ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

[Αριστοτέλης]

Ο ηλίθιος Καψής υπάρχει ακόμα;

[Nick83]

Μανώλης και Παντελής απλά επιβεβαιώνουν ότι είναι πανίβλακες, ας είναι καλά ο "μπαμπάς" Καψής (πρώην ΥΠΕΞ επί Ανδρέα) που τους βόλεψε γιατί ούτε για κλητήρες δεν κάνουν.

Φαίνεται η απομάκρυνση από τη κουτάλα και το κόψιμο των "θαλλασοδανείων" αρχίζει και δημιουργεί ψυχοσωματικά προβλήματα.

[bersekero]

Προσωπικα εχω βαρεθει να ακουω οτι φταιω και να μου ριχνουν ευθυνες για το μεριδιο μου στην κριση. Ναι, επεσα στην παγιδα της ευδαιμονιας, φταιω στο ποσοστο που μου αναλογει για την οικονομικη, πνευματικη και ηθικη κριση. Το αποδεχτηκα, προσπαθησα οσο μπορουσα απο ενα σημειο και μετα να συμμαζεψω τα ασυμαζευτα. Αυτα απο μενα, χωρις εγωισμους, αμυνα και μη αποδοχη ευθυνων.
Τι μπορω να κανω απο δω και περα σαν αντιδραση απο την δικη μου μερια, κατι πρακτικο, λογικο και εφικτο, και οχι φανφαρες και ηλιθιους χωρις σκοπο αυτοκτονικους ηρωισμους. Τα εχουμε πει χιλιες φορες και ποτέ δεν βρηκαμε μια σοβαρη λυση.
Το σχεδιο ειναι παλιο και πολυ σοφα οργανωμενο και μεθοδικα εκτελεσμενο και το ξερουμε. Αρνειται κανείς οτι το μεγαλυτερο, το μεγιστο μεριδιο ευθυνης το εχει η καθε ειδους ιεραρχια, κοστουμαρισμενη ή ρασοφορεμενη? Αυτη που καθεται στην ακρη του λιβαδιου και βλεπει τα προβατα να σφαγιαζονται. Αυτη που φοβηθηκε και λουφαξε και κρυφτηκε πισω απο το δεντρο, αυτη που καθεται στην ακρη και απολαμβανει τα δωρα που πηρε απο τους λυκους, και ακομα χειροτερα αυτη που συμμαχησε με τους λυκους και μαζι με αυτους κουρευει, γδερνει και κατακρεουργει τα πρωην δικα της προβατα.
Στο σημειο αυτο που φτασαμε πλεον Φιλιππε, ναι επειδη δεν ξυπνησαμε νωρις, επειδη ελπιζαμε σε πολιτικους σωτηρες, στον καθε τσαρλατανο, ποιος μπορει πλεον να μας σωσει? Δεν ειμαστε στο σημειο που καναμε ή μαλλον δεν καναμε ο,τι περναει απο το χερι μας και πλεον μπορουμε να ελπιζουμε μονο στον Κυριο?

[bersekero]

Έτσι «ψεκάζουν» τους Έλληνες

http://hassapis-peter.blogspot.gr/2013/ ... _9014.html

[bersekero]

Μα στο προηγουμενο ποστ ειπες οτι πλεον μονο στον Κυριο μπορουμε να ελπιζουμε και αμεσως μετα λες τι μπορουμε να κανουμε εμεις. Αυτο προσπαθησα να πω στο προηγουμενο ποστ μου, οτι πλεον τιποτα δεν εχει νοημα και θεωρω το θεμα ασκοπο εν τη γενεσει του.

Εσυ παλι καλα εισαι που θελεις να σε ακουει ο πνευματικος. Εγω πλεον δεν θελω ουτε να τον ακουω ουτε να με ακουει. Χορτασα απο λογια και κηρυγματα απο τοσους ιερωμενους, μοναχους και πιστους, κουραστηκα και να μιλαω. Στο τελος θα πηγαινω μονο για να κοιταζομαστε. Μονο στην Παναγια μιλαω πια και αισθανομαι οτι μονο Αυτη με ακουει και με καταλαβαινει.

