Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Το Θαβώριο φως έλουσε, Ελληνοαμερικάνο οικογενειάρχη και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Ο γέροντας μου διηγήθηκε την εξής ιστορία: «Μία φορά είχε έρθει εδώ ένας Ελληνοαμερικάνος γιατρός.

Ορθόδοξος ήταν, αλλά δεν είχε πολλά με τη θρησκεία… Ούτε τη νηστεία της Παρασκευής δεν κρατούσε…

ούτε πολύ πήγαινε στην Εκκλησία.

“Έζησε μία εμπειρία και ήθελε να τη συζητήσει.

“Ένα βράδυ, ενώ προσευχόταν στο διαμέρισμά του «άνοιξε ο ουρανός».

“Ένα φως τον έλουσε, και χάθηκε το ταβάνι και οι σαράντα όροφοι από πάνω του.

Βρισκόταν λουσμένος μέσα στο φως για πολλή ώρα, δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο!

Θαύμασα! Γιατί ένοιωσα και κατάλαβα ότι ήταν «εκ Θεού». Ήταν πραγματικό… Είδε το «άκτιστο φως»(*).

Τι έκανε στη ζωή του; Πώς ζούσε και αξιώθηκε τέτοια θεία πράγματα;


Ήταν παντρεμένος, είχε γυναίκα και παιδιά. Του λέει η γυναίκα του:

«Βαρέθηκα να ασχολούμαι με το σπίτι, θέλω να πηγαίνω καμιά βόλτα».

Ε! δεν δούλευε κιόλας, άρχισε να γυρίζει με τις φίλες της και να τον τραβάει κάθε βράδυ έξω.

Μετά από λίγο διάστημα, του λέει: «θέλω να βγαίνω μόνη μου με τις φίλες μου».

Το δέχτηκε και αυτό για χάρη των παιδιών του. Μετά, «θέλω να πάω μόνη μου διακοπές…»

Τι να κάνει; της έδινε και λεφτά και το αυτοκίνητο.

Μετά ζήτησε να της νοικιάσει ένα διαμέρισμα να ζει μόνη της, κουβαλούσε και τους φίλους της εκεί.

Της μιλούσε, τη συμβούλευε, «βρε τι θα νοιώθουν τα παιδιά μας;» Τίποτα αυτή.

Στο τέλος του πήρε πολλά λεφτά και έφυγε. Στεναχωριόταν!

Μετά από λίγα χρόνια έμαθε ότι είχε καταντήσει πόρνη στα μαγαζιά του Πειραιά!


Στενοχωρήθηκε! Έκλαιγε! Σκεφτόταν να πάει να τη βρει. Τι να της πει όμως;…

Γονάτισε να προσευχηθεί: «Θεέ μου… φώτισε με, τι να πω… τι να κάνω… για να σωθεί αυτή η ψυχή…».

Βλέπεις την πονούσε. Ήθελε «να σωθεί αυτή η ψυχή».

Ούτε αντρικός εγωισμός, ούτε μνησικακία, ούτε περιφρόνηση… πονούσε για την κατάντια της. Ποθούσε τη σωτηρία της.

Τότε άνοιξε ο Θεός τον ουρανό… τον έλουσε με το φως Του.

Βλέπεις;… Βλέπεις;… Αυτός στην Αμερική… σε τι περιβάλλον ζούσε;…

Ενώ πόσοι ζούμε μέσα στο Άγιον Όρος, μέσα στους Αγίους, μέσα στη χάρη της Παναγίας και προκοπή δεν κάνουμε!

Δόξα τω Θεώ! Δόξα τω Θεώ!»



Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 27-29

(*) «άκτιστο φώς»: Λέγεται άκτιστο, δηλαδή αδημιούργητο, χωρίς αρχή, δηλαδή θεϊκή ενέργεια, Θεός. Υψηλότατοι πνευματικοί ασκητές το ζουν. Ποθητός στόχος της ασκητικής ζωής. Θεωρείται εμπειρία θέωσης. Μετέχει η ανθρώπινη στη Θεία ενέργεια, «…θείας φύσεως κοινωνοί…».

iconandlight

[XAPA]

Το «εισιτήριο» για τον παράδεισο.


αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος



Απόκτησε ταπεινό φρόνημα και θα σωθείς.

Ο παράδεισος είναι γεμάτο ταπεινούς ανθρώπους, όχι αναμάρτητους.

