Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Βλέπεις η δεκαετία του 90; Η μεγάλη στροφή. Στα έσχατα χρόνια…


Μόρφου Νεόφυτος: Τηλεόραση δεν έχω ,βάζω όμως από αυτά τα τηλέφωνα που έχουν ειδήσεις και βλέπω εκεί.


Είδα την φωτιά στη Ρόδο και όχι μόνο. Η μισή Ελλάδα καίγεται. Έχει γίνει πλέον έθιμο καλοκαιρινό.

Αλλά δεν είναι μόνο η Ελλάδα. Πολλές χώρες. Είναι προφητεία που υπάρχει μέσα στην Αποκάλυψη αυτό.


Άμα ανοίξετε τα πρώτα κεφάλαια της Αποκάλυψης γράφει αυτά που γίνονται σήμερα. Το 1/3 των δασών της γης θα καούν.

Τα έσχατα χρόνια. Πότε άρχισαν τα έσχατα χρόνια ; Μας αποκαλυψε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σε ενα ρουμανο Αγιο,

τον αγιο Καλλίνικο επίσκοπο Τσερνικα, που νομιζε ο Άγιος εκείνος ότι τα έσχατα χρόνια άρχισαν απο τον 19ο αιώνα.


Του εμφανιστηκε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και του λέει Δέσποτα μου να πας να χτισεις το μοναστήρι που σκέφτεσαι,

θα γίνεις απο επίσκοπος τώρα που γερασες ασκητής ηγούμενος με πατέρες και δεν είναι τώρα τα έσχατα χρόνια.

Τα έσχατα χρόνια θα αρχίσουν μετα το 1990. Και του το ειπε αυτο το 1920 .


Ο Άγιος της Γεωργίας ο Γαβριήλ ο Οσιοτατος δια Χριστόν Σαλος έλεγε με περιμένει ο αντίχριστος να πεθάνω και μετα να αρχίσει

η εποχή του .

Πότε κοιμήθηκε ο Άγιος Γαβριήλ ; Το 1995.

Πότε κοιμήθηκε ο Άγιος Παΐσιος; Το 1994 .

Πότε κοιμήθηκε ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ ; Το 1993.

Πότε κοιμήθηκε ο Άγιος Πορφύριος; Το 1991 .

Ο Άγιος Ιάκωβος ο γέροντας μας; Το 1991.

Ο Όσιος Ευμενιος; Το 1999.

Βλέπεις η δεκαετία του 90; Η μεγάλη στροφή. Στα έσχατα χρόνια…

Πόσο θα διαρκέσουν; Μόνο ο Θεός ξέρει. Σημασία έχει ότι μπήκαμε.


Και ένα καθήκον του επισκόπου, είναι να παρατηρεί τα σημεία των καιρών .

Και σε αυτούς που δεν τα βλέπουν ή δεν θέλουν να τα δουν γιατί φοβούνται, ο επίσκοπος να τους τα υπενθυμίσει.



ΠΗΓΗ simeiakairwn

[XAPA]

"ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ"

Ένας Ρωμιός Ιεράρχης χτίζει τα οχυρά του Ελληνισμού!

(Να βοηθήσουμε κι εμείς)...


"Επιστράτευση" κηρύσσει ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου σε κάθε πόλη, σε κάθε χωριό, σε κάθε ενορία,

σε κάθε Μοναστήρι, σε κάθε γωνιά του Ελληνισμού, εν όψει των μεγάλων που έρχονται και θα συγκλονίσουν

πολύ περισσότερο από ό,τι ο κορωνοϊός την ανθρωπότητα!


Η "Επιστράτευση" ισχύει - όπως είπε - μέχρι το τέλος του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που έρχεται, μαζί με όλα τα άλλα,

ένεκα της μεγάλης και αμετανόητης αποστασίας της ανθρωπότητας, από την οποία ως γνωστόν κινδυνεύουν να χαθούν εκατομμύρια

ψυχές για πάντα στο αιώνιο σκοτάδι. Αλλά το αιώνιο Φως θα επέμβει για να φωτίσει, να αφυπνίσει, να φέρει σε μετάνοια,

να σώσει τις νυν και τις ερχόμενες γενιές, δίνοντας έπειτα τέλος και στις αρρώστιες και τους πολέμους, φέρνοντας

το δώρο της αληθινής Ειρήνης.


Διδαγμένος από την "Επιστράτευση" της Παναγιάς στον Χατζηφλουρέντζο δέκα χρόνια πριν την τουρκική εισβολή,

ώστε "να έρθει το κακό λιγότερο", φωτισμένος από τον πρώτο Γέροντά του Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη, κατέστρωσε

σαν καλός Στρατηγός - Μητροπολίτης της Ορθοδοξίας, το μεγάλο πνευματικό σχέδιο Αμύνης, στήνοντας "Οχυρά",

όπως τα ονομάζει, με δεκαρχίες πιστών και ομοβροντίες ψαλμών!


Συγκεκριμένα, αναθέτει στους Ιερείς όλων των Ενοριών, την εύρεση 10 πιστών, ευσεβών και ταπεινών Χριστιανών,

που θα αναλάβουν μέχρι το τέλος του Γ' Παγκοσμίου Πολέμου να προσεύχονται καθημερινά και μυστικά με τους Ψαλμούς του Δαυίδ,

θωρακίζοντας τον τόπο τους από αρρώστιες, σεισμούς, πολέμους και κάθε είδους κακό, αγωνίες και φοβίες που θα έρθουν,

σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που βιώνουμε τώρα! Και όλα αυτά, ακριβώς "για να έρθει το κακό λιγότερο" ή και

για να μην έρθει καθόλου, χάρη στο έλεος του Θεού!


