Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Γίνε σαν νεκρός και στις κακολογίες και στους επαίνους!

(από το Γεροντικόν)


Ένας αδελφός πήγε στον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο και του λέει:

«Αββά, πες μου κάτι, πώς να σωθώ».

Και του λέει ο γέρων:

«Πήγαινε στο κοιμητήριο και βρίσε τους νεκρούς».


Πήγε λοιπόν ο αδελφός, ύβρισε και λιθοβόλησε.

Και γυρίζοντας, το ανέφερε στο γέροντα. Και του λέει:

«Τίποτα δεν σου είπαν;».

Και αποκρίνεται:

«Τίποτα».


Και του λέει ο γέρων: «Πήγαινε πάλι αύριο και εξύμνησέ τους».

Έφυγε ο αδελφός λοιπόν και πήγε και τους εξύμνησε, λέγοντας:

«Απόστολοι άγιοι και δίκαιοι».

Και ήλθε στο γέροντα και του είπε: «Τους εξύμνησα».


Και του λέει:«Τίποτα δεν σου αποκρίθηκαν;».

Είπε ο αδελφός:

«Τίποτα».


Του λέει ο γέρων:

«Είδες πόσο τους εξευτέλισες και τίποτα δεν σου αποκρίθηκαν και

πόσο τους εξύμνησες και καθόλου δεν σου μίλησαν;

Έτσι και εσύ γίνε νεκρός, αν θέλεις να σωθείς.

Μήτε την αδικία των ανθρώπων μήτε τους ύμνους τους να λογαριάζεις, όπως οι νεκροί. Και μπορείς να σωθείς»


(Είπε γέρων, εκδ. Αστήρ, Μακαρίου του Αιγυπτίου κγ, σελ. 155)


orthodoxia-ellhnismos.gr

[XAPA]

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΑΝ ΜΑΝΑ ΦΡΟΝΤΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ



Στο κοινόβιο Μοναστήρι του Αγίου Παύλου, πριν από 30 χρόνια ζούσε ένα πολύ απλό κι αγαθό Γεροντάκι,

γνωστός με το όνομα Γερο - Θωμάς, πάντα πρόθυμος και ακάματος εργάτης της υπακοής.


Σαν υπηρεσία του (διακόνημα) είχε να είναι βοηθός στον ζυμωτή και φούρναρη του Μοναστηριού.

Μια μέρα έτυχε ανάγκη να απουσιάσει για δυο ημέρες ο ζυμωτής και φούρναρης της Μονής Γερο - Γρηγόρης,

ο οποίος από χρόνια είχε την υπηρεσία αυτή και γνώριζε πολύ καλά και εξυπηρετούσε τα διακονήματα αυτά,

με πολύ προσήλωση και ευλάβεια.


Σαν αντικαταστάτη του στις υπηρεσίες αυτές, άφησε τον Γερο -Θωμά, ο οποίος επειδή δεν είχε ποτέ του ζυμώσει ξαφνιάστηκε

και βρέθηκε σε μεγάλη απορία, διότι έπρεπε να ζυμώσει και να φουρνίσει τότε και να δώσει ψωμί για δυο ημέρες

στους πατέρες του Κοινοβίου που τότε είχε περισσότερους από εξήντα Μοναχούς και σε δέκα ως είκοσι διερχόμενους

κάθε ημέρα προσκυνητές.


Στη μεγάλη αυτή ανάγκη και απορία που βρέθηκε ο Γερο - Θωμάς, άρχισε να κάνει θερμή προσευχή και με δάκρυ

να παρακαλεί την Παναγία Μητέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, Κυρία Θεοτόκο και τον άγιο Παύλο, να τον φωτίσουν

τι να κάνει; στην προκειμένη περίπτωση, γιατί τα είχε κυριολεκτικά χαμένα και δεν ήξερε πούθε να αρχίσει.


Ξαφνικά παίρνει την μαγιά του προζυμιού και εκεί που πήγε να βάλει νερό κι αλεύρι βλέπει δίπλα του μια μεγαλόπρεπη

μαυροφορούσα γυναίκα, η οποία πήρε το προζύμι το ανακάτεψε, έβαλε το αλεύρι στην σκάφη και σε δυο ώρες έγινε το ζυμάρι,

έπλασε τα ψωμιά τα φούρνισε και μέσα στις δυο αυτές ώρες ξεφούρνισε και έδωσε ο Γερο - Θωμάς ψωμί στους Μοναχούς,

οι οποίοι ακόμη μέχρι σήμερα δεν μπορούν να ξεχάσουν την γλυκύτητα και νοστιμιά του ψωμιού αυτού.


Ο δε Γερο - Θωμάς σαν υπνωτισμένος δεν κατάλαβε τίποτε, πώς και με ποιό τρόπο γίνανε όλα αυτά!

Το μόνο που κατάλαβε ήταν η μαυροφορεμένη εκείνη γυναίκα, που δεν ήταν άλλη παρά η Κυρία Θεοτόκος.



ΠΗΓΗ : ΑΝΔΡΕΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, 1980.


tribonio

[XAPA]

Είναι πάντοτε καιρός να ζητάμε τη χαρά...


Τὶς πρῶτες δεκατέσσερις ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου συναζόμαστε οἱ πιστοὶ στὶς ἐκκλησίες κάθε ἀπόγευμα γιὰ νὰ τιμήσουμε

τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς δύο πολὺ γνωστὲς καὶ ἀγαπητὲς σὲ ὅλους μας Ἀκολουθίες τοῦ Μικροῦ καὶ Μεγάλου Παρακλητικοῦ

Κανόνος· Ἀκολουθίες ποὺ περιέχουν πλῆθος εὐχαριστήριων καὶ ἱκετήριων ὕμνων πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τοὺς ὁποίους

καλὸ θὰ ἦταν ὄχι μόνο νὰ ἀπευθύνουμε στὴν Παναγία, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς μελετοῦμε.


Σ᾿ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τῆς λέμε: «Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα, τῆς ἁμαρτίας

τὴν λύπην ἐξαφανίσασα» (Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´). Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε, Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου

τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό, κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.


Μὲ τὸν ὕμνο αὐτὸ τῆς ζητοῦμε νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἀληθινὴ χαρά, αὐτὸ τὸ μεγάλο δῶρο, αὐτὴ τὴ βαθιὰ ἀνάγκη τῆς ἀνθρώπινης

ψυχῆς. Καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ μᾶς δώσει λίγη χαρά, ἀλλὰ πολλή, ἄφθονη· νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ χαρά, νὰ πλημμυρίσει

τὸ ἐσωτερικό μας, τὴν ὕπαρξή μας, ὅπως ὅταν γεμίζουμε ἕνα δοχεῖο μέχρι πάνω καὶ δὲν χωράει τίποτε ἄλλο.


