ΝΕΑ-ΕΙΔΗΣΕΙΣ Κοινωνικο-πολιτικής φύσεως και Οικονομίας

[Romanos]

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ

[zenjt]

Τουρκικό πλοίο βυθίστηκε στην Κυλλήνη-1νεκρός,3 αγνοούμενοι.

[zenjt]

Στο Μπρίντιζι, εξεράγει βόμβα στο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Morvillo Falcone -1 σοβαρά και 6 εφρατύτερα τραυματίες.Bίντεο και Φωτό από τον τόπο του εγκλήματος.

[zenjt]

«Πνίγει» τον τουρισμό η πολιτική αστάθεια--ΞΕΝΕΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ,διακόπτουν δρομολόγια προς την Ελλάδα.

[Silent]

οι αναλυτές της Citi σε έκθεσή με αφορμή τις πολιτικές εξελίξεις που πυροδότησαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογικών αναμετρήσεων σε Ελλάδα και Γαλλία, σχολιάζουν «ότι η υπερβολική ενασχόληση με αυτά τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα ‘χάνει’ το ευρύτερο νόημα: ότι στην Ευρωζώνη η εύθραυστη συναίνεση αφενός για πολιτικές λιτότητας στις χώρες της περιφέρειας και, αφετέρου, για ανοχή απέναντι στα πακέτα διάσωσης στις χώρες του ‘πυρήνα’, διαβρώνεται ταχύτατα. Και το ‘αντικαθεστωτικό’ αίσθημα ενισχύεται και στις δύο περιπτώσεις, ανοίγοντας το δρόμο για μία νέα, πιο ρευστή πολιτική». Βασικό συστατικό αυτής της νέας πολιτικής αποτελεί, μεταξύ άλλων, μία «περιστρεφόμενη πόρτα πολιτικών ηγετών», η οποία συνεχώς μεταβάλλει τις ισορροπίες ισχύος μεταξύ νέων/ ακραίων/ εναλλακτικών πολιτικών κομμάτων και ταυτόχρονα δημιουργεί όλο και πιο μικρές σε διάρκεια περιόδους πολιτικής ομαλότητας, καθώς οι ψηφοφόροι απογοητεύονται γρήγορα από την απουσία ουσιαστικών εναλλακτικών λύσεων απέναντι στη λιτότητα.

Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω δείχνει ότι ίσως βρισκόμαστε στα πρώτα στάδια κάποιας «πολιτικής προσαρμογής», η οποία θα συνοδεύει από εδώ και πέρα τη δημοσιονομική προσαρμογή και τις δομικές μεταρρυθμίσεις. «Το πρόβλημα είναι ότι οι διαδικασίες αυτές βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης, η οποία στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε πολιτική παράλυση, ενώ στη χειρότερη περίπτωση θα μπορούσε να επιτείνει τις αρνητικές εξελίξεις» αναφέρει η έκθεση.

«Αντ’ αυτού, το να αποσυναρμολογηθούν τα παλαιά πολιτικά κόμματα και να εμφανιστούν στη θέση τους νέα, ή λίστες με πρόσωπα αντί για κόμματα, θα μπορούσε να οδηγήσει σε αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού σε κάποιες χώρες. Επίσης, δεν θα μας εξέπληττε αν εμφανίζονταν ‘φωνές’ υπέρ της αποκατάστασης της μοναρχίας ή υπέρ άλλων εξαιρετικά απίθανων ‘ακραίων’ απαντήσεων στις πιο προβληματικές περιπτώσεις».

[zenjt]

Δημοσκόπηση Public Issue: Μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ, εντός Βουλής ο Τζήμερος.

[zenjt]

Δημοσκόπηση Rash: Πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ με 21,7%

[zenjt]

Και στο Eurogroup ετέθη θέμα δημοψηφίσματος, αποκαλύπτει η γερμανική Süddeutsche.

