Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο γερό – Κώστας, που τον υπηρετούσε η Παναγία


Αλλά και οι λαϊκοί πού μένουνε στο Άγιον Όρος παίρνουνε μία χάρη,

παρ’ ότι πολλές φορές βλέπουμε ότι δεν έχουνε και βίο σωστό και πολλές φορές ίσως μας σκανδαλίζουν.

Μερικοί λένε: «τι τους θέλουμε αυτούς τους κοσμικούς εδώ πέρα και δεν τους βγάζει έξω ή Ιερά Κοινότης».


Σε παλαιότερη εποχή, απ’ ότι μας λέει ο παπά-Ακάκιος των Παχωμαίων πού είναι μεγαλύτερος,

αποφάσισε ή Ιερά Κοινότης να τους μαζέψει όλους αυτούς -εμείς τους λέγαμε «ζεύγαλους» ή «καβιώτες»

- και να τους βγάλει έξω, να τους κάνη εξορία από το Άγιον Όρος,

διότι οι περισσότεροι από αυτούς μεθούσανε, πέφτανε στους δρόμους, ζούσαν άσωτη ζωή.


Τότε υπήρχαν τα καράβια τα μεγάλα, όπως το «Γεώργιος Φ», πού ερχότανε από Θεσσαλονίκη και πήγαινε Καβάλα,

και κάθε δεκαπενθήμερο περνούσε από την Δάφνη. Αυτή ήταν ή συγκοινωνία του Αγίου Όρους.

Όταν τους μαζέψανε εκεί στην Δάφνη, είπαν: «Μια πού είναι τώρα μαζεμένοι όλοι

-ίσως να ήταν καμιά πενηνταριά άτομα- να τους βγάλουμε μία φωτογραφία,

έτσι για ανάμνηση, για την ιστορία, να τους έχουμε».


Όταν έβγαλαν την φωτογραφία και εμφανίσανε την πλάκα, είδανε επάνω απ’ όλους αυτούς τους «ζεύγαλους»

την Παναγία μας να τους σκεπάζει. Παρουσιάστηκε η Παναγία στην πλάκα, οπότε αποφάσισαν οι πατέρες

να μη τους διώξουν: «Αφού ή Παναγία μας τους σκεπάζει, ποιοι είμαστε εμείς πού θα τους διώξουμε;».


Γνωρίσαμε έναν απ’ αυτούς, πού τον έλεγαν γέρο-Κώστα, ο όποιος έμενε στο Μπουραζέρι,

πριν να πάνε ακόμα εκεί οι πατέρες, όταν ήταν λίγοι Ρώσοι. Είχανε εξώσπιτα απ΄ έξω και ζούσανε

κάποιοι απ αυτούς τους «ζεύγαλους»· Σ’ ένα καλυβάκι εκεί ζούσε και ο γέρο-Κώστας.


Έναν βαρύ χειμώνα είχε πέσει πολύ χιόνι και ο γέρο-Κώστας αρρώστησε από γρίπη.

Είχε πέσει 60-70 πόντους χιόνι και δεν μπορούσε κανείς να πάει να τον δη.

Όταν έλιωσε το χιόνι, πήγαν οι άλλοι λαϊκοί, οι «ζεύγαλοι», εκεί να τον δουν, και του λένε:

«Γέρο-Κώστα πώς τα πέρασες με το χιόνι; Ποιος σου έφερνε ψωμί εδώ πέρα; Είχες τρόφιμα να περάσης;».

«Είχα αρρωστήσει, παιδιά, πολύ άσχημα και θα πέθαινα από γρίπη, αλλά μία μαυροφόρα κυρία ερχότανε,

άναβε την σόμπα μου και μ’ έκανε και τσάι. Μου ‘δινε και παξιμάδι και έτσι πέρασα αυτή την κρίση.

Αλλιώς θα πέθαινα, θα ήμουν πεθαμένος».

Τον υπηρετούσε ή Παναγία και αυτός το θεωρούσε τόσο φυσιολογικό…



πηγή: ieramonopatia.gr

[XAPA]

Ὁ δρόμος τῆς εὐτυχίας


Ὁ ἄνθρωπος εἶναι σὲ ὅλα ἀχόρταγος.

Θέλει νὰ ἀπολαύσει πολλά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ τὰ προφτάσει ὅλα.

Καὶ γι᾿ αὐτὸ βασανίζεται.

Ὅποιος ὅμως, φτάσει σὲ μία κατάσταση, ποὺ νὰ εὐχαριστιέται μὲ τὰ λίγα,

καὶ νὰ μὴ θέλει πολλὰ ἔστω καὶ κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἀποκτήσει, ἐκεῖνος λοιπὸν εἶναι εὐτυχισμένος.