Ο μεγάλος Ιεράρχης βλέπει τα "σύννεφα", καταλαβαίνει τον "καιρό" και ετοιμάζει τους ανθρώπους της προσευχής!

Τους "ασυρματιστές", τα "αντιεροπορικά", τα "οχυρά", την "άμυνα"! Αλλά και τα μεγάλα "όπλα" που είναι η Νηστεία, η Μετάνοια,

η Θεία Κοινωνία, η Προσευχή!


Οι 150 Ψαλμοί του Δαυίδ, εξηγεί, χωρίζονται σε 20 καθίσματα. Και άρα σε κάθε τόπο 10 άνθρωποι κάθε μέρα, θα διαβάζουν

από 2 τέτοια καθίσματα, με τέτοια σειρά, ώστε καθημερινά να διαβάζεται ολόκληρο το Ψαλτήρι!

Και στο τέλος να μνημονεύονται ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.


Και αυτό πρέπει να γίνει παντού. Και σε Ελλάδα, σε Βόρειο Ήπειρο, σε Ομογένεια, όπου υπάρχουν

Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί!


"Για να έρθει το κακό λιγότερο"... Επειδή ακριβώς ξεκίνησε...



trelogiannis

[XAPA]

Δ.Παναγόπουλος: Θα παίξουμε ένα ρόλο (οι Έλληνες) και μάλιστα λείαν συντόμως.


Θα αδειάσει η πατρίδα μας απ΄ολα τα φρούτα...



O Παναγόπουλος πίστευε εις τον ιστορικό ρόλο που διεδραμάτισε, διαδραματίζει και θα διαδραματίσει, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός

ως όργανο της Θείας Χάριτος...εις την διάδοσην της ανοθεύτου χριστιανικής αληθείας επι παγκοσμίου επιπέδου.

Έβλεπε, εις το προσωπο του Ελληνισμού τον νεον Ισραήλ της Χάριτος και δεν έπαυε προφητικά να του υπενθύμιζει την βαρειάν

πνευματική κληρονομιά και ιστορική ευθύνη του.


(...) Εμείς σαν Έλληνες πρέπει να κολακευόμεθα δίοτι εγεννήθημεν Έλληνες. Διότι μας ενεπιστεύθη αυτή η κληρονομιά

της γνώσης και της πίστεως.

(...) Εμείς σήμερα θα παίξουμε ένα ρόλο και μάλιστα λείαν συντόμως.

Όλοι θα καθαρισθούν θα πάνε στην θέση των.

Θα αδειάσει η πατρίδα μας απ΄ολα τα φρούτα....μα κουμουνισμός λέγεται ,μα αθεϊσμος λέγεται, μα, μα, μα...

θα αδειάσει η πατρίδα μας.


Θα μείνουνε καθαρόαιμοι Έλληνες. Με γλώσσαν ελληνική, με ήθη και έθιμα ελληνικά, και με πίστην ορθόδοξον.

Και με βάση αυτούς, θα διαδώσει το Ευαγγέλιο ο Χριστός στις μυρμηγκιές αυτές που υπάρχουν κάτω ....

οκτακοσαριές εκατομμύρια που περιμένουν τον ευαγγελισμό.

Δεν έχουν ακούσει περί Χριστού. Εμείς θα τον παίξουμε τον ρόλο αυτό. Χάρη στους ανθρώπους που ειθε να το καταλάβουν

και να το πιστέψουν.


Είναι μερικοί άθεοι και μερικοί κοιλιόδουλοι και τρώνε για να μην παρεξηγηθούν, και λενε του Χριστού τράβα έξω

γιατί έχουμε κόσμο. Χίλια δυο άλλα πράγματα.

Ντρέπονται να κάνουν παιδιά γιατί τους κατηγορούν στο γραφείο. Τι να σας πω ;

Όλοι αυτοί θα φύγουν απο τη μέση.

Θα τιναχθεί σήμερα ο κόσμος όπως τινάζεται η ελιά.

Και θα μείνουν ορισμένες ελιές επάνω.

Όπως έχει δει ο προφήτης την κατάσταση αυτή, έτσι είναι σήμερα.

Πάντοτε την ράβδιζε την ανθρωπότητα ο Θεός.



yiorgosthalassis

[XAPA]

Γερόντισσα Γαλακτία: «Έρχεται μπόρα αλλά και δόξα…»


Οἱ Ἅγιοι ξερίζωναν καὶ μετὰ φύτευαν. Ἂν φυτέψεις μέσα στὰ ζιζάνια, θὰ πνιγεῖ τὸ φυτό, δὲν θὰ εὐδοκιμήσει…

Θὰ ἔρθει μεγάλη δυσκολία στὴν ἀνθρωπότητα! Αἰτία ἡ ἁμαρτία!

Ἂν δὲν ἐπιτρέψει αὐτὸν τὸν πόλεμο ὁ Θεός, τὸ εἶδος μας δὲν θὰ ἔχει λόγο ὑπάρξεως στὴ γῆ, ἐκεῖ ποὺ κατήντησε…»


«Πολλά… Νά… Χθές ήρθαν οι Όσιοι Παρθένιος και Ευμένιος του Κουδουμά. Μου είπαν:

“Θεία Κοινωνία να λες στον κόσμο… Να παίρνει δύναμη… Να αντέξουν αυτά που έρχονται… Όχι, όμως ξεκάρφωτα”.