Και για να το προεκτεινω, με ολα οσα εχουμε περασει και περναμε τα τελευταια χρονια, εχουμε και τους πνευματικους και τους γερονταδες που οταν βρουν γαϊδουρι φορτωνουν. Δικια μας η υπακοη, δικη μας η υποχωρηση, δικη μας η ζημια και η αδικια, δικος μας και ο κοπος και ο κανονας και η στερηση και η υπομονη. Που ειναι εκεινη η περιφημη διακριση? Βλεπουν οτι ο αλλος δεν αντεχει περισσοτερο, ουτε πνευματικα και ψυχικα αλλά ουτε και σωματικα, εκει να φορτωσουν κι αλλο μεχρι να του βγει η ψυχη. Καμια υποχωρηση, καμια οικονομια. Υπομονη, υπομονη. Οι ιδιοι θα μπορουσαν να τα αντεξουν ολα αυτα? Ή ειναι σαν τους φαρισαιους που φορτωνανε τον λαο και οι ιδιοι ηταν κουκλοι? “δεσμεύουσι γὰρ φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ αὐτῶν οὐ θέλουσι κινῆσαι αὐτά”. Εχοντας αρκετη γνωση και εμπειρια λεω υπευθυνα οτι πολλοι δεν σηκωνουν λογω συγκυριας ή δεν μπορουν να σηκωσουν οι πλατες τους ετσι κι αλλιως ουτε το ελαχιστο απο αυτο που φορτωνουν στους ταλαιπωρους και συχνα αφελεις που τους επισκεπτονται και τους εμπιστευονται. Και οταν οι πιστοι φτανουν στο σημειο να σερνονται απο την ψυχικη και σωματικη κουραση, ααα κανω υπακοη, το ειπε ο πατερ, ο γεροντας. Πανε τωρα στον γεροντα που σε κατεστρεψε να σε κανει καλα.

[student]

Μα στο προηγουμενο ποστ ειπες οτι πλεον μονο στον Κυριο μπορουμε να ελπιζουμε και αμεσως μετα λες τι μπορουμε να κανουμε εμεις. Αυτο προσπαθησα να πω στο προηγουμενο ποστ μου, οτι πλεον τιποτα δεν εχει νοημα και θεωρω το θεμα ασκοπο εν τη γενεσει του.

Εσυ παλι καλα εισαι που θελεις να σε ακουει ο πνευματικος. Εγω πλεον δεν θελω ουτε να τον ακουω ουτε να με ακουει. Χορτασα απο λογια και κηρυγματα απο τοσους ιερωμενους, μοναχους και πιστους, κουραστηκα και να μιλαω. Στο τελος θα πηγαινω μονο για να κοιταζομαστε. Μονο στην Παναγια μιλαω πια και αισθανομαι οτι μονο Αυτη με ακουει και με καταλαβαινει.

Και για να το προεκτεινω, με ολα οσα εχουμε περασει και περναμε τα τελευταια χρονια, εχουμε και τους πνευματικους και τους γερονταδες που οταν βρουν γαϊδουρι φορτωνουν. Δικια μας η υπακοη, δικη μας η υποχωρηση, δικη μας η ζημια και η αδικια, δικος μας και ο κοπος και ο κανονας και η στερηση και η υπομονη. Που ειναι εκεινη η περιφημη διακριση? Βλεπουν οτι ο αλλος δεν αντεχει περισσοτερο, ουτε πνευματικα και ψυχικα αλλά ουτε και σωματικα, εκει να φορτωσουν κι αλλο μεχρι να του βγει η ψυχη. Καμια υποχωρηση, καμια οικονομια. Υπομονη, υπομονη. Οι ιδιοι θα μπορουσαν να τα αντεξουν ολα αυτα? Ή ειναι σαν τους φαρισαιους που φορτωνανε τον λαο και οι ιδιοι ηταν κουκλοι? “δεσμεύουσι γὰρ φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ αὐτῶν οὐ θέλουσι κινῆσαι αὐτά”. Εχοντας αρκετη γνωση και εμπειρια λεω υπευθυνα οτι πολλοι δεν σηκωνουν λογω συγκυριας ή δεν μπορουν να σηκωσουν οι πλατες τους ετσι κι αλλιως ουτε το ελαχιστο απο αυτο που φορτωνουν στους ταλαιπωρους και συχνα αφελεις που τους επισκεπτονται και τους εμπιστευονται. Και οταν οι πιστοι φτανουν στο σημειο να σερνονται απο την ψυχικη και σωματικη κουραση, ααα κανω υπακοη, το ειπε ο πατερ, ο γεροντας. Πανε τωρα στον γεροντα που σε κατεστρεψε να σε κανει καλα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, και αναγνωρίζοντας εξίσου με τον Αρη τα δικά μου λάθη και παραλείψεις σαν κομμάτι του ποιμνίου, το βασικότερο ζήτημα ξεκινάει από πάνω προς τα κάτω. Όπως ισχύει σχεδόν σε κάθε ανθρώπινη οργανωτική δομή, έτσι και εδώ εχουμε την αμεση εφαρμογή του ρητού "το ψάρι βρωμάει απ το κεφάλι".

