Ορθοδοξη Θεραπευτικη

[Μαρία]

Μην περιμένεις...
η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις,
να βρεθούν οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω,
να έχεις τους τέλειους γονείς για να μην έχεις τραύματα,
να βρεις τον τέλειο σύζυγο γιατί απλά δεν θα τον βρεις ποτέ,
να κάνεις τα τέλεια παιδιά γιατί απλά δεν υπάρχουν,
να βρεις το τέλειο σπίτι για να απολαμβάνεις το ηλιοβασίλεμα.

Μην περιμένεις...
να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις,
να συναντήσεις τους τέλειους φίλους, γιατί ούτε και συ είσαι,
να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά, γιατί θα μείνεις άνεργος,
να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο.

Μην περιμένεις
να δεις τον Θεό ως Ον που κατεβαίνει από τον ουρανό ή ως χέρι που βγαίνει από το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις την ευκαιρία να Τον συναντήσεις στην καθημερινότητά σου...

Μην περιμένεις
να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φύγε μακριά γιατί είναι της φαντασίας σου.

Γενικά στη ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης. Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλλει και ζω με δοξολογία και ευχαριστία προς τον Χριστό. Δεν μπορώ πάντα; Αλήθεια είναι αυτό! Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα καλά. Ακόμα και οι άγιοι είχαν τις κακές μέρες και περιόδους τους. Αλλά δεν τρελαίνομαι σ’ αυτές τις περιπτώσεις, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, δεν αυτομαστιγώνομαι, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε, ούτε λέω όλη μέρα γιατί και γιατί;
Μη ρωτάς «γιατί», αλλά να λες «πώς».
Πώς, Κύριε, θα αντιμετωπίσω αυτό που μου συμβαίνει; Δείξε μου τον τρόπο και δώσε μου την δύναμη!...

[Μαρία]

...τὸ πιὸ λαμπρὸ φῶς, ἡ πιὸ μεγάλη χαρά!

Κάθε ἄνθρωπος ποὺ σὲ πλησιάζει μὲ ἀγαθὴ προαίρεση καὶ ἐμπιστοσύνη, καθὼς εἶναι εἰκόνα ζωντανή του Θεοῦ, σοῦ μεταδίδει φῶς καὶ χαρά.
Μπορεῖ νὰ σοῦ φορτώνει τὰ βάσανα καὶ τοὺς καημούς του, ἀλλὰ ἐσὺ διακρίνεις πίσω ἀπ᾿ ὅλα τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.
Ἂν μάλιστα τὸν βοηθήσεις, μὲ τὴ χάρη τοῦ Πανάγαθου, νὰ ξεπεράσει τὰ ὅποια προβλήματά του, τότε ἡ εὐφροσύνη σου εἶναι ἀπερίγραπτη.
Ἀνάμεσα στὰ πνευματικά μου παιδιὰ ὑπάρχουν μερικοί, ποὺ κυριολεκτικὰ μὲ ἀνακαινίζουν ὅποτε ἐπικοινωνῶ μαζί τους.
Αὐτοὶ εἶναι γιὰ μένα τὸ πιὸ λαμπρὸ φῶς, ἡ πιὸ μεγάλη χαρά!

Πατὴρ Ἀρσένιος

[Μαρία]

Πόσο σπάνια συμβαίνει σε μας, κάποιος να σταματάει τα μάτια του σε μας, να μας παρατηρεί,να μας βλέπει πραγματικά, όχι μόνο ότι είμαστε σωματικά παρόντες, μα να βλέπει στο βάθος μας,να παρατηρεί το άγχος μας, τον φόβο, τη θλίψη, τον πόνο, τη μοναξιά στα μάτια μας, μα και την ελπίδα και τη χαρά και την ντροπαλή προσδοκία μας.
Να βλέπει και να σταματάει το βλέμμα του σε μας για να μας αποκριθεί σε όλα, όσα έχουμε κρυφά στην ψυχή, με τα εξής: Έλα, άσε με να είμαι μαζί σου! Πόσος πόνος θα εξαφανιζόταν από τη γη, αν καθένας από μας μπορούσε να προσέξει όλους γύρω του, να καταλάβει τους άλλους και να είναι πρόθυμος να τους βοηθήσει.

