Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ρώτησε την Παναγία, αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ''πορτραίτο'' της.


Κάποτε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, ρώτησε την Παναγία, αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ''πορτραίτο'' της.

Η Παναγία μας, δεν του αρνήθηκε. Σε λίγο έρχεται ο αρχάγγελος Γαβριήλ, που πάντα την διακονούσε,

και δίνει στον Απόστολο Λουκά 3 σανίδες.

Ο Ευαγγελιστής παραξενεύτηκε που πήρε τρεις σανίδες και όχι μία. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα. Τις πήρε και πήγε σπίτι του.

Εκεί άρχισε να Την ζωγραφίζει, όπως Την φανταζόταν και όπως Την έβλεπε συνήθως.


Όταν τελείωσε τον πίνακα, τον πήρε και πήγε δειλά-δειλά, με σεμνότητα στην Παναγία να τον δείξει.

- Ωραίος έγινε ο πίνακας και πολύ καλή ήτανε Λουκά η προσπάθειά σου, του είπε η Παναγία.

Όμως ένα δεν πρόσεξες: Μόνη μου είμαι;

Ο Απόστολος Λουκάς, κοκκάλωσε! Είχε φτιάξει την Παναγία μόνη Της, δεόμενη, χωρίς τον Χριστό.

Αυτή η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο της Βεροίας.


Ο Απόστολος Λουκάς ζήτησε συγγνώμη από την Παναγία και επέστρεψε σπίτι του, για να κάνει ένα νέο ''πορτραίτο'' Της.

Ύστερα από πολύ κόπο και επιμέλεια, ο Απόστολος Λουκάς τελείωσε και το δεύτερο πίνακα.

Τον πήγε στην Παναγία, για να του πει, την γνώμη Της.

- Πολύ ωραίος πίνακας, του είπε. Πολύ καλή η προσπάθειά σου, αλλά δεν πρόσεξες μια λεπτομέρεια.

Έχεις το βρέφος, έχεις τον Κύριο στα δεξιά μου. Πρέπει να Τον έχεις στα αριστερά μου.

Κόκκαλο, πάλι ο Απόστολος Λουκάς! Η εικόνα αυτή βρίσκεται στα Καλάβρυτα, στην Ιερά μονή του Μεγάλου Σπηλαίου.

Είναι η Παναγία η Δεξιοκρατούσα.


Φεύγει ο Απόστολος και κάνει μια τρίτη εικόνα της Παναγίας, με το Χριστό στα αριστερά, όπως του είπε η Παναγία.

Η εικόνα αυτή βρίσκεται στην Ιερά μονή της Κύκκου, στην Κύπρο.

Οι 3 σανίδες, που έδωσε ο αρχάγγελος, βρήκαν τη δικαίωσή τους!

Τις εικόνες αυτές, η Παναγία τις ευλόγησε και πέρασαν ''δια πυρός και σιδήρου'', για να σώζονται μέχρι σήμερα.

Τρεις είναι οι εικόνες που φιλοτέχνησε ο Απόστολος Λουκάς. Ούτε 30, ούτε 100, όπως νομίζουν πολλοί.



Δημήτριος Παναγόπουλος

leimwnas.blogspot

[XAPA]

Καί σήμερα ἡ Παναγία εἶναι μαζί μας



..Καί σήμερα ἡ Παναγία εἶναι μαζί μας.

Καί σήμερα ἡ Παναγία μας δέεται καί πρεσβεύει.

Αὐτή εἶναι ἡ ἐλπίδα μας. Αὐτήν ἔχουμε ὡς πρέσβειρα, ὡς Πλατυτέρα τῶν οὐρανῶν.

Εἴμαστε «πάντοθεν πολεμούμενοι», ἀλλά «ἐν πάσει περιστάσει καί ψυχῆς θλίψει» «πρός τίνα καταφύγωμεν»;

πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο.


