Σκεψεις...

[Μαρία]

Ένα πρωϊνό στο Μετρό

Ένα πρωϊνό για μένα ξεχωριστό που με έκανε και δάκρυσα.Μπαίνωντας πριν λίγα λεπτά στο τρίτο Βαγόνι έπεσα πάνω σε ένα καρότσι, μπροστά στην πόρτα. Ίσα-ίσα που έκλεισε η πόρτα. Καλά λέω μέσα μου με τόσο κόσμο πως μπαίνει κι αναπηρικό καρότσι. Ήδη δεν είχα επιβιβαστεί στον προηγούμενο συρμό που είχε περάσει πριν 4 λεπτά επειδή δεν χωρούσε να μπει τόσος κόσμος.


Γύρισα την πλάτη κρατήθηκα όπως μπορούσα και χάζευα έξω. Στην επόμενη στάση έπρεπε να κατέβει ο κόσμος οπότε μπήκα και ξαναβγήκα για να μπορέσουν όσοι ήθελαν να αποβιβαστούν. Οπότε προχώρησα πιο μέσα επειδή δημιουργήθηκε περισσότερο χώρος.


Τότε μου κόπηκαν τα γόνατα. Αντίκρυσα πάνω στο αναπηρικό καρότσι ένα νεαρό παιδί περίπου 12-14 χρονών. Τα πόδια του είναι πιο μικρά από το σώμα του. Καθόταν με τέτοιο τρόπο που δεν μπορούσε να στηρίξει το σώμα του. Τα χερούλια του καροτσιού τα κρατούσε η μητέρα του. Δεν μπορούσε να το δει. Το κεφάλι του έπεφτε κάτω. Ξάφνου τον ακουμπάει στον ώμο ένα αντρικό χέρι και τον κρατάει εκεί σταθερά. Γυρίζω και κοιτάζω κι εγώ, ήταν ο πατέρας του. Ένας άνδρας ψηλός πάνω από 1.80 γύρω στα 40-45.
Δεν θα ξεχάσω μα ποτέ δεν θα ξεχάσω το βλέμμα του παιδιού αυτού στον Πατέρα του. Τον κοίταξε μέσα στα μάτια. Το βλέμμα δεν το έπαιρνε από τον Πατέρα του. Στιγμιαία κατέβασε το βλέμμα του το παιδί αλλά πάλι τον ξανακοίταξε. Ήταν σαν του έλεγε σε σένα στηρίζομαι...μην με αφήσεις ποτέ. Βλέπω αυτά και αρχίζουν τα υγραίνονται τα μάτια μου.

Θέε μου μονολογώ έχω έναν άγγελο δικό σου μπροστά μου. Σταματά το τρένο, στάση Ευαγγελισμό. Μάλλον θα κατέβει εδώ. Μπορεί να πηγαίνουν το παιδί τους στο Νοσοκομείο. Κόσμος σαν μυρμήκια τρέχει εδώ κι εκεί να προλάβει. Τι να προλάβει όμως; αναρωτιέμαι. Για πιά Ζωή τρέχουμε; Για την παρούσα ή την μέλουσα; Ο χρόνος στιγμιαία σταμάτησε για μένα εκείνη την στιγμή. Βλέπω μόνα τα μάτια του παιδιού. Επόμενη στάση Σύνταγμα. Καταβαίνουν όλοι και το παιδί με τους γονείς του είναι ακόμη μέσα. Εγώ δεν βγαίνω και περιμένω μην τυχόν χρειάζονται βοήθεια με το καρότσι.
Τότε ρωτάω τον Πατέρα του "Θέλετε να σας βοηθήσω σε κάτι" ; μου απαντά "'Οχι ευχαριστώ, ρε φίλε". H φωνή του , η χροιά της φωνής του φανέρωνε μεγάλη θλίψη και πόνο καρδιάς. Αυτός ο Άνθρωπος σκέφτηκα με τόσο μεγάλο Σταυρό στέκεται όρθιος. Ο Γιός του, του χαμογελά από το αναπηρικό καρότσι και εκείνος πρέπει να του δώσει δύναμη...

