Ωφέλιμες Διδαχές

[bersekero]

Πρέπει νά γνωρίζεις ὅτι χωρίς κόπο σωματικό δέν πλησιάζεται ὁ Θεός. Ὅλοι οἱ Πατέρες κόπιασαν πολύ γιά νά κατοικήσει μέσα τους τό Πνεῦμα τό Ἅγιο. Μόλις τό Ἅγιο Πνεῦμα κατοικήσει στήν ψυχή, ὁ ἄνθρωπος ἀποκτάει πραότητα καί εἰρήνη, καί φεύγει κάθε σκέψη ἀκολασίας. Μή νομίσεις ὅτι μπορεῖς μέ τήν προσευχή νά πλησιάσεις τόν Θεό, ἄν προηγουμένως δέν καθαρίσεις τήν καρδιά σου ἀπό τά πάθη τῆς ἀτιμίας πού τή μολύνουν.

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

[XAPA]

Ο Άγ. Παντελεήμων και ο διακονητής που γόγγυζε


Kοντά στίς Καρυές άσκήτευαν δύο Ρουμάνοι σε ένα Κελλί,

Ό ένας είχε αρρωστήσει κάποτε πολύ βαριά καί ό άλλος, δυστυχώς,

βαριόταν να τον διακονή.

Γι'αυτό παρακαλούσε συνέχεια τον "Αγιο Παντελεήμονα

ή να γιατρέψη γρήγορα τον άρρωστο ή να τον πάρη άπ' αυτή την ζωή,

για να απαλλαγή από τον λίγο κόπο που έκανε διακονώντας τον άρρωστο.


Μια μέρα λοιπόν, ενώ παρακαλούσε πάλι τον "Αγιο Παντελεήμονα,

του παρουσιάστηκε ό "Αγιος καί του λέει:

-Τί παρακαλείς;

Από αρετές εισαι γυμνός,από την περιποίηση του αδελφού σου θα πάρης λίγο μισθό από τον Θεό.


Τα λόγια αυτά του Αγίου Παντελεήμονος συγκλόνισαν τον διακονητή αδελφό.

"Εκτοτε διακονούσε με πολλή προθυμία τον άρρωστο καί παρακαλούσε τον Θεό

να ζήση πολλά χρόνια, για να τον γηροκομήση στην συνέχεια.



Από το βιβλίο του Γέροντος Παισίου Αγιορείτου «Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα»


proskynitis.blogspot

[bersekero]

Χαρά δεν είναι δυνατόν!! Το έψαχνα και δεν το έβρισκα αυτό το κείμενο! Και τώρα εμφανίζεται μπροστά μου. Σε ευχαριστώ πολύ.

[bersekero]

Ή φιλία είναι πιο δυνατή από τη συγγενική αγάπη, διότι ή μεν συγγενική αγάπη είναι έργο ανάγκης, ή φιλία όμως βασίζεται στη θέληση.

Ή φιλία υπαγορεύει ευλάβεια προς τα ιερά των φίλων, αγνότητα στη συμπεριφορά, ακεραιότητα στα ήθη, πίστη στον χαρακτήρα, σταθερότητα στις αποφάσεις, ειλικρίνεια στους λόγους, θάρρος στο να ειπωθούν τα ορθά και ωφέλιμα και στο να λέγεται ή αλήθεια.

Ή φιλία είναι το στήριγμα για την ευτυχία δύο αγαθών ανθρώπων, γιατί μόνο μεταξύ αγαθών ανθρώπων μπορεί να αναπτυχθεί ή αληθινή φιλία.

Άγιος Νεκτάριος

[XAPA]

Ο Μέγας Αντώνιος καί ο ταπεινός μπαλωματής


Πέρασε κάποτε από το λογισμό του Μεγάλου Αντωνίου σε τίνος τάχα αγίου μέτρα να είχε φτάσει.

Ο Θεός όμως, που ήθελε να του ταπεινώσει το λογισμό, του φανέρωσε μια νύχτα στ’ όνειρό του

πως καλύτερος του ήταν ο μπαλωματής, που είχε ένα μικρομάγαζο σ’ ένα παράμερο δρόμο της Αλεξανδρείας...

Μόλις ξημέρωσε, ο Όσιος πήρε το ραβδάκι του και ξεκίνησε για την πόλη.

Ήθελε να γνωρίσει από κοντά τον περίφημο μπαλωματή και να ιδεί τις αρετές του.