-π. Αντώνιος Bloom: "Ο Χριστός και ο Ζακχαίος"-

[Μαρία]

Η αξία σου έρχεται απο ψηλά

Έρχονται κάποιες στιγμές σε όλους μας, που νοιώθουμε τόσο μικροί, τόσο ασήμαντοι σαν μικρά μερμηγκάκια...Σκεφτόμαστε πως τίποτε δεν αξίζουμε, αφου κανείς δεν μας σκέφτηκε σήμερα, κανείς δεν μας πήρε τηλέφωνο να δει πώς είμαστε, κανείς δεν μας είπε μία όμορφη κουβέντα.. Ο γείτονας με κοίταξε υποτιμητικά, κάποιος φίλος με περιφρόνησε, άνοιξα τα χέρια μου να τον αγκαλιάσω και εκείνος αγνόησε την αγκαλιά μου και έστρεψε το βλέμμα του αλλού..

Απόλυτα ανθρώπινες όλες αυτές οι σκέψεις που κάνεις, καθ'όλα κατανοητές. Ποιός δεν ένοιωσε να περισσεύει κάποιες στιγμές της ζωής του; Ποιός δεν ένοιωσε μόνος, ασήμαντος, μη επιθυμητός; Σε νοιώθω, σε καταλαβαίνω, μην ντρέπεσαι που νοιώθεις όλα αυτά τα ''ανθρώπινα'', γιατί ανθρώπινα είναι..και να σου θυμίσω πως είσαι...άνθρωπος!

Όλα αυτά τα συναισθήματα όμως πηγάζουν απο τη λάθος θέση που έχουμε απέναντι στον εαυτό μας και την ζωή. Η αξία σου, δεν πηγάζει απο τη γνώμη των ανθρώπων, απο την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία τους, απο την αποδοχή τους ή την απόρριψή τους. Οι άνθρωποι είναι ατελείς, έχουν ψεγάδια, ιδιοτροπίες, κακίες και συμπάθειες. Αλίμονο αν προσπαθείς μια ζωή να ταιριάξεις στις ορέξεις των άλλων γύρω σου. Θα χαθείς, θα κουραστείς, θα ξεχάσεις ποιός είσαι. Πόσο με στενοχωρεί και μόνο η σκέψη να σε δω με ξένο πρόσωπο, ανοικείο, κομμένο και ραμμένο σε κάτι που δεν είσαι εσύ..αυτός ο θαυμάσιος, ξεχωριστός και μοναδικός ''εσύ''...!!!

Η αξία σου πηγάζει απο την αγάπη που σου έδειξε και συνεχίζει να σου δείχνει ο Θεός. Αξίζεις τα πάντα, γιατί ο Θεός σου έδωσε πνοή, ύπαρξη, αξία, και μία μοναδική ψυχή! Και σε φροντίζει κάθε μέρα, σε κάθε βήμα σου, και δεν σε αφήνει να χαθείς, και αγωνιά να σώσει την ψυχούλα σου απο κάθε βρωμιά, απο κάθε κίνδυνο! Σκέψου, αναλογίσου, πόσο μεγάλη αξία έχεις, ώστε να ασχολείται μαζί σου ο ουρανός, ο ίδιος ο Θεός! Σκέψου γλυκιέ μου άνθρωπε, πόσο ψηλά σε ανεβάζει ο ίδιος ο Θεός και πόσο χαμηλά ρίχνεις εσύ τον εαυτό σου στριμώχνοντάς τον σε φόρμες που δεν είναι δικιές σου, που δεν σε χωράνε..

Κάθησε λίγες στιγμές της κάθε μέρας σου με τον εαυτό σου, μίλησέ του, άκου τί έχει να σου πει, νοιώσε την πληρότητα της παρέας που σου προσφέρει ο ιδιος ο εαυτός σου και τότε θα δεις πως δεν έχεις ανάγκη την αποδοχή των άλλων..θα δεις πως η παρέα του εαυτού σου μπορεί κάποιες φορές να σε γεμίσει πιο πολύ απο όλου του κόσμου την συνάφεια και συναναστροφή.