Νά ἱκετεύσουμε τήν Παναγία μας ὅπως ὁ πονεμένος ποιητής τοῦ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος, αὐτοκράτορας

Θεόδωρος Λάσκαρης, ὁ ὁποῖος σήκωνε τόν δικό του σταυρό, τῆς ἀνίατης ψυχικῆς του ἀσθένειας,


«Βλέψον ἰλέῳ ὄμματί σου καί ἐπίσκεψαι τήν κάκωσιν ἧν ἔχω». «Εἰς σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς σέ μόνην καυχῶμαι».


Σ’ Αὐτήν νά καταφεύγουμε μέ θάρρος καί ἡ γλυκειά μας Παναγιά

δέν θά μᾶς ἀπογοητεύσει, δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ.


hellas-orthodoxy

[XAPA]

«Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι. Θέλω να με φωνάζετε. »



Έχουμε μια προσωπική μαρτυρία, της αείμνηστης γερόντισσας Μακρίνας, μοναχής,

από την Πορταριά του Βόλου, που την διηγείτο τακτικά.

Την άκουσα και γω, προσωπικά, παρουσία και άλλων χριστιανών.


Μια νεαρά σχετικώς κυρία, είχε υποστεί κάποιο εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να παραλύσει

τελείως από τη μέση και κάτω, έμεινε παράλυτη από τη μέση και κάτω, και ελαφρά από τη δεξιά της πλευρά.

Το μυαλό της, όμως, και η ομιλία της δεν πειράχτηκαν καθόλου…


Από τη γερόντισσα Μακρίνα, αυτή η συγκεκριμένη κυρία είχε μάθει, πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια,

την ευχή και επικαλείτο συνεχώς, όχι μόνο το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού,

αλλά και της Υπεραγίας Θεοτόκου.

Έτσι, κατάκοιτη και ακίνητη, όπως ήταν, με το ελεύθερο αριστερό της χέρι,

έκαμε συνέχεια κομποσχοίνι στο όνομα της Παναγίας, λέγοντας και φωνάζοντας με πόνο και θέρμη


«Υπεραγία Θεοτόκε, βοήθει μοι».

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον με».

«Παναγία μου, σώσε με, είμαι αμαρτωλή».


Ύστερα από αρκετές ημέρες συνεχών επικλήσεων, ω του θαύματος θα ανακράζαμε όλοι μαζί, παρουσιάστηκε

ένα βράδυ την ώρα που ήτο ξυπνητή, και απευθυνόταν προς την Παναγία με το κομποσχοινάκι της,

παρουσιάστηκε Εκείνη ολόλαμπρη μπροστά της. Φωτεινή σαν τον ήλιο.


Και είχε τέτοια ομορφιά που θαμπώθηκε, όχι μόνον από την θεϊκή ακτινοβολία της,

αλλά και από την απερίγραπτη ωραιότητά της.

Το ανάστημά της ήτο μεγαλοπρεπέστατο, ουράνιο και ακατάληπτο.

Ενώ πίσω της εφαίνοντο πολύ καθαρά ένα πλήθος από τάγματα αγγέλων και αρχαγγέλων.

Ταυτόχρονα είχε την ορατή αίσθηση ότι με τη θεία της παρουσία η Παναγία σκέπαζε ολόκληρο τον κόσμο.

Και μέσα στο ιερό δέος της, τον θαυμασμό και την κατάπληξή της, άκουσε την ουράνια φωνή Της να την ρωτάει.


- Τι θέλεις να σου κάνω, Μαρία, παιδί μου; – Μαρία την λέγανε.

Και η άρρωστη αλλά η ευλαβής εκείνη χριστιανή, χωρίς δισταγμό, Της απάντησε:


Θέλω να γυρίζω από το ένα πλευρό στο άλλο, γιατί είμαι παράλυτη απ’ τη μέση και κάτω, και δεν μπορώ.

Κουράστηκε η πλάτη μου απ’ την ακινησία.

Ιδιαιτέρως, όμως, θέλω να σωθώ. Τη σωτηρία μου ποθώ, γι’ αυτό και Σε φωνάζω.

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, η γλυκυτάτη Παναγία μας, που συμπονάει

με τους πόνους μας και τα βάσανά μας, της απάντησε:


- Αυτά θα σου τα δώσω.

Και, γι’ αυτό ήλθα, επειδή με φωνάζεις κάθε μέρα, απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ.