Με πολλή δυσκολία ανακάλυψε το μαγαζάκι του, μπήκε μέσα,

κάθισε πλάι του στον πάγκο κι’ άρχισε να τον ρωτά για τη ζωή του.


Ο απλοϊκός άνθρωπος, που δε του πήγαινε ο νους ποιος μπορούσε να ήταν εκείνος ο γερο-καλόγερος

που ήλθε τόσο ξαφνικά να τον εξετάσει, χωρίς να πάρει τα μάτια του από το παπούτσι που μπάλωνε,

του αποκρίθηκε αργά-αργά με ηρεμία:

— Δεν ξέρω, Αββά μου, να έχω κάνει ποτέ κανένα καλό.

Κάθε πρωί σηκώνομαι, κάνω την προσευχή μου κι’ αρχίζω τη δουλειά μου.

Λέω όμως πρώτα στο λογισμό μου, πως όλοι οι άνθρωποι σ’ αυτή την πόλη,

από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, θα σωθούν καί μόνο εγώ θα καταδικαστώ για τις πολλές μου αμαρτίες.

Κι' όταν το βράδυ πάω να πλαγιάσω, πάλι το ίδιο συλλογίζομαι.


Ο Όσιος σηκώθηκε με θαυμασμό, τον αγκάλιασε, τον φίλησε, και του είπε με συγκίνηση:

— Συ, αδελφέ μου, σαν καλός έμπορος, κέρδισες τον πολύτιμο μαργαρίτη άκοπα.

Εγώ γέρασα στην έρημο, ίδρωσα καί κόπιασα, μα δεν έφτασα την ταπεινοσύνη σου.



(Από το ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ)

agiosmgefiras.blogspot

[XAPA]

Να προσεύχεσαι. Για όλους και θα δεις...

Ἅγιος Βαρσανούφιος



Κάποτε, ἕνας ἄρχοντας τῆς τσαρικῆς αὐλῆς, πῆγε νά συμβουλευτεῖ ἕναν περίφημο τότε γιά τήν ἀρετή του, ἱερέα τῆς Πετρούπολης.

-Πάτερ, πές μου, τί νά κάμω; Ἔχω πολλούς ἐχθρούς. Μέ μισοῦν «ματαίως»· χωρίς κανένα λόγο.

Μέ συκοφαντοῦν στόν Τσάρο. Κινδυνεύω νά χάσω τήν δουλειά μου.

Ἂν ὁ Τσάρος πεισθῆ καί μέ ἀπολύσει, ποῦ θά σταθῶ; Πῶς θά ζήσω; Σᾶς παρακαλῶ, συμβουλέψετέ με. Τί νά κάμω;


-Νά προσεύχεσαι. Γιά ὅλους. Καί περισσότερο γιά αὐτούς πού ξεσηκώθηκαν ἐναντίον σου.

Καί στό σπίτι. Ἀλλά καί στήν Ἐκκλησία, στήν θεία λειτουργία. Ἔχει μεγάλη σημασία αὐτό.

-Καί τί θά βγεῖ μέ αὐτό, πάτερ; εἶπε πικραμένος.

-Θά τό ἰδεῖς. Τά «ψίχουλα», οἱ μαργαρίτες -οἱ μερίδες πού βγάζει ὁ ἱερέας στήν προσκομιδή, ὅταν διαβάζει ὀνόματα-

συμβολίζουν τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων· ζώντων καί κεκοιμημένων. Καί κάποια στιγμή, αὐτές τίς μερίδες

ὁ παπᾶς τίς ρίχνει μέσα στό ἅγιο ποτήριο, μέ τά λόγια: «Ἀπόπλυνε, Κύριε, τά ἁμαρτήματα τῶν ἐνθάδε μνημονευθέντων

δούλων σου, τῷ Αἵματί Σου τῷ Ἁγίῳ». Δηλαδή παρακαλεῖ τόν Χριστό νά ξεπλύνει μέ τό Αἷμα Του

τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων πού μνημόνευσε.


Καί πρόσθεσε:

- Γι᾿ αὐτό, ἄν θέλεις, ἄκουσέ με. Γράψε τά ὀνόματα ἐκείνων πού σέ ἐπιβουλεύονται σέ ἕνα χαρτί καί δῶσε τα στόν ἱερέα,

νά τά μνημονεύει στή λειτουργία· καί θά τό ἰδεῖς!

Ἀπό τότε πέρασαν μιά, δυό, τρεῖς ἑβδομάδες. Μετά ἀπό ἕνα μήνα, νάτος, πάλι στόν παπᾶ.

