Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Oι τρεις τελευταίες επιθυμίες του Μεγάλου Αλεξάνδρου



Ευρισκόμενος στα πρόθυρα του θανάτου, ο Μέγας Αλέξανδρος συγκάλεσε τους στρατηγούς του και

τους κοινοποίησε τις τρεις τελευταίες επιθυμίες του.


1) Να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής.


2) Τους θησαυρούς που είχε αποκτήσει (ασήμι, χρυσάφι, πολύτιμους λίθους) να τους σκορπίσουν

σε όλη τη διαδρομή μέχρι τον τάφο του.


3) Τα χέρια του να μείνουν να λικνίζονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων.


Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες, ρώτησε τον Αλέξανδρο ποιοι ήταν οι λόγοι.


Ο Αλέξανδρος του εξήγησε:

1) Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο

ότι ούτε εκείνοι δεν έχουν, μπροστά στο θάνατο, τη δύναμη να θεραπεύουν!


2) Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου,

για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε εδώ, εδώ παραμένουν!


3) Θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν

ότι ερχόμαστε με τα χέρια άδεια και με τα χέρια άδεια φεύγουμε,

όταν τελειώσει για εμάς ο πιο πολύτιμος θησαυρός που είναι ο χρόνος!



από το βιβλίο: «ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ: Ιστορικό – οδοιπορικό – Αναβίωση»

[XAPA]

Το μαγειρειό του Αγίου! (Μια θαυμαστή διήγηση)


Του Αρχιμανδρίτου Εφραίμ Παναούση


~ Ο γέρο-Ευμένιος ήτανε μάγειρας στο μοναστήρι. Χρόνια στο διακόνημα αυτό. Είχε μάθει στις πυρωστιές και τα ξύλα

όλοι στο μοναστήρι μαυρισμένο τον θυμούνται και τα χέρια του να μυρίζουν κρεμμύδι ή φρέσκο ροφό.


Μαγείρευε πάντοτε με φόβο Θεού και αγάπη. όταν πρωτόρθε στο μοναστήρι έκανε δέκα χρόνους παραμέγειρας

κοντά στον γέρο-Κλήμη.

–Να λογαριάζεις του είπε ο γέρο-Κλήμης, ότι δεν μαγειρεύεις για ανθρώπους αλλά για αγγέλους.

Οι πατέρες άγγελοι είναι. Κάμε το καλύτερο.


Πιστός στην υπακοή ο γέρο-Ευμένιος νύχτα ακόμα σηκωνόταν και ετοίμαζε την φωτιά. Από το ακοίμητο καντήλι που έκαιγε

μέσα στο μαγειριό άναβε τα ξύλα. Ύστερα έριχνε σταυροειδώς το λάδι στο νταβά λέγοντας την ευχή. Κι έπαιρνε να μαγειρεύει.

Το αλάτι να ρίχνε…Κύριε ελέησον.


Κι ύστερα μετά την Θεία Λειτουργία οι πατέρες εύρισκαν όμορφες σερβιρισμένες κουμπανιές στο τραπέζι με αγάπη και φροντίδα.

Όταν τελείωνε η τράπεζα οι διακονούντες μοναχοί, μαζί και ο γέρο-Ευμένιος, στέκονταν σκυφτοί ζητώντας συγχώρεση από τους

αδελφούς για τις παραλήψεις ή τα λάθη στη διακονία τους.


Ό γέρο-Ευμένιος άμα εύρισκε καμιά δυσκολία στο διακόνημα, πήγαινε μπροστά στην εικόνα της Παναγιάς

και του Αγίου Ευφρόσυνου του Μάγειρου και ζητούσε λύση. Κι η απάντηση ερχόταν.


Μέσα στο καλογερικό μαγειριό στέκονταν ένα παλιό βυζαντινό εικόνισμα του Αγίου Ευφρόσυνου που ο γέρο-Ευμένιος

του είχε αγάπη μεγάλη. Πόσο ήθελε να του μοιάσει!


Είχε διαβάσει στο Συναξαριστή πως ο Άγιος ήτανε και εκείνος μάγειρας σε ένα μοναστήρι.

Όλοι τον θεωρούσαν αγροίκο και αμόρφωτο και κανείς δεν του έδινε σημασία.

Οι καταφρονήσεις και οι χλευασμοί τον συνόδευαν καθημερινά. Αλλά ο Άγιος κρατούσε την ησυχία του λογισμού του

χωρίς να ταράζεται.


Στο μοναστήρι του Αγίου βρίσκονταν ένας ευλαβής ιερέας που παρακαλούσε τον Θεό να του αποκαλύψει αγνές ψυχές

που αναπαύεται η χάρη Του.


Μια νύχτα λοιπόν, ενώ κοιμόταν ο ιερέας, είδε ότι βρίσκονταν σε έναν όμορφο κήπο γεμάτο πανέμορφα αγαθά. Ανάμεσα τους

βρίσκονταν και ο αγροίκος Ευφρόσυνος! Απόρησε ο ιερέας και τον πλησίασε για να μάθει ποιος ήταν αυτός ο κήπος και πως βρέθηκε

εκείνος σ’ αυτόν.


