Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Μ’ έμαθε να προσεύχομαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα…

(Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης)



Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ανέφερε:

«Μ’ έμαθε να προσεύχομαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα,

που κατοικούσε στο Πέραμα Πειραιώς και την αποκαλούσαν περιφρονητικά

όχι με τ’ όνομά της, αλλά με το παρατσούκλι “η Αυγουλού”,

γιατί πούλαγε φρέσκα αυγά, να εξοικονομήση τον “άρτον τον επιούσιον”.


Ως περιοδεύων πέρασα μια μέρα απ’ το φτωχικό της σπίτι, για να εισπράξω μια συνδρομή για το περιοδικό ΖΩΗ.

Η ίδια απουσίαζε και βρισκόταν εκεί το παιδί της, που διήρχετο την εφηβεία.

Έκαιγε το καντήλι στο εικονοστάσι κι έκανα στο παιδί την πρόταση

αν ήθελε μέχρι να έλθη η μητέρα του να προσευχηθούμε λιγάκι.

Κάπως αδιάφορα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και είπε ας προσευχηθούμε.


Όταν τελειώσαμε την προσευχή, μου λέει κάπως χαριτολογώντας: Α, εσύ δεν ξέρεις να προσευχηθής!

Εγώ κατεπλάγην απ’ την τολμηρή αυτή παρατήρηση και τον ρώτησα να μου εξηγήση,

πως κατά τη γνώμη του πρέπει να προσεύχεται ένας Ορθόδοξος Χριστιανός;

Εγώ, κύριε, μου λέει δεν ξέρω Θεολογία, αλλά βλέπω το παράδειγμα της μητέρας μου,

που όταν προσεύχεται κραυγάζει συνεχώς “Κύριε Ελέησον”, πέφτει συνεχώς σε μετάνοιες,

κτυπάει το στήθος της και τρέχουν ποτάμι τα δάκρυά της!


Μετά απ’ αυτή την αφήγηση, μεγάλωσε η επιθυμία μου να γνωρίσω αυτή την υπέροχη γυναίκα

και να διδαχθώ κάτι απ’ τη χαρισματική προσευχή της.

Εκείνη τη μέρα δεν ήλθε κι αποχώρησα.

Μιά άλλη μέρα πέρασα να τη συναντήσω και βρέθηκα μπροστά σε μια συγκλονιστική σκηνή προσευχομένου ανθρώπου.

Ο άνδρας της, όπως έμαθα, ήταν ένας μέθυσος κι αχαίρευτος, που της έπαιρνε ο,τι οικονομούσε απ’ τα αυγά και μπεκρόπινε.

Εκείνη τη μέρα κατά την οποία πήγα, απ’ το μεθύσι του την είχε ξυλοκοπήσει, της είχε πάρει τα χρήματα

και της είχε πετάξει την Καινή Διαθήκη μέσα στο πηγάδι!

Εγώ δε, τη βρήκα γονατιστή στο πηγάδι να προσεύχεται και να λέη:

Χριστέ μου και Παναγία μου Μεγαλόχαρη, το βιβλίο με τα ιερά γράμματα,

το οποίο έρριξε ο άνδρας μου στο πηγάδι δεν το έκανε από ασέβεια, αλλά ήταν μεθυσμένος.

Κάνε Παναγία μου τα ιερά αυτά Γράμματα, που θα λειώσουν και θα γίνουν ένα με το νερό,

να τα πιή ο άνδρας μου, να μετανοήση, να εξομολογηθή και να σωθή,

να μην πάη στην κόλασι, Χριστουλάκη μου, γιατί ο κόσμος με έχει για καλή,

ενώ εγώ η τρισάθλια έχω πολλά αθεράπευτα πάθη κι αμαρτίες!




iconandlight

[XAPA]

Οταν το ανθρώπινο αδυνατεί... Επεμβαίνει ο Θεός!

Εμφάνιση του Αγίου Νεκταρίου στην Ρουμανία!


Σε ένα χωριό της Ρουμανίας δεν υπήρχε ιερέας, και οι κάτοικοι πήγαιναν συχνά στον Πατριάρχη με το αίτημα,

την πλήρωση της κενής θέσης.