Στην περίπτωσή μας δεν έχουμε κάτι να μας εκπλήσει μιας και όλα τα σχετικά με τους ποιμένες/φύλακες του ποιμνίου είναι προφητευμένα από αιώνων.

Ησαίας
9 Έλθετε, φάγετε, πάντα τα ζώα του αγρού, πάντα τα θηρία του δάσους. 10 Οι δε φύλακες αυτού είναι τυφλοί· πάντες χωρίς νοήσεως· πάντες κύνες άλαλοι, μη δυνάμενοι να υλακτήσωσι· κοιμώμενοι, κοιτόμενοι, αγαπώντες νυσταγμόν· 11 ναι, κύνες αδηφάγοι, οίτινες δεν γνωρίζουσι χορτασμόν και ποιμένες, οίτινες δεν γνωρίζουσι σύνεσιν· πάντες είναι εστραμμένοι προς την οδόν αυτών, έκαστος εις το μέρος αυτού, διά το κέρδος αυτών

Ιερεμίας
20 Η σκηνή μου ηρημώθη και πάντα τα σχοινία μου κατεκόπησαν· οι υιοί μου εχωρίσθησαν απ' εμού και δεν υπάρχουσι· δεν υπάρχει πλέον ο εκτείνων την σκηνήν μου και σηκόνων τα παραπετάσματά μου.
21 Επειδή οι ποιμένες εμωράνθησαν και τον Κύριον δεν εξεζήτησαν, διά τούτο δεν θέλουσιν ευοδωθή και πάντα τα ποίμνια αυτών θέλουσι διασκορπισθή.

10 Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνά μου, κατεπάτησαν την μερίδα μου, κατέστησαν την μερίδα την επιθυμητήν μου έρημον άβατον. Ιερ. 6:3; 11 Παρέδωκαν αυτήν εις ερήμωσιν· ερημωθείσα πενθεί ενώπιόν μου· πάσα η γη ηρημώθη, διότι δεν υπάρχει ο φροντίζων.

6 Ο λαός μου έγεινε πρόβατα απολωλότα· οι ποιμένες αυτών παρέτρεψαν αυτούς, περιεπλάνησαν αυτούς εις τα όρη· υπήγαν από όρους εις βουνόν, ελησμόνησαν την μάνδραν αυτών

Ο δε Ιεζεκιήλ αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο για αυτους. Και δεν νομίζω να αφορά μόνο εκείνους τους ποιμένες του τότε

1 Και έγεινε λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων, 2 Υιέ ανθρώπου, προφήτευσον επί τους ποιμένας του Ισραήλ· προφήτευσον και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός προς τους ποιμένας· Ουαί εις τους ποιμένας του Ισραήλ, οίτινες βόσκουσιν εαυτούς· οι ποιμένες δεν βόσκουσι τα ποίμνια; Ιερ. 23:1; 3 Σεις τρώγετε το πάχος και ενδύεσθε το μαλλίον, σφάζετε τα παχέα· δεν βόσκετε τα ποίμνια. 4 Δεν ενισχύσατε το ασθενές και δεν ιατρεύσατε το κακώς έχον και δεν εκάμετε επίδεσμα εις το συντετριμμένον και δεν επανεφέρατε το πεπλανημένον και δεν εζητήσατε το απολωλός· αλλά εν βία και εν σκληρότητι εδεσπόζετε επ' αυτά. 1Πέτ. 5:3; 5 Και διεσκορπίσθησαν, επειδή δεν υπήρχε ποιμήν, και έγειναν κατάβρωμα εις πάντα τα θηρία του αγρού και διεσκορπίσθησαν. 6 Τα πρόβατά μου περιεπλανώντο επί παν όρος και επί πάντα λόφον υψηλόν, και επί παν το πρόσωπον της γης ήσαν διεσκορπισμένα τα πρόβατά μου, και δεν υπήρχεν ο ερευνών ουδέ ο ζητών.
7 Διά τούτο, ακούσατε, ποιμένες, τον λόγον του Κυρίου· 8 Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, εξάπαντος, επειδή τα πρόβατά μου έγειναν λάφυρον και τα πρόβατά μου έγειναν κατάβρωμα πάντων των θηρίων του αγρού δι' έλλειψιν ποιμένος, και δεν εζήτησαν οι ποιμένες μου τα πρόβατά μου αλλ' οι ποιμένες εβόσκησαν εαυτούς και δεν εβόσκησαν τα πρόβατά μου, 9 διά τούτο, ακούσατε, ποιμένες, τον λόγον του Κυρίου· 10 Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των ποιμένων, και θέλω εκζητήσει τα πρόβατά μου εκ της χειρός αυτών και θέλω παύσει αυτούς από του να ποιμαίνωσι τα πρόβατα· και δεν θέλουσι πλέον βόσκει εαυτούς οι ποιμένες, διότι θέλω ελευθερώσει εκ του στόματος αυτών τα πρόβατά μου και δεν θέλουσιν είσθαι κατάβρωμα εις αυτούς.


