ΚΑΤΑ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑΣ

[inanm7]

Ας περάσουμε σε μια άλλη πτυχή, τον πολιτικό εξουσιασμό. Οι αντιχριστιανοί ισχυρίζονται ότι ο Χριστιανισμός υποβοηθά τις εξουσίες. Αναφέρουν διάφορα εδάφια επιστολών του Παύλου. Φαίνεται πως ενοχλει τους αντιχριστιανούς η άποψη του Παύλου. Η αντιχριστιανική ερμηνεία των Χριστιανικών απόψεων περί εξουσίας είναι τέτοια, ώστε σκόπιμα αυτές και το νόημά τους να διαστρεβλωθούν. Η χριστιανική άποψη, περί κράτους και εξουσίας βλέπει το κράτος ως προϊόν της πτώσης του Αδάμ και της Εύας. Πριν την Πτώση οι Πρωτόπλαστοι δεν είχαν ανάγκη κράτους ούτε υπήρχε, όπως τονίζει ο Χρυσόστομος κάποια εξουσία του άντρα επί της γυναίκας («Όταν επλάσθη η γυνή δεν υπετάγη εξ αρχής˙ ούτε όταν επαρουσίασεν αυτήν ο Θεός εις τον άνδρα, ούτε αυτή ήκουσε τίποτε τέτοιον από τον Θεόν, ούτε ο ανήρ είπε τίποτε τέτοιον προς αυτήν˙ αλλ’ είπεν είναι οστούν από τα οστά του και σάρξ από τας σάρκας του˙ πουθενά δεν είπε τίποτε δι’ εξουσίαν, ούτε δι’ υποταγή εις αυτήν» (Λόγος κστ’ εις την Α’ Προς Κορινθίους, 3). Συνεπώς, επειδή είναι μεταπτωτικός θέσμος το κράτος και η εξουσία, η Εκκλησία δεν έχει ούτε την κρατικιστική αυταπάτη ότι το κράτος/εξουσία θα φέρει τον «επί γης παράδεισο» (αν π.χ. τηρηθούν οι νόμοι του κράτους ή αν φτιαχτούν «τέλειοι νόμοι». Κάθε νόμος είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα, δηλαδή ατελές, με ελλείψεις) ούτε την αντιεξουσιαστική αυταπάτη ότι η εξουσία είναι φύσει κακή. Σκοπός του κράτους/εξουσίας δεν είναι να φέρει τον παράδεισο επί γης˙ αυτό δεν το μπορεί. Σκοπός είναι η αποφυγή της κόλασης επί γης. Όπως ο γάμος είναι ένα μεταπτωτικό φάρμακο κατά του θανάτου, έτσι και η εξουσία είναι ένα προσωρινό φάρμακο κατά της μεταπτωτικής σατανικής διχόνοιας μεταξύ των ανθρώπων, μια ατελής, πολύ κατώτερη της προπτωτικής, μορφή τάξης. Αν δεν χρησιμοποιείται σωστά, δεν είναι από μόνη της κακό.
Για να γίνει κατανοητή η άποψη του Παύλου για την εξουσία πρέπει να έχουμε υπόψη την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε την εποχή εκείνη. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε δημοκρατία ούτε ανάμνηση δημοκρατίας ούτε πάλη μεταξύ δημοκρατών και μοναρχικών για το ποιο πολιτικό σύστημα θα επικρατούσε. Δεν υπήρχε κάποιο δημοκρατικότερο εναλλακτικό πολιτικό σύστημα από την μοναρχία. Δεν μπορούσε λοιπόν ο Παύλος να προτείνει «αντίσταση» ή «αντάρτικο» στην αυτοκρατορική εξουσία. Μορφωμένος ήταν, ήξερε το αποτέλεσμα των εξεγέρσεων κατά της Ρώμης. Είναι παράλογο να ζητάμε από τον Παύλο σε μια τέτοια εποχή να προτείνει ανυπακοή στην εξουσία (γενικά) ή στην αυταρχική εξουσία (της Ρώμης), τη στιγμή που κανείς πολυθεϊστής φιλόσοφος και διανοούμενος δεν τολμούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Μίλησε κανείς Επικούρειος για «αντιεξουσιασμό», στην εποχή της Ρωμαιοκρατίας; Παρότρυνε το λαό κανείς πολυθεϊστής διανοούμενος της εποχής σε επανάσταση κατά του οιουδήποτε κράτους; Κι όπως οι φιλόσοφοι της εποχής ζητούσαν γενικά σεβασμό στους νόμους, το ίδιο ζητούσε ο Παύλος. Τουλάχιστον αυτός δεν επέλεγε (μια για πάντα), όπως ο Πλούταρχος, το μοναρχικό πολίτευμα κρίνοντας πως αυτό είναι καλύτερο. Μίλησε γενικά για «εξουσία» κι έτσι άφησε περιθώριο για τις πολιτειακές αλλαγές. Δεν είπε «μοναρχία και ξερό ψωμί», όπως είπε ο Πλούταρχος. Εξουσία είναι και η σημερινή (έστω και τυπικά) δημοκρατική. Απλώς έδωσε κάποιες συντεταγμένες. Αλλά τι είπε ο Παύλος, που κάνει πολλούς να αντιδρούν;
Προς Ρωμαίους, 13, 1-7 Ας υποτάσσεται ο καθένας εις τας ανωτέρας εξουσίας, διότι δεν υπάρχει εξουσία παρά από τον Θεόν. Ώστε εκείνος που αντιτάσσεται εις την εξουσίαν, αντιτάσσεται εις την διαταγήν του Θεού και εκείνοι που αντιστάθηκαν, θα κατακριθούν. Διότι οι άρχοντες δεν είναι φόβος δια τα καλά έργα, αλλά δια τα κακά. Θέλεις να μη φοβάσαι την εξουσίαν; Κάνε το καλόν και θα επαινεθής, διότι η εξουσία είναι όργανον του Θεού, δια το καλόν σου, εάν όμως κάνης το κακόν, τότε να φοβάσαι, διότι δεν φέρει μαχαίρι χωρίς λόγον, αλλά διότι είναι όργανον του Θεού, εκδικητής της οργής του εναντίον εκείνου που κάνει το κακόν. Δια τούτο είναι ανάγκη να υποτάσσεσθε όχι μόνον ένεκα της οργής αλλά και δια λόγους συνειδήσεως. Αυτός είναι ο λόγος που πληρώνετε φόρους, διότι αι αρχαί είναι υπηρέται του Θεού, αφοσιωμένοι εις αυτό ακριβώς το έργον. Αποδώσατε λοιπόν εις όλους ό,τι τους οφείλεται˙ φόρον εις εκείνον που οφείλεται φόρος, δασμός εις εκείνον που οφείλεται δασμός, σεβασμός εις εκείνον που οφείλεται σεβασμός, τιμή εις εκείνον που οφείλεται τιμή.
Προς Τιμόθεον, 2, 1-4 Παρακαλώ λοιπόν, πρώτα απ’ όλα, να κάνετε δεήσεις, προσευχάς, παρακλήσεις, ευχαριστίας δι’ όλους τους ανθρώπους, δια τους βασιλείς και όλους εκείνους που είανι εις υψηλάς θέσεις, δια να ζούμε βίον ήρεμον και ήσυχον με πάσαν ευσέβειαν και σεμνότητα. Διότι αυτό είναι καλόν και ευπρόσδεκτον ενώπιον του Σωτήρος μας Θεού ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να λάβουν γνώσιν της αληθείας.
Προς Τίτον, 3, 1 Να τους υπενθυμίζεις να υποτάσσονται εις τας αρχάς και τας εξουσίας, να πειθαρχούν, να είναι έτοιμοι δια κάθε έργον καλόν (...)
Α’ Πέτρου, 2, 13-16 Υποταχθήτε λοιπόν, σε κάθε ανθρώπινην εξουσίαν χάριν του Κυρίου, είτε πρόκειται δια τον βασιλέα, ως τον ανώτατον άρχοντα, είτε δια διοικητάς, ως απεσταλμένους απ’ αυτόν δια την τιμωρίαν εκείνων που κάνουν το κακόν και δια τον έπαινον εκείνων που κάνουν το καλόν, διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού: να αποστομώνετε δια των καλών σας πράξεων την άγνοιαν των ανόητων ανθρώπων. Να ζήτε σαν άνθρωποι ελεύθεροι και όχι να χρησιμοποιείτε την ελευθερίαν σαν κάλυμμα κακών πράξεων, αλλά σαν δούλοι του Θεού.
Οι δύο απόστολοι εδώ έχοντας κατά νου την αντίληψη ότι η εξουσία/το κράτος υπάρχουν για να αποτραπούν τα χειρότερα συνιστούν υπακοή στον άρχοντα. Συνεχώς λένε ότι η εξουσία υπάρχει (και εννοούν ότι πρέπει να υπάρχει) για την τιμωρία του κακού και τον έπαινο του καλού. Η υποταγή στους άρχοντες δεν οφείλεται σε δουλοπρέπεια ούτε είναι τυφλή. Η υποταγή στην εξουσία δεν σημαίνει εξαγιασμό της εξουσίας, αλλά παραδοχή της χρησιμότητάς της για την περιστολή του κακού. Η υποταγή στην εξουσία δεν οφείλεται στο ότι δήθεν ο Χριστιανισμός στηρίζει τους εξουσιαστές και ειδικότερα τους άδικους, όπως φαίνεται και σε όλα τα παραπάνω εδάφια. Ότι υπάρχουν όρια στην υποταγή του Χριστιανού στους άρχοντες κι αυτή δεν είναι απόλυτη, αλλά σχετική, αποδεικνύεται τόσο από τη λογική όσο και από τα κείμενα διάφορων Πατέρων.
Ορισμένοι, μη Χριστιανοί, είτε επειδή συγχέουν τον συγκεκριμένο, κάθε φορά, άρχοντα με την εξουσία είτε επειδή πιστεύουν ότι ο Παύλος και η Εκκλησία συγχέουν την εξουσία με τον (συγκεκριμένο κάθε φορά) άρχοντα (ή, ακόμη χειρότερα, με κάποιο συγκεκριμένο πολίτευμα), νομίζουν ότι ο Χριστιανισμός τάσσεται ανεπιφύλακτα στο πλευρό των (συγκεκριμένων, κάθε φορά) εξουσιαστών/αρχόντων, με συνέπεια να προτρέπει την απόλυτη υποταγή στους εξουσιαστές της κάθε εποχής κι άρα να εξαγιάζει την εξουσία. Η αλήθεια είναι διαφορετική. Οι μη Χριστιανοί διαστρεβλώνουν την χριστιανική ερμηνεία της εξουσίας και ύστερα κατηγορούν από πάνω τον Χριστιανισμό. Σύμφωνα με το Χριστιανισμό, το θέλημα του Θεού το εκφράζει η ύπαρξη της εξουσίας γενικά, και όχι ο συγκεκριμένος άρχοντας. Γι’ αυτό και οι πιστοί, ενώ αποδέχονται την εξουσία, για τους λόγους που προαναφέραμε, δεν στηρίζονται στους άρχοντες. Έτσι ο Ψαλμός 145, 3 γράφει: μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία (=«Μην στηρίζετε την πεποίθηση και την ελπίδα σας στους άρχοντες, στους γιους των θνητών ανθρώπων, που δεν έχουν πάντοτε τη δύναμη να σας σώσουν»).
Ο Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει για τη διάκριση μεταξύ άρχοντα και Εξουσίας και τονίζει ότι ο Θεός δεν έχει ευλογήσει τον συγκεκριμένο άρχοντα (που μπορεί να είναι και κακός), αλλά την Εξουσία. «"Γιατί", λέγει "δεν υπάρχει εξουσία, παρά μόνο από το Θεό". Τι λέγεις; Κάθε άρχοντας δηλαδή χειροτονείται από τον Θεό; Δεν εννοώ αυτό, λέγει˙ ούτε ο λόγος μου τώρα θα είναι για τους άρχοντες χωριστά, αλλά γι’ αυτό το πράγμα. Γι’ αυτό δεν είπε "δεν υπάρχει λοιπόν άρχοντας, παρά μόνο από το Θεό", αλλά μιλάει γενικά για το πράγμα και λέγει "γιατί δεν υπάρχει εξουσία, παρά μόνο από το Θεό, και οι εξουσίες που υπάρχουν έχουν ορισθεί από το Θεό"» (Ιω. Χρυσόστομος, Ομιλία κδ’ στην Προς Ρωμαίους, 1). Η πολύ σημαντική αυτή λεπτομέρεια έχει ως αποτέλεσμα (και προϋποθέτει, κατά κάποιον τρόπο) τη χριστιανική αντίληψη, ότι άλλο πράγμα ο κακός άρχοντας κι άλλο πράγμα η εξουσία γενικά, η οποία δημιουργήθηκε ως φάρμακο με σκοπό να περιοριστεί η ατομική αυθαιρεσία και το χάος και είναι (σχετικά) καλή. Επιπλέον, όταν κάποιος κακός άρχοντας θεσπίζει κακούς νόμους ή προστάζει πράγματα ενάντια στο καλό (δηλαδή στις εντολές του Θεού), η χριστιανική αντίληψη είναι η άρνηση υποταγής σε αυτά. Όταν βέβαια ένας άρχοντας (ακόμη κι αυτός, που γενικά είναι κακός) διατάξει κάτι καλό ή απαγορεύσει κάτι κακό, ο Χριστιανός υποτάσσεται και συνεργεί, γιατί μια τέτοια διαταγή και απαγόρευση συμφωνεί με τον αρχικό προορισμό της εξουσίας. Όπως και να ‘χει, αποδεικνύεται εντελώς παράλογος ο ισχυρισμός των αρχαιόπληκτων ότι ο Χριστιανισμός θεωρεί κάθε άρχοντα και κυβερνήτη «εκλεκτό του Θεού». Οι αντιχριστιανοί διαστρεβλώνουν τη σημασία της άποψης του Παύλου ότι «Δεν υπάρχει εξουσία παρά μόνο από το Θεό», σαν να εννοούσε ο Παύλος ότι ο καθένας που αρπάζει την εξουσία και την κακομεταχειρίζεται είναι ευλογητός από το Θεό. Ο Θεός έδωσε την εξουσία γενικά, όχι τον κάθε άρχοντα ειδικά, με σκοπό την, όσο γίνεται, αποτροπή του κακού. Μπορεί να υπάρξουν κακοί άρχοντες, αλλά δεν είναι θέλημα του Θεού αυτό. Είτε σκόπιμα είτε από την γνωστή σε όλους άγνοιά τους περί Χριστιανισμού, οι Νεοπαγανιστές και οι αντιχριστιανοί δημιουργούν μια ανύπαρκτη ερμηνεία περί εξουσίας, την αποδίδουν στο Χριστιανισμό και ύστερα τον κατηγορούν γι’ αυτήν!
Βλέπουμε λοιπόν πως ο δήθεν φιλοεξουσιαστικός Χριστιανισμός όχι μόνον δεν έπεσε στην παγίδα να προτείνει ένα συγκεκριμένο σύστημα (όπως έκαναν οι Παγανιστές της εποχής εκείνης), αλλά έκανε ρητά διαχωρισμό μεταξύ της έννοιας του (ενίοτε καλού ή κακού) άρχοντα και της (προς καλό σκοπό δημιουργημένης) εξουσίας, ώστε αποδεχόμενος την σωστή εξουσία να μην υπακούει σε άδικες εντολές.
Το ότι υπάρχουν όρια στην υποταγή προς τον Καίσαρα, δηλαδή την επίγεια εξουσία, σ’ αντίθεση με την απόλυτη υποταγή στο Θεό φαίνεται από το Κατά Μάρκον 12, 17 και τις Πράξεις 5, 29. Στο πρώτο διαβάζουμε «ἀποκριθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀπόδοτε τὰ Καίσαρος Καίσαρι καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ·» («Δώστε εις τον Καίσαρα όσα οφείλονται εις τον Καίσαρα και εις τον Θεόν όσα οφείλονται εις τον Θεόν»), ενώ στις Πράξεις έχει γραφτεί «πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις» («Πρέπει να πειθαρχούμε μάλλον στο Θεό παρά στους ανθρώπους»). Από την μελέτη των δύο αυτών εδαφίων βλέπουμε πόσο πρωτοποριακός ήταν και είναι ο Χριστιανισμός. Αφενός διαχωρίζει πλήρως τα καθήκοντα προς το κράτος και προς το Θεό, αφετέρου με αυτόν τον τρόπο διαχωρίζει την κοσμική από την θρησκευτική σφαίρα, απαγορεύοντας την ανάμιξη της μίας στην άλλη (απαγόρευση της Θεοκρατίας), σε αντίθεση με ό,τι γινόταν στην αρχαία Πόλη-Κράτος και στην ειδωλολατρική Ρώμη (όπου η θρησκεία ήταν κρατική και ενωμένη με το κράτος), και επιπλέον τονιζει ότι ο Θεός είναι υπεράνω όλων κι ότι η υποταγή στην ανθρώπινη εξουσία παύει, όταν αυτή έρχεται σε αντίθεση προς το θεϊκό νόμο.
Στο σημείο αυτό βέβαια, οι αρχαιόπληκτοι και οι αντιχριστιανοί παίζουν ένα βρώμικο σοφιστικό παιχνίδι κατά του Χριστιανισμού. Από τη μια είδαμε ότι παριστάνουν τους «αντιεξουσιαστές» κατηγορώντας την Εκκλησία ότι στηρίζει τους εξουσιαστές, ενώ, μόλις αναφέρουμε τα παραπάνω εδάφια, αλλάζουν ξαφνικά ιδεολογία και γίνονται «νομιμόφρονες» κατηγορώντας την Εκκλησία ότι περιφρονεί την κοινωνία και τους θεσμούς της βάζοντας υπεράνω των νόμων το νόμο του Θεού. Είναι προφανές ότι η αμάθεια των αντιχριστιανών τούς οδηγεί στο να παριστάνουν άλλοτε τους υπερασπιστές της εξουσίας (και της οιασδήποτε «νομιμότητας») κι άλλοτε τους αντιεξουσιαστές. Έτσι, τυφλωμένοι, αδυνατούν ν’ αντιληφθούν ότι η Εκκλησία και ο Θεός ούτε περιφρονούν τους θεσμούς των ανθρώπων (Προς Ρωμαίους, 13, 1) αλλά ούτε υποτάσσονται σ’ αυτούς τυφλά, ως άβουλοι δούλοι του Καίσαρα (Κατά Μάρκον, 12, 17 και Πράξεις, 5, 29). Η άρνηση της Εκκλησίας να δεχτεί νόμους ενάντιους στο θέλημα του Θεού δεν οφείλεται σε κάποια περιφρόνηση προς την εξουσία και τη νομιμότητα, αλλά είναι απόλυτα λογική. Αν π.χ. ο εκάστοτε «Καίσαρας» διατάξει να κλέβουμε ή να φονεύουμε και νομοθετήσει ανάλογα, η Εκκλησία δε μπορεί να «υποταχθεί στους άρχοντες». Κι εφόσον ο Θεός είναι η πηγή του αγαθού και του καλού, οι θεϊκές προσταγές είναι το κατεξοχήν καλό. Να αγαπάς τον συνάνθρωπό σου, να μην τον αδικείς με κανένα τρόπο, να δίνεις και τη ζωή σου γι’ αυτόν, αν χρειαστεί, αυτές είναι θεϊκές εντολές που καλλιτερεύουν την κοινωνία, και εάν οι νόμοι της Εξουσίας πρόσταζαν το αντίθετο, ασφαλώς δεν θα συνιστούσε «αντικοινωνική συμπεριφορά» ούτε «περιφρόνηση για τους ανθρώπινους θεσμούς» η άρνηση των νόμων της εξουσίας από τους Χριστιανούς. Ωστόσο οι «νομιμόφρονες», πλέον, Νεοπαγανιστές και λοιποί αντιχριστιανοί (ο «αντιεξουσιασμός» τους τώρα έκανε φτερά!), θα ισχυρίζονταν ότι συνιστά!
Απομένει να δούμε πώς καθορίζονται τα όρια της σχετικής υποταγής των Χριστιανών στην κοσμική εξουσία. Ο καθορισμός των ορίων της κρατικής εξουσίας δεν εγκαταλείπεται στην αυθαιρεσία των φορέων της, αλλά ελέγχεται από τους πιστούς εν ονόματι του Θεού. Αυτό είναι προφανές από τα παραπάνω. Δεν καθορίζει η εξουσία το νόμο του Θεού. «Oἱ ἀρχόμενοι μόνα τοῖς ἄρχουσι ὀφείλετε πείθεσθαι, ὅσα μὴ τὴν ἐπαγγελίαν ἡμῖν τῆς ἐλπίδος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ἀφαιρεῖσθαι» (Γρηγ. Παλαμάς, Ομιλία 42, 8). Βλέπουμε ότι η υποταγή στην εξουσία αφορά μόνο την εκ μέρους της εξουσίας διάπραξη του καλού και την τιμωρία του κακού, δηλαδή μόνο εάν η εξουσία χρησιμοποιείται σύμφωνα με τον αρχικό προορισμό της. Ο καθορισμός των ορίων έγκειται στην κρίση του πιστού. Αν οι νόμοι δεν είναι αντίθετοι στο θέλημα του Θεού, δηλαδή στην αγάπη και τη δικαιοσύνη, υπάρχει υποταγή στην εξουσία. Αυτό συνιστά τεράστιο βήμα προόδου σε μια εποχή όπου οι Ειδωλολάτρες έπρεπε να υπακούν τυφλά στον Καίσαρα.

Τι εξουσιασμός υπάρχει, αλήθεια, στο στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΒ’ 13-15: «Ω συ Ιωακείμ, βασιλεύ των Ιουδαίων, ο οποίος κτίζεις τα ανάκτορά σου με αδικίας και καταδυναστεύεις, συ ο οποίος εξαναγκάζεις τον πλησίον σου δωρεάν να εργάζεται δια σε και δεν του δίδεις τον δίκαιον μισθόν του! Μήπως νομίζεις ότι θα βασιλεύσης επί πολύ;» ή στο ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΣΤ’ «5 Φρικτή και ταχεία θα επιπέση εναντίον σας [=των αρχόντων] η τιμωρία, διότι τρομερά πάντοτε και αιφνιδία είναι η τιμωρία των παρανόμων αρχόντων. 6 Διότι οι άσημοι και απλοϊκοί άνθρωποι είναι άξιοι συγγνώμης και ελέους εκ μέρους του Θεού. Οι άρχοντες όμως θα κριθούν και θα δικασθούν με αυστηρότητα. 8 Αυστηρά και λεπτομερής έρευνα και εξέτασις επιφυλάσσεται δια τους ισχυρούς.»;Τι εξουσιασμός υπάρχει στα ακόλουθα εδάφια της Καινής Διαθήκης;
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 20, 16 Έτσι οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι.
Αντιστροφή της ιεραρχίας (επίσης στο Κατά Μάρκον, 9, 35). Κι αν ορισμένοι ισχυριστούν ότι η αντιστροφή αυτή θα συμβεί στη Δευτέρα Παρουσία, άρα είναι δίχως νόημα για την παρούσα ζωή και κοινωνία ο παραπάνω στίχος, τότε ας διαβάσουν αυτό:
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 20 25 Ο Ιησούς τους προσκάλεσε και είπε, «ξέρετε ότι οι άρχοντες των εθνών τα καταδυναστεύουν και οι μεγάλοι τα καταπιέζουν. 26 Αυτό δε θα γίνεται μεταξύ σας, αλλ’ εκείνος που θέλει να γίνη μεταξύ σας μεγάλος, θα είναι υπηρέτης σας 27 και εκείνος, που θέλει να είναι μεταξύ σας πρώτος, αυτός θα είναι δούλος σας (...)».
Έχουμε εδώ μια καταπλητική αντιστροφή του εξουσιασμού των αρχόντων των εθνών, που δυναστεύουν τους ανθρώπους (τα ίδια υπάρχουν και στο Κατά Μάρκον 10, 42 και στο Κατά Λουκάν, 22, 25).
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, 23, 12 Εκείνος που θα υψώση τον εαυτόν του, θα ταπεινωθή, και εκείνος που θα ταπεινώση τον εαυτόν του, θα υψωθή.
Τι άλλο είναι αυτό παρά κήρυγμα κατά της εγωπαθούς αρχομανίας;
Στο Κατά Λουκάν, 4, 5-8 διαβάζουμε 5 Ύστερα ο διάβολος τον ανέβασε σ’ ένα ψηλό βουνό και του έδειξε, δια μίαν στιγμήν, όλα τα βασίλεια της οικουμένης 6 και του είπε, «θα σου δώσω όλην αυτήν την εξουσίαν και την δόξαν τους, διότι σ’ εμέ έχει παραδοθή και σ’ όποιον θέλω την δίνω. 7 Εάν λοιπόν με προσκυνήσεις όλα θα είναι δικά σου». 8 Και ο Ιησούς του απεκρίθη, «πήγαινε οπίσω μου, Σατανά˙ (...)».
Στο Κατά Λουκάν, 11, 43, ο Χριστός απευθύνεται σε όσους επιδιώκουν την πρωτοκαθεδρία, με άλλα λόγια την εξουσία: «Αλλοίμονον σ’ εσάς, Φαρισαίοι, διότι αγαπάτε την πρωτοκαθεδρίαν εις τας συναγωγάς και τους χαιρετισμούς εις τας αγοράς.
Στο Κατά Λουκάν, 20, 46 λέει τα ίδια: Προσέχετε τους γραμματείς, εις τους οποίους αρέσει να κυκλοφορούν στολισμένοι και αγαπούν τους χαιρετισμούς εις τας αγοράς, τας πρωτοκαθεδρίας εις τας συναγωγάς και τας πρώτας θέσεις εις τα δείπνα (...)».
Φυσικά η αντιστροφή της ιεραρχίας (και τα διαφορετικά κριτήρια «ανωτερότητας»), όπως την προστάζει ο Ιησούς ισχύει για όλους τους Χριστιανούς (απόστολους-λαό-κλήρο-άρχοντες), όχι μόνο για το λαό. Αν ορισμένοι επιτήδειοι αντιχριστιανοί την ερμηνεύουν σαν να ίσχυε μόνο για το λαό (ή σαν να έλεγε ο Χριστός ότι ισχύει μόνο για το λαό), ψεύδονται, διότι αυτό δεν είναι ό,τι είπε ο Χριστός. Οι επιτήδειοι αυτοί αντιχριστιανοί διαστρεβλώνουν συνεχώς ό,τι είπε ο Χριστός. Τι εξουσιασμός υπάρχει στην προειδοποίηση του Θεού της Π.Δ. προς τον εβραϊκό λαό, για τον εξουσιαστικό χαρακτήρα της μοναρχίας (Α’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ, Η’, 4-22);
Οι Νεοπαγανιστές και οι αντιχριστιανοί θεωρούν αρνητικό ότι ο Παύλος συνιστά οι πιστοί να προσεύχονται υπέρ των αρχόντων. Θέλουν να πιστέψουμε ότι ο Παύλος ζητά αυτά για χάρη του εξουσιασμού και για πολιτική στήριξη των αρχόντων. Μόνο που ξεχνούν να διαβάσουν καλά το εδάφιο, στους επόμενους στίχους. Οι προσευχές των Χριστιανών ίσως έχουν ως αποτέλεσμα ο Θεός να φωτίσει τους εκάστοτε άρχοντες, ώστε να νομοθετούν και να συμπεριφέρονται καλύτερα προς τους πολίτες. Αν οι άρχοντες αποκτήσουν καλύτερη συμπεριφορά (και, είτε συμφωνούν οι μη Χριστιανοί είτε διαφωνούν, οι Χριστιανοί πιστεύουν στη δύναμη της προσευχής – δίχως να αποκλείονται και οι παρακκλήσεις ή οι ευχαριστίες), τότε όντως θα ζήσουν οι πολίτες βίο ήρεμο και ήσυχο. Δεν είναι φιλοεξουσιαστική «δοξολογία προς τον (ίσως κακό) άρχοντα» αυτά, διότι, όπως δείξαμε, οι Χριστιανοί αρνούνται να υπακούσουν σε αντίθεους (άρα και απάνθρωπους) νόμους, καταλύοντας έτσι ειρηνικά την ισχύ του κακού άρχοντα. Δεν είναι «στήριξη του εξουσιασμού» η παράκκληση ή/και η προσευχή για να συμπεριφέρεται ο άρχοντας δικαιότερα και σοφότερα. Αλλά κι ορισμένοι Πατέρες δεν μασάν τα λόγια τους: «Μηδείς οιέσθω με λέγειν, ότι πάσαν ειρήνην αγαπητέον˙ οίδα γαρ ώσπερ στάσιν τινά βέλτιστην, ούτω και βλαβερωτάτην ομόνοιαν˙ αλλά την τε καλήν και επί καλώ και Θεώ συνάπτουσαν» (Γρ. Θεολόγος, PG 136, 857D)
Οι αντιχριστιανοί πιστεύουν ότι ο Παύλος υποβοηθά τον εξουσιασμό, όταν γράφει ότι πρέπει να πληρώνουν οι πιστοί φόρους, διότι οι άρχοντες είναι υπηρέτες του Θεού, αφοσιωμένοι στο έργο αυτό. «Να πώς θα πλήρωνε ο κόσμος τους φόρους του με χαρά. Έτσι η ανυπακοή να πληρώσει κανείς φόρο γίνεται ανυπακοή στο Θεό», ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές. Εδώ πρόκειται για την γνωστή τους άγνοια περί της χριστιανικής διάκρισης μεταξύ (αρχικά) καλής εξουσίας και (πιθανώς) κακών αρχόντων. Οι φόροι ήταν και είναι αναγκαίοι, σε κάθε κοινωνία, για κοινωφελή έργα. Η κακή χρήση των φόρων και οι άδικοι φόροι από τους άρχοντες είναι το πρόβλημα, δηλαδή ο κακός εξουσιασμός. Όχι η ύπαρξη φόρων γενικά. Φυσικά ο Παύλος δεν ήταν υπέρ της βαριάς φορολογίας των φτωχών – οι αντιχριστιανοί το θεωρούν δεδομένο ότι ήταν;
Οι αντιχριστιανοί, προκειμένου να παραπληροφορήσουν για την χριστιανική αντίληψη περί εξουσίας, εφαρμόζουν την τακτική της παραποίησης των πηγών καθώς και της αποσιώπησης όσων χριστιανικών πηγών δεν συμφωνούν με τα συμπεράσματά τους. Έτσι θεωρούν ότι ο Χριστιανισμός επιβάλλει την εξουσία των ιερέων, των παπάδων, επί του λαού, ώστε δήθεν ο λαός να άγεται και να φέρεται ως άβουλο ποίμνιο. Χρησιμοποιούν εδώ την δεύτερη μέθοδο προπαγάνδας: την αποσιώπηση όσων χριστιανικών πηγών δεν τους συμφέρουν. Έτσι, για να στηρίξουν την άποψή τους παραθέτουν το Προς Εβραίους 13, 17: «Να υπακούετε και να υποτάσσεσθε εις τους προϊσταμένους σας [εννοεί τους πρεσβύτερους], διότι αυτοί αγρυπνούν δια τας ψυχάς σας». Ξεχνούν οι Ν/Π να αναφέρουν όμως το Α’ Πέτρου 5, 1-3: «Τους πρεσβυτέρους προτρέπω (...) ποιμάνατε το ποίμνιον του Θεού (..) ασκούντες την επίβλεψιν ουτε με αισχροκερδή τρόπο, ούτε σαν να έχετε κυριαρχική εξουσία επί εκείνων που σας έλαχε να ποιμαίνετε, αλλά να δίνετε το καλόν παράδειγμα εις το ποίμνιον». Κανείς (κακός) εξουσιασμός δεν υπάρχει στη σχέση πρεσβύτερων-ποιμνίου, λοιπόν. Απλώς οι αντιχριστιανοί, λόγω άγνοιας ή μοχθηρότητας, ψεύδονται.
Γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (Λόγος ΙΖ’, Προς τους πολιτευομένους Ναζιανζού αγωνιώντας και του άρχοντα οργιζομένου, 8): «Τι δε λέγετε σεις, οι εξουσιασταί και άρχοντες; Διότι ήδη έρχεται και προς εσάς ο λόγος, δια να μη θεωρηθώμεν ότι είμεθα τελείως άδικοι και ότι τους μεν αρχόμενους συμβουλεύομεν να πράττουν το ορθόν, εις εσάς δε κάνομεν χάριν λόγω της δυνάμεώς σας, ωσάν να παρεκκλίναμε από την ελευθερίαν την οποία μας έχει δώσει ο Χριστός, είτε από εντροπήν είτε από φόβον. (...) Άρχεις μαζί με τον Χριστό και διοικείς μαζί με αυτόν. Από εκείνον σου έχει δωθή το ξίφος, όχι δια να το χρησιμοποιής, αλλά δια να αποτελή απειλήν. Τούτο δε θα πρέπη να το διαφυλάσσης καθαρόν δια να το επιστρέψης εις εκείνον ο οποίος σου το έδωσε».
Κάναμε λόγο κυρίως για τον πολιτικό και τον εκκλησιαστικό εξουσιασμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως και τον εξουσιασμό του άντρα επί της γυναίκας, του πλούσιου επί του φτωχού, του κύριου επί του αφέντη, του ντόπιου έναντι του ξένου. Εξουσιασμός δεν υπάρχει στο Χριστιανισμό. Έτσι:
Προς Κολοσσαείς, 3, 19 Οι άνδρες, να αγαπάτε τας γυναίκας σας και μη παροργίζεσθε εναντίον των.
Ιακώβου, 2, 2-4 Εάν μπης την συνάθροισίν σας άνθρωπος με χρυσό δακτυλίδι και ωραία ντυμένος, και μπη επίσης ένας φτωχός με λερωμένα ρούχα, και σείς δώσετε προσοχήν εις εκείνον που φορεί τα ωραία ρούχα και του πήτε "κάθησε εδώ, παρακαλώ", και εις τον φτωχόν πήτε "συ στάσου εκεί ή κάθησε εδώ κοντά εις το σκαμνί των ποδιών μου", δεν εκάνατε μεταξύ σας διάκρισιν και δεν εγίνατε κριταί με σκέψεις κακές;
Προς Κολοσσαείς, 4, 1 Οι κύριοι να δίνετε το δίκαιον και το ίσον εις τους δούλους σας, γνωρίζοντες ότι και σεις έχετε Κύριον εις τους ουρανούς.
Προς Εφεσίους, 6, 9 Και σεις, οι κύριοι [των δούλων], να τους κάνετε τα ίδια [= όπως σας φέρονται οι δούλοι!], να αφήσετε την φοβέρα, διότι πρέπει να ξέρετε ότι και σεις έχετε Κύριον εις τους ουρανούς, και δεν υπάρχει εις αυτόν προσωποληψία.
ΨΑΛΜΟΣ 145, 9 Ο Κύριος προστατεύει τους ξένους.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΔ’, 17 Μη διαστρεβλώνεις το δίκιο του ξένου ή του ορφανού.