Γιατί θέλω να με φωνάζετε! Να με φωνάζετε συνεχώς. Και γω ακούω και έρχομαι.


Θέλω να με φωνάζεις, της είπε. Θέλω να με φωνάζετε όλοι σας, όλοι οι χριστιανοί, αυτό εννοούσε τώρα.

Πλημμύρισε, όχι μόνον το δωμάτιο από την υπέρλαμπρη φωτοχυσία της, και το ουράνιο άρωμά της,

αλλά και ολόκληρο το σπίτι της.


Όλα τα μέλη της οικογένειάς της, κατά την μαρτυρία της αείμνηστης γερόντισσας, έζησαν αυτό το ολοζώντανο θαύμα.

Η δε ουράνια αυτή ευωδία παρέμεινε διάχυτη για μέρες μέσα στο σπίτι, και ιδιαίτερα στο δωμάτιο της άρρωστης.

Το πρόσωπο της Μαρίας έλαμπε από την πολλή χάρη που έλαβε.

Και όχι μόνον άρχιζε να κινεί το σώμα της, και να γυρίζει πλευρό με ευκολία, αλλά σε λίγες μέρες

έγινε τελείως καλά και σηκώθηκε υγιεστάτη.


Εγώ όμως δεν θα μείνω στο καταπληκτικό αυτό θαύμα της θείας παρουσίας της Υπεραγίας Θεοτόκου,

ούτε στο θαύμα της θεραπείας της άρρωστης.

Αλλά θα παραμείνω σ’ αυτά που είπε η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας.

Τι είπε;

«Θέλω να με φωνάζετε». «Θέλω να με επικαλείσθε. Και ’γω ακούω και έρχομαι.

Θέλω να με φωνάζετε.»




tokandylaki

[XAPA]

Ενα θαυμαστό γεγονός από τη ζωή του αγίου Αμβροσίου

(† 7 Δεκεμβρίου)


Πηγαίνοντας προς την Ρώμη κάποια μέρα ο Αμβρόσιος για μια υπόθεση, νυκτώθηκε και έμεινε στην οικία κάποιου

πλούσιου της περιοχής ο οποίος φιλοξένησε πλουσιοπάροχα τον Αρχιερέα και τους κληρικούς που τον συνόδευαν.


Το πρωί τον ερώτησε ο Άγιος εάν δοκίμασε καθόλου θλίψεις στην ζωή του.

Τον ερώτησε γιατί πρόσεξε ότι είχε πολλά πλούτη.

Αυτός του αποκρίθηκε:

«Με τις ευχές σου Δέσποτα Άγιε, ουδέποτε με λύπησε ο Θεός, ούτε με ζημίωσε,

ούτε γνωρίζω τι είναι ασθένεια. αλλά και πολλές δωρεές μου απέστειλε ο Πανάγαθος, πλούτη,

δόξα και κάθε άλλη απόλαυση».


Όταν άκουσε αυτά ο Άγιος δάκρυσε και είπε προς τους κληρικούς:

«Σηκωθείτε γρήγορα να φύγουμε από την καταραμένη αυτήν οικία πριν μας προλάβει ο θυμός του Θεού».


Βλέποντας ότι αμελούσαν να ετοιμάσουν τα άλογα τους πρόσταζε εντονώτερα να φύγουν το συντομώτερο.

Μόλις αναχώρησαν και προχώρησαν λίγη απόσταση, άνοιξε η γη και κατάπιε την οικία με τον πλούσιο,

τους συγγενείς και τα πλούτη του.


Αυτοί που ακολουθούσαν εθαύμασαν για το φοβερό γεγονός και ερώτησαν τον Άγιο πώς το γνώρισε.

Αυτός τους αποκρίθηκε:


«Γνωρίζετε βέβαια, ότι όταν έχει κάποιος θλίψεις, διάφορους πειρασμούς και βάσανα,

ο Κύριος είναι μαζί του και τον παιδεύει σαν παιδί του αγαπημένο, για να το ετοιμάσει για την αιώνια του Βασιλεία.

