Σκεψεις...

[student]

Ο Χριστος μας δεν ηταν μαλθακος, δεν ηταν ουτε φλωρος, δεν παθαινε ουτε καταθλιψη, ομως ειχε τετοια δυναμη, ειχε τη δυναμη της απεραντης Αγαπης

Αμήν! Και η δύναμη της αγάπης έχει μέσα δάκρυ.

33 Ο δε Ιησούς, καθώς είδεν αυτήν κλαίουσαν και τους ελθόντας μετ' αυτής Ιουδαίους κλαίοντας, εστέναξεν εν τη ψυχή αυτού και εταράχθη, 34 και είπε· Που εβάλετε αυτόν; Λέγουσι προς αυτόν· Κύριε, ελθέ και ίδε.
35 Εδάκρυσεν ο Ιησούς.
36 Έλεγον λοιπόν οι Ιουδαίοι· Ιδέ πόσον ηγάπα αυτόν

33 Ἰησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ Ἰουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε.
35 ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς.
36 ἔλεγον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν

Ασύλληπτης σημασίας γεγονότα! Αλληλούια!

[Τιποτας ο Αιτωλος]

περί αγάπης

http://www.eglimatikotita.gr/2016/09/bl ... 4%CE%91%29

Σώρρας: Υβρίδια και ζώα οι ανάπηροι στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (Βίντεο)

[Μαρία]

περί αγάπης

http://www.eglimatikotita.gr/2016/09/bl ... 4%CE%91%29

Σώρρας: Υβρίδια και ζώα οι ανάπηροι στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (Βίντεο)

Ειδες τι γινεται εαν δεν εχεις το ελαχιστο σωο εγκεφαλικο κυτταρο να σκεφτεις και να μπεις για λιγο στη θεση των αλλων; Θα μπορουσε κι αυτος να μεινει αναπηρος, αλλα με τοση επαρση, υπερηφανεια που εχει πως να βαλει τον εαυτο του στη θεση των αναπηρων...

[Τιποτας ο Αιτωλος]

περί αγάπης

http://www.eglimatikotita.gr/2016/09/bl ... 4%CE%91%29

Σώρρας: Υβρίδια και ζώα οι ανάπηροι στους Παραολυμπιακούς Αγώνες (Βίντεο)

Ειδες τι γινεται εαν δεν εχεις το ελαχιστο σωο εγκεφαλικο κυτταρο να σκεφτεις και να μπεις για λιγο στη θεση των αλλων; Θα μπορουσε κι αυτος να μεινει αναπηρος, αλλα με τοση επαρση, υπερηφανεια που εχει πως να βαλει τον εαυτο του στη θεση των αναπηρων...

σκέψου ότι αυτόν τον ακολουθούν ....ενα σωρό .....δε ξέρω πως να τους χαρακτηρίσω

Μας είχαν καλέσει με κάτι φίλους .....Για να μας πείσουν και καλά περί των βλακειων που έλεγε ....ακόμη γελάμε με το σκηνικό που κάναμε στον αντιπρόσωπο του ....αν μπορούσε θα με λιντσαριζε επί τόπου Ο παλιοπρακτορας μασωνος. ..γιατί ξύπνησα τους κοιμησμενους του ....οπαδούς του κ@/@¥ ...

αλλά τι να πεις εδω με ένα "θα" οι πολιτικοί διαλυσανε τη χώρα .....αυτός με τα 300 600 μουφο δις ...δε θα βρει κοπριτες να κάνει τη δουλειά του

[Μαρία]

"Ξεκίνα πάλι να φυτεύεις νέους παραδείσους...."

