Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

«Άραγε τι να σημαίνει ο λόγος που είπε ο Χριστός:

Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται;»


Κάποιος Γέροντας ζούσε μόνος στη μονή των Μονιδίων και η παντοτινή του προσευχή ήταν η εξής:

“Κύριε, δεν έχω τον φόβο σου μέσα μου, γι αυτό στείλε μου κάποιον κεραυνό ή κάποια άλλη δύσκολη περίσταση,

ή αρρώστια ή δαίμονα, μήπως έστω και μ΄ αυτόν τον τρόπο φοβηθεί η πωρωμένη μου ψυχή”.

Αυτά έλεγε και συνέχιζε να παρακαλεί τον Θεό.


“Ξέρω ότι είναι αδύνατο να με συγχωρήσεις. Γιατί αμάρτησα πολύ σε σένα, Δέσποτα, αλλ΄ αν είναι δυνατόν

λόγω της ευσπλαχνίας σου, συγχώρεσέ με.

Αν όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει, τιμώρησέ με εδώ στη γη, Δέσποτα, και εκεί μη με παιδεύσεις,

αλλ΄ εάν και αυτό είναι αδύνατο, τιμώρησέ με εδώ κατά ένα μέρος και εκεί ανακούφισέ με, έστω και λίγο,

από την τιμωρία της κόλασης.

Άρχισε από τώρα να με παιδεύεις, αλλά ας μην περιπέσω στηοργή σου, Δέσποτα”.


Μ΄ αυτή την επιμονή ένα ολόκληρο χρόνο με ασταμάτητα δάκρυα, με πολλή ταπείνωση στους λογισμούς του

και με νηστείες παρακαλούσε τον Θεό και σκεπτόταν:

“Άραγε τι να σημαίνει ο λόγος που είπε ο Χριστός: Μακάριοι οι πενθούντες ότι αυτοί παρακληθήσονται;”

Και κάποια ημέρα ενώ καθόταν κατά γης θλιμμένος και θρηνούσε κατά τη συνήθειά του, νύσταξε,

και να, του παρουσιάσθηκε ο Χριστός με ιλαρό πρόσωπο και με γλυκιά φωνή του είπε:


“Τι έχεις, άνθρωπε, γιατί τόσο κλαις;”

Του απάντησε εκείνος:“Επειδή έπεσα, Κύριε”.

Και ο Ιησούς που του εμφανίσθηκε του λέει:“Σήκω επάνω”.

Αποκρίθηκε τότε ο πεσμένος στη γη:“Δεν μπορώ, αν δεν μου δώσεις το χέρι σου”.

Και άπλωσε Εκείνος το χέρι του και τον σήκωσε και του λέει πάλι με καλοσύνη:

“Γιατί κλαις, άνθρωπέ μου, γιατί τόσο λυπάσαι;”

“Και δεν θέλεις, Κύριε, -ρωτά ο αδελφός- να κλάψω και να λυπηθώ που τόσο σε πίκρανα;”


Τότε ο Κύριος άπλωσε το χέρι του πάνω στο κεφάλι του αδελφού,το αγκάλιασε και του λέει:

“Μη θλίβεσαι, ο Θεός θα είναι βοηθός σου από δω και πέρα.

Επειδή εσύ πόνεσες, δεν θα στρέφεται πια η λύπη μου εναντίον σου.

Εφόσον για σένα έχω χύσει το αίμα μου, δεν θα δείξω πολύ περισσότερο τη φιλανθρωπία μου

και σε σένα και σε κάθε ψυχή που μετανοεί;”


Ο αδελφός συνήλθε κατόπιν από την οπτασία και ένιωσε την καρδιά του πλημμυρισμένη από χαρά,

γιατί βεβαιώθηκε ότι ο Θεός τον ελέησε και έζησε σ΄ όλη του τη ζωή με πολλή ταπείνωση ευχαριστώντας τον Θεό.



Γλωσσική απόδοση: Μαρίνα Στραβακου( Η διήγηση με τίτλο «Ιστορία περί τας διαφόρους κρίσεις του Θεού» από το βιβλίο Χρηστοήθεια του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου) ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ τ. 1 (1999) /πηγή

[XAPA]

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΝΕΑΡΗ ΚΟΠΕΛΑ!


ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΝΕ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ !



Όμως προκρίναμε να σας αναφέρουμε το ΝΕΟ θαύμα των Χαιρετισμών της Παναγίας μας,

όπως μας το διηγήθηκε στην διάρκεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας η βαστάζα μας Α.


«Κάθε φορά που με έβλεπε η κόρη μου η Σ. να απαγγέλω τους Χαιρετισμούς με κοίταγε περίεργα….

Κάποιες φορές την άκουσα να μουρμουρίζει…Πάλι Χαιρετισμούς η μαμά…

Και επειδή όπως ξέρεις αδελφέ μου τα σημερινά παιδιά δεν σηκώνουν συμβουλές και κηρύγματα,

κατέφυγα στο «κόλπο» που εκμυστηρεύτηκε ο Άγιος Πορφύριος στον πατέρα Γεώργιο Μεταλληνό,

όταν ο τελευταίος του παραπονέθηκε ότι όσο και να νουθετεί την μικρή του κόρη, αυτή δεν τον ακούει !!

Το διάβασα σε κάποιο βιβλίο…

Μα ευλογημένε δεν πράττεις σωστά … του είπε ο Άγιος…

με το να της το λες και να της το ξαναλές….

Γονάτισε , πες στην Παναγία τι θέλεις να πει στην θυγατέρα σου,

κι Αυτή θα της το ψιθυρίσει στο αυτάκι και θα Την ακούσει… κάντο και θα δεις !!»


Έτσι έκανα κι εγώ αδελφέ μου… Γονάτισα και Την παρακάλεσα να την φωτίσει να αρχίσει κάποια στιγμή

να διαβάζει τους Χαιρετισμούς Της. Νέο κορίτσι είναι ! Να την προστατεύει η Παναγία μας,

να την βοηθήσει να βρει κάποια δουλειά και μετά να της φανερώσει ένα καλό παλικάρι

να κάνουν μία ευτυχισμένη, χριστιανική οικογένεια !