Όταν κάποιος έχει σ’ αυτόν τον κόσμο απολαύσεις, υγεία, ευημερία, χωρίς θλίψεις,

αυτό είναι σημείο της απώλειας του αψευδέστατο, διότι είναι παροργισμένος, μαζί του ο Κύριος για τις πράξεις του

και τον έχει αποφασισμένο για την αιώνια κόλαση.

Γι αυτό του δίνει τώρα πρόσκαιρη απόλαυση.


Αλήθεια σας λέγω αδελφοί έπρεπε να θρηνούμε απαρηγόρητα όταν δεν μας έρχονται πειρασμοί και βάσανα και όταν

μας παιδεύει ο Κύριος σαν δίκαιος κριτής και πάνσοφος γιατρός, όχι μόνο να υπομένουμε τους πόνους καρτερικά,

αλλά και να τον ευχαριστούμε με υποχρέωση, όπως και τους σωματικούς γιατρούς που πληρώνουμε να κόψουν και να

κάψουν τα μέλη μας για την ποθούμενη υγεία και σωτηρία μας».



ΠΗΓΗ.Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
«Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»-ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ

[XAPA]

Tα εκατό κατσίκια του Αγίου Σπυρίδωνα



Κάποτε, ο άγιος Σπυρίδων πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν

και ο άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα.

Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια

και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε.

Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω.

Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι,

μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια.


Ο άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του:

«Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό.

Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;».

Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του.

Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε,

το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.


Σε άλλη περίπτωση, συνέβη κάποτε να μπουν κλέφτες μέσα στο μαντρί του αγίου Σπυρίδωνα.

Αφού άρπαξαν όσα πρόβατα μπορούσαν, γύρισαν κι έκαναν να φύγουν,

αλλά μια αόρατη δύναμη τους κρατούσε, σαν καρφωμένους, στο ίδιο σημείο, και ήταν αδύνατον να κινηθούν.

Την αυγή ήλθε ο επίσκοπος να δει το κοπάδι του.

Βρίσκοντας εκεί τους κλέφτες, τους επέπληξε με ήπιο τρόπο και τους συμβούλευσε στο εξής

να πασχίζουν να ζουν με τους δικούς τους κόπους και όχι με κλοπές.

Πήρε μετά ένα πρόβατο και τους είπε: «Πάρτε αυτό για τον κόπο σας, για να μην πάει χαμένη η ολονύχτια αγρυπνία σας»·

και έτσι τους απέλυσε εν ειρήνη.


(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 114-115, 118-119)

iconandlight

[XAPA]

Αν πραγματικά πιστεύεις, όλα διορθώνονται


Πριν από μερικές δεκαετίες ο μετέπειτα διάσημος γαλλορουμάνος θεατρικός συγγραφέας Ευγένιος Ιονέσκο

επισκέφθηκε για πρώτη φορά το Άγιον Όρος.

Εκεί συνέβη το εξής περιστατικό, όπως ο ίδιος το διηγήθηκε σε συνέντευξή του

στο περιοδικό Paris match πριν από αρκετά χρόνια:


Είχα γεννηθεί σε ορθόδοξη οικογένεια και ζούσα στο Παρίσι.

Είκοσι πέντε χρονών, γνήσιος νέος της κοσμικής εποχής του τότε Παρισιού.

Μου ήρθε η ιδέα να επισκεφθώ το Άγιον Όρος λόγω της θέσης που είχε

-και έχει βέβαια- ως τόπος ασκήσεως στην ορθόδοξη Εκκλησία.

Και εκεί, μου ήρθε ακόμη μία σκέψη στο μυαλό: να εξομολογηθώ.


Επήγα λοιπόν και βρήκα ένα ιερομόναχο -πνευματικό.

Τί του είπα; Τα συνηθισμένα αμαρτήματα ενός κοσμικού νέου πού ζει χωρίς γνώση Θεού.

Ο Ιερομόναχος, αφού με άκουσε, μου είπε:

-Στον Χριστό πιστεύεις παιδί μου;

-Ναι, ναι, λέει ο Ίονέσκο. Πιστεύω πάτερ. Άλλωστε είμαι βαπτισμένος χριστιανός ορθόδοξος.