Διότι την αναμαρτησία την κατέχει μόνο ο Κύριός μας.

Οι υπόλοιποι αμαρτωλοί και ατελείς, ασθενείς και επιρρεπείς είμαστε σε πάθη και λάθη.

Γι’αυτό το «εισιτήριο» για τον παράδεισο δεν θα το βρεις μέσα στην τελειότητα, διότι αυτή δεν μπορεί να κατορθωθεί·

θα το βρείς μέσα στην ταπείνωση και την απλότητα.


Η αγιότητα γεννάται μέσα σε καρδιές που δεν έχουνε στόχο την προβολή και την δόξα,

ούτε την ηθική τους τελείωση ή την επίτευξη κάποιων αρετών (ως ατομικά κατορθώματα),

αλλά έχουνε στόχο τον Χριστό και τον συνάνθρωπο.


Όλοι κάνουμε λάθη, όλοι μας έχουμε κάποια πάθη.

Το θέμα είναι να έχουμε ταπείνωση ώστε (τουλάχιστον) να μην ασχολούμαστε

με τις ζωές των άλλων και τους κατακρίνουμε, να βλέπουμε την δική μας καμπούρα.

Και βλέποντας και αναγνωρίζοντας τις ελλείψεις μας να πλησιάζουμε τους συνανθρώπους μας με έλεος και συγκατάβαση,

με φρόνημα απλό και αγαπητικό και όχι με εμπάθεια και κακία.


Το θέμα είναι να έχουμε ταπείνωση ώστε να πλησιάζουμε τον Θεό με αίσθημα σεβασμού και χρέους

και όχι με έπαρσης και αλαζονείας. Δεν μας χρωστά τίποτα ο Θεός. Εμείς χρωστάμε τα πάντα στον Θεό.


Όσες «αρετές» κι αν έχουμε, όσα ασκητικά παλαίσματα κι αν έχουμε κατορθώσει και πάλι χρεώστες είμαστε προς τον Θεό.

Δεν μας έχει ανάγκη ο Θεός, ούτε τις αρετές μας έχει ανάγκη, ούτε τις νηστείες μας, ούτε τις προσευχές μας,

ούτε την «καθαρότητά» μας.

Εμείς έχουμε ανάγκη τον Θεό και τα κάνουμε όλα αυτά ως αντίδωρο για την αγάπη Του.


Ταπείνωση ας αποκτήσουμε.

Που σημαίνει να μοιάσουμε στον Χριστό μας, ο οποίος είναι το παράδειγμα ζωής μας, ο οποίος μας είπε ξεκάθαρα:

«Μάθετε απ’ εμού, ότι πράος είμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. ια’ 29).


yiorgosthalassis

[XAPA]

"Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία"


Σ’ένα από τα μεγάλα χωριά της Αιτωλοακαρνανίας συνέβη το εξής περιστατικό.

Η μητέρα μιας κοπέλας, καλή και ευσεβής, έφυγε για την αιώνια Βασιλεία του Θεού...

Πράγματι, ήταν μια γνήσια χριστιανή σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής της.

Την Κυριακή, εκτός αν ήταν άρρωστη, πρωί-πρωί ξεκινούσε για την Εκκλησία κι εκεί η καθαρή και φιλόθεη ψυχή της

πραγματικά συναντούσε κι ερχόταν σε επικοινωνία με τον Θεό.


Συχνά-πυκνά κοινωνούσε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που της έδινε ζωή και δύναμη.

Και η κόρη της καλή κοπέλα ήταν, αλλά μετά τον θάνατο της μητέρας της αραίωσε τον εκκλησιασμό

και δεν πήγαινε τακτικά στην Εκκλησία. Κι αν πήγαινε, πήγαινε προς το τέλος.

Και για να δικαιολογηθεί στη συνείδησή της, που την έτυπτε, προφασιζόταν ότι είχε πολλές δουλειές,

την φροντίδα των ζώων και δεν την έφθανε ο χρόνος.

Οι συνηθισμένες προφάσεις, ενώ, όταν θέλει ο άνθρωπος, βρίσκει λύσεις για όλα.


Έτσι συνεχιζόταν αυτή η κατάσταση και η ψυχή της όσο πήγαινε και πάγωνε,

όπως ένα κάρβουνο, όταν το βγάλεις έξω από την φωτιά σβήνει και παγώνει!