[marjory]

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2 ΣΕ 63 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

[Silent]

Σε μια έκθεση που προκαλεί πολλές σκέψεις υπό τον τίτλο «Διάλυση της ΟΝΕ: Πληρώστε τώρα ή αργότερα», ο Mark Cliffe της ING αποτιμά τις επιπτώσεις της αποχώρησης. Εκτιμά κατ' αρχάς ότι θα έμπαιναν χειρόφρενα σε άλλες χώρες που θα καθιστούσαν την έκρηξη ελεγχόμενη, με πτώση του ΑΕΠ 4% για την Ελλάδα το διάστημα 2012 - 2014 και 2% για την υπόλοιπη ευρωζώνη. Όμως, τα νομίσματα εκτός ευρωζώνης θα ανατιμούνταν, με επιπτώσεις και στις δικές τους οικονομίες.

Η έξοδος θα φέρει σοβαρούς κινδύνους. Ο κίνδυνος ντόμινο είναι εμφανής. Ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος είναι πιο κρυφός. Όμως η ευρωζώνη ή είναι μια μη ανατρέψιμη νομισματική ένωση ή δεν είναι. Αν φύγουν χώρες που έχουν δυσκολίες, τότε δεν είναι. Κι αυτό θα έχει δύο σκληρά αποτελέσματα: ο κόσμος δεν θα εμπιστεύεται ότι θα επιβιώσει και τα οικονομικά οφέλη από το ενιαίο νόμισμα θα εξαφανιστούν.

Αυτοί οι κίνδυνοι δεν αφορούν μόνο την ευρωζώνη. Συνολικά, μιλάμε για τη δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, με το μεγαλύτερο τραπεζικό σύστημα. Ο κίνδυνος να δημιουργήσει παγκόσμια κρίση μια ευρεία αναταραχή σε αυτήν είναι πραγματικός. Όσο τρομαχτική είναι η πιθανότητα να γίνουν οι κρίσεις στην ευρωζώνη μόνιμο θέμα στην παγκόσμια οικονομία.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι κίνδυνοι;

Ας ξεκινήσουμε με την Ελλάδα: Βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση. Η οικονομία της θα είναι μη ανταγωνιστική και σε ύφεση για πολλά χρόνια, αν όχι δεκαετίες. Όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, το δυσλειτουργικό πολίτευμα κατέρρευσε. Οι πολιτικοί που πιστεύουν ότι μπορούν να κερδίσουν καλύτερους όρους πλησιάζουν πιο κοντά στην εξουσία. Και αυτό δημιουργεί ένα μεγάλο δίλημμα για τους εξωτερικούς υποστηρικτές: είτε θα της δώσουν περισσότερα κεφάλαια για να μειωθούν τα προβλήματα, είτε θα επιμείνουν στο πρόγραμμα και θα ρισκάρουν την κατάρρευση.

Ας δούμε τι θα σήμαινε η κατάρρευση.

Η διακοπή της εξωτερικής χρηματοδότησης θα προκαλούσε άτακτη κατάρρευση. Η κυβέρνηση θα χρεοκοπούσε. Η ΕΚΤ θα έκρινε ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν είναι πλέον καλή εγγύηση και δεν θα λειτουργούσε ως δανειστής έσχατης ανάγκης. Θα ακολουθούσαν μαζικές τραπεζικές αναλήψεις. Η Αθήνα θα επέβαλε ελέγχους κεφαλαίου, θα εισήγαγε νέο νόμισμα, θα άλλαζε ονομαστικοποίηση στα εγχώρια συμβόλαια και θα κήρυττε στάση πληρωμών στα εξωτερικά συμβόλαια σε ευρώ. Αυτό σημαίνει χάος. Οι απλήρωτοι αστυνομικοί και στρατιωτικοί δύσκολα θα κρατούσαν την τάξη. Θα ξεσπούσαν ταραχές και λεηλασίες. Θα μπορούσε να ξεσπάσει και πραξικόπημα ή εμφύλιος. Το νέο νόμισμα θα υφίστατο υποτιμήσεις και ο πληθωρισμός θα εκτινασσόταν.