-Βρε παιδάκι μου, του λέει εκείνος ο διακριτικός πνευματικός,

πιστεύεις, το αποδέχεσαι πλήρως, ότι ο Χριστός είναι ο Θεός

και δημιουργός του κόσμου και δικός μας;


Τα έχασα, λέει ο συγγραφέας. Γιατί πρώτη φορά με έβαζε ένας άνθρωπος μπροστά σ’ αυτό το ερώτημα, στο

οποίο έπρεπε να απαντήσω με ειλικρίνεια και να πάρω θέση.


Όχι απλώς αν πιστεύω ότι κάποιος έφτιαξε τον κόσμο.

Αλλά ότι αυτός ο Θεός, ο δημιουργός του κόσμου, έχει να κάνει με μένα.

Και εγώ έχω προσωπική σχέση μαζί του Του !


απάντησα:

-Πιστεύω πάτερ, αλλά βοηθήστε με να το καταλάβω καλά αυτό το γεγονός,


-Αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται.

Το περιστατικό αυτό υπήρξε η αιτία της μεταστροφής του Ιονέσκο, ο οποίος μέχρι τα βαθειά του γεράματα,

όντας διάσημος και περιβόητος, έζησε ως ευλαβής και βαθειά πιστός ορθόδοξος χριστιανός.


Τα λόγια του αγιορείτη γέροντα «αν πραγματικά πιστεύεις, τότε όλα διορθώνονται» σημαίνουν ότι:

η πίστη στο Χριστό δεν είναι μια αφηρημένη θεωρία ούτε «λόγια του αέρα».


-Πίστη στο Χριστό σημαίνει απόλυτη εμπιστοσύνη και υπακοή σε ένα συγκεκριμένο Πρόσωπο,

που είναι ο Δημιουργός και ο Σωτήρας μου!


-Άρα πίστη στο Χριστό δεν είναι μόνο λόγια αλλά κυρίως είναι έργα συνειδητής μετανοίας και συνεχούς

επιστροφής στο θέλημα του Χριστού και στην αγκαλιά του Χριστού, που είναι η Εκκλησία Του.



Αρχιμ. Νίκων Κουτσίδης, "Μαρτυρίες φωτός", Ι.Μ.Προφήτου Ηλιού-Πρέβεζα


lazaros

[XAPA]

To κήρυγμα και το παιδί που έκανε φασαρία…


(†) Δημήτριος Παναγόπουλος Ἱεροκήρυκας


~ Μιλοῦσα κάποτε στὸν ἄμβωνα καὶ μπροστὰ ὑπῆρχε μία μάνα ποὺ εἶχε ἕνα μωρό,

ποὺ ἄρχισε νὰ κλαίει καὶ νὰ φωνάζει, δημιουργώντας μία κατάσταση.

Οἱ γύρω της, τὴν παρακινοῦσαν νὰ βγεῖ ἔξω.


– Ἐγὼ θὰ κατέβω ἀπὸ τὸν ἄμβωνα, τοὺς εἶπα, ἂν βγεῖ τὸ μωρὸ ἔξω καὶ πάνω σας θὰ εἶναι ἡ ἁμαρτία.

Ξέρετε, ὅτι ὁ σατανᾶς τσιμπάει τὸ παιδὶ γιὰ νὰ κλάψει καὶ νὰ βγάλει ἡ μάνα ἔξω τὸ μωρό της;

Τὸ ξέρετε ἢ δὲν τὸ ξέρετε;

Καὶ ἀπευθυνόμενος στὸ παιδί, λέω:


– Ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ σατανᾶς νὰ ἀφήσει τὸ παιδί.


Τὸ παιδὶ τότε σταμάτησε ἀμέσως νὰ κλαίει! Δὲν εἶχα ἄλλο κήρυγμα νὰ κάνω, καλύτερο ἀπὸ αὐτό.


Ἐμεῖς λόγω ἄγνοιας, δὲν γνωρίζουμε ὅτι ὁ διάβολος πειράζει κάθε πιστὸ μέσα στὴν Ἐκκλησία, μὲ διάφορους τρόπους.

