Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου…



Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου...

Θα φύγω από τον τόπον αυτόν των πειρασμών!

Αυτήν την απόφαση έλαβε ένας μοναχός, που νόμιζε ότι του έφταιγε ο τόπος

και τα πρόσωπα του περιβάλλοντος εις το όποιον ζούσε, το μοναστήρι δηλαδή και οι συνάδελφοί του.

Δια να θυμώνει τόσον συχνά, διά να χάνει την ειρήνη του, διά να φιλονική και να ευρίσκεται εις διάστασιν,

να φταίνε οι άλλοι.


Έτσι σκέφτηκε. Απεφάσισε, λοιπόν, να αποσυρθεί σε κάποιο ερημικό μέρος, διά να απαλλαγή από τούς πειρασμούς,

να ζήσει ειρηνικά και να προαχθεί εις την αρετή.

Και πραγματοποίησε την απόφαση του, Έπειτα από αρκετούς κόπους εγκατασταθεί εις το ερημικό μέρος πού διάλεξε.

Και όμως, οι, πειρασμοί, δεν έλειψαν.

Την μία ημέρα πήγε να πιάσει την στάμνα του και την αναποδογύρισε.

Προσπάθησε να την σηκώσει, αλλά πάλι του έπεσε.


Αυτό ήταν ικανό να του ανάψει τέτοιο θυμό, ώστε να την πετάξει κάτω και να την κάνει κομμάτια.

Την άλλην ημέρα, την στιγμήν πού προσπαθούσε να σπάσει ένα κλαρί… πλήγωσε το χέρι του και ξαναθύμωσε.

Μετ’ ολίγον ο αέρας του ανέτρεψε την πόρτα της καλύβας του και ξαναθύμωσε.

Στην συνέχεια είδε ότι τα νυχτοπούλια του τάραξαν τον ύπνο την νύχτα οι μύγες πού τον ενοχλούσαν την ημέρα,

όλα τα στοιχεία της φύσεως γίνοντο και μία νέα αφορμή να θυμώνει.


Δεν χρειάζεται πλέον πολλή φιλοσοφία να καταλάβει την αιτία του κακού:

Δεν μπορώ να είμαι ειρηνικός, ούτε στην έρημο, είπε, και τούτο διότι δεν μου φταίνε οι άλλοι, αλλά εγώ.

Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου.


Γύρισε, λοιπόν, εις το μοναστήρι του και με συστηματική προσπάθεια πού στράφηκε προς τον εαυτόν του και

όχι προς τούς άλλους, κατόρθωσε με την χάριν του Θεού να δαμάσει το πάθος του, να γίνει ταπεινός,

να μη κατηγορεί τούς άλλους, και να βρει την ειρήνη του όχι εις την φυγή και την απομόνωση,

αλλά εις την αυταπάρνησή και την ταπείνωση.


Και σκέφθηκα: Αλήθεια, με πόση άνεση, πόσο εύκολα βρίσκουμε ενόχους για την ταραχή μας,

τις αρνητικές μας συμπεριφορές, τα ξεσπάσματα μας!

Πόσο ανεύθυνα φορτώνουμε τις παραβάσεις μας στους ώμους των άλλων!

Λέμε με Επιπολαιότητα: Εάν δεν μου φερόταν έτσι εάν δεν γινόταν αυτό… Εάν δεν μου μιλούσαν έτσι… .

Εάν δεν κάνανε εκείνο…


Δηλαδή πάντα οι άλλοι, Μόνον οι άλλοι.

Εγώ δεν έχω κάποια ευθύνη για τις συμπεριφορές μου;

Δεν γνωρίζω το σωστό, το πρέπον, το θέλημα του Θεού;

Είναι έντιμο να λέμε πώς φταίνε ο άλλοι γι’ αυτό πού είμαστε εμείς, για την δική μας ποιότητα;

Είναι άνανδρο να μην Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας γι’ αυτά πού κάνουμε, γι’ αυτά πού σκεφτόμαστε.