Τί πλούσιο αἴτημα! Καὶ πόσο μεγάλη εὐλάβεια καὶ πίστη πρὸς τὸ πάνσεπτο πρόσωπο τῆς Θεομήτορος φανερώνει!


Εἶναι πάντοτε καιρὸς νὰ ζητᾶμε τὴ χαρά, ἰδιαιτέρως ὅμως ὅταν μᾶς ἀπογοητεύει ὁ ἑαυτός μας, ὅταν μᾶς κουράζει ὁ καθημερινός μας

ἀγώνας, ὅταν μᾶς καταβάλλουν οἱ θλίψεις καὶ τὰ προβλήματά μας, ὅταν μᾶς πικραίνουν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν μᾶς τρομάζει ἡ πορεία

τοῦ κόσμου, ὅταν ὅλα γύρω καὶ μέσα μας εἶναι σκοτεινὰ καὶ κινδυνεύουμε νὰ βυθιστοῦμε στὴν ἀπόγνωση καὶ τὴν ἀθεράπευτη θλίψη.

Τότε ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ χαρά· διότι ἡ χαρὰ εἶναι δύναμη, εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν πίστη στὸ ἔλεος

καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ· διότι ἡ χαρὰ δίνει φτερὰ στὸν ἀγώνα.


Ἀλλὰ γιατί ζητᾶμε τὴν τέλεια χαρὰ εἰδικὰ ἀπὸ τὴ Θεοτόκο; Ἡ ἀπάντηση περιέχεται στὸν ὕμνο: διότι ἐκείνη ἔζησε τὴν πιὸ

μεγάλη χαρά. Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της γιὰ ἐννέα μῆνες κυοφοροῦσε ὡς ἄνθρωπο τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ,

ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς», ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό· εἶναι ἡ αὐτοχαρά, ἡ «αὐτομακαριότης» (Χρυσόστομος, PG 62,

597)· δηλαδὴ εἶναι ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία, εἶναι σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ ἡ χαρά· δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπέσει

ἀπὸ τὴ χαρά· καὶ δὲν ὑπάρχει χαρὰ ἔξω καὶ μακριὰ ἀπὸ Αὐτόν· ἀληθινὰ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος εἶναι μόνο ὅποιος εἶναι

ἑνωμένος μαζί Του, ὅποιος βρίσκεται σὲ κοινωνία μαζί Του.


Αὐτὸν δέχθηκε μέσα της ἡ ἀειπάρθενος Θεοτόκος. Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε Υἱός της, ἔγινε σπλάχνο της. Καὶ κατὰ τὴ διάρκεια

τῆς ὑπερφυοῦς κυοφορίας της, κατὰ τὴ διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐννέα μηνῶν, ἦταν σὲ διαρκὴ κοινωνία μαζί Του! Τί πέλαγος,

τί ὠκεανὸς χαρᾶς ἔγινε τότε ἡ καρδιά της! Ποιὸς μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸν πλοῦτο αὐτῆς τῆς μοναδικῆς ἐμπειρίας της;


Ἀλλὰ τὸ αἴτημα τοῦ ὑμνωδοῦ σημαίνει καὶ κάτι ἄλλο: ὅτι συνετέλεσε ἐκείνη στὸ νὰ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ

ἀνθρώπινο γένος τὴ λύπη, ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία, καὶ νὰ μᾶς χαρίσει πάλι τὴ χαρά. Ἐξ αὐτῆς ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱὸς

τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο ἐξασφάλισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας, μᾶς ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία

τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.


Ἡ ἁμαρτία ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία χάσαμε τὴ μακαριότητα τοῦ Παραδείσου. Διὰ τῆς ἁμαρτίας εἰσῆλθε ὁ θάνατος στὴ ζωή

μας καὶ ὅλες οἱ θλίψεις.


Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς δυστυχίας τοῦ ἀνθρώπου. «Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου

τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» (Ρωμ. β´ 9).


Ζητοῦμε ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν τέλεια χαρὰ μὲ δυνατὴ ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς ἀκούσει, ὄχι μόνο διότι ἐκείνη ξέρει ἀπὸ χαρά·

ἀλλὰ καὶ διότι συνέβαλε στὸ νὰ μᾶς ξαναχαρισθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Θεό· καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο: διότι εἶναι Μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ μας,

καὶ ἑπομένως οἱ πρεσβεῖες της ἔχουν πολλὴ δύναμη. Τὴν ἀκούει ὁ Κύριος περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον.


Γιατί ὅμως τὴν ἐπέλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ γίνει Μητέρα Του κατὰ τὸ ἀνθρώπινον;

Γιὰ τὴν ὑπερβάλλουσα καθαρότητα καὶ τὴ βαθύτατη ταπείνωσή της.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος λοιπὸν δὲν εἶναι μόνο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας, ἡ ἰσχυρὴ πρέσβειρά μας στὸ θρόνο τοῦ

Παμβασιλέως· εἶναι καὶ τὸ πρότυπό μας, τὸ ἀπλησίαστο μέν, ἀλλὰ πάντως πρότυπό μας.

Μὲ τὴ ζωή της μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἐμπνέει τὴν καθαρότητα.


Ἡ δὲ ἀληθινή, ἡ βαθιὰ καὶ ἀναφαίρετη χαρὰ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ χαρὰ εἶναι

ὁ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ἁγιότητας.


Ἡ θέα τῆς σεπτῆς μορφῆς τῆς Θεομήτορος στὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ τὸ ἄκουσμα τοῦ ἱεροῦ ὀνόματός της ἂς ἀνανεώνουν πάντοτε

μέσα μας τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση γιὰ τὴ ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ· γιὰ νὰ «πληρώσει», νὰ γεμίσει

ὁ Κύριος καὶ τὴ δική μας καρδιὰ μὲ τὴ χαρά Του, διὰ τῶν πρεσβειῶν τῆς ἁγίας Μητρός Του.



Πηγή: osotir.org

[XAPA]

Λεμεσού Αθανάσιος:

“Θα σας πω το θαύμα της Παναγίας της Παραμυθίας από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου..”



Θα σας πω το θαύμα της Παναγίας της Παραμυθίας από την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, Αγίου Όρους για να δείτε πως ο Ίδιος

ο Χριστός προωθεί τους Αγίους και την Παναγία Μητέρα Του και Μητέρα όλων μας προκειμένου να μας δείξει πόσο μας αγαπούν

οι Άγιοι και πόσο είναι μαζί μας και πόσο κι εμείς πρέπει να τους επικαλούμαστε και να τους παρακαλούμε να μας βοηθούν

και να μας ενισχύουν.