Έδειξαν ένα πετραχήλι. “Μεγάλη εξομολόγηση” είπαν. Και ό,τι πει το πετραχήλι”. Και ένα κομβοσχοίνι έδειξαν. “Να λες έτσι.

Με αυτά θα αντέξει ο κόσμος. Να μην κατακρίνουν οι άλλοι αυτούς που θα βλέπουν να κοινωνούν συχνά”. Το είπαν κι αυτό».


– π. Αντώνιος: «Είδες δυσκολίες;»

– Γερόντισσα: «Μεγάλες! Αναστατώσεις, πολέμους, πείνα. Δεν ξέρω να τα πω. Δεν ξέρω να τα εκφράσω.

Δεν με βοηθά πια η κεφαλή μου. Πέφτω κάθε μέρα.

Όλα όμως θα είναι υπέρ της Ελλάδος. Υπέρ της πίστεως. Δόξα μεγάλη.

Έρχεται μπόρα αλλά και δόξα. Όλα υπέρ της Ελλάδος. Αυτό να το τονίζεις». (σελ.147)


Πηγή: «Ἡ ὁσία Γερόντισσα Γαλακτία τῆς Κρήτης» ἐκδόσεις «Θεομόρφου» τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μόρφου Σελ.108



ΠΗΓΗ iconandlight

[XAPA]

Οι κόρες της Παναγίας

Στο θαυμάσιο βιβλίο «Αμαρτωλών Σωτηρία», διάβασα μια πολύ όμορφη αληθινή ιστορία που θα ήθελα να την μοιραστώ μαζί με όλους εσάς που ευλαβείστε την Μητέρα Παναγία!


Κάποια ενάρετη γυναίκα είχε δυο όμορφες κόρες, τις οποίες δίδασκε να πορεύονται την εν Θεώ ζωή και να τρέφουν

την ίδια ευλάβεια στην Παναγία, όπως έκανε και η ίδια μέχρι τότε.

Όταν πέθανε ο άντρας της, πτώχευσε και μη έχοντας χρήματα να παντρέψει τις κόρες της,

φοβόταν μήπως εξ ανάγκης προδώσει την τιμή τους…


Τότε, έχοντας βαθιά πίστη στο Θεό, πήγε με τις κόρες της στην Εκκλησία,

στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου και της είπε με δάκρυα:

- Δέσποινα των Αγγέλων, Μητέρα των ορφανών και των φτωχών βοήθεια, με όλη μου την ψυχή παραδίδω στην αγία σκέπη

και κηδεμονία σου αυτές τις δύο ορφανές κόρες… Στο εξής εσύ να τις κυβερνάς διότι εγώ δεν μπορώ πια να τις φυλάξω χωρίς

να προκαλέσω ζημιά στη ψυχή και το σώμα τους, επειδή είμαι πολύ φτωχιά και άπορη... Σε ικετεύω, κατά την άπειρη

Ευσπλαχνία σου, στο εξής Εσύ να τις σκεπάζεις με τη Θεία Πρόνοια και να τις διαφυλάττεις,

ώστε να μην μολύνουν την παρθενία τους μόνο και μόνο από ανάγκη…


Αφού είπε αυτά τα λόγια η ευλαβής μητέρα πήρε τα χέρια των θυγατέρων της και τα άγγισε με τα χέρια της Παναγίας,

πάνω στην ιερή εικόνα, εις ένδειξη συμφωνίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ανέθεσε στην Παναγία να είναι η Μητέρα τους

από την ώρα εκείνη και όχι πλέον η ίδια.

Μετά από αυτή την πράξη, επέστρεψαν όλες στο σπίτι τους.


Μόλις πλησίασαν στην πόρτα είδαν έναν αστραπόμορφο νέο να κρατάει ένα βαλάντιο γεμάτο

με αργύρια και να λέει στην μητέρα:

- Η Ουράνια Βασίλισσα σου τα στέλνει αυτά τα χρήματα για να φροντίσεις τις κόρες σου.


Η γυναίκα πήρε με ευγνωμοσύνη το δώρο της Παναγίας! Έπειτα γονάτισε να την ευχαριστήσει για την άμεση ανταπόκριση

και θαυμαστή βοήθεια ενώ ο άγγελος έφευγε για τους ουρανούς!

Αυτά τα χρήματα η γυναίκα τα ξόδεψε για να αγοράσει ρούχα και όλα τα αναγκαία για την ζωή των θυγατέρων της.

Οι πονηρές γειτόνισσες όμως, που ήξεραν την προηγούμενη φτώχεια τους τις κατέκριναν και τις δυσφημούσαν με άδικα

και αισχρά λόγια. Έλεγαν ότι η μητέρα τους τις εξέδιδε σε κάποιον πλούσιο για να παίρνει χρήματα…


Όταν άκουσε η ευλαβής εκείνη γυναίκα τις συκοφαντίες, λυπήθηκε πολύ.

Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο αύξαναν και τα κουτσομπολιά μέχρι που τα έμαθαν όλοι πια στην πόλη.


Μη υποφέροντας άλλο πια τα λόγια του κόσμου, είπε στις κόρες της:

- Πηγαίνετε κόρες μου στην πολυεύσπλαχνη Μητέρα σας και ικετεύσατέ την με δάκρυα και ταπεινή καρδιά η αγαθότητά της

να σας βοηθήσει να λυτρωθείτε από τις γλώσσες των ανθρώπων. Εάν το ζητήσετε με βαθιά πίστη, τότε κι Εκείνη

η Πολυέλεος Μητέρα θα σας ακούσει όπως μας άκουσε και την προηγούμενη φορά και μας βοήθησε!