Οἱ ἄνθρωποι δὲν βρίσκουν πουθενὰ εὐτυχία, γιατὶ ἐπιχειροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς τὸν ἑαυτό τους.

Ἀλλὰ ὅποιος χάσει τὸν ἑαυτό του, ἔχει χάσει τὴν εὐτυχία.


Εὐτυχία δὲν εἶναι τὸ ζάλισμα, ποὺ δίνουν οἱ πολυμέριμνες ἡδονὲς καὶ ἀπολαύσεις,

ἀλλὰ ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς καὶ ἡ σιωπηλὴ ἀγαλλίαση τῆς καρδιᾶς.

Γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Χριστός:«Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως:

οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε, ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ.

Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι».


Ξέρω καλά, τί εἶναι ἡ ζωὴ ποὺ ζοῦνε οἱ λεγόμενοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι.

Οἱ ἄνθρωποι, δηλαδή, ποὺ διασκεδάζουνε, ποὺ ταξιδεύουνε, ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ λογῆς - λογῆς θεάματα,

μὲ ἀσημαντολογίες, μὲ σκάνδαλα, μὲ τὶς διάφορες ματαιότητες.

Ὅλα αὐτά, ἀπὸ μακριὰ φαντάζουνε γιὰ κάποιο πρᾶγμα σπουδαῖο καὶ ζηλευτό!


Ἀπὸ κοντά, ὅμως, ἀπορεῖς γιὰ τὴν φτώχεια ποὺ ἔχουνε,

καὶ τὸ πόσο κούφιοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ξεγελιοῦνται μὲ αὐτὰ τὰ γιατροσόφια τῆς εὐτυχίας.

Βλέπεις δυστυχισμένους ἀνθρώπους, ποὺ κάνουνε τὸν εὐτυχισμένο!

Κατάδικους, ποὺ κάνουνε τὸν ἐλεύθερο!

Ἄδειοι ἀπὸ κάθε οὐσία!


Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη ἡ ψυχή τους! Καὶ γι᾿ αὐτὸ ἀνύπαρκτη καὶ ἡ «εὐτυχία» τους!

Τελείως ἀποξενωμένοι ἀπὸ τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!

Ἀλλὰ πῶς νὰ γίνει ψωμί, σὰν δὲν ὑπάρχει προζύμι;

Καὶ πῶς νὰ μὴν εἶναι ὅλα ἄνοστα, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἁλάτι;


Μὴ φοβᾶσαι, ἀδελφέ μου, νὰ μείνεις μοναχὸς μὲ τὸν ἑαυτό σου!

Μὴ καταγίνεσαι ὁλοένα μὲ χίλια πράγματα, γιὰ νὰ τὸν ξεχάσεις!

Γιατὶ ὅποιος ἔχασε τὸν ἑαυτό του, κάθεται μὲ ἴσκιους καὶ μὲ φαντάσματα μέσα στὴν ἔρημό του θανάτου.


Ἀγάπησε τὸν Χριστὸ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, περισσότερο ἀπὸ τὶς πεθαμένες σοφίες τῶν ἀνθρώπων.

Περισσότερο ἀπὸ κάθε τιμὴ καὶ δόξα ἐτούτου τοῦ κόσμου.

Καὶ μοναχὰ τότε, θὰ χαίρεσαι σὲ κάθε ὥρα τῆς ζωῆς σου.

Κανένας δρόμος δὲν βγάζει στὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς, παρὰ μόνο ὁ Χριστός, ποὺ σὲ καλεῖ

πονετικὰ καὶ ποὺ σοῦ λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».



Φώτης Κόντογλου (Ἀπὸ τὴν Συλλογή: Μυστικὰ ἄνθη)


inpantanassis

[XAPA]

Η Ελένη η παραδουλεύτρα…


Ζούσε στο όμορφο Καρπενήσι.

Από τα παιδικά της χρόνια τη συνόδευε η φτώχεια. Υπανδρεύθη έναν άνδρα σκληρό και αγροίκο.

Και μετά τον γάμο της εξακολούθησε να ξενοδουλεύη, για να επιβιώσουν,

γιατί τα έσοδα του συζύγου δεν επαρκούσαν ούτε για το δικό του ποτήρι.


Τα πόδια της κοντόσωμης γυναίκας είχαν στραβώσει από την δουλειά.

Έμοιαζαν με τις κουτσούρες του αμπελιού. Έτσι τα είχε χαρακτηρίσει ο μακαριστός πατέρας μου,

προσθέτοντας πως αυτή η γυναίκα πρέπει να είναι πολύ τυραννισμένη.