-Ο κήπος, του είπε ο Άγιος Ευφρόσυνος είναι το σπίτι των εκλεκτών του Θεού. Βρίσκομαι και εγώ εδώ κι απολαμβάνω

τα κάλλη του Δημιουργού!

-Μπορείς, αποκρίθηκε ο ιερέας, να μου δώσεις κι εμένα από αυτά τα δώρα;

Τότε ο Άγιος από το περίσσευμα της καρδιάς του του έδωσε μερικά μυρωδάτα μήλα που το άρωμα τους τον μέθυσε.


Όταν σήμανε το σήμαντρο ο ιερέας ξύπνησε και είδε στον κόρφο του τα δώρα του Αγίου. Έτρεξε στην εκκλησία, βρήκε τον Άγιο

και τον ανάγκασε να του πει αν εκείνος ήταν που του έδωσε τα μυρωδάτα μήλα. Κι εκείνος με ταπείνωση πολλή «ομολόγησε» που

βρισκόταν το προηγούμενο βράδυ.


Μετά την ακολουθία ο ταπεινός ιερέας διηγήθηκε σε όλους τους πατέρες τι είχε δει και τι είχε ζήσει. Όσα τους είπε τους έλεγξαν

για την άκαρδη συμπεριφορά τους προς τον Όσιο. Δακρυσμένοι τον γύρεψαν να του ζητήσουν συγνώμη για την σκληρότητα

της καρδιάς τους. Όμως ο Άγιος είχε φύγει κρυφά από το μοναστήρι αποφεύγοντας τον ανθρώπινο έπαινο.

Εκοιμήθη άγνωστος μεταξύ αγνώστων, γνώριμος μόνο στο Θεό.


Πολύ τον ωφελούσε ο βίος του Αγίου Ευφρόσυνου του μάγειρου το γέρο-Ευμένιο. Χαμένος ο παππούλης στα μυρωδικά

και στις μασίνες, μακριά από τον κόσμο που παλεύει μόνο για να φαίνεται, προσευχόταν και έλεγε:

-Κάνε με Κύριε να με χάσουν οι άνθρωποι και να με βρει η Αγάπη Σου!



*Το άρθρο γράφτηκε στο περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία τον Φεβρουάριο του 2004. Επιμέλεια: Κώστας Ζουρδός

πηγή: proskynitis.blogspot.com

simeiakairwn.gr

[XAPA]

Πως ο Άγιος Χαράλαμπος έσωσε τον μικρό Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη



~ Κάποτε, διηγείτο ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, όταν ήμουν μικρό παιδί, έπαθα τέτοιο σοβαρό κρυολόγημα,

που έπεσα στο κρεβάτι με μεγάλη δύσπνοια και φοβερό πόνο στην αριστερή πλευρή του θώρακα.

Γιατρός στο χωριό δεν υπήρχε και η μόνη καταφυγή μας ο Θεός και οι Άγιοι Του.


Είχαμε στο σπίτι μας μια μικρή ασημένια εικόνα του Αγίου Χαραλάμπη, θαυματουργή, έως εξακοσίων ετών,

που τη φέραμε από τη Μικρά Ασία πατρογονικό κειμήλιο.

Η μητέρα μου λοιπόν, έκανε πολλή προσευχή και μετάνοιες παρακαλώντας τον Άγιο.

Τότε βλέπω ένα χέρι Ιερέως από τον καρπό και κάτω, να περνάει πάνω από το κεφάλι μου,

να κατεβαίνει στο στήθος μου στο σημείο που πονούσα, όπου με σταύρωσε και με χάιδεψε.

Αμέσως πέρασε ο πόνος και η δύσπνοια και έγινα καλά.


Λέω τότε στη μητέρα μου:

-Μητέρα, είδα ένα χέρι Ιερέως που με σταύρωσε και με χάιδεψε και είμαι καλά. Όλα πέρασαν.

Μάλιστα της είπα, ότι το χέρι ήταν τριχωτό στο καρπό, με τόση λεπτομέρεια το είδα.


-Παιδί μου, μου είπε η μητέρα μου, ήταν ο Άγιος Χαράλαμπος που ήρθε και σε θεράπευσε.

Τη σημερινή ημέρα να την τιμάς πάντοτε, ήταν του Αγίου Αποστόλου Θωμά, όταν έγινε το θαύμα,

γιατί ήσουν νεκρός και αναστήθηκες.



vimaorthodoxias

[XAPA]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος εμφανίστηκε σε μοναχό που δεν του άναψε το καντήλι



Μία ημέρα λοιπόν δύο χωριάτες ήλθαν στα παζάρια και ο ένας αγόρασε την φοράδα του άλλου.

Εκείνος που την αγόρασε, επήγε εις την εκκλησία και επροσκύνησε.

Άφησε δε εμπρός εις την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου και μερικά χρήματα και μου είπε να ανάψω ένα κερί.

Εγώ άναψα το κερί, είδα τα χρήματα, ήσαν αρκετά, δεν τα πήρα τα χρήματα, τ’ άφησα εμπρός στην εικόνα.