Έστι αποκτά και μεγαλύτερο νόημα η αναφορά στον προφήτη Ηλία που τροχάει τη μαχαιρά του και θα ξεκινήσει από....


34 Ολολύξατε, ποιμένες, και αναβοήσατε· και κυλίσθητε εις το χώμα, οι έγκριτοι του ποιμνίου· διότι επληρώθησαν αι ημέραι σας διά την σφαγήν και διά τον σκορπισμόν σας, και θέλετε πέσει ως σκεύος εκλεκτόν. 35 Και θέλει λείψει η φυγή από των ποιμένων και η σωτηρία από των εγκρίτων του ποιμνίου. 36 Φωνή κραυγής των ποιμένων και ολολυγμός των εγκρίτων του ποιμνίου· διότι ο Κύριος ηφάνισε την βοσκήν αυτών.

Εν κατακλείδι, ναι, φταίει για την κρίση ο Ορθοδοξία. Γιατί ο εχθρός πάντα ο ίδιος ήταν και πάντα επιτίθετο και πάντα τον ίδιο στόχο είχε και έχει. Το ότι η άμυνα της Ορθοδοξίας έχει στην παρούσα φάση καταρρεύσει, δείχνει να είναι γεγονός. Αλλά όταν καταρρέει η άμυνα ενός "στρατού" δείχνει λίγο άτοπο να ξεκινάει ο διαμοιρασμός των ευθυνών από τους απλούς φαντάρους και τον άοπλο πληθυσμό. Υπάρχουν αξιωματικοί, διοικητές, στρατηγοί, στρατάρχες, αρχηγοί. Όταν ολοκληρωθεί ο καταμερισμός των δικών τους ευθυνών, μετά χαράς να αναλάβει και η μάζα το μερίδιο που της αναλογεί. Ανάποδη φορά στο μοίρασμα όμως, δεν μου φαίνεται και πολύ δίκαια.

[marjory]

Ναι, εντάξει, όλοι φταίξαμε, ο καθένας με τον τρόπο του, που χαλαρώσαμε και απομακρυνθήκαμε από την πραγματική ουσία, που αφεθήκαμε σε πρόσκαιρες απολαύσεις, στην ύλη, στην καλή ζωή. Όλοι έχουμε το μερίδιο των ευθυνών μας για την κατάσταση που διερχόμαστε. Ασφαλώς όμως το μεγαλύτερο ποσοστό πέφτει επάνω σε εκείνους που τόσα χρόνια κυβερνούσαν τον τόπο, και σε ένα καλοσχεδιασμένο και μεθοδευμένο σχέδιο εκμαυλισμού της κοινωνίας (αλλά και του κλήρου).
Το ζητούμενο είναι τι κάνουμε τώρα...
Σήμερα πια η κατάσταση έχει διαφύγει παντελώς από κάθε έλεγχο (δικό μας). Δεν νομίζω ότι ο κόσμος, όπως πλέον έχει διαμορφωθεί, μπορεί να αλλάξει ρότα με τις δικές του δυνάμεις. Δεν γίνεται ο αποσαθρωμένος πολιτικός κόσμος να φάει "φλασιά" και να αρχίσει να δρα υπέρ της πατρίδας, στρεφόμενος ενάντια στα διεθνή συμφέροντα και παιχνίδια. Συνεπώς, όσο κι αν παρακαλάμε να φωτιστούν οι κυβερνώντες, η προσευχή μας εξανεμίζεται στην στρατόσφαιρα.
Προσωπικά, καθημερινά παρακαλώ την ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ του Κυρίου. Κάθε μέρα, όλη μέρα, αυτό ζητώ. Μόνον Εκείνος μπορεί. Εκείνος γνωρίζει το καλύτερο για όλους μας. Μόνο με την παρέμβασή Του μπορεί να αλλάξει ο ρους της ιστορίας.
Είναι πολύ δημοκρατικός και δεν πρόκειται να παρέμβει εάν δεν του το ζητάμε εμείς όλοι.
Δεν ζητώ αναβολή ή ματαίωση των γεγονότων... ζητώ να παρέμβει και να παρέμβει ΑΜΕΣΑ, γνωρίζοντας πως ό,τι κι αν πράξει, θα το πράξει για την ωφέλεια του συνόλου. Να ρίξει άνεμο που θα πάρει και θα σηκώσει τα πάντα (κλήρο και λαό). Ό,τι απομείνει, θα είναι για καλό.
Έχουμε έλθει σε επίγνωση των σφαλμάτων μας, έχουμε έλθει και σε επίγνωση της αδυναμίας μας να αναστρέψουμε την κατάσταση, αφού χωρίς την δική Του παρέμβαση δεν γίνεται τίποτα. Αντί να μεμψιμοιρούμε και να κλαιγόμαστε, καλύτερα να ενώσουμε την προσευχή μας και να Του ζητήσουμε να παρέμβει Εκείνος.