Πρέπει να συνειδητοποιήσω πώς οι άλλοι δεν είναι για μένα ή κόλαση μου,

εγώ δεν είμαι γι’ αυτούς ο παράδεισός τους.

Εάν φερθούμε έξυπνα εν Χριστώ, οι συμπεριφορές των άλλων μπορούν να είναι για μάς προσκλήσεις,

για να δουλέψουμε περισσότερο τον δικό μας χαρακτήρα.

Είναι χρόνος χαμένος, ευκαιρίες χαμένες, αυτά τα άνανδρα άλλοθι.


Οι άλλοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί, τοποθετήθηκαν δίπλα μας από το χέρι της αγάπης του Θεού.

Είναι οι ευλογίες μας.

Οι χαρακτήρες των άλλων είναι ή σμίλη πού το δικό Του χέρι έβαλε δίπλα μας,

για να γίνουμε κομψοτεχνήματα και να αναπαύεται το βλέμμα του Θεού,

να δοξάζεται το όνομά του, να μας βλέπουν οι άλλοι και να φθάνουν μέχρι τον Θεό.

Εάν πολύ συχνά λέμε «και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»,

τότε θα φθάσουμε δοξολογώντας στον ουρανό.

Γιατί εμείς είμαστε καλεσμένοι να χτίζουμε πάνω από τα αστέρια.

Επειδή όποιος χτίζει κάτω από τα αστέρια χτίζει πολύ χαμηλά.



agioritikovima

[XAPA]

Η πραγματική ιστορία ενός ιερομόναχου: «Δεν πίστευα στον Θεό»


Δεν πίστευα στον Θεό.

Όταν ήρθε η ώρα για το στρατό, η μητέρα μου, που συχνά πήγαινε στην εκκλησία και προσευχόταν για μένα,

μου έδωσε ένα κομμάτι χαρτί με μια προσευχή γραμμένη πάνω της και είπε:

«Γιε μου ας είναι πάντα μαζί σου.»


Αργότερα έμαθα ότι στο κομμάτι χαρτί υπάρχει ο 90ος ψαλμός.

Κατόπιν έγινα αλεξιπτωτιστής .

Ο στρατός δεν επιτρέπει να έχει επιπλέον τσέπες, και έβαλα την προσευχή στην επένδυση του χιτώνα στον αριστερό ώμο.

Το πρώτο άλμα με αλεξίπτωτο.

Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που, έχοντας φτάσει στην άβυσσο του εναέριου χώρου,

έσυρα το δαχτυλίδι – και … το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε.

Τράβηξα το δαχτυλίδι του ανταλλακτικού αλεξίπτωτου – ούτε άνοιξε.

Η γη πλησίαζε γρήγορα.

Σε αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα δεν μπορούσα βέβαια να βγάλω τη προσευχή της μαμάς μου από το χιτώνα για να την διαβάσω.

Έτσι κτύπησα με το χέρι μου ακριβώς τον τόπο όπου ήταν ραμμένη και φώναξα: «Κύριε, σώσε με!»

Σε απάντηση, το αλεξίπτωτο άνοιξε αμέσως.

Στη συνέχεια, έγιναν όλα: αμφισβήτησα την απιστία μου τους φίλους μου ,

θυμήθηκα την μητέρα μου και τα δάκρυα της μητέρας μου,

αλλά πριν ακόμη, πέσω στο έδαφος, ορκίστηκα να εισέλθω στην ιερατική σχολή.

Αργότερα, αφού αποφοίτησα από το σεμινάριο, μπήκα σε ένα μοναστήρι, τώρα είμαι ιερομόναχος.




paraklisi.blogspot

[XAPA]

Τὸ Ἡγουμενεῖο καὶ τὸ ταγάρι ποὺ δὲν ἄδειαζε


Ὁ Μακαριστὸς Ἰάκωβος Τσαλίκης

Στυλιανοῦ Παπαδόπουλου Ομότιμου Καθηγητοῦ


Κάποιοι, τρία χρόνια τον προτρέπανε να φτιάξει ένα καλό Ηγουμενείο, γιατί λείπει στη Μονή.