Μην περιμένεις απο τους ανθρώπους να σου προσφέρουν την τέλεια αγάπη, γιάτί οι άνθρωποι ηθελημένα ή μη θα σε πληγώσουν, θα σε απογοητεύσουν, θα κάνουν αστοχίες στους χειρισμούς τους μαζί σου..όσο και να το θέλουν δεν μπορούν να σου προσφέρουν την αγάπη στην τέλεια μορφή της, χωρίς να σου προσφέρουν μαζί και πόνο. Γι'αυτό πάψε να εξαρτάς τον εαύτό σου απο την αγάπη των άλλων γύρω σου. Στρέψε την καρδιά σου στην μόνη τέλεια και ανιδιοτελής αγάπη, αυτή του θεού. Φρόντισε την σχέση σου μαζί Του, μίλησέ Του, ασχολήσου μαζί Του, και θα δεις πως εκεί θα βρεις την πραγματική γαλήνη και ειρήνη με τον εαυτό σου , αλλα και με τους άλλους ανθρώπους γύρω σου. Δέξου τα δώρα που έχουν να σου προσφέρουν οι άνθρωποι γύρω σου, χωρίς να περιμένεις όμως κάτι παραπάνω. Δέξου τα δώρα και πρόσφερε και εσύ τα δικά σου. Αναζήτα όμως το τέλειο μόνο στην αγάπη του Θεού. Κοίτα προς τον ουρανό και θα δεις αγγέλους...! Κοίτα προς τον ουρανό και ο ουρανός θα μπει μέσα στην καρδιά σου...!

[Μαρία]

Γράφει ο Επίσκοπος Σουρόζ Anthony Bloom: Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια έγραφε:
«Πόσο ευγνώμων είμαι στο Θεό για την αρρώστια μου. Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού». Της απάντησα: «Να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση. Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική. Και τότε θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο».
Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε:
«Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω να ακουμπήσω στο Θεό. Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα». Και πρόσθεσε αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία: «Προσευχηθείτε στο Θεό να μου χαρίσει το κουράγιο να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω μια ψεύτικη παρουσία για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του».

[Matina]

Γράφει ο Επίσκοπος Σουρόζ Anthony Bloom: Πριν λίγα χρόνια μια νέα κοπέλα που έπασχε από ανίατη ασθένεια έγραφε:
«Πόσο ευγνώμων είμαι στο Θεό για την αρρώστια μου. Καθώς αδυνατίζει το σώμα μου, το νιώθω να γίνεται όλο και πιο διάφανο στις ενέργειες του Θεού». Της απάντησα: «Να ευχαριστείς το Θεό γι’ αυτό που σου έχει δώσει, αλλά μην περιμένεις να κρατήσει αυτή η κατάσταση. Θα έρθει η ώρα που αυτό το αδυνάτισμα του κορμιού σου θα πάψει να σε κάνει να αισθάνεσαι πνευματική. Και τότε θα πρέπει να εξαρτάσαι από τη Χάρη και μόνο».
Λίγους μήνες αργότερα μου ξανάγραψε:
«Έχω τόσο εξασθενήσει, που δεν έχω πια τη δύναμη να τρέξω να ακουμπήσω στο Θεό. Το μόνο που μου μένει είναι να σιωπώ, να παραδίδω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι ο Θεός θα έρθει προς εμένα». Και πρόσθεσε αυτό που πρέπει να προσέξουμε από όλη αυτή την ιστορία: «Προσευχηθείτε στο Θεό να μου χαρίσει το κουράγιο να μην προσπαθήσω ποτέ να κατασκευάσω μια ψεύτικη παρουσία για να γεμίσω το τρομερό κενό που αφήνει η απουσία Του».

Tέλειο!!!!