Καί πέφτοντας μπροστά στά πόδια του, ἐξομολογήθηκε:

- Θαῦμα, πάτερ! Θαῦμα! Θαῦμα! Δέν θά τό πιστέψετε! Ἔκανα αὐτό πού μοῦ εἴπατε.

Καί, νά! Αὐτοί πού μέχρι τώρα μέ μισοῦσαν, καί ἤθελαν τό κακό μου, τώρα μοῦ συμπεριφέρονται μέ τέτοιο σεβασμό,

μοῦ δείχνουν τέτοια ἀγάπη πού δέν ξέρω, πῶς νά τό ἐξηγήσω.

Τό στόμα τους, πού πρῶτα ἦταν ὅλο χολή, τώρα

Καί ὁ σεβάσμιος γέροντας συμπέρανε:

-Εἶδες, λοιπόν! Σοῦ τό ἔλεγα. Ἄφησε τό θέμα σου στό Θεό καί θά τό ἰδεῖς.

Τώρα τό βλέπεις, ὁλοκάθαρα, πόσο ὁ Θεός φροντίζει γιά μᾶς.

Πάντοτε λοιπόν, καί σύ «ἐν ψαλτηρίῳ» νά τό ἀνοίγεις τό κάθε σου πρόβλημα. Νά προσεύχεσαι.

Ἰδιαίτερα γιά «τούς ἐχθραίνοντάς σοι ματαίως» (Ψαλμ. 3,8)· δηλαδή γιά ἐκείνους πού, χωρίς κανένα λόγο, σέ ἐπιβουλεύονται.

Καί ὁ Θεός, θα τούς κάνει φίλους σου.



proskynitis

[XAPA]

Ο Ασκητής και ο Ληστής (Διδακτική Ιστορία)


Ήταν ένας γέροντας ασκητής και αναχωρητής, ο οποίος ασκήτευσε σ’ ένα έρημο τόπο 70 χρόνια, με νηστεία, παρθενία και αγρυπνία.

Στα τόσα δε χρόνια που δούλευε στο Θεό, δεν αξιώθηκε να δει καμία οπτασία και αποκάλυψη εκ Θεού.

Και σκέφθηκε, λέγοντας τούτο:

«Μήπως για καμίαν αφορμή που δεν ξέρω εγώ, δεν αρέσει του Θεού η άσκησή μου, και η εργασία μου είναι απαράδεκτη;

Μήπως γιά τούτο δεν μπορώ να έχω αποκάλυψη και να δω κανένα μυστήριο:».


Αυτά λογιζόμενος ο γέροντας, άρχισε να δέεται και να παρακαλεί το Θεό περισσότερο, προσευχόμενος και λέγοντας:

«Κύριε, εάν σου αρέσει η άσκησή μου και δέχεσαι τα έργα μου, δέομαί σου ο αμαρτωλός και ανάξιος,

να χαρίσεις και σε μένα κάποιο από τα χαρίσματά σου, για να πληροφορηθώ με μία φανέρωση ενός μυστηρίου

ότι άκουσες τη δέησή μου, για να περνώ θαρρετά και πληροφορημένα την ασκητική μου ζωή».


Ενώ τα έλεγε αυτά ο άγιος γέροντας και παρακαλούσε, άκουσε τη φωνή του Θεού να του λέει:

«Αν με αγαπάς και θέλεις να δεις τη δόξα μου, πήγαινε μέσα στη βαθύτατη έρημο, και θα σου αποκαλυφθούν μυστήρια».

Όταν άκουσε αυτή τη φωνή ο γέροντας, βγήκε από το κελλί του.

Αφού απομακρύνθηκε, τον συνάντησε ένας ληστής, ο οποίος όταν είδε τον αββά,

όρμησε με βία εναντίον του, θέλοντας να τον σκοτώσει.


Όταν τον έπιασε, του είπε:

«Σε καλή ώρα σε συνάντησα, Γέροντα, για να τελειώσω την εργασία μου και να σωθώ.

Διότι εμείς οι ληστές έχουμε τέτοια συνήθεια και τέτοιο νόμο και πίστη.

Ότι δηλαδή όποιος μπορέσει να κάνει εκατό φόνους, πηγαίνει στον παράδεισο.

Εγώ, μετά από πολλούς κόπους έως τώρα, έκανα ενενήντα εννιά φόνους.

Μου λείπει ακόμα ένας για να τελειώσω την εκατοντάδα μου και να σωθώ.