Τρέχουν τα μάτια μου. Φοράω τα γυαλιά μου κι ανεβαίνω τις κυλιόμενες σκάλες. Η καρδιά μου χτυπά δυνατά,προσπαθώ να συνέλθω. Δεν τρέχω στις σκάλες, δεν αγχώνομαι να πάω να κτυπήσω την κάρτα μου στην δουλειά, δεν με νοιάζει...Σκέφτομαι αυτήν την οικογένεια μόνο.

Φαίνεται ο "Κύριος" με αγαπάει ακόμη και μου στέλνει στο δρόμο μου Αγγέλους για να με συνετίζει...
Ήθελα να σας πω αυτά, ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα πρωϊνό στο Μετρό. Δεν ξέρω γιατί έχω γίνει τόσο ευαίσθητος. Δεν ξέρω εαν αυτό είναι καλό ή κακό. Ξέρω μόνο ότι αυτό είμαι που το έχει χαρίσει ο "Κύριος" από τότε που Τον γνώρισα.

Σας καλημερίζω γιατί έχει θολώσει η οθόνη και δεν βλέπω καλά...Εύχομαι ο "Κύριος" να κάνει "Αγγελους" και τους γονείς του και να ακούσει τις προσευχές τους.

[student]

Δεν ξέρω γιατί έχω γίνει τόσο ευαίσθητος. Δεν ξέρω εαν αυτό είναι καλό ή κακό. Ξέρω μόνο ότι αυτό είμαι που το έχει χαρίσει ο "Κύριος" από τότε που Τον γνώρισα.

ΑΜΗΝ. Δεν γίνεται αλλιώς.

Εύχομαι ο "Κύριος" να κάνει "Αγγελους" και τους γονείς του και να ακούσει τις προσευχές τους.

Εύχομαι οι γονείς του να έχουν ανοίξει την θύρα, όπου Αυτός στέκεται και κρούει.
Τα μάτια του/μας δάκρυσαν με τη συνειδητοποίηση του σταυρού τους, ακόμα και συν Θεώ. Φαντάσου Μαριώ μου τον σταυρό αυτό... χωρίς Θεό!!!

[Αντίθετος1972]

Εύχομαι ο "Κύριος" να κάνει "Αγγελους" και τους γονείς του και να ακούσει τις προσευχές τους.

Υπάρχουν πολλοί γονείς δίπλα μας, που σηκώνουν τους βαρύτατους σταυρούς των παιδιών τους... Θυμάμαι ένα πολυτεκνο πατέρα, που το προτελευταίο του παιδί παρουσίασε πριν καλά καλά γίνει δυο ή τριων ετων βαρύ αυτισμό με επιθετικότητα: Παρά ταύτα, δεν χάνει ποτέ την πίστη του στο Θεό, ούτε το χαμόγελό του... Θυμάμαι την έκφρασή του: "σταυρουδάκια είναι αυτά...».

[Michalis]

Δεν ξέρω γιατί έχω γίνει τόσο ευαίσθητος. Δεν ξέρω εαν αυτό είναι καλό ή κακό. Ξέρω μόνο ότι αυτό είμαι που το έχει χαρίσει ο "Κύριος" από τότε που Τον γνώρισα.

ΑΜΗΝ. Δεν γίνεται αλλιώς.

Αυτή την ευαισθησία κτυπά αλυπητα η εποχή μας.

Βουρκωνεις, κλαις κι αμέσως το μυαλό σε φρενάρει. Με λογισμους του τύπου, είμαι μαλθακος, soft, ψιλοφλωρος, μάλλον έχω κατάθλιψη, πρέπει να είμαι σκληρός και δυνατός. Και πριν το καταλαβουμε έχουμε γίνει σκληροκαρδοι και κυνικοι. Και η καρδιά μας δεν αφήνει ούτε χαραμαδα για τον Κύριο.

Πολύ μεγάλο θέμα. Σωτηριωδες.

