Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Έδώ, στη γη, είμαστε ξενιτεμένοι. Και οι ξενιτεμένοι δεν βρίσκουν ανάπαυση στην ξενιτιά


Ο άνθρωπος γεννιέται όχι για ν’ αναπαύεται, αλλά για ν’ αγωνίζεται


Άγιος Σεβαστιανός Καραγκαντίνσκι


Σ’ όποιον παραπονιόταν για τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής

και για τις συνεχείς ενοχλήσεις από τούς ανθρώπους, τούς δαίμονες, τά πάθη κ.λπ., αποκρινόταν:

- Μην περιμένεις άνεση και ανάπαυση σε τούτη τη ζωή.

Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: «Μετά των άγιων άνάπαυσον, Χριστέ, την ψυχήν του δούλου σου...».


Ό άνθρωπος γεννιέται όχι για ν’ αναπαύεται, αλλά για ν’ αγωνίζεται, να μοχθεί,

να υπομένει πειρασμούς για χάρη της αιώνιας ζωής.

Έδώ, στη γη, είμαστε ξενιτεμένοι.

Και οι ξενιτεμένοι δεν βρίσκουν ανάπαυση στην ξενιτιά.

’Έτσι κι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε ανάπαυση σε τούτη την ξένη χώρα•

θα βρούμε, αν αγωνιστούμε, στην αγαπημένη μας πατρίδα,

στο κατοικητήριο του Θεού, στη βασιλεία των ουρανών!


Άγιος Σεβαστιανός Καραγκαντίνσκι 1884 –1966


proskynitis

[XAPA]

«Άκουσα πώς υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού..»

Μια διήγηση περί του πατρός Αρσενίου Μπόκα.

~ Πρεσβύτερος Κυπριανός Νεγρεάνου



Είχα πάει σε ένα μοναστήρι και περίμενα το λεωφορείο.

Δίπλα μου ήταν και δύο σύζυγοι ηλικιωμένοι. Κάποια στιγμή έβγαλα κάποια χαρτιά μου να ψάξω κάτι.

Μαζί είχα και μία φωτογραφία του πατρός Αρσενίου.

Η κυρία με ρώτησε αμέσως: Έχετε γνωρίσει τον πατέρα Αρσένιο; Αγαπητέ μου, εγώ τον γνώρισα.

Αυτός ο άνθρωπος με έσωσε, με έβγαλε από ψυχικό θάνατο… είχα παθήσεις των ενδοκρινών αδένων.

Εδώ και χρόνια έμεινα σε νοσοκομεία και οίκους ευγηρίας σε ολόκληρη την χώρα.

Στο τέλος μου είπαν να πάω σπίτι διότι σε 2-3 μήνες θα πεθάνω...


Μια νοσοκόμα, πρίν την έξοδο από το νοσοκομείο, μου είπε:

«Ματαίως παίρνεις φάρμακα και ελπίζεις στους γιατρούς και νοσοκομεία. Πήγαινε και προσευχήσου στον Θεό...

Άκουσα ότι υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού, Αρσένιος. Πήγαινε και κάνε προσευχή, μήπως και τον βρείς...»

Aλλά αυτή δεν πίστευε στον Θεό, θεωρούσε την πίστη μια βλακεία...

Μένοντας σπίτι και βλέποντας κα πεθάνει σιγά σιγά -είχε χάσει πάρα πολύ βάρος- άρχισε να σκέφτεται με τρόμο τον θάνατο.

Ξαφνικά σκέφτηκε ότι είναι αδύνατο ο άνθρωπος να πεθάνει και απλά να εξαφανίζεται. Πρέπει κάτι να γίνει μαζί του.

Άρχισε να σκέφτεται με την ψυχή, η ποία είναι αθάνατη, η οποία δεν μπορεί να δεχθεί τον θάνατο.


Έλεγε συνέχεια μέσα της: «Δεν γίνεται να μην υπάρχει Θεός.

Δεν γίνεται να πεθάνω και να μην υπάρχω πλέον». Τα έλεγε σχεδόν με απελπισία.

Άρχισε να προσεύχεται με τα λόγια που ήξερε.

Θυμήθηκε το όνομα του πατρός Αρσενίου και προσευχόταν:

«Ποιος είσαι, πάτερ Αρσένιε; Βοήθησέ με!» Δεν ήξερε ούτε εάν ζει η έχει πεθάνει, ούτε πού είναι.