Στη μητρική της παρακίνηση υπάκουσαν αμέσως οι κόρες και, αφού έφτασαν στον ιερό ναό, έκαναν όπως τις δίδαξε η μητέρα τους.

Προσευχήθηκαν με πολλά δάκρυα και θερμή πίστη κι έπειτα επέστρεψαν πάλι πίσω στο σπίτι τους ελπίζοντας

ότι θα τους στείλει πάλι η Παναγία την απαραίτητη βοήθεια. Έτσι και έγινε.

Η κουροτρόφος Βασίλισσα δέχτηκε την ταπεινή ικεσία και τα δάκρυα των μικρών κοριτσιών και τις δικαίωσε θαυματουργικά.


Σε μια γιορτή, όπου ήταν μαζεμένη όλη η πόλη στην Εκκλησία της Μητρόπολης και ένας Πνευματικός έκανε διδασκαλία,

ήταν εκεί και η μητέρα με τις δυο κόρες της. Στη μέση της διδαχής και ενώ ο διδάσκαλος ξεκουραζόταν λίγο,

βλέπουν όλοι έναν ωραιότατο άγγελο να μπαίνει από ένα παράθυρο κρατώντας στα χέρια του

δύο ωραία και θαυμάσια στεφάνια από λευκά τριαντάφυλλα και άλλα ευωδιαστά άνθη.


Πλησιάζει τις δύο αυτές νέες και τους λέει:

- Αυτά τα δύο ευωδιαστά στεφάνια από άνθη σας τα στέλνει η Βασίλισσα των Ουρανών, ως σημείο της παρθενίας σας!

Λέγοντας αυτά τα λόγια, τους έβαλε τα στεφάνια στο κεφάλι τους κι έπειτα έγινε άφαντος.


Αλήθεια, φαντάζεστε τι ευφροσύνη ένιωσαν οι νέες και τι έκπληξη όλοι οι παρευρισκόμενοι; Η διδαχή έμεινε ατελείωτη.

Ο Αρχιερέας μαζί με τους άρχοντες έσπευσαν αμέσως να ασπαστούν τα ουράνια αυτά στεφάνια…

Ο κόσμος συναγωνιζόταν ποιος θα παινέψει πιο πολύ αυτές τις νέες… Έπειτα όλοι μαζί τις συνόδεψαν με τιμές στο σπίτι τους.

Εκείνες, παρόλες τις τιμές που δέχτηκαν, δεν έδειξαν διόλου κενοδοξία ή περηφάνια,

αλλά με πολύ ταπείνωση ευχαρίστησαν την Βασίλισσα των Ουρανών!


Ο Αρχιερέας μαζί με τους μεγιστάνες της πόλης ξόδεψαν αμέτρητα πλούτη και έχτισαν δύο Μοναστήρια

στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου. Μετά ψήφισαν την κάθε μια κόρη ως Ηγουμένη για το κάθε ένα Μοναστήρι.

Εκεί, οι κόρες της Παναγίας έζησαν ενάρετο βίο και πολλές άλλες θυγατέρες αρχόντων από διάφορες πόλεις ακούγοντας

την καλή τους φήμη και θεάρεστη πολιτεία, εγκατέλειπαν τα πλούτη τους και την μάταια δόξα για να δώσουν

Υπακοή στα Μοναστήρια τους.


Μάλιστα, τόσο αυξήθηκαν οι αφιερωμένες ψυχές μέσα σ’ αυτά και όλοι έτρεφαν τόση μεγάλη ευλάβεια,

ώστε θεωρήθηκε ότι ήταν μεγάλη τιμή και μακαριότητα να συνταχτεί κανείς στα ευλογημένα εκείνα μοναστήρια!

Η ώρα της τελευτής της κάθε Ηγουμένης ήταν αγιότατη και ενώ τα άγια λείψανά τους ευωδίασαν,

οι μακάριες τους ψυχές αναχώρησαν για την Βασιλεία των Ουρανών!


Με τις πρεσβείες τους, εκεί ευχόμαστε και όλοι μας να συνευρεθούμε! Αμήν.


ΑΣ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ!



agioritikovima

[XAPA]

Η Παναγία που φτιάχνει τσάι



Διήγηση μοναχού από την Αδελφότητα των Ιωασαφαίων, απόσπασμα από το σημαντικό άρθρο

(κεφ. «Οι ζεύγαλοι – Ο γέρο Κώστας»)


…Αλλά και οι λαϊκοί που μένουνε εδώ στο Άγιον Όρος παίρνουνε μία χάρη, παρ’ ότι πολλές φορές βλέπουμε ότι δεν έχουνε

και βίο σωστό και πολλές φορές ίσως μας σκανδαλίζουν.

Μερικοί λένε: «Τί τους θέλουμε αυτούς τους κοσμικούς εδώ πέρα και δεν τους βγάζει έξω η Ιερά Κοινότης».


Σε παλαιότερη εποχή, απ’ ότι μας λέει ο παπά-Ακάκιος των Παχωμαίων που είναι μεγαλύτερος, αποφάσισε ή Ιερά Κοινότης

να τους μαζέψει όλους αυτούς - εμείς τους λέγαμε «ζεύγαλους» ή «καβιώτες»- και να τους βγάλει έξω, να τους κάνη εξορία

από το Άγιον Όρος, διότι οι περισσότεροι από αυτούς μεθούσανε, πέφτανε στους δρόμους, ζούσαν άσωτη ζωή.