Και τους ξένους, από διάκο μέχρι πατριάρχη κι από κλητήρα μέχρι υπουργό,

συνήθως τους δεχότανε σε μια στενή, απέριττη και χωριάτικη τραπεζαρία, εκεί που τρώγανε και τρώνε οι μοναχοί.

Ένα δωμάτιο με λίγες καλές καρέκλες επάνω, είναι κι αυτό ανεπαρκές.

Δεν του άρεσε η ιδέα του μεγάλου Ηγουμενείου και, όταν τον πίεσαν, τα είπε κάπως αυστηρά:


–Άκουσε. Εγώ ούτε ηγουμενεία ζήλεψα, ούτε δόξα ζήλεψα, ούτε κτίρια, ούτε τιμές. Ζήλεψα τον παράδεισο!

Ο άγιος Δαβίδ, που ζούσε στα σπήλαια και στις ερήμους και δεν είχε αυτά, τι έκανε;

Με την απλότητα και την ταπείνωση κέρδισε τον παράδεισο.

Διάβασες σε κανένα Βίο αγίων ότι φτιάξανε το τάδε ηγουμενείο, το τάδε κτήριο και κερδίσανε τον παράδεισο;

Αλλά έκαναν θυσίες, προσευχές, νηστείες, χαμαικοιτίες και τέτοια.

Είχαν αρετές, μ’αυτές κερδίσανε τον παράδεισο. Εγώ θέλω τουλάχιστον μια γωνία στον παράδεισο, σε μια άκρη…


Και όμως χρήματα θά’ βρισκε για το Ηγουμενείο… Το ταγαράκι στεκότανε πάντα στη θέση του, πάντα γεμάτο:

–Έρχονται, έλεγε, οι φτωχοί μου και λέω και τους δίνω. Και κείνο δεν αδειάζει. Γυρίζω και το βρίσκω ξεχειλισμένο.

Για να μην ξεχνάει τις πολλές περιπτώσεις, που έκρινε ότι πρέπει να στέλνει χρήματα, είχε καταλόγους.

Τους βρήκαμε στο κελάκι του μακαριστού γέροντα.

Κι επειδή χρειάζονταν μεγάλα χρηματικά ποσά, έλεγε σε προσκυνητές, ευκατάστατους, με τρόπο γενικό:

–Τα χρήματα δεν τα δίνει ο Θεός όλα για τον εαυτό μας.

Και το θαυμαστό ήτανε ότι το ταγαράκι τις περισσότερες φορές γέμιζε χωρίς ο ίδιος να βάζει μέσα κάτι,

Δεν μπορούσε μάλιστα να το βλέπει γεμάτο. Ήξερε πολύ καλά ότι για να γεμίζει μόνο του, εκείνος πρέπει να δίνει.

Φώναξε μια μέρα τον π. Π. και του έδινε πολλά χρήματα για κάποιον που έκανε εγχειρήσεις στο εξωτερικό.

Ο π. Π. υπενθύμισε ότι «πριν λίγες ημέρες δώσαμε» και ότι ακόμα είναι νωρίς για νέα προσφορά.

–Αυτά που στείλαμε τελείωσαν. Ξέρω εγώ τι σου λέω. Το σακούλι μου πάλι γέμισε. Τι να τα κάνω;

Πέντε δίνω, πενήντα έρχονται…


Ο Μακαριστός Ιάκωβος Τσαλίκης – Από το ομώνυμο βιβλίο, εκδόσεις «Τροχαλία»


oikohouse

[XAPA]

Όσοι χάσατε ἀγαπημένα σας πρόσωπα νά ξερετε ὅτι σᾶς ἀγαποῦν, σᾶς σκέφτονται

Μοναχή Σωφρονία


Σήμερα ἀποφάσισα νά σᾶς διηγηθῶ ἕνα θαυμαστό περιστατικό ποὺ φυσικά συνέβη ὄχι ἐξαιτίας μου - γιά νά ἐξηγούμαστε -

γιατί δέν θέλουμε νά πουλήσουμε θαύματα- τό ἔχουμε δεῖ καί αὐτό στήν ἐποχή μας δυστυχῶς,

ἀλλά συνέβη ἐξαιτίας τῶν προσευχῶν τῶν γεροντισσῶν ποὺ ἔζησαν ἐδῶ, καί τῆς μεσιτείας τῆς Παναγίας Τριάδος.