Και άκου αδελφέ μου πόσο γρήγορα απάντησε η Παναγία μας στις προσευχές μου !


Την Τρίτη που έχει ρεπό ο σύζυγος μου πήραμε το αμάξι και πήγαμε στο πατρικό του.

Φύγαμε μεσημέρι και θα γυρίζαμε αργά το βράδυ !

Κατά τις τέσσερις και μισή ακούω να κτυπάει το κινητό μου !

Ήταν το παιδί ! Ανησύχησα ! Το σηκώνω και τι μου είπε !

» Έλα μάνα μου και σε ψάχνω !! Που είσαι ; «

«Με το μπαμπά είμαι ματάκια μου στο σπίτι του παππού !»

» Τι μου λες μάνα μου !! Δεν ήσουν τώρα εσύ εδώ στο σπίτι ;»

«Όχι κορίτσι μου…έχουμε φύγει εδώ και δύο ώρες ! Μα τι συνέβη;»

» Ξάπλωσα να κοιμηθώ ! Πρέπει μόλις να με είχε πάρει ο ύπνος και ακούω να ανοίγει η πόρτα του υπνοδωματίου !

Ανοίγω τα μάτια μου και ήσουν εσύ ! Τι θέλεις μάνα μου ….σε ρώτησα….

Αχ κορίτσι μου θέλω να σε παρακαλέσω να μου κάνεις μία χάρη… Τι χάρη μάνα μου σε ρώτησα….

Τότε βγάζεις από την τσέπη σου το βιβλιαράκι αυτό των Χαιρετισμών που διαβάζεις και μου λες…

Να ματάκια μου, θέλω να σε παρακαλέσω να ξεκινήσεις να διαβάζεις κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς !

Και όχι μόνο μία φορά , αλλά όσες πιο πολλές φορές μπορείς…. Και κάνεις μία κίνηση να μου το δώσεις…

Εγώ ανασηκώθηκα και τέντωσα το χέρι μου και το πήρα…

και εκείνη την στιγμή εσύ μου χαμογέλασες ευχαριστημένη και …. χάθηκες , εξαφανίστηκες από τα μάτια μου !!

Και ενώ είχα το χέρι μου τεντωμένο και τα δάκτυλα μου λυγισμένα όπως την στιγμή που μου το έδωσες

και το κράτησα, ούτε το βιβλιαράκι είδα, ούτε εσένα !!

Αλλά ΔΕΝ κοιμόμουν μάνα μου …. με ακούς….ΔΕΝ κοιμόμουν ,

ήμουν ανασηκωμένη στο κρεββάτι με το χέρι μου τεντωμένο, με τα δάκτυλα μου λυγισμένα σαν να κρατάω κάτι !!!

Τινάχτηκα πάνω και σε φώναξα, και σε πήρα μετά τηλέφωνο ! Τι ήταν αυτό που είδα μάνα μου ! Ολοζώντανο ήταν !! «

«Δεν της απάντησα αδελφέ μου !! Με είχαν πάρει τα δάκρυα επειδή κατάλαβα ότι η Παναγία μας

είχε ακούσει τις προσευχές μου και της έστειλε τον Φύλακα Άγγελο της να την νουθετήσει !

Και προφανώς για να μην τρομάξει πήρε την δική μου μορφή !»

«Μα το μεγαλύτερο θαύμα ήρθε αμέσως μετά, όταν την άκουσα να με ρωτάει πως να διαβάσει τους Χαιρετισμούς,

πως το κάνουν αυτό…και της είπα !!»

«Και όταν το βράδυ επιστρέψαμε μου είπε ότι τους είχε διαβάσει ξανά και ξανά και αισθανόταν μία τόσο μεγάλη χαρά

που δεν περιγράφεται !! Και από εκείνη την μέρα αδελφέ μου ΔΕΝ έχει σταματήσει να τους απαγγέλλει !

Την ακούω περνώντας έξω από το δωμάτιο της να λέει το ..Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε ,

και η καρδιά μου πετάει στα ουράνια και δοξάζω το Θεό μας και την Παναγία μας που έκαναν στο παιδί μου ένα τέτοιο θαύμα !!»



ΠΗΓΗ. ΣΕΛΙΔΑ ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

[XAPA]

Τὸ μάλωμα καὶ ὁ ἔπαινος τοῦ παιδιοῦ

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου


Οἱ γονεῖς πρέπει νὰ προσέχουν πολὺ νὰ μὴ μαλώνουν τὰ παιδιὰ τοὺς τὸ βράδυ,

γιατί τὸ βράδυ τὰ παιδιὰ δὲν ἔχουν μὲ τί νὰ διασκεδάσουν τὴν στενοχώρια τους

καὶ ἡ μαυρίλα τῆς νύχτας τὴν μαυρίζει πιὸ πολύ.


Ἀρχίζουν νὰ σκέφτονται πῶς νὰ ἀντιδράσουν, ψάχνουν διάφορες λύσεις, μπαίνει στὴν μέση καὶ ὁ διάβολος,

καὶ μπορεῖ νὰ φθάσουν στὴν ἀπελπισία…

Τὴν ἡμέρα, καὶ νὰ ποῦν τὰ παιδιά: «θὰ κάνω αὐτὸ ἢ ἐκεῖνο», θὰ βγοῦν ἔξω, θὰ ξεχαστοῦν, ὅποτε διασκεδάζεται ἡ στενοχώρια.


– Γέροντα, τὸ ξύλο βοηθάει τὰ παιδιὰ νὰ διορθωθοῦν;

– Ὅσο γίνεται, οἱ γονεῖς νὰ τὸ ἀποφεύγουν. Νὰ προσπαθοῦν μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ ὑπομονή,

νὰ δώσουν στὸ παιδὶ νὰ καταλάβει ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει δὲν εἶναι σωστό.

Μόνον ὅταν εἶναι μικρὸ τὸ παιδὶ καὶ δὲν καταλαβαίνει ὅτι αὐτὸ ποὺ κάνει εἶναι ἐπικίνδυνο,

βοηθιέται, ἂν φάη κανένα σκαμπίλι, γιὰ νὰ προσέχει ἄλλη φορᾶ.