Διότι ὅλοι οἱ διάβολοι, εἶναι συγκεντρωμένοι μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, πουθενὰ ἀλλοῦ.

Οὔτε στοὺς παπικούς, οὔτε στοὺς προτεστάντες δὲν θὰ δεῖς στὶς »ἐκκλησίες» τους

νὰ κοιμοῦνται καὶ νὰ χασμουριοῦνται ἄνθρωποι.

Αὐτὸ συμβαίνει μόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, διότι ὁ δαίμονας γνωρίζει ποὺ βρίσκεται ἡ ἀλήθεια

καὶ βάλλει μόνο τὸν Ὀρθόδοξο πιστό.


Ξέρεις τί θὰ πεῖ, νὰ ἀφήνεις τὸ Χριστὸ καὶ νὰ φεύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, πρὶν τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία;

Ποῦ θὰ πᾶς; Ὁ ἄλλος (ὁ διάβολος) σὲ περιμένει ἂπ΄ἔξω ὡς λέων ὀρυόμενος νὰ σὲ καταπιεῖ…

Ποῦ πᾶς;;; Ὑπάρχει ἀνώτερο πράγμα ἀπὸ τὸ νὰ εἶσαι μαζὶ μὲ τὸ Χριστό;

Ὅσο μπορεῖς, περισσότερη ὥρα νὰ καθίσεις μαζί Του.


Ἀλλὰ ναί… ἅμα ἦταν ὁ κ. ὑπουργὸς σὲ μία ἐκδήλωση, ἢ κάποιο ἄλλο ἐπίσημο πρόσωπο,

θὰ τὸν ἄφηνες καὶ θὰ ἔφευγες ἢ θὰ κόλλαγες κοντά του;

Καὶ ἂν σὲ χτυποῦσε καὶ λίγο στὴν πλάτη σου καὶ τὸ ἔβλεπαν οἱ ἄλλοι,

ὅτι ἔχεις σχέση μὲ τὸ πρόσωπο αὐτό, ποὺ νὰ ξεκολλήσεις μετὰ ἂπ΄αὐτόν…

Καὶ ξεκολλᾶς ἀπὸ τὸ Χριστό, τὴν Παναγία καὶ τοῦ Ἁγίους καὶ φεύγεις;

Σὲ ξεγελάει τὸ πονηρὸ πνεῦμα καὶ σὲ ξεσηκώνει νὰ φύγεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία…


Νὰ μὴν φεύγουμε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὸ δὶ΄εὐχῶν,

διότι διαφορετικά, ὄχι ἁπλὰ ὁμοιάζουμε, ἀλλὰ εἴμαστε Ἰοῦδες.

Γιατί ὅπως ὁ Ἰούδας ἔφυγε πρὶν ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος ὁλοκληρωθεῖ,

ἔτσι καὶ ἐμεῖς φεύγουμε πρὶν ὁλοκληρωθεῖ ἡ Θεία Λειτουργία.


Ὁ 9ος κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἀναφέρει τὸ ἑξῆς:

»ὅσοι λαϊκοὶ προσέρχονται στὴν Ἐκκλησία καὶ φεύγουν ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία, πρὶν ὁ παπὰς πεῖ τὸ »δὶ’ εὐχῶν»,

αὐτὸ λογαριάζεται ὡς »ἀταξία» καὶ πρέπει νὰ ἀφορίζονται!»…



Ἀπὸ Πνευματικὸ Ἀνθολόγιο Ὀρθοδοξίας

πηγή: ixthis3.blogspot.com

[XAPA]

Η πραγματική ιστορία ενός ιερομόναχου: «Δεν πίστευα στον Θεό»



Δεν πίστευα στον Θεό.

Όταν ήρθε η ώρα για το στρατό, η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα,

μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε:

«Γιε μου ας είναι πάντα μαζί σου.»


Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90ος ψαλμός.

Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής .

Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχει επιπλέον τσέπες, και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.

Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου,

έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του ανταλλακτικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.

Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου από το χιτώνα για να την διαβάσω.

Έτσι κτύπησα με το χέρι μου ακριβώς τον τόπο όπου ήταν ραμμένη και φώναξα: «Κύριε, σώσε με!»