[Τιποτας ο Αιτωλος]

Μα στο προηγουμενο ποστ ειπες οτι πλεον μονο στον Κυριο μπορουμε να ελπιζουμε και αμεσως μετα λες τι μπορουμε να κανουμε εμεις. Αυτο προσπαθησα να πω στο προηγουμενο ποστ μου, οτι πλεον τιποτα δεν εχει νοημα και θεωρω το θεμα ασκοπο εν τη γενεσει του.

Εσυ παλι καλα εισαι που θελεις να σε ακουει ο πνευματικος. Εγω πλεον δεν θελω ουτε να τον ακουω ουτε να με ακουει. Χορτασα απο λογια και κηρυγματα απο τοσους ιερωμενους, μοναχους και πιστους, κουραστηκα και να μιλαω. Στο τελος θα πηγαινω μονο για να κοιταζομαστε. Μονο στην Παναγια μιλαω πια και αισθανομαι οτι μονο Αυτη με ακουει και με καταλαβαινει.

Και για να το προεκτεινω, με ολα οσα εχουμε περασει και περναμε τα τελευταια χρονια, εχουμε και τους πνευματικους και τους γερονταδες που οταν βρουν γαϊδουρι φορτωνουν. Δικια μας η υπακοη, δικη μας η υποχωρηση, δικη μας η ζημια και η αδικια, δικος μας και ο κοπος και ο κανονας και η στερηση και η υπομονη. Που ειναι εκεινη η περιφημη διακριση? Βλεπουν οτι ο αλλος δεν αντεχει περισσοτερο, ουτε πνευματικα και ψυχικα αλλά ουτε και σωματικα, εκει να φορτωσουν κι αλλο μεχρι να του βγει η ψυχη. Καμια υποχωρηση, καμια οικονομια. Υπομονη, υπομονη. Οι ιδιοι θα μπορουσαν να τα αντεξουν ολα αυτα? Ή ειναι σαν τους φαρισαιους που φορτωνανε τον λαο και οι ιδιοι ηταν κουκλοι? “δεσμεύουσι γὰρ φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, τῷ δὲ δακτύλῳ αὐτῶν οὐ θέλουσι κινῆσαι αὐτά”. Εχοντας αρκετη γνωση και εμπειρια λεω υπευθυνα οτι πολλοι δεν σηκωνουν λογω συγκυριας ή δεν μπορουν να σηκωσουν οι πλατες τους ετσι κι αλλιως ουτε το ελαχιστο απο αυτο που φορτωνουν στους ταλαιπωρους και συχνα αφελεις που τους επισκεπτονται και τους εμπιστευονται. Και οταν οι πιστοι φτανουν στο σημειο να σερνονται απο την ψυχικη και σωματικη κουραση, ααα κανω υπακοη, το ειπε ο πατερ, ο γεροντας. Πανε τωρα στον γεροντα που σε κατεστρεψε να σε κανει καλα.

Κατά την ταπεινή μου άποψη, και αναγνωρίζοντας εξίσου με τον Αρη τα δικά μου λάθη και παραλείψεις σαν κομμάτι του ποιμνίου, το βασικότερο ζήτημα ξεκινάει από πάνω προς τα κάτω. Όπως ισχύει σχεδόν σε κάθε ανθρώπινη οργανωτική δομή, έτσι και εδώ εχουμε την αμεση εφαρμογή του ρητού "το ψάρι βρωμάει απ το κεφάλι".

Στην περίπτωσή μας δεν έχουμε κάτι να μας εκπλήσει μιας και όλα τα σχετικά με τους ποιμένες/φύλακες του ποιμνίου είναι προφητευμένα από αιώνων.