Κατά το βράδυ, επήγα να ανάψω τα καντήλια και βλέπω να λείπουν τα χρήματα. Μα δεν ξέρεις πόση στενοχώρια μου ήλθε.


Ο πειρασμός με εσκλήρυνε και εμένα και, όπως κουβεντιάζουμεν μαζί, επήγα εμπρός στην εικόνα του Αγίου και του λέγω:

– Άγιε Πρόδρομε, δεν είσαι εδώ;

Γιατί αφήνεις και σου παίρνουν τα χρήματα εμπρός από την Εικόνα σου; Ααα, δεν σου ανάβω το καντήλι.

Έτσι, γέρο-Λάζαρε, άναψα μόνο της Παναγίας το καντήλι και έφυγα. Ναι, αλλά μέσα μου όμως η καρδιά μου κτυπούσε λιγάκι.


Επήγα στον μύλο, ανέβηκα επάνω στο σπίτι, έφαγα λίγο ψωμί, αλλά συγχυσμένος.

Θυμόμουνα ότι το καντήλι του Αγίου το είχα σβηστό, αλλά ο κοτσονούρης (ο διάβολος) δεν με άφηνε, πολύ με εσκλήρυνε.

Έλεγα μέσα μου:

– Άϊ να δούμε τι θα γίνη. Δεν το ανάβω το καντήλι απόψε.


Εκοιμήθηκα λοιπόν, αδελφέ μου, με την σύγχυσιν όπου είχα, όμως επέμενα στην γνώμη μου.

Έτυχε να είναι πανσέληνος, το φεγγάρι σαν ήλιος και από το παράθυρο του κελλιού μου έμπαινε μέσα το φως.

Καθώς λοιπόν εκοιμόμουν μόνος μου -διότι άλλον συνοδεία τότε δεν είχα

(βρισκόταν στο μετόχι της Μονής Διονυσίου στα Μαριανά Χαλκιδικής)

- κατά τα μεσάνυκτα αισθάνομαι μία σκουντιά.

Ξυπνώ και βλέπω έναν γίγαντα μπροστά μου, με τα μαλλιά ξέπλεκα.


Από τον φόβο μου άρχισα να τρέμω και μόλις εμπόρεσα να του ειπώ:

– Πώς ήλθες εδώ;

Εις απάντησιν μου λέει με ύφος σοβαρόν:

– Το πώς ήλθα μη ερωτάς, αλλά ειπές μου, γιατί δεν ανάβεις το καντήλι;

Και αμέσως με πολύν φόβον, με τρέμουσαν φωνήν, με δάκρυα στους οφθαλμούς λέγω:

-Να με σχωρέσης, Άγιε, έσφαλλα.


Τότε του έβαλα τρεις μετάνοιες κλαίγοντας εις τα πόδια του και τον παρακαλούσα να με συγχωρέση.

Ενώ ο γέρο-Βησσαρίων μου εδιηγούνταν αυτά, άρχισε από την κατάνυξιν να κλαίη ενώπιόν μου.

Αφού παρήλθεν η κατάνυξις, εξηκολούθησε.

Τότε ακούω, αδελφέ, τον Τίμιον Πρόδρομον με γλυκείαν και ήμερον φωνήν και μου λέει:

– Παιδί μου, Βησσαρίων, λέγεις ότι δεν είμαι εδώ;

Και αν εγώ δεν είμαι εδώ, τότε ποιος σε φυλάγει εδώ τόσα χρόνια, σ’ αυτήν την ερημιά από τους ληστές

και τα άλλα κακοποιά στοιχεία;

(Και πάλιν άρχισε να κλαίη ο π. Βησσαρίων εκ συγκινήσεως και ευλαβείας του προς τον Τίμιον Πρόδρομον).


– Άγιε μου, του λέγω, σε παρακαλώ να με συγχωρέσης, δεν το ξανακάνω.

– Πήγαινε ν’ ανάψης το καντήλι στην Εικόνα μου, και να το κηρύττης και εις τους άλλους ότι κάνουν θαύματα οι εικόνες,

διότι πολλοί εδώ άρχισαν να λέγουν ότι δεν θαυματουργούν οι εικόνες.

Αυτά μου είπεν ο Άγιος και έγινε άφαντος.

Εγώ εκείνη την ώρα επήγα στην εκκλησία και, ω του θαύματος! βλέπω όλα τα χρήματα στον ίδιο τόπο, όπως ήσαν,

μπροστά στην εικόνα του Αγίου!

Ποιος να ξέρει τι λαχτάρα να ετράβηξε εκείνος ο κλέφτης και τα έφερε αυτήν την ίδια νύκτα τα χρήματα στην εικόνα.


Τέλος τον ρώτησα:

– Τι ενδύματα φορούσε ο Τίμιος Πρόδρομος;

– Να, όπως τον βλέπεις στην Εικόνα με την προβειά. Αλλά τέτοιον υψηλόν άνθρωπο δεν είδα άλλον στη ζωή μου.

Μα τι να σου ειπώ! Άνδρας πελώριος, γίγαντας.