Τα βάσανα της ζωής και οι πόνοι της και οι σωματικές της κακώσεις την έκαναν να ταχθή στην Παναγιά την Προυσιώτισσα,

να Τη διακονή κάθε δεκαπενταύγουστο. Εκεί τη γνώρισα και μου εκμυστηρεύθηκε το μεγάλο θαύμα της ζωής της:


– Δούλευα, Γέροντά μου, από νύχτα σε νύχτα και το βράδυ με το παραμικρό έτρωγα ξύλο από τον σχωρεμένο τον άνδρα μου.

Με χτυπούσε στη γη, όπως τα παιδιά το τόπι στο γήπεδο.

Μια περίοδο δούλευα παραδουλεύτρα σ’ ένα γιατρό.

Ήταν καλοπληρωτής, αλλά κι αυτός σκληρός και δύστροπος σαν τον άνδρα μου.

Δεν μου επέτρεπε καμμιά κουβέντα να κάνω απ’ όσα άκουγα και έβλεπα στο ιατρείο του.

Κάποτε πήρα τα σκουπίδια να τα πετάξω.


Φορτώθηκα τον κάδο στην πλάτη και προχωρούσα μέσα στο παγερό απόβραδο για τον σκουπιδότοπο.

Όπως βάδιζα, άκουγα ένα σιγανό κλαυθμύρισμα. Γύριζα δεξιά, ζερβά∙ δεν έβλεπα κανέναν.

Άρχισα να σκιάζομαι, να σταυροκοπιέμαι, – πειρασμός λέγω – θα είναι.

Κανείς δεν φαίνεται στον δρόμο και το μωρουδίστικο κλάμα με συνοδεύει.

Έφθασα στον σκουπιδότοπο, άνοιξα το καπάκι του κάδου και βλέπω ένα μωρό στα αίματα να κλαίη.

«Παναγιά μου, τι να κάνω; Στον γιατρό δεν πρέπει να κάνω λόγο, αφού αυτός το πέταξε.

Στον σύζυγό μου πού να το δείξω; Θα με σφάξη σαν λαμπριάτικο αρνί ∙ άσε και τι θα βάλη στον λογισμό του».


Το πήρα στην ποδιά μου. Ήταν ζεστό. Κλαυθμύριζε. «Ζωντανό πλάσμα του Θεού δεν πάει η καρδιά μου να το πετάξω.

Θα το πάρω στο σπίτι μου κι ο Θεός βοηθός». Το φίλησα. Τα αίματα τρέχανε από το κεφαλάκι του.

Φαίνεται πως το χτύπησε το καπάκι του κάδου. Το ‘σφιγξα στην αγκαλιά μου για να το ζεστάνω, και τράβηξα για το σπίτι μου.

Τον κάδο στην πλάτη και το παιδί στην αγκαλιά.

Το ‘σφιγξα, Γέροντά μου, όπως σου ‘πα, όσο μπορούσα περισσότερο, για να το ζεστάνω.


Στο σπίτι δεν βρήκα κανέναν. Είπα μέσα μου: «Ο Θεός είναι μαζί μου».

Το έπλυνα από τα αίματα το τύλιξα στα κουρέλια μου, σε μια παλιά πουκαμίσα,

το θήλασα (ήμουνα μωρομάννα) και το έβαλα στη σκάφη που ζύμωνα το ψωμί να κουρνιάση το πουλί μου.

Το σταύρωσα και είπα: «Παναγιά μου, Προυσιώτισσα, χαρίτωσέ το να μη κλάψη».

Έγινε, Γέροντά μου, το θαύμα της Προυσιώτισσας. Ποτέ δεν έκλαψε!


Το τάιζα κρυφά και το κοίμιζα κάτω από το κρεβάτι μας. Όταν ερχόταν ο άνδρας μου, έτρεμα από φόβο.

Η καρδιά μου χτυπούσε σαν ρολόι, μη κλάψη και πού θα σταθώ.

Πέρασε ο καιρός και άρχισε να μπουσουλά.

Οπότε ένα μεσημέρι, την ώρα που τρώγαμε ξετρύπωσε το μωρό και ήρθε κάτω από το τραπέζι.

Μόλις το είδε ο άνδρας μου, γυάλισαν τα μάτια του σαν του λιονταριού.

– Τι είναι αυτό;- μου λέγει.

Τότε έκαμα τον σταυρό μου και του είπα το μυστικό. Συγκινήθηκε και το δέχτηκε σαν να ήταν δικό του.


Το παιδί αυτό σήμερα είναι νυμφευμένο και εργάζεται στο Καρπενήσι.

Από το παιδί αυτό έχω ένα ποτήρι νερό∙ από τα δικά μου τίποτες.

Έκλαιγε η κυρά – Ελένη, οσάκις έκανε λόγο γι’ αυτό το γεγονός.