Όμως ο Πατριάρχης δεν είχε την δυνατότητα να ικανοποιήσει το αίτημα των ανθρώπων.

Πήγαιναν και ξαναπήγαιναν οι κάτοικοι, αλλά, τίποτε ο Πατριάρχης τους έλεγε τα ίδια λόγια,

ότι δεν έχω ιερέα να σας στείλω στο χωριό.

Εν τω μεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι, άλλοι είχαν γυναίκες και παιδιά χωρίς γάμο,

τα παιδιά και οι μεγάλοι ήταν αβάπτιστοι.


Μια μέρα σταμάτησε έξω από τον Ναό ένα αυτοκίνητο και κατέβηκε ένας ιερέας.

Όλο το χωριό ανάστατο, "ήρθε ο παπάς" φώναζαν.

Πήγαν εκεί οι κάτοικοι, τον καλωσόρισαν και του είπαν:

" Πως ήρθες στο χωριό αφού ο πατριάρχης μας είχε πει ότι δεν έχει παπά να μας στείλει;"

Τότε ο ιερέας τους είπε "Αυτό δεν θέλατε; δεν θέλατε ιερέα; Να ήρθα".

Όλο το χωριό χάρηκε στην παρουσία του νέου ιερέα.

Ο Ιερέας άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σε όλους τους τάφους και διάβαζε την εξόδιο ακολουθία,

βάπτισε και πάντρεψε όλους στο χωριό, λειτουργούσε και τους κοινωνούσε.


Μια μέρα καλεί τους χωρικούς και τους λέγει: " Θα φύγω τελείωσε η αποστολή μου".

Τότε το χωριό αναστατώθηκε " τώρα που ήρθε θα φύγεις";

Όμως ο ιερέας δεν άκουγε τους κατοίκους και επέμενε στην απόφασή του.

Αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δεν γινόταν τίποτε, τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του και τον κατευόδωσαν.

Μετά από μέρες πήγαν στον Πατριάρχη να τον ευχαριστήσουν που τους έστειλε παπά

και να του πουν όταν μπορέσει να τους ξαναστείλει κάποιον ιερέα, αλλά ο πατριάρχης δεν ήξερε τίποτε.

Τους είπε "εγώ δεν έστειλα κανέναν παπά γιατί δεν έχω,

όμως περιμένετε μήπως ο πρωτοσύγκελος, σας έστειλε κάποιον για να σας εξυπηρετήσει".


Πήρε τηλέφωνο τον πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.

Ο πατριάρχης ρώτησε " τι έκανε αυτός ο ιερέας στην ενορία;"

Οι χωρικοί είπαν μας πάντρεψε, μας βάπτισε, μας έκανε τις κηδείες των γονέων, μας έκανε ό,τι κάνει ένας παπάς.

"Καλά" είπε ο πατριάρχης "δεν σας έδινε χαρτιά, δεν έγραφε τα μυστήρια;"

"Βεβαίως" είπαν οι χωρικοί " μας έδινε χαρτιά και τα καταχώρισε στα βιβλία του Ναού".

– Δεν είδατε τι έγραφε; Και πως υπέγραφε, με τι όνομα;

-Όλα τα στοιχεία δέσποτα τα έγραφε στα ρουμανικά, πολλά γράμματα δεν ξέρουμε

γιατί την υπογραφή την έβαζε σε άλλη γλώσσα που δεν έχουμε ξαναδεί.

Ο πατριάρχης παρακάλεσε να πάνε να φέρουν τα βιβλία για να δει ποιος ήταν αυτός ο κληρικός.

Όταν του πήγαν τα βιβλία, ο πατριάρχης έμεινε έκθαμβος δεν πίστευε στα μάτια του.

Όντως όλα τα στοιχεία ήταν γραμμένα στα ρουμανικά,

ενώ το όνομα του ήταν γραμμένο στα Ελληνικά

με όνομα της υπογραφής Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως.....!