– Σε πιστεύω, του λέγω, διότι και ο Χριστός μας λέγει στο Ευαγγέλιο ότι «ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου

του Βαπτιστού», αγκαλά (αν και) πρωτίστως υπονοείται δια το πλήθος των αρετών του και την μεγάλη του αγιωσύνην.

Όμως ισχύει αυτό και διά τη σωματικήν του διάπλασιν, διότι τα λόγια του Κυρίου και τα δύο περιλαμβάνουν.


Από το βιβλίο του Μοναχού Λάζαρου Διονυσιάτου, “Διονυσιάτικαι Διηγήσεις”.


Πηγή: vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

Ευτυχία είναι όταν χαίρεσαι και δοξολογείς γι αυτά που έχεις και δεν αγκομαχείς,

ούτε θλίβεσαι για όσα ονειρεύεσαι ότι θα έπρεπε να έχεις


Μεγάλου Βασιλείου


Ευτυχία είναι όταν χαίρεσαι και δοξολογείς γι αυτά που έχεις και δεν αγκομαχείς,

ούτε θλίβεσαι για όσα ονειρεύεσαι ότι θα έπρεπε να έχεις.

Ζήσε την κάθε σου μέρα απλά, ευχαριστιακά, χωρίς αγωνιώδη μέριμνα για το μέλλον.

Μή φαντάζεσαι τα ανύπαρκτα, αλλά φρόντισε να αξιοποιήσεις τα παρόντα.


Να είσαι νηφάλιος, συνετός, εργατικός και προνοητικός.

Πρόσεχε τον εαυτό σου.

Απόθεσε με εμπιστοσύνη τη ζωή σου στην πρόνοια Εκείνου που η αγάπη Του και εκ του μη όντος σου χάρισε ύπαρξη και ζωή.

Για σένα η θάλασσα και η γη και ότι υπάρχει επάνω σε αυτήν.


Σε σένα φανερώνουν ο αέρας, ο ουρανός και τ' άστρα την τάξη και την αρμονία τους.

Για σένα η ενανθρώπιση του Υιού Του.

Για σένα η διανομή των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος.

Για σένα η κατάργηση του θανάτου και η ελπίδα της Αναστάσεως.

Για σένα η πανευφρόσυνος Βασιλεία Του και τα στεφάνια της δικαιοσύνης,

αν για την αρετή κοπιάσεις.



yiorgosthalassis

[XAPA]

Όταν η Αγία Αικατερίνη επισκέφτηκε την Γερόντισσα Λαμπρινή!



Γερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου της Άρτας:

«Όλα αυτά που προσφέρουμε στην Προσκομιδή, κρασιά, κεριά και τα ονόματα, τα παίρνουν Άγγελοι και τα πηγαίνουν απάνω».


Μια φορά είχα πάει στην Αγία Αικατερίνη.

Είχαν μνήμη (εορτή αγίου) εκεί και έδωκα το χαρτάκι μου με τα ονόματα.

Το πρωΐ υστέρα πού είχε τελειώσει η Λειτουργία, είδα κατά γης το χαρτάκι στο Ιερό μπροστά.

Στενοχωρήθηκα και είπα:

«Αχ, Θεέ μου, αγία Αικατερίνη, ήρθα εδώ και δεν διαβάστηκαν τα ονόματά μου».


Τη νύχτα στον ύπνο μου ήρθε μία νέα ωραία (αγία Αικατερίνη) και μου είπε:

«Φοβήθηκες, παιδί μου, μήπως δεν διαβάστηκαν τα ονόματα; Τα διάβασα εγώ, ας μην τα διάβασε ο παπάς».

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί.

Μου το έδειξε.

Είδα ότι ήταν το χαρτί που είχα γράψει τα ονόματα και το είχα δώσει στον παπά για να τα μνημονεύσει στην Προσκομιδή



simeiakairwn

[XAPA]

Όσιος Παΐσιος: Η ευλάβεια στις εικόνες – Παραπονέθηκε ο Άγιος Νικόλαος, γιατί τον έβαλε ο μοναχός ανάποδα!


Ένας μοναχός ετοίμασε μία εικόνα του Αγίου Νικολάου, για να την δώσει ευλογία σε κάποιον.

Την τύλιξε με καλό χαρτί και την έβαλε σε ένα ντουλάπι, μέχρι να την δώσει…

Αλλά χωρίς να το προσέξει, την έβαλε ανάποδα… Σε λίγο άρχισε να ακούγεται μέσα στο δωμάτιο ένας κρότος.

Κοίταζε ο μοναχός από δω, αποκεί, να δει από πού ερχόταν αυτός ο κρότος… «τακ-τακ-τακ»· δεν τον άφηνε να ησυχάσει.


Τελικά όταν πήγε κοντά στο ντουλάπι, κατάλαβε ότι ο κρότος έβγαινε από εκεί.

Το ανοίγει και βλέπει ότι ο κρότος έβγαινε από την εικόνα. «Τι να έχει η εικόνα; λέει· για να δώ».