«Ωραία», θα πουν ορισμένοι, «αλλά στην πράξη η Εκκλησία έγινε υποχείριο του Ρωμαίου Αυτοκράτορα, που την χρησιμοποιούσε για να επιβάλλει την ενότητα του κράτους και την εξουσία του». Απαντάμε:
1) Κατ’ αρχήν η μεταστροφή του Κωνσταντίνου στο Χριστιανισμό δεν ήταν καθόλου προσχεδιασμένη. Προτού ο Κωνσταντίνος Α’ υποστηρίξει την Εκκλησία και βαφτιστεί, ο πατέρας του ήταν φιλοχριστιανός (δεν εφάρμοζε πολύ τα έδικτα του διωγμού του Διοκλητιανού), η μητέρα του ήταν Χριστιανή κι ο ίδιος ήταν θρησκευτική φύση. Το θαύμα της εμφάνισης του σταυρού με το «Εν τούτω νίκα» δεν είναι καθόλου απίθανο, από άποψη φυσική, να συνέβη, όπως εξηγεί ο εχθρικά διακείμενος στον Κωνσταντίνο A.M. Jones, στο Ο Κωνσταντίνος και ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης.
2) Έπειτα το επιχείρημα ότι κάποιοι από την ρωμαϊκή άρχουσα τάξη βρήκαν το Χριστιανισμό ως σανίδα σωτηρίας της Αυτοκρατορίας ακούγεται πολύ αφελές, τη στιγμή που
α) ώς τον Διοκλητιανό το ποσοστό των Χριστιανών δεν ξεπερνούσε το 10% και
β) ώς και τον Θεοδόσιο Α’ (στα 392, πριν τον πόλεμο με τον Εθνικό διεκδικητή του θρόνου, Ευγενιανό) τα περισσότερα μέλη της ρωμαϊκής αριστοκρατίας πίστευαν στην αρχαία θρησκεία.
γ) η έννοια της «παράδοσης» ήταν πολύ σεβαστή στην Αρχαιότητα και ειδικά στην ελίτ.
3) Ποια ρωμαϊκή «άρχουσα τάξη» εκμεταλλεύτηκε τον Χριστιανισμό, ώστε να επιβιώσει η ίδια και η εξουσία της, τη στιγμή που τρεις από τους τέσσερεις διεκδικητές της ρωμαϊκής ηγεμονίας ήταν Εθνικοί; Δεν έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με την περίπτωση κατά την οποία η ελίτ ψάχνει απεγνωσμένα και βρίσκει ένα πνευματικό στήριγμα για να δικαιολογήσει και να εξαγιάσει την εξουσία της (η ειδωλολατρική ελίτ, γιατί δεν το έκανε αυτό;) αλλά την περίπτωση όπου η ελίτ διασπάται για λόγους θρησκευτικού φανατισμού. Δεν πρέπει να υποτιμάται ο θρησκευτικός φανατισμός ως λόγος˙ όσοι «αντιεξουσιαστές» συνωμοσιολόγοι προτιμούν την θεωρία του πνευματικού στηρίγματος αντί τη θεωρία της θρησκευτικής σύγκρουσης μεταξύ της ελίτ, αποδεικνύονται ασυνεπείς και αντιφάσκουν, αφού για όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις συνεχώς επικαλούνται ως αιτία τη «θρησκευτική διαμάχη» και «το φανατισμό που προκαλεί/προάγει η θρησκεία» (και πόσο χαίρονται όταν το επισημαίνουν).
4) Πιο εύκολα θα δίχαζε την Αυτοκρατορία κανείς Ρωμαίος ηγεμόνας, παρά θα την ένωνε, αν έπαιρνε το μέρος του 10% κατά του 90%, αν υποτεθεί πως είχε μοναδικό σκοπό του να την ενοποιήσει ψυχικά για πολιτικούς λόγους (κι όχι από δικό του πνευματικό ενδιαφέρον να γίνει Χριστιανός). Στη χειρότερη περίπτωση θα έβλαπτε τον εαυτό του και τις ηγεμονικές βλέψεις του, αν είχε σκοπό να στηριχτεί στο 10%, κατά του 90%.
5) Πώς ήταν τόσο σίγουρος ο Κωνσταντίνος λ.χ. ότι θα επικρατούσε με τη βοήθεια του 10%, αν δεν πίστευε ανιδιοτελώς ο ίδιος στο Χριστιανισμό και τη θεϊκότητά του; Άλλωστε την εποχή που πρωτοϋποστήριξε το Χριστιανισμό, το ποσοστό των Χριστιανών στρατιωτών του ήταν μικρό και οπωσδήποτε μικρότερο του ποσοστού των ειδωλολατρών.
6) Έχει υποστηριχθεί ότι ο Κωνσταντίνος είδε την αποφασιστικότητα των Χριστιανών μπροστά το θάνατο και σκέφτηκε ότι με τέτοιους οπαδούς θα ήταν ανίκητος. Αυτός ο ισχυρισμός εξουδετερώνεται από την γνώση του Κωνσταντίνου (και μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι ο Κωνσταντίνος είχε αυτήν τη γνώση) ότι οι Χριστιανοί ήταν λίγοι, οι Ρωμαίοι αριστοκράτες Χριστιανοί ακόμη πιο λίγοι, οι στρατιώτες Χριστιανοί λίγοι. Δεν ήταν, λοιπόν, τόσοι πολλοί οι «ατρόμητοι οπαδοί» ώστε να δείξουν τότε ότι μπορούσαν να εξασφαλίσουν τη νίκη. Κι ούτε οι «ατρόμητοι οπαδοί» ήταν τίποτε φοβεροί πολεμιστές. Δεν ήταν κάποια εμπειροπόλεμη νομαδική φυλή˙ προέρχονταν από όλες τις φυλές της Αυτοκρατορίας. Ήταν φιλήσυχοι άνθρωποι, ατρόμητοι μόνο όταν επρόκειτο να αρνηθούν να λατρέψουν τον Αυτοκράτορα ως θεό, όχι όταν επρόκειτο να πολεμήσουν. Άλλωστε ο ίδιος ο Κωνσταντίνος τηρούσε κατουσίαν ουδέτερη στάση ως προς το ζήτημα της επίσημης θρησκείας.
7) Φυσικά από ένα σημείο και μετά υπήρχε και η σκέψη του συμφέροντος και της ενότητας της Αυτοκρατορίας, που έκανε κάποιους ηγεμόνες να υποστηρίζουν το Χριστιανισμό (π.χ. ο Ιουστινιανός, τον 6ο αι., που υποτίθεται ότι απαγόρευσε σε Εθνικούς να διδάσκουν). Αλλά να υποστηρίζεται ότι ήταν μόνο αυτή η σκέψη η αιτία της υποστήριξης ή η αρχική αιτία της υποστήριξης προς το Χριστιανισμό, είναι αβάσιμο, δεδομένων όλων των παραπάνω. Τον 4ο και τον 5ο αι. η αιτία για την αρχική υποστήριξη από τους Αυτοκράτορες του Χριστιανισμού ήταν η πίστη τους (και η χριστιανική ανατροφή τους). Δυστυχώς όμως, όπως το γουρούνι βλέπει όλον τον κόσμο γουρουνίσιο, έτσι και ορισμένοι ψευδοαντιεξουσιαστές, αλλά στην πραγματικότητα κρυπτο-εξουσιαστές («αντιεξουσιαστές», όταν πρόκειται για ιδεολογίες άλλων˙ εξουσιαστές, όταν πρόκειται για τη δική τους ιδεολογία) με προβιά αντιεξουσιαστή ανακαλύπτουν – κρίνοντας εξ ιδίων (ή εξ ιδίας γκρούπας) τα αλλότρια – παντού και πάντα μυστικές συνωμοσίες, πράσινα καταχθόνια ανθρωπάκια, μόνο ανιδιοτέλεια κ.ά. «ορθολογικές» ερμηνείες. Άλλωστε «Δεν ήταν [ο Κωνσταντίνος] αυτός που του ‘δωσε θέση μέσα στην αυτοκρατορία. Ο χριστιανισμός αποτελούσε πια μια μεγάλη δύναμη που έτσι ή αλλιώς θα επιβάλλονταν. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν – κι αν δεν ήταν αυτός θα βρίσκονταν κάποιος άλλος – έγινε το όργανο του χριστιανισμού, ο εκφραστής και πολιτικός οργανωτής της χριστιανικής εκκλησίας» (Γ. Κορδάτου, Ιησούς Χριστός και Χριστιανισμός, εκδ. Μπουκουμάνη, τ. β’, σ. 342).
Κανείς, φυσικά, δεν υποστηρίζει ότι αμέσως μόλις εκχριστιανίστηκαν οι Αυτοκράτορες, έπαψαν να φέρονται καταπιεστικά. Η ιστορία δεν είναι άσπρο-μαύρο. Το καλό και το κακό συνυπάρχουν σ’αυτήν, ακόμη και στα ίδια άτομα. Ακόμη και σήμερα πολλοί θεωρούν μέγα αμάρτημα της Εκκλησίας τη συμπόρευσή της με την εκχριστιανισμένη πλέον Ρωμανία. Γι’ αυτούς, κανονικά θα έπρεπε αυτό να μη γίνει, διότι έτσι «εκφυλίστηκε» και συμβιβάστηκε η Ορθοδοξία με την κρατική εξουσία. Αγνοούν οι μοραλιστές αυτοί ότι μέσα στους δώδεκα αιώνες «χριστιανικής» Ρωμανίας πολλοί μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας συγκρούστηκαν με την αυτοκρατορική εξουσία, τόσο λόγω θεολογικών όσο και κοινωνικών ζητημάτων. Αρκεί να θυμηθούμε τη σύγκρουση του Μεγάλου Αθανασίου με τον Κωνσταντίνο Α΄ και τον Κωνστάντιο Β’ (εξορίστηκε πέντε φορές), του Μεγάλου Βασιλείου με τον αρειανό αυτοκράτορα Βάλη, του Ιωάννη Χρυσόστομου (εξορίστηκε δύο φορές) με την αυτοκράτειρα Ευδοξία, τους παλατιανούς και τους πλουτοκράτες που καταλήστευαν το λαό, ή του Μάξιμου Ομολογητή (εξορίστηκε και βασανίστηκε) και του Ιωάννη Δαμασκηνού με τους Εικονομάχους αυτοκράτορες. Αρκεί να θυμηθούμε την αντίδραση της Εκκλησίας στις προσπάθειες των τελευταίων αυτοκρατόρων (από το 1280, στην σύνοδο της Λυών) να χρησιμοποιήσουν τη θρησκεία για πολιτικά παιχνίδια επιβάλλοντας με το ζόρι την ένωση των Εκκλησιών. Για την αναγνώριση του Χριστιανισμού από τη ρωμαϊκή εξουσία γράφει ο καθηγητής Ν. Ματσούκας «Πλείστοι όσοι ηθικιστές – ως θανάσιμη αμαρτία μετά τον έρωτα θεωρούν την εξουσία – υποστηρίζουν ότι η αναγνώριση αυτή σήμαινε και την παρακμή του Χριστιανισμού. Επειδή μήτε μανιχαϊστικά μήτε ηθικιστικά κρίνω την ιστορία, από δω και πέρα βλέπω τη χρυσή εποχή της Χριστιανοσύνης. Και βέβαια στην προκειμένη περίπτωση το ζητούμενο είναι τι έχει παραγάγει ως πνευματικούς καρπούς και πολιτιστικά αγαθά η χαρισματική κοινότητα της Εκκλησίας, και έπειτα ποια εξουσία άσκησε – αν ήταν μπορετό να ασκήσει – και πόση ιστορική κακοήθεια περιέβαλε την πορεία της εκκλησιαστικής ζωής» (Ιστορία της Φιλοσοφίας, Αρχαίας Ελληνικής- Βυζαντινής-Δυτικοευρωπαϊκής, εκδ. Πουρναρά, σ. 395). «Πουθενά στην ιστορία δεν υφίσταται παραδεισιακή πορεία και νερόβραστα πράγματα˙ η ιστορία δεν γράφεται από κοκκινοσκουφίτσες. Μέσα στους αυτονόητους σκληρούς ανταγωνισμούς, τις κακοήθειες και ενίοτε μικρόνοιες πάλεψε η θεολογία σε αιμάτινη πορεία» (Ιστορία της Φιλοσοφίας, Αρχαίας Ελληνικής- Βυζαντινής-Δυτικοευρωπαϊκής, εκδ. Πουρναρά, σ. 333). Οι Αποστολικοί κανόνες (κανόνας 30 (PG 137, 93A)) απειλούν με καθαίρεση και αφορισμό όποιον επίσκοπο χρησιμοποιήσει τη βοήθεια κοσμικού άρχοντα για να επικρατήσει στην Εκκλησία: «Εἴ τις ἐπίσκοπος κοσμικοῖς ἄρχουσι χρηςάμενος, δι’ αὐτῶν ἐγκρατὴς ἐκκληςίας γένοιτο, καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω».
Άλλοι θα ισχυριστούν τα γνωστά περί καισαροπαπισμού, ότι δηλαδή ο Αυτοκράτορας στη Ρωμανία (Βυζάντιο) έλεγχε ασφυκτικά την Εκκλησία. Η Ελένη Αρβελέρ έχει άλλη γνώμη: «Η σχεδόν γενική πεποίθηση, σ' ό,τι αφορά το Βυζάντιο ότι η Εκκλησία είναι υποταγμένη στο Κράτος, πράγμα που εκφράζεται με τον "καισαροπαπισμό" δε μου φαίνεται ικανή να περιγράψει μια πραγματικότητα που έχει περισσότερες αποχρώσεις και είναι πολύ πιο περίπλοκη στις σχέσεις ανάμεσα στην κοσμική και στην πνευματική εξουσία. (...) Ο αυτοκράτορας, ως χριστιανός, εξαρτάται από τον πατριάρχη. Ο πατριάρχης, ως πολίτης του Κράτους, εξαρτάται από τον αυτοκράτορα. Το γεγονός αυτό προϋποθέτει τον απόλυτο διαχωρισμό, τη σαφή διάκριση, ανάμεσα στην αυτοκρατορική εξουσία και το ιερατείο, πράγμα που συνέβη στο Βυζάντιο. Έτσι η πλατιά διαδομένη θεωρία, που παρουσιάζει το βυζαντινό αυτοκράτορα ως ιερέα, δεν αντέχει καθόλου όταν εξετάζουμε τις πηγές. (...) Το διάβημα του Θεοδόσιου Α' απέτυχε και το προνόμο του αυτοκράτορα να μένει στο εσωτερικό του ιερού καταργήθηκε ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη.(...) Ο διαχωρισμός της αυτοκρατορικής από την εκκλησιατική εξουσία είναι ένα γεγονός που καθιερώθηκε από το βυζαντινό νόμο. Η βυζαντινή ιστορία αναφέρει πολλές απόπειρες πατριαρχών ή αυτοκρατόρων να διαταράξουν την ισοροπία αυτή. Αλλά, ας το επαναλάβουμε για ακόμα μια φορά, πρόκεται για εξαιρετικές περιπτώσεις κι όχι για διαρκείς καταστάσεις.(..) Αλληλεγγύη και συνενοχή ακόμα είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις ανάμεσα στην εκκλησία και το κράτος στο Βυζάντιο, πολύ περισσότερο από ότι ο "καισαροπαπισμός" ή ο "παποκαισαρισμός"» (Ε. Αρβελέρ, Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, εκδ. Ψυχογιός, σ. 149, 150, 151).
Κάποιοι άλλοι ενοχλούνται από τη στάση της Εκκλησίας προς τον πόλεμο˙ τη βρίσκουν συμπορευόμενη με τις επιδιώξεις του εξουσιασμού. Στην πραγματικότητα και σ’αυτήν την περίπτωση η Εκκλησία βάλλεται από ανθρώπους δύο ακραίων, διαφορετικών αντιλήψεων. Έτσι, από τη μια οι εθνικιστές-Παγανιστές κατηγορούν την Εκκλησία και τους Χριστιανούς ότι αδιαφορούσαν για την άμυνα της Αυτοκρατορίας υποβοηθώντας έτσι την επικράτηση των βαρβάρων εισβολέων του 4ου – 5ου αι., ενώ οι αντιεθνικιστές την κατηγορούν ότι ευλογεί τα όπλα και τον πόλεμο. Στην πραγματικότητα η Εκκλησία θεωρεί ότι ο πόλεμος μόνο ως άμυνα και αυτοθυσία για την υπεράσπιση του αδύνατου δικαιολογείται εν μέρει («εν μέρει» διότι ο φόνος παραμένει φόνος). Ο στρατιώτης που σκοτώνει έναν εισβολέα για να υπερασπιστεί τους άμαχους δεν είναι «δολοφόνος» και δεν συγκατάσσεται στους δολοφόνους, όσον αφορά τα επιτίμια. Ταυτόχρονα όμως θεωρεί τον πόλεμο σατανική κατάσταση και επιβάλλει τριετή αποχή από την θεία Κοινωνία όσους σκοτώνουν σ’ αυτόν˙ επίσης αποσχηματίζει τους ιερείς που έχουν σκοτώσει (είτε σε πόλεμο είτε εν ειρήνη).
Έτσι ο Ωριγένης απαντώντας στον Κέλσο που θέτει ζήτημα στράτευσης των Χριστιανών για την άμυνα της Αυτοκρατορίας, απαντά (Κατά Κέλσου, 8, 73): «Όπως οι ιερείς των ειδώλων δεν στρατεύονται στους πολέμους, για να έχουν αναίμακτα και καθαρά από φόνους τα χέρια τους στις θυσίες, έτσι και οι Χριστιανοί δεν μετέχουν στους πολέμους», ενώ ο Τερτυλλιανός, στην ίδια εποχή παρατηρεί (Απολογητικός, 42 (PL 1, 556)) ότι οι Χριστιανοί υπηρετούν τη στρατιωτική τους θητεία μαζί με τους Εθνικούς. «Εἴ τις κληρικὸς ἐν μάχῃ τινὰ κρούσας, καὶ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς κρούσματος ἀποκτείνας καθαιρείσθω διὰ τὴν προπέτειαν αὐτοῦ» (Αποστολικοί κανόνες, 66 (PG 137, 169A)). Ο Μέγας Βασίλειος γράφει (PG 32, 681B): «Τοὺς ἐν πολέμοις φόνους, οἱ πατέρες ἡμῶν, ἐν τοῖς φόνοις οὐκ ἐλογίσαντο. Ἐμοὶ δοκεῖ συγγνώμην διδόντες τοῖς ὑπὲρ σωφροςύνης, καὶ εὐσεβείας ἀμυνομένοις. Τάχα δὲ καλῶς ἔχει συμβουλεύειν, ὡς τὰς χεῖρας μὴ καθαρούς, τριῶν ἐτῶν τῆς κοινωνίας μόνης ἀπέχεσθαι». Όταν ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς ζήτησε από τον Πατριάρχη να ανακηρυχτούν οι πεσόντες στρατιώτες μάρτυρες του Χριστιανισμού, αυτός του απάντησε: «Πώς θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως μάρτυρες ή ισότιμοι προς τους μάρτυρες αυτοί που σκοτώνουν και σκοτώνονται στους πολέμους, τη στιγμοί που οι θείοι κανόνες τούς υποβάλλουν σε επιτίμιο και τους εμποδίζουν για τρία χρόνια να προσέλθουν στη θεία κοινωνία;» (Ιω. Ζωναρά, Επιτομή ιστοριών, 26, 25, 22-23). Κανένας πόλεμος δηλαδή δεν είναι ιερός, όσο κι αν η υπεράσπιση των άοπλων της πατρίδας με δολοφονία του εισβολέα κατά τον πόλεμο δε συνιστά κακό. Είναι παράξενο οι Νεοπαγανιστές να κατηγορούν την Εκκλησία για αφιλοπατρία, ενώ αυτή θεωρεί κατά παραχώρηση καλό κι όχι κακό τον αμυντικό πόλεμο. Επίσης είναι παράξενο οι αντιεξουσιαστές, που κατά τα άλλα υποστηρίζουν τη βία ως τρόπο διευθέτησης του κοινωνικού βίου κι ως απολύτως δικαιολογημένη όταν εξυπηρετεί τις δικές τους ιδεολογίες/σκοπιμότητες, να εξοργίζονται που η Εκκλησία ευλογεί την άμυνα της χώρας. Δεν είναι αντιχριστιανική αυτή η ευλογία ούτε φιλοεξουσιαστική. Αντιχριστιανικό θα ήταν να ευλογούσε η Εκκλησία σφαγές αμάχων, εισβολή σε ξένα κράτη κι επιθετική συμπεριφορά˙ όπως αντιχριστιανικό είναι η αδιαφορία για την υποδούλωση και την αδικία.
«Η Εκκλησία δεν παρουσίασε ποτέ διδασκαλία για "δίκαιο πόλεμο", γιατί ο πόλεμος έχει πάντοτε στη βάση του κάποια ή κάποιες αδικίες. Αναγκάστηκε όμως να ανεχθεί κατ’ οικονομίαν ως "έλαττον κακόν" τον αμυντικό πόλεμο, στον οποίο καταφεύγει εξ ανάγκης ο προκαλούμενος ή αδικούμενος και καταδυναστευόμενος, προκειμένου να περισώσει σπουδαιότερα πράγματα. Παρόλα αυτά το "έλαττον κακόν" εδώ είναι πολύ σχετικό. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τον πόλεμο, γιατί αυτός σχεδόν ανεξαιρέτως παρασύρει όλους σε ηθική συμμετοχή στους φόνους. Γι’ αυτό και όσοι ακόμα δεν φονεύουν συνευδοκούν για τους φόνους σε βάρος των αντιπάλων. (...) Η ευλογία των πιστών που στρατεύονται και μετέχουν στον πόλεμο γίνεται κατανοητή από τη θέση στην οποία βρίσκεται ως μητέρα μπροστά σε μεγάλο κακό που δεν μπορεί να αποτρέψει» (Γεώργιου Ι. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, εκδ. Πουρναράς, ΙΙ, σ. 474, 475). Όπως σημειώνει ο άγιος Αμβρόσιος ο Μεδιολάνων (De officiis ministrorum, I, 36, 178 (PL 16 81C)), παραπέμποντας στο παράδειγμα του Μωυσή που υπερασπίστηκε στην Αίγυπτο τον κακοποιούμενο Ισραηλίτη, όποιος δεν καταπολεμά την αδικία που γίνεται στον πλησίον του, ενώ μπορεί, βρίσκεται στο ίδιο κρίμα με αυτόν που την πραγματοποιεί.
Θα κάνουν λόγο ορισμένοι για τα προνόμια της Εκκλησίας κατά την Τουρκοκρατία ή τη χρησιμοποίησή της από το νεοελληνικό κράτος μετά το 1833. Η αλήθεια είναι πρώτον ότι τα προνόμια αυτά δόθηκαν από τον Πορθητή˙ δε τα ζήτησε ο Γεννάδιος Σχολάριος. Δεύτερον ότι και στις κατεκτημένες από τους Άραβες τον 7ο αι. περιοχές, οι Άραβες έδωσαν προνόμια στις τοπικές Εκκλησίες, ήταν δηλαδή ισλαμική παράδοση. Τρίτο, χωρίς τα προνόμια αυτά – που πολύ συχνά παραβιάζονταν – η Εκκλησία δε θα κατόρθωνε να αποτρέψει τον εξισλαμισμό όλων των υπόδουλων Ελλήνων (ότι ο αφορισμός της Επανάστασης του 1821 από τον Γρηγόριο Ε’ έγινε δια της βίας κι άρα ήταν άκυρος και όχι σύμφωνος με τη θέληση του Πατριάρχη, διακηρύχτηκε από τον Υψηλάντη αμέσως μετά την έκδοσή του αφορισμού) κι όλοι σήμερα θα ήταν Τούρκοι, όπως οι Μικρασιάτες εξισλαμισμένοι. Όσο για τη χρησιμοποίησή της από το νεοελληνικό κράτος (ώς και τον Εμφύλιο και την περίοδο 1950-1974) περισσότερο φταίει ο Κοραϊσμός και οι Βαυαροί (Αντιβασιλεία) που κρατικοποίησαν και εκδυτίκισαν την Εκκλησία (με αντικανονική απόσχιση από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και αντικανονικό κανονισμό), παρά η ορθόδοξη αντίληψη περί κράτους.

89e ΠΟΛΥΘΕΪΣΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΜΟΣ

Αντί οι αντιχριστιανοί να χλευάζουν τόσο ελαφρά τη καρδία τον Χριστιανισμό, καλό θα ήταν να μάθουν, εκτός από τον χριστιανικό αντιεξουσιασμό, τον πολυθεϊστικό εξουσιασμό της Αρχαιότητας.
1) Καταρχήν, αφού η επικράτηση των Ολύμπιων έγινε μέσω της φρίκης της βίας, της κοπής των όρχεων του προηγούμενου θεού, αφού αυτή η πράξη ήταν σύμφωνη με τους Συμπαντικούς Νόμους, γιατί να μην επικρατεί και στους θνητούς τέτοια αντίληψη; Γιατί λ.χ. να μην κάνει δικτατορία όποιος διοικεί τα στρατεύματα μιας χώρας; Αφού «πόλεμος πάντων πατήρ». Δεν υπάρχει κανένας συσχετισμός αντιεξουσιασμού και Πολυθεΐας. Οι θεοί το μόνο που καταλάβαιναν ήταν η ωμή δύναμη˙ καταπίεζαν τους ασθενέστερους ανθρώπους και καταπιέζονταν από τους ισχυρότερους θεούς, όπως είδαμε στο τμήμα περί Δημοκρατίας.
2) Στην Ειδωλολατρική Ρώμη η Εξουσία πρόσταζε ότι η στρατιωτική θητεία διαρκούσε ώς τα 46 χρόνια, ενώ στην Αθήνα και τη Σπάρτη ολόκληρη τη ζωή (Θουκιδίδης, 1, 105˙ Πλούταρχου, Φωκίων, 24˙ Παυσανίας, 1, 26˙ Ξενοφώντα, Ελληνικά, 6, 4, 17). Πραγματικός αντιμιλιταρισμός και αντιεξουσιασμός.
3) Στην Ειδωλολατρική εποχή, όπως φαίνεται από τον Αριστοτέλη (Οικονομ., 2) «η περιουσία ήταν ανά πάσα στιγμή στη διάθεση του κράτους˙ αν η πολιτεία είχε ανάγκη χρημάτων, μπορούσε να διατάξει τις γυναίκες να της παραδώσουν τα κοσμήματά τους, τους πιστωτές να της χαρίσουν τα δάνεια, τους ελαιοπαραγωγούς να της παραχωρήσουν δωρεάν το λάδι της σοδειάς τους» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 345). Η ατομική περιουσία στη διάθεση των αρχόντων, δίχως δεύτερη κουβέντα.
4) Το κράτος είχε δικαίωμα να καθορίσει στην μεν Αθήνα την εργασία, στη δε Σπάρτη την αργία (Πλούταρχου, Λυκούργος, 24˙ Πολυδεύκης, 8, 42˙ Θεόφραστος, απ. 99). Οικονομικός εξουσιασμός. Και τώρα τα πιο παρανοϊκά δείγματα Αρχαιοελληνικού εξουσιασμού και Αρχαιοελληνικής ανελευθερίας.
5) Στη Λοκρίδα ο νόμος απαγόρευε στους άνδρες να πίνουν άκρατο οίνο˙ στη Ρόδο, στη Μίλητο, στη Μασσαλία, ο νόμος απαγόρευε το ίδιο πράγμα στις γυναίκες (Αθηναίος, 10, 33˙ Αιλιανού, Ποικίλη ιστορία, 2, 38˙ Θεόφραστος, απ. 117). Τι θα πιείτε και τι δε θα πιείτε (πιθανόν και πόσο θα πιείτε), το Αρχαίο Κράτος το αποφασίζει.
6) Η νομοθεσία της Σπάρτης καθόριζε την κόμμωση των γυναικών και η νομοθεσία της Αθήνας την ενδυμασία των γυναικών (Ξενοφώντα, Λακεδαιμονίων πολιτεία, 7˙ Θουκιδίδης, 1, 6˙ Πλούταρχου, Λυκούργος, 9˙ Πλούταρχου, Σόλων). Το κομμωτήριο και η γκαρνταρόμπα υπό το άγρυπνο μάτι του Αρχαίου Νομοθέτη και του Αρχαίου Κράτους.
7) Στη Ρόδο ο νόμος απαγόρευε το ξύρισμα της γενιάδας˙ στο Βυζάντιο τιμωρούσε με πρόστιμο όποιον κρατούσε στο σπίτι του ξυράφι. Στη Σπάρτη, αντίθετα, ο νόμος απαιτούσε να ξυρίζουν το μουστάκι (Αθηναίος, 13, 18˙ Πλούταρχου, Κλεομένης, 9). Κάτω τα χέρια από τα αρχαία μούσια σας˙ (και) αυτά ανήκουν στο Κράτος.
8) Στη Σπάρτη ο πατέρας δεν είχε κανένα δικαίωμα στην εκπαίδευση του παιδιού του. Τα άρπαζαν, λες και ήταν υποψήφιοι γενίτσαροι, στην τρυφερή ηλικία των 7 ετών, από τους γονείς τους. Η Αθήνα θέσπισε νόμο που απαγόρευε την εκπαίδευση των νέων χωρίς προηγούμενη άδεια των αρχών (Ξενοφώντα, Απομνημονεύματα, 1, 2, 31). Γιατί; Το εξηγεί ο σοφός Πλάτωνας, αυτός που ο καημένος ο Χρυσόστομος είχε την ατυχία και το θράσσος να τον κατακρίνει: «Οι γονείς δεν πρέπει να αφήνονται ελεύθεροι να στείλουν ή να μη στείλουν τα παιδιά τους στους διδασκάλους που διάλεξε η πολιτεία, γιατί τα παιδιά ανήκουν περισσότερο στην πόλη παρά στους γονείς τους» (Νόμοι, 804d). Σαν να λέγαμε σήμερα, αντιεξουσιαστικά πάντα, ότι τα παιδιά ανήκουν περισσότερο «εις το έθνος και τις ένοπλες δυνάμεις» και λιγότερο σ’ αυτούς που τα γέννησαν. Μεγάλος αντιεξουσιασμός, βέβαια!
9) Οι αρχαίοι, δήθεν «ελεύθεροι», πολίτες έπρεπε να συμμορφωθούν με όλους τους κρατικά καθορισμένους κανόνες της λατρείας, να παίρνουν υποχρεωτικά μέρος σε όλες τις πομπές, να συμμετέχουν στα ιερά δείπνα προς τιμή της επίσημης θρησκείας της πόλης κράτους. Στην Αθήνα λ.χ. ο νόμος τιμωρούσε αυστηρά όσους αρνούνταν να εκπληρώσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα (Αθηναίος, 6, 26: Ὃς ἂν μὴ θέλῃ παρασιτεῖν, εἰσαγέτω εἰς τὸ δικαστήριον˙ επίσης Πολυδεύκης, 8, 46˙ Ουλπιανός, σχόλ. στο Δημοσθένη Κατά Μειδίου). Στην λατρεμένη από τους Ναζί, τον κάθε φασίστα και κάποιους «αμεσοδημοκράτες» Αρχαία Σπάρτη τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα: όποιος δεν έπαιρνε μέρος σ’ αυτά τα ιερά δείπνα (που διεξάγονταν καθημερινά), έστω και παρά τη θέλησή του, έπαυε αμέσως να συγκαταλέγεται ανάμεσα στους πολίτες (Αριστοτέλη, Πολιτικά, 2, 6, 2). Κατά την τελετή της ενηλικίωσής του, όταν γινόταν δεκτός ως πολίτης του κράτους, ο νέος έπρεπε να ορκιστεί ότι θα σέβεται πάντα τη θρησκεία της πόλης (Πολυδεύκης, 8, 106: καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω). Στην Αθήνα, πριν αναλάβουν οι εννιά άρχοντες τα καθήκοντά τους, εξετάζονταν από επιτροπές, οι οποίες τους ρώταγαν, μεταξύ άλλων, αν πιστεύουν στους θεούς: «Όταν οι άρχοντες υποβάλλονται σε εξέταση, τους ρωτούν πρώτα (...). Κατόπιν τους ρωτούν αν πιστεύουν στον Απόλλωνα τον πατρώο και στο Δία τον έρκειο και πού βρίσκονται τα ιερά τους» (Αριστοτέλη, Αθηναίων πολιτεία, 55, 3). Είναι προφανής η θρησκευτική ελευθερία της Αρχαιότητας, σύμφωνα με τους Νεοέλληνες «ουμανιστές»! Ακόμη και οι νεοαγορασμένοι δούλοι ενός σπιτιού έπρεπε να ασπάζονταν την οικογενειακή λατρεία (Δημοσθένη, Κατά Στεφάνου, 1, 74˙ Αριστοτέλη, Οικονομικά, 1, 5˙ Κικέρωνα, De legibus, 2, 8 και 2, 11). Επίσης στην Ειδωλολατρική Αρχαιότητα συνιστούσαν ποινικά κολάσιμες πράξεις η αμφισβήτηση και η απιστία προς τον πολιούχο θεό, την επίσημη θρησκεία της αρχαίας Πόλης-Κράτους (Ξενοφώντα, Απομνημονεύματα, 1, 1) και η προσωπική εισαγωγή στην πόλη μιας μη αναγνωρισμένης από το Κράτος ξένης τελετουργίας ή λατρείας προς ξένη θεότητα (Δημοσθένη, Περί της παραπρεσβείας, 281˙ Προς Βοιωτόν περί προικός μητρώας, 9˙ Προς Βοιωτόν περί του ονόματος, 9˙ Διονύσιου Αλικαρνασσέα, Περί Δεινάρχου, 11). Τόσο αντιεξουσιαστικό ήταν το αρχαίο κράτος αναφορικά με το ατομικό δικαίωμα στην επιλογή του προς λατρεία θεού, που πολλοί καταδικάζονταν για ασέβεια ακόμη και προς τις επίσημα αναγνωρισμένες θεότητες, λόγω μιας ιδιωτικής λατρευτικής τους πράξης, δίχως να προϋπάρχει νόμος που να την καταδικάζει ως ασέβεια (Ανδοκίδης, 1, 113). Έτσι ο καθένας κινδύνευε.
10) Η κρατικά επιβαλλόμενη πολυθεϊστική θρησκεία ήταν τόσο ρατσιστική, ώστε «κανείς, μη πολίτης, δεν είχε δικαίωμα να παρευρεθεί στις θυσίες. Ένα και μόνο βλέμμα του ξένου αρκούσε για να μολύνει την ιερή πράξη» (Πλούταρχου, Νουμάς, 9 και Κάμιλλος, 20˙ Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, 2, 66˙ Παυσανίας, 5, 15). «Οι εθνικοί θεοί δεν επιθυμούν να δεχθούν θυσίες και προσευχές παρά μόνον από τον πολίτη˙ απωθούν τον ξένο˙ του απαγορεύεται η είσοδος στους ναούς τους˙ η παρουσία του στις τελετές αποτελεί ιεροσυλία. Ο ποντίφικας που κάνει θυσία στο ύπαιθρο, έχει καλυμμένο το κεφάλι, "γιατί δεν πρέπει να αντικρύσει, κατά τη στιγμή που βρίσκεται μπροστά στην ιερή φλόγα, προσφέροντας θυσία στους εθνικούς θεούς, το πρόσωπο κάποιου ξένου και διαταραχθεί έτσι η ιερή πράξη" (Βιργίλιου, Αινειάδα, 3, 406)» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 299). Οι ξένοι δεν είχαν δικαίωμα ιδιοκτησίας, ούτε στην Αθήνα ούτε στη Ρώμη. Δεν είχε δικαίωμα γάμου ή πάντως ο γάμος του δεν ήταν αναγνωρισμένος (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 302). Γι’ αυτό, επειδή δεν μπορούσαν οι κάτοικοι δύο πόλεων-κρατών να λατρεύουν τους ίδιους θεούς (άρα και να είναι δυνάμει ισότιμοι πολίτες ενός κοινού κράτους), αν το ένα απ’ τα δύο κράτη κατακτούσε την άλλη πόλη-κράτος, τότε «η εισδοχή των νικημένων μέσα στο κράτος των νικητών ήταν μια σκέψη που δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό κανενός. Η πόλη-κράτος είχε θεούς, είχε ύμνους, γιορτές, νόμους, που αποτελούσαν πολύτιμη κληρονομιά των πατέρων της˙ δεν είχε σκοπό να τα μοιραστεί με τους νικημένους. (...) Κάθε νικητής, επομένως, είχε να επιλέξει την καταστροφή της νικημένης πόλης και την κατάληψη της γης της από τη μια ή την απόδοση της ανεξαρτησίας της από την άλλη. Μέση οδός δεν υπήρχε» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 315-316).
11) Το ολέθριο αξίωμα ότι η σωτηρία του Κράτους αποτελεί τον υπέρτατο νόμο διατυπώθηκε κατά την Ειδωλολατρική Αρχαιότητα (Κικέρων, De legibus, 3, 3), αντίθετα με την χριστιανική αντίληψη που περιγράψαμε παραπάνω.
12) Η δύναμη του αρχαίου Κράτους στις ψυχές των πολιτών ήταν τέτοια που κατέπνιγε ακόμη και τα πατρικά αισθήματά τους. Έτσι, μετά την μάχη των Λεύκτρων, όταν ανακοινώθηκε η ήττα του σπαρτιατικού στρατού στους Σπαρτιάτες και Σπαρτιάτισσες καθώς και ο χαμός των περισσότερων στρατιωτών, την άλλη μέρα, λέει ο Ξενοφώντας (Ελληνικά, 6, 16) στην πόλη έβλεπες να κυκλοφορούν χαρούμενοι και χαμογελαστοί εκείνοι που τα παιδιά τους είχαν σκοτωθεί, ενώ εκείνοι που τα παιδιά τους είχαν σωθεί και δεν είχαν σκοτωθεί ήταν θλιμμένοι και έμοιαζαν δυστυχείς.
13) Δεν πρέπει να ξεχνάμε τον... υπερφιλελεύθερο αντιεξουσιαστικό φόβο και τρόμο των πολυθεϊστών της Αρχαιότητας, όπως τον περιγράφει ο Πλάτωνας (Πολιτεία, 330d-e και 364 b-e), οι οποίοι, όσο πλησίαζαν τα γηρατειά, τόσο τρόμαζαν με τη σκέψη των βασανιστηρίων του Άδη και «πηδούσαν μέσα στον ύπνο, σαν τα παιδιά» και γι’ αυτό έτρεχαν από Μυστήρια σε Μυστήρια, να μυηθούν και να καθαρθούν, ώστε να μην τιμωρούνται στα μεταθανάτια βασανιστήρια του πολυθεϊστικού Μετέπειτα˙ άλλοι καλούσαν μάντεις, τελετουργούς και άλλους, ώστε να εξιλεωθούν από τα αμαρτήματά τους και να μη βασανίζονται στον Κάτω Κόσμο. Έναν ειδωλολατρικό Κάτω Κόσμο που δεν ήταν – για τους αρχαίους Πολυθεϊστές – πλάσμα της λογοτεχνικής φαντασίας τους, όπως οι σύγχρονοι αντιεξουσιαστές πιστεύουν, αλλά ένα τρομερό μέρος, που και οι θεοί φοβόντουσαν (Ιλιάδας Υ, 64-65 και Οδύσσειας ω, 6-9) ! Αυτή ήταν η «δίχως τύψεις και φόβο» Πολυθεΐα. Ακόμη και οι τελετουργίες έπρεπε να γίνονται με συγκεκριμένο τρόπο, τα λόγια να προφέρονται με αυστηρά καθορισμένη προφορά, διότι – οι Πολυθεϊστές πίστευαν – αλλιώς οι θεοί δεν δεσμεύονταν από τα ξόρκια και οι θνητοί κινδύνευαν από την οργή ή την αδιαφορία τους.
14) Έχουμε κάνει λόγο για τη συσσώρευση τεράστιου πλούτου, μέσω απατεωνίστικων τακτικών, που πέτυχαν τα παγανιστικά ιερατεία. Οι Εθνικοί ιερείς της Ύστερης Αρχαιότητας, σύμφωνα με τις επιστολές του Ιουλιανού «πίνουν στα καπηλειά, ασκούν επαγγέλματα και εργασίες αισχρές και κακόφημες» (430c). «Είναι ντροπή, τη στιγμή που οι ασεβείς Γαλιλαίοι τρέφουν κοντά στους δικούς τους και τους δικούς μας, να στερούνται οι δικοί μας τη βοήθειά μας» (430d) γράφει ο Ιουλιανός, δείχνοντας πώς περνούσαν τον καιρό τους οι Παγανιστές ιερείς. Επίσης το ξανατονίζει «Νομίζω ότι, επειδή συνέβη να παραβλέπονται οι φτωχοί από τους [Παγανιστές] ιερείς, εμπνεύστηκαν οι ασεβείς Γαλιλαίοι να αναλάβουν τούτη τη φιλανθρωπία», γράφει στον Παγανιστή αρχιερέα Θεόδωρο (φυσικά, δεν εμπνεύστηκαν από τα αδιάφορα για τη φτωχολογιά παγανιστικά ιερατεία, οι Χριστιανοί). Έτσι, ο πλούτος που οι απλοί Ειδωλολάτρες προσέφεραν στα παγανιστικά ιερά έμενε αχρησιμοποίητος, συσσωρευόταν σ’ αυτά, προς μεγάλη χαρά του πολυθεϊστικού ιερατείου, το οποίο γινόταν ζάμπλουτο και μπορούσε να επεμβαίνει στις πολιτικο-οικονομικές υποθέσεις της πόλης.
15) Το Αρχαίο Κράτος είχε απόλυτο δικαίωμα να επιβάλλει στους πολίτες του να παντρεύονται και τιμωρούσε όσους δεν παντρεύονταν ή αργούσαν να παντρευτούν ή έκαναν «κακό – κακό κατά την άποψη του Κράτους, βέβαια – γάμο». Ο Διονύσσιος Αλικαρνασσεύς που είχε εξετάσει τα αρχαία χρονικά της Ρώμης, λέει (IX, 22) ότι ανακάλυψε έναν παλαιό νόμο που υποχρέωνε τους νέους να παντρεύονται. Τα ίδια λέει κι ο Κικέρωνας (De legibus, 3, 2) κι ο Πολυδεύκης (3, 48) για τις ελληνικές πόλεις. «Κατά τον χειμώνα οι άρχοντες διέτασσον τους αγάμους να περιέρχωνται γυμνοί κυκλικώς την αγοράν, αυτοί δε, καθ’ όν χρόνον περιεφέροντο, απήγγελλον τραγουδούντες έν ποίημα, το οποίον είχε κατασκευασθή δια την ιδικήν των περίπτωσιν, ότι δηλαδή δικαίως υποβάλλονται εις αυτήν την τιμωρίαν, διότι επιδεικνύουν ανυπακοήν εις τους νόμους της πατρίδος. Επίσης οι άγαμοι είχον αποστερηθή των τιμητικών διακρίσεων και των περιποιήσεων, τας οποίας οι νέοι εσυνήθιζον να προσφέρουν εις τους μεγαλύτερους των κατά την ηλικίαν» (Πλούταρχου, Λυκούργος, 15). Φυσικά, ο λόγος που το Αρχαίο Κράτος τιμωρούσε την επιλογή να μένεις ανύπαντρος δεν ήταν μεταφυσικός ούτε από «αγάπη για τη ζωή», αλλά εξουσιαστικός: έπρεπε να παράγονται συνεχώς κρεατόμαζες-«πολεμικές μηχανές» που θα σκοτώνονταν στους βλακώδεις άπειρους ενδοελληνικούς εμφύλιους πολέμους της πόλης-Κράτους.
16) «Βλέπουμε στο Ρωμαϊκό Δίκαιο και το βρίσκουμε επίσης στο δίκαιο των Αθηνών ότι ο πατέρας μπορούσε να πουλήσει το γιο (Πλούταρχου, Σόλων, 13˙ Διονύσιος Αλικαρνασσεύς, 2, 26˙ Γάιος, 1, 117, 132˙ Ουλπιανός, 10, 1˙ Τίτος Λίβιος, 41, 8)» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 143). Ο Πλούταρχος αναφέρεται σε «παιδιά» κι όχι απλώς σε «γιο».
17) Ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές πως οι εθνικοί ιερείς εκλέγονταν και δεν υπήρχε κάστα ιερέων κατά την προχριστιανική εποχή. Τότε γιατί το πανάρχαιο γένος των Ευμολπίδων για δύο περίπου χιλιετίες διετήρησε το προνόμιο της πρωθιερουργίας στα Μυστήρια; Τότε γιατί το Αθηναϊκο γένος των Λυκομιδών διατηρούσε το κληρονομικό προνόμιο της διαδουχίας; Τα μυστήρια των Φλυών ανήκαν στην οικογένεια των Λυκομιδών˙ την ιέρεια της Αθηνάς Πολιάδας και τον ιερέα του Ποσειδώνα στο Ερέχθειο τους έπαιρναν από τους Ετεοβουτάδες (M. Nilsson, Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, εκδ. Παπαδήμα, σ. 260). Το προνόμιο της αριστοκρατίας, η εξήγηση των άγραφων παραδόσεων, στην Αθήνα επέζησε. Οι εξηγητές των ιερών νόμων ήταν πάντα μέλη της αριστοκρατίας, είτε τους είχε εξελέξει ο λαός είτε τους είχαν υποδείξει οι Δελφοί (M. Nilsson, Η Αρχαία Ελληνική Θρησκεία, εκδ. Παπαδήμα, σ. 257). Στην Αθήνα συνέβαινε συχνά οι κάτοχοι του ιερατικού αξιώματος για μιαν ορισμένη λατρεία να περιορίζονται στα μέλη μιας ορισμένης οικογένειας. Αντιδημοκρατικότητα και σ’ αυτόν τον τομέα επιδεικνύει ο Πολυθεϊσμός.
«Μια ακόμη πλάνη ανάμεσα στις τόσες και τόσες της ανθρωπότητας είναι να πιστεύει κανείς πως το αρχαίο Κράτος παρείχε ελευθερίες στον άνθρωπο. Δεν είχε καν την ιδέα της ελευθερίας. Δεν πίστευε ότι μπορούσε να υπάρξη οποιοδήποτε δικαιωμα απέναντι στην πολιτεία και τους θεούς της. Θα δούμε ότι το πολίτευμα άλλαξε πολλές φορές σχήμα˙ αλλά η φύση του Κράτους έμεινε περίπου ίδια και η παντοδυναμία του δεν μετριάσθηκε ποτέ» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 350).
Τι να πει κανείς για τον «αντιεξουσιαστή» Αριστοτέλη, που θεωρούσε «παρέκβαση» τη δημοκρατία, τον Ηράκλειτο, που ισχυριζόταν «Νόμος είναι και η πειθαρχία στη θέληση του ενός» (απ. 33), «Παίρνουν τον όχλο για δάσκαλό τους, χωρίς να ξέρουν ότι οι πολλοί είναι κακοί και οι λιγοι καλοί» (απ. 104), τον Πλούταρχο που προτείνει ρητά την μοναρχία ως το πολίτευμα που στηρίζει τέλεια την αρετή, τον «προοδευτικό» Επίκουρο που προτίμησε το «ζήσε στα κρυφά», δηλαδή πρότεινε την αδιαφορία για το φαινόμενο της εξουσίας, τους τάχα «αναρχικούς» Κυνικούς που προτιμούσαν τη διέξοδο της ατομικής αλητείας αντί κάποιας συγκεκριμένης, κοινωνικά εφαρμόσιμης φιλοσοφικής αντιπρότασης στον Εξουσιασμό, ή τους φιλορωμαίους Στωικούς (ο αντιεξουσιαστής… Αυτοκράτωρ Μάρκος Αυρήλιος ήταν Στωικός, φυσικά!), τους Νεοπλατωνικούς Πρόκλο, Ιάμβλιχο, φυσικά τον Πλωτίνο, που αδιαφόρησαν πιο επιδεικτικά από όλους για τον εξουσιασμό της εποχής τους – σα να ζούσαν ήδη στον κόσμο των Ιδεών, όπου δεν ετίθετο ζήτημα εξουσίας και εξουσιασμού – και είναι ζήτημα αν γνώριζαν τη λέξη «δημοκρατία», ή τον Πλάτωνα, τον κατεξοχήν Έλληνα, που βρίζει αισχρά και ειρωνεύεται ακόμη πιο αισχρά, σε ένα απίστευτα ογκώδες παραλήρημα (Πολιτεία, 555b-565a), τη δημοκρατία (τη θεωρεί το προτελευταίο χειρότερο πολίτευμα πριν το χείριστο (545c) βάζοντας τρία άλλα καλύτερα πολιτεύματα από πάνω της) και τον δημοκρατικό τύπο ανθρώπου: «Η μετάβαση από την ολιγαρχία στη δημοκρατία γίνεται με την απληστία να αυξήσει κανείς την περιουσία του» (565b), στη δημοκρατία μπορείς «να μην έχεις την υποχρέωση να αναλαμβάνης καμία δημόσια λειτουργία, ούτε πάλι να υπακούς σε καμμιά εξουσία, εάν δεν θέλης, ούτε να πηγαίνεις στον πόλεμο, ενώ οι άλλοι πηγαίνουν, ούτε να έχης ειρήνη, όταν έχουν οι άλλοι, αν δεν το επιθυμείς εσύ, ή, εάν κανείς νόμος σού αποκλείει το δικαίωμα να γίνης άρχοντας και δικαστής, εσύ μολαταύτα να γίνεσαι, εάν σου κατέβει στο κεφάλι» (557e) και «Δεν έτυχε να δης μέσα σε μια τέτοια [δημοκρατική] πολιτεία ανθρώπους που δικάστηκαν σε θάνατο ή σε εξορία, να μένουν και να τριγυρνούν ελεύθεροι και σα να μη τους προσέχει κανείς, να περιφέρωνται αρειμάνιοι καταμεσίς στην αγορά σαν ήρωες;» (558a) και «χωρίς [η δημοκρατική πολιτεία] να ενδιαφέρεται διόλου να γνωρίση με ποια προπαρασκευή έρχεται κανείς να ασχοληθή με την πολιτική, τον περιβάλλει με όλη της την εκτίμηση, και την υποστήριξη, αρκεί μόνο εκείνος να διακηρύττη ότι είναι φίλος του λαού. Μεγάλη, πραγματικά, γενναιοφροσύνη» (558b) και «ονομάζοντας την αυθαιρεσία καθωσπρεπισμό, την αναρχία ελευθερία, την ακολασία μεγαλοπρέπεια και την αναίδεια ανδρεία» (560e) και «ο [δημοκρατικός] άνθρωπος ζη χωρίς να κάνει καμιά διάκριση ανάμεσα στις αναγκαίες και στις περιττές ηδονές, που για να τις ικανοποιή δεν λογαριάζει ούτε χρήματα ούτε κόπους ούτε χρόνο» (561a) και «όσους πολίτες εξακολουθούν να υπακούν στους άρχοντες, τους εξευτελίζει [= η δημοκρατική κοινή γνώμη] λέγοντας ότι είναι εθελόδουλοι και δεν αξίζουν τίποτα» (562d) και, από την πολλή ελευθερία της δημοκρατίας, κατά τον Πλάτωνα, (προσέξτε τον ειρωνικό τόνο) «θα εισχωρήσει και μέσα στους κόλπους της οικογένειας και στο τέλος το μίασμα της αναρχίας θα μεταδοθή και σ’ αυτά ακόμη τα κατοικίδια ζώα. Οι πατέρες θα συνηθίσουν να θεωρούν τα παιδιά τους ίσους και όμοιους των και να φοβούνται τους γιους τους, το ίδιο και πάλι οι γιοι τους πατέρες, και ούτε θα σέβονται ούτε θα φοβούνται τους γονείς τους, για να είναι βέβαια ελεύθεροι. Οι μέτοικοι θα εξισωθούν με τους πολίτες, οι πολίτες με τους μέτοικους και οι ξένοι επίσης. Ο δάσκαλος φοβάται και περιποιείται τους μαθητές του, οι μαθητές καμμιά σημασία δε δίνουν στους δάσκαλους, οι γέροντες μιμούνται τους τρόπους των νέων, για να μη θεωρούνται τάχα φορτικοί και δεσποτικοί. Αλλά η πιο ανυπόφορη κατάχρηση της ελευθερίας, που συμβαίνει σε μια τέτοια [δημοκρατική] πολιτεία, είναι να βλέπεις τους δούλους και τις δούλες να απολαμβάνουν όχι μικρότερη ελευθερία από εκείνους που τους αγόρασαν. Ελησμόνησα να πω πόση ισονομία και ελευθερία επικρατεί εκεί στις μεταξύ ανδρών και γυναικών σχέσεις. Θα δυσκολεύονταν κανείς να το πιστέψη, αν δεν το ‘βλεπε αυτό, πόσο και αυτά τα ζώα, που βρίσκονται στην υπηρεσία των ανθρώπων, απολαμβάνουν εδώ μεγαλύτερη ελευθερία από παντού αλλού. Στο τέλος καταντούν να μη λογαριάζουν καθόλου και τους νόμους, είτε τους γραπτούς είτε τους άγραφους, για να μην έχουν κανέναν απολύτως κύριο» (562e-563d) και «κολλημένοι γύρω στο βήμα κάνουν φασαρία και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να έχη αντίθετη γνώμη» (564d) και (επικριτικά) «οι αρχηγοί [της δημοκρατίας] κατορθώνουν να αφαιρούν τις περιουσίες των πλουσίων και να τις μοιράζουν στο λαό, αφού, εννοείται, αυτοί κρατήσουν το μεγαλύτερο μέρος» (565a).