Αὐτό τό θαυμαστό συμβάν ποὺ θὰ παραθέσω μέ κάθε λεπτομέρεια ἐδῶ συνέβη ἀκριβῶς ἔτσι καί πολλοί φίλοι

μέ παρακάλεσαν νά τό δημοσιεύσω πρός ὠφέλειαν καί ἐνίσχυση πολλῶν.


Ὅπως ὅλοι γνωρίζετε, ὅσοι τουλάχιστον παρακολουθοῦν αὐτή τή σελίδα - ἀρχονταρίκι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς

ξεκινήσαμε μέ πολύ φόβο Θεοῦ τήν ἀνακαίνιση τῆς ἱστορικῆς μονῆς τῆς Ἁγίας Τριάδος στήν Ἀκράτα Ἀχαϊας…

Ὅσοι ἀπό τοὺς ἐδῶ φίλους ἔχουν ἔρθει στό μοναστηράκι μας ἔχουν δεῖ καί τὶς ἀνάγκες καί τίς ἐλλείψεις του.

Μιά ἀπό αὐτές εἶναι τό ἠλεκτρολογικό πρόβλημα.


Συνηθίζω ὅλα τά ὑλικά θέματα νά τά κάνω προσευχή ἀφενός γιατί πιστεύω ὅτι ὁ Θεός ἀπαντᾶ συχνά ἀμεσότερα

ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἀφετέρου γιατί δέν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα γιά ἀνεύρεση τῶν εἰδικῶν

καί κατ” ἐπέκταση ἡ χρηματική ἀμοιβή τους.

Ἔτσι λοιπόν παρακαλοῦσα τόν Θεό ἐν ἁπλότητι νά στείλει ἕναν ἠλεκτρολόγο.


Ἕνα Σάββατο πρωϊ μετά τή Θεία Λειτουργία, ἐμφανίζεται ἕνας μεσήλικας κύριος, ὁ κ. Βασίλης, μαζί μέ τή σύζυγό του…

Μέ χαιρετάει ἐγκαρδίως καί μετά τίς ἀπαραίτητες συστάσεις μοῦ λέει: (ἐπί λέξει) Ἐγώ ἀδελφή εἶμαι ἠλεκτρολόγος.

Σᾶς ἔγραφα στό μέσσαντζερ καί δέν μοῦ ἀπαντούσατε.

Ἕνα βράδυ εἶδα ἕνα ὄνειρο. Σᾶς εἶδα μόνη σας στό μπαλκόνι τῆς μονῆς.

Σηκώνομαι καί λέω στή γυναίκα μου: Δέν πᾶμε στό μοναστήρι μήπως ἡ μοναχή αὐτή εἶναι μόνη της καί δέν ἔχει κανέναν

νά τή βοηθήσει;; Κι ἔτσι ἤρθαμε!!! Θά σᾶς κάνω ὅ,τι ἠλεκτρολογική ἐργασία θέλετε!!


Περιττό νά πῶ ὅτι ἔμεινα ἄναυδη. Συγκινήθηκα κι εὐχαρίστησα τόν Θεό. Ὅμως τό θαῦμα δέν τελειώνει ἐδῶ.

Κι αὐτό εἶναι τό πρῶτο μέρος. Κανονίζουμε λοιπόν μέ τόν ἀξιαγάπητο κ. Βασίλη νὰ ἔρθει ἕνα Σάββατο

γιά νά ἀλλάξει ἕναν ἠλεκτρολογικό πίνακα στά κελλιά. Ἤρθε καί ἄρχισε τή δουλειά.