Το διηγείτο τόσο ζωντανά, που ένιωθα πως κι εγώ πως βρισκόμουν μαζί της την ώρα που μετέφερε τον κάδο

και σκιαζόμουνα το κλάμα του μωρού, άνοιγα τον κάδο και κατάπληκτος έπιανα το πεταμένο βρέφος στην αγκαλιά μου.

Το ‘κρυβα στον αποκρέβατο με την ευχή ψάρι να γίνη, να μη κλάψη και βάλη σε ζάλη λογισμών τον γερο-σαμαρά.

Και συγκινούμουνα την εμφάνισή του στο φτωχό τραπέζι της Ελένης.


Την ρώτησα πολλές φορές:

– Νοιάστηκες να μάθης ποιοι ήταν οι γονείς του;

Και μου απαντούσε:

– Σε τι θα ωφελούσε αυτό; Εγώ το έχω δικό μου, το πονώ περισσότερο από τα δικά μου παιδιά.

Αυτό μ’ έκανε να συμβουλεύω τις παραδουλεύτρες των γιατρών: «Προσέχετε τι έχουν οι κάδοι που μεταφέρετε στα σκουπίδια».

Μπορεί να έχω αμαρτία που το ‘λεγα, αλλ’ εγώ το σύστηνα.

Το διηγούμαι και το γράφω, για να μείνη η μάννα Ελένη στην ιστορία και το θαύμα της Παναγίας γνωστό,

που κράτησε δύο χρόνια περίπου τον κλαυθμυρισμό του, για να μη προδώση την Ελένη.

Όλα τα οικονομεί ο Θεός, όταν σ’ Αυτόν ακουμπάμε.



orthognosia.blogspot.gr

[XAPA]

Μπορούμε να γνωρίζουμε το μέλλον μας; Τι να σκεφτόμαστε όσον άφορα το μέλλον μας;

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα



Έμείς οί άνθρωποι δέν ξέρουμε τί θά μας συμβεί ούτε τό επόμενο λεπτό.

Δέν γνωρίζουμε τί θά μας συμβεί γενικώς. Τό μέλλον μας, δέν εξαρτάται άπό εμάς.

Έμείς προγραμματίζουμε τή ζωή μας, ή ζωή όμως δέν εξαρτάται άπό εμάς.

Γι’ αυτό τό λόγο πρέπει νά ελευθερώσουμε τόν εαυτό μας άπό τέτοιες σκέψεις.


Παρόλο πού κάνουμε σχέδια διάφορα γιά τή ζωή μας, τό καλύτερο γιά μας είναι νά παραδώσουμε τή ζωή μας,

τό μέλλον μας στά χέρια του Κυρίου. Αυτός εΐναι πού προγραμματίζει καί γνωρίζει τι θά γίνει μέ έμας.

Έμείς πρέπει νά ελευθερωθούμε άπό τέτοιου είδους σκέψεις καί άπό τέτοιου είδους ερωτήσεις όπως: Τί θά γίνει; Πώς θά γίνει;

Πρέπει νά είμαστε ελεύθεροι, εντελώς αφημένοι στά χέρια του Κυρίου.


Σήμερα οί άνθρωποι ψάχνουν τήν ηρεμία, τήν ησυχία, τήν ελευθερία.

Αναζητούν τήν ελευθερία μέσω των απολαύσεων καί πιστεύουν πως μέσα σ’ αυτή τήν ελευθερία

υπάρχουν όλες οί απαντήσεις, όλα τά μυστικά, όλη η αλήθεια.

Δυστυχώς πολύ συχνά αυτή ακριβώς ή ελευθερία είναι σκλαβιά.


Καί έτσι οί άνθρωποι, ενώ αναζητούν τήν ελευθερία καταλήγουν νά είναι σκλάβοι.

Ακόμη καί όταν έχουν τά πάντα: χρήματα, πλούτη καί πάλι δεν είναι ελεύθεροι.

Είναι υπηρέτες τών υλικών αγαθών, σκλάβοι χωρίς ησυχία καί γαλήνη.

Ακόμη καί όταν νομίζουν ότι μπορούν νά κάνουν ό,τι θέλουν, νά πάνε όπου θέλουν ακόμη καί τότε δέν είναι ελεύθεροι.


Η ελευθερία του Κυρίου, είναι εκείνη η ελευθερία που απελευθερώνει τόν άνθρωπο από τήν τυραννία των σκέψεων.

Ό άνθρωπος έχει ησυχία μόνον όταν δέν τόν τυραννούν κακές σκέψεις.

Ο τέτοιου είδους άνθρωπος συνεχώς προσεύχεται.

Περιμένει τό καλό καί όλες τίς ελπίδες του τίς αφήνει στον Κύριο.


Ενεργεί σύμφωνα μέ τή συνείδηση του, αγωνίζεται καί προσπαθεί γιά τό καλύτερο.

Ό καλός άνθρωπος κάθε δουλειά τήν κάνει μέ όλη τήν καρδιά του.