[inanm7]

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα λοιπόν, πρέπει να καταργηθεί η δημοκρατία επειδή συμβαίνουν τα εξής:
1. Η δημοκρατία εγκαθιδρύεται λόγω απληστίας του λαού και των αρχηγών του για χρήμα.
2. Στη δημοκρατία έχεις το δικαίωμα να μην υπακούς στους νόμους.
3. Στη δημοκρατία οι κακοί κυκλοφορούν ατιμώρητοι.
4. Στη δημοκρατία επικρατεί η κακία κι όχι η αρετή.
5. Στη δημοκρατία δεν μπορεί κανείς να εκφράσει αντίθετη άποψη (!)
6. Στη δημοκρατία επικρατεί χάος κι αναρχία και όχι ευνομία.
7. Στη δημοκρατία οι πολίτες δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το περιττό από το αναγκαίο.
Αποσιωπήσαμε την γνώμη των σοφιστών του 5ου αι. περί δημοκρατίας, γιατί αυτοί μόλις τόλμησαν να ψελλίσουν κάτι περί θεών, τους εξόριζαν ή τους έκαιγαν τα γραπτά: Τον Πρωταγόρα (Διογένης Λαέρτιος, IX, 52), τον Αναξαγόρα (Διογένης Λαέρτιος, II, 12-13), τον Πρόδικο (Σούδα, Αριστοφάνης, απ. 490, τον Διαγόρα τον Μήλιο (Λυσίας 6.17˙ Αριστοφάνης, Όρνιθες, στ. 1071 κ.ε.˙Σούδα), τον Στίλπωνα τον Μεγαρέα (Διογένης Λαέρτιος, II, 116) και άλλους πολλούς. Αυτός είναι ο ειδωλολατρικός αντιεξουσιασμός. Η ειρωνία κατά της δημοκρατίας και η επιβολή της θέλησης του ισχυρού. Όπως πράττει ο Δίας έναντι των λοιπών θεών και ανθρώπων.

89f ΧΙΤΛΕΡ ΚΑΙ ΝΑΖΙ ΓΙΑ ΙΗΣΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

Σύμφωνα με τον ίδιο το Χίτλερ «Ο Χριστιανισμός έφερε τα σπέρματα της αποσύνθεσης όπως η συγχώρεση, η αδυναμία, η ταπεινότητα και την ιδια την άρνηση του νόμου της υπερίσχυσης του δυνατού», «Η συνείδηση είναι μια εβραϊκή εφεύρεση» και «Θα ξεπλύνουμε το Χριστιανικό επίστρωμα και θα φανερώσουμε μια θρησκεία που ταιριάζει στη φυλή μας» (τα ρητά αυτά του Χίτλερ είναι παρμένα από το βιβλίο της D. Sklar The Nazis and the Occult). Ναζιστικές ρήσεις και ομιλίες ανέφεραν «Εάν ο Ιαχωβάς έχασε για εμάς τους Γερμανούς κάθε σημασία, το ίδιο πρέπει να ειπωθεί και για τον Ιησού Χριστό». «Ο Χίτλερ είναι βαθιά θρησκευόμενος, αν και πλήρως αντι-χριστιανός· βλέπει τον Χριστιανισμό ως ένα σύμπτωμα παρακμής. Ακριβώς έτσι. Είναι ένας κλάδος της Εβραϊκής φυλής» Ημερολόγιο Γιόζεφ (Ιωσήφ) Γκέμπλες, (Joseph Goebbels), 28/12/1939. Ο Κάρλ Γιούνγκ, τον οποίο οι Ναζί εκτιμούσαν τόσο, ώστε μόλις ανέλαβαν την εξουσία, το 1933, τον έκαναν πρόεδρο του Γερμανικού Ιατρικού Συλλόγου για την Ψυχοθεραπεία, έλεγε πως «Οι Γερμανοί είναι αρκετά έξυπνοι ώστε όχι μόνο να πιστεύουν αλλά και να γνωρίζουν ότι για αυτούς ο θεός είναι ο Βοτάν κι όχι ο Χριστιανικός θεός» (παρμένο από τη μελέτη του ίδιου του Γιούνγκ, τιτλοφορούμενη Wotan). Ο Α. Χίτλερ στις 6/7/1933 είπε: «κάποιος πρέπει να είναι ή Χριστιανός ή Γερμανός. Και τα δύο μαζί δεν μπορεί να είναι» (απ’ το A. Laepple, Kirchengeschichte in Laengsschitten, Muenchen 1968, s. 89). Ο Α. Ρόζενμπεργκ, ναζιστής θεωρητικός στο Ο Μύθος του εικοστού αιώνα γράφει ότι η Παλαιά Διαθήκη περιέχει «ανοησίες και επιβλαβείς διηγήσεις άξιες μόνο για Εβραίους» και μιλούσε για «ποικίλα σκουπίδια της εβραϊκής μεσανατολικής και αφρικανικής νοοτροπίας και ζωής».
Σε ελληνική νεοναζιστική σελίδα γράφεται «Οι Χριστιανοί ήταν αυτοί που έδωσαν το αποτελιωτικό χτύπημα στην Πατρώα αρία μας παράδοση. Άνθρωποι μισαλλόδοξοι και δουλοπρεπείς, προερχόμενοι εξ ανατολάς, απεσταλμένοι του μοχθηρού Θεού Γιαχβέ(Ιαχωβά), με ένα τους και μόνο σκοπό! Η εντολή του Θεού τους ήταν σαφή και απόλυτη. Καταστρέψτε οτιδήποτε Άριο» και «Ένας συνειδητοποιημένος εθνικοσοσιαλιστής όχι εννοείτε (sic) ότι δεν γίνετε (sic) να είναι χριστιανός». Δεν ισχυριζόμαστε ότι «πας Νεοπαγανιστής, Ναζιστής», αλλά, πάντως, ότι «πας Ναζιστής, Νεοπαγανιστής». Ο Παγανισμός είναι η θρησκεία των Φυλετιστών, των Ναζί, των Ακροδεξιών. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

89g ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ

Έχουν ισχυριστεί ότι ο Χριστιανισμός είναι το θεμέλιο του καπιταλισμού. Και αυτός ο ισχυρισμός των ιθαγενών αντιχριστιανών δεν είναι προϊόν της σκέψης του εγκεφάλου τους αλλά αντιγραφή ξένων θεωριών των Δυτικών. Στη Δύση (Αμερική-Δ. Ευρώπη) κυρίαρχη εκδοχή του Χριστιανισμού είναι ο Προτεσταντισμός. Αυτός πράγματι βοήθησε στην ανάπτυξη του επιτρέποντας τον δανεισμό με τόκο, αλλά αυτός είναι αίρεση. Ωστόσο οι αντιχριστιανοί, μη Χριστιανοί Νεοέλληνες, που κακοαντιγράφουν ό,τι ανιστόρητο δυτικό βιβλίο βρουν μπροστά τους και δεν ξέρουν πού παν τα τέσσερα όσον αφορά την Ορθοδοξία, θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικοί προτού αποκαλέσουν «δεκανίκια του καπιταλισμού» τον Χριστιανισμό. Ως γνωστόν ο καπιταλισμός στηρίζεται στη συσσώρευση πλούτου και στον δανεισμό με τόκο. Η Ορθοδοξία όμως δια των Πατέρων της αποτρέπει αυστηρά τον δανεισμό με τόκο και συνιστά την αποφυγή του δανεισμού, ενώ ιδανικό της έχει την κοινοκτημοσύνη και την έλλειψη ατομικής ιδιοκτησίας (το οποίο πραγματώνεται, στο μέτρο του δυνατού, στον ορθόδοξο μοναχισμό). Δεκάδες είναι τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας κατά του τόκου και του δανεισμού.
Έτσι ο Μέγας Βασίλειος γράφει (Κατά τοκιζόντων, 2): «Ψεύδους αρχή το δανείζεσθαι˙ αχαριστίας αφορμή, αγνωμοσύνης, επιορκίας», και (Κατά τοκιζόντων, 3) «Πλούσιος είσαι; Μη δανείζεσαι. Φτωχός είσαι; Μη δανείζεσαι», και «μην αποκτήσεις πείρα του αλλόκοτου αυτού θηρίου, του τόκου» και (Κατά τοκιζόντων, 5): «Εκατοστολόγοι και δεκατοστολόγοι, φρικτά ονόματα ακόμη και να τα ακούσεις˙ μηνιαίοι εισπράκτορες των τόκων, που, όπως οι δαίμονες κάνουν τις συλλήψεις τους, έτσι κι αυτοί στις περιόδους της Σελήνης επιτίθενται κατά των φτωχών, για την πονηρή δόση τους» και (PG 95, 1372B) «σκίσε, άνθρωπε, το άδικο γραμμάτιο, ώστε να λυθεί η αμαρτία. Εξάλειψε την ομολογία των βαρύτατων τόκων». Για τον Μέγα Βασίλειο το να έχουμε κάτι δικό μας στην αδελφότητα «είναι αντίθετο προς την μαρτυρία των Πράξεων περί των πιστευσάντων, όπου αναφέρεται ότι "ουδείς έλεγε ότι είναι εαυτού κάτι εκ των υπαρχόντων αυτού" (Πράξεις 4, 32). Εκείνος λοιπόν που λέγει ότι κάτι είναι ιδικόν του, κατέστησε τον εαυτόν του ξένον από την Εκκλησία του Θεού και από την αγάπη του Κυρίου» (Όροι κατ’ επιτομήν, 85). Επίσης, για όσους έλαβαν τόκο υποστηρίζει ότι πρώτα πρέπει να δώσουν στους φτωχούς το άδικο κέρδος (τον τόκο), να απαλλαχθούν από την αρρώστια της φιλοχρηματίας και μετά να γίνουν δεκτοί στην ιερωσύνη: «Ὁ τόκους λαμβάνων, ἐὰν καταδέξηται τὸ ἄδικον κέρδος εἰς πτωχοὺς ἀναλῶσαι, καὶ τοῦ λοιποῦ τοῦ νοςήματος τῆς φιλοχρηματίας ἀπαλλαγῆναι, δεκτός ἐστιν εἰς ἱερωςύνην».
Για τον άγιο Γρηγόριο Ναζιανζηνό ο τόκος μιαίνει τη γη (Λόγος ιστ’, 18): «Ο δε τόκος και πλεονασμοίς την γην εμίανε». Κατακρίνονται οι «σιτοκάπηλοι» και γενικά όσοι έμποροι καραδοκούν για οικονομικά δύσκολες εποχές, ώστε να αισχροκερδίσουν (Λόγος ιστ’, 19): «Τι θα απαντήσουμε σε αυτά, οι έμποροι του σίτου και εκμεταλλευτές του, που χρησιμοποιούμε τις δύσκολες περιστάσεις για να πλουτίζουμε, να αποκτήσουμε τρυφή και απολαύσεις από τις συμφορές των άλλων και να αποκτηνωθούμε;».
Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης ισχυρίζεται ότι η τοκογλυφία είναι μια μορφή ληστείας και φόνου (Εις τον Εκκλησιαστήν, 3), παρα φύσιν πράγμα που δημιουργήθηκε από τους φιλοχρήματους: «Και όχι μόνο αυτά αλλά να τολμούν και την αμαρτωλή εφεύρεση του τόκου, που δε θα πέσει κανείς έξω, αν την ονομάσει δεύτερη ληστεία και δολοφονία. Σε τι διαφέρουν μεταξύ τους το να αποκτήσεις την ξένη περιουσία κρυφά και με διάρρηξη και το να γίνεις, σκοτώνοντας τον περαστικό, κύριος των χρημάτων του ή το ν’ αποκτήσεις με τον καταναγκασμό των τόκων όσα δε σου ανήκουν; Ω απαίσιο όνομα. Ο τόκος γίνεται όνομα της ληστείας. Ω γάμοι σκληροί, ω αμαρτωλή σύζευξη, που η φύση μας βέβαια δεν τη γνώρισε, αλλά η νόσος των φιλοχρήματων πρωτοτύπησε εισάγοντάς την στα άψυχα. (...) Κι αν κάποιος αφαιρέσει τα απαραίτητα κάποιου με βία ή τα κλέψει λαθραία λέγεται άρπαγας και λωποδύτης και τα όμοια, ενώ κάποιος αν κάνει φανερή την αδικία του με συμβόλαια και δείχνει με αποδείξεις τη σκληρότητά του και δίνει ισχύ στην ανομία του με συμφωνητικό ακούει να τον λένε φιλάνθρωπο και ευεργέτη και σωτήρα και ό,τι άλλο τιμητικό». Ο Γρηγόριος προειδοποιεί όσους σκοπεύουν να δανειστούν ότι ότι αρραβωνιάζονται με την πενία με πρόσχημα της ευεργεσίας (Κατά τοκιζόντων, 3): «Ο γαρ έντοκον χρυσόν υποδεχόμενος, αρραβώνα πενίας λαμβάνει εν προσχήματι ευεργεσίας, όλεθρον επεισάγων τη οικία» και υποστηρίζει ότι ο τοκογλύφος εμπιστεύεται περισσότερο τους ανθρώπους από το Θεό, τον οποίο καθυβρίζει (Κατά τοκιζόντων, 4) καθώς και ότι αν δεν υπήρχε το πλήθος των τοκιστών, δε θα υπήρχε το πλήθος των φτωχών λέγοντας προς τον τοκογλύφο: «Διέλυσε, λοιπόν, τη συμμορία σου και θα αποκτήσουμε όλοι αυτάρκεια» (Κατά τοκιζόντων, 4). Γι’ αυτό προτείνει μόνο τη δωρεά ή το δάνειο δίχως τόκο (Κατά τοκιζόντων, 11): «Μας είναι πολύ ενοχλητικός αυτός, λένε (γιατί ξέρω πως διαμαρτύρεστε μέσα στα δόντια σας)˙ κατηγορώντας μας συνεχώς πάνω από το βήμα, κάνει κακό σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη από ευεργεσία (..) Διαμαρτύρονται ψιθυριστά ότι τάχα εγώ συμβουλεύω ότι δεν πρέπει να δανείζουν κι απειλούν ότι θα κλείσουν τις πόρτες σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη. Εγώ όμως πρώτα κηρύττω και παραγγέλλω να δίνουν δωρεάν. Έπειτα προτρέπω και να δανείζουν˙ να δανείζουν όμως χωρίς τόκους και αυξήσεις, αλλά όπως ορίζει ο θείος νόμος, γιατί είναι εξίσου ένοχος τιμωρίας κι αυτός που δε δανείζει κι αυτός που δίνει με τόκο, επειδή στον ένα αποδίδεται μισανθρωπία και στον άλλο συμπεριφορά εμπόρου. Αυτοί όμως πηγαίνουν μόνοι τους στο άλλο άκρο, υποσχόμενοι ότι θα σταματήσουν κάθε είδους δόση. Αυτό είναι αισχρή εναντίωση, λυσσασμένη αμφισβήτηση του δικαίου, μάχη και πόλεμος κατά του Θεού».
Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεάς υπενθυμίζει (Στρωματείς, 2, 18): «Ο νόμος απαγορεύει αδελφώ δανείζειν˙ (αδελφόν ονομάζων ου μόνον τον εκ των αυτών φύντα γονέων, αλλά και ός αν ομόφυλος ή ομογνώμων τε και του αυτού λόγου κεκοινωνηκώς), ου δικαιών εκλέγειν τόκους επί χρήμασιν».
Ο όσιος αββάς Παμβώ λέει ότι το ιμάτιο του μοναχού πρέπει να είναι τέτοιας αξίας, ώστε κι αν το αφήσει έξω απ’ το κελί του για τρεις μέρες, να μην το πάρει κανείς (Αποφθέγματα, 6)
Η Α’Οικουμενική Σύνοδος (325 μ.Χ.) ορίζει (κανών ΙΖ’) ότι αν κανείς κληρικός λαμβάνει τόκους, πρέπει να καθαιρεθεί «Εἴ τις εὑρεθείη μετὰ τὸν ὅρον τοῦτον τόκους λαμβάνων, ἐκ μεταχειρίσεως, ἢ ἄλλως μετερχόμενος τὸ πρᾶγμα, ἡμιολίους ἀπαιτῶν, ἢ ὅλως ἕτερόν τι ἐπινοῶν αἰσχροῦ κέρδους ἕνεκα, καθαιρεθήσεται τοῦ κλήρου, καὶ ἀλλότριος τοῦ κανόνος ἔσται».
Η Σύνοδος της Αντιοχείας (341 μ.Χ.) ορίζει κανόνα (25ος) που προβλέπει πειθαρχικές ποινές για όσους επίσκοπους χρησιμοποιεί την τοπική εκκλησιαστική περιουσία ως δική του, πέρα από τα απαραίτητα για την συντήρησή του.
Ο Μέγας Αντώνιος (Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων και Συγγραφέων, τ. 40, 36, 23) προτρέπει στο δανεισμό δίχως τόκο.
«Ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος τόκους ἀπαιτῶν τοὺς δανειζομένους ἢ παυςάσθω ἢ καθαιρείσθω» (Αποστολικοί κανόνες, 44 (PG 137, 128B)).
Σύμφωνα με τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο (Κατηχήσεις, 9, 92-116, εκδ. Sources Chretiennes, τ. 104, σ. 110-112) «οι πλούσιοι που δίνουν ελεημοσύνη δεν δικαιώνονται ούτε παύουν να είναι ένοχοι για τις στερήσεις και τη δυστυχία των ανθρώπων που μπορούσαν να βοηθήσουν και δε βοηθούν» (Γεώργιου Ι. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, εκδ. Πουρναράς, ΙΙ, σ. 456). Κι αν ακόμα προσφέρουν κάτι από αυτά που έχουν ή και όλα όσα έχουν σε εκείνους που τα χρειάζονται, δεν μπορούν να θεωρηθούν αξιέπαινοι, αλλά πάλι χρεωστούν ισόβια μετάνοια για όσα κατακρατούν τόσον καιρό στερώντας τη χρήση τους από τους αδελφούς τους. Για τον άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο η ιδιοκτησία είναι φαινόμενο που δημιουργήθηκε από την πλεονεξία.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας, ενώ κηρύσσουν την κοινοκτημοσύνη και την ακτημοσύνη, βρίσκονται μακριά από κάθε αλλοπρόσαλλο μίσος κατά του κόσμου, της ύλης και του χρήματος. Ο πλούτος είναι ένα εργαλείο, ένα μέσο. Αν χρησιμοποιηθεί καλά, κι όχι ως αυτοσκοπός, τότε υπάρχει ώφελος για τους ανθρώπους. Αν όχι, φταίει η κακή χρήση του. «Δεν είναι ο πλούτος, και το χρυσάφι και ο άργυρος του διαβόλου, καθώς νομίζουν μερικοί. Και φανερά δια του προφήτου λέγει ο Θεός "δικό μου είναι το χρυσάφι και ο άργυρος" (Αγγαίος, β’, 9)» (άγιου Κύριλλου Ιεροσολύμων, Κατηχήσεις, 8, 6), ενώ ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει: «Ο πλούτος δεν είναι κακό, αν χρησιμοποιείται όπως πρέπει» (Ομιλία Εις τας Πράξεις των Αποστόλων, 1) και ο Μέγας Βασίλειος (PG 95, 1465A): «Ο πλούτος δεν είναι ζηλευτός για τον πλούτο. Ούτε το αξίωμα για το ίδιο το αξίωμα. Αλλά είναι και τα δύο όργανα για την αρετή, για αυτούς που τα χρησιμοποιούν καλά. Δεν έχουν από μόνα τους κάτι το καλό. Αυτός, λοιπόν, που χρησιμοποιεί λανθασμένα τον πλούτο, είναι ελεεινός, και μοιάζει με κάποιον στρατιώτη που ενώ του δόθηκε το ξίφος για την άμυνα στον πόλεμο, αυτός τραυματίστηκε εκούσια με αυτό. Εάν όμως χρησιμοποιηθεί ο πλούτος καλά, σύμφωνα με τον ορθό λόγο, επαινείται και αγαπάται ο χρήστης του και δίκαιος είναι για τον κοινωνικό και φιλάδελφο τρόπο συμπεριφοράς του».
Στην Παλαιά Διαθήκη βρίσκουμε τα εξής χωρία που εκφράζονται αποδοκιμαστικά για τον δανεισμό με τόκο ή τον απαγορεύουν:
ΙΕΖΕΚΙΗΛ, 22, 12
δῶρα ἐλαμβάνοσαν ἐν σοί, ὅπως ἐκχέωσιν αἷμα, τόκον καὶ πλεονασμὸν ἐλαμβάνοσαν ἐν σοί· καὶ συνετελέσω συντέλειαν κακίας σου τὴν ἐν καταδυναστείᾳ, ἐμοῦ δὲ ἐπελάθου, λέγει Κύριος. (Μτφ: Υπάρχουν άνθρωποι που δωροδοκούνται για να καταδικάσουν σε θάνατο, πλουτίζουν με την τοκογλυφία, εκμεταλλεύονται τους συμπατριώτες τους για να πλουτίζουν. Κι εμένα, τον Κύριο, μ’ έχουν τελείως ξεχάσει.)
ΨΑΛΜΟΣ ΝΔ’, 12 καὶ ἀδικία, καὶ οὐκ ἐξέλιπεν ἐκ τῶν πλατειῶν αὐτῆς τόκος καὶ δόλος.
ΨΑΛΜΟΣ ΙΔ’, 5 τὸ ἀργύριον αὐτοῦ οὐκ ἔδωκεν ἐπὶ τόκῳ καὶ δῶρα ἐπ᾿ ἀθῴοις οὐκ ἔλαβεν. ὁ ποιῶν ταῦτα, οὐ σαλευθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. (Δε δάνεισε με τόκο τα λεφτά του, και για να βλάψει αθώο δεν δωροδοκήθηκε. Όποιος μ’ ετούτα συμμορφώνεται ποτέ του δε θα κλονιστεί.)
ΙΕΡΕΜΙΑΣ, Θ’, 6 τόκος ἐπὶ τόκῳ καὶ δόλος ἐπὶ δόλῳ· οὐκ ἤθελον εἰδέναι με, φησὶ Κύριος.
ΕΞΟΔΟΣ, ΚΒ’, 25 ἐὰν δὲ ἀργύριον ἐκδανείσῃς τῷ ἀδελφῷ τῷ πενιχρῷ παρὰ σοί, οὐκ ἔσῃ αὐτὸν κατεπείγων, οὐκ ἐπιθήσεις αὐτῷ τόκον.
«Η άποψη του Καλβινισμού, όπου ο πλούτος παρουσιάζεται ως στοιχείο ιδιαίτερης εύνοιας του Θεού, δεν συμφωνεί με την Καινή Διαθήκη και την πατερική παράδοση, αλλά περιορίζεται σε θέσεις της Παλαιάς Διαθήκης, όπου η ευλογία του Θεού συνδέεται και με την ύπαρξη υλικού πλούτου. Στην Κ.Δ. όμως και την Εκκλησία ο πνευματικός πλούτος παραμερίζει ουσιαστικά τον υλικό» (Γεώργιου Ι. Μαντζαρίδη, Χριστιανική Ηθική, εκδ. Πουρναράς, ΙΙ, σ. 453).
Οι αντιχριστιανοί, προκειμένου να πείσουν ότι ο Χριστιανισμός εδραιώνει τον καπιταλισμό, ισχυρίζονται ότι η παραβολή των ταλάντων (Κατά Μάρκον, 25, 14-30) δείχνει τον τρόπο λειτουργίας του καπιταλισμού. Θα ήταν παράλογο να ισχυριστεί οποιοσδήποτε ότι οι Νεοπαγανιστές γνωρίζουν καλύτερα από τους Χριστιανούς την ερμηνεία των παραβολών των Ευαγγελίων. Οι παραβολές αφορούν τον Χριστό και κανέναν άλλο και είναι συμβολικές. Στη συγκεκριμένη παραβολή τα τάλαντα συμβολίζουν τα χαρίσματα που έχει κανείς από τον Θεό. Σύμφωνα με την παραβολή (24-30), ο δούλος που έκρυψε το τάλαντο στη γη, τιμωρείται και αυτό του αφαιρείται. Το κρύψιμο του ταλάντου στη γη είναι η πλήρης αχρησία του από τον κάτοχό του. Δηλαδή, αυτός που ενώ του δόθηκε ένα χάρισμα, δεν το καλλιέργησε (προς όφελος των συνανθρώπων του, πάντα) αλλά το άφησε ανεκμετάλλευτο, τιμωρείται. Γιατί το να μην κάνεις καλό ενώ θα μπορούσες (μέσω του «ταλάντου») ισοδυναμεί με το να κάνεις κακό. Αυτό είναι πολύ λογικό, όπως το να μη βοηθάς κάποιον που κινδυνεύει με πνιγμό και να προσπερνάς αδιάφορος ισοδυναμεί με το να τον πνίγεις εσύ, να γίνεσαι συνυπαίτιος. Όταν ο Χριστός λέει του δούλου (στίχ. 27) ότι θα μπορούσε τουλάχιστον να βάλει το τάλαντο στην τράπεζα, εννοεί ότι θα μπορούσε να το καλλιεργήσει έστω και ελάχιστα. Θεωρούν οι αντιχριστιανοί «ερμηνευτές», ότι η απόφαση του άρχοντα να δώσει το αφαιρεθέν τάλαντο σ’ αυτόν που είχε κερδίσει τα πιο πολλά συνιστά υπόδειξη του «τρόπου λειτουργίας του καπιταλισμού». Πάλι κάνουν λάθος. Τα «τάλαντα» είχαν δωθεί στον καθένα, δίχως αυτός να τα αξίζει ή να τα δικαιούται. Επομένως ήταν ο κύριος των ταλάντων, που είχε το δικαίωμα να διαλέξει σε ποιον θα δώσει αρχικά 5, σε ποιον 2 κ.ο.κ. Δηλαδή είναι ο Θεός που διαλέγει σε ποιον θα δώσει τα πολλά χαρίσματα. Κι αυτός είναι ο πλέον κατάλληλος, οπότε – στο τέλος – πρέπει να τιμηθεί αντίστοιχα περισσότερο από τους άλλους (που κι αυτοί τιμώνται ανάλογα με την καλλιέργεια όσων χαρισμάτων έλαβαν). Η παραβολή είναι καθαρά συμβολική. Η επιστροφή του ιδιοκτήτη έπειτα «από πολύ χρόνο» (στ. 19) συμβολίζει τη Δευτέρα Παρουσία και την Κρίση. Αν κάποιοι αυτήν την παραβολή επιθυμούν να την ερμηνεύουν αλλιώς (ότι ισχύει για τώρα), δικαίωμά τους, αλλά οφείλουν να γνωρίζουν ότι η ερμηνεία τους ούτε είναι η ερμηνεία του Χριστιανισμού (πολύ θα το ΄θελαν αυτό) ούτε και η σωστή, διότι απλούστατα πρώτον τότε δεν υπήρχε κανένα καπιταλιστικό σύστημα και διότι ο πολιτισμός της Ρωμανίας (Βυζαντίου) και το οικονομικό της σύστημα μόνο καπιταλισμό δεν θυμίζουν. Το αντίθετο μάλιστα, θα έλεγε κανείς πως το οικονομικό σύστημα της Ορθόδοξης Ρωμανίας θυμίζει σοσιαλισμό.
Πάντως οι αντιχριστιανοί ερμηνευτές της Κ.Δ. θα έπρεπε, αφού πιστεύουν ότι οι παραβολές του Ιησού δείχνουν τον καπιταλιστικό σύστημα, να γνωρίζουν και να μας πουν και την ερμηνεία των παρακάτω χωρίων που είπε ο Χριστός:
Κατά Μάρκον, 6, 12 ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν·
Κατά Λουκάν, 6 34 καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. 35 πλὴν ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν καὶ ἀγαθοποιεῖτε καὶ δανείζετε μηδὲν ἀπελπίζοντες
Ο μεγαλύτερος βυζαντινολόγος του 20ού αιώνα, ο Ράνσιμαν, παρουσιάζει τις πτυχές της οικονομικής οργάνωσης στην Ρωμανία (η οποία, σύμφωνα με τους αλλοπρόσαλλους «ερμηνευτές» του Κατά Μάρκον 25, 14-30, θα έπρεπε να έχει καπιταλιστικό σύστημα, ερμηνεύοντας όπως οι Νεοπαγανιστές την παραβολή). Ας δούμε τι λέει (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας):
«Το Βυζάντιο κατηγορήθηκε ότι ήταν ο παράδεισος των μονοπωλιακών προνομίων και του παρεμβατισμού. Η κατηγορία δεν είναι τελείως ανακριβής. Ο παρεμβατισμός ήταν, χωρίς αμφιβολία, το βυζαντινό ιδεώδες» (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 195).
«Κάθε βιομηχανία είχε τη δική της συντεχνία και κανένας δεν μπορούσε να ανήκει σε δύο συντεχνίες συγχρόνως. Η συντεχνία όριζε τον πρόεδρό της, και το διορισμό του έπρεπε πιθανόν να τον εγκρίνη ο έπαρχος. Η συντεχνία αγόραζε συλλογικά τις πρώτες ύλες που χρειάζονταν για τη βιομηχανία της και τις μοίραζε στα μέλη της, που πουλούσαν τα είδη που έφτιαχναν σε ορισμένο δημόσιο χώρο και με κέρδη καθορισμένα από το γραφείο του επάρχου. Καθορισμένες επίσης ήταν οι ώρες εργασίας, καθώς και οι μισθοί των εργατών. Απαγορευόταν αυστηρά να αγοράζει κανείς μεγάλες ποσότητες εμπορευμάτων και να τις πουλάει λιανικώς στην στιγμή που τον εσύμφερε. Τους αρτοποιούς και τους κρεοπώλες, που από την αποδοτικότητά τους εξαρτιόταν ο επισιτισμός της Πόλης, τους επιβλέπανε με εξαιρετικά μεγάλη αυστηρότητα και τις τιμές των τροφίμων τις κρατούσαν με τη βία χαμηλά ακόμη και σε εποχές λιμού». (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 196-197).
«Ανεργία δεν υπήρχε. Οι εργάτες δεν ήταν δυνατόν να απολυθούν παρά με πολύ μεγάλες δυσκολίες» (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 197).
«Το σιτάρι το 960 είχε την ίδια τιμή που είχε και το 1914 (1, 85 χρυσά φράγκα ο μόδιος), όλα όμως τα άλλα είδη ήταν πιθανώς πέντε ή έξι φορές φθηνότερα. Ο Νικηφόρος Α’ προσπάθησε να κρατήσει χαμηλά τις τιμές, περιορίζοντας την ποσότητα του νομίσματος που κυκλοφορούσε» (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 199).
«Από τον Κωνσταντίνο Α’ ώς τον Νικηφόρο Βοτανειάτη, περισσότερο από έξι αιώνες, το νόμισμα διατήρησε αμείωτη την αξία του» (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 198).
«Το σύστημα αυτό διατηρήθηκε όσον καιρό υπήρχε η Αυτοκρατορία. Εξασφάλιζε τα συμφέροντα των καταναλωτών και άφηνε και ένα σχετικό κέρδος στους εμπόρους, χωρίς ωστόσο να τους επιτρέπει ποτέ να κάνουν περιουσία, κι αυτό δεν ήταν ενθαρρυντικό για τις επιχειρήσεις» (Βυζαντινός πολιτισμός, εκδ. Γαλαξίας, σ. 199).
Όταν βασίλευε ο Βασίλειος Β’ Μακεδόνας, με τη Νεαρά του 1003 η νομοθεσία έγινε πιο επιβαρυντική για τους Δυνατούς όσον αφορά τη φορολογία, καθώς καθιστούσε τους Δυνατούς – σε μια φορολογική κοινότητα – αποκλειστικά υπεύθυνους για τη συμπλήρωση του συλλογικού φόρου (αλληλέγγυον). Αν κάποιοι χωρικοί δεν ήταν σε θέση να πληρώσουν το μερίδιό τους στον συλλογικό φόρο της κοινότητας ή αν κάποια αγροτεμάχια είχαν εγκαταληφθεί, το βάρος για τη συμπλήρωση του συλλογικού φόρου αναλογούσε αποκλειστικά στους Δυνατούς. Η αγροτική νομοθεσία του Βασίλειου Β’ αποσκοπούσε στη συρρίκνωση των κτημάτων των μεγάλων ιδιοκτητών, εφόσον αυτά είχαν αποκτηθεί παράνομα. Περαιτέρω εμπόδιζε τη μελλοντική μεγέθυνσή τους, όταν οι περιοριστικές διατάξεις καθιστούσαν δυσκολότερη τη νόμιμη συσσώρευση γαιοκτησίας. Επιπλέον ενίσχυε την άντληση φορολογικών πόρων απ’ την αγροτική οικονομία εις βάρος των Δυνατών.
Αυτός ήταν ο καπιταλισμός, του οποίου δεκανίκι είναι ο Χριστιανισμός, δηλαδή η Ορθοδοξία. Ένα σύστημα των Ορθόδοξων Ρωμηών, που αποτρέπει την συσσώρευση πλούτου και κατακρίνει αυστηρότατα τον τοκισμό. Αξίζει να θυμίσουμε ότι όσους αιώνες η Ρωμανία ήταν ισχυρή, αυτό το όφειλε στους ελεύθερους γεωργούς, οι οποίοι αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού της. Πράγματι, οι νομοθεσίες των Ισαύρων και των Μακεδόνων Αυτοκρατόρων μας απέτρεπαν τη συσσώρευση γης από τους Δυνατούς, έδιναν φορολογικές ελαφρύνσεις στους ελεύθερους γεωργούς. Είναι αλήθεια ότι προς το τέλος (λίγο πριν το 1204) υπήρξε εμφάνιση του φεουδαλισμού και στη Ρωμανία. Αλλά αυτό έγινε κυρίως υπό την επίδραση της Δύσης και του κυρίαρχου σ’ αυτήν τότε οικονομικού μοντέλου. Φυσικά υπήρχαν και οι «Δυνατοί», οι μεγαλοκτηματίες, που κατάφεραν να εξαθλιώνουν τους ελεύθερους γεωργούς και να επιβάλλουν πλαγίως στο κράτος να μην αντιδρά. Ώς και την εποχή της απελευθέρωσης της Πόλης (1261) η δυναστεία του Λάσκαρη ευνοούσε τους μικροκαλλιεργητές. Όπως και να ‘χει, το βυζαντινό οικονομικό πρότυπο, αν υπήρξε κάτι τέτοιο, ήταν αυτό των συντεχνιών και της ύπαρξης ελεύθερων γεωργών. Κανέναν «καπιταλισμό» δεν δημιουργησε η Ορθοδοξία, το αντίθετο, το φιλάνθρωπο πνεύμα της δημιούργησε έναν πολιτισμό που απέτρεπε την πλεονεξία των εμπόρων, των δυνατών και ακόμη σε εποχές λιμού κρατούσε τις τιμές χαμηλές. Να τονίσουμε ότι η αστική τάξη της Γαλλίας, το 1791, με νόμο του τέκτονα Λε Σαπελιέ, διέλυσε τις συντεχνίες και απαγόρευε κάθε συνδικαλιστική δραστηριότητα. Βλέπουμε ποιοι και πώς δημιούργησαν τον καπιταλισμό. Οι αιρετικοί Προτεστάντες και οι Διαφωτιστές αθεϊστές αστοί. Ωστόστο για τους Νεοέλληνες αντιεξουσιαστές της δεκάρας, η Ορθοδοξία/Χριστιανισμός είναι τα δεκανίκια του οικονομικού συστήματος.
Αλλά και αργότερα, κατά την Τουρκοκρατία, ο Ρωμαίικος Ορθόδοξος πολιτισμός προσέφερε άλλο ένα παράδειγμα δίκαιης οικονομικής οργάνωσης. Στο έργο του για τα Αμπελάκια ο F. Boulanger σημειώνει: «Η ιδέα της συντροφίας είναι βαθειά ριζωμένη στο πνεύμα των Ελλήνων οι οποίοι είναι ο πλέον προχωρημένος λαός στον τομέα της οργάνωσης της εργασίας˙ μιας οργάνωσης η οποία αποβλέπει να απελευθερώσει τους εργαζόμενους από την μισθωτή εξάρτηση, προστατεύοντας συγχρόνως τα νόμιμα δικαιώματα του κεφαλαίου».
Καμμιά κοινωνία δεν είναι τέλεια. Και σήμερα οι δεσποτάδες έχουν πολυτελή αυτοκίνητα, βίλες και χρυσάφια. Δίδαξε ο Χριστός τους αποστόλους να πράξουν κάτι αντίστοιχο, στην εποχή τους; Δίδαξε να έχουν κοιλιές; Αν δε δίδαξε, τότε οι μόνοι που πρέπει να κατηγορούνται είναι οι δεσποτάδες (ως ενάντιοι στα παραγγέλματα του Χριστού και των Πατέρων της Εκκλησίας) κι όχι η Ορθοδοξία κι ο Χριστός. Από τη στοχοθεσία του πολιτισμού της μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως μόνο τον καπιταλισμό δεν προώθησε ή γέννησε η Ορθοδοξία.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’, 20 Οὐκ ἐκτοκιεῖς τῷ ἀδελφῷ σου τόκον ἀργυρίου καὶ τόκον βρωμάτων καὶ τόκον παντὸς πράγματος, οὗ ἐὰν ἐκδανείσῃς. (=Δε θα δώσεις στον αδελφόν σου δάνειο χρημάτων με τόκο, ούτε θα ζητήσεις τόκο για τα τρόφημα ή για οτιδήποτε άλλο πράγμα που δάνεισες σ’ αυτόν)
Πράξεις Αποστόλων, 4, 32 Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά. (= Και όσοι είχαν πιστέψει ήσαν ομόφρονες και ομόψυχοι και κανείς δεν έλεγε ότι κάτι από τα υπάρχοντά του είναι δικό του, αλλά ήσαν ες αυτούς όλα κοινά).
Κατά Λουκά, 6, 34 καὶ ἐὰν δανείζητε παρ᾿ ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί; καὶ γὰρ ἁμαρτωλοὶ ἁμαρτωλοῖς δανείζουσιν ἵνα ἀπολάβωσι τὰ ἴσα. (= Και εάν δανείζετε μόνο εις εκείνους, από τους οποίους ελπίζετε να τα πάρετε, ποιαν χάριν έχετε; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν εις τους αμαρτωλούς, δια να πάρουν πίσω το ίσον.)