Μετά ἀπό καμιά δύο ὧρες κατεβαίνει μέ μεγάλη ἔνταση κάτω στήν ἐκκλησία ποὺ καθάριζα.

Μοῦ λέει μέ ἔνταση: Εἶσαι ἡ Λίτσα;; Εἶσαι ἡ Λίτσα;; Ἔτρεμε ἀπό τή συγκίνηση…

Τοῦ λέω ἔκπληκτη μέχρι νά συνειδητοποιήσω τί ἐννοοῦσε…:Ναί, ἐγώ εἶμαι…(Λίτσα μέ φώναζαν ὡς παιδί ἀπό τό Εὐαγγελία).

Ξέρεις ποιός εἶμαι ἐγώ;;

Τοῦ λέω ὄχι κ. Βασίλη…


Περίμενε νά ἠρεμήσω, μοῦ λέει. Εἶμαι ὁ ἡλεκτρολόγος τοῦ πατέρας σου ποὺ ἦταν Α΄μηχανικός στά καράβια στό ἐξωτερικό.

Ἤμασταν μαζί χρόνια. Καί σέ ἕνα ταξίδι μας στήν Ἀμερική σοῦ ἀγόρασα μιὰ μεγάλη κούκλα

καί στήν ἔφερα στό σπίτι σας στή Ρόδο στήν τάδε διεύθυνση…

Τότε κάθισα κι ἐγώ νά συνέλθω…Θυμόμουν πολύ καλά αὐτή την πρώτη μου κούκλα σέ ἠλικία 8 ἐτῶν

ποὺ μοῦ ἔφερε ὁ πατέρας μου μέ ἕναν φίλο του (τόν κ. Βασίλη!!!)…

Καθίσαμε καί οἱ δύο μέσα στήν ἐκκλησία καί χρειάστηκε μισή ὥρα νά συνέλθουμε…

Μετά ἄρχισε νά μοῦ διηγεῖται ἱστορίες καί πληροφορίες γιά τόν πατέρα μου, τή σύνεσή του,

τό πόσο τόν εἶχε βοηθήσει καθώς ὁ κ. Βασίλης ἦταν νεαρό παιδί τότε…


Ἔμαθα καί τόσα πράγματα γιά τόν πατέρα μου γιά τή ζωή του στά καράβια, τίς συναναστροφές του καί τήν ἀκεραιότητά του…

(Σημειωτέον ὁ ἀγαπημένος μου πατέρας ἔχει πεθάνει ἀπό τό 1997)…


Ἄλλη μιά ἀπόδειξη ὅτι οἱ κεκοιμημένοι δέν ἔχουν πεθάνει - ἀλλά ἁπλά …κοιμοῦνται…

Κι ὄχι μόνο, ἔχουν παρρησία στόν οὐρανό…

Ὁ πατέρας μου μέ λάτρευε κι εἶχε δώσει τήν εὐλογία του νά γίνω μοναχή…

Τώρα ἀπό τόν οὐρανό βλέπει τίς ἀνάγκες μου καί τόν ἀγώνα μου…Κι ἔστειλε τόν φίλο του νά μέ βοηθήσει…

Μετά ἀπό ὅλα αὐτά πῶς νὰ μή δοξάσω τόν Θεό;; Πῶς νά μήν πῶ: Μέγας εἶσαι Κύριε καί θαυμαστά τά ἔργα Σου;;

Γι αυτό ὅσοι χάσατε ἀγαπημένα σας πρόσωπα νά ξερετε ὅτι σᾶς ἀγαποῦν, σᾶς σκέφτονται καί σᾶς παρακολουθοῦν.

Κι ὅταν ὑπάρξει πραγματική ἀνάγκη θὰ σᾶς βοηθήσουν!!!!!!!

Εὐχαριστῶ ποὺ τό διαβάσατε καί τό μοιραστήκαμε!!!!!