Ὁ φόβος, μήπως φάη πάλι σκαμπίλι, γίνεται...φρένο καὶ τὸ προστατεύει.


Ἐγώ, ὅταν ἤμουν μικρός, περισσότερο βοηθιόμουν ἀπὸ τὴν μητέρα μου παρὰ ἀπὸ τὸν πατέρα μου.

Καὶ οἱ δύο μὲ ἀγαποῦσαν καὶ ἤθελαν τὸ καλό μου. Καθένας ὅμως μὲ βοηθοῦσε μὲ τὸ δικό του τρόπο.

Ὁ πατέρας μου ἦταν αὐστηρός. Ὅταν κάναμε καμιὰ ἀταξία, μᾶς ἔδινε σκαμπίλια.

Ἐγὼ πονοῦσα λίγο ἀπὸ τὸ ξύλο, μαζευόμουν, ὅταν ὅμως περνοῦσε ὁ πόνος, ξεχνοῦσα καὶ τὸν πόνο καὶ τὶς συμβουλές του.

Ὄχι ὅτι δὲν μὲ ἀγαποῦσε ὁ πατέρας μου. Ἀπὸ ἀγάπη μὲ ἔδερνε.

Μία φορά, θυμᾶμαι – τριῶν ἐτῶν ἤμουν – , ποῦ μου ἔδωσε ὁ πατέρας μου ἕνα σκαμπίλι, μὲ τίναξε πέρα!

Τί εἶχε γίνει; Δίπλα ἀπὸ τὸ σπίτι μᾶς ἦταν ἕνα σπίτι ἐγκαταλελειμμένο.

Οἱ ἰδιοκτῆτες εἶχαν φύγει στὴν Ἀμερικὴ καὶ εἶχε ρημάξει. Στὴν αὐλὴ εἶχε μία συκιὰ ποὺ τὰ κλαδιὰ τῆς ἔβγαιναν στὸν δρόμο.


Ἦταν καλοκαίρι καὶ ἦταν γεμάτη σύκα. Ἐκεῖ ποὺ ἔπαιζα μὲ τὰ ἄλλα παιδιά, ἦρθε ἕνας γείτονας καὶ μὲ σήκωσε,

γιὰ νὰ τοῦ κόψω μερικὰ σύκα, γιατί δὲν ἔφθανε μόνος του νὰ τὰ κόψη. Τοῦ ἔκοψα πέντε ἔξι καὶ μοῦ ἔδωσε κι ἐμένα δύο.

Ὅταν τὸ ἔμαθε ὁ πατέρας μου, θύμωσε πάρα πολύ. Μοῦ ἔδωσε ἕνα σκαμπίλι!… Ἐγὼ ἔβαλα τὰ κλάματα.

Ἡ μάνα μου ποὺ ἦταν μπροστά, γύρισε καὶ τοῦ εἶπε: «Τί τὸ χτυπᾶς τὸ παιδί; Τί ἤξερε αὐτό; μικρὸ παιδὶ εἶναι.

Πῶς μπορεῖς νὰ τὸ ἀκοῦς νὰ κλαίη;». «Ἅμα ἔκλαιγε τότε ποὺ τὸ σήκωσε ὁ ἄλλος, γιὰ νὰ κόψη τὰ σύκα,

δὲν θὰ ἔκλαιγε τώρα, εἶπε ὁ πατέρας μου. Ἀλλά, φαίνεται, ἤθελε νὰ φάη καὶ αὐτὸ σύκα. Ἂς κλαίη λοιπὸν τώρα».

Ποῦ νὰ τολμήσω νὰ τὸ ξανακάνω!


Καὶ ἡ μητέρα μου ἔβλεπε τὶς ἀταξίες μου καὶ στενοχωριόταν, ἀλλὰ εἶχε μία ἀρχοντιά.

Ὅταν ἔκανα καμμιὰ ἀταξία, γύριζε τὸ κεφάλι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ καὶ ἔκανε πὼς δὲν μὲ βλέπει, γιὰ νὰ μὴ μὲ στενοχωρήση.

Ἐμένα ὅμως αὐτὴ ἡ συμπεριφορά μου ράγιζε τὴν καρδιά. «Κοίταξε, ἔλεγα μέσα μου, ἐγὼ ἔκανα τέτοια ἀταξία

καὶ ἡ μητέρα ὄχι μονάχα δὲν μὲ δέρνει, ἀλλὰ κάνει καὶ πῶς δὲν μὲ βλέπει! Ἄλλη φορᾶ δὲν θὰ τὸ ξανακάνω!

Πῶς νὰ τὴν ξαναστενοχωρήσω;». Μὲ αὐτὴν τὴν συμπεριφορά της ἡ μητέρα μου μὲ βοηθοῦσε περισσότερο,

παρὰ ἄν μου ἔδινε ἕνα σκαμπίλι.

Κι ἐγὼ ὅμως δὲν τὸ ἐκμεταλλευόμουν, νὰ πῶ: «Ε, τώρα δὲν μὲ βλέπει, ἂς κάνω μεγαλύτερη ἀταξία».

Ἐνῶ ὁ πατέρας μου, μόλις ἔκανα κάτι, τάκ, σκαμπίλι.

Βλέπεις, καὶ οἱ δύο μὲ ἀγαποῦσαν, ἐκεῖνο ὅμως ποὺ μὲ διόρθωνε περισσότερο ἦταν ἡ ἀρχοντικὴ συμπεριφορὰ τῆς μάνας μου.


– Γέροντα, μερικὰ παιδιὰ ὅμως εἶναι πολὺ ἄτακτα. Φωνάζουν, τρέχουν, κάνουν ζημιές. Πῶς νὰ ἀποφύγουν οἱ γονεῖς τὸ ξύλο;

– Κοίταξε, δὲν φταῖνε τὰ παιδιά. Τὰ παιδιά, γιὰ νὰ μεγαλώσουν φυσιολογικά, θέλουν αὐλή, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ παίξουν.

Τώρα τὰ κακόμοιρα εἶναι κλεισμένα μέσα στὶς πολυκατοικίες καὶ ζορίζονται.