Μόλις την ξετύλιξε, είδε πως ήταν ανάποδα…

Την έστησε όρθια και αμέσως σταμάτησε ο κρότος…


Ο ευλαβής ιδιαίτερα ευλαβείται τις εικόνες.

Και όταν λέμε «ευλαβείται τις εικόνες», εννοούμε ότι ευλαβείται το εικονιζόμενο πρόσωπο.

Όταν έχει κανείς μια φωτογραφία του πατέρα του, της μάνας του, του παππού του, της γιαγιάς του,

του αδελφού του, δεν μπορεί να την σχίσει ή να την πατήσει, πόσο μάλλον μια εικόνα!


Οι Ιεχωβάδες δεν έχουν εικόνες. Την τιμή που αποδίδουμε στις εικόνες την θεωρούν ειδωλολατρία.

Είπα σε έναν Ιεχωβά μια φορά:

«Εσείς δεν έχετε φωτογραφίες στα σπίτια σας;».

«Έχουμε», μου λέει.

«Έ, καλά, η μάνα, όταν το παιδί της λείπει μακριά, δεν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της;».

«Την φιλάει», μου λέει.

«Το χαρτί φιλάει ή το παιδί της;».

«Το παιδί της», μου λέει.

«Έ, όπως εκείνη, όταν φιλάει την φωτογραφία του παιδιού της, του λέω, φιλάει το παιδί της και όχι το χαρτί,

έτσι και εμείς τον Χριστό φιλούμε· δεν φιλούμε το χαρτί ή το σανίδι».


Από το βιβλίο: «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β΄»

simeiakairwn

[XAPA]

ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ

Η ομορφιά του είναι απερίγραπτη!



Τον Μάιο του 2008 , ένας ευσεβέστατος κρατικός υπάλληλος ήρθε να προσκυνήσει την Παναγιά στην Βαρνάκοβα

μαζί με την σύζυγό του. Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μαζί του, αναφέρθηκε και στην Χάρη

του Αρχάγγελου Μιχαήλ και σε αλησμόνητα περιστατικά όπου δέχτηκε την άμεση βοήθειά του. Χαρακτηριστικά είπε:


“Επειδή το αγοράκι μου είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας, αποφάσισα να πάω στο προσκύνημα του Αρχάγγελου Μιχαήλ

στο Μαντάμαδο της Μυτιλήνης και να ζητήσω τις μεσιτείες του για την θεραπεία του παιδιού μου.

Πράγματι , φθάσαμε στο προσκύνημα , όπου πολλοί πιστοί περίμεναν στην σειρά για να μπορέσουν να προσκυνήσουν.


Όταν όμως βρέθηκα μπροστά στην θαυματουργή εικόνα του, δυστυχώς δεν μπόρεσα να προσευχηθώ όπως το ήθελα.

Κι ενώ απομακρυνόμουν, είπα με την σκέψη μου στον Αρχάγγελο: “Αρχάγγελέ μου!

Τι καλά θα ήταν να μου έκανες την χάρη να σε δω ζωντανό, τότε πιστεύω θα μπορούσα να σου πω τα όσα θέλω!”».

Τόλμη; Πίστη; Και τα δύο! Και η αγαθότητα του Αρχαγγέλου συγκατάνευσε στην ανθρώπινη αδυναμία!


Και συνέχισε ο εν λόγω πιστός:

“Ενώ είχα διανύσει μερικά μέτρα από την εικόνα, ένοιωσα μια ακατανίκητη έλξη να γυρίσω πάλι προς αυτήν.

Πράγματι, στράφηκα προς τα πίσω, κρατώντας πάντα το άρρωστο παιδάκι μου απ’ το χέρι. Και τι να δω!

Μεταξύ εμού και της εικόνας στεκόταν ολοζώντανος ο Αρχάγγελος Μιχαήλ!

Φορούσε ολόλευκα ρούχα, μα σαν να ήταν από φως!





Το πρόσωπό του είχε μια θεία ομορφιά και είχε ένα μειδίαμα συμπαθείας και φιλικότητας.

Τα μαλάκια του ήταν σγουρά και έπεφταν μέχρι τους ώμους του. Κοκκάλωσα σ’ αυτή τη στάση!

Έτρεμα και τα δάκρυα έτρεχαν βροχή από τα μάτια μου.

Για μια στιγμή, έγινε άφαντος από τα μάτια μου ο αγαπημένος μου Αρχάγγελος.

Τότε συνήλθα και απομακρύνθηκα σιωπηλά, ενώ οι άλλοι προσκυνητές νόμιζαν ότι απλώς είχα συγκινηθεί

κατά το προσκύνημά μου.


Αυτή η χαριτωμένη εμπειρία που παραχώρησε η αγάπη του Θεού , με γέμισε χαρά και αποτέλεσε σταθμό στη ζωή μου.

Από τότε αισθάνομαι πιο δυνατός στην πίστη, αλλά και πιο ταπεινός για την συγκατάβαση που έδειξε ο Αρχάγγελος

στην ανθρώπινη αδυναμία μου.