Διότι και αυτοί υπήρξαν άνθρωποι σαν και εμάς που πάλεψαν και αγωνίστηκαν στη ζωή τους και δοκίμασαν πειρασμούς

και θλίψεις όπως εμείς.


Στη Μονή Βατοπαιδίου λοιπόν γύρω στον 15ο αιώνα περίπου ή και παλαιότερα, δεν ξέρουμε ακριβώς πότε, έγινε ένα

συνταρακτικό γεγονός. Το πρωί κατά την ώρα του όρθρου, όταν τελείωσε ο όρθρος, και μαζεύτηκαν οι Πατέρες μπροστά

στην εικόνα της Παναγίας που ήταν σε άλλο χώρο, όχι εκεί που είναι σήμερα, όσοι έχετε πάει ξέρετε πού είναι το Παρεκκλήσι

της Παναγίας της Παραμυθίας, έψαλαν το ” Ἐπὶ σοὶ χαίρει, Κεχαριτωμένη, πᾶσα ἡ κτίσις”, της πρώτης ώρας,

και από εκεί έφευγαν να πάνε στα κελιά τους.


Όπως συμβαίνει στα μοναστήρια -στα μοναστήρια κλείνει η πύλη τη δύση του ηλίου ή και νωρίτερα κλείνει η πόρτα της Μονής,

ο ένας αδελφός που είναι θυρωρός έχει το διακόνημα να κλείνει την πόρτα της Μονής και να παραδίδει τα κλειδιά στον Ηγούμενο.


Η πόρτα της Μονής συνήθως κλείνει με δύο κλειδιά, το ένα κλειδί το κρατάει ο Ηγούμενος της Μονής και το άλλο το κλειδί

ποιος το κρατάει; Η Παναγία. Πάει και το παραδίδει στην εικόνα της Παναγίας, το φυλάει η Παναγία το κλειδί της Μονής

ή ο άγιος της Μονής, ο τίμιος Πρόδρομος, ο Άγιος Γεώργιος, ο Άγιος Νικόλαος και λοιπά στον οποίο είναι αφιερωμένο το μοναστήρι.


Για να ανοίξει η πόρτα της Μονής -που δεν ανοίγει κανονικά- πρέπει να πάει ο θυρωρός να πάρει το κλειδί από τον Ηγούμενο,

να πάρει το κλειδί από την εικόνα της Παναγίας ή του Αγίου που είναι αφιερωμένο το μοναστήρι και να πάει να ανοίξει

την πόρτα της Μονής.


Αυτό έγινε και εκείνη την ημέρα.

Πήγε λοιπόν ο θυρωρός, πήρε το κλειδί από τον Ηγούμενο και πάει να πάρει το κλειδί από την Παναγία και τότε άκουσε

τη φωνή της Θεοτόκου, που ζωντάνεψε η εικόνα, και του είπε:

“Μην ανοίξετε την πόρτα σήμερα! Θα σας σκοτώσουν οι πειρατές!”


Μόλις έγινε αυτό το γεγονός -ενώπιον όλων των μοναχών- και ζωντάνεψε η εικόνα και κινήθηκε η εικόνα τότε ο Χριστός

γύρισε το χέρι Του και έκλεισε το στόμα της Παναγίας και της λέει:

“Μην τους το λες αυτό το πράγμα!”

Και Εκείνη τότε τράβηξε το χέρι του Χριστού κάτω και τους ξαναεπανέλαβε:

“Μην ανοίξετε την πόρτα θα σας σκοτώσουν οι πειρατές!”.

Και πράγματι οι μοναχοί δεν άνοιξαν την πόρτα και οχυρώθηκαν μέσα στη Μονή και έτσι γλίτωσαν το θάνατο

από τα χέρια των πειρατών.


Τώρα, διερωτώνται εκεί οι προσκυνητές γιατί ο Χριστός έκλεισε το στόμα της Παναγίας;

Κάποιο γεροντάκι, απλοϊκό, στο Βατοπαίδι, έλεγε:

“Καλά ρε παιδί μου Εκείνη ήταν γυναίκα και δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό!

Ο Χριστός ήταν μικρός, τι ήθελε να της κλείσει το στόμα;”


Απλοϊκό γεροντάκι ήταν αυτός, αλλά ο γέροντας (Άγιος) Παΐσιος μάς έδωσε μία ωραία ερμηνεία την οποία

θα σας τη μεταφέρω κι εγώ.

Αυτό το οποίο έγινε ήτανε ένα θέατρο, ας το πω έτσι, ένα φτιαχτό πράγμα προκειμένου να δείξει ο Χριστός την μεγάλη αγάπη

της μητέρας Του στον κόσμο και στους μοναχούς. Τρόπον τινά φάνηκε ο Ίδιος σκληρότερος της Θεοτόκου για να δείξει

τη μεγάλη στοργή της Παναγίας Μητέρας μας απέναντι στους ανθρώπους και απέναντι στον κόσμο και στους μοναχούς,

ιδιαίτερα.


Και όπως πολλές φορές στην Παλαιά Διαθήκη είπε ο Θεός: “Άφες με και θα τους καταστρέψω” και ο Μωυσής έλεγε:

“όχι δεν θα τους καταστρέψεις” και πάλευε ο Μωυσής με τον Θεό τρόπον τινά και το έκανε ο Θεός αυτό επίτηδες

για να δείξει την αγάπη του Μωυσέως για το λαό του και σαν να πάλευε ο Θεός με τον Μωυσή και ο Μωυσής πάλευε με το Θεό,

προκειμένου να νικήσει τον Θεό στην αγάπη, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός, πολλές φορές, κάνει το ίδιο με τους Αγίους

και με την Παναγία Μητέρα μας και μας δείχνει τη μεγάλη αγάπη και στοργή της Παναγίας μας και των Αγίων που είναι υπέρ μας.


Και έκτοτε η εικόνα έμεινε μέχρι σήμερα όπως έμεινε μετά το θαύμα αυτό και όποιος πάει στη Μονή Βατοπαιδίου θα δει

το πρότυπο της εικόνας που είναι μεταμορφωμένο και είναι το χέρι του Χριστού στο στόμα της Παναγίας και η Παναγία

τράβα κάτω το χέρι Του και επαναλαμβάνει τη φράση αυτή…



simeiakairwn

[XAPA]

Να προσεύχεσαι. Για όλους και θα δεις...

Ἅγιος Βαρσανούφιος



Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευτεῖ ἕναν περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρούπολης.

-Πάτερ, πές μου, τί νά κάμω; Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν «ματαίως»· χωρίς κανένα λόγο.

Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τήν δουλειά μου.

Ἂν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύσει, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάμω;


-Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γιά αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου.

Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στήν θεία λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.

-Καί τί θά βγεῖ μέ αὐτό, πάτερ; εἶπε πικραμένος.


