GENEA-OMEGA wrote:τρομερη παρατήρηση και να την ενισχύσω λίγο ! (αναφέρομαι στην άποψη του μιχάλη, για τους δυτικους)
ο Ορθοδοξος Ελληνικος πολιτισμος είναι Πολιτιμσος αγάπης και συγχώρεσης.
η Δυτικη κουλτούρα είναι κουλτουρα δικαιου και όχι αγάπης ! η αγάπη σε αυτους μετράει λιγότερο απο το δίκαιο !!!! (και το δικαιο σε αυτους υποκρύπτει το λελογισμενο μίσος)!!!
ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΥΤΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΔΕΛΦΕ ΜΟΥ,
Γερμανός συγγραφέας το “φωνάζει”: “Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει”Αναρτήθηκε από τον/την arch στο Μαΐου 30, 2012
Οι φίλοι του στη Σκόπελο, όπου συνηθίζει να περνάει τα καλοκαίρια, τον φωνάζουν Μανόλη. Μιλάει άπταιστα ελληνικά, παρότι με ανεπαίσθητη ξενική προφορά, και μόνο η φυσιογνωμία του -που παραπέμπει σε βορειοευρωπαίο- προδίδει τη μη ελληνική καταγωγή του.
Είναι, όμως, από τους λίγους που έχουν μελετήσει σε τέτοιο βάθος την ιστορία της Ελλάδας, τα ήθη και έθιμά της, την πολιτιστική της κληρονομιά, τη νοοτροπία του λαού, τα προτερήματα και «κουσούρια» του, τις παθογένειες- εν ολίγοις το «DNA» του Νεοέλληνα…
Ο λόγος για το Γερμανό συγγραφέα και παλαίμαχο -πλέον- δημοσιογράφο Έμπερχαρντ Ρόντχολτς, ο οποίος παρουσίασε στην πρόσφατη 9η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης το βιβλίο του «Ελλάδα.Το πορτρέτο μιας χώρας».
Στο βιβλίο αυτό, ο κ. Ρόντχολτς, ο οποίος έχει σπουδάσει Ιστορία, Πολιτικές Επιστήμες και Ελληνική Φιλολογία στα Πανεπιστήμια της Βόννης, της Κολωνίας και των Αθηνών, επιχειρεί να «μυήσει» τον αναγνώστη στη σύγχρονη Ελλάδα, να τού μεταφέρει μία γνήσια εικόνα της ελληνικής πραγματικότητας.
Πρόκειται για έναν εναλλακτικό ταξιδιωτικό οδηγό νεοελληνικής ιστορίας και κουλτούρας, με όλα τα αρνητικά και τα θετικά της χώρας μας. Είναι γραμμένο στα γερμανικά και απευθύνεται σε συμπατριώτες του, τουρίστες και μη.
Ο 74χρονος συγγραφέας και δεδηλωμένος φιλέλληνας, με έναν ιδιαίτερο αφηγηματικό τρόπο, μιλάει- μεταξύ άλλων- για τους «γαλάζιους» και «πρασινοφρουρούς», το «φακελάκι», τη «μίζα», τα «καφενεία», τα «μπουζούκια», το «ιμάμ μπαϊλντί», τον «καραγκιόζη», εξηγώντας μέσα απ’ αυτές τις έννοιες το ελληνικό πολιτικό σύστημα, την κοινωνία, τα πάθη, τις ελληνοτουρκικές σχέσεις κ.ά.
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει στις ελληνογερμανικές σχέσεις και στην εικόνα των Ελλήνων στη Γερμανία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του εξηγεί ότι με το ξέσπασμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, οι Γερμανοί όχι μόνο ήταν αλληλέγγυοι με τους Έλληνες εκείνης της εποχής, αλλά δήλωναν αναφανδόν «φιλέλληνες», θεωρώντας τους γνήσιους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων. «Η απογοήτευση όμως», όπως υποστηρίζει, «δεν άργησε να έρθει, όταν οι Γερμανοί ανακάλυψαν ότι οι νεότεροι Έλληνες δεν είχαν καμία σχέση με τους αρχαίους».
Είναι ενδεικτικό, υπογραμμίζει, ότι βρήκε απήχηση στους Γερμανούς η άποψη που διατύπωσε ο φιλόλογος Φαλμεράγιερ ότι «η ελληνική φυλή έχει τελείως εξολοθρευτεί από την Ευρώπη, διότι ούτε μία απλή σταγόνα γνησίου ελληνικού αίματος, δεν τρέχει στις φλέβες των χριστιανών κατοίκων της σημερινής Ελλάδας».