Δὲν μποροῦν νὰ τρέξουν ἐλεύθερα, νὰ παίξουν, νὰ χαροῦν.

Δὲν πρέπει νὰ στενοχωριοῦνται οἱ γονεῖς, ὅταν τὸ παιδάκι εἶναι ζωηρό.

Ἕνα ζωηρὸ παιδὶ ἔχει δυνάμεις μέσα του καὶ μπορεῖ νὰ προκόψη πολὺ στὴν ζωή του, ἂν τὶς ἀξιοποιήση.



(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Οἰκογενειακὴ ζωὴ» ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ – ΛΟΓΟΙ Δ/, ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2004)

[XAPA]

" Οι δυο καλόγεροι " . . .


Δυο καλόγεροι που πήγαιναν σε προσκύνημα , έφτασαν στο πέρασμα ενός ποταμού.

Εκεί είδαν μια πολύ όμορφη κοπέλα , που αναρωτιόταν τι να κάμει ,

μιας που το ποτάμι ήταν βαθύ και δεν μπορούσε να το περάσει .

Χωρίς πολλά πολλά , ο ένας από τους δύο καλόγερους , την πήρε στην πλάτη του

και την πέρασε στην άλλη όχθη , όπου την άφησε στην στεριά στις όχθες του ποταμού .


Ύστερα οι καλόγεροι συνέχισαν το δρόμο τους .

Ο άλλος καλόγερος όμως , μετά από μια ώρα άρχισε να γκρινιάζει :

" Ασφαλώς δεν ήταν σωστό ν΄ αγγίξεις τη γυναίκα .

Είναι αντίθετο προς τις εντολές Του Θεού να έρχεσαι σε στενή επαφή με γυναίκες .

Πώς μπορείς να κάνεις κάτι που είναι αντίθετο με τους κανόνες των μοναχών ;

" Ο καλόγερος που κουβάλησε τη γυναίκα , προχωρούσε σιωπηλός .

Κάποια στιγμή όμως είπε :

" Eγώ κουβάλησα τη γυναίκα και την άφησα στην όχθη του ποταμού πριν από μια ώρα !

Για μένα τέλειωσε εκείνο το γεγονός ... εσύ γιατί την κουβαλάς ακόμη ; " ...


Το πιο πάνω διδακτικό κειμενάκι είναι απόσπασμα από το βιβλίο " Βάλσαμο για τη ψυχή " που μου χάρισε

πριν λίγο μια πολύ καλή και ευγενική φίλη , την οποία ολόθερμα ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου .


Πόσα στ΄ αλήθεια παιγνίδια , και σε πόσες παγίδες μας ρίχνει το ίδιο μας το μυαλό ,και οι λογισμοί και οι σκέψεις μας.

Είναι ένας σκοτεινός και ατελείωτος λαβύρινθος , που αν παγιδευτούμε μέσα σ΄ αυτό ,

δύσκολα θα βρούμε τη σωτήρια διέξοδο ...

Ας μην πέφτουμε εύκολα στις παγίδες του πονηρού ,που στήνει καθημερινά στο δρόμο μας ,

με τις πλεκτάνες των λογισμών μας .

Ας μην ανοιγόμαστε σε κουβέντα μαζί τους ,

και ας μην υποκύπτουμε στα τεχνάσματα του πονηρού , να μας οδηγήσει σε λάθος μονοπάτια ...

Ας έχουμε " πάντα ανοικτά , πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μας " !



odevontas

[XAPA]

Άβυσσος αι βουλαί του Κυρίου.


Ο Παπά Παναγής Μπασιάς (1801-1888) και οι γιοί της χήρας


(Ο άγιος Παναγής Μπασιάς εορτάζει την 7η Ιουνίου)




«…Ο αείμνηστος πατήρ μου, τότε, διηγήθη ένα καταπληκτικό θαύμα του Παπά - Μπασιά,

το οποίον έζησε επί των ημερών του Παπά-Μπασιά ο πατήρ του πατρός μου - παππούς μου

- Βασίλειος Δρακόπουλος, πρωτοψάλτης και συνθέτης πολλών εκκλησιαστικών ασμάτων.

Το θαύμα έχει ως εξής:


Εις το Αργοστόλιον, επί των ημερών του Παπά-Μπασιά, ζούσε μία οικογένεια αρχοντική και πολύ πλούσια,

δεν ενθυμούμαι καλώς το όνομα της οικογενείας, ήτις απετελείτο από τέσσερα άτομα,

τον σύζυγο, την σύζυγο και δύο άρρενα τέκνα.

Οικογένεια λίαν ευσεβής και ενάρετος, ακόμη περισσότερον η κυρία,

της οποίας η ζωή ήτο πλήρης αγαθοεργών πράξεων.


Μετά πάροδον ετών απέθανεν ο σύζυγος και έμεινε η χήρα με τα δύο τέκνα της.

Αυτή επεδόθη εις το να διαπαιδαγωγή και νουθετή τα τέκνα της επί το χριστιανικώτερον,

συνάμα επεξέτεινε την ανθρωπιστική δράσιν της, βοηθούσα κάθε πτωχόν, επισκεπτομένη ασθενείς κατ’ οίκον

και βοηθούσα αυτούς, ασθενείς εις νοσοκομείον και καταδίκους εν φυλακαίς,

βοηθούσα και νουθετούσα αυτούς προς την χριστιανική πίστιν.


Όταν τα τέκνα της έφθασαν εις ηλικίαν το μεν πρώτον 21 ετών,

ένα βράδυ καθήμενοι μετά το δείπνον εις την τραπεζαρία,

το πρώτο τέκνον ησθάνθη ένα ισχυρό πόνον εις την κεφαλήν.

Αμέσως έπεσε κάτω αναίσθητο, το έβαλαν εις το κρεβάτι καλέσαντες πάραυτα τον ιατρό.

Ούτος διεπίστωσε σοβαρωτάτην κατάστασιν, προετοιμάσας την κυρία δια το μοιραίον.


Η κυρία ακούσασα αυτά που της είπεν ο ιατρός,

κατέφυγε εις το εικονοστάσιο της οικίας της και γονυκλινής όλη την νύκτα εδέετο

εις την Παναγίαν δια την σωτηρίαν του υιού της.