-Θά τό ἰδεῖς. Τά «ψίχουλα», οἱ μαργαρίτες -οἱ μερίδες πού βγάζει ὁ ἱερέας στήν προσκομιδή, ὅταν διαβάζει ὀνόματα-

συμβολίζουν τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων· ζώντων καί κεκοιμημένων. Καί κάποια στιγμή, αὐτές τίς μερίδες

ὁ παπᾶς τίς ρίχνει μέσα στό ἅγιο ποτήριο, μέ τά λόγια: «Ἀπόπλυνε, Κύριε, τά ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων

δούλων σου, τῷ Αἵματί Σου τῷ Ἁγίῳ». Δηλαδή παρακαλεῖ τόν Χριστό νά ξεπλύνει μέ τό Αἷμα Του

τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού μνημόνευσε.


Καί πρόσθεσε:

- Γι᾿ αὐτό, ἄν θέλεις, ἄκουσέ με. Γράψε τά ὀνόματα ἐκείνων πού σέ ἐπιβουλεύονται σέ ἕνα χαρτί καί δῶσε τα στόν ἱερέα,

νά τά μνημονεύει στή λειτουργία· καί θά τό ἰδεῖς!


Ἀπό τότε πέρασαν μιά, δυό, τρεῖς ἑβδομάδες. Μετά ἀπό ἕνα μήνα, νάτος, πάλι στόν παπᾶ.

Καί πέφτοντας μπροστά στά πόδια του, ἐξομολογήθηκε:

- Θαῦμα, πάτερ! Θαῦμα! Θαῦμα! Δέν θά τό πιστέψετε! Ἔκανα αὐτό πού μοῦ εἴπατε.

Καί, νά! Αὐτοί πού μέχρι τώρα μέ μισοῦσαν, καί ἤθελαν τό κακό μου, τώρα μοῦ συμπεριφέρονται μέ τέτοιο σεβασμό,

μοῦ δείχνουν τέτοια ἀγάπη πού δέν ξέρω, πῶς νά τό ἐξηγήσω.


Τό στόμα τους, πού πρῶτα ἦταν ὅλο χολή, τώρα

Καί ὁ σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:

-Εἶδες, λοιπόν! Σοῦ τό ἔλεγα. Ἄφησε τό θέμα σου στό Θεό καί θά τό ἰδεῖς.

Τώρα τό βλέπεις, ὁλοκάθαρα, πόσο ὁ Θεός φροντίζει γιά μᾶς.

Πάντοτε λοιπόν, καί σύ «ἐν ψαλτηρίῳ» νά τό ἀνοίγεις τό κάθε σου πρόβλημα. Νά προσεύχεσαι.

Ἰδιαίτερα γιά «τούς ἐχθραίνοντάς σοι ματαίως» (Ψαλμ. 3,8)· δηλαδή γιά ἐκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σέ ἐπιβουλεύονται.

Καί ὁ Θεός, θα τούς κάνει φίλους σου.



proskynitis

[XAPA]

Ήταν άγγελος Κυρίου…


Μια χειροπιαστή βοήθεια αγίου Αγγέλου έζησε ο αγωνιστής μοναχός π. Γεράσιμος Μενάγιας (†1957),

στο πρώτο μισό του αιώνα μας, ενώ ασκήτευε στο Άγιο Όρος.


Τον έστειλε κάποτε ο γέροντας του στη μονή της Λαύρας για μια επείγουσα υπόθεση.

Ο π. Γεράσιμος πήρε την ευχή του και ξεκίνησε. Η απόσταση Κατουνάκια-Λαύρα είναι 3-4 ώρες,

αλλά ήταν χειμώνας καιρός και είχε ρίξει χιόνι.


Όταν πέρασε την Κερασιά, ξέσπασε τρομερή χιονοθύελλα.

Τον τύλιξαν πυκνές νιφάδες και δεν διέκρινε σχεδόν που βρισκόταν.

Έχασε και το μονοπάτι, γιατί είχε σκεπαστεί από το χιόνι, και αναγκάστηκε να σταματήσει.

Βλέποντας τον κίνδυνο που δίετρεχε, άρχισε να προσεύχεται θερμά στον Κύριο και τη Θεοτόκο.


Δεν πέρασαν λίγα λεπτά, και ήρθε απ’ τον ουρανό η απάντηση:

Φανερώνεται μπροστά του ένα χαριτωμένο δεκάχρονο παιδάκι.

- Ευλόγησον, γέροντα! Του λέει.

- Ο Κύριος.

- Που πηγαίνεις, γέροντα, μ’ αυτό τον καιρό; Θα σε σκεπάσουν τα χιόνια. Θα χαθείς στο δάσος με τέτοια χιονοθύελλα.

- Τι να κάνω, παιδάκι μου; Μ’ έστειλε ο γέροντας μου στη Λαύρα. Είναι ανάγκη να πάω.

- Έλα τότε να σε βοηθήσω να προσανατολιστείς.


Κι αφού τον οδήγησε ως ένα σημείο, του είπε:

- Θα πάρεις τον κάτω δρόμο και θα βγεις στο μονοπάτι που οδηγεί στη Λαύρα.

Ο π. Γεράσιμος ευχαρίστησε. Μόλις έκανε μερικά βήματα, συνήλθε.

«Πως βρέθηκε μικρό παιδί εδώ και μέσα στα χιόνια;», αναρωτήθηκε. Γύρισε πίσω, αλλά δεν βλέπει κανένα.

Το παιδάκι είχε εξαφανιστεί. Ίχνη βημάτων δεν υπήρχαν στα χιόνια. Ήταν άγγελος Κυρίου.



Πηγή: Από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα των αγγέλων»


xristianos

[XAPA]

Το θαύμα με το Κυριακάτικο λάδι!


~ Μία γυναίκα ἀπὸ ἕνα χωριὸ εἶχε τάξει σὲ κάποια ἀνάγκη της, νὰ τὴ βοηθοῦσε ἡ Παναγία

καὶ νὰ πήγαινε στὴ χάρη της ἕνα ἀσκὶ λάδι.

Τὸ καλοκαίρι κατὰ τὸν Δεκαπενταύγουστο, πῆγε τὸ τάμα της μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὁ Ἡγούμενος Παρθένιος,

θὰ ἔκανε καὶ χαρὰ γιὰ τὴν προσφορὰ της αὐτή. Ὅμως ὁ Γέροντας πληροφορημένος ἀπὸ τὸ Θεό,

τὴν περίμενε στὴν πόρτα τῆς Μονῆς.


-Δὲν παίρνω τὸ λάδι σου καὶ δὲν τὸ βάζω μέσα στὸ Μοναστήρι, διότι δὲν εἶναι εὐλογημένο.