[Μαρία]

Ποιος είμαι εγώ;
Και τι είμαι στην πραγματικότητα, παρά ένα σίχαμα;
Η αρχή μου είναι από το χώμα(Γεν. 3, 19), το τέλος μου στη σαπίλα, και το ενδιάμεσο είναι γεμάτο από κάθε θρασύτητα και κάτι περισσότερο.
Τι είναι η ζωή μου;
Και πόση είναι;
Μία ώρα, και ύστερα, ο θάνατος.
Τι με μέλλει για τούτο ή εκείνο;
Όπου να είναι, πεθαίνω· γιατί ο Χριστός κανονίζει τη ζωή και το θάνατο.
Εγώ γιατί μεριμνώ και φιλονεικώ μάταια;
Λίγο ψωμί χρειάζομαι, το παραπάνω τι το θέλω;
Αν έχω αυτό το λίγο, περιττεύει κάθε μέριμνα.
Αν δεν το έχω, ίσως μεριμνήσω μόνο γι’ αυτό, από ατέλεια της γνώσεώς μου, αν και ο Θεός είναι εκείνος που προνοεί.

Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

[Μαρία]

Πῶς μπορεῖ νὰ γνωρίσει κάποιος ἐὰν ἐργάζεται μὲ τὴν μὴ ἐμπιστοσύνη στὸν ἑαυτό του καὶ μὲ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐλπίδα στὸν Θεό

Πολλὲς φορὲς νομίζουν μερικοὶ αὐθάδεις ὅτι δὲν ἔχουν κανένα θάρρος στὸν ἑαυτό τους καὶ ὅτι ὅλη τους τὴν ἐλπίδα καὶ πεποίθησι, τὴν ἔχουν στὸν Θεό· ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι· καὶ γι᾿ αὐτὸ βεβαιώνονται ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα ποὺ ἔρχεται σὲ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν ξεπεσμό τους, ὅταν συμβῇ. Γιατὶ ἂν ἴσως αὐτοὶ λυποῦνται στὸν ξεπεσμό τους καί, κατὰ κάποιο τρόπο, ἀπελπίζονται καὶ νομίζουν ὅτι μποροῦν στὸ ἑξῆς νὰ κάνουν καλό, αὐτὸ εἶναι σίγουρο σημεῖο, ὅτι καὶ πρὸ τοῦ ξεπεσμοῦ τους πίστευαν στὸν ἑαυτό τους καὶ ὄχι στὸν Θεό. Καὶ ἐὰν ἡ λύπη καὶ ἡ ἀπελπισία τους εἶναι μεγάλη, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι καὶ πολὺ πίστευαν στὸν ἑαυτό τους καὶ λίγο στὸ Θεό, γιατὶ ὅποιος δὲν ἐμπιστεύεται πολὺ στὸν ἑαυτό του καὶ ἐλπίζει στὸ Θεό, ὅταν ξεπέσει, δὲν ἀπορεῖ τόσο πολύ, οὔτε λυπᾶται ὑπερβολικά, ἐφόσον γνωρίζει, ὅτι αὐτὸ τοῦ συμβαίνει γιὰ τὴν ἀδυναμία τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ γιὰ τὴν λίγη ἐλπίδα ποὺ ἔχει στὸν Θεὸ μάλιστα τότε ἀπιστεῖ περισσότερο στὸν ἑαυτό του καὶ μὲ περισσότερη ταπείνωσι ἐλπίζει στὸ Θεὸ καὶ μισώντας περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον τὰ ἄτακτα πάθη, ποὺ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ ξεπεσμοῦ του, μὲ ἕνα μεγάλο πόνο ἥσυχο καὶ εἰρηνικό, γιὰ τὴ λύπη τοῦ Θεοῦ, ἀποκτᾷ βέβαια τὴν ἀπιστία στὸν ἑαυτό του, καταδιώκει ὅμως τοὺς ἐχθρούς του μέχρι θανάτου μὲ μεγαλύτερη γενναιότητα καὶ ἀποφασιστικότητα.