Έλεγε ένας αγιορείτης, « όταν σου πετάει ο διάολος πέτρες, πάρε της και κτίσε εκκλησία» και ο Χριστιανόπουλος από άλλο μετερίζι αναφέρει, «έχτισα τον παράδεισο μου με τα υλικά της κόλασης σου..».
Θα έρθει η μέρα που θα ανακαλύψεις ότι ο προδότης κοιμόταν στην αγκαλιά σου. Θα έρθει η μέρα, που θα νιώσεις ότι σε εκμεταλλεύτηκαν και έπαιξαν με θράσος πάνω στα πιο παρθένα και αγνά όνειρα σου.
Ότι σε χρησιμοποίησαν για να πατήσουν στα πόδια τους και μόλις πάτησαν σε κλότσησαν με τον πιο χυδαίο τρόπο.
Θα έρθει η μέρα που καλά θα καταλάβεις, ότι ήσουν η ανάγκη τους και όχι η αγάπη τους.
Η μοναξιά τότε θα θεριέψει, η θλίψη θα κυματίσει με άγριες διαθέσεις προς την στεριά σου. Μια ορφάνια θα τυλίξει ολάκερο το κορμί σου και τα μάτια σου θα δανειστούν στα πελάγη για να κυλήσει ολόκληρη η αλμύρα τους.
Όμως, στάσου. Στάσου και δες, ότι οι πέτρες που σου πέταξαν μπορούν να φτιάξουν νέα μονοπάτια.
Ότι στην κόλαση που σου χάρισαν μπορείς να κτίσεις νέους παραδείσους.
Τίποτε δεν τελείωσε όλα τώρα αρχίζουν.
Ποτέ μια ήττα δεν είναι το τέλος. Μπορεί να σημάνει μια πιο υψηλή αρχή. Το νέο πάντα σε περιμένει όσο εσύ θα επιμένεις να αλητεύεις στην χώρα των ονείρων….Ο Θεός αγαπά τους ηττημένους που μυρίζουν ελπίδα....

π. Λιβυος

[Τιποτας ο Αιτωλος]

είμαστε ανάμεσα στη ...Σκύλα και στη ...Χάρυβδη ....υπό τον ήχο των σειρήνων

ας κρατήσουμε τη σταθερή πορεία της Πίστεως μας ...και ας μην παρεκκλίνουμε ...από εδώ και από εκεί ....η σωτηρία είναι στη μέση οδό της Πίστεως μας προς την ένωση μας με το Θεό Πατέρα μας

ο πειρασμός μεγαλώνει ...ο χλευασμός μεγαλώνει ....ή πλάνη θεριεύει ....ο φόβος παγώνει τις ολιγόπιστες καρδιές μας ...οι ειδωλολατρικές σειρήνες κάνουν τον πλανεμένο ήχο τους πιό θελκτικό στα αυτιά μας ..που απελπισμένα τόσο καιρό προσπαθούν να ακούσουν κάτι σωτήριο να το μεταφέρουν στο συγχυσμένο μας μυαλό ....μη πλανήστε αδέρφια ...ο δρόμος ο δικός μας ειναι ....της ανηφόρας ...της ομολογίας ....της θυσίας ....

είμαστε άνθρωποι που απεγνωσμένα μέσα σέ όλο αυτο το ομιχλώδες τοπίο αναζητούμε το Σωτήρα μας ....είμαστε άνθρωποι ορθόδοξοι χριστιανοί που μέσα σε αυτό το απίστευτο πνευματικό σκότος προσπαθούμε να μη παρεκκλίνουμε της ανηφορικής πνευματικής μας προσπάθειας που έχει ως στόχο την ένωση μας με το Θεό Πατέρα μας .

ας μη φοβόμαστε πια ....τώρα πια β ι ώ ν ο υ μ ε τη Πίστη μας ...ή λίγη προσπάθεια μας αμείβετε δυσανάλογα από το φιλεύσπλαχνο Πατέρα μας …..και με «αγαθά» που δεν είχαμε ξανά γευθεί ….τώρα πια ξεχωρίζουν οι πνευματικές από τις κοσμικές «γεύσεις» που μας παρέσυραν στις αδιέξοδες παγίδες των υλικών απολαύσεων ….

πλησιάζει και πάλι καιρός "εξετάσεων" για εμάς τους χριστιανούς ...ας δώσουμε τη Μάχη των μαχών με τα πάθη μας ....και ας ομολογήσουμε τον Κυριό μας Ιησού Χριστό με τη στάση ζωής μας και με τον δίκαιο αγώνα μας προς το σκότος ....

για αυτό δε προετοιμαζόμαστε μια ζωή ;;; .....

η προσωπική μας στιγμή αγώνα και μάχης ….ήταν πάντα εδώ ....ενάντια στα προσωπικά μας πάθη και αμαρτίες ....

τώρα έρχεται και η στιγμή του αγώνα προς τα "σημεία των καιρών" .....

λοιπόν ....έχουμε διπλή ευκαιρία Σωτηρίας ...πάλι ο Θεός μας έδειξε το έλεος του λόγω και της απίστευτης πλάνης των ημερών ....

ας τα καταφέρουμε έστω στη μία από τις δύο μάχες για τη Δόξα Τού Πατρός ημών ....ή ας πέσουμε προσπαθώντας....

[Μαρία]

Το πιο πολύτιμο μάθημα...

Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικό του "αδύναμο" σημείο, την αχίλλειο πτέρνα του, εκείνη που αρκεί για να διαλύσει το οικοδόμημα της γαλήνης του.

Ο μεγαλύτερος φόβος, ήταν πάντα η απώλεια ενός δικού μου ανθρώπου από τη ζωή μου. Ο Θεός όμως, με όλη Του την αγάπη, με έβαλε στον στίβο αυτού του αγωνίσματος, για να μου δώσει το πολύτιμο μάθημά Του. Όπως ακριβώς ένας τεχνίτης ρίχνει το υλικό του στη φωτιά, το λειώνει, το χτυπά, σμιλεύει τις άκρες του, τη τραχιά του επιφάνεια, μέχρι να πάρει τη μορφή που του πρέπει.

Και με δίδαξε το πιο πολύτιμο μάθημα: ότι ο μόνος που πραγματικά βρίσκεται αέναα, ακατάληπτα, ολοκληρωτικά κοντά μας στο πέρασμα της ζωής είναι Εκείνος. Ότι κάθε άνθρωπος, κάθε άλλη αγάπη, κάθε αγαπημένο πρόσωπο, μπορεί να έρθει και να φύγει, μπορεί να μας πληγώσει, μπορεί να χαθεί στην πορεία της ζωής, μπορεί το καλό του να υπαγορεύει μία πορεία μακρινή από τη δική μας πορεία.

Έμαθα πως ο σκοπός της αγάπης μας για τους άλλους

δεν είναι να τους έχουμε κοντά μας, αλλά να τους βοηθάμε να ανοίξουν τα φτερά της ψυχής τους και να πετάξουν ψηλά.

Έμαθα πως

δεν μπορούμε να προστατέψουμε αυτούς που αγαπάμε από όλη την κακία του κόσμου και από όλες τις θλίψεις της ζωής,

και πως

η πιο αγνή, ανόθευτη, ανιδιοτελής αγάπη, που μπορούμε να τους προσφέρουμε, είναι η προσευχή μας.

Έμαθα ακόμη, πως κάποιες φορές,

χρειάζεται να αφήνουμε απαλά να κυλήσει κάποιος μακριά από τη ζωή μας.

Πως, όταν κάποιος συνεχίζει διαρκώς να μας πληγώνει, καλό είναι

να τον αποδεσμεύουμε και να μάθουμε να τον αγαπούμε με αγάπη μακρινή και διακριτική. Κι ότι το πιο εύκολο είναι να ντύσουμε αυτόν που μας πληγώνει με κακία, αλλά το πιο μεγαλειώδες είναι να συνεχίσουμε να τον αγαπάμε, πιο ελεύθερα και ανεπιτήδευτα, κοιτώντας με τα μάτια της Αγάπης την ομορφιά που έχει μέσα του.

Και έρχεται η μέρα, που το πολύτιμο αυτό μάθημα του Θεού, έρχεται και κατασταλάζει μέσα σου, και γίνεται βίωμα, γίνεται ποτάμι καθαρό, που τρέχει αδιάλειπτα και

δροσίζει την ψυχή σου, και ο Θεός σου χαμογελά και σου ψιθυρίζει, ότι μάταια απελπίζεσαι, γιατί, κι όταν πονούσες, ήταν μαζί σου, κι όταν ένιωθες μοναξιά, Εκείνος σου κρατούσε το χέρι σφικτά, κι όταν ριχνόσουν στο καμίνι του πόνου, Εκείνος μάζευε με φροντίδα τα κομμάτια σου.



Ό,τι χρειάζεσαι, μπορείς να το αποκτήσεις. Ό,τι πραγματικά χρειάζεσαι, πέρα από επίπλαστες ανάγκες και εγωιστικές επιθυμίες, ΜΠΟΡΕΙΣ να το έχεις στη ζωή σου και ΑΡΚΕΙ για να σε κάνει ευτυχισμένο. Η Αγάπη, άλλωστε, είναι πάντα κοντά σου. Το μόνο που σε εμποδίζει να τη ζήσεις, είναι τα μάτια, που κρατάς πεισματικά κλειστά. Μην το ξεχνάς καλέ μου φίλε... Να το θυμάσαι...