Ἐκείνη ἀπόρησε καὶ ρώτησε τό γιατί.

-Διότι μάζεψες τὶς ἐλιὲς Κυριακὴ καὶ Κυριακὴ τὶς ἄλεσες.

Ἐκείνη βέβαια δὲν μποροῦσε νὰ ἀποκρύψει τὴν ἀλήθεια καὶ τὸ παραδέχτηκε.

-Τὸ παραδέχομαι, Γέροντα, ἀλλὰ σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρήσεις καὶ νὰ τὸ κρατήσεις διότι ἔκαμα πολὺ κόπο

νὰ μαζέψω αὐτὲς τὶς ἐλιὲς καὶ νὰ κουβαλήσω τὸ λάδι ὡς ἐδῶ.


-Ὄχι δὲν τὸ κρατίζω, ἐπέμενε ὁ Γέροντας.

Ἐκείνη ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ τὸν παρακαλεῖ. Μαζεύτηκαν γύρω κι ἄλλοι προσκυνητὲς καὶ ἔβαλαν λογισμοὺς

ὅτι ὁ Γέροντας φερόταν σκληρὰ στὴ γυναίκα αὐτή. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ εἶχε τὸ χάρισμα τῆς διοράσεως

καὶ γνώριζε ὅτι θὰ ἐρχόταν καὶ τὴν περίμενε στὴν πόρτα, εἶχε καὶ τὸ χάρισμα τῆς θαυματουργίας.

Θέλοντας νὰ δείξει σ’ ὅλους μπροστὰ πόσο κακὸ εἶναι νὰ χαλοῦμε τὴν Κυριακὴ σὲ δουλειὲς

καὶ πὼς τὸ κέρδος τῆς Κυριακῆς δὲν εἶναι εὐλογημένο, τῆς λέει.

-Πάρε τὸ ἀσκὶ μὲ τὸ λάδι σου καὶ ἔλα πιὸ κάτω στὴν ἄμμο.


Ἀκολούθησαν κι ἄλλοι πολλοί.

-Ἄνοιξε τὸν πόρο τοῦ ἀσκιοῦ καὶ χῦσε τὸ λάδι στὴν ἄμμο. Εκείνη ἐδίσταζε καὶ ὁ Γέροντας ἐπέμενε ὥσπου ἔκαμε ὑπακοὴ

καὶ ἔγειρε τὸ ἀσκὶ νὰ χυθεῖ τὸ λάδι. Ἀντὶ ὅμως γιὰ λάδι, βγῆκε μέσα ἀπὸ τὸ ἀσκὶ ἕνας ὄφις,

ποὺ ἔφυγε τρέχοντας γιὰ τὴ θάλασσα στὴν ὁποία μπῆκε καὶ χάθηκε, ἐνῶ τὸ ἀσκὶ σὰν νὰ εἶχε μόνο ἀέρα, ξεφούσκωσε.

Τρόμος κατέλαβε τοὺς παριστάμενους προσκυνητές, ἀλλὰ πῆραν ὅλοι καὶ προπάντων ἡ γυναίκα τὸ μάθημά τους.


Καὶ συμπλήρωσε ὁ Ἅγιος.

-Βλέπεις; Δὲν εἶχε μέσα τὸ ἀσκὶ τὸ λάδι σου ἀλλὰ τὸ διάβολο ποὺ τὸν εἴδατε ὅλοι μὲ τή μορφὴ φιδιού.

Αὐτὸς ποὺ σὲ ἔβαλε νὰ μαζέψεις τὸ λάδι Κυριακὴ αὐτὸς εἶχε δικαίωμα νὰ κατοικεῖ μέσα του!


Τήν ἄλλη χρονιὰ ἡ γυναίκα μάζεψε τὶς ἐλιὲς καθημερινὴ καὶ καθημερινὴ τὶς ἄλεσε.

Ἔφερνε τὸ λάδι χαρούμενη ὅτι αὐτὴ τὴ φορὰ ὁ Γέροντας θὰ τὸ δεχόταν, ἀλλὰ ἐπαναλήφθηκε ἡ ἴδια σκηνή.

Πάλι διαμαρτυρίες καὶ πάλι κλάματα ὅταν εἶδε τὸ Γέροντα στὴν πόρτα τῆς Μονῆς νὰ ἀρνεῖται νὰ βάλει μέσα τὸ λάδι.

-Μὰ γιατί Γέροντα. Ὅλα τὰ ἔκαμα ὅπως μου εἶπες.

-Ναί, ἀλλὰ μόλυνες τὸ λάδι σου μὲ ξένες ἐλιές.

-Πῶς;


-Κάποια μέρα γυρίζοντας ἀπὸ τὶς δικές σου ἐλιές, περνοῦσες ἀπὸ τὶς ἐλιὲς ἑνὸς συγχωριανοῦ σου

καὶ εἶδες κάμποσες νὰ ἔχουν πέσει κάτω. Τὶς μάζεψες καὶ τὶς ἔβαλες στὴν ποδιά σου καὶ ἐρχόμενη στὸ σπίτι σου

τὶς ἔριξες σὲ τσουβάλι μὲ τὶς ἐλιὲς ποὺ εἶχες μαζέψει γιὰ νὰ ἀλέσεις καὶ νὰ φέρεις τὸ λάδι στὴν Παναγία.

Δὲν ἦταν δικές σου αὐτὲς οἱ ἐλιές. Ἦταν κλοπή. Καὶ μὲ αὐτὲς ἐμόλυνες τὸ λάδι ποὺ θὰ ἔφερνες ἐδῶ.


Ἡ Παναγία θέλει τὸν καθαρὸ κόπο σου κι ὄχι τὸν κλεμμένο κόπο τῶν ἄλλων. Λίγες εἶναι οἱ σταγόνες τοῦ δηλητηρίου.

Ὅταν ὅμως πέσουν στὸ νερό, στὸ κρασί, στὸ λάδι, στὸ φαγητό, αὐτὸ γίνεται θανατηφόρο.

Πάρτο πίσω καὶ τοῦ χρόνου νὰ φέρεις τὸν κόπο σου ἅγιο καὶ καθαρό.


Ἡ γυναίκα ἀλλὰ καὶ οἱ προσκυνητὲς θαύμασαν τὸ μέγεθος τοῦ διορατικοῦ του χαρίσματος καὶ ὠφελήθηκαν πολύ.

Ἔτσι λειτουργοῦν οἱ Ἅγιοι κι ἂς φαίνονται καμιὰ φορὰ σκληροί. Σκοπὸς τοὺς εἶναι ἡ πνευματικὴ ὠφέλεια τοῦ ἄλλου, ἡ διόρθωσή του.