Ο περιορισμός όμως της ζημίας δεν θα ήταν εύκολος. Η έξοδος της Ελλάδας, ειδικά αν είναι άτακτη, θα προκαλούσει μαζικές τραπεζικές αναλήψεις στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στην Ισπανία και παραπέρα. Επίσης, θα προκαλούσε κατάρρευση στις τιμές χρηματοπιστωτικών και άλλων ενεργητικών. Η έξοδος προς την ασφάλεια της Γερμανίας και αλλού θα επιταχυνόταν.

Για να αποφευχθεί σοβαρή μετάδοση της κατάστασης, η ευρωζώνη θα πρέπει να δράσει αποφασιστικά. Η ΕΚΤ θα πρέπει να λειτουργήσει ως πιστωτής έσχατης ανάγκης απεριόριστα, αντικαθιστώντας το χρήμα που θα φεύγει από τις τράπεζες. Τα επιτόκια στα κρατικά ομόλογα θα πρέπει να συγκρατηθούν με έξωθεν βοήθεια.

Πάνω απ' όλα, θα πρέπει να δυναμώσει η δέσμευση να κρατηθεί η υπόλοιπη ευρωζώνη ενωμένη, κι αυτό θα απαιτήσει ισχυρότερες μορφές δημοσιονομικής αλληλεγγύης, πιθανόν με ευρωομόλογα. Τέλος, η άποψη ότι οι χώρες μπορούν να επανακτήσουν την υγεία τους λιμοκτονώντας, χωρίς οικονομική ανάπτυξη και με υψηλότερο πληθωρισμό, θα πρέπει να μείνει στην άκρη.

Ας υποθέσουμε ότι δεν γίνονται αυτές οι προσπάθειες και η ευρωζώνη διαλύεται. Ο κ. Cliffe πιστεύει ότι οι συνέπειες θα είναι τεράστιες, ακόμη και για τη Γερμανία. Προβλέπει «βαθιά ύφεση σε όλη την ευρωζώνη, που θα παρασύρει την παγκόσμια οικονομια. Στην ευρωζώνη η παραγωγή θα μειωθεί από 7% στη Γερμανία μέχρι 13% στην Ελλάδα». Ο πληθωρισμός θα εκτιναχθεί στην περιφέρεια και στον πυρήνα θα εγκατασταθεί ο αποπληθωρισμός. Θα είναι φοβερά επίπονο για ολους.

Η ανάλυση αυτή μάλιστα ίσως είναι πολύ αισιόδοξη στην αποτίμηση των επιπτώσεων της απόλυτης διάλυσης. Θα ενεργοποιηθούν πανίσχυροι μηχανισμοί: επιβολή (παράνομων) ελέγχων κεφαλαίου, νομικές αβεβαιότητες, καταρρεύσεις ενεργητικών, απρόβλεπτες μεταβολές σε ισολογισμούς, πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, διατάραξη των κεντρικών τραπεζών, κατάρρευση στις δαπάνες και στο εμπόριο και τεράστιες μεταβολές στους συναλλαγματικούς μηχανισμούς των νέων ισοτιμιών.

Είναι αδύνατον να εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα μιας τόσο βαθιάς αλλαγής στην ευρωπαϊκή τάξη.

Και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στις χώρες εκτός ευρωζώνης; Η Βρετανία έχει μεγάλο άνοιγμα στην πραγματική οικονομία και στις τράπεζες και ο κ. Cliffe υπολογίζει πτώση του ΑΕΠ της 5%. Θα πληγούν επίσης η κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Οι ΗΠΑ θα υποστεί ήπια τουλάχιστον ύφεση, όπως ίσως και η Ιαπωνία.

Και σε αυτήν την περίπτωση, οι ευρύτερες επιπτώσεις είναι δυνητικά πιο σημαντικές. Αν και ίσως δεν είναι τόσο επικίνδυνες όσο του 1930, θα έχουν ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Θα είναι σχεδόν σίγουρα χειρότερες από εκείνες της κατάρρευσης της Lehman Brothers.