Ησαίας
9 Έλθετε, φάγετε, πάντα τα ζώα του αγρού, πάντα τα θηρία του δάσους. 10 Οι δε φύλακες αυτού είναι τυφλοί· πάντες χωρίς νοήσεως· πάντες κύνες άλαλοι, μη δυνάμενοι να υλακτήσωσι· κοιμώμενοι, κοιτόμενοι, αγαπώντες νυσταγμόν· 11 ναι, κύνες αδηφάγοι, οίτινες δεν γνωρίζουσι χορτασμόν και ποιμένες, οίτινες δεν γνωρίζουσι σύνεσιν· πάντες είναι εστραμμένοι προς την οδόν αυτών, έκαστος εις το μέρος αυτού, διά το κέρδος αυτών

Ιερεμίας
20 Η σκηνή μου ηρημώθη και πάντα τα σχοινία μου κατεκόπησαν· οι υιοί μου εχωρίσθησαν απ' εμού και δεν υπάρχουσι· δεν υπάρχει πλέον ο εκτείνων την σκηνήν μου και σηκόνων τα παραπετάσματά μου.
21 Επειδή οι ποιμένες εμωράνθησαν και τον Κύριον δεν εξεζήτησαν, διά τούτο δεν θέλουσιν ευοδωθή και πάντα τα ποίμνια αυτών θέλουσι διασκορπισθή.

10 Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνά μου, κατεπάτησαν την μερίδα μου, κατέστησαν την μερίδα την επιθυμητήν μου έρημον άβατον. Ιερ. 6:3; 11 Παρέδωκαν αυτήν εις ερήμωσιν· ερημωθείσα πενθεί ενώπιόν μου· πάσα η γη ηρημώθη, διότι δεν υπάρχει ο φροντίζων.

6 Ο λαός μου έγεινε πρόβατα απολωλότα· οι ποιμένες αυτών παρέτρεψαν αυτούς, περιεπλάνησαν αυτούς εις τα όρη· υπήγαν από όρους εις βουνόν, ελησμόνησαν την μάνδραν αυτών

Ο δε Ιεζεκιήλ αφιερώνει ολόκληρο κεφάλαιο για αυτους. Και δεν νομίζω να αφορά μόνο εκείνους τους ποιμένες του τότε

1 Και έγεινε λόγος Κυρίου προς εμέ, λέγων, 2 Υιέ ανθρώπου, προφήτευσον επί τους ποιμένας του Ισραήλ· προφήτευσον και ειπέ προς αυτούς, Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός προς τους ποιμένας· Ουαί εις τους ποιμένας του Ισραήλ, οίτινες βόσκουσιν εαυτούς· οι ποιμένες δεν βόσκουσι τα ποίμνια; Ιερ. 23:1; 3 Σεις τρώγετε το πάχος και ενδύεσθε το μαλλίον, σφάζετε τα παχέα· δεν βόσκετε τα ποίμνια. 4 Δεν ενισχύσατε το ασθενές και δεν ιατρεύσατε το κακώς έχον και δεν εκάμετε επίδεσμα εις το συντετριμμένον και δεν επανεφέρατε το πεπλανημένον και δεν εζητήσατε το απολωλός· αλλά εν βία και εν σκληρότητι εδεσπόζετε επ' αυτά. 1Πέτ. 5:3; 5 Και διεσκορπίσθησαν, επειδή δεν υπήρχε ποιμήν, και έγειναν κατάβρωμα εις πάντα τα θηρία του αγρού και διεσκορπίσθησαν. 6 Τα πρόβατά μου περιεπλανώντο επί παν όρος και επί πάντα λόφον υψηλόν, και επί παν το πρόσωπον της γης ήσαν διεσκορπισμένα τα πρόβατά μου, και δεν υπήρχεν ο ερευνών ουδέ ο ζητών.
7 Διά τούτο, ακούσατε, ποιμένες, τον λόγον του Κυρίου· 8 Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, εξάπαντος, επειδή τα πρόβατά μου έγειναν λάφυρον και τα πρόβατά μου έγειναν κατάβρωμα πάντων των θηρίων του αγρού δι' έλλειψιν ποιμένος, και δεν εζήτησαν οι ποιμένες μου τα πρόβατά μου αλλ' οι ποιμένες εβόσκησαν εαυτούς και δεν εβόσκησαν τα πρόβατά μου, 9 διά τούτο, ακούσατε, ποιμένες, τον λόγον του Κυρίου· 10 Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός· Ιδού, εγώ είμαι εναντίον των ποιμένων, και θέλω εκζητήσει τα πρόβατά μου εκ της χειρός αυτών και θέλω παύσει αυτούς από του να ποιμαίνωσι τα πρόβατα· και δεν θέλουσι πλέον βόσκει εαυτούς οι ποιμένες, διότι θέλω ελευθερώσει εκ του στόματος αυτών τα πρόβατά μου και δεν θέλουσιν είσθαι κατάβρωμα εις αυτούς.