Κάθε κίνηση του, κάθε λέξη πού λέει, κάθε σκέψη πού κάνει, κάθε έργο, όλα, πηγάζουν μέσα άπό τήν καρδιά του.

Είναι καλό ή ύπαρξη μας νά συμμετέχει ολόκληρη καί στην προσευχή καί στην δουλειά καί σ’ δλα…


Καί φυσικά νά μήν είμαστε άπό τήν πλευρά τών αδίκων. Ούτε νά πολεμάμε κανένα μέ τίς σκέψεις μας.

Είδικά μέ τίς σκέψεις μας νά μήν πολεμάμε κανένα.

Νά βρίσκουμε λύσεις μέ όλους. Νά λύνουμε ήρεμα τά προβλήματα μας μέ όλους.

Όταν κάποιος μας προσβάλλει νά μήν τό παίρνουμε κατάκαρδα.


Τώρα μας προσβάλλει ο ένας, άλλη φορά θά μας προσβάλλει άλλος.

Αύριο ποιος ξέρει ποιος θά μας στενοχωρήσει… Δέν πρέπει συνέχεια εμείς νά δίνουμε προσοχή σ’ αυτές τίς προσβολές…

Αυτές τις προσβολές πρέπει νά τίς νικήσουμε με τήν ησυχία μας, δέν πρέπει νά τίς παίρνουμε κατάκαρδα.

Να μην βάζουμε αυτά τα λόγια στην καρδιά μας.


Καί όταν δέν θά βάζουμε αυτά τά λόγια στην καρδιά μας, δέν θά τά παίρνουμε κατάκαρδα.

Θά αποκρούουμε τόν εχθρό, πού θέλει νά μάς προσβάλλει, μέ ηρεμία καί έτσι αυτός δέν θά καταφέρει

νά μάς χαλάσει τήν εσωτερική μας γαλήνη.

Υπάρχει περίπτωση πως και αργότερα θά προσπαθήσει νά μάς προσβάλλει.

Όταν όμως μάς δει νά παραμένουμε ήσυχοι θά σηκώσει τά χέρια του από εμάς.


Όλοι θαυμάζουν τόν άνθρωπο πού διατηρεί τήν εσωτερική του γαλήνη και τόν ρωτούν:

«Πώς καταφέρνεις νά είσαι τόσο ήρεμος;

Πώς απέκτησες αυτή τήν ηρεμία;

Σάν νά μήν σέ ενδιαφέρει αυτή ή ζωή.


Όλοι μας έχουμε νεύρα. Νευριάζουμε εύκολα μέ τίς προσβολές, ενώ εσύ τίποτα.

Δέν θυμώνεις μέ τίποτε… Πώς τό καταφέρνεις; Πώς είναι δυνατό;”

Στην ουσία βέβαια ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να κατακτήσει κάτι τέτοιο.

Ο Κύριος είναι που ενεργεί και φροντίζει.

Ο Κύριος προστατεύει την ησυχία μας όταν Του προσευχόμαστε συνέχεια…



Από το βιβλίο: Πνευματικές συζητήσεις, γέροντος Θαδδαίου,
εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη

inpantanassis

[XAPA]

Η εμφάνιση της Παναγίας στο Πόρτο Λάγος τον Αύγουστο του 2005 (φωτο)


ΠΗΓΗ.Εφημερίδα Χρόνος της Ξάνθης


Αφήγηση π. Νήφωνος, Ι. Μ. Βατοπεδίου Αγίου Όρους


Διαβάστε το ανατριχιαστικό περιστατικό που συνέβη στο Πόρτο Λάγοας τον Αύγουστο του 2005!

Δείτε τι έγραψε εφημερίδα την εποχή εκείνη.

Είμαστε συγκλονισμένοι γιατί αυτές τις ημέρες ψάλλαμε παρακλήσεις στην Παναγία μας, για την εορτή της Κοιμήσεώς της,

ειδικά όμως για ένα εννιάχρονο κοριτσάκι από την Κύπρο, την μικρή Αναστασία, που έπασχε από καρκίνο του πνεύμονα.

Την Κυριακή η μικρή Αναστασία κοιμήθηκε εν Κυρίω, και την Δευτέρα έγινε η κηδεία της στην Κύπρο.

Το απόγευμα στις 4 και μισή ένας προσκυνητής από την Καβάλα, άγνωστος σε εμάς

και χωρίς να γνωρίζει τίποτε για το κοριτσάκι πήγε να προσκυνήσει την Παναγία στην εκκλησία μας.

Βγαίνοντας από τον Ναό συναντήθηκε στην γέφυρα της εκκλησίας με μια μοναχή η οποία κρατούσε στο χέρι της ένα κοριτσάκι.