Μοναχή Σωφρονία


newsitamea.gr

[XAPA]

Όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου


Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων.

•Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό

• παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία

• παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό!


Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν. Γιατί, αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την

Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι' αυτή με

περιφρόνηση, όπως μιλούν.


Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή του.

Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και να καλοπερνάς σ' αυτήν εδώ τη ζωή.

Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της

γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού.


Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού.

Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.


Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε.

Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο.


Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές

παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.

Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες,

επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.


Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν

μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του.

Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο,

δεν άγγιξαν τα παιδιά.


Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δυό του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το

πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά.

Τον ρώτησα να μου πει, τί εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει από το

μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία.


Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά,

τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά.

Και συνέχισε: τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε

παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό. Και με παρακάλεσε να του πω τί πρέπει να κάνει

για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.


Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους

μισθούς τους. Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.

Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω. Γι' αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο

τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.


Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ και δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δυό χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς.

Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το

παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα; Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά

χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του.


Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν. Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό.

Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι; Για το χρήμα...

...Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να

αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.

Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες.

Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.



(Τάσου Μιχαλά, «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»)


inpantanassis

[XAPA]

Μακάριο το σπίτι, που όλοι προσεύχονται.


ΓΕΡΩΝ ΓΑΒΡΙΗΛ


Μάθε ότι:

Ο μεγαλύτερος και καλύτερος φίλος είναι : Ο Θεός.

Οι καλύτεροι σύντροφοι είναι : Οι γονείς.

Το καλύτερο σπίτι είναι : Το σπίτι σου.

Η καλύτερη ευτυχία είναι : Η καλή συνείδηση.

Η ωραιότερη ημέρα είναι : Η σημερινή.

Ο καλύτερος χρόνος είναι : Τώρα.

Η καλύτερη μέθοδος για να νικήσεις είναι : Η πειθαρχία.

Η καλύτερη ασχολία είναι : Η εργασία.

Η καλύτερη διασκέδαση είναι : Η μελέτη.

Η πλουσιότερη συλλογή είναι : Η συλλογή των καλών πράξεων.

Ο πιο εύκολος δρόμος για να είσαι ευτυχής είναι : Η ευθεία οδός.

Η μεγαλύτερη χαρά είναι : Το εκπληρωθέν καθήκον.

Η μεγαλύτερη δύναμη είναι : Το καλό.

Η καλύτερη συμπεριφορά είναι : Η φιλοφροσύνη.

Ο μεγαλύτερος ηρωισμός είναι : Το θάρρος να είσαι καλός.

Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι : Το ψέμα.

Η χειρότερη φτώχεια είναι : Η τεμπελιά.

Η μεγαλύτερη καταστροφή είναι : Η αποθάρρυνση.

Ο μεγαλύτερος εχθρός είναι : Το κακό.

Το καλύτερο σπορ είναι : Να κάνεις το καλό.


Και αν θέλεις ακόμα μια συμβουλή, θέτε στον εαυτόν σου, κάθε βράδυ, έπειτα από την προσευχή σου,

αυτή την ερώτηση :

Τι καλό έκαμα σήμερα; . .




Orthodoxigynaika

[XAPA]

ΗΠΑ: Η ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ


«Δημοσιεύθηκε εὐρύτατα μιά προσευχή, πού βρέθηκε στό ἀμπέχονο ἑνός Ἀμερικανοῦ στρατιώτη,

πού σκοτώθηκε στόν πόλεμο, στή βόρεια Ἀφρική.

Προσευχή, βαθειά συγκλονιστική γιατί, μέσα στήν οἰκειότητα τοῦ ὕφους της,

φανερώνει τήν ἀνάγκη τήν ὁποία νοιώθει κάποτε καί ὁ νέος ἄνθρωπος νά εἶναι κοντά στό Θεό.


"Ἄκουσε, Θεέ μου! Ακόμα δεν Σου ἔχω μιλήσει.