Το παιδί μου τελικά θεραπεύτηκε αλλά και σε άλλες δύσκολες περιστάσεις της ζωής μου ο Αρχάγγελος Μιχαήλ

στάθηκε προστάτης και βοηθός μου, όπως η κατωτέρω. Μεγάλη η Χάρη του!”



Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009


yiorgosthalassis.

[XAPA]

«Διακονητές» και «Προστάτες» Άγιοι


– Γέροντα, πονάει το δόντι μου.

– Δεν είναι καλά να πονέσης λίγο, για να ωφεληθής και λίγο;

Κάνε ένα κομποσχοίνι στον Άγιο Αντίπα, που βοηθάει στον πονόδοντο, και θα σού περάση ο πόνος.


– Έκανα, Γέροντα, και δεν πέρασε

– Φαίνεται κάτι θα φταίη.

Αν του πης: «από τώρα θα είμαι πιο προσεκτική σε όλα», αμέσως ο Άγιος θα βοηθήση.

Ο Άγιος Αντίπας είναι μεγάλος Άγιος!

Πόσο ευαρέστησε στον Θεό! «Αντίπας ο μάρτυς μου ο πιστός» (1) , λέει στην Αποκάλυψη.


– Γέροντα, στην Ακολουθία και στην Παράκληση της Αγίας Βαρβάρας αναφέρεται ότι η Αγία θεραπεύει τις λοιμώδεις ασθένειες.

– Ποιές είναι οι λοιμώδεις ασθένειες;


– Οι ασθένειες, Γέροντα, που μεταδίδονται με τα μικρόβια.

– Τότε να παρακαλάτε την Αγία Βαρβάρα να σας βοηθάη, για να μη μεταδίδεται το «μικρόβιο» της ζήλειας μεταξύ σας.

Να φωτοτυπήσης την Παράκληση της Αγίας Βαρβάρας και να την μοιράσης στις αδελφές.


– Η Αγία Βαρβάρα, Γέροντα, είναι προστάτις και του Πυροβολικού.

– Έ, καλά, ένας Άγιος μπορεί να κάνη όλα τα διακονήματα.


– Γέροντα, και η Αγία Ειρήνη είναι προστάτις της Χωροφυλακής.

– Ναί, γι’ αυτό, όταν καμμιά φορά δεν έχης ειρήνη, να παρακαλάς την Αγία Ειρήνη, που κυβερνάει και ολόκληρο

το σώμα της Χωροφυλακής (2) και φέρνει ειρήνη, να φέρνη την ειρήνη και μέσα στην καρδιά σου.


– Γέροντα, πολύ συχνά χάνω πράγματα και μετά χάνω χρόνο για να τα βρώ.

– Γιατί δεν επικαλείσαι τον Άγιο Μηνά που έχει ειδικότητα σ’ αυτό;

Ο Άγιος Μηνάς αμέσως φανερώνει ό,τι χάσουμε, χωρίς να έχη πολλές απαιτήσεις!


Εγώ μια φορά, όταν ήμουν στο Κοινόβιο (3) , είχα χάσει το κλειδί από το κελλί μου

– τότε κλειδώναμε τα κελλιά, γιατί μέσα στο μοναστήρι κυκλοφορούσαν και διάφοροι κοσμικοί.-

«Δεν πειράζει, λέω, θα πάω στο μαραγκούδικο».

Κοιτάζω, έλειπε το κλειδί και από το μαραγκούδικο.


Πάω στο βουρδουναριό (4) , όπου έφτιαχνα τα σαμάρια για τα ζώα, και από ’κεί έλειπε το κλειδί.

«Που να πάω τώρα;», λέω.

Άναψα τότε ένα κερί στον Άγιο Μηνά και αμέσως τα βρήκα όλα τα κλειδιά εκεί που δεν περίμενα.

Ένα κερί και εντάξει! Υποχρεώνονται οι Άγιοι με το κερί.


Τον Άγιο Μηνά εγώ δεν ήξερα ότι τον εικονίζουν και καβαλλάρη.

Η μητέρα μου, που τον είχε δει μια φορά και της έδωσε απάντηση για ένα θέμα,

μου είπε ότι ο Άγιος Μηνάς είναι καβαλλάρης.


Εγώ επέμενα και της έλεγα ότι μόνον ο Άγιος Δημήτριος και ο Άγιος Γεώργιος είναι καβαλλάρηδες.

«Όχι, μου έλεγε η μητέρα μου, αυτός που είδα ήταν με καστανό άλογο και μου είπε ότι είναι ο Άγιος Μηνάς.

″Ποιός είσαι; τον ρώτησα.

Ο Άγιος Γεώργιος έχει άσπρο άλογο, ο Άγιος Δημήτριος κόκκινο· εσύ ποιός είσαι;”.

“Ο Άγιος Μηνάς είμαι”, μου είπε».


– Γέροντα, μπορεί ο Άγιος Σπυρίδων να ζήτησε από τον Θεό να μείνη άφθαρτο το Λείψανό του;

– Όχι, πώς μπορεί να γίνη αυτό;

Οι Άγιοι δεν ζητούν τέτοια πράγματα.