Και την νύχτα εκείνη είχε ένα όνειρο:

«Ονειρεύθηκα ένα πατέρα σε άσπρο ράσο που μου είπε: Γυναίκα, θα σηκωθείς το πρωί, θα ανεβείς στο τάδε τρένο

-και είδε ακριβώς το τρένο- στο τάδε βαγόνι... θα κατεβείς στο τάδε σταθμό, θα πας στο σταθμό των λεωφορείων

και θα πάρεις το τάδε λεωφορείο... -και είδε το λεωφορείο με τον οδηγό του

- θα κατεβείς στο τάδε σταθμό... θα πάρεις αυτόν τον δρόμο και θα με βρεις σ΄αυτή την εκκλησία».

Είδε στο όνειρο όλη την διαδρομή. Και αποφάσισε να το κάνει...

Το πρωί όμως ο άνδρας της είπε: «Τι κάνεις; Τρελάθηκες; Άρρωστη πως είσαι θέλεις να αλητεύεις, με τα όνειρά σου;»

Τελικά την άφησε: «Εάν θέλεις να πεθάνεις, να πεθάνεις!»


Σε ένα σταθμό, ένας ζητιάνος παρακάλεσε θερμά τον οδηγό να τον πάρει χωρίς να πληρώσει.

Αλλά ο οδηγός του είπε: «Εάν δεν έχεις χρήματα, κάτω!»

Η γυναίκα, αν και ξόδεψε μια περιουσία για τα φάρμακα, είπε στον οδηγό:

«Άσε τον να ανεβεί διότι πληρώνω εγώ» και του έδωσε τα χρήματα για τα εισιτήρια.

Ο ζητιάνος ανέβηκε και την ευχαρίστησε.

Μετά από λίγο όμως η γυναίκα παρατήρησε ότι ο ζητιάνος δεν ήταν πλέον στο λεωφορείο...

Όταν έφτασε στην εκκλησία είδε τον άνθρωπο από τον όνειρο, τον πατέρα Αρσένιο, ακουμπώντας ένα τοίχο της εκκλησίας.

Τον πλησίασε και της είπε: «Ε, βλέπεις ότι έφτασες, αφού το είχες πιστέψει;»

και έπαιζε στα δάκτυλα με το εισιτήριο του λεωφορείου που έδωσε στον ζητιάνο... (!!)

Η καημένη γυναίκα έπεσε στα γόνατα.


Την πείρε μέσα, της διάβασε μία ευχή και της είπε ότι θα γίνει καλά, αλλά να αλλάξει την ζωή της.

Και άλλαξε ριζικά το υπόλοιπο της ζωής που της χάρισε ο Θεός διά μέσου του πατρός Αρσενίου.


Μια διήγηση περί του πατρός Αρσενίου Μπόκα.

~ Πρεσβύτερος Κυπριανός Νεγρεάνου

«Άκουσα πώς υπάρχει ένας άνθρωπος του Θεού..»

pneumatoskoinwnia

[XAPA]

Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης


Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης


~ Με λίγα απλά, ζεστά και χριστιανικά λόγια, ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

χορηγεί μιας μορφής »συνταγές» προσευχής και επικοινωνίας με τον Θεό.

Μας παραινεί, λοιπόν, λέγοντας τα ακόλουθα:


»Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά,

και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος.

Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά.

Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης.


Αλλά έχει και εκείνος τις ώρες του, «άχρις ου το σήμερον καλείται», που μπορείς να του μιλίσης.

Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού.

Και ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλάη στον άνθρωπο.

Εάν τότε τον ζήτησης, μετά, οποιαδήποτε στιγμή τον θέλησης, θα τον έχης στο χέρι σου.


Αν τότε δεν τον ζητήσης, δεν θα τον έχης σχεδόν ποτέ στο χέρι σου.

Θα έχης ίσως κάποιες μελιστάλακτες στιγμές, όμορφες περιστάσεις στην ζωή σου,

ωραίες καμιά φορά σκέψεις, δεν θα έχης όμως τον Θεόν.


Ο Θεός τότε παρουσιάζεται στα τέκνα του. Ο Θεός τότε δεσπόζει στους αγίους.

Τότε το ουράνιο θυσιαστήριο προσφέρει την ολοκάρπωσι, και οι άγιοι νοιώθουν την κοινότητα με τους πιστούς

και τους προσδοκούν για να τελειωθούν μαζί τους.