Τότε υπήρχαν τα καράβια τα μεγάλα, όπως το «Γεώργιος Φ», που ερχότανε από Θεσσαλονίκη και πήγαινε Καβάλα,

και κάθε δεκαπενθήμερο περνούσε από την Δάφνη. Αυτή ήταν η συγκοινωνία του Αγίου Όρους.

Όταν τους μαζέψανε εκεί στην Δάφνη, είπαν: «Μια που είναι τώρα μαζεμένοι όλοι -ίσως να ήταν καμιά πενηνταριά άτομα -

να τους βγάλουμε μία φωτογραφία, έτσι για ανάμνηση, για την ιστορία, να τους έχουμε».


Όταν έβγαλαν την φωτογραφία και εμφανίσανε την πλάκα, είδανε επάνω απ’ όλους αυτούς τους «ζεύγαλους»

την Παναγία μας να τους σκεπάζει.

Παρουσιάστηκε η Παναγία στην πλάκα, οπότε αποφάσισαν οι πατέρες να μη τους διώξουν:

«Αφού η Παναγία μας τους σκεπάζει, ποιοι είμαστε εμείς που θα τους διώξουμε;».


Γνωρίσαμε έναν απ’ αυτούς, που τον έλεγαν γέρο-Κώστα, ο όποιος έμενε στο Μπουραζέρι, πριν να πάνε ακόμα εκεί οι πατέρες,

όταν ήταν λίγοι Ρώσοι. Είχανε εξώσπιτα απ’ έξω και ζούσανε κάποιοι απ’ αυτούς τους «ζεύγαλους».

Σ’ ένα καλυβάκι εκεί ζούσε και ο γέρο-Κώστας. Έναν βαρύ χειμώνα είχε πέσει πολύ χιόνι και ο γέρο-Κώστας αρρώστησε από γρίπη.

Είχε πέσει 60-70 πόντους χιόνι και δεν μπορούσε κανείς να πάει να τον δη.


Όταν έλιωσε το χιόνι, πήγαν οι άλλοι λαϊκοί, οι «ζεύγαλοι», εκεί να τον δουν, και του λένε:

«Γέρο-Κώστα, πώς τα πέρασες με το χιόνι;

Ποιος σου έφερνε ψωμί εδώ πέρα; Είχες τρόφιμα να πέρασης;».

«Είχα αρρωστήσει, παιδιά, πολύ άσχημα και θα πέθαινα από γρίπη, αλλά μία μαυροφόρα κυρία ερχότανε,

άναβε την σόμπα μου και μ’ έκανε και τσάι. Μου 'δινε και παξιμάδι και έτσι πέρασα αυτή την κρίση. Αλλιώς θα πέθαινα,

θα ήμουν πεθαμένος».


Τον υπηρετούσε η Παναγία και αυτός το θεωρούσε τόσο φυσιολογικό.

[επειδή ήταν ταπεινός και δε σκεφτόταν πως ήταν κάτι φοβερό και τρομερό]…



diakonima

[XAPA]

Η δύναμη της προσευχής και της νηστείας!

Όσιος Νήφων Κωνσταντιανής


Πέρασαν αρκετές μέρες.

Κάποια νύχτα βλέπει ο μακάριος στ΄ όνειρό του ότι βρισκόταν μέσα σ΄ ένα πολύ μεγάλο στενόμακρο σπίτι.


Ξαφνικά, εκεί που στεκόταν σε μιάν άκρη, βλέπει δυό μαύρους και αγριωπούς άνδρες να ορμούν εναντίον του,

θέλοντας να τον σκοτώσουν. Για να γλυτώσει, άρχισε να τρέχει αλαφιασμένος προς την άλλη άκρη του σπιτιού,

ενώ οι μαύροι τον κυνηγούσαν από πίσω. Τη στιγμή που άπλωναν τα χέρια τους να τον αρπάξουν, έφτασε απέναντι.

Βρήκε μια πόρτα, την άνοιξε σαν τρελός, χώθηκε μέσα και την έκλεισε πίσω του με δύναμη.


Είδε πως είχε μπει σ΄ ένα ναό του Θεού. Ένιωσε ασφαλισμένος. Πράγματι, οι διώκτες του δεν τόλμησαν να μπουν εκεί.

Ξαλάφρωσε και ηρέμησε.


Μετά από λίγο άνοιξε προσεκτικά την πόρτα και βγήκε έξω. Προχώρησε αρκετά, οπότε οι μαύροι εκείνοι, που παραφύλαγαν

σε κάποιες γωνίες του σπιτιού, εμφανίστηκαν ξαφνικά και άρχισαν πάλι να τον κυνηγούν. Μόλις τους είδε ο Νήφων,

το ξανάβαλε στα πόδια, προς την άλλη άκρη τώρα. Κι εκεί βρήκε μια πόρτα, που τον έφερε και τον ασφάλισε σ΄ έναν άλλο ιερό ναό.

Οι μαύροι, απελπισμένοι, έπιασαν πάλι τις γωνιές.


Όταν λίγο αργότερα βγήκε δειλά-δειλά κι από κει, επαναλήφθηκε η πρώτη σκηνή.

Αυτό το όνειρο το έβλεπε κάθε νύχτα για μια ολόκληρη εβδομάδα. Και ενώ προσπαθούσε να κατανοήσει τη σημασία του,

το ʼγιο Πνεύμα μίλησε μυστικά μες στη διάνοιά του και του είπε:


– Είναι αδύνατο να ξεφύγεις από τις παγίδες των δαιμόνων, αν δεν καταφεύγεις στους ναούς του Θεού κι αν δεν αγωνίζεσαι

με προσευχές και νηστείες.