Η μοναχή του είπε ότι το κοριτσάκι δεν ήταν δικό της αλλά το παίρνει μαζί της και προχώρησε στην εκκλησία.

Ο νεαρός παραξενεύτηκε και νόμισε ότι η μοναχή θα πάρει το μικρό παιδί στην μονή για να μονάσει.

Την ακολούθησε για να την ρωτήσει από ποιό μοναστήρι είναι.

Περίμενε ένα τέταρτο να βγει και όταν έβλεπε ότι αργούσε μπήκε στην εκκλησία αλλά μοναχή και κοριτσάκι είχαν εξαφανιστεί.

Έψαξε παντού ακόμη και στο ιερό και πάλι μάταια, κανείς δεν υπήρχε.

Τότε έτρεξε σε μένα, μου διηγήθηκε το γεγονός και μου ζήτησε να ψάξουμε ακόμη και σε κρυφές γωνιές του ιερού.

Του ζήτησα να μου πει πως ήταν το κοριτσάκι και τι φορούσε.

Του έδειξα φωτογραφίες που έχουμε εδώ από άλλες παρακλήσεις

και μόλις έφτασε στην μικρή Αναστασία με βεβαιότητα μου είπε: αυτό είναι το κοριτσάκι.

Τον ρωτάω: -είσαι σίγουρος;- – ΝΑΙ- μου λέει μονολεκτικά.

Του εξήγησα ότι το κοριτσάκι αυτό σήμερα το πρωί το έθαψαν στην Κύπρο και του είπα όλη την ιστορία.

Μετά συγκλονισμένος έβαλα τα κλάματα, το ίδιο και ο νεαρός και με ρώτησε -και ποια ήταν η μοναχή;

– Μάλλον η Παναγία του είπα και τότε ήταν που ο νεαρός συγκλονισμένος άρχισε να κλαίει γοερά και συνέχεια.

Ξέραμε ότι η Παναγία είναι πάντα παρούσα στο μέρος αυτό και είναι μοναδική παρηγοριά που έρχεται κοντά μας.







Από το Βιβλίο-Η ΠΑΝΤΩΝ ΑΝΑΣΣΑ-Φανερώσεις και θαύματα της Θεοτόκου-Εκδόσεις Σταμούλη


hristospanagia3

[XAPA]

Να εκτιμάς αυτό που έχεις!

ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ...


για τα παιδιά που κάνουν θόρυβο στο σπίτι: Αυτό σημαίνει ότι έχεις οικογένεια.

για τα πιάτα που πρέπει να πλύνετε: Έτσι έχετε φαγητό.

για τα χαλιά και τα παράθυρα που πρέπει να πλυθούν, οι τις σωλήνες που έχουν βουλώσει: Έτσι έχετε ένα σπίτι.

για να μπορείς να περπατάς και να τρως κάτι.άρα έχεις αυτοκίνητο.

για τα μαθήματα και τις εξετάσεις που πρέπει να προετοιμάζονται:

σημαίνει ότι έχετε την ευκαιρία να λάβετε εκπαίδευση.

για το αφεντικό που φωνάζει: Τότε μπορείτε ακόμα να ακούσετε.

για δάκρυα και χαμόγελα: για να μπορείς ακόμα να νιώθεις.

για όσους σε βλάψουν: Τότε μπορείς να καταλάβεις πως χρειάζεται να κάνεις, να δώσεις σε αντάλλαγμα συγχώρεση και αγάπη.

για κούραση στο τέλος της ημέρας: για να μπορείς ακόμα να δουλεύεις για τη ζωή και την επιβίωση..

για το ξυπνητήρι που σε ξυπνάει την αυγή: Τότε είσαι ακόμα ζωντανός.

Να Εκτιμάς αυτό που έχεις!!!

Δόξα τω Θεώ να λες πιο συχνά ,

γιατί πολλή ονειρεύονται μια ζωή σαν τη δική σου!



apantaortodoxias

[XAPA]

Μια ωφέλιμη διδασκαλία (Όσιος Εφραίμ ο Σύρος)


Ο ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος, ο περίφημος διδάσκαλος του ασκητισμού, αποφάσισε κάποτε

ν’ αφήση για λίγο την πολυπόθητη ησυχία του στην έρημο και να κατέβη στην πόλη.

Είχε επιθυμία να προσκυνήση τα άγια λείψανα, που βρίσκονταν τότε στην ΄Εδεσσα,

αλλά και να συναντηθή με εκκλησιαστικούς άνδρες, για να συζητήση μαζί τους δογματικές αλήθειες.

Ζούσε σε μια εποχή, που η ορθή πίστη χτυπιόταν απ’ όλες τις μεριές από φοβερές αιρέσεις.


- Κύριε, προσευχήθηκε προτού ξεκινήσει, στείλε μου μπροστά μου,

καθώς θα περνώ την πύλη της πόλεως, έναν άνθρωπο που να με διδάξη.