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ/ΕΠΙΣΤΗΜΗ

90. «Ο Χριστιανισμός αποϊεροποίησε τη φύση καθιστώντας την Κτίσμα, ενώ η Αρχαία Θρησκεία ήταν φυσιολατρική, και σεβόταν τη φύση. Αποτέλεσμα, η καταστροφή του περιβάλλοντος από τον άνθρωπο που «του έδωσε» ο θεός το δικαίωμα να κατακυριεύσει τη γή, δηλαδή να τη ρημάξει. Να επισημάνουμε ότι σήμερα με την παγκόσμια οικολογική απειλή να πλανάται οι Έλληνες το θρήσκευμα δεν πρόκειται να κάνουν θυσίες ζώων όπως εγίνοντο στην αρχαία Ελλάδα. Κάνουμε μόνον αναίμακτες θυσίες, με προσφορά π.χ. άρτου στους Πατρώους Θεούς.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Νεοπαγανιστές έχουν πρόβλημα με το εδάφιο ΓΕΝΕΣΙΣ Α’, 28 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεός, λέγων· αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς καὶ ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καὶ τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καὶ πάντων τῶν κτηνῶν καὶ πάσης τῆς γῆς καὶ πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπὶ τῆς γῆς.
Το θεωρούν ως προτροπή προς τον «οικολογικό βιασμό» του πλανήτη. Προτροπή να κάνει ο άνθρωπος ό,τι θέλει. Δηλαδή για την σημερινή κατάσταση ευθύνεται ο Θεός της Π.Δ. που όρισε τον άνθρωπο να άρχει επί της γης. Δηλαδή, τι περίμεναν οι Νεοπαγανιστές; Να άρχει στη γη κανένας σκίουρος; Ή μήπως κανένα ζουζούνι; Δεν είναι ο άνθρωπος το κατεξοχήν νοήμον πλάσμα στη γη; Δεν δικαιούται, λοιπόν να είναι κυρίαρχος; Πού το παράξενο; Πού το πρόβλημα; Αν δεν τους αρέσει, ας ορίσουν άρχοντα της γης κανέναν κροκόδειλο, ή κανέναν γάτο, σαν τους θεούς της Αιγύπτου.
Ο Θεός δεν έδωσε δικαιωμα στον άνθρωπο να τη ρημάξει τη φύση, αλλά να είναι ο κύριος και διαχειριστής της. Εάν το «είμαι κύριος κάποιου» οι Νεοδωδεκαθεϊστές το ταυτίζουν οπωσδήποτε με το «ρημάζω κάτι/κάποιον», τότε προφανώς δεν είναι ικανοί να αντιληφθούν την ουσιώδη διαφορά. Η φύση δημιουργήθηκε από το Θεό «λίαν καλή» και συνεπώς δεν θα πρόσταζε ο θεός τον άνθρωπο να την κάνει «λίαν κακή» καταστρέφοντάς την, πηγαίνοντας δηλαδή ο θεός ενάντια στο ίδιο το αρχικό θέλημά του να είναι η φύση «λίαν καλή». Άμα δεν διαχειρίζεται σωστά τη Φύση και την ελευθερία του ο άνθρωπος δε πρέπει να κατηγορείται ο χριστιανικός θεός. Η Φύση λοιπόν δεν είναι κάτι το θεϊκό , αλλά κάτι το πολύ καλό που πρέπει να παραμείνει έτσι. Άλλωστε, ακριβώς λόγω της «θεϊκότητας» της φύσης υπήρχε έλλειψη έρευνας και πειράματος, (και λόγω περιφρόνησης προς την δουλειά..) και οι αρχαίοι δεν μπόρεσαν να αναπτύξουν τεχνολογία σα την σύγχρονη. Κι αυτό είναι λογικό για την νεοπαγανιστική νοοτροπία. Αν μια αγελάδα είναι «ιερή», δεν την αρμέγεις, για να έχουν γάλα τα παιδάκια, αν ένα ποτάμι είναι «ελληνικός θεός», τότε δεν το εκτρέπεις για να φέρεις νεράκι στην πόλη. Θα ήταν «ασέβεια προς τους θεούς» να κάνεις κάτι τέτοιο. Οι Νεοδωδεκαθεϊστές (ΥΣΕΕ, δελτίο τύπου #39), θεωρούν ότι ο Γιαχβέ έφτιαξε τη φύση και την έδωσε στον άνθρωπο ώστε «να την λεηλατεί ή κακοποιεί κατά βούλησιν». Φυσικά, δεν περιμέναμε από τους «πραγματικούς Έλληνες» να έχουν διαβάσει το ακόλουθο εδάφιο της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε να μιλούν με αποδείξεις.
ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 15 Καὶ ἔλαβε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε, καὶ ἔθετο αὐτὸν ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς, ἐργάζεσθαι αὐτὸν καὶ φυλάσσειν.
Ο Θεός δίνει εντολή στον άνθρωπο να φυλάει, δηλαδή να προσέχει και να συντηρεί τον παράδεισο, δηλαδή να νοιάζεται για τη φύση κι όχι απλώς να την απολαμβάνει και να την εκμεταλλεύεται. Το «φυλάσσειν» δεν είχε την έννοια να την διαφυλάξει από κάποιον άλλο άνθρωπο ασφαλώς. Αλλά να διαφυλάσσει και να φροντίζει τη Φύση κι όχι να την λεηλατεί ή κακοποιεί κατά βούλησιν. Άλλο το «κατακυριεύσατε» κι άλλο το «καταδιαλύσατε». Εάν, βέβαια, οι Νεοπαγανιστές υπονοούν την καταστροφή του περιβάλλοντος από την (κυρίως) Προτεσταντική Δύση, τότε θα τους συνιστούσαμε να μελετήσουν εκκλησιαστική ιστορία, για να πληροφορηθούν ότι ο Προτεσταντισμός εμφανίστηκε τον 16ο αιώνα (λίγους αιώνες πριν την εμφάνιση των Ελλήνων Νεοπαγανιστών), είναι αίρεση και όχι αληθινός εκφραστής του Χριστιανισμού, ώστε να απευθύνονται στο εξής στις προτεσταντικές ΗΠΑ και να μην πηγαίνει χαμένος ο κόπος τους.
ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’ 11 Τον έβδομο χρόνο θα αφήνης τη γη ν’ αναπαύεται. Όσα παράγει δεν θα τα μαζεύεις αλλά θα τα αφήνεις ελεύθερα για να τρέφονται οι φτωχοί του λαού σου, και απ’ ό,τι περισσέψει, τα άγρια ζώα. Το ίδιο θα γίνεται και με το αμπέλι σου και με τον ελαιώνα σου. 12 Έξι μέρες θα κάνεις τις εργασίες σου και την έβδομη θα γιορτάζεις το Σάββατο, για ν’ αναπαύεται το βόδι και το υποζύγιό σου και να μπορεί ν’ ανασάνει ο δούλος σου κι ο ξένος που σου δουλεύουν.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ΄ 6 Αν στο δρόμο σου συναντήσεις (...) μια φωλιά με μικρά πουλιά ή με αυγά, με τη μητέρα τους να κάθεται πάνω τους, μην πάρει τη μητέρα μαζί με τα πουλιά. 7 Πρέπει οπωσδήποτε ν’ αφήσεις τη μητέρα να φύγει και να πάρεις μόνο τα πουλιά, για να ευτυχήσεις και να ζήσεις πολλά χρόνια.
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ Θ’ 1 ΘΕΕ πατέρων καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ σου 2 καὶ τῇ σοφίᾳ σου κατεσκεύσασας ἄνθρωπον, ἵνα δεσπόζῃ τῶν ὑπὸ σοῦ γενομένων κτισμάτων 3 καὶ διέπῃ [κυβερνά] τὸν κόσμον ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ καὶ ἐν εὐθύτητι ψυχῆς κρίσιν κρίνῃ,
Βλέπουμε δηλαδή ότι η ευλογία του Θεού να δεσπόζει ο άνθρωπος επί των κτισμάτων δεν συνεπάγεται ευλογία να καταστρέψει ο άνθρωπος τον κόσμο, όπως νομίζουν οι Νεοπαγανιστές, αλλά τονίζεται ότι οι άνθρωποι πρέπει να κυβερνούν τον κόσμο με αγιότητα και δικαιοσύνη. Δηλαδή, όχι με καταστροφική διάθεση προς τον κόσμο.
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ ΜΓ’ 9 κάλλος οὐρανοῦ, δόξα ἄστρων, κόσμος φωτίζων ἐν ὑψίστοις Κυρίου· 10 ἐν λόγοις ἁγίου στήσονται κατὰ κρίμα καὶ οὐ μὴ ἐκλυθῶσιν ἐν φυλακαῖς αὐτῶν. 11 ἰδὲ [ουράνιο] τόξον καὶ εὐλόγησον τὸν ποιήσαντα αὐτό, σφόδρα ὡραῖον ἐν τῷ αὐγάσματι αὐτοῦ·
Θα ήταν παράλογο, η Π.Δ. από τη μια να προτρέπει τον άνθρωπο να θαυμάσει τα έργα του Θεού, δηλαδή το σύμπαν, κι από την άλλη να τον προτρέπει να καταστρέψει το σύμπαν.
ΨΑΛΜΟΙ ΡΜΣΤ’ (ΡΜΖ’) 9 δοξολογήσατε αυτόν ο οποίος παρέχει τροφή στα κτήνη, όπως επίσης και στα μικρά πουλιά των κοράκων.
ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ, ΣΤ’ 26 [...]τά πετεινά του ουρανού[...] ο πατήρ υμών ο ουράνιος τρέφει αυτά.
ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ, ΙΒ’ 6 ουχί πέντε στρουθία πωλείται ασσαρίων δύο; Καί έν εξ αυτών ουκ έστιν επιλελησμένον ενώπιον τού Θεού.
Και ποια είναι, τέλος πάντων, η οικολογική ευαισθησία των Ν/Π; Τι μεθόδους προτείνουν για την προστασία του περιβάλλοντος;...Τα ταμ-ταμ! Με χορούς και ταμ-ταμ, οι «θεοί» επεμβαίνουν και σώζουν το περιβάλλον. Έτσι διακηρύσσουν οι Νεοπαγανιστές (Δελτίο τύπου ΥΣΕΕ, # 55): «Οι πολυθεϊστές Ινδιάνοι Γιανομάμι του κρατιδίου Ρορέϊμα της Βραζιλίας (...) έσωσαν τα απέραντα τροπικά δάση της περιοχής τους επικαλούμενοι με ιεροπραξίες και τελετουργικούς χορούς τους ζώντες εθνικούς Θεούς τους, οι οποίοι, ανταποκρινόμενοι φυσικά στο κάλεσμα των θρησκευτών τους, έστειλαν αμέσως τους καταρράκτες της βροχής να σβήσουν τα απέραντα μέτωπα των μαινόμενων πυρκαϊών που κατέτρωγαν τη ζούγκλα και σκοτείνιαζαν τους ουρανούς». Δηλαδή, με τους τελετουργικούς χορούς που θα προτείνουν οι Ν/Π μπορεί και να βουλώσουμε την τρύπα του όζοντος. Τι μας χρειάζεται η επιστήμη; Τι μας χρειάζεται και η.. πυροσβεστική; Δεν διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι οι Νεοπαγανιστές, παρ’ όλες τις φλυαρίες τους περί ανυπαρξίας θαυμάτων, σ’ αυτό το δελτίο τύπου μάς παρουσιάζει ένα παγανιστικό «θαύμα», την επέμβαση κάποιων οντοτήτων επί της Φύσης, προκειμένου να αλλάξει η φορά των ανέμων, ώστε να προκληθεί βροχή σε ένα συγκεκριμένο σημείο. Προσθέτουν δε οι Νεοπαγανιστές κουτοπόνηρα και την λέξη «φυσικά», ώστε να μην θεωρήσουμε την άφιξη της βροχής έπειτα από θρησκευτική προσευχή ως «υπερφυσικό» συμβάν, αλλά ως κάτι «απολύτως φυσικό»! Ίσως οι Νεοπαγανιστές λ.χ. εννοούν ότι οι παλμικές δονήσεις των ταμ-ταμ προκάλεσαν διέγερση στους θεούς και τα σύννεφα και μάλιστα η διέγερση «τράβηξε» προς το μέρος του Αμαζονίου τα σύννεφα˙ όπως η πεταλουδίτσα στο Χονγκ-Κόνγκ προκαλεί σεισμό στην Ελλάδα.
Οι εντελώς παράλογες αυτές αντίληψεις των Νεοδωδεκαθεϊστών είναι όμοιες με εκείνες των Παγανιστών της Αιγύπτου, οι οποίοι, μετά την καταστροφή του Σαράπειου περίμεναν την εκδίκηση του «θεού Νείλου» (!), ότι αυτός δηλαδή δεν θα πλημμύριζε τα αιγυπτιακά χωράφια με την απαραίτητη για την γεωργία λάσπη του. Τις ίδιες ανοησίες ισχυριζόταν κι ο «ορθολογιστής» Πορφύριος (που κατά τα άλλα έλεγε ότι δεν επεμβαίνουν στη φύση οι θεοί), ότι άμα λατρεύουμε το Χριστό, κανείς θεός δε θα έρθει (!) να μας σώσει από την επιδημία. Δηλαδή, έχουμε νέα έκδοση για το αρχαίο παγανιστικό παραλήρημα, ότι τα στοιχεία της φύσης (μιλάνε οι Ν/Π έπειτα και για συμβολισμούς) νοιάζονται – λες και έχουν αυτιά ή μάτια ή μύτες ή νου – για τις ιεροτελεστείες και αναλόγως βρέχουν ή δε βρέχουν. Τι θλιβερή δεισιδαιμονία και κατάντια, στον 21ο αιώνα, να θεωρείται θεός ένα φυσικό φαινόμενο, το οποίο, άμα δεν το επικαλεστούμε, δεν βρέχει.
Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα, μπροστά στην περί αρχαιότητας αντίληψη των Νεοπαγανιστών. Για να παραστήσουν τους «οικολόγους», οι Νεοπαγανιστές (Δελτίο τύπου ΥΣΕΕ #11), με αφορμή την έναρξη της κυνηγετικής περιόδου πριν κάποια χρόνια, ωρύονται κατά των «Ρωμηών που ξεχύθηκαν με τα όπλα να αφανίσουν ό,τι απέμεινε από τη φύση» και ρητά ζητούν, στο ίδιο Δελτίο Τύπου «να απαγορευτεί το κυνήγι!», ώστε να προστατεύεται η φύση όπως προστατευόταν κατά την πολυθεϊστική Αρχαιότητα. Φαίνεται πως δεν γνωρίζουν (ή κάνουν ότι δεν γνωρίζουν;) οι Νεοπαγανιστές ότι το κυνήγι στην αρχαία Ελλάδα ήταν αγαπημένη ασχολία των Παγανιστών, οι οποίοι μάλλον την είχαν γραμμένη και τη Φύση και τα πουλάκια και τα άλλα τα ζωάκια που θήρευαν. Ορίστε τι συνέβαινε: «Ἦν δ’ ἡ θήρα ἐκ παλαιοτάτων φίλη τοῖς Ἕλλησιν ἀσχολία καὶ διατριβὴ, ὡς διδάσκει ἡμᾶς ὁ Ὅμηρος, ἐν ᾧ πολλῶν καὶ ὀνομαστῶν θηρίων μνεία γίνεται. Ἐπὶ τούτῳ δὲ οἱ ἀρχαῖοι ἤσκουν τοὺς κύνας καὶ παρεσκεύαζον νὰ ᾖνε ποδῶκεις, ἰχνευτικοὶ καὶ εὔψυχοι. (...) Τοιούτους δὲ κύνας ἐπῆγον οἱ ἀρχαῖοι ἐπὶ τὴν θήραν λαγῶν, ἐλάφων, ἀγριοχοίρων, καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρομοίων, ἐφ’ ὧν ἐξήρχοντο ἔχοντες βέλη καὶ ἀκόντια καὶ ῥόπαλα˙ ὁμοίως δὲ δίκτυα ἔφερον καὶ ἄρκυας καὶ πᾶν ὅ,τι χρήσιμον πρὸς θήραν κιχλῶν, περδίκων, νησςῶν, τρυγόνων, ὀρτύγων καὶ ἄλλων πτηνῶν, ὧν ἡ τροφὴ περισπούδαστος ἦν τοῖς ἀρχαίοις» (Θ.Β. Βενιζέλου, Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, α' έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία, σ. 177).
Ώστε, λοιπόν, οι Αρχαίοι Έλληνες Παγανιστές ουδόλως ήταν εναντίον του κυνηγιού˙ το αντίθετο, ήταν φανατικοί λάτρεις του. Οι Νεοπαγανιστές, που ζητούν την απαγόρευση του κυνηγιού, επειδή είναι αντίθετο με την προστασία της φύσης (Καθεαυτό είναι σωστό το αίτημα αυτό˙ αλλά να το ζητούν οι Νεοπαγανιστές είναι παράλογο. Και μάλιστα επειδή οι «θεοί» προστατεύουν τη φύση), να μας εξηγήσουν γιατί οι πολυθεϊστές κυνηγούσαν, δηλαδή ήταν ενάντιοι στην απαγόρευση της θήρας; Ή λοιπόν, οι Ν/Π δεν θα κατηγορούν τους Χριστιανούς Έλληνες για όσα έπρατταν και οι Παγανιστές Έλληνες ή θα πάψουν να ισχυρίζονται, ότι στην Αρχαιότητα δεν κυνηγούσαν, για να προστατεύουν τη Φύση, ή μια που είναι αρχαιολάτρες, θα είναι υπέρ του κυνηγιού, αφού και οι αρχαίοι πολυθεϊστές ήταν υπέρ (Το ότι οι σημερινοί κυνηγοί έχουν όπλα εξελιγμένα δεν λέει τίποτα. Η ουσία μετράει, ότι και στην αρχαιότητα οι πολυθεϊστές κυνηγούσαν και για διασκέδαση.).
Ολόκληρο βιβλίο συνέγραψε ο Ξενοφώντας, τα Κυνηγετικά, όπου μπορεί ο καθένας να μάθει για τα κυνηγετικά σκυλιά, για τους τρόπους ανιχνεύσεως των θηραμάτων, και για το αρχαίο κυνήγι˙ δεν το έχουν υπόψη τους οι «αρχαιολάτρες», οι «υπερασπιστές της αρχαίας ψυχής»; Δεν το έγραψε κανένας άγνωστος, ο Ξενοφώντας το έγραψε. Μάλλον δεν γνωρίζουν και πολλά για την αρχαία ψυχή οι νεοπαγανιστές. Μας κάνουν μαθήματα αρχαίας πολυθεϊστικής οικολογίας κι από πάνω. Όσο για το ότι οι σημερινοί Νεοδωδεκαθεϊστές κάνουν πλέον αναίμακτες θυσίες (πλαγίως παραδέχονται ότι οι Ειδωλολάτρες της Αρχαιότητας ρήμαζαν την έρημη τη «ιερή» Φύση και τα καημένα τα «ιερά» ζώα με εκατόμβες), κι εδώ ήρθαν δεύτεροι, αφού οι Χριστιανοί αναίμακτη θυσία κάνουν εδώ και 20 αιώνες. Χιλιάδες ζώα σφάζονταν σε κάθε μια από τις εκατοντάδες γιορτές των Ειδωλολατρών.

91. "Η εκκλησία και ο Χριστιανισμός είναι ενάντια στην επιστήμη και την θέληση για γνώση, καθώς υποστηρίζουν την υπεροχή του μεταφυσικού και την ασημαντότητα του κόσμου. Άλλωστε, τόσο η δυτική όσο και η ανατολική εκκλησία είτε καταδίωξαν τους επιστήμονες, είτε αδιαφόρησαν για την κοσμική γνώση αντίστοιχα".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο Μέγας Βασίλειος στην ομιλία του για την δημιουργία με τον τίτλο «Εξαήμερος», όπου επεξηγεί τη διήγηση της Π. Διαθήκης για τη δημιουργία του κόσμου, σπεύδει να παρατηρήσει ότι η διήγηση παρέλειψε πολλά, επειδή είχε σκοπό να γυμνάσει και να οξύνει το νού των ανθρώπων, ώστε με αφορμή τις λίγες λεπτομέρειες να βρουν και τα υπόλοιπα (Εις την Εξαήμερον PG 29, 33B). Επίσης τονίζει (και αυτό είναι ακόμα πιο σημαντικό από το προηγούμενο) ότι δεν μειώνεται καθόλου ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία του Θεού, αν βρεθεί ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός έφτιαξε όλα τα θαυμάσια δημιουργήματα. (Εις την Εξαήμερον, 25 Α). Στην προκειμένη περίπτωση ο Μέγας Βασίλειος εισάγει δύο βασικές αρχές ως ερμηνευτικές προϋποθέσεις: α’ ) την ελευθερία της επιστημονικής έρευνας, που είναι και γυμνασία του νου και β’) τη διάκριση μεταξύ του ποιός έκανε τον κόσμο και του πώς έγινε ο κόσμος. Με άλλα λόγια, άλλο η θεολογική γνώση ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, και άλλο η έρευνα του τρόπου με τον οποίο πραγματώθηκαν όλα τα θαυμαστά έργα. Στη δεύτερη περίπτωση, την έρευνα, έχουμε περιγραφή και ανάλυση κτιστών δεδομένων κι όχι βέβαια της άκτισης θείας ενέργειας.
Είναι μεγάλο λάθος όσων κατηγορούν την Ορθοδοξία ότι προάγει και συντηρεί έναν αγνωστικισμό και αδιαφορία για τις επιστήμες ή την κοσμική Γνώση. Αυτό αποδεικνύεται λάθος τόσο στην πράξη όσο και στην θεωρία.
Στην θεωρία: καταρχήν, η Ορθοδοξία δεν μιλάει για αγνωστικισμό όσον αφορά τον κόσμο αυτόν. Μιλά για αδυναμία γνώσης μόνο για τον Θεό, δηλαδή για τον Άκτιστο Δημιουργό. Άλλο πράγμα το ένα (αδυναμία γνώσης για τον κόσμο), άλλο το άλλο (Αδυναμία γνώσης για το Θεό). Η αξίωση ότι για τον Άκτιστο Θεό δεν υπάρχει δυνατότητα αυτόνομης γνώσης (παρά μόνο γνώσης μέσω αποκάλυψης) δεν αντιστρατεύεται στην αξίωση ότι το ανθρώπινο λογικό μπορεί να μάθει για τον κόσμο αυτόν και ό,τι εμπεριέχεται σε αυτόν.
Η διάκριση μεταξύ κτιστού-ακτίστου, δηλαδή κόσμου-σύμπαντος από τη μία και άκτιστου Θεού από την άλλη είναι θεμελιώδης για την Ορθοδοξία (και το Χριστιανισμό). Ως τμήμα του κόσμου, εφοδιασμένος με το λογικό, ο άνθρωπος μπορεί να μάθει για τον κόσμο. Αλλά για κάτι που υπερβαίνει τον κόσμο, δηλαδή για τον Άκτιστο Θεό, ο άνθρωπος δεν μπορεί να μάθει για αυτόν, αφού ο Θεός είναι υπέρλογος και η ουσία του άπιαστη και άφατη. Το ανθρώπινο λογικό μόνο τον λογικό κόσμο, κι όχι τον υπέρλογο Θεό μπορεί να μάθει. Γι' αυτό και είναι αναπόδεικτη η αξίωση ότι η Ορθοδοξία απαξιώνει την κοσμική γνώση επειδή αρνείται τη δυνατότητα αυτόνομης γνώσης για τον εξω-κοσμικό Θεό.
Ιωάννου Δαμασκηνού, Διαλεκτικά (PG 94, 529 Α): «οὐδὲν τῆς γνώσεώς ἐστι τιμιώτερο˙ ἡ γὰρ γνῶσις φῶς ἐστι ψυχῆς λογικῆς, τοὔμπαλιν ἡ ἄγνοια σκότος». Ενώ ο Μέγας Βασίλειος γράφει πως για το Χριστιανισμό σημασία έχει η καλή χρήση της επιστήμης (Όροι κατά πλάτος, 2, 3): «Δεν πρέπει, επειδή μερικοί δεν χρησιμοποιούν καλώς την ιατρικήν, να αποφεύγωμεν κάθε ωφέλειαν που προέρχεται από αυτήν. Ούτε βέβαια πρέπει να καταδικάζωμεν όλας μαζί τας τέχνας, επειδή οι ακρατείς εις τας ηδονάς χρησιμοποιούν την μαγειρικήν ή την αρτοποιίαν ή την υφαντικήν με σκοπόν την απόλαυσιν. (..) τουναντίον, δια της ορθής χρήσεώς των πρέπει να αποδεικνύωμεν την κακήν χρήσιν των από εκείνους».
Ο Μέγας Βασίλειος γράφει για τη σχέση πίστης και επιστήμης (Όροι κατά πλάτος, 2, 5): «Ούτε πρέπει να αποφεύγωμεν παντελώς την ιατρικήν τέχνην ούτε αρμόζει να στηρίζωμεν εις αυτήν κάθε ελπίδα μας. Αλλ’ όπως χρησιμοποιούμεν μεν την γεωργικήν, ζητούμεν δε από τον Θεόν τους καρπούς, και όπως εμπιστευόμεθα το πηδάλιον εις τον κυβερνήτην, προσευχόμεθα δε εις τον Θεόν να διασωθώμεν από την θάλασσαν, έτσι, και όταν καλούμεν τον ιατρόν, δεν παύομεν να ελπίζωμεν εις τον Θεόν» (PG 31, 1052A).
«Ο Θεός», λέει ο Ψελλός, «είναι φυσικά η αιτία του σεισμού, όπως και κάθε πράγματος, αλλά η προσεχής [δηλ. η άμεση αιτία] του σεισμού είναι η φύση» (Β.Ν. Τατάκη, Η Βυζαντινή Φιλοσοφία, εκδ. Εταιρίας Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, 1977, σ. 187).
Ο Βάσσος Κασσιανός (6ος-7ος αι.) στα Γεωπονικά του παραδέχεται ότι τα φυτά βγαίνουν από τη γη με τη θέληση του Θεού, διατυπώνει, όμως, την πεποίθησή του, ότι για τη διαδικασία αυτή υπάρχει ένα φυσικό αίτιο (Β. Σπανδάγου-Ρ. Σπανδάγου-Δ. Τραυλού, Οι θετικοί επιστήμονες της βυζαντινής εποχής, εκδ. Αίθρα, σ. 51). Ο Μανουήλ Φιλής (13ος –14ος αι.), ζωολόγος, βοτανολόγος και ποιητής, παραδέχεται ότι τα φυτά βγαίνουν από το έδαφος με τη θέληση του Δημιουργού, επιμένει, όμως, στην άποψη ότι η διαδικασία αυτή έχει και κάποιο φυσικό αίτιο.
Όπως φαίνεται, οι Ρωμηοί Ορθόδοξοι πρόγονοί μας είχαν επίγνωση τόσο των ορίων της επιστήμης όσο και των ορίων της πίστης και δεν είχαν κανένα πρόβλημα – τουλάχιστον οι σοφότεροι – να δέχονται και τα δύο. Αλλά και πρακτικά, από ιστορικής απόψεως, το Ορθόδοξο Βυζάντιο ήταν πρώτο για τουλάχιστον 900 χρόνια στους τομείς της τεχνολογίας, της ναυσιπλοίας, της στρατηγικής, της αρχιτεκτονικής και του πολιτισμού γενικότερα. Περίεργο, οι Ορθόδοξοι να έδιναν επί τόσους αιώνες σημασία στην κοσμική γνώση! Κανονικά, οι «αδιαφορούντες για την γνώση» Βυζαντινοί θα έπρεπε να καταστραφούν αμέσως, αφού υποτίθεται ότι μόνο μέλημά τους ήταν «η σωτηρία της ψυχής» και η «βασιλεία των ουρανών». Οι «αρχαιολάτρες» βλέπουν την παρακμή της επιστήμης στις ορθόδοξες χώρες κατά την Τουρκοκρατία, και νομίζουν ότι αυτό είναι Ορθόδοξο δόγμα. Μα επιστήμη υπό δουλεία δεν γίνεται. Γιατί δεν κοιτάνε τους βυζαντινούς επιστήμονες;
Μήπως γνωρίζουν όσοι κατηγορούν το Βυζάντιο πως τάχα δεν ασχολούνταν με τις επιστήμες, ότι πρώτος ο Ρωμηός Νικηφόρος Γρηγοράς (1295-1359) στα 1325, 2,5 αιώνες πρίν τους δυτικοευρωπαίους επιστήμονες και την καθολική εκκλησία, βασιζόμενος σε δικές του μετρήσεις και μελέτες, κατάλαβε τα σφάλματα του Ιουλιανού ημερολογίου και πρότεινε στον Ανδρόνικο Β΄ την διόρθωσή του ημερολογίου σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του (Β. Σπανδάγου-Ρ. Σπανδάγου-Δ. Τραυλού, Οι θετικοί επιστήμονες της βυζαντινής εποχής, εκδ. Αίθρα, σ. 125); Γνωρίζουν ότι ο Ιωάννης Ακτουάριος, Ρωμηός γιατρός, ανακάλυψε πρώτος το παράσιτο της ταινίας, τον «τριχοκέφαλον άνισον» (Στήβεν Ράνσιμαν, Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση, εκδ. Δόμος, σ. 103);
Το Περί της ανθρώπου κατασκευής του Θεόφιλου, η δωδεκάτομη Παθολογία του εκ Τράλλεων Αλεξάνδρου (ο Αλέξανδρος είναι ο πρώτος που χορήγησε σίδηρο ως εσωτερικό φάρμακο), η Ιατρική εγκυκλοπαίδεια του Θεόφιλου Νόννου, το Περί ανατομικής του ανθρώπου του μοναχού Μελέτιου, το Υπόμνημα του Παύλου Αιγινήτη, η Σύνοψις ιατρική του Λέοντα Μαθηματικού, το Δυναμικό του Νικόλαου Μυρεψού, το οποίο περιλαμβάνει 2656 φαρμακευτικές συνταγές κι ώς τον 15ο αι αποτελούσε το επίσημο φαρμακολογικό σύγγραμμα της ιατρικής σχολής του Πανεπιστημίου του Παρισίου, η Ιατρική μέθοδος, η Θεραπευτική μέθοδος και το Περί ούρων του Ιωάννη Ακτουάριου, τα Ιατρικά εκκαίδεκα του Αέτιου 16 τόμων, εκ των οποίων ο 7ος αφορά την οφθαλμολογία (φάρμακα και επεμβάσεις), η Σύνοψη της Ιατρικής των Νικήτα και Λέοντα, που αναφέρεται σε χειρουργικά θέματα και εργαλεία, τα Γεωπονικά, 26 τόμων, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία περιγράφεται η χρήση χημικού λιπάσματος («ἐρεβίνθους... ὁμοίως προβραχέντας μετὰ νίτρου σπείρουσιν»), μήπως όλα αυτά είναι συγγράματα ανθρώπων και πολιτισμού που αδιαφορεί για τα εγκόσμια και μονάχα προσεύχεται σκυθρωπά; Μήπως ο θεολόγος και αστρονόμος Νικόλαος Καβάσιλας (14ος αι.), ο οποίος αποδίδει τις παλίρροιες στην έλξη της δύναμης της σελήνης, η οποία διαδίδεται ευθύγραμμα μαζί με το φως της, είναι παράδειγμα προς αποφυγή; Μήπως η εξάτομη Λογιστική του Βαρλαάμ, η Αστρονομική βίβλος του Θεόδωρου Μελιτηνιώτου, τα Αρμονικά του Βρυενού, η Στοιχείωσις Αστρονομική του Θεόδωρου Μετοχίτη, τα Περί κατασκευής κοίλων κατόπτρων και το Περί παραδόξων μηχανημάτων του Ανθέμιου δείχουν ανθρώπους και πολιτισμό ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για τις προσευχές και τα «αλληλούια»; Όχι, γιατί αν το δείχνουν, τότε οι «αρχαιολάτρες» ας μας το πούνε. Ας μας πούνε π.χ. ότι όλα αυτά (και εκατοντάδες άλλα, χαμένα ή ακόμη ανέκδοτα) οι «Βυζαντινοί» τα έγραψαν για πλάκα, για να περνούν τον καιρό τους ανάμεσα σε δύο λιτανείες.
Πολιτισμός που υποτίθεται ότι ενδιαφέρεται μόνο «για τη σωτηρία της ψυχής» και όχι για το σώμα είναι αδύνατον να συγγράφει δωδεκάτομα έργα ιατρικά. Πολιτισμός, που το σώμα το θεωρεί ως τμήμα του καθεαυτό «ανθρώπου» κι όχι ως «φυλακή της ψυχής» και δεν θεωρεί μόνο την «ψυχή» ως τον «καθεαυτό άνθρωπο», είναι φυσιολογικό να ενδιαφερθεί και για την ιατρική, τη μηχανική, τα μαθηματικά. Μήπως όλοι αυτοί που πιστεύουν πως οι Ρωμηοί πρόγονοί μας δεν ήταν πολιτισμένοι αλλά βάρβαροι, μήπως όλοι αυτοί γνωρίζουν πως στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης διδάσκονταν Αριθμητική, Γεωμετρία, Αστρονομία και Μουσική, παράλληλα με την Ελληνική και Λατινική φιλολογία;
«Επικρατεί η άποψη ότι κατά τη Βυζαντινή Εποχή τόσο τα μαθηματικά όσο και η αστρονομία ήταν υπό διωγμό και ότι οι μαθηματικοί, όπως και οι ασχολούμενοι με την αστρονομία, καταδιώκονταν. Η άποψη αυτή είναι εσφαλμένη και απορρέει από μια, ίσως εσκεμμένη, σύγχυση ορισμών. Απαγορεύσεις τέτοιου είδους αφορούσαν μόνο την απόκρυφη αριθμητική και την αστρολογία που ήταν το αντικείμενο μελέτης και εφαρμογής των διάφορων μάγων, αποκρυφιστών, αστρολόγων κ.τ.λ. Παραθέτουμε δυο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από βυζαντινά κείμενα που συνηγορούν στον ισχυρισμό μας αυτό:
α) Από τον Ιουστινιάνειο Κώδικα (IX 18.2) «Την γεωμετρικήν τέχνην εκμανθάνειν και ασκείν δημοσία, ωφελεί. Η μαθηματική (=απόκρυφη αριθμητική) όμως τέχνη αξιόποινος ούσα απαγορεύεται».
β) Από τις επιστολές του Πατριάρχη Φώτιου: «Ερευνάτε ου μόνον τας γραφάς αλλά και την γεωμετρικήν τέχνην» (Β. Σπανδάγου-Ρ. Σπανδάγου-Δ. Τραυλού, Οι θετικοί επιστήμονες της βυζαντινής εποχής, εκδ. Αίθρα, σ.14). Μόνο δογματικοί φιλοδυτικοί και νεοπαγανιστές/εθνικιστές αρχαιολάτρες μπορούν να πιστεύουν ότι μόνο η Δύση, κι όχι το Βυζάντιο, ενδιαφέρθηκε για την επιστήμη στα χριστιανικά χρόνια.
Θα πουν μερικοί ότι κάμποσοι φιλόσοφοι και επιστήμονες διώχθηκαν από την Εκκλησία κατά τον 18ο αι., επειδή δίδασκαν την δυτική επιστήμη, φυσική και μαθηματικά. Είναι προφανές όμως, βλέποντας ότι τόσο ο Δαμασκηνός, όσο κι ο Μ. Βασίλειος και τόσοι άλλοι Ορθόδοξοι Πατέρες, υποστήριζαν την γνώση, άρα οι αιτίες της διώξεως των σοφών (πλείστοι εξ αυτών ήταν Ορθόδοξοι ιεράρχες άλλωστε) δε θα πρέπει να αναζητηθούν στην Ορθόδοξη κοσμοθεωρία, αλλά σε άλλες αιτίες. Αυτό συνέβη επειδή οι διώκτες ήταν οπαδοί του Αριστοτελισμού, και αποστρέφονταν επιστημονικές μεθόδους διαφορετικές από του αριστοτελισμού. Άλλωστε, οι περισσότεροι εισηγητές του Διαφωτισμού στην Ελλάδα κατά τον 18ο αι. ήταν κληρικοί, επίσκοποι και Πατριάρχες.
Άλλοι πάλι θα αναφέρουν την δίωξη και τον αφορισμό του Ιωάννη Ιταλού. Η δίωξη αυτή από τη θέση του καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης έγινε έπειτα από επέμβαση του αυτοκράτορα˙ το ίδιο κι ο αναθεματισμός των απόψεών του από την Εκκλησία, έγινε με απροθυμία από αυτήν και μόνο κατ’ επιθυμία του Αλέξιου Α’. Ο αντιβυζαντινός Cyril Mango ξεκαθαρίζει κάπως τα πράγματα γράφοντας: «έχουμε σοβαρούς λόγους να πιστεύουμε ότι η δίκη του Ιταλού είχε πολιτικά κίνητρα και ότι οι εναντίον του κατηγορίες ήταν, ως ένα βαθμό, κατασκευασμένες. Φαίνεται πως ο Ιταλός είχε αρκετές συμπάθειες ανάμεσα στους ανώτερους κληρικούς» (Cyril Mango, Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία της Νέας Ρώμης, εκδ. Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης, σ. 174).
Όπως λέει ο Π. Κονδύλης «το σύμπαν, αφού άδειασε από μαγικά όντα και έγινε προσιτό στα νέα μαθηματικά, μπορεί να γνωστεί απόλυτα και άμεσα» (Ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, εκδ. Θεμέλιο, σ. 116). Λογικό˙ ένα στοιχειωμένο από αλλόκοτες οντότητες σύμπαν, όπως το φαντάζονται οι Ειδωλολάτρες, είναι αδύνατον να γίνει αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Η χριστιανική ιδέα περί Δημιουργού ασύγχυτου με τη Φύση είναι πολύ πιο ορθολογική από την νεοπαγανιστική ιδέα ότι υπάρχουν.. φαντάσματα –οι «θεοί» – στη μηχανή του σύμπαντος, τα οποία, άμα δεν τα ταΐσουμε με θυσίες, δεν βρέχουν, δεν μας προστατεύουν κ.ο.κ.
Για τον Παγανιστή φιλόσοφο και επιστήμονα Ιωάννη Φιλόπονο που έγινε Χριστιανός, ο Β. Τατάκης (Η βυζαντινή φιλοσοφία, σ. 53) παρατηρεί: «Οι μεταφυσικές βάσεις του Χριστιανισμού διαμόρφωσαν ένα σύμπαν τέτοιο που ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις του ορθολογισμού».
Πράγματι, όταν το σύμπαν, τον καιρό που επικρατούσε ο Παγανισμός, ήταν περιβαλλόμενο από ειδωλολατρικές, χοντροκομμένες μυθικές δυνάμεις μαγείας και μοίρας, μεγάλη ήταν η συμβολή της χριστιανικής διδασκαλίας, η οποία αποειδωλοποιώντας – όχι απομυθεύοντας – το σύμπαν, το παρέδιδε καθαρό και λευτερωμένο στο εξεταστικό μάτι του επιστημονικού και φιλοσοφικού στοχασμού. Αν, λόγου χάρη, σήμερα δεχόταν ο άνθρωπος πως η σελήνη είναι θεός, πώς θα μπορούσε να την κατακτήσει;
Γι’ αυτό και το γνωστό αθεϊστικό επιχείρημα ότι η έννοια «θεός» χρησιμοποιείται για να γεμίσουν τα κενά της γνώσης μας περί του κόσμου, δηλαδή ότι, όταν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε κάτι, το αποδίδουμε στο θεό και συνεπώς η γνώση και η πίστη είναι αντιμαχόμενες, αφορά μόνον τους εσωκοσμικούς παγανιστικούς θεούς και δεν επηρεάζει καθόλου τον άκτιστο Θεό. Αν, λ.χ. ο Ήλιος ή κάποιο άλλο ουράνιο σώμα θεωρηθεί θεός, αφενός εμποδίζεται η επιστημονική θεώρησή του ως απλού άστρου, αφετέρου η επικράτηση της επιστημονικής εξήγησης για την ύπαρξή του οδηγεί αναπόφευκτα στην απιστία στον «θεό Ήλιο», δηλαδή στην αθεΐα. Στην περίπτωση όμως του Άκτιστου Θεού, που δεν αποτελεί τμήμα της φύσης, ούτε εμποδίζεται η επιστημονική έρευνα επειδή τάχα έτσι προσβάλλεται ο Θεός, αλλά ούτε και η αύξηση των επιστημονικών γνώσεων για το σύμπαν οδηγούν απαραίτητα στην αθεΐα, διότι ο Θεός είναι η πρώτη αιτία κι όχι ένα τμήμα του σύμπαντος, που αν κάποια στιγμή ερμηνευόταν επιστημονικά, θα έπαυε να θεωρείται «θεός».
Βλέπουμε ότι η παγανιστική αντίληψη περί ατελούς, εσωκοσμικού θεού όχι μόνον δεν είναι απαραίτητη για την διαφύλαξη της φύσης, αλλά και εμποδίζει την ανάπτυξη της επιστήμης, αφού η τελευταία θα επιχειρούσε έρευνα επί των περιοχών της φύσης μπαίνοντας στις αρμοδιότητες του εκάστοτε θεού.
Εντύπωση εν τέλει προκαλεί και η διαπίστωση του Άγγλου φιλόσοφου B. Russell, στο έργο του Religion and Science (σ. 249), ότι η εκάστοτε σύγκρουση επιστήμης και πίστης δεν οφείλεται στην αντιπαράθεση του περιεχομένου της πίστης και της επιστήμης, αλλά στις αντιθέσεις των εκπροσώπων τους και στις αυτονόητες σκοπιμότητες.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον όπου οι διωγμοί υπαγορεύονται από συμφέροντα και πάθη, δεν υπάρχει καμμιά συνέπεια. Αν λόγου χάρη, γράφει ο (άθεος) Russell, σε μια χώρα οι άνθρωποι της επιστήμης είχαν λόγους να διώξουν τους Χριστιανούς, οι φίλοι του Γαλιλαίου δεν θα διαμαρτύρονταν καθόλου.