Από τότε ο Νήφων σύχναζε στις εκκλησίες έχει πολλές και πάντερπνες η Βασιλεύουσα-, ενώ συνάμα παραδόθηκε

στην προσευχή και τη νηστεία.


Κάποτε τον βασάνισε ο λογισμός:

«Μήπως αντί να τρέχω στους ναούς, είναι καλύτερα να κάθομαι σ’ ένα μέρος και να ζητάω το έλεος του Θεού;».

Δεν άργησε ο φιλάνθρωπος Θεός να του αποκαλύψει και πάλι, ότι κάθε φορά που ένας άνθρωπος πάει σε εκκλησία

για να προσευχηθεί, είτε μέρα είναι είτε νύχτα, τα βήματά του μετριούνται από τους αγίους αγγέλους, για να μετατραπούν

σε ουράνιο μισθό την ημέρα της Κρίσεως



Κι ακόμα, πως οι φύλακες άγγελοι των ιερών ναών, σημειώνουν ποιοι μπαίνουν μέσα, και κάθε βράδυ δίνουν αναφορά

στις αγγελικές Δυνάμεις, που κυκλώνουν το ουράνιο Θυσιαστήριο.


Τότε οι άγγελοι του ουρανού με περισσότερη προθυμία και χαρά ψάλλουν τους δοξολογικούς τους ύμνους, λέγοντας:

«Πόσο μεγάλο και τιμητικό είναι γι’ αυτούς τους ανθρώπους το ότι δεν παύουν νύχτα και μέρα να δοξάζουν τον υπεράγαθο Θεό,

μολονότι ζουν μέσα στη ματαιότητα του κόσμου!

Ας σπεύσουμε λοιπόν κι εμείς πρόθυμα να λατρεύσουμε την Παναγία Τριάδα, ψάλλοντας Της τον τρισάγιο ύμνο».


Αφού πληροφορήθηκε ο Νήφων όλ’ αυτά από το Άγιο Πνεύμα, αγωνιζόταν να προσεύχεται αδιάλειπτα,

καταφεύγοντας κάθε τόσο στις εκκλησίες.



simeiakairwn

[XAPA]

"Εάν θέλης να βοηθήσης την Εκκλησία,

είναι καλύτερα να κοιτάξης να διορθώσης τον εαυτό σου"



Εάν θέλης να βοηθήσης την Εκκλησία, είναι καλύτερα να κοιτάξης να διόρθωσης τον εαυτό σου,

παρά να κοιτάς να διόρθωσης τους άλλους.

Αν διόρθωσης τον εαυτό σου, αμέσως διορθώνεται ένα κομματάκι της Εκκλησίας.

Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωμένη.

Αλλά σήμερα οι άνθρωποι ασχολούνται με όλα τα άλλα θέματα εκτός από τον εαυτό τους.


Γιατί το να ασχολήσαι με τον εαυτό σου έχει κόπο,

ενώ το να ασχολήσαι με τους άλλους είναι εύκολο.

Εάν ασχοληθούμε με την διόρθωση του εαυτού μας

και στραφούμε πιο πολύ στην «εσωτερική» δράση παρά στην εξωτερική,

δίνοντας τα πρωτεία στην θεία βοήθεια,

θα βοηθήσουμε τους άλλους περισσότερο και θετικώτερα.


Επιπλέον θα έχουμε και την εσωτερική μας γαλήνη,

η οποία θα βοηθάη αθόρυβα τις ψυχές που θα συναντάμε,

γιατί η εσωτερική. πνευματική κατάσταση προδίδει την αρετή της ψυχής και αλλοιώνει ψυχές.


Όταν επιδίδεται κανείς στην εξωτερική δράση,

πριν φθάση στην λαμπικαρισμένη εσωτερική πνευματική κατάσταση,

μπορεί να κάνη κάποιον πνευματικό αγώνα, αλλά έχει στενοχώρια, άγχος,

έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό, και συχνά χάνει την ηρεμία του.


Εάν δεν κάνη καλό τον εαυτό του, δεν μπορεί να πη ότι το ενδιαφέρον του για το κοινό καλό είναι καθαρό.

Όταν ελευθερωθή από τον παλαιό του άνθρωπο και από καθετί κοσμικό,

έχει πλέον την θεία Χάρη, οπότε και ο ίδιος αναπαύεται,

αλλά και κάθε είδους άνθρωπο αναπαύει.


Αν όμως δεν έχη Χάρη Θεού,

δεν μπορεί ούτε στον εαυτό του να επιβληθή ούτε τους άλλους να βοηθήση, για να φέρη θείο αποτέλεσμα.

Πρέπει να βουτηχθή στην Χάρη και ύστερα να χρησιμοποιηθούν οι αγιασμένες πλέον δυνάμεις του

για την σωτηρία των άλλων.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Β’
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002

[XAPA]

Η Αυτοεκτίμηση που βλάπτει τη ψυχή ...


Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου»




Προσέχετε τον εαυτό σας.

Η πρόοδος στην πνευματική ζωή διακρίνεται με την ολοένα και περισσότερη συναίσθησι της μηδαμινότητός μας.

Ενώ όσο αυξάνει η εκτίμησις του εαυτού μας σε κάτι, τόσο βαδίζουμε στην καταστροφή.

Ο εχθρός θα το εκμεταλλευθή αυτό.


Θα πλησιάση και θα επιχειρήση να πετάξη κανένα πετραδάκι στον δρόμο μας για να σκοντάψουμε.