Μα τη στιγμή που έμπαινε στην πολυάνθρωπη Έδεσσα, ο πρώτος άνθρωπος που βρέθηκε στο δρόμο του,

ήταν μια κοινή γυναίκα, που στάθηκε και τον κύτταζε αδιάντροπα.

Ο Όσιος παραπονέθηκε στον Κύριο, που παραχώρησε να βρη το αντίθετο απ’ ότι είχε ζητήσει.

’Υστερα γύρισε αυστηρό το βλέμμα του στη γυναίκα και της είπε απότομα, για να της προκαλέση κάποια συστολή:

- Απορώ πώς δεν κοκκινίζεις από ντροπή που τολμάς να με κυττάζης με τόση επιμονή.

- Εγώ του αποκρίθηκε εκείνη μ’ ετοιμότητα, κάνω αυτό που μου ταιριάζει.

Από την πλευρά σου πλάστηκα, εσένα πρέπει να κυττάζω.

Του λόγου σου όμως, που πλάστηκες από το χώμα,

καλά θα κάνης να έχης διαρκώς το βλέμμα σου ριγμένο σ’ αυτό.

Παίρνοντας τόσο σωστή απάντηση ο μέγας Όσιος, ευχαρίστησε μ’ ευγνωμοσύνη τον Θεό.

Πιο ωφέλιμη διδασκαλία απ’ αυτή δεν του χρειαζόταν πλέον.



proskynitis

[XAPA]

Όταν πεθάνεις, θα ‘ρθει ως ενίσχυσή σου μπροστά στο Θεό κάθε σου καλοσύνη



Όταν πεθάνεις, θα ‘ρθει ως ενίσχυσή σου μπροστά στο Θεό κάθε σου καλοσύνη.

Κάθε ζεστή κουβέντα που είπες στον πόνο του άλλου.

Κάθε δάκρυ συμπάθειας.


Κάθε δεκάλεπτο του ευρώ που έδωσες στο φτωχό που είδες στο μετρό.

Κάθε προσευχή αγάπης που έκανες για ανθρώπους που σε άγγιξαν.

Κάθε χιλιόμετρο που διάνυσες

να επισκεφτείς έναν άρρωστο φίλο σου στο νοσοκομείο.


Κάθε αγκαλιά που έδωσες σ’ ένα μοναχικό άτομο.

Ακόμα και κάθε ασήμαντο λάικ αγάπης εδώ στο face.


Οι φορές που ήθελες να βρίσεις και συγκρατήθηκες.

Οι στιγμές που ήθελες να χτυπήσεις, κι έκανες τη γροθιά σου μαλακή.

Οι ώρες που ήθελες να αδικήσεις και να κλέψεις,και φέρθηκες έντιμα.

Όλες οι καλοσύνες σου, όποια μορφή κι αν πήραν.


Ακόμα και πράγματα ασήμαντα,

θα μαζευτούν όλα εκεί, εκείνη τη δύσκολη στιγμή.

Ακόμα και σκέψεις όμορφες, που δεν ειπώθηκαν ποτέ,

μα βιώθηκαν στα βάθη της καρδιάς σου.


Ακόμα και ανεσταναγμοί που δεν ακούστηκαν από κανέναν.

Κι αυτά, πράξεις είναι.

Έχεις σπάνια καρδιά,που βγάζει την ποιότητά της

λίγο λίγο κάθε μέρα.


Όλες αυτές οι ψηφίδες ομορφιάς, κείνη τη σοβαρή και ιερή στιγμή του τέλους,

θα μαζευτούν με τρόπο θαυμαστό, και θα σχηματίσουν

όλo το κάλλος της ψυχής σου.

Διότι, όντως έχεις πολλή ομορφιά.


Η απογοήτευση και μειονεξία που νιώθεις, όμως, δεν σε αφήνουν να πιστέψεις

στην ωραιότητα της καρδιάς σου.

Όλα αυτά, όμως, θα βγουν ιδιαιτέρως τότε,

κείνη την ύστατη στιγμή του χωρισμού.


Μιλάμε τώρα για πολύ μετά, για πολλές πολλές δεκαετίες αργότερα,

μιας κι εσύ θα πεθάνεις περίπου 103 – 105 ετών.

(Για να μη με λες γρουσούζη)

Και τι να κάνω ως τότε, θα πεις.

Πάντως, σίγουρα, τίποτα με άγχος.


Απλά, να θυμάσαι να μαζεύεις τέτοιες στιγμές πλούτου από τώρα.

Κι ας είναι ψίχουλα. Εσύ, μάζευε.

Στο τέλος, θα δεις ένα καρβέλι ζεστό, έτοιμο να σε χορτάσει.