Γι’ αυτό η Εκκλησία μας δεν έπαψε να χρησιμοποιή το μεσονύκτιο.

Κατήρτισε την ακολουθία του μεσονυκτικού και όλες τις ακολουθίες τις συνέδεσε με το μεσονύκτιο.

Όποιος χρησιμοποιεί το μεσονύκτιο, γίνεται πολύ εύκολη η ζωή του.

Και ο Θεός, ο ευαίσθητος Θεός, μπορεί και σε συναντά και δεν σε αφήνει να κουράζεσαι άδικα, όπως νομίζεις εσύ».



orthodoxianewsagency

[XAPA]

Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΥΤΥΧΙΑ







apantaortodoxias

[XAPA]

Ό,τι σπέρνουμε, αυτό θερίζουμε…


~ Μια μέρα μιλούσα στους ασθενείς του νοσοκομείου των Αθηνών «Σωτηρία».

Και ένας νεαρός γύρω στα 30 με το κομπολόΐ στο χέρι έκανε βόλτες έξω από την αίθουσα.

Δεν έμπαινε στην αίθουσα να ακούσει την ομιλία και θεωρούσε κουτούς και οπισθοδρομικούς όσους έμπαιναν να ακούσουν.


Όταν τελείωσα την ομιλία μπαίνει μέσα στην αίθουσα με την μαγκιά του και μου λέει:

– Δεν τα πιστεύω εγώ αυτά…

– Δεν είναι υποχρεωτικό, του λέω.

– Μη μου μιλάς εμένα για παπάδες!

– Που ξέρεις τί μίλησα εγώ; Άλλωστε εσένα δεν σου μίλησα. Εσύ έκανες τις βόλτες σου στη βεράντα…

Εγώ μίλησα στους άλλους αδερφούς. Ήρθαν μόνοι τους κάτι να ακούσουν, δεν πληρώνουν.

Αλλά πες μου, σε τί σε έφταιξαν οι παπάδες;

– Έχω 3 μήνες εδώ και δεν ήρθε κανείς να με δει…


– Έχεις ξαναρρωστήσει;

– Χτύπα ξύλο! Πρώτη φορά και τελευταία θα είναι..

– Φίλοι σου, συγγενείς σου, έχουν αρρωστήσει;

– Πολλοί.

– Πόσες φορές έχεις πάει και τους έχεις επισκεφτεί, για να τους παρηγορήσεις και να τους συμπαρασταθείς;

– Είναι αλήθεια ότι δεν πήγα..

– Εφόσον δεν έκανες έλεος σε κανέναν, πώς θέλεις να σε κάνουν έλεος;

Βλέπεις λοιπόν ότι ήρθες εδώ για να μάθεις,

όταν βγεις με το καλό έξω, να πηγαίνεις όπου υπάρχει πόνος και ανάγκη,

διότι πάντοτε θα πληρώνεσαι με το ίδιο νόμισμα…

Έτσι είναι αγαπητοί μου!

Σπείραμε αγάπη στον συνάνθρωπό μας, αγάπη θα θερίσουμε.

Σπείραμε σκληρότητα, σκληρότητα θα θερίσουμε.

Ό,τι σπέρνουμε, αυτό θερίζουμε…


Δημήτριος Παναγόπουλος



sfa-cryptochristian

[XAPA]

Θυμᾶμαι σ' ἕνα νησί, στήν Κῶ, πού εἶχα πάει μιά φορά εἶχα δεῖ μιά γριούλα. Μοῦ λέει.....



Θυμᾶμαι σ' ἕνα νησί, στήν Κῶ, πού εἶχα πάει μιά φορά εἶχα δεῖ μιά γριούλα.

Μοῦ λέει, "Ἐγώ δέν ξέρω γράμματα καί δέν ξέρω νά κάνω καμιά προσευχή,

μά οὔτε τό Πιστεύω μπορῶ νά πῶ οὔτε τό Πάτερ ἡμῶν.

Γι' αὐτό, τό βράδυ ὅταν πέσω νά κοιμηθῶ, κάνω τό σταυρό μου

καί παρακαλῶ ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλον τόν κόσμο".

Μέ ρωτᾶ, "Καλά κάνω;"

Τῆς λέω, "Καλά κάνεις".