(Από το γεροντικό της Μονής, Βιβλίο Χρυσ. Παπαδάκη)

«ΚΟΥΔΟΥΜΙΑΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ», ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ-ΜΑΡΤΙΟΣ 2008 – ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΟΥΔΟΥΜΑ, ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΓΟΡΤΥΝΗΣ & ΑΡΚΑΔΙΑΣ

[XAPA]

«Ξαφνικά είδα έναν κύριο να κάνει το σταυρό με το αριστερό του χέρι»

(Διδακτικό κείμενο)


Ο ιερέας Ρωμανός Σκολότα διηγείται ένα περιστατικό από τη ζωή του


Ο ιερέας Ρωμανός Σκολότα είναι προϊστάμενος του Ιερού Ναού του Οσίου Σεργίου του Ράντονεζ, στο χωριό Ορανζερέη

της Περιφέρειας Άστραχαν.


Για περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια λειτουργούσα στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σκέπης στην πόλη Άστραχαν.

Ο ναός μας ήταν γνωστός και αγαπητός στην πόλη. Για πολλούς ανθρώπους ήταν ο ναός, στον οποίο εισέρχεται κανείς για πρώτη

φορά όταν μπαίνει στο δρόμο του Θεού.


Ακόμη και στη σοβιετική εποχή οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί όταν ένιωθαν την ανάγκη να

ανάψουν ένα κερί, να γράψουν ονόματα για μνημόνευση ή απλώς να μείνουν για λίγο στην ατμόσφαιρα της εκκλησίας.

Όσο υπηρετούσα σε αυτόν τον ναό είχαμε εξοικειωθεί με το γεγονός ότι οι περισσότεροι από τους ενορίτες ήταν νεοφώτιστοι,

εξ ου και ο μεγάλος αριθμός κατηχητικών ομιλιών και οι πολλοί ιερείς που εξομολογούσαν…


Το 2012 έγινε ένα περιστατικό που έμεινε για πάντα στη μνήμη μου. Εγώ τότε, όπως και πολλοί νέοι ιερείς,

ήμουν πολύ προσεκτικός στην τήρηση όλων των κανόνων στην πνευματική ζωή, στην προσευχή και στις ιερές ακολουθίες.

Και να που μια φορά, την ώρα που εξομολογούσα, παρατήρησα ότι ένας κύριος έκανε το σταυρό του με το αριστερό του χέρι!


Ο κύριος στεκόταν πολύ κοντά, σε απόσταση κάπου 10-15 μέτρων. Τον έβλεπα μόνο από την αριστερή πλευρά και αυτός έκανε

το σημείο του σταυρού ξανά και ξανά με το «λάθος» χέρι. Κάθε λεπτό που περνούσε δυσκολευόμουν όλο και πιο πολύ

στο να ελέγξω τις σκέψεις μου: «Τι είναι αυτά, δεν ξέρει ότι πρέπει να κάνουμε το σταυρό μας με το δεξί χέρι… Εντάξει αυτός,

αλλά γύρω του υπάρχουν τόσοι άνθρωποι! Γιατί κανένας δεν του εξηγεί; Να, εκείνη η γυναίκα εκεί πέρα, σίγουρα ξέρει τι πρέπει

να πει σε αυτές τις περιπτώσεις. Όχι να τον μαλώσει, απλώς να του πει ότι πρέπει να κάνει το σταυρό του με το δεξί του χέρι…».


Δεν άκουγα πλέον τι μου έλεγαν στην εξομολόγηση, εκείνος ο κύριος απασχολούσε όλες μου τις σκέψεις. Τώρα, μου είναι δύσκολο

να περιγράψω ποιο συναίσθημα ήταν κυρίαρχο: τον κατέκρινα, ίσως, ή απλώς ανησυχούσα. Μάλλον ανησυχούσα.

Πώς είναι δυνατόν όλοι να βλέπουν και κανείς να μην φαίνεται ότι νοιάζεται! Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι πράγματι

όλοι το έβλεπαν. Και μάλιστα, έβλεπαν πολύ περισσότερα από μένα.


Δεν ξέρω πόσο κράτησε η εξομολόγηση, ίσως, δέκα λεπτά. Αλλά για μένα ήταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Τελικά

ο εξομολογούμενος τελείωσε, ζήτησα από τον επόμενο να περιμένει και πήγα στον άνθρωπο για να του κάνω παρατήρηση.

Δεν μπορώ να πω ότι το σκέφτηκα ο ίδιος, μάλλον ο Κύριος με φώτισε να μην τον πλησιάσω από μπροστά, αλλά να τον

προσεγγίσω προσεκτικά από πίσω. Και εκεί ξαφνικά κατάλαβα και το γιατί οι άνθρωποι γύρω του σιωπούσαν,

αλλά και το γιατί ο κύριος επαναλάμβανε ξανά και ξανά, όπως νόμιζα, το ίδιο λάθος. Διαπίστωσα ότι δεν είχε δεξί χέρι.


Αυτό το περιστατικό το θυμάμαι μέχρι σήμερα. Από τη μία πλευρά, με δίδαξε πρώτα απ’ όλα να διαθέτω χρόνο στον άνθρωπο

που βρίσκεται δίπλα μου: εκείνη τη στιγμή, ο άνθρωπος που εξομολογούνταν ήταν αυτός που χρειαζόταν πραγματικά

την προσοχή μου.


Από την άλλη, κατάλαβα γιατί δεν έχουμε δικαίωμα να βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα και να κρίνουμε

τον άλλον. Εξάλλου, οι δυνατότητές μας είναι περιορισμένες. Απλώς δεν είχα αρκετές πληροφορίες για να βγάλω

τα σωστά συμπεράσματα.


Έκτοτε, υπενθυμίζω συνεχώς στον εαυτό μου ότι υπάρχει μόνο ένα Πρόσωπο που έχει σφαιρική βαθιά γνώση του ανθρώπου

και επομένως έχει το δικαίωμα να κρίνει. Και αυτό το Πρόσωπο είναι ο Κύριος.


Ιερέας Ρωμανός Σκολότα

Μετάφραση για την πύλη gr.pravoslavie.ru: Αναστασία Νταβίντοβα


foma.ru

simeiakairwn

[XAPA]

Είπε η Παναγία: Σε βοήθησα μέχρι το σκαλί αυτό, εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω


Διήγηση Μητροπολίτη Μόρφου κ. Νεοφύτου σε μια από τις ομιλίες του


Θαύμα Παναγίας: Ήταν ένας άκρως θεοτοκόφιλος Ιερέας! Αγαπούσε πολύ, μα πάρα πολύ την Παναγία μας, και καθημερινά έλεγε πολλές φορές τους Χαιρετισμούς Της, παρότι ήταν έγγαμος και ήταν επιφορτισμένος και με τα εφημεριακά του καθήκοντα!

