Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Θέλεις να ευεργετήσεις κάποιον;

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΣΩΦΡΟΝΙΑ. Ι.ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΑΚΡΑΤΑΣ



Θέλεις νά ἀγκαλιάσεις κάποιον καί δέν μπορεῖς;; Θέλεις νά τόν εὐεργετήσεις;;

Δέν χρειάζεται νά κάνεις τίποτε ἄλλο.

Δέν χρειάζεται νά κάνεις μακρινά ταξίδια.

Κλεῖσε τον μέσα στήν καρδιά σου καί κάνε προσευχή γι αυτόν...

Θά ἀνοίξουν οἱ οὐρανοί στή ζωή του.

Θά ἔρθουν ὅλες οἱ εὐλογίες καί στή δική σου ζωή.

Γιατί προσευχήθηκες μέ ἀγάπη κι ὄχι ψεύτικα, φαρισαϊκά...



yiorgosthalassis

[XAPA]

Μ’ έμαθε να προσεύχομαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα…

Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης



Ο μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ανέφερε:

«Μ’ έμαθε να προσεύχομαι κατανυκτικά και με δάκρυα μία απλή γυναικούλα,

που κατοικούσε στο Πέραμα Πειραιώς και την αποκαλούσαν περιφρονητικά

όχι με τ’ όνομά της, αλλά με το παρατσούκλι “η Αυγουλού”,

γιατί πούλαγε φρέσκα αυγά, να εξοικονομήση τον “άρτον τον επιούσιον”.


Ως περιοδεύων πέρασα μια μέρα απ’ το φτωχικό της σπίτι, για να εισπράξω μια συνδρομή για το περιοδικό ΖΩΗ.

Η ίδια απουσίαζε και βρισκόταν εκεί το παιδί της, που διήρχετο την εφηβεία.

Έκαιγε το καντήλι στο εικονοστάσι κι έκανα στο παιδί την πρόταση

αν ήθελε μέχρι να έλθη η μητέρα του να προσευχηθούμε λιγάκι.

Κάπως αδιάφορα κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και είπε ας προσευχηθούμε.


Όταν τελειώσαμε την προσευχή, μου λέει κάπως χαριτολογώντας: Α, εσύ δεν ξέρεις να προσευχηθής!

Εγώ κατεπλάγην απ’ την τολμηρή αυτή παρατήρηση και τον ρώτησα να μου εξηγήση,

πως κατά τη γνώμη του πρέπει να προσεύχεται ένας Ορθόδοξος Χριστιανός;

Εγώ, κύριε, μου λέει δεν ξέρω Θεολογία, αλλά βλέπω το παράδειγμα της μητέρας μου,

που όταν προσεύχεται κραυγάζει συνεχώς “Κύριε Ελέησον”, πέφτει συνεχώς σε μετάνοιες,

κτυπάει το στήθος της και τρέχουν ποτάμι τα δάκρυά της!


Μετά απ’ αυτή την αφήγηση, μεγάλωσε η επιθυμία μου να γνωρίσω αυτή την υπέροχη γυναίκα

και να διδαχθώ κάτι απ’ τη χαρισματική προσευχή της.

Εκείνη τη μέρα δεν ήλθε κι αποχώρησα.

Μιά άλλη μέρα πέρασα να τη συναντήσω και βρέθηκα μπροστά σε μια συγκλονιστική σκηνή προσευχομένου ανθρώπου.

Ο άνδρας της, όπως έμαθα, ήταν ένας μέθυσος κι αχαίρευτος, που της έπαιρνε ο,τι οικονομούσε απ’ τα αυγά και μπεκρόπινε.

Εκείνη τη μέρα κατά την οποία πήγα, απ’ το μεθύσι του την είχε ξυλοκοπήσει, της είχε πάρει τα χρήματα

και της είχε πετάξει την Καινή Διαθήκη μέσα στο πηγάδι!

Εγώ δε, τη βρήκα γονατιστή στο πηγάδι να προσεύχεται και να λέη:

Χριστέ μου και Παναγία μου Μεγαλόχαρη, το βιβλίο με τα ιερά γράμματα,

το οποίο έρριξε ο άνδρας μου στο πηγάδι δεν το έκανε από ασέβεια, αλλά ήταν μεθυσμένος.