Μια ψυχή που δίνει στον εαυτό της αξία, μοιάζει με τον κόρακα του Αισώπου που ακούγοντας τις κολακείες

της αλεπούς για την «ωραία» του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί…».


«Πόσο χρήσιμο θα ‘ταν να βρισκόταν κάποιος να σας κατηγορή. Να χαίρεσθε , αν ποτέ συμβή αυτό.

Είναι πολύ επικίνδυνο να σας επαινούν όλοι και κανείς να μην σας λέει την αλήθεια.

Είναι νομίζετε δύσκολο να πλανηθή ή να σκοντάψη κανείς;

Απέχετε πολύ από το να θεωρήτε τον εαυτό σας άγιο και άξιο να συμβουλεύη τους άλλους;».


«Στο Κίεβο ασκήτευε κάποτε κάποιος με πολλή νηστεία και μόνωσι. Τον πολέμησε όμως ο εγωισμός και άλλα πάθη.

Πήγε λοιπόν και εξωμολογήθηκε τους λογισμούς του στον μακαριστό στάρετς Παρθένιο.

Εκείνος του έδωσε χρήματα και τον έστειλε στην αγορά λέγοντας:

«Αγόρασε κρέας και φάγε το μπροστά στους άλλους».

Ο ασκητής ακολούθησε την συμβουλή του στάρετς και όλοι οι πειρασμοί του φύγανε.

Να πώς οι Πατέρες πολεμούσαν την υπερηφάνεια.


Συχνά να ελέγχετε και σεις τον εαυτό σας στο σημείο αυτό. Γιατί δεν είναι μικρή συμφορά…

Λένε ότι η υπερηφάνεια είναι κλέφτης που βρίσκεται μέσα στο σπίτι.

Έρχεται συχνά σε συνεννόησι με τους εξωτερικούς κλέφτες , τους ανοίγει πόρτες και παράθυρα,

κι εκείνοι μπαίνουν και αρπάζουν κάθε θησαυρό».


«Αγωνισθήτε, ενώ συναναστρέφεσθε με άλλους και φροντίζετε για τις βιοτικές υποθέσεις,

συγχρόνως να σκέπτεσθε τον Θεό και να έχετε την συναίσθησι ότι βρίσκεται κοντά σας και σας κατευθύνει

σύμφωνα με το άγιό Του θέλημα.

Έτσι δεν θα διασπάσθε στην εσωτερική σας εργασία.

Η διάσπασις είναι η πρώτη επιτυχία του διαβόλου.


Η δεύτερη επιτυχία του είναι η προσκόλλησις της καρδιάς σε κάτι το γήινο και η αιχμαλωσία των αισθημάτων

και των σκέψεων σ’ αυτό.

Αυτή είναι χειρότερη επιτυχία του εχθρού.

Προσπαθήστε ν’ αποδεσμεύεσθε από κάθε αιχμαλωσία της καρδιάς και από κάθε διάσπασι

της εσωτερικής σας εργασίας.

Ο τρόπος είναι ένας: Να μην απομακρύνεται η προσοχή από τον Κύριο και την συναίσθησι της παρουσίας Του.

Οι υπερβολές δεν οδηγούν ποτέ σε καλό.


Το πρώτο βήμα για την υπερηφάνεια είναι η κενοδοξία , η πεποίθησις δηλαδή ότι είμαι κάτι.

Το δεύτερο είναι η οίησις, η συναίσθησις δηλαδή του ότι όχι απλώς είμαι κάτι,

αλλά κάτι σπουδαίο ενώπιον Θεού και ανθρώπων.


Από την κενοδοξία και την οίησι γεννιέται πλήθος υπερήφανων λογισμών, βδελυκτών στον Θεό.

Η αυτογνωσία και η βίωσι της μηδαμινότητός μας μπορεί εδώ να βοηθήση.

Συχνά ας φέρνουμε στην μνήμη μας σφάλματα του παρελθόντος και ας κατακρίνουμε τον εαυτό μας γι΄ αυτά».



«Να καλλιεργήτε μέσα σας τον φόβο του Θεού και την ευλάβεια ενώπιον του απερίγραπτου μεγαλείου Του.

Να έχετε καρδιά συντετριμμένη και τεταπεινωμένη . Να θεωρήτε όλους ανώτερούς σας.

Ν’ αγαπάτε την σιωπή, την μόνωσι, την συνομιλία με τον Κύριο, που θα γίνη χειραγωγός και διδάσκαλός σας.


Τα άγια δάκρυα αποτελούν εκδήλωση θείου ελέους και ασφάλεια στην πνευματική ξηρασία και

στην σκλήρυνσι των αισθημάτων. Μην τα περιφρονήτε και μην τα διώχνετε.Τα αμαρτωλά δάκρυα προκαλούν

οίησι, αγαπούν την επίδειξι και παρέρχονται σύντομα.Όταν σας πλησιάζη η υπερηφάνεια διώξτε την και

τοποθετήστε στην θέσι της το ταπεινό φρόνημα και την συντριβή».


«Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβάνω ότι το απόρθητο φρούριό μας είναι η ταπείνωσις.

Δύσκολα την αποκτά κανείς. Μπορεί να θεωρή ταπεινό τον εαυτό του και να μην έχη ίχνος απ’ αυτή.

Ο σωστότερος ή ο μοναδικός δρόμος για την ταπείνωσι είναι η υπακοή και η απάρνησις του ιδίου θελήματος.