Το πρωί δυστυχώς απεβίωσε το παιδί της.

Αυτή παρ’ όλο το πένθος και την μεγάλη λύπη της, συνέχισε την χριστιανική και ανθρωπιστική δράσι της.


Μετά πάροδον όμως ενός έτους, ένα βράδυ ευρισκομένη πάλι μετά του ετέρου υιού της εις την τραπεζαρία,

βλέπει απροόπτως το παιδί της να βγάζη μία κραυγή πόνου και να πίπτη κάτω αναίσθητο,

όπως και το πρώτο της παιδί.

Αμέσως κάλεσε τον ιατρό, όστις διεπίστωσε την ιδία περίπτωσι με το πρώτο της παιδί,

αποφανθείς ότι δεν υπάρχει ουδεμία ελπίς διασώσεως αυτού.


Αυτή κλαίουσα και εν απελπισία ευρισκομένη, κατέφυγε πάλι εις το εικονοστάσιο της οικίας της,

και γονυκλινής όλη την νύκτα μετά δακρύων παρεκάλει τον Θεό, την Παναγία,

και τον Άγιο Γεράσιμο, όπως σώσουν το παιδί της, και λόγω της χριστιανικής της δράσεως,

την λυπηθούν και αποδώσουν πλήρως την υγείαν του παιδιού της.

Δυστυχώς την επομένη, που ήλθεν ο ιατρός, διεπίστωσε τον θάνατο του υιού της.


Τότε η Κυρία εκμανείσα μετεβλήθη εις θηρίον ανήμερον, παύσασα τελείως την προηγουμένη δράσιν της,

υβρίζουσα συνεχώς τον Θεό και τους αγίους, μη δεχομένη κανένα εις την οικίαν της.

Έδωσε δύο φωτογραφίας των παιδίων της εις καλόν ζωγράφον, να της φτιάξη τα δύο πορτραίτα

εις φυσικόν μέγεθος, τα όποια όταν ο ζωγράφος της παρέδωσεν, αυτή τα επλαισίωσε

με πολυτελή πλαίσια, και εκκενώσασα των επίπλων το σαλόνι της, τα εκρέμασεν εις τους δύο τοίχους

το εν απέναντι του άλλου, καλύψασα αυτά δι’ υφάσματος - τούλι - τοποθετήσασα κάτωθεν αυτών

από ένα κηροπήγιον με μία λαμπάδα, τας οποίας κάθε τόσον ήναπτε και ατενίζουσα τα τέκνα της συζητούσε με αυτά.


Μία των ημερών, ο Παπα-Μπασιάς εμβάς εις πλοιάριον από εκείνα που την εποχήν εκείνη εκτελούσαν

το πέρασμα Ληξουρίου - Αργοστολίου επήγε εις Αργοστόλιον.






Εξελθών του πλοιαρίου με την ράβδο του, σιγά σιγά επήγαινε κατευθείαν εις την οικίαν της κυρίας αυτής.

Φθάσας εκεί εκτύπησε την θύρα.

Εβγήκε εις το παράθυρον η κυρία, και ιδούσα τον Παπά-Μπασιά τον οποίο δεν εγνώριζε,

εξεμάνη υβρίζουσα αυτόν με τας χυδαιοτέρας φράσεις.


Ο Παπά-Μπασιάς, δίχως να ταραχθή, ήρεμα - ήρεμα την παρακάλεσε δια τρίτη φοράν να του ανοίξη,

που ήθελε κάτι να της ειπή.

Αυτή έτι περισσότερον συνέχισε να τον υβρίζη.

Τότε ο Παπά-Μπασιάς είπε: «Ή μου ανοίγεις, ή ανοίγω», και με την ράβδο του έκανε το σημείο του Σταυρού

εις την πόρταν, ήτις αυτομάτως ήνοιξε, και ήρχισεν ο Παπά-Μπασιάς να ανέρχεται την κλίμακα.


Η κυρία ιδούσα αυτό που έγινε, έμεινεν άφωνος μη δυναμένη να εκστομίσει ούτε λέξιν.

Ο Παπά-Μπασιάς προχώρησε κατ’ ευθείαν εις το σαλόνι (ασφαλώς Θεία βουλήσει)

ειπών εις την κυρίαν να τον ακολουθήση.

Ήνοιξε την θύρα του σαλονιού, και λέγει εις την κυρία:

κάθισε εις την γωνίαν και θα ιδής κάτι που δεν το επερίμενες.

Σταθείς επ’ ολίγον εις προσευχήν ο Παπά-Μπασιάς, βλέπει η κυρία να σηκώνονται τα δύο σκεπάσματα

των εικόνων των παιδιών της, και να κατέρχωνται ζωντανά εις το μέσον του δωματίου,

να εξάγουν ταυτοχρόνως δύο περίστροφα, ταυτοχρόνως να πυροβολή ο ένας τον άλλον,

και οι δύο ταυτοχρόνως να πίπτουν νεκροί επί του δαπέδου.


Κατόπιν του γεγονότος τούτου ευρέθησαν τα πορτραίτα ως πρότερον, σαν να μην είχε συμβή τίποτε.

Η κυρία άφωνος και τρομαγμένη παρακολουθούσε τα διατρέξαντα, και τότε ο Παπά-Μπασιάς της λέγει:

Κυρία μου ο Θεός δια να σε αγαπά σε εφύλαξε να μην ιδής αυτό πού είδες τώρα,

και επήρε μαζί Του τα δύο τέκνα σου δια φυσικού θανάτου,

διότι τα δύο σου τέκνα είχαν αγαπήσει μίαν και την αυτή γυναίκα,

και επρόκειτο να σκοτωθούν δια του τρόπου που είδες δι’ αυτήν.


Ως εκ τούτου να μεταμεληθής, καί να ευχαριστής τον Θεό,

και να συνεχίσης την προτέρα σου χριστιανικήν δράσιν.

Πραγματικά αυτή μεταμεληθείσα, επεδόθη ψυχή και σώματι

εις την προτέραν της δράσιν και εις μεγαλυτέραν κλίμακα».



imdleo.gr

[XAPA]

Το 15χρονο παιδί που μαρτύρησε για να μην προδώσει την νηστεία του Δεκαπενταυγούστου...