Αὐτὰ ποὺ εἶπα, ἐπιθυμῶ νὰ τὰ σκεφθοῦν μερικοί, ποὺ νομίζουν πὼς εἶναι ἐνάρετοι καὶ πνευματικοί, οἱ ὁποῖοι, ὅταν πέσουν σὲ κανένα ἐλάττωμα, δὲν μποροῦν, οὔτε θέλουν νὰ εἰρηνεύσουν καὶ μερικὲς φορὲς θέλοντας νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν πολλὴ λύπη καὶ τὴν ἐνόχλησι, ποὺ τοὺς συμβαίνει ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ τους, τρέχουν ἀμέσως γι᾿ αὐτὸ καὶ μόνο στὸν πνευματικὸ πατέρα, στὸν ὁποῖον ἔπρεπε κυρίως νὰ πηγαίνουν γιὰ νὰ ξεπλυθοῦν ἀπὸ τὴν μόλυνσι τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ λάβουν δύναμι κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ τους, μὲ τὸ ἁγιώτατο μυστήριο τῆς μετανοίας καὶ τῆς ἐξομολογήσεως.

Αόρατος Πόλεμος

[Matina]

Όλα αυτά τα αγαθά πού έχομε κάθε μέρα γύρω μας και τα νομίζομε τίποτα, ένα ζεστό κρεβάτι, ένα καθαρό φαγητό, νερό να πλυθούμε, ρούχα να φορέσαμε, φιλική συντροφιά, τους δικούς μας - Θεέ μου, κάνε με να καταλαβαίνω καθημερινά την αξία τους, να καταλαβαίνω το πόσο εύκολα μπορούν όλα αυτά να γίνουν άφαντα μέσα σε μια μέρα από μπροστά μου και να μεταμορφωθώ σε ένα βρωμερό, πειναλέο, κουρελιασμένο ανθρώπινο πλάσμα, πού άλλα ανθρώπινα (αυτό είναι το απίστευ­το) πλάσματα το σπρώχνουν με τον υποκόπανο ή με κλοτσιές μέσα σε μπουντρούμια ή συρματοπλεγμένα στρατόπεδα, με μια ψωριασμένη κουβέρτα, ωσότου αρρωστήσει, σακατευτεί, ξεψυχήσει, παλαβώσει ή άποσκελετωθεί της πείνας...
Θεέ μου, κάνε με να καταλαβαίνω καθη­μερινά και να τιμάω αυτά τα λίγα, ή πολλά, πού τα έχω σήμερα, ένα καθαρό κρεβάτι, μια γωνιά ζεστή, το ψωμί, το κρασί, το τραπέζι ετούτο με το χαρτί και το μολύβι... Θεέ μου, κάνε με.

Ζήσιμος Λορεντζάτος

Σ'ευχαριστώ για την ανάρτηση!Πράγματι τα απλά καθημερινά είναι τα πιο άξια προσοχής και άξια για πολλή προσευχή.Πρόσφατα επέστρεψε ο σύζυγός μου από το Άγιο Όρος όπου φιλοξενούνταν σε Σκήτη πολύ γνωστού γέροντος.Ήταν πραγματικά πολύ τυχερός διότι ο γέροντας είχε περισσότερο χρόνο ανάμεσα στους φιλοξενουμένους του και γεύτηκαν κάθε στιγμή μαζί του.Αυτό που του έμεινε και μου είπε ήταν οι συμβουλές του γέροντα για ΑΠΛΟΤΗΤΑ.Να είστε όσο πιο απλοί γίνεται ,έλεγε,και να αναπαύεστε στα απλά γιατί στα απλά αναπαύεται κι ο Κύριος.Όσο πιο απλός είναι κάποιος τόσο περισσότερο ελκύει τη Χάρη Του.
Ας εκτιμούμε όλοι μας τα απλά καθημερινά και ας δοξάζουμε τον Κύριο κάθε λεπτό!!!
Δόξα σοι ο Θεός!

[Matina]

Η Κατάθλιψη, είναι αξόδευτη αγάπη ( Γέροντας Ανανίας Κουστένης)

Η Αγία Ολυμπιάδα που η μνήμη της τιμάται στις 25 Ιουλίου, έπασχε από κατάθλιψη.