Διακόνημα

oagiosrafail.blogspot

[XAPA]

Σε βοήθησα” μου απάντησε η Παναγία μας “ίσαμε με το σκαλί αυτό. Εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω



Αναφορά στο γεγονός αυτό από τον Μητροπολίτη Μόρφου σε ένα από τα κηρύγματα του


Ήταν ένας άκρως θεοτοκόφιλος Ιερέας!

Αγαπούσε πολύ, μα πάρα πολύ την Παναγία μας, και καθημερινά έλεγε πολλές φορές τους Χαιρετισμούς Της,

παρότι ήταν έγγαμος και ήταν επιφορτισμένος και με τα εφημεριακά του καθήκοντα !

Με το που συναντά τον Σεβασμιώτατο του ανέφερε ένα ενύπνιο-όραμα που είχε δει πριν λίγες ημέρες και

τον είχε συγκλονίσει.


Είδε ότι βρισκόταν ετοιμοθάνατος και ότι του έβγαινε η ψυχή του.

Μπροστά του ορθωνόταν μία μεγάλη σκάλα με πολλά σκαλιά.

Στην κορυφή της σκάλας βρισκόταν η Υπεραγία Θεοτόκος.

Ξεκίνησε να ανεβαίνει σκαλί σκαλί αυτήν την ψηλή σκάλα.

Ήταν δύσκολο αλλά άκουγε από πάνω την Κυρία Θεοτόκο να τον παραινεί.

“Έλα ακόμη ένα σκαλί! Έτσι μπράβο! Κουράγιο! Έλα ακόμη ένα σκαλί! Ακόμη ένα σκαλί!”

Έτσι με τις παραινέσεις και τις προσευχές της Παναγίας κατάφερα με πολύ μεγάλη δυσκολία είπε

ο καλός ιερέας να ανέβω όλα αυτά τα σκαλιά.

Και φτάνοντας στο τελευταίο, πάνω στο οποίο βρισκόταν η Κυρία Θεοτόκος, είδα ότι ήταν τόσο ψηλό που όσο

και να προσπαθούσα δεν θα μπορούσα να το ανέβω μόνος μου.

Ζήτησα βοήθεια από την Παναγία μας, να με βοηθήσει να το ανέβω.


“Σε βοήθησα” μου απάντησε η Παναγία μας “ίσαμε με το σκαλί αυτό.

Εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω.

Το σκαλί αυτό το ανεβαίνουν μόνο όσοι έχουν κάνει ελεημοσύνες στη ζωή τους, με έργα και λόγια αγάπης,

στους αδελφούς τους, που έχουν ανάγκη. Και εσύ παιδί μου δεν έχεις.”

Με τα λόγια αυτά ξύπνησε έντρομος ο Ιερέας και ζήτησε να δει τον Δεσπότη του.


Πραγματικά συνέχισε στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος ο συγκεκριμένος Ιερέας, παρότι ήταν άψογος στα

ιερατικά του καθήκοντα, φιλακόλουθος, ευσεβής και κατά πάντα τυπικός, ήταν γνωστός σε όλους για την αυστηρή

του κρίση για τους άλλους, και κυρίως για το ότι δεν βοηθούσε κανέναν, ούτε με έργα ελεημοσύνης,

ούτε και κάποιο λόγο παρηγορητικό.


“Τον ρώτησα” συνέχισε ο Σεβασμιώτατος “αν έχει κάποιες οικονομίες!

Μου απάντησε ότι έχει κάποια χρήματα φυλαγμένα.

Τον συμβούλευσα να τα δώσει σε ελεημοσύνες, σε έργα αγάπης σε όσους αυτός κρίνει ότι έχουν ανάγκη.

Έστω και την ύστατη στιγμή να κάμψει το έλεος του Θεού.”