Λοιπόν, σου χρωστάω μεγάλη χάρη και σε ευχαριστώ, γιατί σήμερα για σένα θ’ απολαύσω τον παράδεισο».


Όταν άκουσε τα λόγια του ληστή ο γέροντας, ξαφνιάστηκε και τρόμαξε με το ξαφνικό και ανέλπιστο πειρασμό.

Και αφού με το νου του κοίταξε προς το Θεό, σκέφτηκε και είπε:

«Αυτή είναι η δόξα σου, Δέσποτα Κύριε, που θέλησες να δείξεις σε μένα το δούλο σου;

Τέτοια συμβουλή έδωσες σε μένα τον αμαρτωλό, να βγω από το κελλί μου, για να με πληροφορήσεις τέτοιο φοβερό μυστήριο;

Με τέτοιες δωρεές αμείβεις τους κόπους της ασκήσεως που έκανα για σένα;

Τώρα αληθινά γνώρισα, Κύριε, ότι όλος ο κόπος της ασκήσεώς μου ήταν μάταιος·

και όλες οι προσευχές μου θεωρήθηκαν από σένα σίχαμα και βδέλυγμα.


Όμως ευχαριστώ τη φιλανθρωπία σου. Κύριε, ότι, καθώς γνωρίζεις, παιδεύεις την αναξιότητα μου,

όπως μου πρέπει, για τις αμέτρητες αμαρτίες μου και με παρέδωσες στα χέρια του ληστή και φονιά».

Αυτά λέγοντας ο γέροντας, λυπημένος, δίψασε πολύ και είπε στο ληστή:

«Παιδί μου, επειδή με το να είμαι αμαρτωλός, με παρέδωσε ο Θεός στα χέρια σου να με θανατώσεις

και να γίνει έτσι η επιθυμία σου, όπως το θέλησες, και εγώ στερούμαι τη ζωή, σαν κακός άνθρωπος που είμαι,

γι’ αυτό σε παρακαλώ κάνε μου μία χάρη και ένα πολύ μικρό θέλημα και δος μου λίγο νερό να πιω, και μετά αποκεφάλισέ με».


Όταν άκουσε ο ληστής το λόγο του γέροντα, θέλοντας με προθυμία να εκπληρώσει την επιθυμία του,

έβαλε στη θήκη το σπαθί, που κρατούσε, και έβγαλε από τον κόρφο του ένα δοχείο

και πήγε στο ποτάμι που ήταν εκεί κοντά και έσκυψε να το γεμίσει, για να φέρει στο γέροντα να πιεί.

Και εκεί που προσπαθούσε να γεμίσει το αγγείο, πέθανε.

Όταν πέρασε λίγη ώρα και δεν ερχόταν ο ληστής, σκεπτόταν ο γέροντας και έλεγε:

«Μήπως και ήταν νυσταγμένος και έπεσε και αποκοιμήθηκε και για αυτό αργεί

και έτσι μπορώ νά φύγω και να πάω στο κελλί μου;

Επειδή όμως είμαι γέρος, φοβάμαι, γιατί δεν έχω δύναμη να τρέξω,

θα κουραστώ και θα με προφθάσει, και στο θυμό του θα με τυραννήσει χωρίς λύπη,

κόβοντάς με ζωντανό σε πολλά κομμάτια.


Λοιπόν ας μη φύγω, αλλά ας πάω στο ποτάμι, να δω τί κάνει».

Πήγε λοιπόν ο γέροντας με τέτοιες σκέψεις και τον βρήκε πεθαμένο.

Όταν τον είδε γέμισε θαυμασμό και έκπληξη. Και σηκώνοντας τα χέρια του στον ουρανό έλεγε:

«Κύριε φιλάνθρωπε, εάν δεν μου αποκαλύψεις το μυστήριο αυτό, δεν κατεβάζω τα χέρια μου.

Λυπήσου λοιπόν τον κόπο μου και φανέρωσέ μου αυτό το πράγμα».

Ενώ προσευχόταν ο γέροντας, ήλθε Άγγελος Κυρίου και του είπε:


«Βλέπεις, αββά, αυτόν που βρίσκεται μπροστά σου πεθαμένος;

Εξαιτίας σου πέθανε με αιφνίδιο θάνατο, για να γλυτώσεις εσύ και να μη σε θανατώσει.

Λοιπόν θάψε τον ως ένα σωσμένο.