[inanm7]

Αλλά ακόμη και για την περίπτωση του διωγμού του Γαλιλαίου από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, που δεν αφορά τους Ορθόδοξους και τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, είναι γνωστό ότι ο διωγμός αυτός, το 1633, δεν προκλήθηκε καταρχήν από την Παπική Εκκλησία, αλλά από τους δογματικούς αριστοτελικούς συναδέλφους του: «Ο Γαλιλαίος έκανε έξοχη χρήση του Αγίου Αυγουστίνου και για ένα διάστημα είχε περισσότερη υποστήριξη από τους ανώτερους εκκλησιαστικούς κύκλους της Ρώμης παρά από τους αριστοτελικούς συναδέλφους του στο πανεπιστήμιο της Πάδοβας» (Herbert Butterfield, The Origin of Modern Science, σ. 62).
«Ποτέ δεν βρήκα τίποτε, στην επιστήμη μου, που να μπορώ να αντιτάξω στην Θρησκεία», υποστηρίζει ο Albert Einstein. «Οπουδήποτε και οσονδήποτε βαθιά αν προσηλώσουμε τα βλέμματά μας, πουθενά δεν βρίσκουμε καμία αντίφαση μεταξύ της θρησκείας και των φυσικών επιστημών· αντιθέτως μάλιστα, εις τα κρισιμότερα ακριβώς σημεία βρίσκουμε πλήρη συμφωνία», υποστηρίζει ο
Max Planck, στα 1937, σε διάλεξη με θέμα «Θρησκεία και Φυσική» - επίσης: Max Planck, Religion und Naturwissenschaft, 7η έκδ., Leipzig, σ. 30 κ.εξ. «Στην ιστορία της επιστήμης, από τότε που έγινε η περίφημη δίκη του Γαλιλαίου, έχουν επανειλημμένα ισχυριστεί ότι η επιστημονική αλήθεια δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την θρησκευτική ερμηνεία του κόσμου. Μολονότι είμαι τώρα πεπεισμένος ότι η επιστημονική αλήθεια είναι ακλόνητη στο πεδίο της, δεν τα κατάφερα ποτέ μου να απορρίψω το περιεχόμενο της θρησκευτικές σκέψης σα δήθεν μέρος μιας ξεπερασμένης φάσης στη συνείδηση της ανθρωπότητας, ένα μέρος που θα πρέπει να το εγκαταλείψουμε από εδώ και εμπρός. Έτσι κατά την διάρκεια της ζωής μου βρέθηκα επανειλημμένα στην ανάγκη να προβληματιστώ πάνω στην σχέση μεταξύ των δύο αυτών περιοχών της σκέψης, γιατί ποτέ δεν κατάφερα να αμφισβητήσω την πραγματικότητα προς την οποία δείχνουν», υποστηρίζει ο φυσικός Werner Heisenberg.
Να σημειώσουμε, ότι στην Ορθόδοξη Ρωμανία ουδέποτε έπαψαν οι μορφωμένοι να πιστεύουν στη σφαιρικότητα της γης. Ο Μέγας Βασίλειος (4ος αι.), ο Γεώργιος Πισίδης (6ος –7ος αι.), ο Συμεών Σηθής (11ος αι.), ο Θεοφύλακτος Αχρίδος από την Εύβοια (11ος –12ος αι.) κ.ά. πίστευαν ότι η γη είναι σφαιρική κι όχι επίπεδη.
Αρκεί, για να ασχοληθούμε και με τους νεοπαγανιστές, μια σύγκριση της άποψης των «θεών» και της Παλαιάς Διαθήκης για την επιστήμη της Ιατρικής. Ενδεικτικά:
Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Γ’, X, 3-4: 3.(..) Έγινε (ο Ασκληπιός) μάλιστα χειρουργός και ασκώντας την τέχνη αυτή για πολύν καιρόν όχι μόνο εμπόδιζε μερικούς ανθρώπους να πεθαίνουν, αλλά ανέσταινε και τους πεθαμένους. (..) 4. Αλλά ο Ζευς από το φόβο μήπως οι άνθρωποι μάθουν την ιατρική απ’ τον Ασκληπιό και βοηθούν έτσι ο ένας τον άλλο, τον κατακεραύνωσε.

Φίλος της επιστήμης, και προ παντός φιλάνθρωπος ο Ζευς. Φοβήθηκε μήπως μάθουν την ιατρική και αλληλοβοηθούνται για το καλό τους. Πολυθεϊσμός κι Επιστήμη. Να και τι λέει ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης:
Σοφία Σειράχ, ΛΗ’ 1 Να αποδίδεις στον γιατρό τις τιμές που του ανήκουν, γιατί κι αυτόν ο Κύριος τον έχει ορίσει στο λειτούργημά του. 2 Ο Ύψιστος δίνει στο γιατρό τη γνώση να γιατρεύει˙ και με δώρα τον ανταμοίβει ο βασιλιάς. 3 Το γιατρό η ικανότητά του τον αναδεικνύει, και προκαλεί το θαυμασμό σπουδαίων αντρών. 4 Ο Κύριος δημιούργησε τα φάρμακα από τη γη κι ο άνθρωπος που έχει φρόνηση δε θα διστάσει να τα χρησιμοποιήσει. 6 Αυτός έδωσε στους ανθρώπους την ικανότητα να γνωρίζουν αυτά τα φάρμακα, ώστε να τον δοξάζουν με τα έργα του τα θαυμαστά. 7 Μ΄αυτά γιατρεύει ο γιατρός και απαλύνει τον πόνο. 9 Παιδί μου, τις αρρώστιές σου μη τις παραμελείς αλλά και στον Κύριο να προσεύχεσαι κι αυτός θα σε γιατρέψει. 12 Έπειτα κάλεσε και το γιατρό, γιατί ο Κύριος τον έχει ορίσει στο λειτούργημά του˙ και να μη φύγει από κοντά σου, γιατί σου είναι χρήσιμος. 13 Εξάλλου υπάρχουν περιπτώσεις που η θεραπεία σου βρίσκεται στα χέρια των γιατρών˙ 14 αλλά κι αυτοί στον Κύριο θα προσευχηθούν για να μπορέσουν να ανακουφίσουν και να θεραπεύσουν τον πόνο ή και να σώσουν μια ζωή. 31 Όλοι αυτοί [οι χειρωνακτικοί επαγγελματίες] στηρίζονται στα χέρια τους, και ο καθένας είναι επιδέξιος μάστορας στη δουλειά του. 32 Χωρίς αυτούς καμιά δε θα μπορούσε πόλη να οικοδομηθεί, ούτε κανείς εκεί να κατοικήσει ούτε να τη διαβεί. 34 Αυτοί διατηρούν τον κόσμο στην πορεία του, κι η άσκηση της τέχνης τους είναι η προσευχή τους.
Οι αρχαίοι Αθηναίοι, όταν πλάκωσε ο λοιμός, προσπαθούσαν με μάγια να γιατρευτούν. Αλλά «ως και οι παρακλήσεις στους ναούς και τα μαντεία κι ό,τι άλλο τέτοιο μέτρο απελπισίας πάρθηκε βγήκαν όλα ανώφελα, ώσπου, τέλος, νικημένοι από το κακό, τα παράτησαν» (Θουκιδίδης, 2, 47). Μάλιστα, όσοι επιζούσαν από την πανώλη, είχαν την κρυφή ελπίδα ότι στο μέλλον δεν θα πέθαιναν ποτέ από κανένα άλλο νόσημα (Θουκιδίδης, 2, 51) ! Η αντιτεχνολογική ψύχωση των «θεών» και της αρχαίας ελληνικής θρησκείας φαίνεται σε πολλές περιπτώσεις, στην πράξη κι όχι απλά σε μυθολογικά κείμενα:
1) Το Μαντείο των Δελφών απαγόρευσε τη διάνοιξη ισθμού στους Κνιδίους. Οι Κνίδιοι πολιορκούνταν από κάποιον εχθρό και ήθελαν να μετατρέψουν τον ισθμό σε διώρυγα, κάνοντας έτσι την πόλη τους τεχνητό νησί. Ο χρησμός των Δελφών προς τους Κνίδιους έλεγε: «Το χτίσιμο παράτα το, το σκάψιμο άστο, γιατί αν ήθελε ο Δίας νησί, θα το είχε φτιάξει» (Ηρόδοτος, 1, 174). Οι Κνίδιοι δεν προχώρησαν στην εκσκαφή της διώρυγας, έχασαν τον πόλεμο και υποδουλώθηκαν στους Πέρσες. Ό,τι θέλει ο Δίας λοιπόν κι όχι η επιστήμη.
2) Στους Πέρσες του Αισχύλου (στ. 749 κ.ε.), το φάντασμα του Δαρείου (δηλαδή η κοινή γνώμη των θρησκευόμενων Ελλήνων του πέμπτου αιώνα) διατείνεται πως η γεφύρωση του Ελλησπόντου είταν έργο ενάντια στη βούληση των θεών.
3) Ο Αναξαγόρας εξορίστηκε από τους Αθηναίους του Χρυσού Αιώνα, όταν είπε πως ο Ήλιος δεν είναι θεός αλλά μια πύρινη σφαίρα στον ουρανό. Να η απόδειξη πως, όταν «θεός» σημαίνει τμήμα της Φύσης κι όχι τον Άκτιστο, εξωκοσμικό, Ένα Θεό, τότε η έρευνα του «θεού»-τμήματος της Φύσης συνιστά ασέβεια και αθεΐα.
4) ο τύραννος της Κορίνθου Περίανδρος είχε σκεφτεί να διανοίξει τον Ισθμό. Όμως οι θεοί τον απέτρεψαν με τον χρησμό του μαντείου των Δελφών: «Ἱσθμόν δε μὴ πυργοῦτε μηδ' ὀρύσσετε. Ζεὺς γὰρ ἔθηκε νῆσον ᾖ κ' ἐβούλετο», δηλαδή, μή σκάβετε τον Ισθμό, γιατί ο Δίας έθεσε τη νήσο (Πελοπόννησο) την οποία και ήθελε». Δηλαδή, έχουμε ένα δεύτερο παράδειγμα, που αποδεικνύει ότι ο Πολυθεϊσμός ήταν εναντίον της επιστήμης και της χρήσης της επιστήμης για ειρηνικά έργα (και για αμυντικά-πολεμικά βέβαια). Κατά τον Πλίνιο, Nat. Hist., 4, 6, το εγχείρημα του Δημήτριου Πολιορκητή, του Καίσαρα, του Καλιγούλα, του Νέρωνα για το κόψιμο του ισθμού της Κορίνθου ήταν ανόσιο και γι’ αυτό απέτυχε. Δηλαδή και η διώρυγα του Σουέζ ή της Κορίνθου είναι ανθρώπινα έργα απαράδεκτα, για τους Παγανιστές.
5) Άλλωστε, ο περίφημος αστρονόμος Αρίσταρχος ο Σάμιος, πρώτος επιστήμονας που υποστήριξε ότι η γη δεν είναι το κέντρο του κόσμου, αλλά περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο, μηνύθηκε από τον στωικό Κλεάνθη για ασέβεια προς τους θεούς με την κατηγορία: «ὡς κινοῦντα τοῦ κόσμου τὴν ἑστίαν (=Γη)» (Πλούταρχου, Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της σελήνης, 6 (923a)). Ο πανθεϊστής στωικός Κλεάνθης έγραψε ειδική πραγματεία Προς Αρίσταρχον (Διογένης Λαέρτιος, VII, 174). Ο Διογένης ο Κυνικός «ισχυριζόταν ότι πρέπει να παραμελούμε τη μουσική, τη γεωμετρία και τις παρόμοιες επιστήμες, επειδή είναι άχρηστες και περιττές» (Διογένης Λαέρτιος, VI, 73).
Με άλλα λόγια, ο Πολυθεϊσμός όχι μόνο δεν έχει σχέση με τα όποια επιστημονικά επιτεύγματα επέδειξε ο αρχαίος Ελληνισμός, όπως ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές, αλλά κατεδίωξε την επιστήμη. Ως αποτέλεσμα, επιστήμες όπως η αστρονομία, αν δεν ταυτιζόταν με την αστρολογία, θεωρούνταν από τον όχλο των Πολυθεϊστών ποινικά κολάσιμες. «Η αποδοκιμασία προς την μετεωρολογία ήταν πολύ κοινή. Πίστευαν πως δεν ήταν μόνο ανόητη και αυθάδης (Γοργίας Ελ. 13, Ιππ. Αρχ. Ιατρική 1, Πλάτ. Πολ. 488e, κ.λπ.), αλλά επίσης και επικίνδυνη για τη θρησκεία (Ευρ. απ. 913, Πλάτ. Απολ. 19b, Πλούτ. Νικίας 23), και στην λαϊκή σκέψη είχε συνδεθεί ειδικά με τους σοφιστές (Εύπολις απ. 146, Αριστοφ. Νεφ. 360, Πλάτ. Πολιτικός 299b)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 275).
Φυσικά, είναι ανιστόρητη η άποψη πως δεν υπήρξε αρχαία ελληνική επιστήμη. Υπήρξε, με πειράματα και εφαρμοσμένα αποτελέσματα. Αλλά αυτό συνέβη μόνον στην ελληνιστική και ελληνορωμαϊκή εποχή (εποχή παρακμής, σύμφωνα με τους αρχαιόπληκτους): όταν δηλαδή είχε ξεπέσει και ξεφτίσει η κλασσική αρχαιοελληνική θρησκεία άρχισαν να γίνονται σημαντικοί πρόοδοι στην επιστήμη (Ηρων ο Αλεξανδρεύς κ.ά.), με πειράματα κι επιστημονική σκέψη και πρακτική. Όταν έπαψε ο μπαμπούλας του Δία να σημαίνει κάτι, έπαψε κι ο άνθρωπος να φοβάται την επέμβαση στη φύση, και τότε ανεπτύχθη η αρχαία τεχνολογία.
Ο Χριστιανισμός, πάντως, βοήθησε στην επιστημονική έρευνα, απορρίπτοντας απόψεις όπως ότι τα υλικά ουράνια σώματα είναι θεϊκές οντότητες, και δεν εναντιώθηκε στην Ελληνική Επιστήμη, αλλά μόνο στον δεισιδαιμονικό Πολυθεϊσμό, ο οποίος αντιδρούσε κατά της Ελληνικής Επιστήμης.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

92. "Η χριστιανική θρησκεία δεν έχει τέχνη, διότι αρνείται την αισθητική. Είναι η τέχνη του αόρατου, είναι τέχνη δούλων που μισούν τον κόσμο. Όποτε μπόρεσε, ο Χριστιανισμός καταπίεζε τους καλλιτέχνες ώστε να συμβιβαστούν με την άσαρκη και αντι-κοσμική του αντίληψη. Ακόμη και σήμερα, ό,τι του φαίνεται αντιχριστιανικό ως έργα τέχνης, το πολεμά να το εξαφανίσει."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η πίστη ποτέ δεν αρνήθηκε την αισθητική. Όσοι κρίνουν την τέχνη με προκαταλήψεις, αυτοί μόνο μπορούν να πουν ότι πίστη και αισθητική δεν συμβιβάζονται. Άμα δεν συμβιβάζονταν, τότε ο Παρθενώνας που είναι έργο θρησκευτικό απλούστατα δεν θα υπήρχε ποτέ. Η χριστιανική τέχνη, η ορθόδοξη ειδικοτερα, έχει τη δικη της αισθητική˙ διότι δεν υπάρχει απλούστατα τέχνη δίχως γούστο. Η Αγία Σοφία δηλαδή δεν είναι τέχνη; Οι αγιογραφίες, τα ψηφιδωτά, η αρχιτεκτονική, δεν είναι τέχνη; Επειδή είναι θρησκευτική τέχνη, παύει να είναι τέχνη; Τότε κι ο Παρθενώνας δεν είναι έργο τέχνης, είναι απλώς ένα κτίριο λατρευτικό. Πουθενά στην ορθόδοξη τέχνη δεν υπάρχει η «λατρεία του ανύπαρκτου». Ο Χριστός, η Παναγία, οι άγιοι, που εικονίζονται στις εκκλησίες, όλα αυτά δεν είναι προσπάθεια αναπαράστασης του «άσαρκου». Με σάρκα και οστά ενσαρκώθηκε ο Χριστός, υπήρξε η Παναγία, οι άγιοι. Πού υπάρχει το «ανύπαρκτο» και η αναπαράστασή του,, στην ορθόδοξη τέχνη; Όλα σχετίζονται με τον ενσαρκωμένο Θεό, με την παρουσία του Θεού στον κόσμο αυτόν. Είναι αυτό «τέχνη δούλων», κι όχι οι ναοί των άλλων θρησκειών; Άμα η τέχνη του χριστιανισμού μισούσε τον κόσμο, θα ήταν ανεικονική, εικονομαχική, όπως η αραβική. Δεν θα είχε τον άνθρωπο και τον ενσαρκωμένο θεό στο επίκεντρο.
«Οι Βυζαντινοί, με τις επανειλημμένες επιστροφές τους στα αρχαία πρότυπα και χάρη στη βαθιά αίσθηση της αρμονίας των μορφών, έχουν επιδέξια απαλύνει την αυστηρή σφριγηλότητα των παλαιοχριστιανικών έργων. Χωρίς ποτέ να ξεχνούν την καταγωγή της τέχνης τους, τής έδωσαν μια χάρη εμπνευσμένη από το αρχαίο παράδειγμα. Στο απόγειο αυτής της τέχνης, μια ισορροπία δημιουργείται ανάμεσα στην κλασσική «φόρμα» και το θρησκευτικό περιεχόμενο, ανάμεσα στην αρχαία ομορφιά και τη χριστιανική πνευματικότητα» (Henri Stern, L’ art Byzantine, Παρίσι 1966, σ. 1, στο Βυζάντιο και Εκκλησία, του Ι.Μ. Χατζηφώτη, σ. 36).
«Ένας διάσημος τεχνογνώστης (G. Matthew, «Το μαθηματικό υπόβαθρο», Artes 6, 1977, 53-54) γράφει ότι η αίσθηση που είχαν οι Βυζαντινοί για τα χρώματα ήταν πολύ πιο ζωντανή και ίσως πολύ πιο εκλεπτυσμένη από τη δική μας σήμερα. Αυτό μπορεί να εξηγήσει και τον ρόλο που έπαιξε η μελέτη της οπτικής: μάθαιναν να αντανακλούν και να διαθλούν το φως με τρόπο που οι αλλαγές στην κλίμακα των χρωμάτων γίνονται πιο εκφραστικές» (Sture Linnér, Ιστορία του Βυζαντινού Πολιτισμού, εκδ. Γκοβοστή, σ. 69).
Ο Γιώργος Θεοτοκάς (Τετράδιο ημερολογίου, σ. 338) σημειώνει για τις επιβιώσεις του αρχαίου θεάτρου στην εκκλησιαστική λατρεία: «Προχτές ενδιαφέρουσα συζήτηση με το Χατζηκυριάκο [σημ: πρόκειται για το Νίκο Χατζηκυριάκο-Γκίκα, καθηγητή του Μετσόβειου Πολυτεχνείου]. Συμπίπτουν οι γνώμες μας, στο ότι πρέπει ν’ αναζητηθεί η μόνη υπάρχουσα ζωντανή παράδοση του αρχαίου ελληνικού θεάτρου στολειτουργικό της ορθόδοξης εκκλησίας – κι ακόμα ότι πρέπει να εγκαταλειφθεί η μίμηση των σχετικών ξένων σκηνοθεσιών (κυριως γερμανών, όπως έγινε ώς τώρα) και να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια για τη δημιουργία μιας καθαυτό ελληνικής σκηνοθεσίας με χρησιμοποίηση των τοπικών στοιχείων. σχετικά με τη διάσωση κάποιας ζωντανής παράδοσης του αρχαίου θεάτρου μες στην ορθόδοξη εκκλησία, του αναφέρω μια σύντομη αλλά πολύ ουσιαστική γνώμη το Jacques Copeau, ριγμένη σε κάποια συνέντευξή του προς μια αθηναϊκή εφημερίδα στα 1940 (έχασα δυστυχώς το φύλλο). Ο γάλλος έλεγε περίπου ότι μονάχα τις μέρες εκείνες, που παρακολούθησε στην Αθήνα ορθόδοξες εκκλησίες, άρχισε κάπως να μαντεύει τι μπορούσε να είναι μια αρχαία παράσταση. Η γνώμη αυτή μου φαίνεται βαρυσήμαντη» (από τη Σύναξη, τ. 34, άρθρο του Ν. Ματσούκα). Κατά τον Κεδρηνό ο Πατριάρχης Θεοφύλακτος έκανε αρκετές καινοτομίες στο θέμα αυτό, και κάποιος Ευθύμιος Κασνής, που είχε τον τίτλο του δομέστικου, ανέλαβε τον «εκθεατρισμό» του λειτουργικού τυπικού.
Λένε οι Νεοειδωλολάτρες ότι οι Χριστιανοί πολεμούν ό,τι τους φαίνεται αντιχριστιανικό στην τέχνη. Φέρνουν διάφορα παραδείγματα˙ το πιο πρόσφατο είναι μια ζωγραφιά ενός Βέλγου ζωγράφου, στην οποία απεικονίζεται ένα πέος στραμένο προς ένα πεσμένο σταυρό. Αυτούς τους «ανεξίθρησκους» δεν τους ενοχλεί ότι προσβάλλεται η θρησκευτική πίστη άλλων; Οι Χριστιανοί ποτέ δεν ζωγράφισαν παρόμοια πράγματα εναντίον αγαλμάτων ή ψηφιδωτών με θέματα μυθολογικά. Να τους θυμίσουμε ότι ο Φειδίας καταδικάστηκε από τους Πολυθεϊστές της Αθήνας επειδή παρέβη ένα παγανιστικό κριτήριο τέχνης: έβαλε τον Περικλή δίπλα σε μια Αμαζόνα. Φαντάζεται κανείς τι θα έκαναν οι Πολυθεϊστές στον Φειδία, αν δεν διέπραττε το.. έγκλημα (!) να βάλει δίπλα τον Περικλή και την Αμαζόνα αλλά λ.χ. έβαζε ένα πέος που εκσφενδόνιζε σπέρμα κατά της Αμαζόνας ή κατά του Δία.
Γράφει ο Πλούταρχος (Περικλής, 31): «Τον Φειδία όμως επίεζε από φθόνο η δόξα των έργων του, κυρίως διότι αυτός απεικονίζοντας επάνω στην ασπίδα [της Αθηνάς] τη μάχη προς τις Αμαζόνες, ετύπωσε τη δική του μορφή, σαν γέροντα φαλακρό που σηκώνει πέτρα με τα δυο του χέρια, και πρόσθεσε ωραιότατη εικόνα του Περικλή μαχομένου εναντίον Αμαζόνας (...) ο Φειδίας λοιπόν εγκλείστηκε στις φυλακές, όπου αρρώστησε και πέθανε καθώς λέγουν μερικοί». Αυτό δεν είναι κατατρεγμός του καλλιτέχνη επειδή δεν καλλιτεχνεί σύμφωνα με τα παγανιστικά πρότυπα; Χάρη στους πολυθεϊστές, λοιπόν, ο Φειδίας πέθανε πριν την ώρα του, καταδικασμένος στη φυλακή. Αυτό είναι που οι Νεοπαγανιστές λένε «η αρχαία θρησκεία είναι η αιτία ύπαρξης του αρχαίου πολιτισμού».