Έτσι και έπραξε. Μοίρασε ότι είχε και δεν είχε σε ελεημοσύνες και μετά από μία εβδομάδα από την ημέρα που

ήρθε να μου εξομολογηθεί και τον συμβούλευσα να μοιράσει σε ελεημοσύνες ότι είχε, εκοιμήθη εν Κυρίω. ”


“Με κάλεσαν και ετέλεσα την εξόδιο ακολουθία του Πιστεύω ότι Κύριος ο Θεός θα δέχθηκε την μετάνοια του και

τα έργα ελεημοσύνης που έκανε, έστω και την τελευταία στιγμή και θα τον κατέταξε μετά των Δικαίων.”



yiorgosthalassis

[XAPA]

Το Θαβώριο φως έλουσε, Ελληνοαμερικάνο οικογενειάρχη και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός.

Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε…

ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία.

“Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει.

“Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός».

“Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του.

Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!

Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως»(*).

Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;


Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του:

«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα».

Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω.

Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου».

Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…»

Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί.

Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή.

Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!


Στενοχωρήθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισε με, τι να πω… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…».

Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή».

Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της.

Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;…

Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!»



Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27-29

(*) «άκτιστο φώς»: Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια, «…θείας φύσεως κοινωνοί…».

iconandlight

[XAPA]

Ο Θεός είναι υποχρεωμένος να βοηθά!

Μαρτυρία του κ. Ταμιωλάκη Ελευθερίου από την Κρήτη :


«Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων,

και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη.

Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα.

Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα .

« Σε περίμενα » , μου είπε .


Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει.

Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι .

Εβαλε νερό στο μπρίκι και έκανε το σταυρό του λέγοντας, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε το τσάι στο μπρίκι , ξανάκανε το σταυρό του και ξαναείπε, « δόξα σοι ο Θεός! »

Έβαλε τέλος το μπρίκι στη φωτιά και ξανά πάλι το σταυρό του και ξανά, «δόξα σοι ο Θεός! »


Μέχρι τότε δεν μου είχε πει λέξη εκτός από το « σε περίμενα » .


Εγώ τον παρακολουθούσα και άρχισα να νευριάζω με την απάθειά του , γιατί εμένα με καίγανε τα δικά μου.

Όταν έβρασε το τσάι , μου έδωσε το κύπελλο , με κοίταξε με εκείνο το αθώο

και συμπονετικό βλέμμα του και με ρώτησε ήρεμα τι είχα και γιατί φαινόμουν ανήσυχος.

Εγώ νευριασμένος άρχισα να του ξεφουρνίζω τα προβλήματά μου με έμφαση ,

τονίζοντας ότι ο κόσμος έξω έχει πολλές σκοτούρες.

Εκείνος μισοχαμογέλασε , ήπιε μια γουλιά από το δικό του τσάι και μου είπε απαθέστατα:

« Ε, και τι ανησυχείς; Θα βοηθήσει ο Θεός » .

Εγώ νευρίασα ακόμη περισσότερο και με το θάρρος που του είχα, γιατί τον αγαπούσα πολύ, του είπα:

« Ε, καλά τώρα, Γέροντα, ο Θεός βοηθάει μια, βοηθάει δυο. Υποχρεωμένος είναι να βοηθάει συνέχεια; » .


Τότε με κοίταξε σοβαρά και μου είπε κάτι που με κεραυνοβόλησε κυριολεκτικά:

« Ναι » , μου είπε, « υποχρεωμένος είναι » .

Ήταν τόσο μεγάλη η σιγουριά του και τόσο φανερό ότι αυτό το ήξερε από πρώτο χέρι

που ξαφνικά μου ήλθαν τα πάνω κάτω.

Μου έφυγαν τα νεύρα, ηρέμησα, ένιωσα μια απέραντη γαλήνη και είχα μόνο μία απορία που του την είπα :

« Καλά, και γιατί είναι υποχρεωμένος ο Θεός να μας βοηθά; »

Την απάντηση που μου έδωσε , μόνο ένας άνθρωπος που νιώθει πραγματικά σαν παιδί του Θεού

και έχει παρρησία στον πατέρα του μπορούσε να μου δώση.

Μου είπε : « Όπως εσύ που έκανες παιδιά ,νιώθεις τώρα την υποχρέωση να τα βοηθήσης

και ξεκινάς από την Θεσσαλονίκη και έρχεσαι εδώ με τέτοιον καιρό γιατί ανησυχείς,

έτσι και ο Θεός που μας έφτιαξε και μας έχει παιδιά Του ενδιαφέρεται και Αυτός για μας,

και νιώθει την ανάγκη να μας βοηθήση.