Ένα βράδυ όμως, κατ’ ευδοκίαν Θεού, έγινε η άνωθεν παρέμβαση.

Δηλαδή της εμφανίστηκε στον ύπνο της η κεκοιμημένη μητέρα της μέσα σε άπλετο φως

και της είπε στοργικά τα εξής αξιοπρόσεκτα λόγια:

– Κόρη μου, να πηγαίνεις την Κυριακή στην Εκκλησία.

Εμείς εδώ επάνω, εκείνη την ώρα είμαστε όλοι κάτω από τον Παντοκράτορα

και χαιρόμαστε όταν βλέπουμε κάποιον δικό μας να έρχεται στην Εκκλησία να δοξολογεί τον Θεό!

Και πρόσθεσε:

– Να πηγαίνεις παιδί μου πρωί, ν’ ακούς τα ωραία λόγια του Όρθρου και όχι στην τρίτη καμπάνα.


Αυτό το θεόσταλτο όνειρο συγκλόνισε την κόρη.

Από τότε κάθε Κυριακή πρωί-πρωί πηγαίνει πρόθυμα στην Εκκλησία.

Έχει πια την βεβαιότητα ότι θα παίρνει κι εκείνη την ευλογία του Παντοκράτορα, αλλά και την ευχή της μανούλας της.

Αυτό βέβαια ισχύει για όλους. Ας το σκεφθούμε…



Πηγή: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Ουράνια μηνύματα. Θαυμαστά γεγονότα»
ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΑΣΤΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΟΣ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ, ΔΩΡΙΔΑ 2009

diakonima.gr

[XAPA]

Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου…



Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου...

Θα φύγω από τον τόπον αυτόν των πειρασμών!

Αυτήν την απόφαση έλαβε ένας μοναχός, που νόμιζε ότι του έφταιγε ο τόπος

και τα πρόσωπα του περιβάλλοντος εις το όποιον ζούσε, το μοναστήρι δηλαδή και οι συνάδελφοί του.

Δια να θυμώνει τόσον συχνά, διά να χάνει την ειρήνη του, διά να φιλονική και να ευρίσκεται εις διάστασιν,

να φταίνε οι άλλοι.


Έτσι σκέφτηκε. Απεφάσισε, λοιπόν, να αποσυρθεί σε κάποιο ερημικό μέρος, διά να απαλλαγή από τούς πειρασμούς,

να ζήσει ειρηνικά και να προαχθεί εις την αρετή.

Και πραγματοποίησε την απόφαση του, Έπειτα από αρκετούς κόπους εγκατασταθεί εις το ερημικό μέρος πού διάλεξε.

Και όμως, οι, πειρασμοί, δεν έλειψαν.

Την μία ημέρα πήγε να πιάσει την στάμνα του και την αναποδογύρισε.

Προσπάθησε να την σηκώσει, αλλά πάλι του έπεσε.


Αυτό ήταν ικανό να του ανάψει τέτοιο θυμό, ώστε να την πετάξει κάτω και να την κάνει κομμάτια.

Την άλλην ημέρα, την στιγμήν πού προσπαθούσε να σπάσει ένα κλαρί… πλήγωσε το χέρι του και ξαναθύμωσε.

Μετ’ ολίγον ο αέρας του ανέτρεψε την πόρτα της καλύβας του και ξαναθύμωσε.

Στην συνέχεια είδε ότι τα νυχτοπούλια του τάραξαν τον ύπνο την νύχτα οι μύγες πού τον ενοχλούσαν την ημέρα,

όλα τα στοιχεία της φύσεως γίνοντο και μία νέα αφορμή να θυμώνει.


Δεν χρειάζεται πλέον πολλή φιλοσοφία να καταλάβει την αιτία του κακού:

Δεν μπορώ να είμαι ειρηνικός, ούτε στην έρημο, είπε, και τούτο διότι δεν μου φταίνε οι άλλοι, αλλά εγώ.

Το κακό δεν είναι απέξω, αλλά από μέσα μου.


Γύρισε, λοιπόν, εις το μοναστήρι του και με συστηματική προσπάθεια πού στράφηκε προς τον εαυτόν του και

όχι προς τούς άλλους, κατόρθωσε με την χάριν του Θεού να δαμάσει το πάθος του, να γίνει ταπεινός,

να μη κατηγορεί τούς άλλους, και να βρει την ειρήνη του όχι εις την φυγή και την απομόνωση,

αλλά εις την αυταπάρνησή και την ταπείνωση.