Πηγή


http://h-agaph-panta-elpizei.blogspot.gr/

[Μαρία]

Ήμουν για χρόνια νευρωσικός, αγχώδης και εγωιστής. Όλοι μου έλεγαν να αλλάξω. Συνεχώς μου επεσήμαναν πόσο νευρωσικός ήμουν. Δυσανασχετούσα, αν και συμφωνούσα μαζί τους. Ήθελα να αλλάξω, απλά δεν τα κατάφερνα. Δεν έχει σημασία πόσο σκληρά προσπαθούσα. Εκείνο που πιο πολύ με πλήγωνε ήταν ότι ο καλύτερός μου φίλος μου τόνιζε πόσο νευρωσικός ήμουν και επέμενε ότι μπορώ ν’ αλλάξω. Συμφωνούσα μαζί του και δεν του κρατούσα θυμό. Ένιωθα όμως τόσο ανήμπορος και συγχρόνως παγιδευμένος. Μια μέρα μου είπε: «Μην αλλάξεις. Μείνε όπως είσαι. Δεν έχει σημασία αν αλλάξεις ή όχι. Σ’ αγαπώ όπως είσαι! Δεν μπορώ να σε βοηθήσω αλλά σ’ αγαπώ!» Τα λόγια αυτά αντήχησαν σαν μουσική στα αυτιά μου. «Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις. Μην αλλάξεις…. Σ’ αγαπώ!» Χαλάρωσα και ένιωσα πως ζω! Και ω! του θαύματος των θαυμάτων! Άλλαξα!

Anthony de Mello

[Μαρία]

Αποχωρισμός απο...τί;

Έρχεται η στιγμή στην ζωή μας, όσο και να το αποφεύγουμε και να πιστεύουμε οτι έχουμε εφοδιαστεί κατάλληλα ώστε να μην μας συμβεί, να αποχωριστούμε...Να αποχωριστούμε απο ένα αγαπημένο πρόσωπο, μία αγαπημένη κατάσταση, ή ο,τιδήποτε άλλο πολύτιμο για εμάς. Τί είναι όμως αυτό που επιβάλλει αυτόν τον αποχωρισμό; Και εννοώ, οτι, εαν κάτι είναι αγαπημένο και πολύτιμο σε εμάς, γιατί να το αποχωριστούμε; Τί μπορεί να είναι πιο σημαντικό απο την αγάπη που νοιώθουμε, ώστε να πάρουμε την απόφαση να το αφήσουμε να χαθεί απο τη ζωή μας;

Ένας αποχωρισμός μπορεί να οφείλεται όχι σε δική μας απόφαση αποχωρισμού, αλλα στην απόφαση κάποιου άλλου να βγει απο τη ζωή μας. Μπορεί εγώ να μην εγκαταλείπω και να εμμένω στην απόφασή μου να υπερασπιστώ την παρουσία σου στην ζωή μου, αλλα εσύ μπορεί να ΘΕΛΕΙΣ να εγκαταλείψεις. Για διάφορους λόγους: μπορεί να μην με αγαπάς, (δεν πιστεύω στην φράση ''να μην με αγαπάς πια..'', εαν αγαπάς αληθινά κάποιον, τον αγαπάς για πάντα) να μην με αγάπησες άρα ποτέ, μπορεί πάλι να με αγαπάς, αλλα να επιλέγεις να διώξεις την αγάπη αυτή απο τη ζωή σου, γιατί δεν αντέχεις τον αγώνα που αυτή συνεπάγεται. Και είναι ανθρώπινο αυτό και δεν πρέπει να γεννά κακία η αδυναμία αυτή του άλλου να συμμετέχει στον κοινό αγώνα του ''εμείς''. Και σε καμία περίπτωση η αδυναμία αυτή δεν σημαίνει οτι ο άλλος είναι λιγότερο δοτικός και άξιος αγάπης απο εμένα..! Σε καμία περίπτωση...! Σημαίνει απλά οτι την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, και με τις δεδομένες συνθήκες, δεν έχει αποθέματα για περαιτέρω προσπάθεια. Πολλές φορές πάλι ο αποχωρισμός επιβάλλεται απο εξωτερικές καταστάσεις και πιέσεις που μας αναγκάζουν να ιεραρχήσουμε προτεραιότητες και να πάρουμε σκληρές αποφάσεις.