Ναι, υποχρεωμένος είναι! »


Η αμεσότητα αυτής της απάντησης ήταν τέτοια που ξαφνικά μου έφυγε ένα βάρος

και έπαψα από τότε οριστικά να ανησυχώ για το μέλλον » .


Από το βιβλίο « Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου»
Ιερομόναχου Ισαάκ
Άγιον Όρος 2004


yiorgosthalassis

[bersekero]

Ο τρόπος ζωής της Εκκλησίας δεν αφανίζει τις δοκιμασίες αλλά μας κάνει να τις αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.

http://imverias.blogspot.com/2018/07/bl ... 4.html?m=1

[XAPA]

Η θυσία του άθεου Βασιλιά

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


Κάποτε ένας άπιστος βασιλιάς συναντήθηκε με έναν πάμφτωχο καλόγερο ασκητή.

Και του λέει ο βασιλιάς:

- Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις!

Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό, που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.

Ο ασκητής ακούγοντάς τον, μειδίασε και του είπε:

- Και εγώ μεγαλειότατε θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία που κάνεις, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου!

- Είναι δυνατόν αυτό; του είπε με απορία ο βασιλιάς. Ποιά θυσία κάνω εγώ, που είναι μάλιστα μεγαλύτερη και από την δική σου;

- Εγώ μεγαλειότατε, του λέει ο ασκητής, θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια.

Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη. Ποιός λοιπόν από εμάς τους δύο κάνει μεγαλύτερη θυσία;

Ο βασιλιάς προβληματίστηκε.

''Εάν μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;'' σκέφτηκε.

Το αποτέλεσμα ήτανε να έρθει ''εις εαυτόν'' και σιγά — σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή,

άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.



Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

apantaortodoxias

[XAPA]

Μαζί με πνεύματα δικαίων που έφθασαν στην τελειότητα ανάπαυσε Σωτήρα τις ψυχές των δούλων Σου.


Ξημερώνοντας Ψυχοσάββατο μην ξεχάσετε τους κεκοιμημένους σας

αλλά και αυτούς που δεν έχουν κανένα για να προσευχηθεί για την ψυχή τους.

Δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο να κάνουμε απ' αυτό,

Μην το αμελήσουμε.

Μην το αναβάλουμε.

Ψυχοσάββατο : 6 Ιουνίου 2020.



********

[XAPA]

Πώς περνάτε εκεί στην Κόλαση; Ρωτάει τον φίλο του αυτός, που ήταν στον Παράδεισο



" Κάποτε σ' ένα χωριό ζούσαν δυο χωριανοί, που ήταν και πολύ φίλοι.

Πάνω στην κουβέντα μια φορά, είπαν και συμφώνησαν, όταν πεθάνουν,

να προσπαθήσουν, απ' όπου κι αν βρίσκονταν, να ανταμώσουν.

Πέθαναν κάποτε ο ένας μετά τον άλλον, κι ό ένας βρέθηκε στην Κόλαση, και ό άλλος στον Παράδεισο.

Και σ' ένα Ψυχοσάββατο, έτυχε να τους κάνουν και τους δύο μνημόσυνο την ίδια μέρα.


Έχουν να πουν πως, όταν γίνονται μνημόσυνα, οι ψυχές αλαφρώνουν τόσο πολύ,

που βγαίνουν απ' όπου κι αν βρίσκονται, κι ανταμώνουν με όποιους φίλους είχαν στη ζωή.

Έτσι αντάμωσαν και οι δυό φίλοι καθώς βγήκαν ό ένας απ' τον Παράδεισο, κι ο άλλος απ' την Κόλαση.


- Πώς περνάτε εκεί στην Κόλαση; ρωτάει τον φίλο του αυτός, που ήταν στον παράδεισο.

- Πολύ άσχημα.. Ολημερίς κι ολονυχτίς τρωγόμαστε και βριζόμαστε.