Διότι η υπακοή που έκανε σε σένα και έκρυψε το φονικό σπαθί στη θήκη του, γιά να πάει να σου φέρει νερό,

να σβήσει τη φλόγα της δίψας σου, με αυτό το έργο καταπράυνε την οργή του Θεού

και τον δέχθηκε ως εργάτη της υπακοής. Και η ομολογία των ενενήντα εννέα φόνων θεωρήθηκε ως εξομολόγηση.

Λοιπόν θάψε τον και έχε τον με τους σωσμένους.


Και γνώρισε απ’ αυτό, το πέλαγος της φιλανθρωπίας και ευσπλαχνίας του Θεού.

Καί πήγαινε χαίροντας στο κελλί σου και να είσαι πρόθυμος στις προσευχές σου και να μη λυπάσαι και να λες,

ότι πως είσαι αμαρτωλός και στερημένος από αποκάλυψη.

Γιατί όπως είδες σου απεκάλυψε ο Θεός ένα μυστήριον.

Να ξέρεις δε και τούτο, ότι όλοι οι κόποι της ασκήσεως σου είναι δεκτοί ενώπιον του Θεού,

διότι δεν υπάρχει κανένας κόπος που γίνεται για το Θεό και να απορρίπτεται απ’ αυτόν».

Αφού άκουσε αυτά ο γέροντας έθαψε τον νεκρό.


Από χειρόγραφο «Γεροντικό»,της Ι. Μονής Φιλοθέου


πηγή pentapostagma

[XAPA]

Ρώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική: Τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;


Αγία Συγκλητική – Εορτάζει στις 5 Ιανουαρίου



Ερώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα;

Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:

Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο,

όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό.

Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο,

και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.

Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου.

Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τούτου του ψεύτικου κόσμου,

έως ότου έβγει απ’ αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο,

όπου, αντί ήλιος βλέπει ν’ αστράφτει η όψη του Χριστού,

αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα

και αντί τροφή γεύεται την Δόξα του Θεού.

Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα.

Η δεύτερη γέννα είναι Ανάστασις και Χόρτασις.

«Χορτασθήσομαι εν τω οφθήναι μοι την δόξαν Σου».


Ρόδος, Αρχιμ. Χρυσόστομος Μουστάκας

Περιοδικό Κιβωτός
Απρίλιος 1953 – ΑΦ 16

πηγή: saint.gr

[XAPA]

Συγκλονιστική ιστορία μουσουλμάνας που βαπτίστηκε στην Αίγυπτο


Έλεγε ο π. Γεράσιμος Φωκας,

Θυμάστε που ο Άγγελος είπε στον Ιωσήφ:

«Παράλαβε το παιδίον και την μητέρα αύτού και φεύγε εις Αίγυπτον, και ίσθι εκεί, έως αν είπω σοι”.

Εκεί στην Αίγυπτο, στον τόπο όπου κατέφυγε ο Ιωσήφ με την Παναγία και τον Χριστό, φεύγοντας από την Παλαιστίνη,

όταν ο Ηρώδης ζητούσε να σκοτώσει το Παιδίον, υπάρχει μονή του Αγίου Γεωργίου.

Μας αξίωσε ο Θεός να πάμε εκεί, όπου μάθαμε και για ένα συγκλονιστικό θαύμα.


Στο υπόγειο είναι ο τόπος όπου έμεινε η Θεοτόκος με το Παιδί και τον Ιωσήφ.

Έχει αγίασμα εκεί, και τρέχουν οι μουσουλμάνοι οι καημένοι και παίρνουν αγίασμα.

Έχουν μεγάλη αγάπη και στην Παναγία και στον Άγιο Γεώργιο.

Μας είπαν μιαν ιστορία εκεί στο μοναστήρι:


Ήταν μια γυναίκα μουσουλμάνα, παντρεμένη, και είχε τη μητέρα της στο σπίτι, παράλυτη.

Δύσκολο πράγμα αυτό, ασήκωτο. Ήθελε να την διώξει ο γαμπρός της.

Ταλαιπωρούσε τη γυναίκα του συνέχεια, ξύλο, βρισιές, μαρτύριο, δεν ήθελε την παράλυτη πενθερά του.

Και η βασανισμένη γυναίκα του έβλεπε, ένιωθε ότι κάτι που να δικαιώνει τον άνθρωπο,

ιδιαίτερα τη γυναίκα, έπρεπε να υπάρχει,

ότι στη θρησκεία τους κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι λάθος,

όλα αυτά τα βασανιστήρια που υπέφερε...