Μα θα απορήσει κανείς, καταθλιπτική και Αγία γίνεται; Και όμως!

Το ότι έπασχε από κατάθλιψη το φανερώνουν οι Επιστολές του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου που της έστελνε για να την στηρίζει όταν εκείνος είχε εξοριστεί. Το αναφέρει στα γραπτά του και ο μακαριστός Γέροντας Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος, στα οποία εξηγούσε την χρησιμότητα της Ψυχιατρικής, ως Ιατρικής Επιστήμης και τις διαφορές της από την ψυχοθεραπεία/ψυχολογία. Η κατάθλιψη έχει απτά αποτελέσματα στην βιοχημεία του εγκεφάλου, όπως μπορούμε να δούμε και από σχετική εικόνα, που δείχνει εγκέφαλο καταθλιπτικού και υγιούς:

Πέρα από την ενδεχόμενη ευαισθησία που είχε στην νευροχημεία του εγκεφάλου της, (νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζουν την διάθεση σεροτονίνη, νοραδρεναλίνη κ.α.), πιθανόν να ήταν τρία τα σημαντικά γεγονότα που οδήγησαν στην κατάθλιψη:
α) Εξόρισαν τον Αγ. Ιωάννη Χρυσόστομο, Πνευματικό της Πατέρα.
β) Έμεινε χήρα δυο χρόνια μετά το γάμο της.
γ) Έμεινε ορφανή, πολύ μικρή.

Ο άνθρωπος πέρα από το πνευματικό κομμάτι έχει και βιολογικό του μέρος, το σώμα. Όταν πάσχει σωματικά, δεν εκδηλώνονται σωστά και οι ψυχικές λειτουργίες. Έναν ολοκληρωμένο ορισμό για την ψυχή μας δίνει ο όσιος Νικήτας Στηθάτος. Γράφει: «Ουσία δε ψυχής εστίν, ως και άλλοις πεφιλοσόφηται κάλλιστα, απλή, ασώματος, ζώσα, αθάνατος, αόρατος, σωματικοίς οφθαλμοίς μηδαμώς θεωρουμένη, λογική τε και νοερά, ασχημάτιστος, οργανικώ κεχρημένη σώματι και παρεκτική τούτω ζωής κινήσεως, αυξήσεως, αισθήσεως και γεννήσεως, νουν έχουσα μέρος αυτής το καθαρώτατον, πατέρα και προβολέα του λόγου, αυτεξούσιος φύσει, θελητική τε και ενεργητική και τρεπτή ήτοι εθελότρεπτος, ότι και κτιστή». (Νικήτα Στηθάτου: Μυστικά συγγράμματα, εκδ. Παν. Χρήστου, Θεσσαλονίκη 1957, σελ. 98).

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Πώς μπορούμε να τα ερμηνεύσουμε εμείς;
Δεν στεναχωριόταν ο Άγιος Ιωάννης που τον έστειλαν εξορία, αλλά η Αγία Ολυμπιάδα. Ο Χρυσόστομος της έλεγε ξανά και ξανά «Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν» και «Τον εαυτόν μη αδικούντα ουδείς παραβλάψαι δύναται» ενώ η Αγία Ολυμπιάδα έκανε συνέχεια καταθλιπτικές σκέψεις.