Ὁ ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μονεμβασίας.

Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὸ Γεράκι,

ἐνῶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Γοῦβες τῆς Μονεμβασίας.

Στὶς Γοῦβες, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, τοποθετήθηκε ἐφημέριος ὁ πατέρας τοῦ Νεομάρτυρα

καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε τὸ 1758 ὁ Ἰωάννης, γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ πολλούς, πῆρε τὴν προσηγορία Γουβιώτης.


Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἰωάννης, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τοῦ ἱερέα πατέρα του,

τὸν βοηθοῦσε στὶς δουλειὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πάντα θυμόταν ὅτι αὐτὸς ἦταν “παπᾶ υἱὸς”

καὶ ἔπρεπε νὰ προσέχει τὴν συμπεριφορά του, ὥστε νά 'ναι παράδειγμα γιὰ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του.


Τὸ ἔτος 1770 οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο

ἑλληνικῆς ἀντίστασης, ἔφτασαν καὶ στὶς Γοῦβες.

Οἱ Ἀρβανίτες σκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάννη καὶ ἐν συνεχείᾳ αἰχμαλώτισαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν μητέρα του,

ἐνῶ τοὺς πῆραν μαζί τους στὴν Λάρισα, ὅπου ἐκεῖ πουλήθηκαν δύο καὶ τρεῖς φορὲς ὁ καθένας ξεχωριστά.

Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἀφεντικό,

ἕναν Τοῦρκο ποὺ εἶχε κτήματα καὶ ὑποστατικά.


Αὐτὸς ὁ Τοῦρκος δὲν εἶχε παιδιὰ καὶ βλέποντας τὰ χαρίσματα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν πολὺ ἔξυπνος

γιὰ τὴν ἡλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικὸς καὶ σβέλτος στὴν δουλειά, σκέφτηκε μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα του

νὰ τὸν κάνουν ψυχοπαίδι τους.

Ἀπὸ τὴν στιγμή, λοιπόν, ἐκείνη, προσπαθοῦσε καθημερινὰ νὰ τὸν διαστρέψει

ἀπὸ τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ τὸν κάνει Ὀθωμανό.


Ἀρχικά, προσπάθησε μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις καὶ κατόπιν μὲ φοβέρες καὶ βασανισμούς,

νὰ κάμψει τὴν ἀντίσταση τοῦ 15χρονου Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔστεκε στερεὸς

καὶ ἀκλόνητος στὴν χριστιανικὴ πίστη του.


Μία μέρα ὁ ἀφέντης κουράστηκε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ θυμωμένος ὅπως ἦταν,

τὸν ὁδήγησε στὴν αὐλὴ τοῦ Τζαμιοῦ.

Ἐκεῖ μαζεύτηκαν πολλοὶ Ἀγαρηνοί, ποὺ προσπαθοῦσαν μὲ χτυπήματα, φοβέρες καὶ σπαθισμοὺς

νὰ κάνουν τὸν Μάρτυρα νὰ τουρκίσει.


Ἡ ἀπάντηση ὅμως τοῦ Ἰωάννη ἦταν ξεκάθαρη:

"Ἐγὼ δὲν γίνομαι Τοῦρκος. Χριστιανὸς εἶμαι καὶ Χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω".

Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν Ἀγαρηνὸ καὶ ἡ γυναίκα του προσπαθοῦσε καθημερινὰ μὲ μαγεῖες

καὶ σατανικὰ γοητεύματα νὰ ξεμυαλίσει τὸν Ἅγιο ἢ νὰ τὸν κάνει νὰ κυριευτεῖ

ἀπὸ σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ ἔτσι νὰ τὸν τουρκίσουν.


Ἀλλά, ὁ Ἰωάννης, ἔχοντας τὸν Θεὸ μέσα του ἔμεινε καθαρὸς ἀπ’ ὅλα.

Ἡ Θεία Χάρη τὸν φύλαξε ἀπ’ ὅλα τὰ διαβολικὰ τεχνάσματα τῆς γυναίκας τοῦ Ἀγαρηνοῦ.

Ἔφθασε ὅμως ἡ νηστεία τῆς Παναγίας, τὸν δεκαπενταύγουστο.

Ὁ Τοῦρκος, μόλις κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν νηστεία καὶ νὰ ἀρτυθεῖ,

ἀποφάσισε νὰ τὸν κλείσει σ’ ἕνα στάβλο.


Ἐκεῖ τὸν κλειδαμπάρωσε γιὰ ὅλο τὸ διάστημα τῶν 15 ἡμερῶν καὶ πότε τὸν κρεμοῦσε

καὶ τὸν κάπνιζε μὲ ἄχυρα καὶ πότε τὸν χτυποῦσε μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ προσπαθώντας

νὰ τὸν κάνει νὰ φάει καὶ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.

Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὄχι ἁπλῶς δὲν ἔφαγε ἀρτυμένα φαγητά,

ἀλλὰ οὔτε κἂν τὰ δοκίμασε καὶ παρακαλοῦσε καὶ προσευχόταν στὴν Παναγία

νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μὴν ἀρτυθεῖ, ἐνῶ προτιμοῦσε καλύτερα

νὰ θανατωθεῖ παρὰ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.


Ὁ ἀφέντης του, βλέποντας ὅτι δὲν πείθεται, τὸν ἄφηνε νηστικὸ 2 καὶ 3 ἡμέρες,

χωρὶς νὰ τοῦ δίνει τίποτε νὰ φάει.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννη στεκόταν κοντὰ στὸν γιό της

καὶ βλέποντάς τον ἀποκαμωμένο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ ἀπὸ τὴ νηστεία,

τὸν παρακινοῦσε νὰ φάει λέγοντάς του:


"Φάε, γιέ μου, ἀπὸ αὐτὰ τὰ φαγητὰ γιὰ νὰ μὴν πεθάνεις καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία σὲ συγχωροῦν,

γιατί δὲν τὸ κάνεις μὲ τὸ θέλημά σου, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνάγκη.