- Και τί διαφορές έχετε τώρα;

- Να, ο καθένας μας πιστεύει ότι είναι καλός, και ότι όλοι οι άλλοι είναι κακοί.

- Και ο Θεός ποιά θέση παίρνει; ξαναρωτάει ο πρώτος.

- Ο Θεός μας συγχωρεί όλους, και λέει πως είμαστε καλοί,

ανοίγει μάλιστα και την πόρτα της Κόλασης, για να βγούμε έξω...

- Κι εσείς τί κάνετε; ρωτάει με πολλή απορία ο πρώτος.

- Εμείς βαστάμε την πόρτα, να μη βγει κανένας έξω,

γιατί δεν αντέχουμε την κοροϊδία να γλιτώνουν οι κακοί την Κόλαση..


- Κοίταξε φίλε μου πόσο μοιάζουμε με σας ... λέει τότε ο πρώτος.

Μόνο που εμείς πιστεύουμε ο καθένας μας ότι ο ίδιος είναι κακός και ότι όλοι οι άλλοι είναι καλοί..

Κι ο Θεός μας λέει το ίδιο, όπως και σε σας: πως όλοι είμαστε καλοί! και χαιρόμαστε όλοι...

- Και με την πόρτα τί κάνετε; ξαναρωτάει ο δέυτερος.

- Εμείς βαστάμε την πόρτα ανοιχτή, για να μπαίνουν οι φουκαράδες, που βασανίστηκαν στον απάνω κόσμο.

- Κι άν μπει και κανένας κακός;... ρωτάει ο δεύτερος.

- Έ, και τί μας νοιάζει;! Μήπως κι εμείς δεν είμαστε κακοί; απαντάει ο πρώτος.


- Κοίταξε φίλε μου, λέει τότε αναστενάζοντας ο δεύτερος, πόσο χαζός ήμουνα.

Δεν μου κοψε καθόλου να έρθω κι εγώ στον παράδεισο!... Και πώς βρέθηκα στην Κόλαση δεν το κατάλαβα..

- Δεν το κατάλαβες, του λέει τότε ο πρώτος, γιατί δεν υπάρχει καμία Κόλαση..

Έτσι λένε τον τόπο σας, για να του δώσουν ένα όνομα..

- Και τότε τί είναι;;!

- Είναι ο μαζωμός αυτών, που δεν πιστέυουν στο Θεό.

Κι επειδή έχετε κακία ο ένας στον άλλον, γι' αυτό κάνετε τον τόπο σας Κόλαση...

Και μ' αυτά, τελείωσε το Ψυχοσάββατο, και γύρισαν οι δυο φίλοι ο καθένας στον τόπο του..."



(απ' το βιβλίο του Κωσταντίνου Γανωτή: "Αποκλειστικά για Γονείς", Εκδ. Αρχονταρίκι)


yiorgosthalassis

[XAPA]

Άγιος Παΐσιος: Το καλύτερο μνημόσυνο για τους κεκοιμημένους


Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας,

ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας.

Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση,

έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας.


Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό.

Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας,

ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές.

«Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται.

Αν όμως είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, ευφραίνονται,

γιατί και αυτοί έγιναν συνεργοί να γεννηθούμε και ο Θεός κατά κάποιον τρόπο υποχρεώνεται να τους βοηθήση.


Αυτό δηλαδή που θα δώση χαρά στους κεκοιμημένους είναι να αγωνισθούμε να ευαρεστήσουμε στον Θεό με την ζωή μας,

ώστε να τους συναντήσουμε στον Παράδεισο και να ζήσουμε όλοι μαζί στην αιώνια ζωή.

Επομένως, αξίζει τον κόπο να χτυπήσουμε τον παλαιό μας άνθρωπο, για να γίνη καινός

και να μη βλάπτη πια ούτε τον εαυτό του ούτε τους άλλους ανθρώπους,

αλλά να βοηθάη και τον εαυτό του και τους άλλους, είτε ζώντες είναι είτε κεκοιμημένοι.



ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ Δ’
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 2002