Βλέπετε, ἡ γριούλα εἶχε συλλάβει τό μυστικό τῆς εὐχῆς αὐτῆς·

καί ἐπειδή ζοῦσε μέσα στήν Ἐκκλησία,

καί ἐπειδή εἶχε τή χάρη τοῦ Χριστοῦ πού κυκλοφοροῦσε μέσα στήν ὕπαρξή της ἀθόρυβα,

ὅπως πάει ὁ χυμός τῆς ἀμπέλου πρός τό κλῆμα,

γι' αὐτό, χωρίς νά ξέρει γράμματα, ἔκανε αὐτό τό ἀληθινό:

παρακαλοῦσε ὁ Θεός νά ξημερώσει μέ τό καλό ὅλο τόν κόσμο.

Ἔτσι λοιπόν λέμε "ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς".



ΠΑΤΗΡ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΚΗΣ.

apantaortodoxias

[XAPA]

Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε τον νού μας εις αυτούς

Οι νεκροί μας ζούν και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε


Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης


Ένα σώμα είμεθα εμείς με τους νεκρούς.

Μία Εκκλησία είμεθα με τον ουρανόν, με τους κεκοιμημένους μας.

Εάν νιώθουμε την ανάγκη ο ένας να μιλάει εις τον άλλον,

ο ένας να φροντίζει διά τον άλλον, κατανοείτε πόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουν οι νεκροί να επικοινωνούμε μαζί τους;

Οι νεκροί μας παρακαλούν συνεχώς να έχουμε τον νού μας εις αυτούς.

Οι νεκροί μας ζούν και μας κοιτάζουν να δούν εάν εμείς τους μνημονεύουμε.

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη δι᾽αυτήν την επικοινωνία.

Την προσευχή μας να την αναπέμπουμε και γι᾽ αυτούς.

Την ελπίδα μας εις τον Χριστό να την έχουμε και γι᾽ αυτούς.

Τις λειτουργίες μας να τις κάνουμε και γι᾽ αυτούς.

Σαρανταλείτουργα να κάνουμε και γι᾽ αυτούς, ελεημοσύνες, μνημόσυνα, τρισάγια.

Όλα αυτά βοηθούν πραγματικά τους νεκρούς μας.

Όχι μόνον τους βοηθούν, αλλά είναι και δική μας επικοινωνία με όλον τον άλλον κόσμο,

με τους αγγέλους και τους αγίους.

Ακόμη πρέπει να σας πω ότι, όταν εμείς τους ενθυμούμεθα και τους μνημονεύουμε,

τότε εκείνοι αγάλλονται, χαίρονται, ελπίζουν, προσμένουν, προχωρούν συνεχώς

προς την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, καλλιεργώντας μέσα τους την ελπίδα.

Και όσοι από αυτούς δεν αντιδρούν, όσοι από αυτούς δεν απορρίπτουν τον Θεόν εκεί επάνω,

αυτοί όλο και περισσότερο τον πλησιάζουν και μας στέλνουν διαρκώς μηνύματα να τους μνημονεύωμε.

Να ξέρετε πόσην ευγνωμοσύνη μας χρεωστούν και πόσο μας την ανταποδίδουν, όταν εμείς τους μνημονεύουμε!


Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Εκοιμήθη Πέμπτη 9 Μαΐου 2019

Καλή Ανάσταση Γέροντα !


apantaortodoxias

[XAPA]

[XAPA]

Ο ευλαβής ιερέας, ο έμπορος και ο Μέγας Βασίλειος



Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη

και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του.

Αυτό τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο,

ο οποίος, εισακούοντας το αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα οποία ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του.

Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει το όνομά του

και τα ονόματα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.


Ό έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι' αυτόν

και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ' αυτό θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα πού του είχε δώσει.

Ό ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του.

Σύντομα μετά απ' αυτό αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε.

Ό έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του,

αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα πού δεν το περίμενε.

Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι' αυτό του έδωσε τα 500 νομίσματα.


Άρχισε λοιπόν να ενοχλεί την πρεσβυτέρα του κοιμιθέντος, για να του επιστρέψει τα χρήματα,

κρατώντας τα χρήματα μόνο για μία Λειτουργία.

Ή πρεσβυτέρα του απάντησε ότι χρήματα δεν έχει, κι αν υπήρχαν κάποια, τα ξόδεψε

κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του ιερέως και τώρα τίποτε δεν είχε απομείνει.