Λέει τότε στη μάνα της:

“ Σε παρακαλώ, μάνα, βλέπεις τι τραβάω, δεν σε έχω αφήσει στο δρόμο, αντιστέκομαι.

Σε έχω μαζί μου, σε περιποιούμαι, τρώω ξύλο, βασανίζομαι,

σε παρακαλώ, εκεί που θα πας ψηλά στον ουρανό θα μάθεις ποιος είναι ο πραγματικός Θεός

και τότε θέλω να έρθεις να μου πεις ποια είναι η αλήθεια”.

Μετά από κάποια χρόνια, μετά από τόσα μαρτύρια, έφυγε η μάνα της, πήγε στον Ουρανό,

και ήρθε πίσω, σε όραμα, και της έδειξε την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον ΧΡΙΣΤΟ.

Τότε η γυναίκα πήγε στο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και βαπτίσθηκε.

Πήρε το όνομα “Μαρία” και μετά έφυγε κρυφά από την πόλη εκείνη για να μην την δολοφονήσουν.



apantaortodoxias

[XAPA]

Ενα θαυμαστό γεγονός από τη ζωή του αγίου Αμβροσίου

(† 7 Δεκεμβρίου)


Πηγαίνοντας προς την Ρώμη κάποια μέρα ο Αμβρόσιος για μια υπόθεση, νυκτώθηκε και έμεινε στην οικία κάποιου

πλούσιου της περιοχής ο οποίος φιλοξένησε πλουσιοπάροχα τον Αρχιερέα και τους κληρικούς που τον συνόδευαν.


Το πρωί τον ερώτησε ο Άγιος εάν δοκίμασε καθόλου θλίψεις στην ζωή του.

Τον ερώτησε γιατί πρόσεξε ότι είχε πολλά πλούτη.

Αυτός του αποκρίθηκε:

«Με τις ευχές σου Δέσποτα Άγιε, ουδέποτε με λύπησε ο Θεός, ούτε με ζημίωσε,

ούτε γνωρίζω τι είναι ασθένεια. αλλά και πολλές δωρεές μου απέστειλε ο Πανάγαθος, πλούτη,

δόξα και κάθε άλλη απόλαυση».


Όταν άκουσε αυτά ο Άγιος δάκρυσε και είπε προς τους κληρικούς:

«Σηκωθείτε γρήγορα να φύγουμε από την καταραμένη αυτήν οικία πριν μας προλάβει ο θυμός του Θεού».


Βλέποντας ότι αμελούσαν να ετοιμάσουν τα άλογα τους πρόσταζε εντονώτερα να φύγουν το συντομώτερο.

Μόλις αναχώρησαν και προχώρησαν λίγη απόσταση, άνοιξε η γη και κατάπιε την οικία με τον πλούσιο,

τους συγγενείς και τα πλούτη του.


Αυτοί που ακολουθούσαν εθαύμασαν για το φοβερό γεγονός και ερώτησαν τον Άγιο πώς το γνώρισε.

Αυτός τους αποκρίθηκε:


«Γνωρίζετε βέβαια, ότι όταν έχει κάποιος θλίψεις, διάφορους πειρασμούς και βάσανα,

ο Κύριος είναι μαζί του και τον παιδεύει σαν παιδί του αγαπημένο, για να το ετοιμάσει για την αιώνια του Βασιλεία.

Όταν κάποιος έχει σ’ αυτόν τον κόσμο απολαύσεις, υγεία, ευημερία, χωρίς θλίψεις,

αυτό είναι σημείο της απώλειας του αψευδέστατο, διότι είναι παροργισμένος, μαζί του ο Κύριος για τις πράξεις του

και τον έχει αποφασισμένο για την αιώνια κόλαση.

Γι αυτό του δίνει τώρα πρόσκαιρη απόλαυση.


Αλήθεια σας λέγω αδελφοί έπρεπε να θρηνούμε απαρηγόρητα όταν δεν μας έρχονται πειρασμοί και βάσανα και όταν

μας παιδεύει ο Κύριος σαν δίκαιος κριτής και πάνσοφος γιατρός, όχι μόνο να υπομένουμε τους πόνους καρτερικά,

αλλά και να τον ευχαριστούμε με υποχρέωση, όπως και τους σωματικούς γιατρούς που πληρώνουμε να κόψουν και να

κάψουν τα μέλη μας για την ποθούμενη υγεία και σωτηρία μας».



ΠΗΓΗ.Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
«Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»-ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