Μάζευε φως, κι ας είναι αμυδρό σα μιας πυγολαμπίδας.


Κείνη την ώρα, θα γίνει ήλιος φωτεινός να μη σκοντάψεις.

Μάζευε.

Κι ας είναι απλές σταγόνες. Τότε θα δεις μπροστά σου ένα ποτήρι

δροσερό νερό, έτοιμο να σε ξεδιψάσει.


Προσέγγισε το Χριστό, πιάσε έστω μια ακτίνα Του.

Και ξέρεις τι είναι ακτίνα Του;

Ο κάθε ασήμαντος άνθρωπος που συναντάς μπροστά σου.

Αγαπάς τον αδελφό σου; Σιγά σιγά γνωρίζεις τον Ίδιο το Θεό σου.

Έτσι είπε ο Ίδιος. Εμοί εποιήσατε…

Συμπέρασμα:μάζευε, προχώρα,ζήσε,λάμψε!...



proskynitis

π.Ανδρέας

[XAPA]

Μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου -


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "


Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.

Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.

«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.

Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.

Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!

Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν, αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα. Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο. Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου. Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.

Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος: Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε, αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνια, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015

PROSKINITIS

[bersekero]

Ο Χριστός περιμένει...
Μην Τον αφήνουμε στην αναμονή.

Καλό είναι που μιλάς γι' Αυτόν. Καλύτερο όμως είναι να μιλάς σ' Αυτόν

Πότε γονάτισες τελευταία φορά μπροστά στον Κύριο;
Λες ότι έχεις δουλείες, πανεπιστήμιο, οικογένεια και δεν προλαβαίνεις.
Το ξέρω, (παρ' όλα αυτά) μιλάς γι' Αυτόν συχνά στην παρέα σου, σε γνωστούς και φίλους. Αλλά πόσο συχνά μιλάς σ' Αυτόν;
---------------------------------------
Έχουμε αφήσει την προσευχή αδελφοί και γι' αυτό έχουμε γεμίσει με λογισμούς. Πέφτουμε εύκολα στην αμαρτία, ενδίδουμε εύκολα στα πάθη μας. Διότι δεν παραδίδουμε την καρδιά και το νου μας στον Κύριο. Αντιστεκόμαστε με πείσμα. 
--------------------------------------- 
Ας γονατίσουμε μπροστά Του. Ας πιάσουμε το ευλογημένο κομποσκοίνι μας κι ας αρχίσουμε την ευχή.
Μιλάμε γι' Αυτόν αλλά δεν μιλάμε σ' Αυτόν.
Όμως για να μιλάμε γι' Αυτόν πρωτίστως χρειάζεται να μιλάμε σ' Αυτόν. Γλυκαίνει η ψυχή του ανθρώπου που παραδίδεται στην ευχή. Γενικότερα ο άνθρωπος της προσευχής κινείται διαφορετικά μέσα στην ζωή. Αντιμετωπίζει τα πράγματα διαφορετικά, με περισσότερο θάρρος, με περισσότερη πίστη. Όλα τα αγκαλιάζει. Ακόμα και την πιο φοβερή δοκιμασία, και τον πιο βαθύ πόνο.
---------------------------------------
Πήγαινε στο δωμάτιό σου. Κλείσε την πόρτα. Γονάτισε λέγοντας "Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό". Θα δεις ότι μέσα σου θα ξυπνήσει η κατάνυξη. Μια κίνηση γεμάτη φως, ελπίδα και ηρεμία θα συντρίψει την απόγνωση, την κατήφεια, την απελπισία.
---------------------------------------
Ότι κι αν περνάς στην ζωή σου, όσο δύσκολο κι αν είναι, όσο πόνο και θλίψη κι αν σου προκαλεί, όσο κούραση κι αν έχεις...μην αφήσεις την προσευχή. Στην προσευχή θα βρεις παρηγοριά, ανάπαυση, χαρά και ξεκούραση. Διότι στην προσευχή θα βρεις τον Χριστό που θα σε ειρηνεύσει. 
Ζήτα Τον στη ζωή σου και θα έρθει. Μίλα Του και θα σε ακούσει.
---------------------------------------
Πολλές φορές Τον ξεχνάμε και νομίζουμε ότι μας ξέχασε. Μα, Αυτός πάντα περιμένει. Σέβεται την ελευθερία μας. Περιμένει να ανοίξουμε την καρδιά μας για να μπει, περιμένει ν' ανοίξουμε το μυαλουδάκι μας για να μας φωτίσει.
---------------------------------------
Περιμένει ο Χριστός ένα βλέμμα μας, έστω μία επίκληση του ονόματός Του για να προστρέξει.
Ο Χριστός περιμένει...
Μην Τον αφήνουμε στην αναμονή.

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος 

http://imverias.blogspot.com