Κάνε Παναγία μου τα ιερά αυτά Γράμματα, που θα λειώσουν και θα γίνουν ένα με το νερό,

να τα πιή ο άνδρας μου, να μετανοήση, να εξομολογηθή και να σωθή,

να μην πάη στην κόλασι, Χριστουλάκη μου, γιατί ο κόσμος με έχει για καλή,

ενώ εγώ η τρισάθλια έχω πολλά αθεράπευτα πάθη κι αμαρτίες!




iconandlight

[XAPA]

Μην έχεις περιέργεια να με δεις…


Διηγήθηκε Γέροντας Αγιαννανίτης: «Πριν 40 περίπου χρόνια ήμουν Δικαίος, και ένα βράδυ μόλις σουρούπωνε,

πηγαίνω και κλείνω την εξώθυρα. Μόλις έκλεισα, άκουσα απ΄ έξω μια φωνή σοβαρή και συνάμα ειρηνική να μου λέει:

«Μην ανοίγεις. Μέσα στον φούρνο σου έχεις παξιμάδια. Βάλε σ΄ ένα τσουβάλι παξιμάδια, φέρτο και άφησέ το στο τάδε μέρος.

Έχουμε ανάγκη. Είμαστε αρκετοί και προσευχόμαστε για σας. Μην έχεις περιέργεια να με δεις».

Έκανα όπως μου είπε το άγνωστο αυτό πρόσωπο. Είχα όμως την περιέργεια να δω ποιος είναι.

«Κάθε μήνα ερχόταν αυτός ο μοναχός, αλλά δεν τον έβλεπα. Άλλοτε άκουγα τη φωνή του, ενώ ήμουν

μέσα στην Εκκλησία ή στο υπόγειο. Κάθε φορά άφηνα το τσουβάλι με τα παξιμάδια νύχτα σε ορισμένο μέρος και έφευγα.

Την επομένη έλειπε.


«Μια φορά όμως η περιέργειά μου κορυφώθηκε και θέλησα να δω ποιος ήταν.

Έκανα όπως μου είπε, αλλά κρύφθηκα μέσα στο δάσος και περίμενα να δω ποιος θα πλησιάσει να τα πάρει.

Ενώ περίμενα, ακούω τη φωνή πίσω μου (ήταν σκοτάδι και δεν έβλεπα) να μου λέει:

«Παρ΄ όλο που σου είπα ότι δεν πρέπει να με δεις και να μην έχεις περιέργεια, αλλά να κάνεις το καλό αυτό έργο

δίνοντάς μας τα παξιμάδια, εσύ δεν υπήκουσες. Άφησες την περιέργειά σου να σε νικήσει.

Γιατί είσαι περίεργος ; Εσύ έχεις τον μισθό σου από τον Θεό για την ελεημοσύνη που κάνεις.


Προσέξτε.

Γιατί οι μοναχοί σήμερα δεν προσέχουν να εξυγιάνουν και να θεραπεύσουν τον εσωτερικό άνθρωπο,

αλλά μόνο το εξωτερικό σχήμα φέρουν.

Επειδή άφησες την περιέργειά σου να σε νικήσει, να το πάρεις πίσω το παξιμάδι και άλλη φορά δεν θα φέρεις».

«Έφυγα και γύρισα στο κελί μου. Το πρωί βρήκα τα παξιμάδια όπως τα άφησα.

Έκτοτε δεν άκουσα άλλη φορά την φωνή εκείνη να μου ζητά παξιμάδια και να μου ορίζει το μέρος όπου να τ΄ αφήσω».


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑΣΤΙΚΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ,
ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ ΑΓΙΟΣ «ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ»
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 2011, σ. 364 κ.ε.


yiorgosthalassis

[XAPA]

Γεννήθηκα Ορθόδοξος

Αυτό το θαύμα μου το ανέφερε κάποιος Μοναχός από το Άγιο Όρος.


Ήταν ένας πατέρας που μεγάλωνε ένα ανάπηρο παιδί, μόνος του.

Το παιδί ήταν κατάκοιτο στο κρεβάτι. Κάποια στιγμή έφτασε σε τεράστιο οικονομικό αδιέξοδο.

Τότε εμφανίστηκε κάποιος άνθρωπος στην ζωή του, που άρχισε να τον βοηθά χρηματικά προς χάριν του παιδιού.

Τον βοήθαγε για πολύ καιρό, ώσπου κάποια στιγμή ο πατέρας του είπε «σου χρωστάω την ζωή μου».

Μόλις το άκουσε αυτό ο άνθρωπος του είπε: «θέλω να έρθεις μαζί μου σε μια συγκέντρωση».


Έτσι κι έγινε, κάποια μέρα κλείδωσαν το κατάκοιτο παιδί στο σπίτι και πήγαν σε κάποιον χώρο όπου γινόταν η συγκέντρωση.

Εκεί ο πατέρας διαπίστωσε ότι ήταν συγκέντρωση των Ιεχωβάδων.