Ὅμως τώρα ἐπιθυμῶ να Σου πω: Τι κάνεις;

Μοῦ εἶπαν ὅτι δεν ὑπάρχεις, και σαν... βλάκας το πίστεψα.

Χθές βράδυ, από το βάθος του κρατήρα μιας οβίδας είδα τον ουρανό Σου.

Ἔτσι εἶδα ὅτι μοῦ εἶχαν πεῖ ψέματα.

Ἐάν εἶχα διαθέσει τόν ἀπαιτούμενο χρόνο γιά νά κοιτάξω ὅσα ἔφτιαξες,

θά εἶχα διαπιστώσει ὅτι αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται ν᾽ ἀντικρύσουν τήν ἀλήθεια...

Εἶναι παράξενο ὅτι μοῦ χρειάσθηκε να ἔλθω σ᾽ αὐτό τον καταχθόνιο τόπο για να βρῶ τον καιρό να δῶ το πρόσωπό Σου.

Σ᾽ ἀγαπῶ τρομερά, να τι θέλω να ξέρης.

Σέ λίγο θα γίνη μιά ἀπαίσια μάχη. Ποιός ξέρει; Μπορεῖ να φθάσω στο σπίτι Σου ἀπόψε!

Δεν υπήρξαμε σύντροφοι μέχρι τώρα και ἀναρωτιέμαι, Θεέ μου, ἄν θα με περιμένης στην πόρτα.

Μπά, να που κλαίω! Ἐγώ να χύνω δάκρυα;

Ἄχ, να Σε εἶχα γνωρίσει πιό νωρίς!...

Ἐμπρός, πρέπει νά φύγω...

Εἶναι παράξενο, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία Σέ συνάντησα δέν φοβᾶμαι νά πεθάνω...

Καλή ἀντάμωση... Γειά σου!"».


ΠΗΓΗ:
Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ
Ἡ Προσευχή – Κομποσχοίνι: Πομπός ἀσυρμάτου
ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός
Ἀθήνα 2012


eisdoxantheou

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΙΣΙΟΣ:

Η μελέτη, η προσευχή, η ψαλμωδία είναι βιταμίνες που χρειάζεται κάθε μέρα η ψυχή.



Η μελέτη, η προσευχή, η ψαλμωδία είναι βιταμίνες που χρειάζεται κάθε μέρα η ψυχή.

Να μην αφήνουμε την ημέρα να περνάη χωρίς καθόλου προσευχή .

Θυμάμαι στον πόλεμο, όταν περνούσαν οι μέρες χωρίς να κάνουμε επίθεση, ρίχναμε και καμμιά τουφεκιά.

Αλλιώς θα έλεγαν οι εχθροί: «αυτοί κοιμούνται» και θα μας έκαναν αιφνιδιασμό.

Το ίδιο να κάνουμε και στον πνευματικό αγώνα.

Να ρίχνουμε δηλαδή κανα-δυό ριπές, για να μην μας αιχμαλωτίση το ταγκαλάκι.



« ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ ΣΤ΄
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ»
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
«ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

[XAPA]

ΠΕΡΙ ΛΥΠΗΣ...


Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός.

Οχι όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες στη φύση μας περιστάσεις,

κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής μας και του σώματος, αλλά για ν' αποκομίζουμε απ' αυτήν

όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος.

Γι'αυτό δεν πρέπει να λυπούμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό.

Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα.

Ετσι, όταν κάνουμε το κακό, ούτε λυπόμαστε, ούτε ντρεπόμαστε.

Αν όμως, πάθουμε το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε,

γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας

περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.



Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, από το βιβλίο: Θέματα ζωής, τ. Β'.

dieyxontonagion.