Και σκέφθηκα: Αλήθεια, με πόση άνεση, πόσο εύκολα βρίσκουμε ενόχους για την ταραχή μας,

τις αρνητικές μας συμπεριφορές, τα ξεσπάσματα μας!

Πόσο ανεύθυνα φορτώνουμε τις παραβάσεις μας στους ώμους των άλλων!

Λέμε με Επιπολαιότητα: Εάν δεν μου φερόταν έτσι εάν δεν γινόταν αυτό… Εάν δεν μου μιλούσαν έτσι… .

Εάν δεν κάνανε εκείνο…


Δηλαδή πάντα οι άλλοι, Μόνον οι άλλοι.

Εγώ δεν έχω κάποια ευθύνη για τις συμπεριφορές μου;

Δεν γνωρίζω το σωστό, το πρέπον, το θέλημα του Θεού;

Είναι έντιμο να λέμε πώς φταίνε ο άλλοι γι’ αυτό πού είμαστε εμείς, για την δική μας ποιότητα;

Είναι άνανδρο να μην Αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας γι’ αυτά πού κάνουμε, γι’ αυτά πού σκεφτόμαστε.

Πρέπει να συνειδητοποιήσω πώς οι άλλοι δεν είναι για μένα ή κόλαση μου,

εγώ δεν είμαι γι’ αυτούς ο παράδεισός τους.

Εάν φερθούμε έξυπνα εν Χριστώ, οι συμπεριφορές των άλλων μπορούν να είναι για μάς προσκλήσεις,

για να δουλέψουμε περισσότερο τον δικό μας χαρακτήρα.

Είναι χρόνος χαμένος, ευκαιρίες χαμένες, αυτά τα άνανδρα άλλοθι.


Οι άλλοι, όποιοι κι αν είναι αυτοί, τοποθετήθηκαν δίπλα μας από το χέρι της αγάπης του Θεού.

Είναι οι ευλογίες μας.

Οι χαρακτήρες των άλλων είναι ή σμίλη πού το δικό Του χέρι έβαλε δίπλα μας,

για να γίνουμε κομψοτεχνήματα και να αναπαύεται το βλέμμα του Θεού,

να δοξάζεται το όνομά του, να μας βλέπουν οι άλλοι και να φθάνουν μέχρι τον Θεό.

Εάν πολύ συχνά λέμε «και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα»,

τότε θα φθάσουμε δοξολογώντας στον ουρανό.

Γιατί εμείς είμαστε καλεσμένοι να χτίζουμε πάνω από τα αστέρια.

Επειδή όποιος χτίζει κάτω από τα αστέρια χτίζει πολύ χαμηλά.



agioritikovima

[XAPA]

Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων...

...πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου.



Σκέπασε τον αμαρτάνοντα, όταν δεν έχεις απ’ αυτό πνευματική ζημία.

Έτσι και αυτόν τον κάνεις να έχει θάρρος στον αγώνα του και εσένα σε στηρίζει το έλεος του Κυρίου σου.

Στήριζε με το λόγο σου τους ασθενείς και αυτούς πού έχουν λυπημένη καρδιά

και, όσο στο χέρι σου έχεις υλικά αγαθά, ελέησε τους και θα σε υποστηρίξει

η δύναμη του Θεού πού συντηρεί τα πάντα.

Να μοιράζεσαι τη λύπη των ανθρώπων πονώντας γι’ αυτούς στην προσευχή σου,

με όλη σου την καρδιά και θ’ ανοίξει μπροστά στις ικεσίες σου

ή πηγή του ελέους του Θεού.



proskynitis

[XAPA]

ΟΔΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα



Όταν οδηγούμε πρέπει να προσευχόμαστε, γιατί έτσι όχι μόνο ασφαλίζουμε τον εαυτόν μας,

αλλά κυρίως τον απέναντι που έρχεται, μην πέσει πάνω μας.

Εμείς μπορεί να προσέχουμε, αλλά πάντα εγκυμονεί ο κίνδυνος της απέναντης πλευράς.

Με την προσευχή αυτή, πολλοί άνθρωποι σώθηκαν, την τελευταία στιγμή δια θαύματος.