Με το που συναντά τον Σεβασμιώτατο του ανέφερε ένα ενύπνιο-όραμα που είχε δει πριν λίγες ημέρες και τον είχε συγκλονίσει.


Είδε ότι του βρισκόταν ετοιμοθάνατος και ότι του έβγαινε η ψυχή του. Μπροστά του ορθωνόταν μία μεγάλη σκάλα με πολλά σκαλιά.
Στην κορυφή της σκάλας βρισκόταν η Υπεραγία Θεοτόκος.

Ξεκίνησε να ανεβαίνει ακαλί σκαλί αυτήν την ψηλή σκάλα. Ήταν δύσκολο αλλά άκουγε από πάνω την Κυρία Θεοτόκο να τον παραινεί. “Έλα ακόμη ένα σκαλί! Έτσι μπράβο! Κουράγιο!

Έλα ακόμη ένα σκαλί! Ακόμη ένα σκαλί!” Έτσι με τις παραινέσεις και τις προσευχές της Παναγίας κατάφερα με πολύ μεγάλη δυσκολία είπε ο καλός Ιερέας να ανέβω όλα αυτά τα σκαλιά.

Και φτάνοντας στο τελευταίο, πάνω στο οποίο βρισκόταν η Κυρία Θεοτόκος, είδα ότι ήταν τόσο ψηλό που όσο και να προσπαθούσα δεν θα μπορούσα να το ανέβω μόνος μου. Ζήτησα βοήθεια από την Παναγία μας, να με βοηθήσει να το ανέβω.


“Σε βοήθησα” μου απάντησε η Παναγία μας “ίσαμε με το σκαλί αυτό. Εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω. Το σκαλί αυτό το ανεβαίνουν μόνο όσοι έχουν κάνει ελεημοσύνες στη ζωή τους, με έργα και λόγια αγάπης, στους αδελφούς τους, που έχουν ανάγκη. Και εσύ παιδί μου δεν έχεις.” Με τα λόγια αυτά ξύπνησε έντρομος ο Ιερέας και ζήτησε να δει τον Δεσπότη του.

Πραγματικά συνέχισε στην ομιλία του ο Σεβασιώτατος ο συγκεκριμένος Ιερέας, παρότι ήταν άψογος στα ιερατικά του καθήκοντα, φιλακόλουθος, ευσεβής και κατά πάντα τυπικός, ήταν γνωστός σε όλους για την αυστηρή του κρίση για τους άλλους, και κυρίως για το ότι δεν βοηθούσε κανέναν, ούτε με έργα ελεημοσύνης, ούτε και κάποιο λόγο παρηγορητικό.


“Τον ρώτησα” συνέχισε ο Σεβασμιώτατος “αν έχει κάποιες οικονομίες! Μου απάντησε ότι έχει κάποια χρήματα φυλαγμένα. Τον συμβούλευσα να τα δώσει σε ελεημοσύνες, σε έργα αγάπης σε όσους αυτός κρίνει ότι έχουν ανάγκη. Έστω και την ύστατη στιγμή να κάμψει το έλεος του Θεού.”

Έτσι και έπραξε. Μοίρασε ότι είχε και δεν είχε σε ελεημοσύνες και μετά από μία εβδομάδα από την ημέρα που ήρθε να μου εξομολογηθεί και τον συμβούλευσα να μοιράσει σε ελεημοσύνες ότι είχε, εκοιμήθη εν Κυρίω. ”


“Με κάλεσαν και ετέλεσα την εξόδιο ακολουθία του, Πιστεύω ότι Κύριος ο Θεός θα δέχθηκε την μετάνοια του και τα έργα ελεημοσύνης που έκανε, έστω και την τελευταία στιγμή και θα τον κατέταξε μετά των Δικαίων.”

Με τα λόγια αυτά ολοκλήρωσε την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος. Και ακούγοντας όλα αυτά τα θαυμαστά αγαπητοί μου αναγνώστες δεν μπορούμε να μην θαυμάσουμε την Μητρική Αγάπη της Κυράς μας, για όλα τα παιδιά Της, πολλώ δε μάλλον, για όσα από αυτά καθημερινά Την χαιρετίζουν με τους Χαιρετισμούς Της.


Προειδοποίησε τον καλό Ιερέα για το ότι του έλειπαν έργα ελεημοσύνης, ώστε να τον φέρει έστω και την τελευταία στιγμή σε μετάνοια. Να καταλάβει το σφάλμα του και να επανορθώσει έστω και την ύστατη αυτή στιγμή μοιράζοντας σε ελεημοσύνες τις αποταμιεύσεις του.

Επιβεβαιώνεται λοιπόν και στις ημέρες μας, η υπόσχεση που έδωσε για πρώτη φορά η Θεοτόκος στον γιο Πέτρο τον Αθωνίτη, και αρίφνητες ακόμη φορές και σε άλλους Αγίου Της.

Δηλαδή ότι όσοι καθημερινά διαβάζουν τους Χαιρετισμούς Της θα έχουν την προστασία Της και στην ζωή αυτή, αλλά και στην μέλλουσα. Ξεκάθαρα φάνηκε αυτό στην περίπτωση του Κύπριου Ιερέα της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.


Μία εβδομάδα πριν κοιμηθεί, τον ειδοποίησε για το βαρύ αμάρτημα του, δηλαδή για το ότι δεν ήταν ελεήμων, και έτσι κατάφερε ασφαλώς να τον φέρει σε μετάνοια, και μάλιστα σε έμπρακτη μετάνοια, αφού μοίρασε την λιγοστή περιουσία του.


***********


Το θαύμα αυτό μας θυμίζει και την περίπτωση του πόρνου κληρικού, που έχει καταγραφεί στο “Αμαρτωλών Σωτηρία” και το οποίο έχουμε δημοσιεύσει σε παλαιότερη ανάρτηση του Iστολογίου των Χαιρετισμών xairetismoi.blogspot.gr, και όπως ίσως θυμάστε αναφερόταν σε έναν κληρικό, ο οποίος έλεγε καθημερινά και μάλιστα πολλές φορές τους Χαιρετισμούς, παρότι ο πονηρός τον βασάνιζε με το βδελυρό κι ακάθαρτο πνεύμα της πορνείας.


Μία μέρα που επέστρεφε σπίτι του έχοντας για άλλη μία φορά υποκύψει στο πάθος του, αλλά έχοντας στα χείλη του τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, διαβαίνοντας ένα ρέμα, παρασύρθηκε από τα νερά και πνίγηκε. Είδε τότε ότι οι άγγελοι οδήγησαν την ψυχή του στον Κύριο, και Εκείνος διέταξε να οδηγηθεί στην Κόλαση !