Χωρίς αυτά είναι δυνατόν ν’ αναπτύξη κανείς εσωτερικά εωσφορικό εγωισμό,

παρά την εξωτερική ταπεινή συμπεριφορά και τις ταπεινολογίες.Σταθήτε λοιπόν και αναρωτηθήτε,

αν έχετε υποκοή και απάρνησι του ιδίου θελήματος».


«Αγωνισθήτε ν’ αποκτήσετε ταπείνωσι.

Η ταπείνωσις είναι ευωδία Χριστού και ένδυμα Χριστού.

Για χάρι της όλα θα τα συγχωρήση ο Θεός. Δεν θα εξετάση τις ελλείψεις που είχε ο αγώνας μας.

Ενώ χωρίς ταπείνωσι καμιά άσκησι δεν μπορεί να μας βοηθήση.Με το ταπεινό φρόνημα μπορεί ο άνθρωπος να σωθή.

Χωρίς όμως αυτό το εισητήριο δεν θα του επιτρέψουν να μπη στον παράδεισο που είναι γεμάτος από ταπεινούς».


«Η ταπείνωσις πρέπει ν’ αποτελή το φόντο της ζωής σας, όπως και του καθενός που ζη ειλικρινά την εν Χριστώ ζωή».

«Αγωνισθήτε στον εαυτό σας με όλες σας τις δυνάμεις και ο Θεός θα σας βοηθήση.

Έχετε σαν σκοπό ν’ αποκτήσετε «πνεύμα συντετριμμένον»,

«καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην» ( Ψαλμ. 50, 19 ) .


Όταν υπάρχουν αυτά, σημαίνει ότι βρίσκεσθε σε καλή κατάστασι.

Τότε έχετε την σκέπη και την βοήθεια του Θεού.

Τότε η προσήλωσις στον Θεό είναι σταθερή και η ενθύμησίς Του αδιάλειπτη»


«Προσπαθήστε να παλέψετε με το ευέξαπτο του χαρακτήρος σας.

Το πάθος αυτό εκδηλώνεται όταν κάποιος ενεργήση αντίθετα με την δική σας θέλησι, επιθυμία ή εντολή.

Όσο όμως ζη μέσα σας η υπερηφάνεια τίποτε δεν θα κατορθώσετε. Αυτή όλα τα κυβερνά.


Αν μπορήτε πετάξτε την πέρα από την εξώπορτα του σπιτιού σας και απαγορέψτε της να ξαναπαρουσιασθή.

Να σκέπτεσθε την πανταχού παρουσία του Θεού , καθώς και την ώρα του θανάτου.

Η μνήμη του Θεού και του θανάτου είναι οι καλύτεροι διδάσκαλοι για την θεραπεία των παθών».


«Είθε να σας διατηρήση ο Κύριος το χάρισμα των δακρύων για πάντα।

Αυτά μαλακώνουν την καρδιά και χαρίζουν την κατάνυξι .

Πρέπει όμως να τα κρύβετε.

Διότι η υπερηφάνεια ολόγυρά τους περιφέρεται , όπως ο σκύλος γύρω από την τροφή».



Από το βιβλίο : « Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου»
«ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ»
Μετάφρασις από τα ρωσικά
ΕΚΔΟΣΙΣ ΕΝΔΕΚΑΤΗ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ
ΩΡΟΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ


ΠΗΓΗ: pentapostagma

[XAPA]

Γέρων Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης: «Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας»


Διήγηση του Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Νικηφόρου:



Είχαμε πανηγύρι στο Κελλί, δεν ήταν η πανήγυρη των Αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους,

και είχα το διακόνημα του τραπεζάρη και ετοίμασα την τράπεζα.

Κάποια στιγμή βλέπω, ότι όλα τα ψωμιά τα οποία υπήρχαν ήταν μόνο τρία.


Τότε δεν είχα προβλέψει ότι έπρεπε νά ’χουμε περισσότερα ψωμιά.

Ήταν δικό μου φταίξιμο, δεν είχα ενημερώσει τον Γέροντα ότι είναι λίγα τα ψωμιά και πώς θα βγάλουμε την πανήγυρη;

Τότε μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας. Τώρα τί θα κάνουμε;


Ο κόσμος μαζευόταν, τα ψωμιά σε καμμιά περίπτωση δεν θα έφταναν.

Πήγα αρκετά τρομαγμένος στον Γέροντα (τον γνωστό Υμνογράφο, π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη )και του λέω:

-Ευλόγησον, Γέροντα, δεν προέβλεψα, μόνο τρία ψωμιά έχουν μείνει, τί θα κάνουμε;

Να ζυμώσουνε δεν γινόταν, από τη Δάφνη δεν ερχόταν κανένας εκείνη την ώρα να μας φέρει ψωμιά.

Έτσι θα μέναμε χωρίς ψωμιά και ο κόσμος μαζευότανε.


Εκείνος όμως με χτύπησε στην πλάτη και με ήρεμο ύφος μου είπε:

– Πήγαινε παιδί μου και συνέχισε το διακόνημά σου. Θα φροντίσει ο Θεός και οι Άγιοί μας.

Έφυγα, συνέχισα το διακόνημα, ξεχάστηκα εκεί κόβοντας ψωμί, χωρίς πλέον να υπολογίζω.

Αφού τελείωσε η πανήγυρη, βλέπω εκεί που είχα τα ψωμιά, ότι είχαν περισσέψει τρία ψωμιά και είχαν φάει πολύ,

γιατί ήταν αρκετός ο κόσμος σε ’κείνη την πανήγυρη.



pemptousia.gr