όταν ο Ηρώδης ζητούσε να σκοτώσει το Παιδίον, υπάρχει μονή του Αγίου Γεωργίου.

Μας αξίωσε ο Θεός να πάμε εκεί, όπου μάθαμε και για ένα συγκλονιστικό θαύμα.


Στο υπόγειο είναι ο τόπος όπου έμεινε η Θεοτόκος με το Παιδί και τον Ιωσήφ.

Έχει αγίασμα εκεί, και τρέχουν οι μουσουλμάνοι οι καημένοι και παίρνουν αγίασμα.

Έχουν μεγάλη αγάπη και στην Παναγία και στον Άγιο Γεώργιο.

Μας είπαν μιαν ιστορία εκεί στο μοναστήρι:


Ήταν μια γυναίκα μουσουλμάνα, παντρεμένη, και είχε τη μητέρα της στο σπίτι, παράλυτη.

Δύσκολο πράγμα αυτό, ασήκωτο. Ήθελε να την διώξει ο γαμπρός της.

Ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του συνέχεια, ξύλο, βρισιές, μαρτύριο, δεν ήθελε την παράλυτη πενθερά του.

Και η βασανισμένη γυναίκα του έβλεπε, ένιωθε ότι κάτι που να δικαιώνει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα τη γυναίκα, έπρεπε να υπάρχει,

ότι στη θρησκεία τους κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι λάθος, όλα αυτά τα βασανιστήρια που υπέφερε...


Λέει τότε στη μάνα της:

“ Σε παρακαλώ, μάνα, βλέπεις τι τραβάω, δεν σε έχω αφήσει στο δρόμο, αντιστέκομαι.

Σε έχω μαζί μου, σε περιποιούμαι, τρώω ξύλο, βασανίζομαι,

σε παρακαλώ, εκεί που θα πας ψηλά στον ουρανό θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός Θεός

και τότε θέλω να έρθεις να μου πεις ποια είναι η αλήθεια”.

Μετά από κάποια χρόνια, μετά από τόσα μαρτύρια, έφυγε η μάνα της, πήγε στον Ουρανό,

και ήρθε πίσω, σε όραμα, και της έδειξε την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον ΧΡΙΣΤΟ.

Τότε η γυναίκα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και βαπτίσθηκε.

Πήρε το όνομα “Μαρία” και μετά έφυγε κρυφά από την πόλη εκείνη για να μην την δολοφονήσουν.



apantaortodoxias

[XAPA]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης:

«Παιδιά μου, σήμερα οι καιροί είναι δύσκολοι, οι ημέρες πονηρές.

Γι’ αυτό, ν’ αγωνιζώμαστε…»


Μην ακούσεις ποτέ τι λέει ο κόσμος. Μπαίνουν πειρασμοί. Άνθρωποι είμεθα.

Ο διάβολος έχει πολλά ποδάρια, πανουργίες, παγίδες.

Όλα να αντιμετωπίζωνται μέσα στον γάμο με αγάπη, πραότητα, υπομονή.


Πίστη στον Θεό και προσευχή και όλα θα πηγαίνουν κατά Θεόν.

Μεταξύ σας (με τον σύζυγο) να υπάρχη κλίμα απόλυτης εμπιστοσύνης και ειλικρίνειας.

Μην αφήνης κάτι μέσα σου, γιατί αυτό μετά θα σε πνίξη.

Μην αφήνης τους λογισμούς να εμφωλεύουν μέσα σου, είναι όφεις.


Η αγάπη όλα τα σκεπάζει. Με προσοχή, διάκριση, λεπτότητα και απέναντι στον κόσμο και μεταξύ σας.

Αν έχετε κάτι μεταξύ σας, μην το λέτε σε τρίτους.

Η προσοχή και η προσευχή όλα τα διορθώνουν, όλα τα κάνουν καλά.

Να ζούμε με σωφροσύνη, νηστείες, αποχή σαρκικών επιθυμιών».


Κόρη Ιερέως πέρασε τον συνήθη πειρασμό της εφηβείας για το παντελόνι.

Οι γονείς τής είπαν πολλά, συζήτησαν, την συμβούλευσαν και οι δυο, αυτή όμως επέμενε.

Τότε της είπαν: «Εμείς δεν έχομε να προσθέσωμε τίποτε άλλο.

Αν θέλης, όμως, να συζητήσης το θέμα με τον Γέροντα και να κάνωμε όλοι μας υπακοή σε ό,τι πη εκείνος».


Πήγε, λοιπόν, κι όταν βγήκε, είχε χαλαρώσει τελείως.

Ο Γέροντας της είπε: «Καλό μου παιδί, αυτό δεν το θέλει ο Θεός για τις γυναίκες.

Δεν σκέπτεσαι ότι είσαι παιδί ιερέως, και αν το κάνης εσύ, θα σε μιμηθούν κι άλλες κοπέλλες;

Δεν σκέπτεσαι τον πατέρα σου; Πώς θα μιλήση γι’ αυτό το θέμα στις γυναίκες;».