Διαβάζοντας τον βίο της ας δούμε πόσο αγία ήταν και πόσο είχε εμπεδώσει όλες τις Xριστιανικές αρετές. Η Κατάθλιψη της Αγίας δεν οφείλεται (μόνο) σε αμαρτίες (το «από των πολλών μου αμαρτιών ασθενεί το σώμα, ασθενεί μου και η ψυχή» ισχύει για όλους, όλοι έχουμε αρκετές αμαρτίες είτε καταθλιπτικοί είτε όχι, ακόμα και οι Άγιοι) αλλά και σε παθολογικά αίτια (εγκεφαλική νευροχημεία) τα οποία σε συνδυασμό με γεγονότα ζωής, τα οποία είναι φυσικό να προκαλούν θλίψη. Η κατάθλιψη δεν φαίνεται να αποτελεί εμπόδιο στην Αγιότητα. Μπορεί ίσως να δυσκολέψει την πορεία, είναι ένας ακόμα Σταυρός που καλείται ο Άγιος να ξεπεράσει. Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως Αγιότητα και Κατάθλιψη μπορεί να συνυπάρχει. Άποψη με την οποία συμφωνεί και ο Γερ. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος.
Άρα, μπορεί να έχεις Αγίους Πνευματικούς που να σε συμβουλεύουν πνευματικά όπως είχε η Αγία Ολυμπιάδα (Γρηγόριο Θεολόγο, Ιωάννη Χρυσόστομο) αλλά εντούτοις να πάσχεις από κατάθλιψη, ακόμα και αν είσαι ο ίδιος Άγιος.

Όταν ο Άγιος Πορφύριος λέει “Η κατάθλιψη οφείλεται στον εγωϊσμό”, δεν λέει ψέματα μεν, ούτε κάνει λάθος δε, αλλά δεν σημαίνει πως οι καταθλιπτικοί είναι πάντα εγωϊστές. Μια κατηγορία καταθλιπτικών ενδεχομένως. Άλλοι, με προβληματική βιοχημεία, χρειάζονται, ίσως, διαφορετικού είδους αντιμετώπιση. Άλλωστε ποιος δεν είναι εγωϊστής; Όλοι μας. Επίσης, ο Άγιος Πορφύριος έλεγε πως και ορισμένες καθαρά σωματικές παθήσεις οφείλονται στον εγωϊσμό. Ανέφερε συγκεκριμένα, πως κάποιος τυφλώθηκε, επειδή ήταν εγωϊστής και δεν εμπιστευόταν τον Κύριο και στεναχωριόταν.

Και η στεναχώρια τον οδήγησε και σε σωματικά προβλήματα. Τυφλώθηκε. Δεν είδαμε κάποιον να λέει “τι εγωϊστές που είναι οι τυφλοί!” και να τους κατηγορεί γι’ αυτό. Ο Άγιος μιλάει κατά καιρούς για θεραπεία παθών και εξηγεί αίτια και θεραπείες, τα οποία όμως διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο, από περίπτωση σε περίπτωση. Ορισμένοι παίρνουν τα λόγια των Αγίων που είναι θεραπευτικά και προσπαθούν να τα μετατρέψουν σε ΟΠΛΑ με τα οποία να δείξουν πόσο ανώτεροι είναι εκείνοι και πόσο κατώτεροι όλοι οι άλλοι. Κάτι τέτοιο αποτελεί κακοποίηση της θέσης του Αγίου. Και δείγμα πολύ μεγαλύτεροι εγωϊσμού, από αυτόν που κατηγορούν. Ο Άγιος δίδασκε για να βοηθήσει και να ενισχύσει.

Σε ανθρώπους που ζητούσαν τις συμβουλές του, για να απαλλαγούν από την κατάθλιψη, τους συνιστούσε να ασχοληθούν με κάτι ενδιαφέρον και δημιουργικό: «Η εργασία, το ενδιαφέρον για τη ζωή. Η τέχνη, ο κήπος, τα λουλούδια… πολύ σπουδαία πράγματα. Η μελέτη τής Αγίας Γραφής, το ενδιαφέρον προς τη θρησκεία, προς την αγάπη τού Θεού».
Η Αγία Ολυμπιάδα είναι παράδειγμά μας γιατί δεν άφησε το πρόβλημα της, να σταματήσει την πορεία προς την Αγιότητα. Όσοι σήμερα πάσχουν από κατάθλιψη μπορούν να ζητούν από εκείνη να πρεσβεύει στον Κύριο για την θεραπεία τους. Γιατί όταν έρθει ο Χριστός, ΟΛΑ μπορούν να διορθωθούν.

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών!

ahdoni.blogspot.gr

Tέλειο!!!!!