Σκέφτηκε να μείνει για να μην τους προσβάλλει.

Μόλις τελείωσε η συγκέντρωση και έφευγε ο κόσμος, του είπε ο ”ευεργέτης” «εσύ μείνε».

Πήγαν τον πατέρα σε ένα άλλο δωμάτιο, όπου ήταν Χριστιανικές εικόνες πάνω στο πάτωμα και του είπε

«Μου ανέφερες ότι μου χρωστάς την ζωή σου. Πάτησε λοιπόν τις εικόνες και γίνε μάρτυρας του ιεχωβά».


Ο πατέρας ευθύς απάντησε «Εγώ Ορθόδοξος γεννήθηκα και Ορθόδοξος θα πεθάνω.

Την ζωή μου είπα ότι σου χρωστάω, όχι την ψυχή μου».

Τότε τον ξυλοκόπησαν άγρια και τον πέταξαν στον δρόμο.

Ο αιμόφυρτος πατέρας πήρε ένα ταξί και παρά την προτροπή του ταξιτζή να τον πάει στο νοσοκομείο, εκείνος πήγε σπίτι.

Έξω από το ξεκλείδωτο πλέον σπίτι του, είδε το παιδί του να τρέχει και να γελά όπως όλα τα παιδάκια.

Με έκπληξη ρώτησε το παιδί τι έγινε και εκείνο του είπε τα λόγια

«Ήρθε ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με σήκωσε και μου είπε:

Αυτή την στιγμή ο πατέρας σου μαρτυράει για Εμένα»…



panagiamegalohari.gr

[XAPA]

Tώρα πιστεύω ότι υπάρχει Xριστός!



Πως έγινε το θαύμα αυτό;

Ευλόγησε ο Χριστός, που ζει και θριαμβεύει εις όλους τους αιώνας.

Ναι, ο Χριστός! Άς Τον αγνοούν οι πολλοί…»


Συνέλαβαν κάποιον αντάρτη ἀπὸ τὰ βουνά και δεμένο τον έσερναν μέσα στην πόλη τῆς Κοζάνης και τον έρριξαν στη φυλακή.

Όταν το έμαθε ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης πήγε στην φυλακή για να τον δη. Αυτός ήταν εχθρός του.

Πολλές φορές προσπάθησε να τον σκοτώση, αλλά δεν τα κατάφερε…

Οι υπεύθυνοι των φυλακών δεν τον άφηναν να περάση και του είπαν…

– π. Αυγουστίνε αυτόν έρχεσαι να δης; Του έφερες και φαγητό;

Όχι φαγητό, αλλά δηλητήριο να του δώσης.

Και τους απάντησε:

– Όπως ερχόμουν σ΄ εσάς και έφερνα φαγητό στη φυλακή(*) και όχι δηλητήριο,

το ­ίδιο θα κάνω και σ΄ αυτόν τον φυλακισμένο».

Τον άφησαν τότε να περάσει. Όταν άνοιξε η πόρτα και τον είδε, έκλαυσε.

Ήταν σε άθλία κατάσταση. Kαι είπε·

– Πάτερ Aυγουστίνε, εσύ ήρθες να με δης!

– Oύτε η γυναίκα μου, ούτε τα παιδιά μου, οὔτε κανένας δεν ενδιαφέρεται πλέον για μένα… Tώρα πιστεύω ότι υπάρχει Xριστός!



(*) Ὅλοι οἱ φυλακισμένοι τὴν Γερμανικὴ κατοχὴ, ἀλλὰ καὶ ἀργότερα συντηροῦνταν ἀπὸ τὰ συσσίτια

που ἔκανε ὁ π. Αὐγουστῖνος στην Κοζάνη, ποὺ ἔφτασαν ἡμηρεσίως μέχρι 8.500 πιάτα.


ekdoseisxrysopigi

[XAPA]

Εγώ παιδάκι μου θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια.
Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη



Κάποιος άπιστος συναντήθηκε κάποτε με έναν πάμφτωχο ερημίτη καλόγερο.

Και του λέει ο άπιστος:

– Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις!

Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό, που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει…

Ο ασκητής μειδίασε και του είπε:

– Και εγώ παιδάκι μου θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία, που είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου!…

– Είναι δυνατόν; είπε με απορία άπιστος.

Ποιά θυσία κάνω εγώ, που είναι μεγαλύτερη από την δική σου;

– Εγώ παιδάκι μου θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια.

Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη.

Ποιός λοιπόν από τους δυό μας, κάνει μεγαλύτερη θυσία;…

Ο άπιστος προβληματίστηκε.