Γνώρισα κάποιον που έπεσε κεραυνός πάνω του και επέζησε!

Αν είναι δυνατόν, με τόσο ρεύμα που έπεσε πάνω του, να επέζησε!

Ωστόσο επέζησε, διότι την ώρα που έπεσε ο κεραυνός, είχε κατάθεση προσευχής.



Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


apantaortodoxias

[XAPA]

Εμφάνιση της Παναγίας σε αγωνιώσα μητέρα

Η Παναγία που πρόσεχε το παιδί


Προ καιρού, το Καλοκαίρι του 2009 , ήλθε ένα πούλμαν με προσκυνητές από το Χαλάνδρι.

Μία ευσεβής κυρία, ώριμη κατά την ηλικία, φανερά συγκινημένη μετά την προσκύνηση της ιεράς εικόνος της Θεομήτορος,

μας διηγήθηκε το ακόλουθο περιστατικό:


«Πριν μερικά χρόνια, είπε, που είχα το αγοράκι μου οκτώ ετών, εργαζόμουν, γιατί είχα ανάγκη, σ’ έναν γιατρό

και περιποιόμουν τον γέροντα και ασθενή πατέρα του.

Ένα πρωί όμως το αγοράκι μου ξημερώθηκε άρρωστο, με υψηλό πυρετό . Τι νάκανα που είχα ανάγκη το μεροκάματο;

Το άφησα μόνο του και του είπα:

- Σου βάζω δίπλα το τηλέφωνο. Όταν χτυπάει, θα το σηκώνεις και θα μου λες τι κάνεις.


Όταν έφθασα στο σπίτι του γιατρού, ο οποίος ήταν πολύ καλός άνθρωπος, με ρώτησε γιατί ήμουν στενοχωρημένη.

Του είπα ότι είχα άρρωστο το παιδί μου. Τότε μου είπε:

- Άφησες το παιδάκι άρρωστο για να έρθης να φυλάξης τον γέρο; Δεν έπρεπε. Πάρε το ένα τηλέφωνο , να δούμε πώς πάει.

Πήρα τηλέφωνο μπροστά του. Αλλά το παιδί δεν απαντούσε.

Δοκίμασε και μόνος του, αλλά κανένα αποτέλεσμα ! Τότε συγχυσμένος μου φώναξε:

- Κακούργα (!) Τρέξε γρήγορα στο παιδί σου!


Βγήκα σαν τρελλή απ’ το ιατρείο του στον δρόμο και άρχισα να ψάχνω για ταξί. Πουθενά όμως!

Λαχταρούσα να ιδώ ένα κίτρινο αυτοκίνητο (αυτό το χρώμα έχουν τα ταξί των Αθηνών) αλλά τίποτε…

Άρχισα να τρέχω με τα πόδια προς το σπίτι. Από την αγωνία έφθασε η ψυχή μου στο στόμα μου!

Έκλαιγα και προσευχόμουν στην Παναγία να με λυπηθεί και να μην έχει πάθει το παιδάκι μου τίποτε.

Και τότε… - ω εύσπλαχνη Μητέρα του Θεού! – παρουσιάστηκε μπροστά μου με θεία ομορφιά

και μ’ ένα μειδίαμα στοργικό, που έδιωξε αμέσως την ταραχή μου, έκανε μια κίνηση καθησυχασμού σε μένα.


Σταμάτησα προς στιγμή κατάπληκτη. Η παρουσία Της με γέμισε γαλήνη.

Αμέσως κατάλαβα το μήνυμά Της: «Ησύχασε ! Το παιδί είναι καλά!».

Μετά από αυτό χάθηκε από μπροστά μου.

Συγκινημένη κοίταξα ολόγυρά μου κι έκανα τον σταυρό μου.

Τότε τα μάτια μου έπεσαν στο κατάστρωμα του δρόμου. Εκεί υπήρχε πεσμένη μια χάρτινη εικόνα της Παναγιάς!

Την σήκωσα βιαστικά, Την φίλησα, Την έβαλα στο στήθος μου και συνέχισα τον δρόμο μου προς το σπίτι με σύντομο βάδισμα,

αλλά τώρα πιο ήρεμα.

Όταν έφθασα στο σπίτι, το αγοράκι μου το βρήκα καλύτερα απ’ ό,τι το άφησα.