Ο Θεός οικονόμησε να μείνη άφθαρτο το Λείψανο, για να βοηθιούνται οι άνθρωποι.


Και βλέπετε πώς τα έχει οικονομήσει ο Θεός!

Επειδή η Κέρκυρα, η Κεφαλλονιά και η Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν

να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό, έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και

τον Άγιο Διονύσιο.


– Γέροντα, όταν είσαστε στο μοναστήρι, αισθάνομαι μεγάλη ασφάλεια. Όταν λείπετε και συμβή κάποιος πειρασμός, δειλιάζω.

– Μη φοβάσαι, έχετε Προστάτες μεγάλους κοντά σας· να μην τους αφήνετε, να τους ενοχλήτε συνέχεια.

Όταν θα χρειάζεται και η δική μου σκιά για ανθρώπινη βοήθεια, είτε από το Άγιον Όρος είτε από κοντά, θα υπάρχη.

Εάν στην κοσμική ζωή τα καλά αδέλφια φροντίζουν τις αδελφές τους, πόσο μάλλον στην πνευματική ζωή,

που είναι ανώτερη.


Γι’ αυτό και σάς έχω αφήσει τον θησαυρό που είχα, τον Άγιο Αρσένιο, και επόμενο είναι να είναι εδώ και η καρδιά μου,

γιατί «όπου ο θησαυρός, εκεί και η καρδία» (5) .

Άλλωστε σας το είχα πεί:

«Ό,τι πολύτιμο κι αν έχω, θα το αφήσω στην Μονή σας, όπου μένει και ο Άγιός μου», ο οποίος σε κάποιον (6) είπε:

«Εγώ μένω έξω από την Θεσσαλονίκη».

Γι’ αυτό, αφού και ο ίδιος είπε ότι μένει εδώ, να τον παρακαλάς εκ μέρους μου – εάν διστάζης –,

να παίρνη την πατερίτσα του και να βολεύη με τον τρόπο του τα ταγκαλάκια.


Αυτή είναι και η δουλειά όλων γενικά των Αγίων·

να βοηθούν και να προστατεύουν εμάς τους ταλαίπωρους ανθρώπους

από τους ορατούς και αοράτους πειρασμούς.

Δική μας δουλειά είναι, όσο μπορούμε, να ζούμε πνευματικά, να μη στενοχωρούμε τον Χριστό,

να ανάβουμε το καντηλάκι στους Αγίους και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν.


Σε αυτήν την ζωή έχουμε ανάγκη βοηθείας, για να μπορέσουμε να πάμε κοντά στον Χριστό.

Στην άλλη ζωή, εάν ο Θεός μας αξιώση και πάμε κοντά Του, ούτε και τους Αγίους θα «κουράζουμε»,

αλλά ούτε και θα υπάρχη λόγος να τους παρακαλούμε να μας βοηθήσουν.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ,ΛΟΓΟΙ ΣΤ’
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2012



(1) Αποκ. 2, 13. Ο Άγιος Αντίπας, επίσκοπος Περγάμου, έζησε κατά τους Αποστολικούς χρόνους και μαρτύρησε στην Πέργαμο. Η μνήμη του εορτάζεται στις 11 Απριλίου.
(2) Ειπώθηκε το 1986.
(3) Στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου τα έτη 1953-1955.
(4) Βουρδουναριό: Σταύλος υποζυγίων και οι σχετικοί βοηθητικοί χώροι.
(5) Βλ. Ματθ. 6, 21.
(6) Πρόκειται για τον ίδιο τον Γέροντα. (Βλ. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, έκδ. Ι. Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 282010, σ.33-35).

[XAPA]

Θαυμαστή εμφάνιση της Αγίας Ελένης στην Κύπρο

Του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου


Για ν’ αντιληφθούμε το μέγεθος και τη δύναμη της ακολουθίας των εγκαινίων ενός ναού θα σας διηγηθώ μια ιστορία

που έγινε προ πενταετίας σε χωριό της μητροπόλεώς μας, το Σαράντι.

Εκεί που η αγία Ελένη εμφανίστηκε σε μια γυναίκα που κατάγεται από το χωριό αυτό,

που η εκκλησία του είναι αφιερωμένη στους Αγίους Κωνσταντίνο και Ελένη.


Η γυναίκα αυτή αντιμετώπιζε μια δύσκολη ασθένεια και

μια μέρα της εμφανίζεται η αγία Ελένη και της λέει: «Θα σε κάνω καλά!

Αλλά, έχω κι εγώ ένα πρόβλημα που χρειάζομαι τη δική σου βοήθεια».

«Τι πρόβλημα έχεις εσύ, αγία μου Ελένη»;

«Στο χωριό σου, ο ναός δεν εγκαινιάστηκε ποτέ.

Θέλω να το πεις αυτό στον παπά, για να φροντίσει να γίνουν τα Εγκαίνια».


Όταν πλησίαζε η πανήγυρις των αγίων, 21 Μαΐου, πήγε, βρήκε τον ιερέα του χωριού, τον μακαριστό σήμερα

πατέρα Στυλιανό, και του το είπε.