Σκέφτηκε: και αν πράγματι μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;

Αυτό έγινε αιτία να έρθει »εις εαυτόν» και σιγά – σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή,

άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.



Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα


panagia-ierosolymitissa

[XAPA]

Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος…


Ποτέ ο διάβολος δεν αρχίζει τη μάχη από τα μεγάλα και σοβαρά αμαρτήματα.

Προτιμά να αγωνιστεί για να πείσει τον άνθρωπο να κάνει μία μικρή παράβαση σε ένα μικρό σφάλμα.

Εδώ έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας. Ευκολότερα κανείς προχωρεί σε μία μικρή υποχώρηση.

Έτσι αρχίζει το ξήλωμα και ο κατήφορος. Το μικρό οδηγεί στο μεγαλύτερο.

Και σιγά-σιγά φθάνει ο άνθρωπος στην έσχατη αθλιότητα. Γιατί; Γιατί δεν πρόσεξε στο πρώτο ολίσθημα.


Ο Ιούδας δεν έγινε μονομιάς προδότης. Άρχισε με την κλοπή ενός μικροποσού. Προχώρησε σε μεγαλύτερο.

Έγινε δέσμιος της φυλαργυρίας. Οδηγήθηκε στην προδοσία του Διδασκάλου Του.

Πάντοτε η αρχή των πιο μεγάλων κακών γίνεται με τρόπο ανεπαίσθητο.

Οι μεγάλοι διαρρήκτες ξεκίνησαν κλέβοντας ένα αυγό.

Και οι μεγάλοι απατεώνες άρχισαν τη δράση τους από μερικά αθώα ψέματα.


Πράγματι αυτά που φαίνονται μικρά και ασήμαντα είναι τα πιο επικίνδυνα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας γι΄αυτό το θέμα έλεγε

ότι ακριβώς επειδή οι άνθρωποι νομίζουν μικρό το αμάρτημα για τούτο εκείνος λυπάται και ανησυχούσε περισσότερο.


Τέχνασμα φοβερό και επιτυχημένο του διαβόλου είναι να μας ωθεί σε νομιζόμενα μικροσφάλματα.

Μία πρώτη υποχώρηση ζητά. Εάν του την παραχωρήσουμε, τότε εκείνος κάνει ένα είδος κατοχής στην ψυχή μας

και υφαίνει τα δίχτυα της αιχμαλωσίας μας.


Μικρή και ασήμαντη λεπτομέρεια στον όλο μηχανισμό του αυτοκινήτου ο πίρος που συγκρατεί τον τροχό.

Εάν όμως αυτός λείψει, ο τροχός θα φύγει και το δυστύχημα θα ακολουθήσει.

Από ένα καρφί χάθηκε κάποτε μία μάχη. Έλειπε ένα καρφί από το πέταλο του αλόγου που ίππευε ο στρατηγός.

Κατά τη μάχη λόγω χαλαρότητος, έφυγε και το δεύτερο καρφί και το τρίτο. Έπειτα έφυγε όλο το πέταλο.

Το άλογο, χωρίς πέταλο σκόνταψε, έπεσε, έριξε καταγής τον αναβάτη, τον σκότωσε. Το ακέφαλο στράτευμα ηττήθηκε.



Από το βιβλίο «Πόλεμος κατά του Σατανά», Μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου


simeiakairwn.

[XAPA]

Μια ωφέλιμη διδασκαλία (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)


Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος, ο περίφημος διδάσκαλος του ασκητισμού, αποφάσισε κάποτε

ν’ αφήση για λίγο την πολυπόθητη ησυχία του στην έρημο και να κατέβη στην πόλη.

Είχε επιθυμία να προσκυνήση τα άγια λείψανα, που βρίσκονταν τότε στην ΄Εδεσσα,

αλλά και να συναντηθή με εκκλησιαστικούς άνδρες, για να συζητήση μαζί τους δογματικές αλήθειες.

Ζούσε σε μια εποχή, που η ορθή πίστη χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές από φοβερές αιρέσεις.


- Κύριε, προσευχήθηκε προτού ξεκινήσει, στείλε μου μπροστά μου,

καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο που να με διδάξη.

Μα τη στιγμή που έμπαινε στην πολυάνθρωπη Έδεσσα, ο πρώτος άνθρωπος που βρέθηκε στο δρόμο του,

ήταν μια κοινή γυναίκα, που στάθηκε και τον κύτταζε αδιάντροπα.

Ο Όσιος παραπονέθηκε στον Κύριο, που παραχώρησε να βρη το αντίθετο απ’ ότι είχε ζητήσει.