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

93. "Ο Χριστιανισμός είναι υπέρ της δουλείας."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εδώ κυριολεκτικά ισχύει για τους Ειδωλολάτρες η ρήση «στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σκοινί». Αντί απαντήσεως προς αυτούς που τη δουλεία την είδαν ως κάτι φυσιολογικό, παραθέτουμε τα λόγια μερικών αγίων.
Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, Ομιλία στον Εκκλησιαστή Δ’, 1 (PG 44, 664D): «Καταδικάζεις σε δουλεία τον άνθρωπο, που η φύση του είναι ελεύθερη και αυτεξούσια, και ορθώνεις δικό σου νόμο απέναντι στο νόμο του Θεού ανατρέποντας το νόμο του που διέπει τη ζωή των ανθρώπων. Αυτόν που πλάστηκε γι’ αυτό ακριβώς, για να είναι κύριος της γης, και που ορίστηκε από τον πλάστη του να άρχει, αυτόν τον υποτάσσεις στο ζυγό της δουλείας που αντιβαίνει κι αντιμάχεται τη θεία διαταγή. Έχεις λησμονήσει τα όρια της εξουσίας του, ότι η αρχή σου έχει περιοριστεί ώς την κυριαρχία σου επάνω στα άλογα˙ γιατί λέει «ας είναι άρχοντες των πουλιών, των ψαριών, των τετραπόδων και των ερπετών» (Γεν 1, 26). Πώς παρέρχεσαι την υποταγμένη σε σένα δουλική φύση, εξεγείρεσαι κατά της ίδιας της ελεύθερης φύσης, συγκαταλέγοντας με τα τετράποδα και τα άποδα τους συνανθρώπους σου; «Έχεις υποτάξει τα πάντα στον άνθρωπο» (Ψαλμ. 8, 7), φωνάζει μέσω της προφητείας η Γραφή και συμπεριλαμβάνει στον αριθμό τα υποταγμένα, κτήνη δηλαδή και βόδια και πρόβατα. Μήπως από τα κτήνη σού βγήκαν άνθρωποι; Μήπως τα βόδια σού γέννησαν τους απογόνους των ανθρώπων; (...) Δε μού λες, με ποια τιμή; Τι βρήκες μέσα στα πράγματα αντάξιο των ανθρώπων; Με πόσα νομίσματα εκτίμησες το λογικό τους; Με πόσους οβολούς αντιστάθμισες την εικόνα του Θεού; Με πόσους στατήρες αγόρασες την ύπαρξη που έπλασε ο Θεός; (...) Αυτόν που είναι όμοιος με το Θεό και είναι άρχοντας όλης της γης και τού έχει κληροδοτηθεί από το Θεό η εξουσία όλων όσα βρίσκονται στη γη, πες μου, ποιος είναι που τον πουλά και ποιος τον αγοράζει; Η δυνατότητα αυτή ανήκει στο Θεό μόνο ή καλύτερα ούτε στον ίδιο το Θεό. Γιατί λέει, «ο Θεός δεν ανακαλεί τα χαρίσματά του»(Ρωμ. 11, 29). Δεν θα μπορούσε λοιπόν ο Θεός να κάνει δούλο τον άνθρωπο. Κι αν ο Θεός δεν κάνει δούλους τους ελεύθερους, ποιος είναι που βάζει την εξουσία του πάνω από την εξουσία του Θεού; Και πώς θα πουληθεί ο άρχοντας όλης της γης και των επίγειων πραγμάτων.(...) Διαφέρει καθόλου σ’ αυτά ο κύριος από το δούλο; Δεν ανασαίνουν με την αναπνοή τον ίδιο αέρα; Δεν βλέπουν όμοια τον ήλιο;»
Μέγας Βασίλειος (PG 95, 1373B) «Έχοντάς τον υποδουλώσει με δίκη ο πατέρας σου, σού άφησε ένα δούλο. Δώσε του την ελευθερία, ώστε και αυτού να του κάνεις ελαφρύτερο το βάσανο, αλλά και εσύ να έχεις την πραγματική ελευθερία» («Ἐνδίκως καταδουλωςάμενος ὁ πατὴρ ἀφῆκέ σοι δοῦλον. Δὸς αὐτῷ τὴν ἐλευθερίαν, κἀκείνῳ κουφοτέραν ποιήσεις τὴν βάσανον, καὶ σεαυτῷ τὴν ἀληθινὴν ἐλευθερίαν παρασκευάσεις»).
«Παρ’ ἀνθρώποις τῇ φύσει δοῦλος οὐδείς» (Μ. Βασίλιος, Περί Αγίου Πνεύματος, Κ’ (PG 32 161)). «Οι μεν κοσμικοί νόμοι αναγνωρίζουν την διαφοράν τούτων των γενών [δούλων και ελεύθερων], επειδή ακριβώς είναι ανθρώπινοι νόμοι• ο νόμος όμως του Κύριου των πάντων δεν αναγνωρίζει καμμίαν διαφοράν, επειδή ευεργετεί όλους μαζί και εις όλους δίδει τα ίδια αγαθά (...) Εάν όμως ήθελεν ερωτήσει κάποιος από πού προήλθεν η δουλεία και διατί εισήλθεν εις τον ανθρώπινον βίον, εγώ θα σας ειπώ• την δουλείαν εγέννησεν η πλεονεξία, η βαναυσότης, η απληστία (...) έπειτα και οι πόλεμοι και αι μάχαι εδημιούργησαν αιχμαλώτους» (άγ. Ιω. Χρυσόστομου, Ομιλία κβ’ εις την Προς Εφεσίους, 2 (PG 62, 157)) και «Πραγματικά η Εκκλησία δεν αναγνωρίζει τη διαφορά κυρίου και υπηρέτη (ἡ ἐκκληςία οὐκ δεσπότην, οὐκ οἶδε οἰκέτου διαφοράν)» (άγ. Ιω. Χρυσόστομου, Ομιλία α’ εις την Προς Φιλήμονα, 1 (PG 62, 705)). «Τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων εἰς δύο διήρεσεν οὐχὶ ἡ φύσις, ἀλλ’ ἡ τυραννίς» (άγ. Γρηγόριος Θεολόγος, PG 37, 853). Οι κτήτορες των νεοϊδρυμένων μοναστηριών παρήγγελναν στο τυπικό της μονής: «οὐ κτήσει δοῦλον οὔτε εἰς οἰκείαν χρείαν οὔτε εἰς ἣν ἐνεπιστεύθης μονὴν τὸν κατ’ εἰκόνα Θεοῦ γεγονότα ἄνθρωπον». Στις Διαταγές των Αγίων Αποστόλων (PG, 1, 1133) οι Χριστιανοί έπρεπε να μην καταπονούν τους δούλους, αλλά επί ορισμένες μέρες του έτους να αφήνονται αργοί. Αυτές οι μέρες ήταν: κάθε Σάββατο και Κυριακή, όλες οι μέρες της Μ. Εβδομάδας και της Διακαινίσημου, της Ανάληψης, της Πεντηκοστής, των Χριστουγέννων, Επιφανείων, των αγίων Αποστόλων, του πρωτομάρτυρα Στεφάνου και των λοιπών αγίων μαρτύρων. Έτσι, απόψεις όπως αυτές «Δεν μπόρεσα να βρω σε κανέναν πρώιμο χριστιανό συγγραφέα κανενός είδους απαίτηση για κατάργηση της δουλείας (...) δεν έχω υπόψη μου καμία απερίφραστη καταδίκη της δουλείας ως θεσμού από κανένα χριστιανό συγγραφέα στη διάρκεια του Μεσαίωνα (...) δεν γνωρίζω καμία γενική, άμεση καταδίκη της δουλείας εμπνεόμενη από χριστιανικές πεποιθήσεις προτού ... το 1688» (De Ste. Croix G.E.M., Ο Χριστιανισμός και η Ρώμη, ΜΙΕΤ, σ. 282-288) δεν είναι τόσο σωστές, αν και ο De Ste. Croix γράφει «Αμφιβάλλω πάντως αν η δουλεία θα είχε εκλείψει νωρίτερα, ακόμη κι αν απουσίαζε ο χριστιανισμός» (Ο Χριστιανισμός και η Ρώμη, ΜΙΕΤ, σ. 279).
Φυσικά δεν γινόταν να αλλάξουν όλα μέσα σε λίγους αιώνες. Ωστόσο, ο Χριστιανισμός δεν προσπάθησε να επιβάλλει βιαία την απελευθέρωση των δούλων. Άλλωστε ούτε ο ίδιος επεκράτησε δια της βίας ή με επανάσταση. Ο Χριστιανισμός είναι θρησκεία και όχι πολιτικό κίνημα, ώστε να μπορούν να τον κατηγορήσουν, γιατί δεν επέβαλε αμέσως την απελευθέρωση των δούλων. Αν π.χ έλεγε «ναι» στην απόδραση των δούλων, θα προκαλούσε απλώς κοινωνική αναταραχή, δίχως να αλλάξει τα μυαλά της εξουσίας. Αν ομως καταδίκαζε την ίδια τη δουλεία – αντί να επαινεί απλώς την απόδραση των δούλων – προετοίμαζε το έδαφος για την αλλαγή στάσης της εξουσίας και της κοινωνίας έναντι της δουλείας. Ο Χριστιανισμός δεν επιδιώκει την αλλαγή προς το καλό με τη βία, αλλά ειρηνικά. Σκοπός του Χριστιανισμού ήταν να αλλάξει η νοοτροπία. Αφού άλλαζε αυτή, θα ήταν εύκολο και ζήτημα συγκυρίας να καταργηθεί η δουλεία. Το αντίθετο, να καταργηθεί πρώτα η δουλεία, χωρίς πρώτα να γίνει αυτονόητο για τους ανθρώπους ότι δεν υφίσταται η παγανιστική οντολογική ιεραρχία (ήρωες > ελεύθεροι > γυναίκες & παιδιά > δούλοι) δεν θα είχε καθόλου γερές βάσεις και γρήγορα θα επανερχόμασταν στην ιεραρχία. Έπρεπε πρώτα να να περάσουν αιώνες ώσπου – εφόσον όλοι είναι εξ ενός αίματος – να επικρατήσει στα μυαλά των ανθρώπων η χριστιανική ισότητα. Και, όταν είχε επικρατήσει, όταν δηλαδή η αντιχριστιανική αριστοκρατική αντίληψη εξαφανίστηκε, ήταν ζήτημα χρόνου και κοινωνικών συγκυριών να καταργηθεί η δουλεία.
Αντί να προσπαθήσει άμεση, δίχως προεργασία, κατάργηση της δουλείας, ο Χριστιανισμός τόνισε ότι οι άνθρωποι είναι ίσοι και γεννώνται ελεύθεροι. Επίσης τόνισε ότι η συμπεριφορά προς τους δούλους πρέπει να είναι άμεμπτη. Στην Αγία Γραφή διαβάζουμε:
Προς Κολοσσαείς, 4, 1 Οι κύριοι να δίνετε το δίκαιον και το ίσον εις τους δούλους σας, γνωρίζοντες ότι και σεις έχετε Κύριον εις τους ουρανούς.
Προς Εφεσίους, 6, 9 Και σεις, οι κύριοι [των δούλων], να τους κάνετε τα ίδια [= όπως σας φέρονται οι δούλοι!], να αφήσετε την φοβέρα, διότι πρέπει να ξέρετε ότι και σεις έχετε Κύριον εις τους ουρανούς, και δεν υπάρχει εις αυτόν προσωποληψία.
Έχει κατηγορηθεί ο απόστολος Παύλος ότι δεν είναι ενάντιος στη δουλεία. Ωστόσο αυτή η κατηγορία είναι λάθος. Ο ίδιος γράφει:
Προς Τιμόθεον Α’, 1, 9-10 Ξέρουμε ότι ο νόμος είναι καλός, εάν τον χρησιμοποιεί κανείς ως νόμο και ξέρει ότι ο νόμος δεν προορίζεται για τους καλούς, αλλά δια τους ανόμους και ανυπότακτους, δια τους ασεβείς και αμαρτωλούς, δια τους ανοσίους και βεβήλους, δια τους πατροκτόνους και μητροκτόνους, δια τους ανθρωποκτόνους, δια τους πόρνους, δια τους ανδραποδιστάς, δια τους ψεύστας (...).
Ο Παύλος λοιπόν συγκαταλέγει τους ανδραποδιστές, τους δουλέμπορους δηλαδή και όσους αρπάζουν κάποιον για να τον πουλήσουν για δούλο στους «ασεβείς και αμαρτωλούς». Άρα θεωρεί κακό τη δουλεία.
Α’ Προς Κορινθίους, 7, 21 Ήσο δούλους, όταν εκλήθης; Μη σε μέλη, αλλ’ εάν μπορής να γίνης ελεύθερος, επωφελήσου μάλλον της ευκαιρίας.
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΘ’ 20 Αν ένας άντρας πλαγιάσει με μια δούλη που είναι αρραβωνιασμένη με άλλον άντρα, όχι όμως εξαγορασμένη ή απελεύθερη, θα τιμωρηθούν και οι δυο˙ αλλά όχι με ποινή θανάτου γιατί η γυναίκα δεν ήταν ελεύθερη.
ΕΞΟΔΟΣ Κ’ 10 (...) Την ημέρα αυτή δεν επιτρέπεται να κάνεις καμιά εργασία ούτε εσύ (...) ούτε ο δούλος σου ούτε η δούλη σου (...).
ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’ 9 Αν ο κύριος είχε αγοράσει τη δούλη για να τη δώσει στο γιο του, θα της συμπεριφέρεται σύμφωνα με το δίκαιο που ισχύει για τις θυγατέρες. 10 Αν ο κύριος της δούλης πάρει και άλλη γυναίκα, δεν επιτρέπεται να περικόψει την τροφή της, το ρουχισμό της, και τις συζυγικές σχέσεις μαζί της. 11 Αν δεν της χορηγεί αυτά τα τρία, τότε αυτή μπορεί να γίνει ελεύθερη χωρίς να δώσει χρήματα. 17 Εκείνος που θα αρπάξη κρυφίως ένα Ισραηλίτην και τον βασανίση και των πωλήση κατόπιν ως δούλον θα τιμωρήται με θάνατον, εάν αποδειχθή η ενοχή του.
Είναι αλήθεια ότι στο Λευϊτικόν κε’ 44 ο Θεός λέει ότι θα αποκτούν οι Ισραηλίτες δούλους από τα έθνη που βρίσκονται τριγύρω τους. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται «σαφάρι απόκτησης δούλων» σε ξένες χώρες, διότι ο ίδιος Θεός προστάζει (Λευϊτικόν ιθ’, 33-34 και Δευτερονόμιον ι’, 19) να αγαπάν τους ξένους, οι οποίοι κατοικούν στο Ισραήλ, όπως τους εαυτούς τους και να τους σέβονται˙ επιπλέον ο Θεός είχε απαγορεύσει στους Ισραηλίτες να εισβάλουν σε χώρες που δεν τους είχε δώσει. Συνεπώς το Λευϊτικόν κε’ 44 δεν είναι προσταγή εξανδραποδισμού των τριγύρω λαών, αλλά συνέπεια της απαγόρευσης εξανδραποδισμού Ισραηλίτη από Ισραηλίτη (άλλωστε η είσοδος ενός ξένου στο Ισραήλ κι ο προσηλυτισμός του δεν απαγορευόταν).
ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’ 20 Αν κάποιος χτυπήσει το δούλο του ή τη δούλη του με το ραβδί του κι ο δούλος πεθάνει επί τόπου, τότε ο δράστης θα τιμωρηθεί. 26 Αν ένας χτυπήσει το δούλο του ή τη δούλη του στο μάτι και του το καταστρέψει, υποχρεούται να αποδώσει στον παθόντα την ελευθερία του ως αποζημίωση για το μάτι του. 27 Αν ένας σπάσει το δόντι του δούλου του ή της δούλης του, υποχρεούται να αποδώσει στον παθόντα την ελευθερία του ως αποζημίωση για το δόντι του.
Αυτοί οι νόμοι, που απαγορεύουν την κακομεταχείρηση των δούλων, δεν βρίσκονται σε καμμιά νομοθεσία της Μέσης Ανατολής. Η ζωή και η σωματική ακεραιότητα του δούλου προστατεύονται: ο κύριός του δεν έχει δικαίωμα να τον κάνει ό,τι θέλει, όπως οι Πολυθεϊστές. Στην αμεσοδημοκρατική Αθήνα ο βασανισμός των δούλων θεωρείτο απαραίτητος προκειμένου να τους αποσπάσουν ομολογία κατά τις ανακρίσεις. Επίσης πρωτοφανής είναι και η εξής εντολή του Γιαχβέ για τους φυγάδες δούλους:
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’ 16 Αν ένας δούλος φύγει από τον κύριό του και ζητήσει καταφύγιο κοντά σας, μην τον παραδώσετε στον κύριό του. 17 Θα εγκατασταθεί ανάμεσά σας, στον τόπο που θα διαλέξει σε μία από τις πόλεις σας, όπου του αρέσει˙ δε θα τον εκμεταλλευτείτε όμως.
Μήπως είχαν οι Πολυθεϊστές, «βάρβαροι» ή Έλληνες, τέτοια νομοθεσία;
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΕ’ 39 Αν ο συμπατριώτης σου, που ζει κοντά σου, φτωχύνει και πουληθεί σ’ εσένα, δεν πρέπει να τον μεταχειρίζεσαι σαν δούλο. 40 Ας μείνει στο σπίτι σου σαν μισθωτός εργάτης και να σε υπηρετεί ώς το επόμενο ιωβηλαίο έτος. 41 Τότε θα φύγει από το σπίτι σου μαζί με τα παιδιά του και θα γυρίσει στους συγγενείς του και στην ιδιοκτησία των προγόνων του.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΕ’ 12 Αν ένας ομοεθνής σας, Εβραίος ή Εβραία, πουληθεί σε κάποιον από σας, αυτός θα του δουλέψει για έξι χρόνια˙ τον έβδομο χρόνο ο κύριός του θα τον αφήσει ελεύθερο να φύγει από το σπίτι του. 13 Δε θα τον αφήσει όμως να φύγει με άδεια τα χέρια. 14 Θα του δώσει πάρα πολλά πρόβατα, κι άφθονο σιτάρι και κρασί, απ’ όλα με όσα ο Κύριος ο Θεός του, τον ευλόγησε. 18 Μη σας φανεί σκληρό που θ’ απελευθερώσετε το δούλο σας από το σπίτι σας˙ θα σας έχει δουλέψει έξι χρόνια, διπλάσιο απ’ ό,τι ο μισθωτός σας. Έτσι ο Κύριος ο Θεός σας θα ευλογήσει όλα σας τα έργα.
ΙΩΒ ΛΑ’ 13 Αν κάποτε το δίκιο του δούλου μου ή της δούλης μου παρέβλεψα στις διαφορές που μπορεί να ‘χανε μαζί μου, 14 πώς θα μπορέσω να σταθώ μπρος στο Θεό και τι θα του αποκριθώ όταν με κρίνει; 15 Γιατί, αυτός που μ’ έπλασε, μήπως δεν έπλασε κι εκείνους;
ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ ΛΓ’ 31 Αν έχεις δούλο, να του συμπεριφέρεσαι όπως στον εαυτό σου. 32 Αν έχεις δούλο, να συμπεριφέρεσαι απέναντί του όπως στον αδερφό σου, γιατί έχεις την ανάγκη του. 33. Εαν τον κακομεταχειριστείς, σηκωθεί και φύγει, σε ποιο δρόμο θα τρέξεις να τον βρεις;
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΛΔ’ 16 «Χωρίς να με λογαριάσετε πήρατε πίσω ο καθένας σας το δούλο του και τη δούλη του, που τους είχατε απελευθερώσει και τους αναγκάσατε να ξαναγίνουν δούλοι σας. Έτσι μολύνατε το όνομά μου. 17 Γι’ αυτό εγώ ο Κύριος σας λέω: Επειδή δεν με υπακούσατε και δεν αφήσατε ελεύθερους τους συμπατριώτες σας, θα αφήσω εγώ ελεύθερα εναντίον σας τον πόλεμο, τις επιδημίες και την πείνα και θα σας διασκορπίσω σε όλα τα βασίλεια της γης».
Όπως βλέπουμε, από το Δευτερονόμιον ιε’ 12-18, το Λευϊτικόν κε’ 39-41 και το Έξοδος κα’ 17, η δουλεία ήταν εθελούσια και προσωρινή (για οικονομικούς λόγους) κι όχι βίαιη και μόνιμη. Αν όμως η δουλεία ήταν όντως προσωρινή (μετά τα επτά χρόνια ο δούλος απελευθερωνόταν) κι αν η κακομεταχείριση του δούλου όντως απαγορευόταν αυστηρά, συμπεραίνουμε ότι ο δούλος δεν θεωρούνταν «έμψυχο εργαλείο», αλλά είχε αστικά δικαιώματα. Ακόμη και στην περίπτωση που ο δούλος προτιμούσε, στο έβδομο έτος, να συνεχίσει να παραμείνει ισόβιος δούλος του κυρίου του, πρέπει (για προφανείς λόγους) να το ομολογήσει ο ίδιος ο δούλος ενώπιον των δικαστών της πόλης (Έξοδος κα’, 6) κι όχι ο κύριος αντιπροσωπεύοντας τον δούλο του.
Τι συνέβη στον τομέα της νομοθεσίας στην Ορθόδοξη Ρωμανία; Πρίν τον Μεγάλο Κωνσταντίνο η παγανιστική νομοθεσία τιμωρούσε με αφαίρεση της ελευθερίας όποιες ελεύθερες γυναίκες είχαν ερωτική σχέση με δούλο.
-Ο Ιουστινιανός περιορίστηκε στο να τιμωρεί τους δούλους που είχαν ερωτική σχέση με ελεύθερη (Codex Justinianus [C.J.] 7.24.1- a. 531/45).
-Απαγορεύτηκε να χωρίζονται τα μέλη της «οικογένειας» ενός δούλου (Codex Theodosianus [C.Th.] 2.51.1- a.324/5 - C.J. 3.38.11).
-Απαγορεύτηκε να σημαδεύουν με καυτό σίδηρο το πρόσωπο των δούλων (C.J. 9.47.17).
-Απαγορεύτηκε στους ιδιοκτήτες των δούλων να τους εκπορνεύουν. (C.J. 1.11.12 –11.41.6 – 11.47.7 –a.457/67).
-Περιορίστηκε η εξουσία του ιδιοκτήτη να θανατώνει τον δούλο. (C.Th.2.25.1 –a. 334/25: CJ.3.38.11 – C.Th.9.40.2 –a.315/6: CJ.9.47.17 – C.Th.15.8.2 –a.428: CJ.1.4.12: CJ.11.41.6 – CJ.11.41.7 –a.457/67. – C.Th.9.12.1 –a.319: CJ.9.14.1 – C.Th.9.12.2 –a.326).
-Απελευθέρωση δούλων: με τον Ιουστινιανό γίνεται ένα βήμα παραπάνω. Ο αυτοκράτορας καθορίζει ότι, αντίθετα με ό,τι ίσχυε πριν, όλοι οι τρόποι απελευθέρωσης παρέχουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα στο δούλο που απελευθερώνεται, και με σειρά από άλλα μέτρα κάνει όλη τη διαδικασία για την απελευθέρωση ευκολότερ και απλούστερη (C.J.7.6.1. –a.531. –Inst. I.7.-Inst,I,6.7 –NJ. 119,c.2 –a.544).
Αλλά και η θέση των απελεύθερων βελτιώνεται, ώσπου ο Ιουστινιανός τους εξισώνει εντελώς με τους υπόλοιπους πολίτες. Μόνο τα πατρωνικά δίκαια τούς βαραίνουν ακόμη, αλλά κι από αυτά μπορούν υπό ορισμένες συνθήκες να απαλλαγούν (CJ.6.4.3 –a.529. –CJ.6.4.4 –a.531. –Πρβ. CJ.6.4.1 –a.210 –CJ.6.4.2.- a.367).
Παρόλο που οι πληροφορίες των πηγών της μεσο-και υστεροβυζαντινής εποχής αφήνουν την εντύπωση, εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον, ότι η δουλεία εξακολουθεί σχεδόν να υφίσταται μέχρι τέλους του κράτους, προσεκτικότερη εξέταση του ζητήματος δείχνει ότι κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο συμβαίνει.
-Ο Λέων Στ’ με την Νεαρά 38 επέτρεψε στους δούλους των αυτοκρατορικών γαιών να κατέχουν δική τους γή και να τη διαθέτουν ελεύθερα, χωρίς επίνευση του κυρίου. Με τη νεαρά 40, ο ίδιος αυτοκράτωρ όρισε ότι οι δούλοι των θνησκόντων στην αιχμαλωσία χωρίς διαθήκη, ελευθερώνονται εφόσον η απελευθέρωσή τους δεν κωλύει την απότιση των χρεών του θανόντα.
-Ο Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος ορίζει ότι οι δούλοι αυτού που πεθαίνει άνευ διαθήκης καθίστανται ελεύθεροι (A.Hadjinicolaou-Marava, Vie 25).
Ο Αλέξιος Κομνηνός νομοθέτησε ότι όσοι αιχμάλωτοι κατάγονταν από γειτονικούς λαούς, αν μπορούσαν να αποδείξουν με δύο μάρτυρες ότι γεννήθηκαν ελεύθεροι, αφήνονταν ελεύθεροι (Ν. Αλέξιου Α’, XXXV A(=JGR I.342) –XXXV B(=I.344).
-Ο Αλέξιος Κομνηνός, επίσης, όρισε την αναγνώριση του γάμου μεταξύ δούλων και την τέλεσή του με εκκλησιαστική τελετή (XXXV A(=JGR I. 342-3) – XXXV B(=I.345-6).
-Ο Μανουήλ Α’ Κομνηνός απελευθέρωνε εκείνους που αναλάμβαναν έναντι του χρέους τους, και ώσπου να το αποτίσουν, να υπηρετούν ως δούλοι το δανειστή τους (Ιω. Κίνναμος 275, 10 κ.ε.).
Γίνεται φανερό, πως όλα όσα νομοθέτησαν οι Χριστιανοί Αυτοκράτορες, οι Παγανιστές δεν τα είχαν νομοθετήσει. Δηλαδή,
-όταν κυριαρχούσε η Ειδωλολατρία, οι δούλοι σφραγίζονταν με καυτό σίδερο στο πρόσωπο,
-όταν κυριαρχούσε η Ειδωλολατρία, τους έβαζαν κολάρο στο λαιμό, σα σκύλους – όπως αναφερθήκαμε αλλού,
-όταν κυριαρχούσε η Ειδωλολατρία, διαλύονταν οι οικογένειές τους,
-όταν κυριαρχούσε η Ειδωλολατρία, οι ιδιοκτήτες τους μπορούσαν ελεύθερα να τους εκπορνεύουν, και να τους θανατώνουν πολύ εύκολα.
Αλλά οι δούλοι και οι δούλες μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να εκπορνευθούν ή να προσφέρουν το κορμί τους στον κάθε «ευλαβικό λάτρη της ευγενούς θεάς του έρωτα Αφροδίτης» επειδή έτσι το ήθελε ο αφέντης τους: «Το ιερό της Αφροδίτης ήταν τόσο πλούσιο που είχε περισσότερες από χίλιες ιερόδουλες προσφορά στη θεά από άνδρες και γυναίκες» (Στράβωνα, Γεωγραφία, 8, 20 (378c)). «Φυσικά η παρουσία των γυναικών τούτων προσείλκυε πλήθος ανθρώπων» σημειώνει ο Στράβωνας με νόημα. Τζάμπα σεξ «για τη θεά»˙ να ο ανώτερος πολυθεϊστικός τρόπος μεταχείρισης των σκλάβων. Φυσικά, ειδικά στις σημερινές γυναίκες αυτό πρέπει να φαίνεται πολύ φεμινιστικό: αν αυτές πιάνονταν σκλάβες από πειρατές ή είχαν την ατυχία να υποδουλωθούν έπειτα από κάποιο πόλεμο μεταξύ αρχαίων ελληνικών πόλεων, ο οποιοσδήποτε χοντρός, άσχημος, βρωμιάρης, Πολυθεϊστής «λάτρης (της θεάς) του έρωτα» μπορούσε να τις διακορεύσει, έστω και χωρίς αυτές να το ήθελαν, αφού έτσι πρόσταζε η θεά Αφροδίτη και η Ελληνική παράδοση.
Κάποιος Ξενοφώντας, για να ευχαριστήσει την Αφροδίτη που τον βοήθησε να κερδίσει στους Ολυμπιακούς του 464 π.Χ. της αφιέρωσε 50 σκλάβες του: «Ω κυρίαρχη της Κύπρου, να που στο ιερό σου στην Κόρινθο ο Ξενοφών οδήγησε μια ομάδα νεαρών γυναικών, πενήντα σώματα στην υπηρεσία σου, μες στη χαρά του που είδε όλες τις ευχές του να πραγματοποιούνται», εγκωμιάζει συγκινημένος ο Πίνδαρος (XIII Ολυμπιόνικος) την ευλαβική πράξη του Ξενοφώντα.
«Ο ψηλός λόφος του Έρυκα κατοικείται και διαθέτει ένα ιερό της Αφροδίτης με την ιδιαίτερη λατρεία του, άλλοτε γεμάτο από ιερόδουλες, που οι Σικελοί και οι ξένοι προσέφεραν μετά από κάποιο τάμα» (Στράβων, 6, 272). Ευτυχώς – να το ξαναπούμε – οι Χριστιανοί γκρεμίσανε τους ναούς της θεάς του «Έρωτα»..
Ο καλός αυτοκράτορας Αύγουστος «όχι μόνον έκανε πολύ δύσκολη για τους δούλους την απόκτηση ελευθερίας, ρυθμίζοντας πολύ αυστηρά τον αριθμό, την κατάσταση και τις διάφορες κατηγορίες των απελεύθερων, αλλά όρισε επιπλέον ότι κανένας δούλος που είχε αλυσοδεθεί ή βασανιστεί δεν μπορούσε να αποκτήσει πλήρη πολιτικά δικαιώματα υπό οποιοδήποτε καθεστώς απελευθέρωσης» (Σουητώνιου, Αύγουστος, 40).
Κι επειδή κάποιοι κοιτούν το κλαδί (τη στοχοθεσία ελάχιστων φιλοσόφων) κι όχι το δάσος (την άποψη των περισσότερων Αρχαίων και την νομοθεσία των αρχαίων ελληνικών κρατών), εμείς παρουσιάζουμε την άποψη του Πλάτωνα: «Θα συμφωνούσαμε όλοι ότι πρέπει να έχουμε τους πιο καλούς και τους πιο υπάκουους δούλους που μπορούμε» (Νόμοι 776c). Άρα πρέπει να υπάρχουν δούλοι. «Το ζώο που λέγεται άνθρωπος έχει δύστροπο χαρακτήρα και δε φαίνεται εύκολο, να τον πείσουμε να αποδεχτεί αυτές τις δύο κατηγορίες – του σκλάβου και του αφέντη – οι οποίες είναι απαραίτητες στην πράξη» (Νόμοι 777b). Εδώ βλέπουμε με τι μίσος ειρωνεύεται ο Πλάτων όσους διαφωνούν με την ύπαρξη δουλείας. Ο ίδιος τη θεωρεί απαραίτητη. Άρα η στοχοθεσία της Κλασσικής Αρχαιότητας συνίσταται στο: πρέπει να έχουμε δούλους. «Αν θέλουμε να υποταγούν όλοι οι δούλοι στη μοίρα τους χωρίς να δημιουργούν προβλήματα, δεν πρέπε να προέρχονται από το ίδιο μέρος ή να μιλούν την ίδια γλώσσα και δεύτερον, πρέπει να τους φερόμαστε καλά, όχι μόνο για χάρη τους αλλά και για το δικό μας καλό» (Νόμοι 777d). Εδώ έχουμε συμβουλές του Πλάτωνα προς δουλοκτήτες που θέλουν υπάκουους δούλους. Άρα πρέπει να έχουμε δούλους. «Ο,τιδήποτε τούς [=δούλους] λέμε πρέπει να έχει το χαρακτήρα προσταγής και να μην αστειευόμαστε μαζί τους, είτε άντρες είναι είτε γυναίκες, όπως κάνουν μερικοί ανόητοι. Η οικειότητα τούς χαλάει και η συμβίωση γίνεται δύσκολη, αφού οι δούλοι δε θέλουν πια να δέχονται διαταγές» (Νόμοι 778a). Όχι και πολλή ευγένεια προς το δούλο σας, γιατί θα τον χάσετε. Άρα πρέπει να υπάρχουν δούλοι και οι ελεύθεροι να τονίζουν στους δούλους την διάκριση δούλου-ελεύθερου.
Δεν είναι αλήθεια ότι ο Πλάτων αποδέχεται την ύπαρξη δούλων μόνο στην κατώτερη, γήινη πόλη των Νόμων. Ακόμη και στην ουράνια, ιδανική πόλη της Πολιτείας υπάρχουν δούλοι. Στο εδάφιο 433d ο Πλάτωνας αναρωτιέται τι απ’ όλα κάνει την ιδανική πολιτεία όσο περισσότερο δυνατόν τελειότερη, η ομοφωνία μεταξύ των αρχόντων και των πολιτών, η νομιμοφροσύνη των στρατιωτών, ή προπαντώς «να υπάρχει μες στην ψυχή και παιδιού και γυναίκας και δούλου και ελεύθερου και τεχνίτη και άρχοντα και υπήκοου, το να είναι δηλαδή ένας ο καθένας και να κάνη τη δουλειά τη δική του χωρίς ν’ ανακατεύεται με άλλες». Παρατηρούμε ότι στην ιδανική Πολιτεία υπάρχουν δούλοι, αυτοί είναι διαφορετικοί από τους τεχνίτες (την τρίτη τάξη), και συνεπώς δεν ισχύει η άποψη ότι στην Πολιτεία η τρίτη τάξη καθιστά περιττή την ύπαρξη δούλων και δουλείας. Απλώς, επειδή οι δούλοι δεν θεωρούνται ελεύθεροι – άλλωστε ο Πλάτωνας ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με την τάξη των φυλάκων αδιαφορώντας για τους γεωργούς και τεχνίτες – δεν ενδιαφέρθηκε να πει κάτι παραπάνω, αφού τα καθήκοντα του δούλου ήταν γνωστά σε όλους. Ωστόσο, εφόσον, για να γίνεται η ιδανική πολιτεία τελειότερη πρέπει, μεταξύ άλλων, και οι δούλοι να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς ν’ ανακατεύονται σε άλλες δουλειές, προκύπτει ότι ο Πλάτων όντως υποστηρίζει τη δουλεία ακόμη και στην τέλεια πολιτεία του. Επίσης στο εδάφιο 549a ο Πλάτων ισχυρίζεται πως στο αμέσως κατώτερο της ιδανικής πολιτείας πολίτευμα, το τιμοκρατικό, ο τιμοκράτης «προς τους δούλους θα είναι σκληρός, αντί να τους περιφρονή, όπως κάνουν όσοι έλαβαν τέλειαν ανατροφή». Δηλαδή, ο Πλάτων μάς λέει ότι στο ιδανικό πολίτευμα – ένα στάδιο πάνω απ’ το τιμοκρατικό – υπάρχουν δούλοι και είναι αντικείμενα περιφρόνησης. Οι πολίτες του τέλειου πολιτεύματος, «όσοι έλαβαν τέλεια ανατροφή» (μόνο στο τέλειο πολίτευμα δίνεται αυτή), τους περιφρονούν αντί να τους φέρονται σκληρά. Δηλαδή και στην Πολιτεία υπάρχει δουλεία. Κι ως γνωστόν, επειδή η πολιτεία είναι το αρχετυπικό πολίτευμα, δεν πρέπει να αλλάξει κανείς από τους νόμους της ποτέ, και τίποτα από τη δομή της, διότι, όπως λέει ο Πλάτωνας, κάθε αλλαγή οδηγεί στην παρακμή. Άρα η δουλεία πρέπει να υπάρχει για πάντα.
Ο Πλάτωνας ορίζει ότι αν κάποιος σκοτώσει το δούλο του από θυμό, πρέπει να εξαγνιστεί (Νόμοι, 868a), ενώ αντίθετα, αν κάποιος δούλος σκοτώσει τον κύριό του από θυμό, οι συγγενείς του θύματος μπορούν να τον τιμωρήσουν όπως θέλουν, θανατώνοντάς τον στο τέλος (Νόμοι, 868b). Αν κάποιος ελεύθερος σκοτώσει από θυμό έναν δούλο άλλου, τότε θα πληρώσει στον κύριό του διπλάσια αποζημίωση (Νόμοι, 868a), ενώ αντίθετα, αν κάποιος δούλος σκοτώσει από θυμό έναν ελεύθερο πολίτη, τότε ο κύριός του θα τον παραδώσει στους συγγενείς του θύματος οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι (!) να τον σκοτώσουν με όποιον τρόπο θέλουν (Νόμοι, 868c). Βλέπουμε την αξία που αποδίδει στη ζωή ενός δούλου ο Πλάτωνας.
Φυσικά, υπήρξαν και φιλόσοφοι που εναντιώθηκαν στη δουλεία. Εμείς δεν τσουβαλιάζουμε, όπως κάνουν ξεδιάντροπα, οι Νεοπαγανιστές κατά του χριστιανισμού, όλους τους Αρχαίους. Τιμούμε όσους φιλοσόφους είπαν σωστά πράγματα. Από την ιστορία, όμως, είναι γνωστό πως
-οι Λακεδαιμόνιοι είχαν κρατική δουλεία, δηλαδή οι Είλωτες ήταν... περιουσία του κράτους. Εύλογο, διότι αν δεν δούλευαν οι δούλοι την γη του κράτους, τι θα έτρωγαν οι κατακτητές Δωριείς, που δεν κατάφεραν ποτέ να ασχοληθούν με το εμπόριο, τη γεωργία, τη ναυτηλεία και τις τέχνες; Θα πέθαιναν της πείνας.
-στην Αρχαία Αθήνα, κατά τον... Χρυσό Αιώνα, για 30 χιλιάδες περίπου ελεύθερους πολίτες και άλλους 90 χιλιάδες γυναίκες και ελεύθερα παιδιά, αντιστοιχούσαν 300 με 500 χιλιάδες δούλοι. Ειδικά γι’ αυτούς που δούλευαν στα λατομεία, ο αιώνας ήταν ολόχρυσος.
-Ο Ξενοφώντας μάς πληροφορεί ότι ακόμη και να συνευρεθούν αναμεταξύ τους δεν είχαν το δικαίωμα οι δούλοι, αν δεν συμφωνούσε το αφεντικό τους, στην Αθήνα: «οι κάμαρες των γυναικών είναι χωρισμένες απ’ τις κάμαρες των αντρών με μανταλωμένη πόρτα, για να μην βγαίνει έξω από μέσα ό,τι δεν πρέπει και για να μην γκαστρώνονται οι δούλες χωρίς τη συγκατάθεσή μας» (Οικονομικός, 9, 5).
-ο Αριστοτέλης τη δικαιολογεί, εμμεσα τουλάχιστον, αφού λέει πως άμα οι μηχανές δούλευαν μόνες τους, δε θα χρειάζονταν δούλοι (Πολιτικά 1253b: «...οὕτως αἱ κερκίδες ἐκέρκιζον αὐταὶ καὶ τὰ πλῆκτρα ἐκιθάριζον, οὐδὲν ὰν ἔδει οὔτε τοῖς ἀρχιτέκτοσιν ὑπηρετῶν οὔτε τοῖς δεσπόταις δούλων»). Ο Αριστοτέλης γράφει για τον «φύσει δούλο» (Πολιτικά, Α’, 5 (1254b 15-23 και 25-31)): «Όσοι λοιπόν διαφέρουν από τους άλλους όσο διαφέρει η ψυχή από το σώμα και ο άνθρωπος από το θηρίο (και τούτη τη διαφορά την έχουν όσοι δεν μπορούν να προσφέρουν παρά σωματικές δυνάμεις, και μόνο τούτη τη χρησιμότητα έχουν) είναι φύσει δούλοι, οπότε είναι καλύτερα να υποταχθούν. Εκ φύσεως δούλος είναι όποιος μπορεί να είναι κτήμα κάποιου άλλου (και γι’ αυτό είναι κτήμα άλλου) και τέτοιος άνθρωπος είναι όποιος έχει όσο λογικό χρειάζεται μόνο για να έχει την αίσθηση, όχι όμως τη νόηση. (...) Άλλωστε η χρήση δούλων και ζώων δεν διαφέρει πολύ, επειδή και τα ήμερα ζώα και οι δούλοι βοηθούν για την απόκτηση των αναγκαίων με το σώμα τους. Και η φύση λοιπόν θέλει να κάνει τα σώματα των ελεύθερων διαφορετικά από των δούλων, ώστε τα δεύτερα να είναι δυνατά για τις σωματικές εργασίες, ενώ τα πρώτα να στέκονται όρθια και να είναι άχρηστα για τέτοιες εργασίες». Ο Αριστοτέλης καταλήγει (Πολιτικά, Α’, 5 (1255a 1-2)): «Είναι λοιπόν φανερό ότι από τη φύση τους άλλοι είναι ελεύθεροι και άλλοι είναι δούλοι, και τους συμφέρει και είναι δίκαιο οι τελευταίοι να παραμένουν δούλοι».
-Ακόμη και το περίφημο απόσπασμα του Ηράκλειτου, που μερικοί το φέρνουν ως απόδειξη ότι η δουλεία δεν θεωρείτο «φυσική», στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς εννοεί. «Ο πόλεμος είναι πατέρας του παντός, όλων βασιλιάς. Άλλους ανέδειξε σε θεούς και άλλους σε ανθρώπους, άλλους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους». Αφού ο πόλεμος είναι ουσιώδες στοιχείο του κόσμου, δηλαδή φυσιολογικό, άρα και η συνέπειά του δεν είναι κακό ούτε αφύσικο ούτε παράξενο. Επομένως, η ύπαρξη της δουλείας ως συνέπειας του πολέμου είναι κάτι το αναμενόμενο και φυσικό. Με άλλα λόγια, για να δικαιολογηθεί θεωρητικά η δουλεία δεν είναι απαραίτητο να επικρατεί η άποψη πως «είναι λογικό, ότι κάποιοι είναι εκ φύσεως υπάνθρωποι και αξίζει να είναι δούλοι»˙ αρκεί απλώς να επικρατεί η άποψη πως ο κόσμος είναι αποτέλεσμα του πολέμου, δηλαδή της διαμάχης για δύναμη. Αφού είναι σωστό και φυσικό ο πόλεμος (δλδ ο αγώνας για δύναμη) να κυβερνά τα πάντα, οι δούλοι είναι συνέπεια του πολέμου, άρα καλώς υπάρχει η δουλεία. Αυτή είναι η παγανιστική μεταχείριση των δούλων.
-Ας μην ξεχνάμε την επανάσταση του Σπάρτακου. Τόσοι πολλοί ήταν οι δούλοι επί παγανιστικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και τόσο άθλια τους μεταχειρίζονταν, που επαναστάτησαν και συγκρότησαν στρατό!
Βέβαια έπειτα από όλα αυτά είναι λογικό οι αρχαιολάτρες να εκφράζουν το νιτσεϊκό και εξουσιαστικό μίσος τους προς τους δούλους και τους «κατώτερους» εν γένει (επειδή νομίζουν, όντας ελιτιστές, ότι αυτοί είναι οι πνευματικά ή υλικά «Ανώτεροι άνθρωποι»), χαρακτηρίζοντας ενίοτε «θρησκεία των δούλων» το Χριστιανισμό. Παριστάνουν τους «αντιεξουσιαστές» κι από πάνω: «Τυφλοί, παραλυτικοί, δαιμονισμένοι, πτωχοί τω πνεύματι, πόρνες, οικονομιστές, δούλοι, προλετάριοι και άλλοι αποτυχημένοι (...) είναι η πελατεία εκείνη που διέπονται από τον αντίθετο προς την ελληνικότητα τρόπο ζην, πράττειν και σκέπτεσθαι, είναι η πελατεία της Εβραϊκής σκέψεως» (Δημήτρης Λάμπρου, Δαυλός, τ. 226). Βέβαια, αν δεχτούμε ότι η ελληνικότητα ήταν πάντα υπόθεση των λίγων κι όχι των τυφλών, των δούλων, των προλετάριων κ.ά., τότε πρέπει να συμπεράνουμε ότι ο όχλος των πόλεων της Κλασσικής Ελλάδας καθώς και οι αγρότες ή οι αγράμματοι τσοπάνοι που έβοσκαν πρόβατα στα βουνά της Αρχαίας Ελλάδας και δεν άκουσαν τίποτα περί Πλάτωνα ή περί Πρωταγόρα – παρά μόνο όταν εξόριζαν τον δεύτερο – δεν είχαν ελληνικότητα˙ δεν ήταν Έλληνες. Να πού οδηγεί ο ελιτισμός.

[inanm7]

Κ' ΜΕΡΟΣ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΕΡΩΤΑΣ, ΚΟΣΜΟΣ

94. "Η στάση των αρχαίων στο ζήτημα του σεξ ήταν πολύ ανεκτική, σε αντίθεση με το σκοταδισμό του χριστιανισμού που απαγόρευσε τα πάντα με την απειλή της κόλασης. Η γυναίκα είναι για τον Χριστιανισμό κατώτερη και πρέπει να υποτάσσεται".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: 94a Αναφέρουν οι αρχαιολάτρες την φράση του Παύλου ότι η γυναίκα πρέπει να υποτάσσεται στον άνδρα, και τη φέρνουν ως παράδειγμα ανισότητας της γυναίκας στον Χριστιανισμό. Όμως αυτό ο απ. Παύλος το δικαιολογεί αλλού λέγοντας: «ὑποτασσομένας τοῖς ἰδίοις ἀνδράσιν, ἵνα μὴ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ βλασφημῆται» (Προς Τίτον, 2, 5). Δηλαδή, να υποτάσσονται, για να μην τις θεωρούν οι εκτός Εκκλησίας, οι ειδωλολάτρες του καιρού εκείνου αυθάδεις και σχηματίσουν έτσι αρνητική εντύπωση για το Χριστιανισμό. Διότι, όσο και αν το συγκαλύπτουν οι νεοπαγανιστές, η αντίληψη περί της ευπρεπούς γυναίκας ανάμεσα στους ειδωλολάτρες ήταν αυτή που καταγράφει ο Πλούταρχος: «ὑποτάττουσαι μὲν γὰρ ἑαυτὰς τοῖς ἀνδράσιν ἐπαινοῦνται, κρατεῖν δὲ βουλόμεναι μᾶλλον τῶν κρατουμένων ἀσχημονοῦσι» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 33 (142e)), δηλαδή «Αν υποτάσσονται στους άντρες, επαινούνται, αν θέλουν να έχουν την εξουσία, είναι πιο αξιολύπητες απ’ αυτούς που εξουσιάζουν».
Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν τους τότε Χριστιανούς, επειδή προσαρμόζονταν εξωτερικά στις αντιλήψεις των τότε ειδωλολατρών – αυτών που έχουν οι Νεοπαγανιστές ως πρότυπο! Αν πάλι ο Παύλος έλεγε τα αντίθετα, οι τοτινοί ειδωλολάτρες θα κατηγορούσαν τους Χριστιανούς ότι δίνουν εξουσίες στη γυναίκα ανάρμοστες προς την φύση της. Αλλά ο Παύλος ζητώντας να γίνουν σεβαστές οι κοινωνικές συνθήκες για λόγους προσαρμογής στην τότε κοινωνία, έλεγε και αυτό που ξεχνάν οι νεοπαγανιστές: «οὐκ ἔνι ᾽Ιουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ (Πρός Γαλάτας Επιστολή 3, 28). Και στο κάτω-κάτω δεν είναι υποχρέωση αποκλειστικά της γυναίκας να υποτάσσεται. Ο ίδιος ο απόστολος Παύλος λέει στους χριστιανούς ότι πρέπει να είναι «ὑποτασςόμενοι ἀλλήλοις ἐν φόβῳ Χριστοῦ» (Προς Εφεσίους 5, 21). Δηλαδή όχι μόνο οι γυναίκες οφείλουν υποταγή στους άνδρες, αλλά και οι άνδρες στις γυναίκες.
Όταν ο Παύλος λέει ότι η γυναίκα πρέπει να σιωπά και να μην διδάσκει, μιλάει για δημόσιο κήρυγμα εντός της εκκλησίας, στις συναθροίσεις των πιστών. Εκτός των συναθροίσεων όμως, όπως φαίνεται από την Καινή Διαθήκη, υπάρχουν πολλές γυναίκες απόστολοι και κήρυκες του Χριστιανισμού στους παγανιστές. Πολλές γυναίκες διέπρεψαν διδάσκοντας το Ευαγγέλιο, όπως η διάκονος Φοίβη της Εκκλησίας των Κεγχρέων (Προς Ρωμαίους 16, 1-2), η «συνεργός» του Παύλου Πρισκίλλα που κατήχησε ακόμη και τον Απολλώ (Πράξεις 18, 24-26˙ Προς Ρωμαίους 16, 3-4˙ Α’ Προς Κορινθίους 16, 19), η «ἐπίσημη ἐν τοῖς ἀποστόλοις» Ιουνία (Προς Ρωμαίους 16, 7), η Μαριάμ (Προς Ρωμαίους 16, 6), η Τρύφαινα, η Τρυφώσα, η Περσίς (Προς Ρωμαίους 16, 12), η Ιουλία (Προς Ρωμαίους 16, 15), η Ευοδία, η Συντύχη (Προς Φιλιππησίους 4, 2-3), η Απφία (Προς Φιλήμονα, 2) και η Λυδία (Πράξεις 16, 14). Άλλο λοιπόν το κήρυγμα εντός του ναού κι άλλο το εκτός του ναού. Η ύπαρξη «προφήτιδων» εντός της Εκκλησίας αποδεικνύεται από το Α’ Κορινθίους 11, 5. Σίγουρα ο Παύλος λέει ότι ο άνδρας είναι η κεφαλή της γυναίκας. Αλλά αυτό είναι μόνο η μισή αλήθεια. Γιατί ο απόστολος Παύλος δεν λέει μόνο το παραπάνω εδάφιο, το οποίο είναι το μόνο που γνωρίζουν οι.. αντιπαυλικοί κατήγοροι της Εκκλησίας, αλλά κι αυτά.
Προς Εφεσίους 5, 25 Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν τὴν ἐκκλησίαν καὶ ἑαυτὸν παρέδωκεν ὑπὲρ αὐτῆς, 28 οὕτως ὀφείλουσιν καὶ οἱ ἄνδρες ἀγαπᾶν τὰς ἑαυτῶν γυναῖκας ὡς τὰ ἑαυτῶν σώματα. ὁ ἀγαπῶν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἑαυτὸν ἀγαπᾷ
Προς Κολοσσαείς 3, 19 Οἱ ἄνδρες, ἀγαπᾶτε τὰς γυναῖκας καὶ μὴ πικραίνεσθε πρὸς αὐτάς.
Α’ Κορινθίους 7, 3 τῇ γυναικὶ ὁ ἀνὴρ τὴν ὀφειλὴν ἀποδιδότω, ὁμοίως δὲ καὶ ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρί. 4 ἡ γυνὴ τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει ἀλλὰ ὁ ἀνήρ· ὁμοίως δὲ καὶ ὁ ἀνὴρ τοῦ ἰδίου σώματος οὐκ ἐξουσιάζει ἀλλὰ ἡ γυνή.
Α’ Πέτρου 3, 7 Οἱ ἄνδρες ὁμοίως συνοικοῦντες κατὰ γνῶσιν, ὡς ἀσθενεστέρῳ σκεύει τῷ γυναικείῳ ἀπονέμοντες τιμήν, ὡς καὶ συγκληρονόμοι χάριτος ζωῆς,
Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι αντιχριστιανοί που παίζουν – λες και πρόκειται περί αιρετικών – με τα εδάφια των επιστολών του απ. Παύλου (κι όχι μόνο με αυτά), αναφέρουν ό,τι τους συμφέρει, ώστε να βγάλουν ένα διαστρεβλωμένο συμπέρασμα, για το τι λένε οι απόστολοι για τη γυναίκα. Για παράδειγμα, η γνωστή φράση ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα, που πολλοί γνωρίζουν ότι το φοβήται σημαίνει «σέβεται» κι όχι «φοβάται/τρέμει», είναι η μισή φράση από τον τελευταίο στίχο του 5ου κεφαλαίου της Προς Εφέσσιους επιστολής του απ. Παύλου.
Προς Εφέσσιους 5, 33 πλὴν καὶ ὑμεῖς οἱ καθ᾽ ἕνα ἕκαστος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα οὕτως ἀγαπάτω ὡς ἑαυτόν, ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα. Η γυναίκα πρέπει να σέβεται τον άντρα – ο άντρας πρέπει να την αγαπά, όπως αγαπά τον εαυτό του. Πού βρίσκεται η ανισότητα; Μήπως η αγάπη είναι μικρότερη του σεβασμού ή δεν τον συνεπάγεται;
Κι ο Χριστός δείχνει συνεχώς ότι ενδιαφέρεται για τη γυναίκα, όπως διαβάζουμε στην Καινή Διαθήκη.
-Χρησιμοποιεί γυναίκες σε παραβολή (Κατά Ματθαίον, 13, 33). Σε άλλη παραβολή παραλληλίζει τη χαρά μιας γυναίκας με τη χαρά αγγέλων και Θεού (Κατά Λουκάν, 15, 8-10). Σε άλλη παραβολή έχει γυναίκα ως υπόδειγμα επίμονης αναζήτησης του δικαίου (Κατά Λουκάν, 18, 1-5).
-Δύο μόνο ανθρώπους επαίνεσε, πριν την Ανάσταση, για την πίστη τους˙ έναν Ρωμαίο εκατόνταρχο και μία γυναίκα, την Χαναναία (Κατά Ματθαίον, 15, 28). Έχουμε ισότητα, ένας άντρας και μία γυναίκα επαινούνται.
-Αντίθετα από πολλούς άντρες (π.χ. Ιούδα και Πέτρο), καμμία γυναίκα μαθήτρια του Χριστού δεν παρουσιάζεται να απιστεί στο διάστημα μετά τη σύλληψή του από τους Ρωμαίους.
-Όταν οι μαθητές του αγανάκτησαν με μια γυναίκα εξαιτίας μιας πράξης της, ο Χριστός την υπερασπίστηκε αποκαλώντας καλή την πράξη της (Κατά Ματθαίον, 26, 10).
-Όταν οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι ήταν έτοιμοι να λιθοβολήσουν μια μοιχαλίδα, αυτός τους αποστόμωσε συγχωρώντας την (Κατά Ιωάννην, 8, 1-11).
-Από όλους όσοι προσέφεραν τον οβολό τους στο θησαυροφυλάκιο του Ναού ο Χριστός επαινεί όχι έναν άντρα, αλλά μια γυναίκα (Κατά Μάρκον, 12, 43-44).
-Κατά τις περιοδίες του δεχόταν να είναι μαζί του και γυναίκες εκτός από τους δώδεκα αποστόλους˙ αυτές τον διακονούσαν (Κατά Λουκάν, 8, 1-3 και Κατά Μάρκον 27, 55, όπου γίνεται λόγος για «πολλές γυναίκες»).
-Ο Χριστός δίδασκε σε μικτά πλήθη, όχι μόνο ανδρικά (Κατά Ματθαίον, 14, 21 και 15, 38).
-Είναι ολοφάνερο ότι είχε και μαθητές γυναίκες (Κατά Λουκάν, 10, 39).
-Αποκαλεί μια θεραπευμένη απ΄ τον ίδιο γυναίκα «θυγατέρα του Αβραάμ» (Κατά Λουκάν, 13, 16).
-Όταν οι γονείς του Ιησού τον πήγαν στο ναό, προφήτεψαν εκεί, μπροστά τους, γι’ αυτόν όχι μόνο ένας άντρας ο Συμεών, αλλά και μία «προφήτις», η Άννα (Κατά Λουκάν, 2, 36-38).
-Χάρη σε μια Σαμαρείτιδα πολλοί από μια πόλη πίστεψαν στο Χριστό (Κατά Ιωάννην, 4, 39).
-Η γυναίκα του Πιλάτου όχι μόνο αντιλαμβάνεται την αθωότητα του Χριστού αλλά και ζητά απ’ τον άντρα της να μην του κάνει κακό (Κατά Ματθαίον, 27, 19).
-Μια γυναίκα, η Μάρθα, ομολογεί ότι ο είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού (Κατά Ιωάννην, 11, 27).
-Ο διάλογος του Χριστού με τη Σαμαρείτιδα είναι από τους πιο μεγάλους διαλόγους στην Κ.Δ. (20 στίχοι).
-Οι μαθητές του απορούν που μιλάει με γυναίκα (Κατά Ιωάννη, 4, 27).
-Επαινεί τη Μαρία που διαλέγει να τον ακούει και λέει ότι η μερίδα της δε θα της αφαιρεθεί (Κατά Λουκάν, 10, 41).
-Θεραπεύει μια αιμορροούσα (Κατά Ματθαίον, 9, 22-23), ανασταίνει την κόρη κάποιου (Κατά Ματθαίον, 9, 26), θεραπεύει την πεθερά του Πέτρου (Κατά Μάρκον 1, 31), θεραπεύει την κόρη μιας Χαναναίας (Κατά Ματθαίον, 15, 28), θεραπεύει μια άρρωστη (Κατά Λουκά, 13, 13-14).
-Πρώτα οι γυναίκες έμαθαν για την Ανάσταση (Κατά Λουκάν, 24, 4-8). Ο αναστημένος Χριστός εμφανίζεται και μιλά πρώτα σε γυναίκα (Κατά Ιωάννη, 20, 14 κ.ε.), κι ενώ οι γυναίκες πήγαν στους αποστόλους και τους είπαν για την Ανάσταση, οι απόστολοι θεώρησαν ανοησίες τα λόγια τους (Κατά Λουκά, 24, 12)
Πολλές πλευρές της στάσης του Ιησού προς τις γυναίκες είναι επαναστατικές συγκρινόμενες με αυτές των Ραββίνων. Έτσι ο Χριστός
1) δεν διαχωρίζει άντρες από γυναίκες, αφού δίδασκε και στα δύο φύλα, ενώ οι ραββίνοι δεν δίδασκαν σε γυναίκες.
2) δεχόταν να τον αγγίζουν «ακάθαρτες» γυναίκες, ενώ οι ραββίνοι όχι.
3) μιλούσε με γυναίκες δημόσια, ενώ οι Ιουδαίοι το απέφευγαν (Ταλμούδ, Aboth, 1, 5).
4) στις παραβολές του χρησιμοποιούσε γυναικεία παραδείγματα για καλό κι όχι για αποφυγή, σ’ αντίθεση με τους ραββίνους.
5) δεν υποτιμά τις γυναίκες. Η γνωστή φράση «Σ’ ευχάριστώ, Θεέ, που δεν μ’ έκανες Εθνικό ή γυναίκα» – την οποία ορισμένοι επαναλαμβάνουν ως κατηγορία κατά του Θεού της Π.Δ., δίχως να ξέρουν ποιος και πότε την είπε –, η οποία είναι του ραββίνου Ιούδα και προέρχεται από το Ταλμούδ (Tosephta Berakoth, 7, 18) κι όχι από την Παλαιά Διαθήκη, θα απορριπτόταν αμέσως από τον Ιησού.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι ο απόστολος Παύλος είχε διαφορετική και χειρότερη γνώμη από τον Ιησού για τις γυναίκες. Δεν φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο αν εξετάσουμε τα εξής ζητήματα σχετικά με τη γυναίκα:
- Ο Ιησούς, όπως είδαμε, σε αντίθεση με τους ραββίνους, δεν θεωρούσε ότι η συναναστροφή με γυναίκες οδηγεί απαραίτητα στην ακολασία, γι’ αυτό και συζητούσε με γυναίκες και δίδασκε σ’ αυτές. Ούτε ο απ. Παύλος φαίνεται να έχει την άποψη των ραββίνων, αφού μιλούσε με γυναίκες (πώς αλλιώς έμεινε στο σπίτι της Λυδίας και μιλούσε μαζί της; Πράξεις 16, 15 κ.ε.) και φυσικά τις αποκαλεί βοηθούς του και προφήτιδες.
- Ο Ιησούς είχε γυναίκες που ταξίδευαν μαζί του, το ίδιο κι ο απ. Παύλος (Α’ Κορινθίους, 9, 5).
- Ο Ιησούς ποτέ δεν αναφέρθηκε σε γυναίκα υποτιμητικά λόγω του φύλου της, το ίδιο κι ο απ. Παύλος, αφού τις είχε βοηθούς και συνεχώς κάνει λόγο για διάφορες γυναίκες που κόπιασαν γι’ αυτόν και τους συνεργάτες του (Προς Ρωμαίους, 16). Και φυσικά απορρίπτει τη διάκριση ανδρών και γυναικών, εθνικών και Ιουδαίων (Προς Γαλάτας, 3, 28).
Το ότι δεν γίνονται οι γυναίκες ιέρειες (γίνονται διακόνισσες) δεν συνιστά υποβιβασμό, γιατί απλούστατα η ιεροσύνη δεν είναι αξίωμα. Ο διαφορετικός στον καθένα καταμερισμός χαρισμάτων και δυνατοτήτων δεν συνιστά ανισότητα. Το ότι οι γυναίκες δεν γίνονται οικοδόμοι, ότι μυικά δεν είναι ισοδύναμες με τους άντρες δεν σημαίνει ότι είναι κατώτερα όντα. Το ότι οι άντρες δεν γεννούν παιδιά, όπως οι γυναίκες, επίσης δε σημαίνει ότι είναι κατώτεροι. Παρομοίως, το ότι δεν γίνονται ιέρειες, δεν σημαίνει ότι δεν είναι ίσες στην Εκκλησία. Άλλωστε, αν ήταν κάποια να γινόταν η πρώτη χριστιανή ιέρεια, αυτή θα ήταν η Παναγία. Τι σημαίνει το ότι δεν έγινε ιέρεια; Σημαίνει πως δεν είναι ανώτερη από κάθε άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, κι από τους αγγέλους, απλώς επειδή δεν ήταν ιέρεια, κι ότι όσοι άντρες πρώτοι χριστιανοί έγιναν ιερείς ήταν ανώτεροι από αυτήν; Αφού (δεν θέλησε και) δεν έγινε, δεν μπορεί η κάθε φεμινίστρια να πιστεύει ότι ο Χριστιανισμός οφείλει με το ζόρι να έχει ιέρειες, για να αποδείξει ότι θεωρεί ισότιμη τη γυναίκα. Άλλωστε, όπως είπαμε έχουμε αναφορές για «διακόνισσες» (Προς Ρωμαίους, 16, 1) και για «διακεκριμένους μεταξύ των αποστόλων» (Προς Ρωμαίους, 16, 7) και προφήτιδες. Το χάρισμα του «προφήτη» αναφέρεται δεύτερος σε σειρά, μετά το «απόστολος» και πριν το «διδάσκαλος» (Α’ Κορινθίους, 12, 29) . Η είσοδος στο ιερό των γυναικών απαγορεύεται, απλώς επειδή είναι λαϊκές-μη ιερείς. Ο ΞΘ’ κανόνας της ΣΤ’ Οικουμενικής Συνόδου απαγορεύει και στους άντρες, εκτός από τον αυτοκράτορα (επειδή ήταν ο πολιτικός αρχηγός του σώματος της Εκκλησίας), να εισέρχονται στο ιερό. Πού βρίσκεται ο μισογυνισμός;