Όταν το ρώτησα γιατί δεν σήκωσε το τηλέφωνο , μου είπε:

- Μαμά, δεν χτύπησε!

Την εικόνα που βρήκα στον δρόμο, εκείνη την αλησμόνητη ημέρα, την κορνιζάρισα και την έβαλα στο εικονοστάσι.

Σήμερα που ήρθα εδώ, αναγνώρισα στην εικόνα της Μονής σας την Παναγία της εικόνας που βρήκα!

Είμαι πολύ συγκινημένη . Μέχρι τώρα δεν ήξερα ποια Παναγία ήταν. Μεγάλη η Χάρη Της!»



Πηγή: «Η Μεγαλόχαρη Παναγία
η Βαρνάκοβα»
Θαύματα της Παναγίας
κ’η παράκλησή Της
2011


eisdoxantheou

[XAPA]

Πρόσεχε, μὴν πἀρουν τὰ μυαλὰ σου ἀέρα…

Ἅγιος Ἀντώνιος τῆς Ὄπτινα


Ἄκουσα, ὅτι ἡ οἰκογενειακή σας ζωή, τό σπίτι σας, δέν εἶναι ἔξω ἀπό ἀρρώστιες

καί ἀπό ἄλλες λυπηρές καταστάσεις, καί λυπήθηκα πολύ.

Καί παρακάλεσα τόν Κύριο, νά σᾶς ἐπισκεφθῆ μέ εὐσπλαχνία καί ἔλεος· καί νά θεραπεύσει τίς ἀσθένειές σας.

Τί νά κάμωμε; Ἔτσι τό θέλησε ὁ Κύριος: νά μή περνάει ἡ πρόσκαιρη αὐτή ζωή χωρίς πίκρες καί θλίψεις.


Ἡ ἁγία Γραφή λέγει: «πᾶσα κεφαλή εἰς πόνον καί πᾶσα καρδία εἰς λύπην» (Ἠσ. 1,5).

Δηλαδή: Δέν θά βρεῖς στόν κόσμο κεφάλι χωρίς σκοτοῦρες- καρδιά χωρίς πόνο καί στενοχώριες.

Καί αὐτό ἰσχύει ὄχι ἁπλά γιά κάθε ἄνθρωπο· ἀλλά καί γιά τούς ἁγίους!

Δέν ὑπάρχει ἅγιος, ποὺ – ὅσο ἅγιος καί τέλειος καί ἄν ἦταν

– νά πέρασε στή ζωή του χωρίς πόνο καί θλίψη, χωρίς νά ὑποφέρει.

Γιατί ὅμως; γιατί;


Ἀπαντάει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «Ἵνα μή ὑπεραίρομαι». Γιά νά μή πάρουν τά μυαλά μου ἀέρα!

Γιατί, ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τά ἔχει ὅλα καλά, μεγαλοπιάνεται (Β’ Κορ. 12,7).

Καί ὅποιος μεγαλοπιάνεται, σκέφτεται ἀπάνθρωπα· καί μιλάει καί ἐνεργεῖ ἀπάνθρωπα!

Ἄν λοιπόν ἅγιοι σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο ὑπόφεραν πολλά, γιά νά μήν πάρουν τά μυαλά τους ἀέρα,

0πόσο πιό πολύ εἶναι γιά μᾶς εὐεργεσία θεϊκή, ὅταν ὑποφέρουμε!

Πότε εἶναι γιά μᾶς ὁ πόνος εὐεργεσία;

Ὅταν μᾶς κάνει καί ψάχνουμε νά ἰδοῦμε, πῶς περπατᾶμε».

Ὅταν αὐτό δέν τό κάνουμε, ἀπό μόνοι μας, μᾶς χρειάζονται οἱ θλίψεις·

γιατί εἶναι ὁ μόνος τρόπος ποὺ μπορεῖ νά μᾶς κάμει νά ξυπνήσουμε.



Μετάφραση: +ὁ Ν. Μ.

Πηγή: Αγία Ζώνη

[XAPA]

Διάλογος ἑνός ζητιάνου καί ἑνός διάσημου θεολόγου

τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς


Ἡ ἀποδοχή μέ εὐχαριστία τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.


ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ ΧΡΙΣΤῼ Τῼ ΘΕῼ ΠΑΡΑΘΩΜΕΘΑ



«Στο βιβλίο του αγίου Ιωάννου Μαξίμοβιτς υπάρχει ένας διάλογος ενός ζητιάνου μέ ένα διάσημο θεολόγο.

Ο θεολόγος επί οκτώ έτη ακατάπαυστα παρακαλούσε το Θεό να του φανερώσει κάποιον άνθρωπο,

που θα μπορούσε να του δείξει τον πιό σίγουρο δρόμο για τη Βασιλεία των Ουρανών.


Κάποια μέρα που έφθασε στο αποκορύφωμα της προσευχής άκουσε μιά φωνή

«Πήγαινε και στην έξοδο της Εκκλησίας θα βρεις τον άνθρωπο που ζητάς».

Πηγαίνει βιαστικά στην Εκκλησία, όπου βρίσκει ένα γέρο ζητιάνο μέ κουρελιασμένα ρούχα

και πληγωμένα γόνατα και τον χαιρετά.


- «Καλό καί ευτυχισμένο πρωινό, γέροντα».

- «Ποτέ δέν είχα κακό καί δυστυχισμένο πρωινό». (ο άλλος εν αμηχανία διορθώνει)

- «Είθε να σου στείλει ο Θεός κάθε αγαθό»!

- «Ουδέποτε μου εστάλη κάτι μη αγαθό»!

(ο θεολόγος παραξενεύεται και του λέει)

- «Τι συμβαίνει με σένα, γέροντα; Εγώ σου εύχομαι κάθε ευτυχία».

- «Μά ποτέ δέν είμαι δυστυχής. Ζω σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Γιά το ζυγό που μου έδωσε ο Θεός ποτέ δεν δυσανασχέτησα και είμαι πάντοτε ευχαριστημένος».

- «Από που ήλθες εσύ, γέροντα, εδώ»;

- «Από τον Θεό».

- «Και που Τον βρήκες»;

«Εκεί που Τον άφησα στην αγαθή θέληση».

- «Ποιός είσαι, γέροντα, και σε ποιά τάξη ανήκεις»;

- «Οποιος κι αν είμαι, είμαι ικανοποιημένος μέ την κατάστασή μου,

γιατί βασιλεύς είναι αυτός που κυβερνά και διευθύνει τον εαυτό του».


Ο θεολόγος αποδέχθηκε τελικά πως ο δρόμος του ζητιάνου ήταν ο μόνος σίγουρος για τον Ουρανό,

δηλ. η τελεία παράδοση στό θέλημα του Θεού»



apantaortodoxias

[XAPA]

Γίνε σαν νεκρός και στις κακολογίες και στους επαίνους!

(από το Γεροντικόν)


Ένας αδελφός πήγε στον Αββά Μακάριο τον Αιγύπτιο και του λέει:

«Αββά, πες μου κάτι, πώς να σωθώ».

Και του λέει ο γέρων:

«Πήγαινε στο κοιμητήριο και βρίσε τους νεκρούς».

Πήγε λοιπόν ο αδελφός, ύβρισε και λιθοβόλησε.

Και γυρίζοντας, το ανέφερε στο γέροντα. Και του λέει:

«Τίποτα δεν σου είπαν;».

Και αποκρίνεται:

«Τίποτα».

Και του λέει ο γέρων: «Πήγαινε πάλι αύριο και εξύμνησέ τους».

Έφυγε ο αδελφός λοιπόν και πήγε και τους εξύμνησε, λέγοντας:

«Απόστολοι άγιοι και δίκαιοι».

Και ήλθε στο γέροντα και του είπε: «Τους εξύμνησα».

Και του λέει:«Τίποτα δεν σου αποκρίθηκαν;».

Είπε ο αδελφός:

«Τίποτα».

Του λέει ο γέρων:

«Είδες πόσο τους εξευτέλισες και τίποτα δεν σου αποκρίθηκαν και

πόσο τους εξύμνησες και καθόλου δεν σου μίλησαν;

Έτσι και εσύ γίνε νεκρός, αν θέλεις να σωθείς.

Μήτε την αδικία των ανθρώπων μήτε τους ύμνους τους να λογαριάζεις, όπως οι νεκροί. Και μπορείς να σωθείς»


(Είπε γέρων, εκδ. Αστήρ, Μακαρίου του Αιγυπτίου κγ, σελ. 155)


orthodoxia-ellhnismos.gr