’Υστερα γύρισε αυστηρό το βλέμμα του στη γυναίκα και της είπε απότομα, για να της προκαλέση κάποια συστολή:

- Απορώ πώς δεν κοκκινίζεις από ντροπή που τολμάς να με κυττάζης με τόση επιμονή.

- Εγώ του αποκρίθηκε εκείνη μ’ ετοιμότητα, κάνω αυτό που μου ταιριάζει.

Από την πλευρά σου πλάστηκα, εσένα πρέπει να κυττάζω.

Του λόγου σου όμως, που πλάστηκες από το χώμα,

καλά θα κάνης να έχης διαρκώς το βλέμμα σου ριγμένο σ’ αυτό.

Παίρνοντας τόσο σωστή απάντηση ο μέγας Όσιος, ευχαρίστησε μ’ ευγνωμοσύνη τον Θεό.

Πιο ωφέλιμη διδασκαλία απ’ αυτή δεν του χρειαζόταν πλέον.



proskynitis

[XAPA]

“Να είσαι ήρεμος σαν το βάθος της θάλασσας…”


-ΛΟΓΟΙ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ-


~Ας κυματίζει η ζωή γύρω σου σαν φουρτουνιασμένη θάλασσα,

εσύ να φροντίζεις να είσαι ήρεμος με την ψυχή σου σαν το βάθος της θάλασσας.

Ένας στρατηγός κοίταζε ψυχρά τον στρατό του στη μάχη,

πώς πηγαίνουν την μια στιγμή μπροστά την άλλη πίσω.


Όταν οι φοβισμένοι υπασπιστές του μετέφεραν την ολοκληρωτική ήττα, αυτός δεν άλλαξε καθόλου.

«Πώς έτσι;» τον ρωτούσαν αργότερα. Και αυτός απάντησε:

«Όταν με γέννησε η μητέρα μου, εγώ δεν ήξερα ούτε για ήττα, ούτε για νίκη.

Γιατί σαν ώριμος άνθρωπος δεν θα μπορούσα να έχω την ίδια στάση που είχα σαν βρέφος;».

Ή εκείνα τα παρόμοια λόγια του δίκαιου Ιώβ:

«Γυμνός βγήκα από την κοιλία της μητέρας μου, γυμνός και θα επιστρέψω» (Ιώβ α΄,21).


Μια μητέρα μάλωνε τον γιό της, που τρία χρόνια ταξίδευε στον κόσμο.

«Άφησες το σπίτι σου και έφυγες να περιπλανιέσαι!»

– «Κάνεις λάθος, μητέρα», απάντησε ο γιός, «τα πόδια μου και τα μάτια μου περιπλανιόντουσαν στον κόσμο,

όμως εγώ και τα τρία χρόνια τα πέρασα μαζί σου κάτω από αυτή τη στέγη».

Ο άνεμος μπορεί να κουνήσει μια βελανιδιά όσο θέλει, η ρίζα της βελανιδιάς θα παραμείνει ήρεμη.

Η βελανιδιά ρίζωσε βαθιά στη γη, και τούτο είναι εκείνο που την σώζει απ’ όλους τους ανέμους.

Έτσι κι εσύ πρέπει με την ψυχή, με τη ρίζα της ψυχής σου,

βαθιά να ριζώσεις στον Θεό και τούτο είναι το μόνο που μπορεί να σε σώσει

απ’ όλους τους επικίνδυνους κυματισμούς και τις αμφιταλαντεύσεις.


από το βιβλίο: «Στοχασμοί περί καλού και κακού» – Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (Εκδόσεις – Εν πλω).



iliaxtida.

[XAPA]

Είμαστε ξεχειλισμένες κούπες… που πρέπει να αδειάσουμε!



Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφτεί έναν Άγιο ερημίτη.

Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μία φτωχική καλύβα.


– Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε έκανα πολύ δρόμο για να έρθω εδώ…

– Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.

– Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού…, άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.

– Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι, επέμεινε ο γέροντας.

– Τώρα διευθύνω μία μεγάλη επιχείρηση…, συνέχιζε να περιαυτολογεί ο ξένος.

– Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ, είπε ο ερημίτης συνεχίζοντας να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.

– Μα εσείς την ξεχειλίσατε πάτερ· το τσάι χύνεται απέξω! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.

– Και εσύ μοιάζεις με αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα! απάντησε τότε ο σοφός γέροντας.

Αν δεν αδειάσεις, ευλογημένε, έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς,

πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα που ξέρω;



(Μηνύματα από την λυχνία, τόμος Γ, αρχιμ. Βαρνάβα Λαμπροπούλου,σελ.26-27)

sostis.gr