Για πολλά χρόνια, την εικόνα των Ελλήνων στη Γερμανία «φιλοτέχνησαν» ο Ζορμπάς και το συρτάκι του, η Μελίνα Μερκούρη με την ταινία «Ποτέ την Κυριακή», ενώ στη διαμόρφωσή της συνεισέφεραν και οι καλοκαιρινές διακοπές των Γερμανών στα ελληνικά νησιά, όπου τρώγοντας «σουβλάκια» και πίνοντας «ρετσίνα», απολάμβαναν την ελληνική φιλοξενία.
Η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, τα δημοσιεύματα για τους «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους» Έλληνες στα ταμπλόιντ, το γνωστό πλέον πρωτοσέλιδο του περιοδικού «Φόκους» -σύμφωνα με το συγγραφέα- επηρέασαν όχι μόνο την εικόνα του Έλληνα στη Γερμανία, αλλά και τις σχέσεις των δύο χωρών εν γένει.
Συναντήσαμε τον κ. Ρόντχολτς στους χώρους της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου. «Μού επιτρέπεται να σας φωνάζω κύριε Μανόλη» του είπα, εισπράττοντας ένα χαμόγελο. «Το παρατσούκλι αυτό -εξήγησε- το απέκτησα στα χρόνια των σπουδών μου στη Βόννη, τέλη του ’50. Οι Έλληνες συμφοιτητές μου δεν μπορούσαν να προφέρουν το πραγματικό μου όνομα και με ‘βάπτισαν’ Μανόλη, επηρεασμένοι από τη δίκη του Μανόλη Γλέζου που εκείνη την περίοδο ήταν σε εξέλιξη στο Στρατοδικείο».
Λίγα χρόνια πριν, το 1955, σε ηλικία 17 ετών είχε ταξιδέψει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Με έναν σάκο στον ώμο και κάνοντας ωτοστόπ έφτασε στον προορισμό του, το Πήλιο. Αυτό που τον έκανε να επιλέξει το «Βουνό των Κενταύρων» ήταν ένα βιβλίο του Βέρνερ Χέλβιγκ που μόλις είχε διαβάσει. Αναφερόταν στους Πηλιορείτες που συνήθιζαν να ψαρεύουν με δυναμίτη. Πρωταγωνιστής του βιβλίου ο αυστριακής καταγωγής «Αλφόνς» που αποφάσισε να «ρίξει άγκυρα» στο Πήλιο.
Τις εντυπώσεις του από το πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα τις αποτυπώνει και στο βιβλίο του: «Η ζωή ήταν απλή. Μάθαμε πως με μία χούφτα ελιές, κρασί, ψωμί, λίγο τυρί φέτα και κανα-δύο ντομάτες μπορεί να χορτάσει κανείς. Μάθαμε πόσο νόστιμη είναι η φασολάδα, και οι τηγανιτές μαρίδες. Γνωρίσαμε την ελληνική φιλοξενία, που ήταν εκπληκτική. Κάτι τέτοιο δεν το ξέραμε από τα σπίτια μας- το να σε προσκαλεί ένας τελείως ξένος άνθρωπος να φας και να κοιμηθείς στο σπίτι του (…) Αν γνωρίζαμε, τότε, τι είχαν κάνει οι Γερμανοί λίγα χρόνια πριν στην Ελλάδα θα ντρεπόμασταν πολύ (…)
Το γεγονός ότι οι Έλληνες, δεν μας ενοχοποίησαν, εμάς τους νεαρούς επισκέπτες, μου προκαλεί ακόμη και σήμερα μεγάλο σεβασμό. Είναι η προθυμία της συγχώρησης, που διακρίνει τους Έλληνες. Δεν σημαίνει όμως ότι ξεχνάει».Για τις ναζιστικές θηριωδίες έμαθε αργότερα, κατά το διάστημα των σπουδών του στην Αθήνα, όπου ερεύνησε τα εγκλήματα στα Βαλκάνια. Μάλιστα, στο βιβλίο του, κάνει, με νηφαλιότητα, αναφορά στην γερμανική Κατοχή και τις μαζικές εκτελέσεις, δίνοντας την ευκαιρία στον αναγνώστη να μάθει τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής.
Και μπορεί να μην «έριξε άγκυρα» στην Ελλάδα σαν τον «Αλφόνς», αλλά 2-3 μήνες το χρόνο περνάει στην Ελλάδα, μένοντας σε φίλους του στην Αθήνα και απολαμβάνοντας τα καλοκαίρια τις ομορφιές της Σκοπέλου, όπου, μάλιστα, έχει ένα μικρό σπίτι, κοντά στο λιμάνι της Γλώσσας.
«Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών».