Ο παπάς την αποπήρε, λέγοντάς της: «Πήγαινε, κόρη μου, στη δουλειά σου. Η Εκκλησία μας είναι 400 χρονών.

Πώς γίνεται να μην έχει Εγκαίνια; Έχει τοιχογραφίες.

Αν είδες έναν άγιο στο όνειρο σου, τώρα θα πιστεύουμε στα όνειρα»;


Πράγματι, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί στα όνειρα.

Οπότε, η γυναίκα ταπεινωμένη, σιωπηλή, έκανε υπακοή κι έφυγε.

Πέρασε ένας χρόνος

και όταν πλησίαζε πάλι η εορτή των αγίων,

η αγία της εμφανίστηκε για δεύτερη φορά.

Αυτή τη φορά όχι στον ύπνο της και θυμωμένη της λέει: «Όταν έρθει ο δεσπότης να το πεις σ’ αυτόν».

Έτσι, λοιπόν, στον εσπερινό των αγίων την ώρα της λιτανείας πρόσεξα πως η γυναίκα αυτή έκλαιγε,

χωρίς σταματημό. Τη ρώτησα γιατί κλαίς και μου είπε να σου πω μετά.

Είπαμε το «Δι’ ευχών» και μου διηγήθηκε την εμπειρία της.


Τότε, εισήλθα στο ιερό μαζί με τον παπά και σηκώσαμε τα ενδύματα της αγίας τράπεζας,

για να δούμε αν υπάρχει ο «ομφαλός» -όπως εμείς έχουμε ομφαλό, έχει και η αγία τράπεζα,

γιατί είναι ζωντανό σώμα- που μέσα τοποθετούμε λείψανα μαρτύρων κατά τη διάρκεια των εγκαινίων ενός ναού.

Να δούμε αν υπάρχουν οι τέσσερεις οπές των ευαγγελιστών.

Και βλέπουμε να μην υπάρχει τίποτα. Ήταν σκέτο μάρμαρο!

Κοιτάξαμε και κάτω από την αγία τράπεζα αν υπάρχει το «φυτόν» όπως λέγεται.

Διότι κάποιες παλαιές αγίες τράπεζες έχουν τοποθετημένα τα λείψανα των μαρτύρων

σ’ αυτή την οπή, στο «φυτόν».

Δεν υπήρχε τίποτα που να δεικνύει ότι ο ναός είχε εγκαινιαστεί κι έτσι ορίσαμε ημερομηνία για τα Εγκαίνια.


Την ημέρα των Εγκαινίων και συγκεκριμένα τη στιγμή που έγινε η πλύση, ο ραντισμός και η χρίση με μύρο της

αγίας τράπεζας και όταν είπαμε «Πρόσχωμεν» κι εψάλει τρείς φορές το «Αλληλούια»,

ευωδίασε η εκκλησία όλη.

Δείγμα ότι η αγία Ελένη ευαρεστήθηκε από την πράξη των Εγκαινίων.

Πόσο οι άγιοι μας είναι ζωντανοί μέσα στη ζωή μας!

Πόσο φροντίζουν τις εκκλησίες τους και πόσο φροντίζουν όλα να γίνονται

σύμφωνα με την τάξη που όρισαν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας.

Καταλαβαίνουμε έτσι και το νόημα της «οπισθάμβωνος ευχής», την οποία ο ιερέας πριν από την απόλυση

λέει μεγαλόφωνα:

«Ο ευλογών τους ευλογούντάς σε, Κύριε, και αγιάζων τους επί σοι πεποιθότας, σώσον τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου. Το πλήρωμα της Εκκλησίας σου φύλαξον. Αγίασον τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του οίκου σου.Συ αυτούς αντιδόξασον τη θεϊκή σου δυνάμει και μη εγκαταλίπης ημάς τους ελπίζοντας επί σε».


Ας μην ξεχνούμε ότι εγκαινιάζουμε ναούς για να ανακαινίζουμε τους εαυτούς μας.

Οι ναοί από μόνοι τους είναι πέτρες και πηλός.

Από τη στιγμή όμως που αυτές οι πέτρες και αυτός ο πηλός, μετέχουν της ενέργειας τους Αγίου Πνεύματος και

ενώνεται το κτιστό με το Άκτιστο, η δημιουργία με τον Δημιουργό, μπορούμε κι εμείς να μεταβληθούμε, να

ανακαινισθούμε και να μεταμορφωθούμε.

Κι αυτό γίνεται σιγά-σιγά. Η χάρις του Αγίου Πνεύματος μας μεταμορφώνει διακριτικά και ανεπαίσθητα.

Και μεταμορφωνόμαστε όταν μετέχουμε στα μυστήρια της Εκκλησίας μας,

εξαιρέτως δε στο μυστήριο της θείας Ευχαριστίας.

Αυτό να είναι η έγνοια της ζωής μας, για τη ζωή μας την αιώνιον˙ Αμήν!


* Απομαγνηματοφωνημένο απόσπασμα κήρυγμα σε Εγκαίνια Ναού


immorfou.org.cy