Ό έμπορος, χωρίς να δίνει προσοχή στα λόγια της πρεσβυτέρας, απαιτούσε επίμονα τα χρήματά του,

απειλώντας με δικαστήρια.


Τότε εκείνη απευθύνθηκε στον Μ. Βασίλειο και του διηγήθηκε τί της είχε συμβεί.

Αφού την άκουσε ο άγιος, της είπε:

«Εγώ αύριο θα τελέσω τη Θ. Λειτουργία. Ελάτε σε μένα μαζί με τον έμπορο και μια ζυγαριά.

Θα ζυγίσουμε μία μερίδα πού θα βγάλω από το πρόσφορο υπέρ υγείας και σωτηρίας των συγγενών του.

Όσο θα ζυγίζεται η μερίδα στην ζυγαριά, τόσο χρυσάφι θα προσθέτει ο έμπορος στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς

και μ' αυτό τον χρυσάφι θα σε πληρώσει για τη μία Λειτουργία πού τέλεσε ο κοιμηθείς Ιερεύς».


Ή πρεσβυτέρα πήγε στον έμπορο και του μετέφερε τα λόγια του άγιου Βασιλείου.

Ό έμπορος χάρηκε και το πρωί πήγε στον ναό, παίρνοντας μαζί του τη ζυγαριά και κάμποσο χρυσάφι.

Ό άγιος Βασίλειος, τελώντας την προσκομιδή, έβγαλε μία μερίδα υπέρ υγείας και σωτηρίας

των δούλων του Θεού και την απόθεσε στην ζυγαριά.

Και πρόσταξε τον έμπορο να βάλει χρυσάφι στον άλλο δίσκο της.

Μα όσο χρυσάφι κι αν έβαζε ο έμπορος, η μερίδα όλο και βάραινε

και όσο περισσότερο χρυσάφι έβαζε, τόσο χαμηλότερα και χαμηλότερα έπεφτε ο δίσκος

στον όποιο είχε αποτεθεί η μερίδα πού είχε βγάλει ο Μέγας Βασίλειος κατά την προσκομιδή.

Ό έμπορος βλέποντας το μεγάλο θαύμα της Θείας Χάριτος ένιωσε φόβο και κατάνυξη.

Αμέσως ζήτησε συγγνώμη από τον άγιο Βασίλειο και από την πρεσβυτέρα του κοιμιθέντος ιερέως

και δεν απαίτησε πλέον χρήματα.




inpantanassis

[XAPA]

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς



Στις δύσκολες μέρες που περνούμε, πού αλλού να στραφούμε για να λάβουμε δύναμη, πού αλλού να στηρίξουμε τις ελπίδες μας;….

Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας.

Μία από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από τις πολλές στεναχώριες.

Όσο το παιδί γνωρίζει πως υπάρχει ο πατέρας, που φροντίζει για το σπίτι και για όλες τις δουλειές του σπιτιού,

κάθε στεναχώρια του, τελειώνει γρήγορα με τραγούδι.

Μόλις όμως χαθεί αυτή η αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι!

Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες,

αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.

Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις

να «ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.

Η χαρά σβήνει, τα μαλλιά ασπρίζουν, το σώμα «εξατμίζεται», ο θυμός μαζεύεται,

μέχρι που ο άνθρωπος καταλήγει σαν μία τσάντα ξηρού δέρματος γεμάτη θυμό, σκυμμένη πάνω από τον τάφο.


Για ποιο λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει ο Σωτήρας στην ανθρωπότητα που είναι ταραγμένη

και διαμελισμένη σε κομμάτια από τις πολλές στεναχώριες.

Ποιος από σας μπορεί με το άγχος του να προσθέσει έναν πήχη στο ανάστημα του; (Ματθ. 6, 27).

Για ποιο λόγο έχετε τόσες στεναχώριες;

Ενδέχεται αύριο το πρωί ο ήλιος να μην ανατείλει;

Εκείνος που φροντίζει να ανατείλει αύριο το πρωί ο ήλιος στη συγκεκριμένη ώρα και στο συγκεκριμένο δευτερόλεπτο,

θα φροντίσει όλες τις δικές σας μικρές στεναχώριες.



Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
Μηνιαίον περιοδικόν Ιερού Ναού Αγίου Λαζάρου Λάρνακος
Ιερά Μητρόπολη Κιτίου – Οκτώβριος 2015