Και την στιγμή αυτή παρενέβη η Υπεραγία Θεοτόκος και υπενθύμισε στον Υιό Της, ότι αυτός ο πόρνος κληρικός καθημερινά Την χαιρέτιζε με τους Χαιρετισμούς Της, και μάλιστα και την στιγμή που τον παρέσυρε το ρέμα, τους Χαιρετισμούς Της είχε στα χείλη του. Έτσι κάμπτοντας τον Δικαιοκρίτη Κύριο μας κατάφερε να επιστρέψει η ψυχή του πόρνου κληρικού στο σώμα του, ώστε να μετανοήσει και να εξομολογηθεί, ώστε να σωθεί και να μην απολεστεί αιώνια.


Βλέπουμε λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί το θαύμα αυτό που καταγράφηκε το 1641 στο “Αμαρτωλών Σωτηρία” του λογίου μοναχού Αγαπιου Λάνδου, επαναλήφθηκε σχεδόν μετά από τέσσερις αιώνες στην Κύπρο , επιβεβαιώνοντας ότι “᾿Ιησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας” “ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν” όπως εύστοχα επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος στις “Προς Εβραίους” και στην “ Πρώτη προς Τιμόθεον” Επιστολές του αντίστοιχα.

Και ασφαλώς η Υπεραγία Θεοτόκος μας πάντα συνεργός του Υιού και Θεού Της στο έργο Του ώστε να μη απολεσθεί ούτε μία ψυχή, βοηθά όλους τους Χριστιανούς, και μάλιστα όσους με Αγάπη και Πίστη Την χαιρετίζουν καθημερινά με τους Χαιρετισμούς Της, αγωνιζόμενοι να τηρούν τις Εντολές του Θεού, και όπως βλέπουμε και από το σημερινό θαύμα, χωρίς ποτέ να παραμελούν τα έργα ελεημοσύνης στους εμπερίστατους αδελφούς τους.


tilestwra

[XAPA]

Η Παναγία και ο κόσμος



Από τον κόσμο αυτό, όλοι θα φύγουμε. Το βλέπουμε. Το καταλαβαίνουμε. Δεν το αμφισβητεί κανείς!

Το ζήτημα είναι, όχι ότι φεύγουμε. Άλλα για που; για που;

Ο Κύριος και Σωτήρας μας, πριν φύγει από τον κόσμο έλεγε.


Εγώ φεύγω! Πάω, να σας ετοιμάσω τόπο. Τόπο για ανάπαυση. Τόπο χαράς και δόξας.

Και θά ’ρθώ πάλι. Να σας πάρω κοντά μου.

Ήρθε και η ώρα, να φύγει και η Παναγία από τον κόσμο αυτό.


Όμως, από την απέραντη ταπείνωσή της, ποτέ δεν έπαυσε να βλέπει τον εαυτό της σαν μηδενικό!

Και βλέποντας να πλησιάζει το τέλος της, φοβήθηκε. Και άρχισε και νήστευε. Για την ψυχή της.

Να την ελεήσει ο Κύριος. Να την κρίνει άξια, να την πάρει κοντά Του.


Και πόθησε, στην εξόδιο ακολουθία της να είναι παρόντες οι φίλοι και μαθητές του Υιού της, οι άγιοι Απόστολοι.

Και στην προσευχή της το φώναξε!

Και ο Υιός της, ο Θεός και Πατέρας όλων των ταπεινών, την άκουσε.

Και εστειλε νεφέλες-αγγέλους και συνάθροισαν γύρω της τους αποστόλους.


Και κατέβη και Αυτός ανάμεσά τους. Και παρέλαβε στην αγκαλιά Του την αγία ψυχή της.

Και οι πανεύφημοι απόστολοι το είδαν.

Και κηδεύοντας την ΕΧΑΙΡΑΝ.


Και οι άγιοι άγγελοι, ενωμένοι μαζί τους, τραγουδούσαν!

Και υμνούσαν το σεπτό και άγιο σώμα της, από το οποίο ο Κύριος της Δόξης επήρε το άγιο Σώμα Του,

που το προσφερε θυσία για μας, στον Σταυρό.

Και τροφή της ψυχής μας “εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιων”, στην αγία Κοινωνία. Τί περισσότερο;

Τί μεγαλύτερο; Τί το αγιώτερο;

Ο Κύριος εδόξασε την δούλη Του. Και την έκαμε βασίλισσα στον Ουρανό. Και ο κόσμος όλος συμφώνησε.


• Για κανέναν ποτέ δεν έφτιαξαν οι άνθρωποι τόσο ωραία ποιήματα και τραγούδια, όσο για την Παναγία.

• Για κανέναν δεν έφτιαξαν, τόσο ωραίες εικόνες• όσο για την Παναγία.

• Κανένα και κανενός εικόνισμα δεν φίλησαν ποτέ, τόσοι άνθρωποι και με τόση λαχτάρα και λατρεία,

όσο την εικόνα της Δούλης του Κυρίου Μαρίας.


• Για κανέναν δεν έφτιαξαν τόσα μνημεία, εκκλησίες, κατάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, όσες για την Παναγία!…

• Και κανένα, ούτε ζωνταντό, ούτε πεθαμένο, δεν επικαλέσθηκε ποτέ ο κόσμος, τόσο όσο την Παναγία!…

Και εκείνη ανταποκρίθηκε. Και γέμισε τον κόσμο, με την αγάπη της, με τα θαύματά της.


Και γέμισε ο κόσμος με θαυματουργές εικόνες της, που είναι ατελείωτες οι ιστορίες των θαυμάτων της (για την κάθε μία).

Μηδενικό εβλεπε τον εαυτό της η αγία Δέσποινά μας η Παναγία.

Πάνω από όλους της γης τους δυνάστες, την ύψωσε ο Κύριος. Πρώτη και μεγαλύτερη την έκαμε σε γη και ουρανό.

Και εμείς; Μυαλό έχουμε. Το βλέπουμε;


Πίστη χρειαζόμαστε. Πίστη στον Χριστό.

Αγάπη χρειαζόμαστε.

Ταπείνωση χρειαζόμαστε.

Καλωσύνη χρειαζόμαστε.


Ας τρέξουμε κοντά της!…

Και ας την παρακαλέσουμε.

Αγία Παρθένε, Μητέρα του Κυρίου μας, μας άφησες αγία κληρονομιά,

τον τρόπο της ζωής σου,

την πορεία σου στον κόσμο.


Μα εμείς αλλού τον έχουμε τον νού μας.

Συμπόνεσέ μας.

Λυπήσου μας.

Ταπεινώσου λίγο ακόμη.

Και παρακάλεσε τον Υιό Σου, να μή μας αποστραφεί• να μας σπλαγχνιστεί•

να μας φωτίζει• να μας αξιώσει κάτι να κάνουμε και εμείς.



hellas-orthodoxy