Λυπήσου με καὶ ἐμένα τὴν φτωχὴ καὶ στενοχωρημένη μητέρα σου καὶ μὴ θελήσεις

νὰ πεθάνεις παράκαιρα καὶ μὲ ἀφήσεις ἀπαρηγόρητη σ’ αὐτὴ τὴν σκλαβιὰ καὶ ξενιτιά".


Στὶς παρακλήσεις αὐτὲς τῆς μητέρας του ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε:

"Γιατί κάνεις ἔτσι, μητέρα μου, καὶ γιὰ ποιό λόγο κλαῖς;

Γιατί δὲν μιμεῖσαι καὶ σὺ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ,

ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ θυσιάσει τὸν μοναδικὸ γιό του,

ἀλλὰ μόνο κλαῖς καὶ θρηνεῖς;

Ἐγὼ εἶμαι παπᾶ υἱὸς καὶ πρέπει νὰ φυλάγω καλλίτερα ἀπὸ τοὺς γιοὺς

τῶν λαϊκῶν τοὺς νόμους καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας μας,

γιατί ὅταν δὲν φυλᾶμε τὰ μικρά, πῶς μποροῦμε νὰ φυλάξουμε τὰ μεγάλα;".


Ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ἐξαγριωμένος πιὰ ὁ Τοῦρκος, στὶς 19 Ὀκτωβρίου 1773

τοῦ ἔδωσε μία θανατηφόρα μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες

ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πέθανε καὶ ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.



Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὶς 21 Ὀκτωβρίου.


makkavaios.blogspot.gr

[XAPA]

Η Παναγία και ο κόσμος



Από τον κόσμο αυτό, όλοι θα φύγουμε. Το βλέπουμε. Το καταλαβαίνουμε. Δεν το αμφισβητεί κανείς!

Το ζήτημα είναι, όχι ότι φεύγουμε. Άλλα για που; για που;

Ο Κύριος και Σωτήρας μας, πριν φύγει από τον κόσμο έλεγε.


Εγώ φεύγω! Πάω, να σας ετοιμάσω τόπο. Τόπο για ανάπαυση. Τόπο χαράς και δόξας.

Και θά ’ρθώ πάλι. Να σας πάρω κοντά μου.

Ήρθε και η ώρα, να φύγει και η Παναγία από τον κόσμο αυτό.


Όμως, από την απέραντη ταπείνωσή της, ποτέ δεν έπαυσε να βλέπει τον εαυτό της σαν μηδενικό!

Και βλέποντας να πλησιάζει το τέλος της, φοβήθηκε. Και άρχισε και νήστευε. Για την ψυχή της.

Να την ελεήσει ο Κύριος. Να την κρίνει άξια, να την πάρει κοντά Του.


Και πόθησε, στην εξόδιο ακολουθία της να είναι παρόντες οι φίλοι και μαθητές του Υιού της, οι άγιοι Απόστολοι.

Και στην προσευχή της το φώναξε!

Και ο Υιός της, ο Θεός και Πατέρας όλων των ταπεινών, την άκουσε.

Και εστειλε νεφέλες-αγγέλους και συνάθροισαν γύρω της τους αποστόλους.


Και κατέβη και Αυτός ανάμεσά τους. Και παρέλαβε στην αγκαλιά Του την αγία ψυχή της.

Και οι πανεύφημοι απόστολοι το είδαν.

Και κηδεύοντας την ΕΧΑΙΡΑΝ.


Και οι άγιοι άγγελοι, ενωμένοι μαζί τους, τραγουδούσαν!

Και υμνούσαν το σεπτό και άγιο σώμα της, από το οποίο ο Κύριος της Δόξης επήρε το άγιο Σώμα Του,

που το προσφερε θυσία για μας, στον Σταυρό.

Και τροφή της ψυχής μας “εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιων”, στην αγία Κοινωνία. Τί περισσότερο;

Τί μεγαλύτερο; Τί το αγιώτερο;

Ο Κύριος εδόξασε την δούλη Του. Και την έκαμε βασίλισσα στον Ουρανό. Και ο κόσμος όλος συμφώνησε.


• Για κανέναν ποτέ δεν έφτιαξαν οι άνθρωποι τόσο ωραία ποιήματα και τραγούδια, όσο για την Παναγία.

• Για κανέναν δεν έφτιαξαν, τόσο ωραίες εικόνες• όσο για την Παναγία.

• Κανένα και κανενός εικόνισμα δεν φίλησαν ποτέ, τόσοι άνθρωποι και με τόση λαχτάρα και λατρεία,

όσο την εικόνα της Δούλης του Κυρίου Μαρίας.


• Για κανέναν δεν έφτιαξαν τόσα μνημεία, εκκλησίες, κατάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, όσες για την Παναγία!…

• Και κανένα, ούτε ζωνταντό, ούτε πεθαμένο, δεν επικαλέσθηκε ποτέ ο κόσμος, τόσο όσο την Παναγία!…

Και εκείνη ανταποκρίθηκε. Και γέμισε τον κόσμο, με την αγάπη της, με τα θαύματά της.


Και γέμισε ο κόσμος με θαυματουργές εικόνες της, που είναι ατελείωτες οι ιστορίες των θαυμάτων της (για την κάθε μία).

Μηδενικό εβλεπε τον εαυτό της η αγία Δέσποινά μας η Παναγία.

Πάνω από όλους της γης τους δυνάστες, την ύψωσε ο Κύριος. Πρώτη και μεγαλύτερη την έκαμε σε γη και ουρανό.

Και εμείς; Μυαλό έχουμε. Το βλέπουμε;


Πίστη χρειαζόμαστε. Πίστη στον Χριστό.

Αγάπη χρειαζόμαστε.

Ταπείνωση χρειαζόμαστε.

Καλωσύνη χρειαζόμαστε.

Ας τρέξουμε κοντά της!…

Και ας την παρακαλέσουμε.

Αγία Παρθένε, Μητέρα του Κυρίου μας, μας άφησες αγία κληρονομιά,

τον τρόπο της ζωής σου,

την πορεία σου στον κόσμο.

Μα εμείς αλλού τον έχουμε τον νού μας.

Συμπόνεσέ μας.

Λυπήσου μας.