Έστι αποκτά και μεγαλύτερο νόημα η αναφορά στον προφήτη Ηλία που τροχάει τη μαχαιρά του και θα ξεκινήσει από....


34 Ολολύξατε, ποιμένες, και αναβοήσατε· και κυλίσθητε εις το χώμα, οι έγκριτοι του ποιμνίου· διότι επληρώθησαν αι ημέραι σας διά την σφαγήν και διά τον σκορπισμόν σας, και θέλετε πέσει ως σκεύος εκλεκτόν. 35 Και θέλει λείψει η φυγή από των ποιμένων και η σωτηρία από των εγκρίτων του ποιμνίου. 36 Φωνή κραυγής των ποιμένων και ολολυγμός των εγκρίτων του ποιμνίου· διότι ο Κύριος ηφάνισε την βοσκήν αυτών.

Εν κατακλείδι, ναι, φταίει για την κρίση ο Ορθοδοξία. Γιατί ο εχθρός πάντα ο ίδιος ήταν και πάντα επιτίθετο και πάντα τον ίδιο στόχο είχε και έχει. Το ότι η άμυνα της Ορθοδοξίας έχει στην παρούσα φάση καταρρεύσει, δείχνει να είναι γεγονός. Αλλά όταν καταρρέει η άμυνα ενός "στρατού" δείχνει λίγο άτοπο να ξεκινάει ο διαμοιρασμός των ευθυνών από τους απλούς φαντάρους και τον άοπλο πληθυσμό. Υπάρχουν αξιωματικοί, διοικητές, στρατηγοί, στρατάρχες, αρχηγοί. Όταν ολοκληρωθεί ο καταμερισμός των δικών τους ευθυνών, μετά χαράς να αναλάβει και η μάζα το μερίδιο που της αναλογεί. Ανάποδη φορά στο μοίρασμα όμως, δεν μου φαίνεται και πολύ δίκαια.

Μήπως χάσαμε το στόχο ;;;....τι ψάχνουμε στη Πίστη ...;;;

Που θέλουμε να φτασουμε ..;;;

τι περιμένουμε αγωνιζόμενοι να " κερδίσουμε " ή να "αποκτήσουμε" ;;;....


Επίσης ....ζούμε καταστάσεις απίστευτες ...ζητάτε και θα λάβετε ...θα λάβουμε αυτά που πρέπει για να αντέξουμε και για να σωθούμε ...
και όχι "λίπος" για να ξανά αρρωστησουμε ....

οι Ποιμένες ίσως μας άφησαν ακατηχητους ....Η προσευχή όμως μπορεί να φωτίσει όλους μας ....και να "δούμε" και να διακρίνουμε ....

Επίσης ο Θεός εμφανίζετε μέσα από την αδυναμία ...και όχι από τη δόξα του ανθρώπου ...Όταν όλα θα γίνουν αδύνατα ...όταν από την αδυναμία οι καρδιές μαλακώσουν και γίνουν εύπλαστες και πάλι ...τότε Εμφανίζετε αυτή η γλυκιά παραίτηση του ειναι μας .. στο Θεό μας και σωτήρα μας ...
αφημένοι ολοκληρωτικα σε Αυτόν πια ....ειρηνεύουμε ...και απολαμβάνουμε τη γλυκιά αγκαλιά Του και φροντίδα Του ...χάνοντας επαφή με τον γύρω υλικό και μάταιο κόσμο ...και για κάποιες στιγμές βλέπουμε το Στόχο μας ...Την ένωση μας με το Θεό Πατέρα ...
Αυτά "έβλεπαν" μάλλον οι Μάρτυρες και οι Ομολογητες ...και με αγάπη προς όλους ..συνέχιζαν τη φρικτή πορεία τους προς την Ένωση με το Θεό Πατέρα ....

[bersekero]

.............
οι Ποιμένες ίσως μας άφησαν ακατηχητους ....Η προσευχή όμως μπορεί να φωτίσει όλους μας ....και να "δούμε" και να διακρίνουμε ....
...............