94b Η ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ MACON

Οι Νεοπαγανιστές κάνουν λόγο για μια τοπική επισκοπική σύνοδο στην πόλη της Macon στη Γαλλία το 585, όπου συζητήθηκε αν η γυναίκα έχει ψυχή, και τελικά οι επίσκοποι αποφάσισαν ότι όντως έχει ψυχή η γυναίκα. Και φέρνουν αυτό το γεγονός ως απόδειξη του πόσο περιφρονεί ο Χριστιανισμός την γυναίκα, δίνοντάς της έπειτα από πολλή σκέψη την ανθρώπινη ιδιότητα. Και μάλιστα λέν ότι αυτή η σύνοδος έγινε πριν το σχίσμα των δυο εκκλησιών, άρα την δέχονται και οι Ορθόδοξοι. Όμως οι νεοπαγανιστές δεν ξέρουν ότι μια τοπική σύνοδος είναι έγκυρη από την Εκκλησία (πιστούς) μόνο εφόσον αυτή έχει εγκριθεί από μια επόμενη Οικουμενική Σύνοδο. Στο «Πηδάλιο», όπου υπάρχουν όλοι οι κανόνες από όλες τις εγκεκριμένες Ορθόδοξες συνόδους, οικουμενικές και τοπικές, δεν υπάρχει η σύνοδος αυτή του 585 της Macon. Άρα δεν θεωρείται ορθόδοξη, διότι οι Ορθόδοξοι ουδέποτε αναρωτήθηκαν στα σοβαρά αν η γυναίκα έχει ψυχή. Ότι υπήρξαν τοπικές σύνοδοι πρό του σχίσματος (1054) που όμως δεν θεωρούνται ορθόδοξες δεν είναι καθόλου παράξενο. Για παράδειγμα, το 809 ο Φράγκος βασιλιάς Καρλομάγνος συγκρότησε σύνοδο εν Ακυϊσγράνω, η οποία θέσπισε ως δόγμα το filioque. Θα πει κανείς νεοπαγανιστής ότι το φιλιόκβε είναι ορθόδοξο δόγμα;
Αλλά και η ίδια η σύνοδος της Macon, ανεξαρτήτως του αν είναι ορθόδοξη ή μη, ουδέποτε είχε ως αντικείμενό της ζήτημα εάν οι γυναίκες έχουν ψυχή. Στην πραγματικότητα, έχει δημιουργηθεί ένας μύθος γύρω από τη σύνοδο της Macon, τα πρακτικά της και τις αποφάσεις της. Ο μύθος αυτός πρωτοδημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα από κάποιον Johannes Leyser. Ο Johannes Leyser, λουθηρανός πάστορας από την περιοχή της Φραγκφούρτης στη Γερμανία, είχε γίνει στρατιωτικός ιερέας στον Δανέζικο στρατό και το 1676 είχε εκδόσει ένα βιβλίο με τον τίτλο Ο θρίαμβος της πολυγαμίας, στο οποίο εξηγούσε τα αγαθά του να έχει κανείς πολλές γυναίκες. Ζητώντας υποστήριξη στην άποψή του ότι οι γυναίκες ήταν κατώτερες, αποφάσισε να παραφράσει τις αποφάσεις της συνόδου της Macon. Έτσι, ο Leyser έγραψε: «Ανάμεσα στους άγιους πατέρες [της συνόδου] ήταν ένας που επέμενε ότι οι γυναίκες δεν μπορούν και δεν πρέπει να λέγονται άνθρωποι (homines). Το ζήτημα ήταν τόσο σημαντικό, ώστε συζητήθηκε δημόσια και με το φόβο Θεού. Τελικά, μετά από πολλή διαμάχη γι’ αυτό το ζήτημα, [οι επίσκοποι] κατέληξαν ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι.»
Φυσικά αυτό είναι τελείως λανθασμένο. Τα γραπτά πρακτικά της συνόδου της Macon δεν περιέχουν καμμιά τέτοια συζήτηση. Σε αυτά δεν περιέχεται καν ούτε η λέξη «γυναίκα» ούτε η λέξη «ψυχή». Αυτό που έκανε ο Leyser ήταν να παρερμηνεύσει την Ιστορία των Φράγκων, του αγίου Γρηγόριου της Τουρ. Ο Γρηγόριος ήταν επίσκοπος αυτής της πόλης τον έκτο αιώνα και έγραψε μια θαυμάσια ιστορία της περιοχής. Σε κάποιο σημείο της ιστορίας του μάς λέει για μια σύνοδο, χωρίς ωστόσο να εξηγήσει εάν αυτή ήταν η σύνοδος της Macon ή όχι. Ο Γρηγόριος γράφει: «Τότε πήρε το λόγο στη σύνοδο αυτή ένας επίσκοπος που ισχυρίστηκε ότι η γυναίκα δεν μπορεί να συμπεριληφθεί υπό τον όρο «άνθρωπος». Ωστόσο, αποδέχτηκε τα επιχειρήματα των άλλων επισκόπων και δεν επέμενε, διότι το ιερό βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης μάς λέει στην αρχή ότι, όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς, ωστόσο και για τους δύο χρησιμοποίησε τον όρο «άνθρωπος».» Συνεπώς αυτό που οι επίσκοποι συζήτησαν δεν ήταν το ζήτημα εάν οι γυναίκες έχουν ψυχή, αλλά το νόημα της λέξης «άνθρωπος». Δηλαδή ο Leyser είχε πλάσει μια μυθιστορία. Οι ανακρίβειές του συνεχίστηκαν από έναν Δανό καλβινιστή, τον Pierre Bayle, που έγραψε στο «Λεξικό» του (Dictionnaire): «ό,τι όμως βρίσκω ακόμη πιο παράξενο είναι ότι υπήρξε Σύνοδος, στην οποία στα σοβαρά ετέθη ως ζήτημα εάν οι γυναίκες είναι ανθρώπινα όντα, και αποφάσισε γι’ αυτό μόνο μετά από μακρά συζήτηση». Από αυτόν και μετά, τα παραμύθια περί χριστιανικής συνόδου, η οποία τάχα συνεκλήθη με σκοπό να συζητήσουν οι επίσκοποι για το αν οι γυναίκες έχουν ψυχή, ή συνόδου στην οποία δήθεν συζητήθηκε εάν οι γυναίκες έχουν ψυχή διαδόθηκαν και είναι πλέον κοινός τόπος. Όχι ότι επηρεάζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία όλα αυτά, αλλά η διαστρέβλωση κειμένων καθεαυτή είναι σύνηθες φαινόμενο.
Αντίθετα, οι νεοκατήχητοι, και οι ολίγο πριν το 585 ειδωλολάτρες και αιρετικοί Φράγκοι, που συγκρότησαν τη σύνοδο αυτή, συνηθισμένοι από τις πρότερες, παγανιστικές τους αντιλήψεις περί γυναίκας-ζώου, αναγκάστηκαν να κάνουν σύνοδο για να ξεκαθαρίσουν ό,τι είναι αυτονόητο για την Ορθοδοξία. Και λέμε «παγανιστικές αντιλήψεις περί γυναίκας», έχοντας ως παράδειγμα το Εργα και Ημέρες του Ησίοδου, όπου (στίχος 51 κ.ε.) ο Δίας διατάζει τον Ήφαιστο να πλάσει τη γυναίκα για τιμωρία των ανδρών. Στο ίδιο έργο, στίχος 375, διαβάζουμε : «όποιος γυναίκα εμπιστεύεται, απατεώνα εμπιστεύεται». Στη Θεογονία, στίχος 600 κ.ε., διαβάζουμε: «Έτσι ο Δίας που βροντάει ψηλά, έβαλε, ανάμεσα στους άντρες, για το κακό τους, τις γυναίκες, συντρόφισσες συμφοράς και αντί για καλό τους πόρισε κακό». Να λοιπόν ποιοι είναι αυτοί που έμαθαν τους Φράγκους να σκέφονται έτσι.

94c ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

Δυο αιώνες πριν την αιρετική σύνοδο της Macon, που αναρωτήθηκε αν η γυναίκα έχει ψυχή, ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων γράφει (Κατηχήσεις, 20) ότι η ψυχή της γυναίκας και η ψυχή του άντρα είναι ίσες (PG 33, 480C): «όμοιες είναι όλες οι ψυχές και των ανδρών και των γυναικών˙ μόνο τα μέλη του σώματος είναι διαφορετικά» («ὅμοιαι πᾶσαι αἱ ψυχαί εἰσιν ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν˙ τὰ γὰρ μέλη τοὺ σώματος διακέκρινται μόνον»).
Ο Άγιος Γρηγόριος ο Νανζιανζηνός καταφέρεται εναντίον των ισχύοντων νόμων του κράτους, που ευνοούσαν τους άνδρες και τιμωρούσαν τις γυναίκες (Λόγος ΛΖ’, 6 (PG 36, 289A)): «Για ποιο λόγο τιμωρούν τη γυναίκα ενώ συγχωρούν τον άνδρα; Και η μεν γυναίκα όταν προσβάλει την κοίτη του άντρα διαπράττει μοιχεία, και ο νόμος την τιμωρεί με βαριές ποινές γι’ αυτό, ενώ ο άντρας, όταν πορνεύει με άλλες γυναίκες, γιατί να μένει ατιμώρητος; Αυτή τη νομοθεσία δεν την δέχομαι και τη συνήθεια αυτήν την καταδικάζω. Άντρες ήταν εκείνοι οι οποίοι έκαναν τους νόμους, και γι’ αυτό η νομοθεσία στρέφεται κατά των γυναικών (...). Ο Θεός όμως δεν έκανε κάτι τέτοιο, αλλά είπε «Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου», που είναι εντολή πρώτη, «ώστε να σου πάνε όλα καλά» (Εξ. Κα’ 12). Και «όποιος κακολογεί τον πατέρα ή τη μητέρα του, να θανατώνεται» (Εξ. Κα’ 16). Και, «ευλογία πατρός στηρίζει τους οίκους των τέκνων, ενώ η κατάρα της μητρός εκριζώνει τα θεμέλια» (Σοφ. Σειράχ. Γ’ 9). Βλέπετε πόσο δίκαια είναι η νομοθεσία. Ένας είναι ο δημιουργός του άντρα και της γυναίκας και από μία σάρκα είναι και οι δύο. Προέρχονται από μία εικόνα και υπάρχει γι’ αυτούς ένας νόμος, ένας θάνατος και μία ανάσταση. (....) Πώς βγάζεις διαφορετικούς νόμους για σώμα όμοιο και ισάξιο;» «Ήμαρτεν η γυνή, τούτο και ο Αδάμ• αμφοτέρους ο όφις ηπάτησεν. Ου το μεν ασθενέστερον ευρέθη, το δε ισχυρότερον» (PG 36, 285). Γράφει επίσης ο συγγραφέας του Κατά Ιουλιανού, στον Λόγο ΛΖ’, 7: «Λέγεται ότι προέρχεται [ο Χριστός] από το σπέρμα Δαβίδ. Νομίζεις ενδεχομένως ότι με αυτό τιμάται ο άντρας; Γεννάται όμως από την Παρθένο και αυτό είναι υπέρ των γυναικών».
Άγιου Γρηγόριου Νύσσης, (PG 30, 33C): «Και η γυναίκα έχει το «κατ’ εικόνα Θεού» και ο άνδρας. Διότι είναι πλασμένες όμοιες οι φύσεις τους, και ίσες οι πράξεις τους και ίσες οι αμοιβές και ίση η τιμωρία τους.(..) Ξεπερνάει πολύ τον άντρα η γυναικεία φύση ως προς το καλό και την καρτερία» (...καὶ η γυνὴ ἔχει τὸ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» γεγενῆσθαι, καὶ ὁ ἀνήρ...Ὅμοιαι γὰρ αἱ φύσεις ἀμφοτέρων ἐπλάσθησαν, καὶ ἴσαι τούτων αἱ πράξεις, ἴσα τὰ ἔπαθλα, ἴση ἡ τούτων καταδίκη. Μὴ γὰρ προφασιζέσθω τὸ ἀσθενέστερον ἡ γυνή˙ ἐν γὰρ τῇ σαρκὶ τοῦτο˙ ἡ μέντοι ψυχὴ ἐπίσης τῇ ἀνδρεία τὴν οἰκείαν ἔσχηκε δύναμιν. Ἐπειδὴ οὖν ὁμότιμον τὸ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» εἰλήφασιν, ὁμότιμον ἔχουσι καὶ τὴν ἀρετήν, καὶ τὴν τῶν ἀγαθῶν ἔργων ἐπίδειξιν...Ὑπεραίρει γὰρ πολὺ καὶ τὴν ἀνδρείαν φύσιν ἡ τοῦ θήλεος περὶ τὸ ἐντατικὸν τοῦ καλοῦ καὶ καρτερικόν˙).
Μεγάλου Βασίλειου, Εις την μάρτυρα Ιουλίταν (PG 31, 241A): «Από τον κτίστην [το Θεό] η γυναίκα έγινε έτσι, ώστε εξίσου με τον άντρα να δέχεται την αρετή. Και πράγματι, δεν είμαστε καθ’ όλα συγγενείς με τους άντρες;» («Ἀρετῆς δεκτικὸν τὸ θῆλυ ὁμοτίμως τῷ ἄρρενι παρὰ τοῦ κτίσαντος γέγονε. Καὶ τί γὰρ ἢ συγγενεῖς τοῖς ἀνδράσι διὰ πάντων ἐσμέν;»).
Κλήμη Αλεξανδρέα, Παιδαγωγός, 1, 4, 10, 1 (Sources Chretiennes. T. 1-226) «...ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς...ἀναπνοή, ὄψις, ἀκοή, γνῶσις, ἐλπίς, ὑπακοή, ἀγάπη, ὅμοια πάντα˙ ὧν δὲ κοινὸς μὲν ὁ βίος, κοινὴ δὲ ἡ χάρις, κοινὴ δὲ καὶ ἡ σωτηρία, κοινὴ τούτων καὶ ἡ ἀρετὴ καὶ ἡ ἀγωγή....κοινὸν οὖν καὶ τοὔνομα ἀνδράσιν καὶ γυναιξὶν ὁ ἄνθρωπος».
Κάνουν λόγο και για τον Χρυσόστομο. Ο Χρυσόστομος τόσο πολύ υποστήριζε την ισότιμία άντρα και γυναίκας, ώστε έγραψε: «Όπου απαιτείται σωφροσύνη και σεμνότητα, τίποτε δεν έχει ο άνδρας περισσότερο από τη γυναίκα, αλλά όμοια με αυτήν τιμωρείται (...) Την πήρες συνοδοιπόρο, σύντροφο της ζωής και ελεύθερη και ισότιμη» (Περί αποφυγής της πορνείας, 4) και «Αν όμως λέγεις ότι και αυτή πάσχει από αθεράπευτη αρρώστεια και ότι παρ’ όλο που τη φρόντισες πολύ εξακολουθεί να έχει τις δικές τις συνήθειες, ούτε έτσι πρέπει να τη διώξεις» (Περί του ποίας δει άγεσθαι γυναίκας, 3), αρνούμενος να δικαιολογήσει ακόμη και τον άντρα που χώριζε τη σύζυγο επειδή αυτή ήταν τάχα δύστροπη ή άρρωστη. Φυσικά ο Χρυσόστομος, όπως και άλλοι Πατέρες, αρνείται το (φυσιολογικό για τα παγανιστικά ήθη της εποχής του) μονομερές δικαίωμα του άντρα στη μοιχεία: «Το σώμα του άντρα δεν ανήκει στον άνδρα αλλά στην γυναίκα. Ας της διατηρεί λοιπόν ακέραιο το κτήμα και ούτε να της το μειώνει ούτε και να της το καταστρέφει» (Περί αποφυγής της πορνείας, 4). Ο Χρυσόστομος τονίζει ότι η κατάσταση της ανισότητας άντρα-γυναίκας δεν είναι φυσική: «Όταν επλάσθη η γυνή δεν υπετάγη εξ αρχής˙ ούτε όταν επαρουσίασεν αυτήν ο Θεός εις τον άνδρα, ούτε αυτή ήκουσε τίποτε τέτοιον από τον Θεόν, ούτε ο ανήρ είπε τίποτε τέτοιον προς αυτήν˙ αλλ’ είπεν είναι οστούν από τα οστά του και σάρξ από τας σάρκας του˙ πουθενά δεν είπε τίποτε δι’ εξουσίαν, ούτε δι’ υποταγή εις αυτήν» (Λόγος κστ’ εις την Α’ Προς Κορινθίους, 3). Ο Χρυσόστομος απαγορεύει στους άντρες να χρησιμοποιούν τη σωματική τους δύναμη επί των γυναικών. «Μη γένοιτο [να δέρνεται η γυναίκα]˙ διότι αυτό είναι μέγιστη ατιμία, όχι δι’ αυτήν που δέρεται αλλά δι’ αυτόν που δέρει. (..) Και τι λέγω εγώ δια την γυναίκα; Ούτε δούλην θα ήτο ανεκτόν εις άνδρα ελεύθερον να κτυπά και να χειροδική εις αυτήν. Εάν δε είναι μεγάλη εντροπή δια τον άνδρα το να κτυπήση δούλη, πολλή περισσότερον το να σηκώση το χέρι εναντίον ελευθέρας γυναικός» (Λόγος κστ’ εις την Α’ Προς Κορινθίους, 10). Ακόμα και για την κακομεταχείριση που υφίσταντο τότε οι δούλες διαμαρτυρόταν ο «μισογύνης» Χρυσόστομος. Έχουν κατηγορήσει τον Χρυσόστομο, πως δε βρίσκει τίποτε καλό στη γυναίκα. Προφανώς δεν διάβασαν τίποτε από τα έργα του. Να τι λέει κάπου: «Είναι αλήθεια ότι αι παρθένοι είναι περισσότεροι μεταξύ των γυναικών, η σωφροσύνη είναι μεγαλυτέρα εις εκείνας˙ κανένα αισχρόν λόγον δε θα ημπορούσεν η γυναίκα να προφέρη τόσον γρήγορα. Ειπέ μου[,άντρα,] λοιπόν, διατί αισχρολογείς εσύ; Μη μου ειπής βέβαια, σε παρακαλώ, τα πολύ γνωστά, ότι δηλαδή το γένος των γυναικών είναι φιλόκοσμον και έχει το ελάττωμα αυτό. Αλλά και εις αυτό νικάτε σεις οι άνδρες. (...) Δεν μεγαλοφρονεί ο άνδρας τόσον δια την χρυσήν ζώνην όσο δια το ότι η γυναίκα του φορεί χρυσά κοσμήματα. Συνεπώς είσθε [οι άνδρες] αίτιοι και δι’ αυτό σεις. (...) Πολύ περισσότερον αρμόζει εις την γυναίκα να στολίζεται, παρά εις τον άνδρα. (...) Έχουν αι γυναίκες κάτι το ματαιόδοξον, αλλ’ αυτό είναι κοινόν και εις τους άνδρας˙ είναι κάπως οργιλαί, και αυτό είναι κοινόν. Εκείνα όμως, εις τα οποία πλεονεκτούν, δεν είναι καθόλου κοινά» (Ομιλία ιγ’ εις την Προς Εφεσίους, 4). Ο Χρυσόστομος εδώ «αδειάζει» τους άντρες που κατηγορούν το γυναικείο φύλο. Σε μια άλλη ομιλία του ο Χρυσόστομος θέλει να φέρει ως παράδειγμα μια σύζυγο που έχει όλα τα ψυχικά ελαττώματα, αν και διαπιστώνει ότι δε θα ήταν δυνατόν να υπάρξει τέτοια γυναίκα˙ ωστόσο, επειδή αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι θα αναρωτηθούν γιατί διάλεξε μια φανταστική γυναίκα κι όχι έναν φανταστικό άντρα, ως παράδειγμα, γράφει (Ομιλία λ’, εις το Κατά Ματθαίον, 5): «Υπάρχουν και άνδρες που είναι πολύ χειρότεροι από παρόμοιαν γυναίκαν. Επειδή όμως έχει ανατεθή η φροντίς εις τους άνδρας, δια τούτο κατ’ αρχήν φανταζόμεθα γυναίκα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι εις αυτήν πλεονάζει η κακία. Διότι είναι δυνατόν να εύρη κανείς και πολλά ελαττώματα μεταξύ των ανδρών, τα οποία δεν υπάρχουν εις τας γυναίκας, όπως επί παραδείγματι η ανδροφονία (...) και πολλά παρόμοια. Μη νομίσητε λοιπόν ότι το κάνω αυτό δια να εξευτελίσω το γυναικείον φύλον˙ δεν είναι δυνατόν να συμβαίνη αυτό, όχι δεν είναι». Είναι μισογυνισμός αυτό; Ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος μάλιστα καυτηριάζει την αμαρτωλή ανδρική φύση σε ομιλίες, όπως η Περί του πώς δει πολιτεύεσθαι, καθώς αναφέρει πολλά αντρικά αμαρτήματα. Δεν διστάζει να παρομοιάσει τους άνδρες με άγρια θηρία που διψάνε για αίμα, εξαιτίας των αγαπημένων τους παραπτωμάτων, δηλαδή τη φιληδονία, την απανθρωπία, τη βία, την οργή, τη λαιμαργία και άλλα. «Δια την σωφροσύνην της γυναικός είσαι τόσο λεπτολόγος, ώστε γίνεσαι σχολαστικός και υπερβολικός και δεν της επιτρέπεις ούτε τας πλέον απαραιτήτους εξόδους˙ εις τον εαυτόν σου όμως νομίζεις ότι όλα επιτρέπονται. Δεν σου τα επιτρέπει όμως ο Παύλος, ο οποίος δίνει την ιδίαν εξουσίαν και εις την γυναίκαν» (Ιω. Χρυσόστομου, Ομιλία ζ’ εις το Κατά Ματθαίον, 7). Ο Χρυσόστομος επίσης γράφει (Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 2): «Ποια σύζευξη υπάρχει, όταν η γυναίκα τρέμη τον άνδρα;» και (Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 5): «και ο άνδρας, αν δε φοβήται η γυναίκα, όμως ας αγαπά» και (Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 6): «Ούτε ο άνδρας να πιστεύη εύκολα τα λεγόμενα εναντίον της γυναικός του. (...) Και αν ακόμη σε κατηγορή η γυναίκα, να μη δυσανασχετής˙ η ενέργειά της αυτή είναι δείγμα φιλίας, όχι απογνώσεως˙ αι κατηγορίαι της είναι δείγμα θερμής φιλίας και θερμής διαθέσεως και φόβου» και ακόμη (Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 8): «Να αποδεικνύεσαι ότι θεωρείς περί πολλού την προς αυτήν συνουσίαν, και ότι θέλεις να ευρίσκεσαι περισσότερον δι’ αυτήν εις το σπίτι, παρά εις την αγοράν˙ και να την προτιμάς από όλους τους φίλους και τα παιδιά που εγεννήθησαν από αυτήν, και αυτά να τα αγαπάς εξ αιτίας αυτής». Ο Χρυσόστομος γράφει: «... για να γνωρίσετε καλά πως οι γυναίκες δεν είναι μόνο πιο γενναίες από τους άνδρες, αλλά και σ’ αυτήν, όπως θα μπορούσαμε να πούμε, την απάθεια των αγγέλων φθάνουν. (...) λέγοντας [ο Παύλος] έτσι • "χαιρετήστε την Πρίσκιλλα και τον Ακύλα". Πρόσεχε και εδώ πάλι τη γυναίκα να λάμπει. Αν και ήταν ζευγάρι, η γυναίκα όμως τοποθετήθηκε μπροστά από τον άνδρα. Γιατί δεν είπε "τον Ακύλα και την Πρίσκιλλα", αλλά "την Πρίσκιλλα και τον Ακύλα"» (Ομιλία λεχθείσα εν των ναώ της Αγίας Ειρήνης, 3 και 4).
Ο Χρυσόστομος ζητά από τη γυναίκα να συμβουλεύει και να διδάσκει το σύζυγό της. «Δια τούτο συμβουλεύω την γυναίκα αυτό να θέτη ωσάν έργο της και να συμβουλεύει το πρέπον. (...) Και κατά τους χρόνους δε εκείνους γνωρίζομεν την Περσίδα και τη Μαριάμ και την Πρίσκιλλαν που ανέλαβαν αποστολικόν έργον, τας οποίας πρέπει και σεις [=οι γυναίκες] να μιμηθείτε, και όχι μόνον με λόγια, αλλά και με έργα να διδάσκετε τον σύζυγον» (Υπόμνημα εις το κατά Ιωάννην, ομιλία ξα’, 4). Τέλος ο Χρυσόστομος γράφει (Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 2): «να μην αποστραφής την γυναίκαν εξ αιτίας της ασχημίας της».
Ο Κοσμάς ο Αιτωλός γράφει (Διδαχή Α2): «Ακόμη να προσέχετε οι άντρες να μη κοιτάζετε τις γυναίκες σας με άγριον μάτι δια πολλές αιτίες μάλιστα πως δεν κάνουν παιδιά και λέγετε τάχα πως έχετε κατάραν». Επίσης (Διδαχή Α1) «Πρέπει και εσύ, ω άνδρα αδελφέ μου, να μην μεταχειρίζεσαι την γυναίκα σου ωσάν σκλάβα, διατί πλάσμα του Θεού είναι και εκείνη, καθώς είσαι και εσύ» και «Άκουγε, αδελφέ μου, της γυναικός σου την συμβουλήν και, αν ειναι καλή, κάμε τη, ειδέ και δεν είναι καλή, μην την κάμης». Ο Κοσμάς ο Αιτωλός συμβουλεύει να μην δυσανασχετούν οι σύζυγοι με θηλυκά παιδιά (Διδαχή Β’): «να μην προτιμάτε τα αρσενικά παιδιά σας από τα θηλυκά, διατί όλα πλάσματα του Θεού είναι». «Και να μην το κάμνετε καθώς το έκαμεν ένας τρελλός και ανόητος˙ διατί δεν έκαμεν η γυναίκα του παιδιά, την εχώρισε και επήρε άλλη, και άλλος πάλιν διατί δεν του έκαμνε η γυναίκα του αρσενικά παιδιά, μονο θηλυκά, την εχώρισε». Επίσης, ο Κοσμάς ο Αιτωλός αρνείται τον γάμο της κοπέλας με το ζόρι, αν αυτή δεν συναινούσε: «Ομοίως ρώτα και την νύμφη: Θέλεις εσύ, Μαρία, τον Ιωάννη δια άνδρα (...) και ωσάν ειπή πως δεν τον θέλει, ο παπάς να μη βάλη χέρι να τους στεφανώση, διατί κολάζονται. Αν είναι με το θέλημα και των δύο, ετότες να τους στεφανώση». Ο Άγιος απευθύνεται στον άντρα (Διδαχή Ε’): «κι αν καμμίαν φοράν σου φταίη η γυναίκα σου, μην την ξεσυνερίζεσαι και να στοχάζεσαι και τα καλά της γυναικός σου και όχι μόνον τα κακά και να στοχάζεσαι και τα κακά τα εδικά σου». Η αξία των γυναικών δεν ειναι κατώτερη των αντρών (Διδαχή Β’): «Ευρίσκονται πολλές γυναίκες, όπου είναι καλύτερες και από τους άντρες. Ανίσως και θέλετε οι άντρες να ήστενε καλύτεροι από τις γυναίκες, πρέπει να κάμνετε και έργα καλύτερα από εκείνες».
Λάθος είναι να παρανοούνται εκκλησιαστικές απόψεις. Π.χ. ο ΙΓ’ κανονάς της εν Γάγγρα τοπικής συνόδου απαγορεύει στις γυναίκες να φοράν ανδρικά ρούχα. Το νόημα του κανόνα είναι ότι δεν μπορούσε να γίνει από το Χριστιανισμό αποδεκτή η.. τραβεστί εμφάνιση. Λάθος είναι η άποψη ότι η γυναίκα είναι «μηχανή παραγωγής ανθρώπων» κι ότι έτσι μόνο σώζεται. Αυτό είναι παρερμηνεία της Α’ Προς Τιμόθεο 2, 15. Εκεί δεν λέει ότι μόνο δια της τεκνογονίας σώζεται η γυναίκα.

94d ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ

Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη εξ αρχής υποδηλώνεται η ισότητα της γυναίκας με τον άντρα. Η γυναίκα είναι «ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων» και «σάρξ ἐκ τῆς σαρκός» του Αδάμ (ΓΕΝΕΣΗ Β’, 23). Δεν δημιουργείται από ένα διαφορετικό και κατώτερο υλικό, αλλά από το υλικό (το σώμα) του άντρα. Η γυναίκα δημιουργείται ως βοηθός (ΓΕΝΕΣΗ Β’, 20). «Βοηθός» δεν σημαίνει σε καμμια περίπτωση «δούλος» ή «υπηρέτης», γιατί αυτή η λέξη (ezer στο αρχικό εβραϊκό κείμενο) χρησιμοποιείται ακόμη και για τον ίδιο το Θεό (Έξοδος ιη’4, Δευτερονόμιον λγ’ 29, Ψαλμοί λβ’ 20, Ψαλμοί ξθ’ 6, Ψαλμοί ρμε’ 5). Η δημιουργία της γυναίκας από το πλευρό υποδηλώνει την ισοτιμία. Αν δημιουργόταν από υψηλώτερο ή από χαμηλώτερο σημείο, θα ήταν ανώτερη ή κατώτερη, αντίστοιχα, του άντρα. Επίσης η γυναίκα δημιουργείται ούτε από μπροστά ούτε από πίσω του Αδάμ, για να μη φανεί ότι η γυναίκα προηγείται ή έπεται του άντρα. Δημιουργήθηκε από την πλευρά, για να φανεί ότι άντρας και γυναίκα είναι πλάι-πλάι, ισότιμοι. Πολύ σημαντικό είναι ότι ο Θεός, κατά τη διάπλαση της γυναίκας, θέτει τον Αδάμ σε ύπνωση, ώστε αυτός να μη συμμετέχει καθόλου στη δημιουργία της. Διότι, αν τυχόν συμμετείχε ο Αδάμ – ακόμη κι αν απλώς συγκατάνευε στη λήψη της πλευράς του, ξύπνιος – αυτό θα έδειχνε την ανωτερότητά του έναντι της γυναίκας, αφού αυτός θα την είχε (συν)δημιουργήσει. Ο προφήτης Μαλαχίας, κατηγορώντας τους Εβραίους, τους λέει (ΜΑΛΑΧΙΑΣ Β’, 15) ότι δεν είναι άλλος ο Θεός που έφτιαξε τον άντρα κι άλλος ο Θεός που έφτιαξε τη γυναίκα, αλλά ο ίδιος με το θείο εμφύσημα (οὐκ ἄλλος ἐποίησε, καὶ ὑπόλειμμα πνεύματος αὐτοῦ).
Αργότερα, η Ισραηλίτισσα Δεββώρα είναι προφήτισα και κριτής (όπως οι άντρες Κριτές), δηλαδή αρχηγός – αν και γυναίκα – των Ισραηλιτών: καὶ Δεββώρα γυνὴ προφῆτις γυνὴ Λαφιδώθ, αὕτη ἔκρινε τὸν ᾿Ισραὴλ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ. (ΚΡΙΤΑΙ Δ’ 4) Απόκαλείται επιπλέον μητέρα του Ισραήλ: ἐξέλιπον δυνατοὶ ἐν ᾿Ισραήλ, ἐξέλιπον, ἕως οὗ ἀνέστη Δεββώρα, ἕως οὗ ἀνέστη μήτηρ ἐν ᾿Ισραήλ. (ΚΡΙΤΑΙ Ε’ 7). Επίσης στο Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΑ’, 3 διαβάζουμε ότι η μητέρα ενός πρώην βασιλιά, η Γοθολία, βασίλεψε η ίδια, μόνη της, στο βασίλειο του Ιούδα – μιλάμε για τα έτη 845-840 π.Χ. – και πουθενά δεν αναφέρεται ότι ο λόγος της εκθρόνισής της ήταν το φύλο της. Να αναφέρουμε, για μια ακόμη φορά ότι τρία βιβλία της Π.Δ. φέρουν ονόματα γυναικών (Ρουθ, Εσθήρ, Ιουδήθ). Υπάρχουν κι άλλες προφήτιδες όπως η Μαριάμ (ΕΞΟΔΟΣ ΙΕ’ 20) ή η Ολδά (Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΒ’ 14). Ενώ ακόμη και στο υπανάπτυκτο Ισραήλ υπήρξε γυναίκα ηγέτις, ενώ στη χριστιανική Ρωμανία υπήρξαν 3-4 Αυτοκράτειρες, στην πολυθεϊστική Κλασσική Ελληνική Αρχαιότητα δεν έχουμε ούτε μία βασίλισσα. Όπως βλέπουμε από την Παλαιά Διαθήκη:
-Η γυναίκα ρωτά το Θεό απευθείας, δίχως τη διαμεσολάβηση του άντρα της˙ ο Θεός της απαντά απευθείας, δίχως να έχει μεσολαβητή το σύζυγό της (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕ’, 22-23).
-Ο Θεός ακούει τις γυναίκες όπως και τους άντρες (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Λ’ 17 καὶ ἐπήκουσεν ὁ Θεὸς Λείας). Ο Θεός κάνει διάλογο με γυναίκες (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7 κ.ε.).
-Ο Θεός εμφανίζεται και σε γυναίκες (π.χ. ΚΡΙΤΑΙ ΙΓ’ 3). Η πρώτη εμφάνιση του «αγγέλου του Κυρίου» (του Λόγου) είναι σε γυναίκα, την Αγάρ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’ 7).
-Ο Θεός παρομοιάζει τον εαυτό του με γυναίκα-μητέρα, προκειμένου να δείξει την αγάπη του προς το λαό του, π.χ. ΗΣΑΐΑΣ ΞΣΤ’, 13 ὡς εἴ τινα μήτηρ παρακαλέσει, οὕτως κἀγὼ παρακαλέσω ὑμᾶς˙ ΗΣΑΐΑΣ ΜΘ’, 15 μὴ ἐπιλήσεται γυνὴ τοῦ παιδίου αὐτῆς τοῦ μὴ ἐλεῆσαι τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας αὐτῆς; εἰ δὲ καὶ ταῦτα ἐπιλάθοιτο γυνή, ἀλλ᾿ ἐγὼ οὐκ ἐπιλήσομαί σου, εἶπε Κύριος. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιεί για τον Ισραήλ την παρομοίωση της κοπέλας-θυγατέρας του, π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΔ’, 17 καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦτον· καταγάγετε ἐπ’ ὀφθαλμοὺς ὑμῶν δάκρυα ἡμέρας καὶ νυκτός, καὶ μὴ διαλιπέτωσαν, ὅτι συντρίμματι συνετρίβη θυγάτηρ λαοῦ μου καὶ πληγὴ ὀδυνηρὰ σφόδρα. Επίσης, παρομοιάζει τον Ισραήλ με τη γυναίκα-σύζυγό του, π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ Γ’, 20 πλὴν ὡς ἀθετεῖ γυνὴ εἰς τὸν συνόντα αὐτῇ, οὕτως ἠθέτησεν εἰς ἐμὲ ὁ οἶκος ᾿Ισραήλ, λέγει Κύριος. Δεν θα χρησιμοποιούσε, μέσω των προφητών του, ο (υποτιθέμενος ανδρικός) Θεός τέτοιες παρομοιώσεις, αν δεν εκτιμούσε τη γυναίκα.
-Η κοπέλλα ρωτιέται (δεν την διατάζουν ούτε την αναγκάζουν) από την οικογένειά της , αν θέλει να αναχωρήσει για τη χώρα του μνηστήρα της. (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΔ’ 57- 58). Ο Θεός ορίζει οι ανύπαντρες κοπέλες, που είναι ορφανές από πατέρα, να παντρευτούν η καθεμιά όποιον της αρέσει (οὗ ἀρέσκῃ ἐναντίον αὐτῶν, ἔστωσαν γυναῖκες), αρκεί αυτός να είναι από την ίδια φυλή, ώστε να μην μεταβιβάζεται η πατρική περιουσία από τη μια φυλή σε άλλη (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΣΤ’, 6-7).
-Υπάρχουν εδάφια τα οποία μιλούν (όχι επικριτικά) για το στολισμό μιας γυναίκας και κοπέλας (π.χ. ΙΕΡΕΜΙΑΣ Β’, 32).
-Ο Θεός δίνει δίκαιο σε κοπέλλες που ζητούσαν την περιουσία του πατέρα τους, λέγοντας πως αν κάποιος δεν έχει γιο και πεθάνει, η κόρη του προηγείται στη σειρά από τον αδερφό του (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΖ’, 8 –9).
-Η σύζυγος έχει το δικαίωμα να δίνει στο παιδί της, ζώντος του πατέρα, όνομα (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ Δ’, 25˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ’, 32).
-Η σύζυγος προτρέπει τον άντρα της να κοιμηθεί με τη δούλη τους κι αυτός υπακούει (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’, 2). Ο Θεός λέει στο σύζυγο να υπακούσει στη γυναίκα του, σε όλα όσα του πει (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’ 12).
-Η σύζυγος έχει δικαίωμα λόγου στην εκλογή συζύγου του παιδιού της κι ο σύζυγός της την ακούει (π.χ. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΖ’, 46 κ.ε.).
-Η γυναίκα συνιστά νομικώς αξιόπιστο μάρτυρα κατηγορίας, όπως ακριβώς είναι ο άντρας, διότι ορίζεται πως κάθε καταδικαστική απόφαση πρέπει να στηρίζεται σε μαρτυρία δύο ή τριών μαρτύρων (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΘ’, 15), ενώ ταυτόχρονα ορίζεται πως για την καταδίκη ενός απειθούς γιού είναι αρκετή η μαρτυρία του πατέρα και της μητέρας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ’, 20). Αν η σύζυγος, η γυναίκα, δεν θεωρούνταν αξιόπιστος μάρτυρας, δεν θα αρκούσε η μαρτυρία του πατέρα. Ισότητα άντρα και γυναίκας ως προς την μαρτυρία, λοιπόν.
-Η άτεκνη χήρα κληρονομεί την περιουσία του άντρα της και έχει δικαίωμα να την πουλήσει (ΡΟΥΘ Δ’, 3 και 9). Οι γυναίκες κατείχαν δούλους (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ’, 24, 29).
-Ο Θεός της Π.Δ. ορίζει ότι όποιος είναι νιόπαντρος δε θα λάβει μέρος σε πόλεμο και δε θα του επιβληθεί κανένα άλλο δημόσιο καθήκον, ώστε να μείνει ελεύθερος επί ένα έτος σπίτι του, για να δώσει χαρά στη σύζυγό του. (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΔ’ 5 Ἐὰν δέ τις λάβῃ γυναῖκα προσφάτως, οὐκ ἐξελεύσεται εἰς πόλεμον, καὶ οὐκ ἐπιβληθήσεται αὐτῷ οὐδὲν πρᾶγμα˙ ἀθῷος ἔσται ἐν τῇ οἰκίᾳ αὐτοῦ ἐνιαυτὸν ἕνα, εὐφρανεῖ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, ἣν ἔλαβεν.). Όχι για να απολαύσει ο στρατεύσιμος νιόπαντρος τη σύζυγός του, αλλά για να απολαύσει αυτή τον σύζυγό της, απαλλάσσεται αυτός από στρατιωτικές υποχρεώσεις.
-Ο Θεός της Π.Δ. απαγορεύει τόσο την ύπαρξη πορνών (για τις γυναίκες), πορνεύοντων (για τους άντρες), ιερόδουλων και προαγωγών, ώστε να αποτρέπεται ο εξευτελισμός της γυναίκας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’ 18).
-Ο Θεός είχε αποκλείσει για πάντα τους Μωαβίτες από το να γίνουν λαός του (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’, 4). Η μία και μοναδική εξαίρεση ήταν μια γυναίκα, η Μωαβίτισσα Ρουθ.
-Όπως κάθε άντρας που έχει ρεύση (εξέρχεται σπέρμα) είναι ακάθαρτος για όσο συμβαίνει αυτό και όποιος τον αγγίξει είναι ακάθαρτος ώς την εσπέρα (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΕ’, 7), ακριβώς το ίδιο, όποια γυναίκα έχει περίοδο είναι ακάθαρτη κατά την περίοδο της ρύσης και όποιος την αγγίξει είναι ακάθαρτος το ίδιο διάστημα, ώς την εσπέρα (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΕ’, 19).
-Ο Θεός καθιερώνει απόλυτη ισότητα στην τιμή που αποδίδουν τα παιδιά στον πατέρα κα τη μητέρα τους (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’,15).
-Ο Θεός ορίζει ίδια μεταχείριση για τον δούλο και την δούλα (ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’, 26 - 27).
-Ο Θεός ορίζει το ίδιο χρονικό διάστημα (7 έτη) για την απελευθέρωση του δούλου ή της δούλας (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΕ’, 12), καθιερώνοντας ισότητα και σ’ αυτό ακόμη το ζήτημα.
-Αν κάποιος είχε τάξει τον εαυτό του στο Θεό και ήθελε να απαλλαγεί από αυτό το τάξιμο, η αξία για τον άντρα ήταν 50 «δίδραχμα» (shekel) αργυρίου προσφορά στο Ναό, ενώ για τη γυναίκα 30 (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΖ’, 3,4), δηλαδή η γυναίκα μπορούσε να απαλλαγεί πιο εύκολα από τον άντρα – χωρίς αυτό να υποτιμά την αξία της, αφού οι δούλοι κι οι δούλες είχαν την ίδια αξία.
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για το φόνο ανδρός και γυναίκας, γιού και κόρης (π.χ. ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’, 28 -32).
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για άντρα και γυναίκα, αν αυτοί αποστατήσουν από αυτόν. (π.χ. ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ Κ’, 27 · ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΖ’, 2- 5).
-Ο Θεός ορίζει την ίδια τιμωρία για τον άντρα ή τη γυναίκα που μοιχεύει (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’, 22). Μάλιστα ο άντρας που βιάζει ανυπεράσπιστη κοπέλα θανατώνεται, ενώ σ’ αυτήν δεν επιβάλλεται καμμία τιμωρία (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’ 25-26). Επιπλέον, ο σύζυγος που, επειδή θέλει να χωρίσει, συκοφαντεί την γυναίκα του, αλλά αποδειχτεί ψεύτης, πληρώνει πρόστιμο επειδή διέβαλε και εξευτέλισε το όνομά της και δε μπορεί να τη διαζευχτεί ποτέ (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΒ’, 19).
-Ο Θεός ορίζει την ίδια διαδικασία εξιλασμού και άφεσης των αμαρτημάτων για τον άντρα και τη γυναίκα (π.χ. ΑΡΙΘΜΟΙ Ε’, 6 - 7).
-Ο Θεός απαγορεύει στον γονιό να εκπορνεύσει την κόρη του (ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΘ’, 29).
-Ο Θεός της Π.Δ. διέταζε τους Ισραηλίτες, ότι αν σε κάποιον του αρέσει κάποια από τις αιχμάλωτες ξένου έθνους, οι οποίες πάρθηκαν με νικηφόρο πόλεμο και θέλει να την λάβει ως γυναίκα, πρώτα θα περιμένει ένα μήνα και ύστερα θα έχει σχέσεις μαζί της. Αν πάλι, έπειτα ο Ισραηλίτης άντρας θελήσει να τη χωρίσει, υποχρεούται να της χαρίσει την ελευθερία και με κανένα τρόπο δε θα την πουλήσει ως δούλη (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ’, 13-14).
-Οι γυναίκες παίζουν σημαντικό κι όχι παθητικό ρόλο στην ιστορία της Π.Δ. π.χ. οι Αιγύπτιες μαίες αρνούνται να σκοτώνουν τα αρσενικά νεογέννητα παιδιά των Εβραίων, γι’ αυτό κι ο Θεός τις ευεργετεί (ΕΞΟΔΟΣ Α’, 21)˙ η Ρεβέκκα με τέχνασμα κατορθώνει ο Ιακώβ να πάρει τις ευλογίες του Ισαάκ˙ χάρη στην Δεββώρα οι Ισραηλίτες νικούν τους εχθρούς τους˙ η Εσθήρ σώζει όλους τους Εβραίους της Περσικής αυτοκρατορίας. Υπάρχουν τρία βιβλία της Π.Δ. που τιτλοφορούνται με ονόματα κοινών γυναικών. Η γνωστή φράση «Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που μ’ έκανες άντρα και όχι γυναίκα» δεν υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη αλλά στο πολύ κατοπινό και μη χριστιανισκό Ταλμούδ, και συνεπώς κάποτε θα πρέπει οι λαλίστατοι κατήγοροι του Χριστιανισμού να μάθουν ποιος λέει τι (όπως και για το ρητό «πίστευε και μη ερεύνα» που επίσης δεν υπάρχει στην Αγία Γραφή!). Και για την θέση της γυναίκας στην πολυθεϊστική αρχαιότητα ισχύουν τα παρακάτω:

[inanm7]

94e ΠΡΟΓΑΜΙΑΙΟ» ΣΕΞ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΟΛΥΘΕΐΣΤΡΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ;

Εξεπίτηδες έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως τάχα στην Αρχαία Ελλάδα όλα ήταν ελεύθερα, όπως τώρα. Στην Αρχαία Ελλάδα «τα κορίτσια δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ελεύθερα και να συναναστρέφονται τους νέους. Η μόνη κανονική ευκαιρία για να βγούν τα κορίτσια από το σπίτι ήταν μερικές θρησκευτικές γιορτές που παρευρίσκονταν στη θυσία και λάβαιναν μέρος στην πομπή καθώς βλέπουμε στη ζωφόρο των Παναθηναίων στην Παρθενώνα. Οπωσδήποτε θα έπρεπε μερικές κοπέλλες να μάθαιναν να τραγουδούν και να χορεύουν, για να λαβαίνουν μέρος στους θρησκευτικούς χορούς. Οι χοροί όμως των των κοριτσιών και των αγοριών ήταν πάντα χωριστοί κατά πολύ αυστηρό τρόπο» (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 75).
Κορίτσια που είχαν γενετήσια επικοινωνία προ του γάμου, μπορούσε ο πατέρας τους να τα πουλήσει στο σκλαβοπάζαρο (Πλούταρχου, Σόλων 23, 2). Αληθοφανέστερη φαίνεται η αφαίρεση ορισμένων δικαιωμάτων, την οποία παραδίδει ο Αισχίνης (Αισχ. I, 183). Τα κορίτσια αυτά δεν έπρεπε να φορούν κανένα στολίδι κι ούτε να επισκέπτονται κανένα ιερό. Αν παρέβαιναν αυτές τις απαγορεύσεις, τότε ο καθένας μπορούσε να τα δείρει και να τα κακοποιήσει, εφόσον αυτό δεν είχε ως συνέπεια τραυματισμούς ή και το θάνατο (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 59). Ο Αισχίνης μάς παραθέτει τα ήθη των Αρχαίων Αθηναίων πατεράδων: «Όταν κάποιος πολίτης ανακάλυψεν ότι η κόρη του είχε διαφθαρή και δεν εφύλαξε καλώς την αρετήν της μέχρι της ημέρας του γάμου της, την έκλεισε μέσα σ’ ένα έρημο σπίτι του οποίου έκτισε όλα τα ανοίγματα, μαζί με ένα άλογο, που προδήλως επρόκειτο να την σκοτώση φυλακισμένο μαζί της. Ο τόπος αυτού του σπιτιού σώζεται ακόμη, μέσα εις την πόλιν σας, και καλείται και σήμερα "Τόπος του κοριτσιού και του αλόγου"» (Αισχίνη, Κατά Τιμάρχου, 182). Τα παραπάνω είναι αφιερωμένα σε εκείνους που διατυμπανίζουν την «ελεύθερη απόλαυση του σεξ» στην πολυθεϊστική αρχαιότητα, σε αντίθεση με την χριστιανική εποχή που ήρθε και τάχα απαγόρευσε τα πάντα. Είπαμε, δεν είναι όλες οι κοινωνίες ολόιδιες ούτε κάθε σύστημα ηθικής είναι παρόμοιο με τα υπόλοιπα˙ κανείς δεν αντιλέγει επ’ αυτού. Αλλά όμως, απόψεις που εξομοιώνουν την σημερινή ηθική με την αρχαία, ώστε να κατηγορηθεί ο Χριστιανισμός, είναι εντελώς αβάσιμες και κακόβουλες. Είναι απόψεις μισαλλόδοξων αντιχριστιανών.