Ταπεινώσου λίγο ακόμη.

Και παρακάλεσε τον Υιό Σου, να μή μας αποστραφεί• να μας σπλαγχνιστεί•

να μας φωτίζει• να μας αξιώσει κάτι να κάνουμε και εμείς.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…»


"Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό"


Ζούσε κάποτε, σ’ ένα χωριό μία χήρα πολύ φτωχιά με το μοναχογιό της.

Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της,

άπ’ τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει.

Πήγε λοιπόν κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε:

«Παναγία μου αξίωσέ με εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω το μοναχογιό μου».


Έτσι με χίλιες στερήσεις και προσευχές κατάφερε η φτωχή χήρα να σπουδάσει το γιό της γιατρό.

Κάποια μέρα, με το δίπλωμα στην τσάντα ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του,

που είχε πιά γεράσει, για να την ευχαριστήσει.

Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία,

που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.



Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιό της και του λέει:

«Σήκω, γιέ μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου.

Ο γιατρός όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε, όπως είπε,

στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.


Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά

στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία αλλά και πόνο.

Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιός της, ο γιατρός, τη ρώτησε:

«Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα;»


Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει:

«Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθείς μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι.

Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μία άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς.

Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό.


«Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα χεις χαμένα»;Λέει εκείνος.

«Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου, του απαντάει εκείνη, κι ο,τι θέλει ας γίνει».

Παραξενεμένος ο γιατρός, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι,

το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο.


«Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη.

Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα;», λέει ο γιατρός.

«Ευχαριστώ, γιέ μου, που μ’ άκουσες.

Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι όπως σου το’δωσα»; Απαντάει η μάνα.


«Έ ναί, μόνο που είναι βρεγμένο». «Βλέπεις λοιπόν, γιέ μου, ότι δεν είναι το ίδιο, όπως σου το ‘δωσα;

Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο.

Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία, δεν φέρνω τη σοφία της,

αλλά είμαι δροσισμένη άπ’ τη χάρη της και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια

και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω.


Τότε κατάλαβε ο γιατρός, ότι ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου…

και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…» κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του

και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.



μακαριστού Οικονόμου π. Ευέλθωντος Χαραλάμπους

tostavroudaki

[XAPA]

Λουλουδάκια για την Παναγία μας


Ο Άγιος Παΐσιος, όταν ήθελε να πάει να προσευχηθεί στην Παναγία,

έκοβε λίγα αγριολούλουδα έξω από την καλύβη του και τα πήγαινε στην Εικόνα Της.

«Πώς να πάω με άδεια χέρια να Την παρακαλέσω;», έλεγε.

Ήθελε, ο άγιος Γέροντας, να πηγαίνουμε αφιερώματα στην Παναγία, ό,τι έχει ο καθένας.


Έλεγε μάλιστα για κάποιον που πήγε στην Μονή των Ιβήρων, για να προσκυνήσει την Παναγία την Πορταΐτισσα.

Η Εικόνα αυτή είναι γεμάτη με φλουριά. Σκανδαλίσθηκε κάπως ο προσκυνητής και είπε, όταν έφευγε:

«Παναγία μου, εγώ ήθελα να σε δω απλή και όχι με φλουριά».

Στο δρόμο όμως τον έπιασε ένας πόνος δυνατός και έμεινε εκεί, στην μέση του δρόμου, ζητώντας βοήθεια από την Παναγία.

«Παναγία μου, έλεγε, κάνε με καλά και θα Σου φέρω δυο φλουριά».

Τότε του παρουσιάσθηκε η Παναγία, τον έκανε καλά και του είπε:

«Έτσι μου τα φέραν τα φλουριά, δεν τα ζήτησα εγώ»!


Ο Άγιος γέροντας Παΐσιος ήθελε να «συγγενεύουμε» με την Παναγία.

Και συγγενεύουμε με την Παναγία – έλεγε –, με την ταπείνωση, γιατί η Παναγία ήταν ταπεινή.

Ας σκεφθούμε: Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ Της είπε ότι θα γεννήσει τον Υιόν του Θεού, τον Μεσσία,

Αυτή ονόμασε τον Εαυτό Της «δούλη Κυρίου».

«Ιδού η δούλη Κυρίου – είπε στον αρχάγγελο –, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου»!

Και η Ίδια πάλι εμεγάλυνε τον Κύριο λέγοντας, «ότι επέβλεψεν επί την ταπείνωσιν της δούλης αυτού».

Για την ταπείνωσή Της η Παναγία κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος.....


Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε σε κάποια Μοναχή: «Να διαβάζεις κάθε μέρα το Θεοτοκάριο.

Αυτό θα σε βοηθήσει πολύ να αγαπήσεις την Παναγία. Και να δεις η Παναγία μετά!...Θα σου δώσει μεγάλη παρηγοριά»!

«Και πότε να διαβάζω το Θεοτοκάριο», τον ρώτησε αυτή η Μοναχή.

«Το βράδυ ή το πρωί;».

«Καλύτερα τις πρωινές ώρες – της απήντησε ο Γέροντας –, ώστε αυτά που διαβάζεις, να τα έχεις στο νου σου όλη την ημέρα.

Το Θεοτοκάριο πολύ βοηθάει. Θερμαίνεται η καρδιά και συγκινείται».

Και μνημόνευε ο άγιος Γέροντας Παΐσιος τον Αγιορείτη παπα-Κύριλλο, τον Ηγούμενο της Μονής Κουτλουμουσίου,

που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί από τους λυγμούς και τα δάκρυα, όταν διάβαζε το Θεοτοκάριο!



o-nekros.blogspot

[XAPA]

Αφήσου στο έλεος του Θεού...



Μερικοί βασανίζονται από τριών ειδών προβλήματα.

Από εκείνα που είχαν κάποτε.

Από εκείνα που έχουν τώρα και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν.

Οι λύπες, βέβαια, θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε, αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε;

Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε, όταν έρθουν.

Στο μεταξύ ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος.

Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού,

το παρόν στην αγάπη Του

και το μέλλον στην Πρόνοιά Του.



Αββά Ησύχιου

Inverias