[Τιποτας ο Αιτωλος]

Δεν ξέρω γιατί έχω γίνει τόσο ευαίσθητος. Δεν ξέρω εαν αυτό είναι καλό ή κακό. Ξέρω μόνο ότι αυτό είμαι που το έχει χαρίσει ο "Κύριος" από τότε που Τον γνώρισα.

ΑΜΗΝ. Δεν γίνεται αλλιώς.

Αυτή την ευαισθησία κτυπά αλυπητα η εποχή μας.

Βουρκωνεις, κλαις κι αμέσως το μυαλό σε φρενάρει. Με λογισμους του τύπου, είμαι μαλθακος, soft, ψιλοφλωρος, μάλλον έχω κατάθλιψη, πρέπει να είμαι σκληρός και δυνατός. Και πριν το καταλαβουμε έχουμε γίνει σκληροκαρδοι και κυνικοι. Και η καρδιά μας δεν αφήνει ούτε χαραμαδα για τον Κύριο.

Πολύ μεγάλο θέμα. Σωτηριωδες.

θα γράψω κάτι που δεν έχει να κάνει με την πιο πάνω ιστορία ....αλλά με αυτο το πολύ σημαντικό που είπε ο Μιχάλης

Αυτή την ευαισθησία κτυπά αλυπητα η εποχή μας.

να ήταν μόνο αυτό ...αυτή την ευαισθησία την παίρνουν οι ΜΚΟ τους ....και την κάνουν μίσος μεταξύ των ανθρώπων ...

παίρνουν μια ευαίσθητη(πολλές φορές τη δημιουργούν και οι ίδιοι) κοινωνική ομαδα ....και την κάνουν δυσβάσταχτη για την υπόλοιπη κοινωνία ...έχοντας ώς στόχο να δημιουργήσουν αδιέξοδες ενοχές στις κοινωνίες ....ώστε μέσο της ενοχής να τις οδηγήσουν στην εθνική και κοινωνική αλλοίωση ....έτσι απο εκεί που ήθελες να βοηθήσεις αρχίζεις να μισής κιόλας ....αν το αντιληφθείς έγκαιρα ....αλλίως έχεις ήδη διαβρωθεί ανεπανόρθωτα και ανεπίστροφα σαν κοινωνία

πατάνε πάνω στα ιδεώδη των χριστιανών συνήθως ....και τους αλλάζουν τα φώτα ....

εαν κάνεις πως αντιδράς ....αναλαμβάνουν τα ΜΜΕ τους ...και αρχίζουν τα περι ρατσιστή και φασίστα ....


η εποχή ειναι πονηρή ....όταν θα βλέπετε ένα κεφάλι αρνιού ....καλό ειναι να το ακολουθείτε μέχρι πίσω στο σώμα του ....να δείτε και την ουρά του ...που μπορεί να είναι λύκου

.......
........
πολλές ιστορίες ...λύπης και κατάνυξης χρησιμοποιούνται πια ....για άλλους στόχους

[Michalis]

Ὀποτε μόλις φας την σφαλιάρα σου τι κάνεις;

Μαζεύεσαι και δεν ξεμυτάς πάλι, ή λες Δόξα τον Θεό και πέφτεις και πάλι με τα μούτρα;

Αποκτάς μία τρέλα και δεν χαμπαρίζεις τίποτα;...

[student]

Αποκτάς μία τρέλα και δεν χαμπαρίζεις τίποτα;...

Ακριβώς.

Αλλά πάντα υπό την οδηγία "γίνεσθε φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί"

[Μαρία]

Δεν ξέρω γιατί έχω γίνει τόσο ευαίσθητος. Δεν ξέρω εαν αυτό είναι καλό ή κακό. Ξέρω μόνο ότι αυτό είμαι που το έχει χαρίσει ο "Κύριος" από τότε που Τον γνώρισα.

ΑΜΗΝ. Δεν γίνεται αλλιώς.

Αυτή την ευαισθησία κτυπά αλυπητα η εποχή μας.

Βουρκωνεις, κλαις κι αμέσως το μυαλό σε φρενάρει. Με λογισμους του τύπου, είμαι μαλθακος, soft, ψιλοφλωρος, μάλλον έχω κατάθλιψη, πρέπει να είμαι σκληρός και δυνατός. Και πριν το καταλαβουμε έχουμε γίνει σκληροκαρδοι και κυνικοι. Και η καρδιά μας δεν αφήνει ούτε χαραμαδα για τον Κύριο.