Τα λόγια του είχαν την ζεστασιά και την ευωδία της προσευχόμενης καρδίας, γι’ αυτό αλλοίωναν τους ανθρώπους.


«Πολλές φορές λένε (κατηγορίες) για τους Ιερείς. (Αλλά) και οι παπάδες άνθρωποι είναι.

Μπορεί ένας άνθρωπος να έσφαλε στην ζωή του, δεν φταίνε και όλοι οι άνθρωποι.

(Και ένας παπάς μπορεί να έσφαλε, δεν φταίνε όλοι οι παπάδες.)


Αλλά «μην κρίνετε » λέγει ο Χριστός «ίνα μη κριθήτε», διότι με το μέτρο που κρίνομε θα κριθούμε μια μέρα.

Ποιοι είμαστε που θα κρίνωμε;

Να κάνωμε προσευχή να φωτίζη ο Θεός τον κάθε άνθρωπο. Όσο μπορούμε να συγχωρούμε».


«Να κάνετε πάντοτε προσευχή και να ‘χετε πάντα την ελπίδα στον Θεό.

Θα σας βοηθήση η Χάρις της Παναγίας, του οσίου Δαυΐδ και του αγίου Ιωάννου του Ρώσσου.

Για όλο τον κόσμο κάνομε προσευχές και οι προσευχές στηρίζουν».


«Το ψωμάκι μας να βγάζωμε και όπου να είναι (αρκεί να εργαζώμαστε).

Τα παιδιά των πρωτοπλάστων, ο ένας ήταν γεωργός και ο άλλος ποιμένας.

Όλα τα επαγγέλματα καλά είναι, μόνο να είμαστε κοντά στον Θεό.

Και ο Απόστολος Παύλος για να μη φάη, με συγχωρείτε, δωρεάν το ψωμί από κανένα άνθρωπο,

εργαζόταν με τα χέρια. Έφτειαχνε σκηνές.


Λοιπόν και αυτοί οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας και αυτοί εργαζόντανε.

Ο ίδιος ο Χριστός μας, και εκείνος εργαζότανε στο μαραγκούδικο.

Και κείνος ήταν Θεός και άνθρωπος αλλά και κείνος εργάσθηκε.

Πάντοτε η εργασία είναι αρετή στον άνθρωπο».


«Λέω ότι η νηστεία ωφελεί τον άνθρωπο και στην ψυχή και στο σώμα.

Πρέπει και νηστείες να τηρήσετε, αν έχετε υγεία, το κατά δύναμη με την άδεια του γιατρού,

αλλά και με την εντολή του Πνευματικού. Όλα να γίνωνται με πολλή διάκριση και προσευχή.

Ιδιαιτέρως να προσεύχεσθε, να αγωνίζεσθε τον αγώνα τον καλόν, διότι ο διάβολος γυρίζει ως λέων ωρυόμενος».


«Δεν ξέρομε την ημέρα, ουδέ και την ώρα.

Γι’ αυτό, επειδή είμαστε προσωρινοί άνθρωποι, ας φροντίζωμε για την ψυχή μας, που είναι πράγμα αθάνατο.

Πεθαίνουν οι άνθρωποι, αλλά πώς πεθαίνουν;

Πεθαίνομε, αλλά να είμαστε κοντά στον Χριστό.


Να αγωνιζώμαστε με προσευχή, με αγάπη».

«Παιδιά μου, σήμερα οι καιροί είναι δύσκολοι, οι ημέρες πονηρές.

Γι’ αυτό, ν’ αγωνιζώμαστε. Αν δεν αγωνιζώμαστε, πώς θα σωθούμε;».


«Όταν εξομολογώ, κάνω προσευχή να κρατάω τα καλά και τα άσχημα να τα διώχνω.

Αν ακούμε κάτι άσχημο, αμέσως να το διώχνωμε·

από το ένα αυτί να μπαίνουν (τα άσχημα) και από το άλλο να βγαίνουν».


«Να έχης την ελπίδα σου στον Θεό. «Ο άνωθεν Κύψας βλέπει».

Εμείς θα κάνωμε το ανθρώπινο, την προσπάθεια»

«Αγώνας, προσευχή, πίστη. Να ‘χουμε ταπείνωση, σεμνότητα, τιμιότητα».

«Η δύναμη του Θεού είναι πολύ μεγάλη. Η προσευχή, πάντα κάνει καλό».

«Ό,τι κάνομε, να το κάνωμε για τον Θεό και όχι για την κενοδοξία».

«Ο Θεός δέχεται την λίγη νηστεία που γίνεται με ταπείνωση».




Πηγή: (Από το βιβλίο: Ο Γέρων Ιάκωβος. Διηγήσεις-Νουθεσίες-Μαρτυρίες.)



simeiakairwn