Σε απάντηση, το αλεξίπτωτο άνοιξε αμέσως.

Στη συνέχεια, έγιναν όλα: αμφισβήτησα την απιστία μου τους φίλους μου ,

θυμήθηκα την μητέρα μου και τα δάκρυα της μητέρας μου,

αλλά πριν ακόμη, πέσω στο έδαφος, ορκίστηκα να εισέλθω στην ιερατική σχολή.

Αργότερα, αφού αποφοίτησα από το σεμινάριο, μπήκα σε ένα μοναστήρι, τώρα είμαι ιερομόναχος.




paraklisi.blogspot

[XAPA]

Ένα όνειρο τον οδήγησε στην Ορθοδοξία!

Από τον ιεραποστολικό αγρό


“Ένα πρωινό του μηνός Μαϊου 1994 ήλθε στην Ιεραποστολή μας ένας μεσόκοπος ιθαγενής.

Τον δέχθηκα στο γραφείο και εκείνος άρχισε να μου διηγήται το πρόβλημα

που τον απασχολούσε και φαινόταν αρκετά ανήσυχος και ταραγμένος.


- Πάτερ, εγώ εργάζομαι στην εταιρεία “Τζεκαμίν” των μεταλλευμάτων.

Αρρώστησα βαρειά και οι γιατροί δεν μπορούσαν να με βοηθήσουν. Έκανα προσευχή στον Θεό να με λυπηθή.

- Ποιά εκκλησία ακολουθείς;

- Είμαι στην Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, πάτερ.

Μια νύκτα είδα στον ύπνο μου πολλούς κληρικούς σαν και εσάς που ήταν ντυμένοι με λαμπρά ρούχα

και λειτουργούσαν μέσα σε μιά Εκκλησία, σαν τη δική σας. Ένας απ' αυτούς με πλησίασε και μου είπε:

“Ο Θεός άκουσε την προσευχή σου, αλλά για τη σωτηρία σου θα'λθης στη δική μας Εκκλησία.

Αυτή είναι η μόνη αληθινή Εκκλησία”


Εγώ πάτερ, δεν ξέρω ούτε καν εσάς, ούτε ποιό είναι το όνομα της Εκκλησίας σας,

αλλά ήλθα εδώ, διότι είδα στον ύπνο μου παπάδες σαν εσάς με ράσα και γένεια και ρούχα λαμπρά.

Ρώτησα κι άλλους και μου είπαν ότι “μόνο οι ορθόδοξοι έχουν γένεια και φορούν τέτοια ρούχα.

Η Εκκλησία τους είναι στο τάδε μέρος. Εκεί θα πας”.

Τον συμβούλευσα, του έδωκα βιβλία και του πρότεινα, αν θέλη να έρχεται κάθε Κυριακή στην Εκκλησία μας και στις κατηχήσεις.

Έκτοτε έγινε πιστό μέλος της Εκκλησίας μας”(ΔΓΜ, 72)


(στο: Αντιαιρετικά Εφόδια, αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Σταματα 2013, σελ. 209-210)



sfa-cryptochristian.blogspot

[XAPA]

Είμαστε ξεχειλισμένες κούπες… που πρέπει να αδειάσουμε!



Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφτεί έναν Άγιο ερημίτη.

Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μία φτωχική καλύβα.


– Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε έκανα πολύ δρόμο για να έρθω εδώ…

– Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.

– Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού…, άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.

– Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι, επέμεινε ο γέροντας.

– Τώρα διευθύνω μία μεγάλη επιχείρηση…, συνέχιζε να περιαυτολογεί ο ξένος.

– Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ, είπε ο ερημίτης συνεχίζοντας να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.

– Μα εσείς την ξεχειλίσατε πάτερ· το τσάι χύνεται απέξω! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.

– Και εσύ μοιάζεις με αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα! απάντησε τότε ο σοφός γέροντας.

Αν δεν αδειάσεις, ευλογημένε, έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς,

πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα που ξέρω;



(Μηνύματα από την λυχνία, τόμος Γ, αρχιμ. Βαρνάβα Λαμπροπούλου,σελ.26-27)

sostis.gr