Πολύ μεγάλο θέμα. Σωτηριωδες.

Ξερεις κατι Μιχαλιω μου; ειναι ανουσιο να κολλαμε ετικετες, μαλθακος, φλωρος κλπ...ουτε θα παθεις καταθλιψη αν νιωσεις τον πονο του αλλου. Ο Χριστος μας δεν ηταν μαλθακος, δεν ηταν ουτε φλωρος, δεν παθαινε ουτε καταθλιψη, ομως ειχε τετοια δυναμη, ειχε τη δυναμη της απεραντης Αγαπης

[Μαρία]

Φαντάσου Μαριώ μου τον σταυρό αυτό... χωρίς Θεό!!!

Δεν μπορω να τον φανταστω, ή μαλλον δεν θελω! Ειμαστε πολυ ευλογημενοι Μηνα μου, ο Κυριος ειναι κοντα σε οσους τον αναζητουνε κ ελπιζουν σε Αυτον. Κοντα στο σταυρο μας μας δινει και τη δυναμη που χρειαζομαστε. Φιλο, Αδερφος, Πατερας, στα ευκολα, αλλα πολυ περισσοτερο στα δυσκολα. Μας μιλαει, ποναει μαζι μας. Δεν υπαρχει ελπιδα χωρις Θεο. Για αυτο ο Ιερος Χρυσοστομος λεει "Τι να φοβηθεις σαν κλησεις μεσα σου τον Χριστο". Εισαι με τον Θεο; Δεν φοβασαι Χαρο!

[Τιποτας ο Αιτωλος]

ο Κυριος μας έδειξε όλες τις περιπτώσεις ....όπως του Απόστόλου Θωμά ....όπου στη περίπτωση του Κυρίου έβαλε μεχρι τα δακτυλά του στις πληγές

Π.χ ...μαζεύουμε διαρκώς πλαστικα καπάκια απο μπουκάλια ....ώστε να αγοραστούν καροτσάκια τετραπληγικών και αναπήρων παιδιών ....πολλοί έλεγαν ότι τα πήγαιναν όλα μαζι σε καποιες οργανώσεις κα ξερω εγω τι ...ένω μπορει να χρεισημοποιούσαν για ίδιο ώφελος (που το κάνουν δυστυχώς)
Για να είσαι σύγουρος λοιπόν κατα 90% ...τα πήγαίνεις στη κοντινότερη ΕΛΕΠΑΠ ...και το παρακολουθείς όσο μπορείς ....

ο ανθρωπος ...η ψυχή του έχει την αναγκη πολλές φορες να ψυχοπονέσει ....να βοηθήσει ....γιατι η ψυχή έτσι αναπαύεται ....στα καλά τα έργα ....

παρόλα αυτα πολλοί που εξαπατήθηκαν σταματησαν να βοηθούν ...θύμωσαν

αλλοί πολι θύμωσαν γιατι ήθελαν να βοηθήσουν ..Ελληνες και τους κατεύθυναν σώνει και καλα να βοηθήσουν λαθρομεταναστες ....

μαζευαν μαζευαν οι χριστιανοί ....τα φορτωνε ο παπας και τα πήγαινε στη πακιστανική κοινότητα ....γιατι δηλάδη ....σε πιανει μετα το παράπονο ...

και άλλε πολλές περιπτώσεις

τωρα τα δίνουμε ο ένας στον άλλον όταν μας περισεύουν βάλαμε μυαλό ....

ειναι μεγαλη κουβέντα .....δυστυχώς η βλακεία σε αυτή τη χωρα είναι απύθμενη ....στο μικρό κοσμό μας τα πράγματα έχουν αλλάξει πάρα πολύ ...βοηθειόμαστε μεταξύ μας πια ...περα απο υπερηφάνειες και ντροπές ....στέλνει ο Κύριος βοήθεια

οπότε Δόξασει ο Θεός .....