Ακατηχητους? Δεν νομιζω. Μας φλομωσαν στην κατηχηση και στο κηρυγμα. Στη θεολογια του πρεπει και του μη. Στον ελεγχο και στον φοβο της μελλουσης κρισεως. Δεν μας εμαθαν ομως το πιο σημαντικο πραγμα. Να προσευχομαστε. Κολλησανε στις ακολουθιες (τις αργες και βασανιστικες) και στην αναγνωση κατα μονας. Στον τυπο και οχι στην ουσια. Για να μαθουμε τι ειναι προσευχη και πώς πραγματικα γινεται με την ελπιδα να εισακουστει επρεπε να διαβασουμε βιβλια Αγιων και Πατερων ή να ρωτησουμε κανεναν μοναχο, απο τους λιγους που πλεον γνωριζουν.
Η λαθος προσεγγιση ειχε συχνα τραγικα αποτελεσματα. Πολλα υποσχομενοι νεοι και νεες καποτε αντεδρασαν και επεσαν στο αλλο ακρο. Στην καλυτερη ξεκινησαν να ζουνε εντελως κοσμικα, στην χειροτερη να μην πω. Μεσηλικες που δεν αντεξαν αλλο την πιεση και την καταπιεση θελησαν καποτε να αισθανθουν οτι ζουν γιατι η πιεση καποτε θα ξεσπασει και στον μεγαλο ξεσπαει ασχημα με αναζητηση παρανομου και βρωμικου σεξ. Τα παραδειγματα απειρα. Αν υπηρχε βαθεια η ριζα της πιστης και της αγαπης και οχι μονο ο τυπος, ισως να ηταν ολα διαφορετικα.
Δεν μας αφησαν ακατηχητους. Μας αφησαν απροστατευτους απο καθε αποψη, και χωρις πνευματικα εφοδια. Στο θεμα της κρισης που συζηταμε απο τον μεγαλυτερο μεχρι τον μικροτερο κοιταξαν την παρτη τους. Και καλα, ο τυπικος ιερεας της ενοριας εχει την δικαιολογια της οικογενειας, της διαβιωσης, του δανειου, του φοβου για τον μισθο. Οι ιεραρχες δεν εχουν οικογενεια. Οι μοναχοι με την περιφημη απολυτη ακτημοσυνη τι φοβουνται να χασουν? Αλλά βεβαια πλεον δεν υφισταται ακτημοσυνη, υπαρχει και σε αυτους ο φοβος και το βολεμα. Οπότε καταληγουμε παντα να ακουμε το γνωστο παραμυθι. "Υπομονη παιδια".

[Michalis]

.............
οι Ποιμένες ίσως μας άφησαν ακατηχητους ....Η προσευχή όμως μπορεί να φωτίσει όλους μας ....και να "δούμε" και να διακρίνουμε ....
...............

............
Δεν μας αφησαν ακατηχητους. Μας αφησαν απροστατευτους απο καθε αποψη, και χωρις πνευματικα εφοδια. Στο θεμα της κρισης που συζηταμε απο τον μεγαλυτερο μεχρι τον μικροτερο κοιταξαν την παρτη τους. Και καλα, ο τυπικος ιερεας της ενοριας εχει την δικαιολογια της οικογενειας, της διαβιωσης, του δανειου, του φοβου για τον μισθο. Οι ιεραρχες δεν εχουν οικογενεια. Οι μοναχοι με την περιφημη απολυτη ακτημοσυνη τι φοβουνται να χασουν? Αλλά βεβαια πλεον δεν υφισταται ακτημοσυνη, υπαρχει και σε αυτους ο φοβος και το βολεμα. Οπότε καταληγουμε παντα να ακουμε το γνωστο παραμυθι. "Υπομονη παιδια".

Η Εκκλησία ήταν και είναι Πάντοτε ΔΙΩΚΩΜΕΝΗ. Ο Κύριος είπε ότι αφού εμένα εμίσησαν θα μισήσουν και εσάς, αφού εμένα διώκουν θα διώκουν και εσάς.
Απ´την στιγμή που όλα τα κυβέρνησε το βόλεμα, και η πάρτη μας, κατέρρευσε και η Κοινωνία μας. Απ την στιγμή που η επίσημη εκκλησία (ιεραρχία) τα έκανε πλακάκια με το κράτος, ήταν φυσικό επόμενο να αλλοιωθεί και η Ορθοδοξία μας. Γι αυτό, και έχοντας πια το πάτημα που ήθελαν, περάσαμε στις μεταπατερικές ανοησίες και στην επιβολή του οικουμενισμού. Αφού μας άλωσαν εκ τον έσω, τώρα πια μας ξεπουλάνε στους έξω. Οι ¨δικοί μας¨ μας ξεπουλάνε, όχι οι ξένοι. Αυτοί έριξαν δίχτυα και έπιασαν πολύ περισσότερο πράμα απ ότι περίμεναν.