[XAPA]

Ο Θεός προνοεί για όλα


Από το βίο του αγίου Ιωάννη του ελεήμονος



Άλλοτε πάλι, καθώς ο άγιος πήγαινε στα πατριαρχεία, τον πλησιάζει ένας ευγενής, που είχε καταντήσει σε έσχατη φτώχεια,

γιατί κλέφτες του είχαν αρπάξει όλα του τα υπάρχοντα. Πρόσταξε λοιπόν να του δώσουν ελεημοσύνη,

για την ξαφνική εκείνη πτώχευση, δεκαπέντε λίτρες χρυσάφι.

Ο άνθρωπος όμως που πήρε τη σχετική εντολή – θες από δική του παρακοή,

θες από υποκίνηση των υπαλλήλων της Εκκλησίας, επειδή δεν είχαν απομείνει πολλά χρήματα

και ο μέγας Ιωάννης δεν φρόντιζε να μαζεύει θησαυρούς -, έδωσε πέντε μόνο λίτρες στο φτωχό.


Καθώς αργότερα ο μακάριος έβγαινε από το πατριαρχείο, μια χήρα γυναίκα, πολύ πλούσια,

του έβαλε στο χέρι ένα έγγραφο δωρεάς με το οποίο πρόσφερε στην Εκκλησία πεντακόσιες λίτρες χρυσάφι.

Μόλις το πήρε στα χέρια του ο άγιος, πληροφορήθηκε από τη θεία χάρη, που κατοικούσε μέσα του,

αυτό που είχε γίνει αντίθετα στην προσταγή του.

Κάλεσε λοιπόν εκείνους που το έκαναν και τους ρώτησε αν έδωσαν στον άνθρωπο τις δεκαπέντε λίτρες χρυσάφι.

Επειδή όμως αυτοί ισχυρίζονταν ψέματα ότι τόσες είχαν δώσει, έστειλε ο μακάριος να φωνάξουν το φτωχό.

Και μαθαίνοντας από τον ίδιο πως είχε πάρει πέντε μόνο λίτρες χρυσάφι, τους έδειξε το χαρτί της γυναίκας και τους είπε:

– Από σας θα ζητήσει ο Κύριος τις υπόλοιπες χίλιες!

Γιατί αν είχατε δώσει στο φτωχό, όπως σας είχα υποδείξει, τις δεκαπέντε λίτρες,

η γυναικά θα πρόσφερε στο Θεό χίλιες πεντακόσιες!

Και για ν’ αποδειχθεί στην πράξη η απιστία σας, φωνάξτε μου τη φιλόθεη αυτή γυναίκα.


Όταν εκείνη ήρθε, φέρνοντας μάλιστα και το χρυσάφι που είχε υποσχεθεί, τη ρώτησε ο πατριάρχης:

– Πες μου, τόσα χρήματα σκέφτηκες αρχικά να προσφέρεις στο Θεό;

Η γυναίκα κυριεύθηκε από μεγάλο φόβο, γιατί κατάλαβε πως ο άγιος γνώριζε αυτό που έκανε ολομόναχη,

και ομολόγησε το μυστικό της.

– Η αλήθεια είναι, δέσποτα, πως είχα γράψει χίλιες πεντακόσιες λίτρες πάνω στο χαρτί που σου έδωσα.

Πριν από λίγες μέρες όμως το ξετύλιξα, και διαπίστωσα πως οι χίλιες είχαν σβηστεί μόνες τους, δεν ξέρω πως.

Μετά απ’ αυτό, έκρινα πως δεν θα είναι οπωσδήποτε θέλημα Θεού να προσφέρω περισσότερες από πεντακόσιες.

Αυτά τα λόγια που άκουσαν, γέμισαν με πολύ φόβο τις ψυχές των υπαλλήλων της Εκκλησίας,

που πρόσπεσαν στα πόδια του πατριάρχη και ζητούσαν να τους συγχωρέσει το αμάρτημα της παρακοής.

Όσο για τη φιλόχριστη γυναίκα, αφού ο μακάριος της ευχήθηκε να έχει πολλή την ευλογία του Θεού,

την άφησε να φύγει.



Από το βίο του αγίου Ιωάννη του ελεήμονος

vimaorthodoxias