Τί σημαίνει όμως ακριβώς ''αποχωρισμός''; Χωρίζω κάτι απο κάτι άλλο, διασπώ την ενότητά του, απο ένα κομμάτι ενιαίο, ασκώ δύναμη ώστε να το μετατρέψω σε δυο κομμάτια που δεν είναι πλέον σε καμία επαφή μεταξύ τους, ούτε άπτονται το ένα του άλλου. Μία τέτοια όμως διαδικασία ΔΕΝ μπορεί να συμβεί, όταν μιλάμε με όρους Αγάπης. Δεν μιλώ για την πρωταρχική ερωτική έλξη, η οποία έρχεται και φεύγει αλλάζοντας απλώς πρόσωπα. Εκεί, η ρευστότητα είναι τέτοια, που ο αποχωρισμός και είναι εφικτός και συμβαίνει αργά ή γρήγορα, εαν δεν εξελιχθεί σε κάτι άλλο. Μιλώ για την Αγάπη στην καθαρή της μορφή, την ενσυνείδητη, όπου υπάρχει ξεκάθαρη επιλογή μου να εμβαθύνω στην ουσία του αγαπημένου μου προσώπου ή κατάστασης και να αναλάβω Ευθύνη. Εκεί δεν μπορεί να υπάρξει απο-χωρισμός, γιατί Αγαπώ κάτι σημαίνει οτι το περιλαμβάνω, το περιέχω και περιέχομαι μέσα σε αυτό, είναι κομμάτι δεμένο και αδιαίρετο αυτού που είμαι σήμερα, και δεν μπορώ να το ξεκολλήσω απο τον υπόλοιπο εαυτό μου, γιατί δεν υπάρχουν πουθενά εμφανείς ραφές αυτής της ένωσης, δεν υπάρχει αρχή και τέλος, δεν μπορεί να εντοπίσει κανείς το σημείο στο οποίο τελείωνει ο ένας και αρχίζει ο άλλος..

Στην σφαίρα λοιπόν της Αγάπης δεν μπορεί να υφίσταται αποχωρισμός, γιατί το αντικείμενο της Αγάπης μας είναι μέρος αυτού που είμαστε σήμερα. Αν τυχόν επιχειρήσουμε να το ''ξεκολλήσουμε'' απο πάνω μας, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να πετάξουμε χωρίς διάκριση τον ίδιο μας τον εαυτό στα σκουπίδια. Και μπορεί, μετά απο αυτή την προσπάθεια, να μην έχουμε καν πετάξει τα ψήγματα της Αγάπης που θέλαμε αρχικά να πετάξουμε, και να βρεθούμε κομματιασμένοι και με την Αγάπη που μας ''τυραννάει'' πάντα παρούσα. Για τον άνθρωπο λοιπόν που αληθινά αγαπάει, καλώς ή κακώς αποχωρισμός ΔΕΝ υπάρχει. Ακριβώς επειδή η Αγάπη δεν μετριέται με τα ανθρώπινα, δεν έχει αρχή και τέλος, δεν την ορίζει ο χρόνος και η απόσταση. Γι'αυτό και ποτέ μου δεν πίστευα στην λέξη ΑΝΤΙΟ. Ποτέ δεν πίστευα και ποτέ δεν θα πιστέψω. Ακόμη κι αν αναγκαστούμε να το πούμε κάποια στιγμή για να ανακουφίσουμε τον άλλο που μπορεί να το ζητάει επίμονα, να έχει ανάγκη να βάλει την τελεία του, ο αποχωρισμός στην Αγάπη είναι ανέφικτος. Και το αποδεικνύει η συνεχής αίσθηση της παρουσίας των αγαπημένων μας μέσα μας, όσο απόντες και να είναι απο τη ζωή μας...

[Μαρία]

Διάβασα, ένα ωραίο διήγημα, για μια πόρνη που έδινε τα λεφτά της ελεημοσύνη, τάιζε τα γατιά της γειτονιάς και μεγάλωνε την μονάκριβή κόρης της, η οποία βέβαια ήταν νεκρή εδώ και χρόνια, αλλά εκείνη δεν ήθελε να το αποδεχτεί. Γι αυτό έλεγε στους πελάτες της, "σιγά σιγά, θα μου ξυπνήσετε το παιδί". Ένα πρωί την είδαν να θυμιάζει το σπίτι, και να ανοίγει δειλά δειλά την πόρτα και τα παράθυρα. Όποιος ερχόταν, τον έδιωχνε, λέγοντας, ότι δεν θα δουλέψει. Έλεγε, ότι της εμφανίστηκε η Παναγία, και της ζήτησε να κόψει το τσιγάρο και την πορνεία. "Εεε να στεναχωρήσω και να απογοητεύσω την Παναγία δεν γίνεται...". Έκλεισα το βιβλίο και θυμήθηκα τα λόγια του Γέροντος Κορνηλίου, που μου έλεγε, "Έρχονται πόρνες για εξομολόγηση, και στο τέλος δεν ξέρω εάν πρέπει να τις αφήσω να μου φιλήσουν αυτές το χέρι ή εγώ το δικό τους".

π. ΛίΒυος