94f ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ «ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ»;

Ας πάμε και στους παντρεμένους. Οι Αρχαίοι άνδρες παντρεύονταν όχι από έρωτα αλλά για να αποκτήσουν παιδιά τα οποία θα τους γηροκομούν. Ποινικό αδίκημα ήταν για τους Σπαρτιάτες (και γενικά για τους Αρχαίους Έλληνες) το να μην παντρευτείς. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και τον Πλούταρχο υπήρχαν ειδικοί κανόνες γι’ αυτό το «αδίκημα». Το Αρχαίο Κράτος είχε απόλυτο δικαίωμα να επιβάλλει στους πολίτες του να παντρεύονται και τιμωρούσε όσους δεν παντρεύονταν ή αργούσαν να παντρευτούν ή έκαναν «κακό – κακό κατά την άποψη του Κράτους, βέβαια – γάμο». Ο Διονύσσιος Αλικαρνασσεύς που είχε εξετάσει τα αρχαία χρονικά της Ρώμης, λέει (IX, 22) ότι ανακάλυψε έναν παλαιό νόμο που υποχρέωνε τους νέους να παντρεύονται. Τα ίδια λέει κι ο Κικέρωνας (De legibus, 3, 2) κι ο Πολυδεύκης (3, 48: «ἦσαν καὶ ἀγαμίου δίκαι πολλαχοῦ καὶ ὀψιγαμίου καὶ κακογαμίου ἐν Λακεδαίμοσι» = Οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες είχαν την «γραφήν αγαμίου», δηλαδή την καταγγελία με την οποία ο ανύπαντρος δικαζόταν δημόσια επειδή δεν παντρεύτηκε (δίκη αγαμίου), επειδή άργησε (!!) να παντρευτεί (δίκη οψιγαμίου), ακόμα και διότι παντρεύτηκε αταίριαστα (δίκη κακογαμίου)) για τις ελληνικές πόλεις). Στη Ρώμη, με απόφαση του τιμητή επέβαλλαν πρόστιμο στους άγαμους (Βαλέριος Μάξιμος, 2, 9˙ Α. Γέλλιος, 1, 6 & 2, 15). «Κατά τον χειμώνα οι άρχοντες διέτασσον τους αγάμους να περιέρχωνται γυμνοί κυκλικώς την αγοράν, αυτοί δε, καθ’ όν χρόνον περιεφέροντο, απήγγελλον τραγουδούντες έν ποίημα, το οποίον είχε κατασκευασθή δια την ιδικήν των περίπτωσιν, ότι δηλαδή δικαίως υποβάλλονται εις αυτήν την τιμωρίαν, διότι επιδεικνύουν ανυπακοήν εις τους νόμους της πατρίδος. Επίσης οι άγαμοι είχον αποστερηθή των τιμητικών διακρίσεων και των περιποιήσεων, τας οποίας οι νέοι εσυνήθιζον να προσφέρουν εις τους μεγαλύτερους των κατά την ηλικίαν» (Πλούταρχου, Λυκούργος, 15). Φυσικά, ο λόγος που το Αρχαίο Κράτος τιμωρούσε την επιλογή να μένεις ανύπαντρος δεν ήταν μεταφυσικός ούτε από «αγάπη για τη ζωή και... τη Φύση», αλλά εξουσιαστικός.
Μεταξύ των αρχαίων Ελλήνων ήταν σεβαστός ο θεσμός του γάμου και είχε χαρακτήρα θρησκευτικό. Προσθέτονταν σ' αυτόν και η περιεσκεμμένη σκοπιμότητα για την απόκτηση ισόβιας και πιστής οικονόμου για διαχείριση του σπιτιού. Συναισθηματικοί λόγοι για την εκλογή συζύγου είχαν δευτερεύουσα αξία. Σκοπός του γάμου πρώτος και κύριος ήταν η δημιουργία τέκνων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς διέσωσεν έκφρασιν κατά τους γάμους των αρχαίων. Ο πατήρ παραδίδων την θυγατέρα του, έλεγε• «Παίδων επ' αρότω γνησίων διδωμί σοι γε την εμαυτού θυγατέρα» (Κλήμη, Στρωματείς, 11, 23. Β 7, 358, 17-18), δηλαδή «σου δίνω την κόρη μου για να σου κάνει γνήσια (νόμιμα) παιδιά». Χαρακτηριστικά γιά τους Σπαρτιάτες λέει ο Ξενοφώντας ότι γνώμονας του γάμου ήταν το «συμφέρον τῇ εὐγονίᾳ» (συμφέρον για καλούς απογόνους)». Ο έρωτας λοιπόν δεν είχε καμμία σημασία στην επιλογή συζύγου. Πόσο ανόητη – αλλά και ανακριβής – είναι λοιπόν η αντίστοιχη κατηγορία των αρχαιολατρών εναντίον του Χριστιανισμού. Αντί να κοιτάξουν τα χάλια του Πολυθεϊσμού της Αρχαιότητας, βγάζουν και γλώσσα από πάνω.

94g ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΝΤΡΑ;

Τι γινόταν όμως αναφορικά με την επιλογή του συζύγου της κοπέλας; Μήπως η διαδικασία ήταν διαφορετική από αυτή της χριστιανικής εποχής – της μέχρι πρόσφατα αγροτικής ελληνικής κοινωνίας – και ζούσαν σε έναν «παράδεισο ελευθερίας» οι ανύπαντρες; «Πάρτε γι’ άντρα σας αυτόν που θέλουν οι γονείς σας» Ναυμάχιος στον Στοβαίο, στίχ. 12 των Γαμικών Παραγγελμάτων. Ενώ ο Πλάτωνας λέει (Νόμοι 774e): «το δικαίωμα έγκυρης μνηστείας ανήκει στον πατέρα της νύφης. Ακολουθεί ο παππούς και στη συνέχεια τα αδέρφια της από τον ίδιο πατέρα. Αν δε ζει κανένας, το δικαίωμα αυτό μεταβιβάζεται στην οικογένεια της μητέρας, με την ίδια σειρά. Στην απίθανη περίπτωση που δεν υπάρχει κανένας από τους παραπάνω, το θέμα αναλαμβάνουν οι πιο στεοί συγγενείς με τους επίτροπους της κοπέλας», ξεκαθαρίζοντας τι θα πει πλατωνική «ισότητα» των φύλων. Να και τι θα έλεγε ένας λογικός Πολυθεϊστής της αρχαιότητας στη γυναίκα του: «Κατάλαβες, γυναίκα, τώρα γιατί σε παντρεύτηκα και γιατί οι γονείς σου σε έδωσαν σε μένα; Δεν είχαμε πρόβλημα, ούτε εγώ ούτε συ να βρούμε κάποιον να κοιμηθούμε, αυτό είναι προφανές. Αλλά μετά από σκέψη, εγώ για λογαριασμό μου και οι γονείς σου για δικό σου λογαριασμό, για τον καλύτερο σύντροφο που μπορούσαμε να βρούμε για το σπίτι μας και τα παιδιά μας, εγώ διάλεξα εσένα και οι γονείς σου, όπως φαίνεται, εμένα, ανάμεσα στους πιο πιθανούς» (Ξενοφώντα, Οικονομικός, 7, 10-11).
Βλέπουμε την αντίθεση ανάμεσα στην «υπέρλαμπρη Κλασσική Αρχαιότητα», της οποίας οι εκπρόσωποι συνιστούσαν η γυναίκα να παντρεύεται όποιον θέλουν οι γονείς, και στον Χριστιανισμό της Τουρκοκρατίας, που με τον Κοσμά τον Αιτωλό απαγορεύει την τέλεση γάμου, αν η κοπέλα διαφωνήσει. Τέλος, στην Αρχαιότητα οι γυναίκες παντρεύονταν σε ηλικία 14 ετών (Ξενοφώντα, Οικονομικός, 7, 5) ή και 12 (Νόμοι της Γόρτυνας, 12, 17-19). «Η Octavia και η Αγριππίνα πατρεύτηκαν στα 11 και 12, η γυναίκα του Κουιντιλιανού τού γέννησε γιο όταν ήταν 13• ο Τάκιτος παντρεύτηκε ένα κορίτσι 13 χρονών κ.ο.κ. (...) Ο Έλληνας ιστορικός Πλούταρχος ανέφερε ότι οι Ρωμαίοι "έδιναν τα κορίτσια τους για γάμο όταν αυτά ήταν 12 ετών ή και μικρότερα. Ο Δίων Κάσσιος συμφωνεί: "Τα κορίτσια θεωρούνται ... πως φτάνουν σε ηλικία γάμου όταν κλείσουν τα 12» (Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History, Princeton, 1996, p. 105). Στους Ειδωλολάτρες των τριών πρώτων αιώνων το ποσοστό κοριτσιών που παντρεύονταν σε ηλικία κάτω των 13 – σύμφωνα με ανακαλυφθείσες επιγραφές – ήταν 20%, ενώ το αντίστοιχο των Χριστιανών 7%. Το ποσοστό των κοριτσιών που παντρεύτηκαν μεταξύ 13-14 ήταν 24% στους Ειδωλολάτρες και 13% στους Χριστιανούς. Το ποσοστό των κοριτσιών που παντρεύτηκαν στα 15-17 ήταν 19% στους Ειδωλολάτρες και 32% στους Χριστιανούς. Το ποσοστό των κοριτσιών που παντρεύτηκαν απ’ τα 18 και μετά ήταν 37% στα κορίτσια Ειδωλολατρών και 48% στα κορίτσια Χριστιανών (Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History, Princeton, 1996, p. 107). Φαίνεται η διαφορά. Μιλάμε στην πραγματικότητα για παιδοφιλία, παρόμοια με την αντίστοιχη παιδοφιλία μικρών αγοριών. Σημαντική λεπτομέρεια: όταν η νεόνυμφη έμπαινε στο σπίτι του γαμπρού, της έριχναν καρύδια και ξερά σύκα στο κεφάλι, όπως ακριβώς στους νεοαποκτηθέντες δούλους, όταν τους έμπαζαν στο σπίτι (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 85).

94h ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΟΙΧΑΛΙΔΩΝ - ΜΕΡΙΚΗ ΑΤΙΜΩΡΗΣΙΑ ΤΩΝ ΜΟΙΧΩΝ

Εάν ένα μοιχευόμενο ζευγάρι συλλαμβανόταν επάνω στην πράξη, τότε επιτρεπόταν ακόμη και η θανάτωση του μοιχού. Αυτή η αυστηρή ποινή προβλεπόταν ακόμη και από το νομικό κώδικα του Δράκοντος του τέλους του 7ου αι. Μάλιστα κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα πρέπει η θανάτωση του μοιχού από τον θιγμένο σύζυγο να ήταν ακόμη τόσο αποδεκτή, ώστε το αθηναϊκό δίκαιο αυτήν ειδικά την περίπτωση εξακολουθούσε να την προβλέπει συνέχεια (Αριστοτέλη, Αθηναίων Πολιτεία, 57, 3). Η μοιχευόμενη γυναίκα κατά τον νόμο έπρεπε να αποπεμφθεί (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ.54).
Γράφει ο Πλούταρχος για την διαπόμπευση των μοιχαλίδων αρχαίων Παγανιστριών, ότι την μοιχαλίδα την έβαζαν πάνω σε λίθο ώστε να την δει όλη η πόλη, και μετά την ανέβαζαν πάνω σε ένα γαϊδούρι και τη διαπόμπευαν σε όλη την πόλη, κυκλικά. Μετά, η πομπή επέστρεφε στην αρχική θέση και πάλι την έδειχναν σε όλο τον κόσμο. Από το σημείο αυτό και για όλη της τη ζωή, η μοιχαλίδα Παγανίστρια θεωρούνταν «άτιμη» και την αποκαλούσαν «Ονοβάτιν», επειδή την διαπόμπευσαν πάνω σε γάιδαρο (Ελλην, τ. 2): «τῶν γυναικῶν τὴν ἐπὶ μοιχείᾳ ληφθεῖσαν ἀγάγοντες εἰς ἀγορὰν, ἐπὶ λίθον τινὸς ἐμφανῇ πᾶσι καθίστασαν˙ εἶτα οὕτως ἀνεβίβαζον ἐπὶ ὄνου καὶ τὴν πόλιν κύκλῳ περιαχθεῖσαν ἔδει πάλιν ἐπὶ τὸν αὐτὸν λίθον καταστῆναι, καὶ τὸ λοιπὸν ἄτιμον διατελεῖν, Ὀνοβάτιν προσαγορευομένην» (Θ.Β. Βενιζέλου, Περί του ιδιωτικού βίου των αρχαίων Ελλήνων, α' έκδοση Αθήναι 1873, επανέκδ. Δημιουργία, σ.45). Επιπλέον, οι νόμοι τής απαγόρευαν να μπαίνει στα δημοτελή ιερά, για να μη διαφθείρει τις αναμάρτητες γυναίκες, συναναστρεφόμενη με αυτές. Άτιμος ήταν και όποιος συγκατοικούσε πλέον μαζί της (Δημ. Κατά Νεαίρ., 1, 1374).
«[ο νόμος] απαγορεύει εις την γυναίκα που θα απεκαλύπτετο ότι εμοιχεύθη, να φορή κοσμήματα, και να παρακολουθή τας δημόσιας ιεροπραξίας, δια να μη διαθφείρη και τας τιμίας γυναίκας, αναμιγνυόμενη μαζί των. Αν δε φορέση κοσμήματα ή μεταβή εις τον ναόν, επιτρέπεται στον καθένα να της πετάει τα κοσμήματα και να τις σχίζη τα ρούχα και να την κτυπά και μόνον δεν δίδη δικαιωμα να την σκοτώσουν ή να την σακατέψουν. Έτσι ατιμάζει αυτού του είδους τις γυναίκες και κάμνει τον βίον των αβίωτο» (Αισχίνη, Κατά Τιμάρχου, 183).
«Τον τέταρτο αιώνα πολλοί Αθηναίοι είχαν μια παλλακή, χωρίς γι’ αυτό να έχουν διώξει τη νόμιμη γυναίκα τους» (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 97). Πράγμα εντελώς φυσικό για τον Παγανισμό, αφού ο Αρχαίος Ζορμπάς, ο Δίας, δεν άφησε σύζυγο για σύζυγο, δίνοντας «το καλό παράδειγμα»: «Μια φιλενάδα δεν είναι πάντα πιο αξιαγάπητη από μια σύζυγο; Και βέβαια είναι και υπάρχει ένας σοβαρός λόγος γι’ αυτό. Όσο κι αν δεν σ’ αρέσει η γυναίκα σου, ο νόμος σ’ αναγκάζει να την κρατήσεις κοντά σου. Η φιλενάδα, αντίθετα, ξέρει πως δε δένεται μαζί της ένας εραστής, παρά μονάχα αν τον φροντίζει» (Άμφις στον Αθηναίο, 13, 559a).
Ο ισχυρισμός ότι ναι μεν στην Αθήνα απαγορευόταν η μοιχεία, αλλά στην Σπάρτη όχι, είναι αβάσιμος, διότι, όπως είπαμε, έχουμε περιπτώσεις βασιλέων που εκθρονίστηκαν (ή τους αρνήθηκαν να τους δώσουν το θρόνο) απλώς επειδή οι Σπαρτιάτες υποψιάζονταν ότι δεν είναι «γνήσια τέκνα» του πατέρα της μάνας τους. Κι επιπλέον α’) η συνεύρεση μιας γυναίκας με άλλον άνδρα γινόταν μόνο έπειτα από αίτηση του άντρα προς τον σύζυγό της και συγκατάθεση του συζύγου, και β’) ο σκοπός και το πνεύμα της ρήτρας αυτής ήταν όχι τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών, αλλά η ευγονική και η αύξηση του πληθυσμού. Και στο κάτω κάτω ο λόγος που οι Σπαρτιάτισσες ήταν λιγότερο υποταγμένες δεν ήταν επειδή τις θεωρούσαν ισότιμες με τους άντρες (τότε θα τις έδιναν και αξιώματα), αλλά επειδή τις προόριζαν να γίνουν καλές παιδομηχανές πολεμιστών.
Ο Δημοσθένης στον Κατά Νεαίρας λόγο του (Λόγος 49, 122. Οratοτes Attici, έκδ.1850, σ. 931) λέγει: «Τας μεν γαρ εταίρας ηδονής ένεκεν έχομεν, τας δε παλλακάς της καθ' ημέραν θεραπείας του σώματος, τας δε γυναίκας του παιδοποιείσθαι γνησίως και των ένδον φύλακα πιστήν έχειν». Δηλαδή: «Τις μέν εταίρες τις έχουμε για ηδονή, τις παλλακίδες για να εξυπηρετούν το σώμα μας καθημερινά, τις δε συζύγους για να τεκνοποιούν γνήσιους απογόνους και να είναι πιστοί φύλακες των σπιτιών μας». «Όταν η νόμιμη γυναίκα γίνει ανυπόφορη, το καλύτερο που έχει να κάμη κανείς δεν είναι να πάρει για σύντροφο μια Αβρότονον από τη Θράκη ή μια Βακχίδα από τη Μίλητο, χωρίς εγγύηση, αλλά αγοράζοντάς τες και σκορπίζοντας καρύδια επάνω στα κεφάλια τους;» γράφει ο Πλούταρχος (Ερωτικός, 753d). Ως αποτέλεσμα:
«Οι ελληνικοί γάμοι δεν ήταν καθόλου γόνιμοι για δύο λόγους: ο σύζυγος ικανοποιούσε εύκολα κι έξω από το σπίτι του το σεξουαλικό του ένστικτο και δεύτερον φοβόταν από φτώχεια και εγωισμό να έχουν και νέα στόματα να θρέψουν» (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 100). Ως αποτέλεσμα: χάρη στην σεξουαλική αδιαφορία του πολυθεϊστή συζύγου προς τη σύζυγο λόγω της κατωτερότητας της γυναίκας και χάρη στις αποθέσεις βρεφών, ο πληθυσμός της Αρχαίας Ελλάδας μειωνόταν συνεχώς και οι Αρχαίοι Ρωμαίοι εύκολα την κατέκτησαν. Ας είναι καλά ο μοιχός Δίας που εύχεται «υπέρ της των κυρίων Ρωμαίων αιωνίου αρχής».

94i ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ

Ένας άνδρας της Αρχαίας Ελλάδας έχει πάντα το δικαίωμα να διώξει τη γυναίκα του, και όταν ακόμη δεν έχει τίποτε (μοιχεία, ανικανότητα) να την κατηγορήσει, ακόμα κι ενώ αυτή είναι σε εγκυμοσύνη. Απλώς πρέπει να επιστρέψει πίσω και την προίκα της, την οποία τού έδωσαν οι γονείς της. Αυτή ήταν η μοναδική υποχρέωσή του. Η γυναίκα επίσης έχει τυπικά δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο, όχι όμως για μοιχεία (διότι οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν πως μόνο ο άντρας έχει τέτοιου είδους ελευθερία), αλλά π.χ. σε περιπτώσεις ξυλοδαρμού και γενικά άσχημης συμπεριφοράς προς αυτήν. Όμως στην πράξη αφενός έπρεπε να αποδειχθούν οι κατηγορίες αυτές – πράγμα δύσκολο, αφού λίγοι έβλεπαν τη γυναίκα – αφετέρου η κοινή γνώμη των Αρχαίων Ελλήνων δεν πολυεκτιμούσε τις γυναίκες που χώρισαν με αυτόν τον τρόπο από τον άντρα τους. «Η Μήδεια που ο Ευριπίδης την βάζει να μιλά σαν μια Αθηναία της εποχής του, εκφράζει την κοινή γνώμη που λέει παραστατικά. "Να αφήσουν τον άντρα τους δεν είναι πολύ τιμητικό για τις γυναίκες και δεν τους επιτρέπεται να τον διώξουν" (Ευριπίδη, Μήδεια, στ. 236-237» (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 87-88).
«Αν ο άνδρας ήθελε να διαλύσει το γάμο, έπρεπε απλώς να το ζητήσει μπροστά σε δύο μάρτυρες (Λυσ., 14, 28)» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 55). Κάτι σαν ισλαμικό διαζύγιο, δηλαδή. «Αν η γυναίκα ήθελε το διαζύγιο, αυτή μπορούσε να το καταγγείλει στον άρχοντα» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 55) Και να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, επειδή ζητά διαζύγιο. Το γιατί το εξηγούμε παρακάτω.
Η προίκα ήταν ένα είδος εγγύησης, ώστε να μην προχωρήσει ο άντρας σε διαζύγιο χάνοντας έτσι την προίκα της γυναίκας του, αλλά και να διαθέτει η γυναίκα πόρους για να ζήσει, εάν τη χώριζε ο σύζυγός της. Όμως, σε καμμιά περίπτωση η διαζευγμένη δεν αποκτούσε το δικαίωμα, μετά το διαζύγιο, να διαχειρίζεται όπως θέλει την προίκα-περιουσία της: «Κατά το διαζύγιο ή τη χηρεία έπρεπε να παραδοθεί η προίκα σε κείνον, ο οποίος θα φρόντιζε στο εξής τη γυναίκα. Κι αυτός ήταν ή η πατρική οικογένεια ή τα ίδια τα παιδιά της» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 57). «Η προίκα της γυναίκας ανήκε ολοκληρωτικά στο σύζυγο, ο οποίος ασκούσε στην πορικώαπεριουσία όχι απλώς τα δικαιώματα διαχειριστή αλλά τα δικαιώματα ιδιοκτήτη. Όλα όσα τύχαινε να αποκτήσειη γυναίκα κατά το διάστημα του γάμου της, πήγαιναν στα χέρια του συζύγου» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 142). Επιπλέον, «Εάν ο σύζυγος καταδαπανούσε την περιουσία, είτε από φταίξιμο είτε όχι, η σύζυγος παρέμενε άπορη, σε περίπτωση που δεν την έπαιρναν μαζί τους οι συγγενείς της (Ισ., 8, 35)» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 58). Ούτε γάτα ούτε ζημιά, δηλαδή. Όσο για την τυπική δυνατότητα να ζητήσει διαζύγιο, ο Πλούταρχος (Αλκιβιάδης, 8), αφού αναφέρει ότι όταν η γυναίκα του Αλκιβιάδη πήγε στον άρχοντα καταθέτοντας αίτηση διαζυγίου – «Επειδή ο Αλκιβιάδης εξακολουθούσε να αδιαφορή και να ακολασταίνη» – ο άντρας της πήγε κι αυτός στον άρχοντα, «την άρπαξε και απήλθε μεταφέροντας αυτήν δια μέσου της αγορά εις την οικίαν του, χωρίς να τολμήσει να εναντιωθή ή να την πάρη κανείς από τα χέρια (...)». Η πράξη του αυτή «δεν εθεωρήθη ούτε παράνομος ούτε απάνθρωπος. Φαίνεται μάλιστα ότι ο νόμος δια τούτο απαιτούσε να παρουσιάζεται η χωριζομένη γυναίκα αυτοπροσώπως στον άρχοντα, για να παρέχεται στον άνδρα η ευκαιρία να συμβιβάζεται και να την παίρνει πάλι». Δηλαδή ήταν μια παρωδία δυνατότητας αίτησης διαζυγίου. Τι διαζύγιο άλλωστε μπορούσε να ζητήσει ένα δεκατετράχρονο ή δεκαεξάχρονο κοριτσάκι κλεισμένο στον γυναικωνίτη του απ’ τη γέννησή του;

94j Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

«Σύμφωνα με τα έθιμα που μάς παραδίδουν ο Στράβων, ο Ηρόδοτος και ο Λουκιανός, η κάθε γυναίκα έπρεπε να καθίσει στον περίβολο του ναού και να δοθεί ερωτικά στον καθένα που θα της έρριχνε στην ποδιά ένα νόμισμα, ανεξάρτητα από την αξία του, μια κι επρόκειτο να παντρευτεί και παραβίαζε την εντολή της θεάς που όριζε ότι κάθε γυναίκα πρέπει να είναι στη διάθεση όλων χάριν της γονιμότητας. Οι ωραιότερες γυναίκες φυσικά και διαλέγονταν αμέσως, περίμεναν όμως άλλες τρία και τέσσερα χρόνια και δεν μπορούσαν να σηκωθούν πριν αυτή η πράξη συντελεστεί» (Λ. Ζωγράφου, Από τη Μηδεια στη Σταχτοπουτα˙ η ιστορία του φαλλού, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 115).
Αυτά μαρτυρεί ο Λουκιανός ως αυτόπτης. Λέει (Περί της Συρίης Θεού, 6):«την επόμενη μέρα [οι λάτρεις της Αστάρτης] ξυρίζουν τα κεφάλια τους σαν τους Αιγύπτιους. Και όσες γυναίκες αρνούνται να ξυριστούν τιμωρούνται ως εξής: υποχρεώνονται να δώσουν την ομορφιά τους για μια ημέρα˙ αλλά η προσφορά είναι για όλους τους ξένους και η πληρωμή της έκδοσής τους είναι προσφορά στην Αφροδίτη».
Ο Ηρόδοτος γράφει (1, 199): «Κάθε ντόπια γυναίκα έχει υποχρέωση να καθίσει στο ναό της Αφροδίτης και μια φορά στη ζωή της να κοιμηθεί μ’ έναν ξένο άντρα. Πολλές που δεν καταδέχονται να έρχονται σ’ επαφή με τις αάλλες, επειδή εξαιτίας του πλούτου τους έχουν σηκώσει μύτη, πηγαίνουν στο ναό μέσα σε κλειστές άμαξες, ενώ πίσω τους ακολουθεί μεγάλη συνοδεία. Οι περισσότερες όμως ενεργούν έτσι, όπως θα πω. Μέσα στον ναό της Αφροδίτης κάθονται πολλές γυναίκες μ’ ένα στεφάνι από κλωστές στα κεφάλια. Άλλες πάνε κι άλλες φεύγουν. Ανάμεσα απ’ τις γυναίκες αυτές υπάρχουν ίσια περάσματα προς όλες τις κατευθύνσεις. Στο κενό των διαδρόμων αυτών περπατούν οι ξένοι και διαλέγουν. Όταν μια γυναίκα καθίσει στο σημείο εκείνο, δε φεύγει για το σπίτι της, παρά όταν κάποιος απ’ τους ξένους τής βάλει πάνω στα γόνατά της λεφτά και πλαγιάσει μαζί της έξω απ’ το ναό. Όταν βάλει τα λεφτά, πρέπει να πει τούτα τα λόγια «-Επικαλούμαι στο πρόσωπό σου την θεά Μύλιττα». Το ποσό μπορεί νάναι οσοδήποτε. Η γυναίκα αυτή δεν πρόκειται ν’ αρνηθεί κανέναν, γιατί δεν της επιτρέπεται να το κάνει. Ετούτα τα λεφτά γίνονται ιερά. Ακολουθεί τον πρώτο, που της δίνει, και δεν διώχνει κανέναν. Όταν πλαγιάσει με κάποιον, εκπληρώνει την υποχρέωσή της στη θεά και γυρνάει σπίτι. Απ’ αυτό το σημείο κι ύστερα, ακόμα κι αν της δώσεις μεγάλο ποσό, δε θα της κάνεις εντύπωση. Όσες είναι όμορφες και ψηλές, ξεμπερδεύουν γρήγορα. Όσες όμως απ’ αυτές είναι άσχημες, περιμένουν πολύν καιρό, χωρίς να μπορούν να εφαρμόσουν τον νόμο. Μερικές περιμένουν και 3 και 4 χρόνια. Σε κάποια μέρη της Κύπρου υπάρχει μια παρόμοια συνήθεια». Ώστε αυτά γίνονταν στα πολυθεϊστικά «μυστήρια της Αφροδίτης στην Κύπρο», για τα οποία διαμαρτύρονται οι Νεοειδωλολάτρες πως ο «κακός» Άγιος Επιφάνειος τα τερμάτισε. Επρόκειτο περί φυλακής-πορνείου. Το γελοίο είναι, πως οι Νεοπαγανιστές μιλούν για τα μοναστήρια, ενώ διέπρατταν τέτοια αίσχη στους ναούς, τους οποίους δυστυχώς οι κακοί Χριστιανοί γκρεμίσανε, διότι ήξεραν και έβλεπαν τι γινόταν εντός αυτών.
Σύμφωνα με τον αρχαίο γεωγράφο Στράβωνα (8, 6, 20), στην Αρχαία Κόρινθο υπηρετούσαν ως ιερές πόρνες 1.000 ιέρειες και δούλες του εκεί ναού της Αφροδίτης. Στους Κομάνους της Καππαδοκίας, στο ιερό της Ενυούς οι ιερόδουλοι άνδρες και γυναίκες έφτασαν το αριθμό των 6.000 (Στράβωνας), ενώ ο ιερέας του ναού, που ανήκε στο βασιλικό γένος, ήταν δεύτερος μετά τον βασιλιά κατά τις προσόδους και τις προσφορές. Οι ιερόδουλοι στην Τύρο ήταν τόσοι πολλοί ώστε πολλές φορές ο αρχιερέας με την βοήθειά τους ελάμβανε και το βασιλικό αξίωμα. Ο Ηρόδοτος αναφέρει (1, 93) «Τοὺ γὰρ δὴ Λυδῶν δήμου αἱ θυγατέρες πορνεύονται πᾶσαι συλλέγουσαι σφίσι φερνάς, ἐς ὃ ἂν συνοικήσωσι τοῦτο ποιέουσι», δηλαδή όλες οι κοπέλες της Λυδίας δουλεύουν σαν πόρνες, μέχρι να παντρευτούν, μαζεύοντας έτσι την προίκα τους.
Ο Σόλων είναι ο πρώτος που ίδρυσε με τη νομοθεσία του στην Αθήνα τα γυναικεία πορνεία, τα οποία γέμισε με πόρνες που αγόρασε σε δουλοπάζαρα αιχμαλώτων πολέμου και ώρισε και τα ποσοστά της εισπράξεως που θα έπαιρναν το κράτος και οι πορνοβοσκοί (Αθηναίου Δειπνοσοφισταί 13, 25 (659de)). Πολυθεϊστικό κράτος-νταβατζής, δηλαδή. Τους Μυρίους, της γνωστής καθόδου των Μυρίων, τους ακολουθούσε ισάριθμο στίφος πορνών (Ξενοφώντα, Κύρου Ανάβασις, 5, 4, 33). Εγκράτεια και μέτρο.
Στην αρχαία Αθήνα υπήρχαν οι «γυναικονόμοι» ή «γυναικοκόσμοι», άρχοντες που επιτηρούσαν τη διαγωγή των γυναικών στην πόλη (βλ. Αριστοτέλη, Πολιτικά, ΣΤ’, 15 (1299a)). Αυτοί υπήρχαν και πριν ακόμη το Σόλωνα. Αργότερα αποτελούσαν ένα είδος αστυνομίας ηθών και ήταν υπάλληλοι του Αρείου Πάγου. Είχαν έργο την περιστολή κάθε παρεκτροπής που γινόταν. Φρόντιζαν να φυλάσσεται η ευκοσμία στις δημόσιες εκδηλώσεις, αλλά και στην ιδιωτική ζωή των πολιτών. Επέβαλαν πρόστιμα ώς και χιλίων δραχμών σε όσες φέρονταν άσχημα στους δρόμους και ανέγραφαν τα ονόματά τους σε ένα πλάτανο στον Κεραμεικό. Αν βέβαια οι «Γυναικονόμοι» υπήρχαν όχι στην αρχαία Αθήνα αλλά στη Ρωμανία/Βυζάντιο, οι Νεοπαγανιστές κι οι αρχαιολάτρες θα άρχιζαν τα δικά τους πάλι: ότι είναι απαράδεκτο να αστυνομοκρατούνται τα ήθη, ότι μόνο στο μισαλλόδοξο Βυζάντιο αυτά γίνονταν, ότι είναι απόδειξη ότι τότε η γυναίκα ήταν ζώο, ότι μόνο στο μονοθεϊσμό εξευτελίζεται δημοσίως η προσωπικότητα της γυναίκας με αναγραφή του ονόματός της. κ.ο.κ. Δυστυχώς για τους Νεοπαγανιστές, αυτά συνέβαιναν στην παγανιστική Αθήνα. Κι επειδή η Αθήνα της εποχής εκείνης δέν ήταν χριστιανική, οι Νεοαρχαιολάτρες σιωπούν.
«Η γυναίκα «κατοικούσε στον γυναικωνίτιν, το κλειδωμένο χώρο για γυναίκες στο επάνω πάτωμα του σπιτιού. Η απομόνωση μιας καθώς πρέπει γυναίκας ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ένας αγωνιστικός δικηγόρος σ’ ένα δικανικό λόγο του μπόρεσε μάλιστα να αμφισβητήσει την ύπαρξη μιας γυναίκας (Δημοσθένης, 43,29 και 59, 120)» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 60). Ήθελε και διαζύγιο μετά.
«Έβαλε νόμο ο Σόλων, απαγορεύοντας στη γυναίκα να βγαίνει έξω φορώντας περισσότερα από τρία φορέματα, είτε να κρατά φαγώσιμα ή πιοτό που να αξίζει περισσότερο από ένα οβολό, είτε να νυχτοπερπατεί, εξόν με αμάξι που μπορστά του φέγγει λυχνάρι» (Πλούτ., Σόλων, 21).
Ο Πλούταρχος (Ποπλικόλας, 8) μας πληροφορεί ότι στη Ρώμη οι γυναίκες δεν είχαν δικαίωμα να παρουσιαστούν σε δικαστήριο, ούτε σαν μάρτυρες. Ο Γάιος συμφωνεί (Γάιος, 2, 96˙ 4, 77).
94k Ο ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ – ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΙΣΟΓΥΝΙΔΕΣ
Ο Πλάτων, ο οποίος στην Πολιτεία εξισώνει άνδρες και γυναίκες, ωστόσο στον Τίμαιο, 42b γράφει: «όποιος όμως άνδρας αποτύχει σε αυτά (να ζήσει μέσα στη δικαιοσύνη), θα μεταμορφωθεί κατά τη δεύτερη γέννησή του σε γυναίκα». Είναι, με άλλα λόγια, τιμωρία το να είσαι γυναίκα, σύμφωνα με τον Πλάτωνα. Ο φεμινιστής Πλάτωνας έχει, όμως, κι άλλη μια καλή άποψη για τη γυναίκα: οι γυναίκες «είναι από τη φύση τους χειρότερες από τους άντρες σχετικά με την αρετή» (Νόμοι 781b ἡ θήλεια ἡμῖν φύσις ἐστὶ πρὸς ἀρετὴν χείρων τῆς τῶν ἀρρένων), μάλλον διαφωνώντας με τους.. μισογύνηδες και.. μισέλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι πίστευαν το ακριβώς αντίθετο.
Ενώ ο Δημόκριτος, που ήταν δημοκρατικός κι όχι αντιδραστικός, όπως ο Πλάτωνας, λέει: (Απ. 110) «γυνὴ μὴ ἀσκείτω λόγον˙ δεινὸν γὰρ» («η γυναίκα να μην εξασκείται στο ρητορικό λόγο, γιατί είναι κακό πράγμα») και: «Είναι η πιο μεγάλη προσβολή για τον άντρα να κυβερνάται από γυναίκα» (Απ. 111). Και είναι φυσικό για έναν προ Χριστού άντρα, που η θρησκεία του δεν έχει ούτε μία γυναίκα στα νησιά των Μακάρων, να θεωρεί εξωφρενικό οι γυναίκες να κυβερνούν. Αντίθετα, για έναν Χριστιανό, για τον οποίο ο ανώτερος άνθρωπος σ’ όλες τις εποχές, πάνω κι από αγγέλους, θεωρείται μια γυναίκα, είναι πολύ φυσιολογικό να μην θεωρεί ντροπή να κυβερνάται από γυναίκα. Απόδειξη αυτού οι αυτοκράτειρες που διακυβέρνησαν την Ρωμανία.
Ο Αριστοτέλης γράφει (Πολιτικά, Α΄, 5 (1254b 12-15)): «Το αρσενικό είναι από τη φύση του ανώτερο από το θηλυκό, το πρώτο εξουσιάζει και το δεύτερο εξουσιάζεται. Το ίδιο πρέπει να ισχύει και για όλους τους ανθρώπους».
Ο Θαλής έλεγε πως ευχαριστεί την Τύχη που γεννήθηκε άντρας και όχι γυναίκα. Να δεις ποιοι λέγανε τέτοια πράγματα στις προσευχές τους...ποιοι τα λέγανε... μήπως οι Εβραίοι; «ἔφασκε γάρ, φασί, τριῶν τούτων ἕνεκα χάριν ἔχειν τῇ Τύχῃ· πρῶτον μὲν ὅτι ἄνθρωπος ἐγενόμην καὶ οὐ θηρίον, εἶτα ὅτι ἀνὴρ καὶ οὐ γυνή, τρίτον ὅτι Ἕλλην καὶ οὐ βάρβαρος» (Διογένης Λαέρτιος, I, 33).
Η λέξη «έρως» άλλωστε χρησιμοποιούνταν κυρίως για να εκφράσει τα αμοιβαία αισθήματα έλξης μεταξύ του έφηβου και του παιδεραστή του, κι όχι παρόμοια αισθήματα μεταξύ ανδρών και γυναικών τα οποία σχετικώς σπάνιζαν. Ο Πλούταρχος στον Ερωτικό, τον 2ο αι. μ.Χ. πριν κάνει απολογία υπερ του γάμου, θεωρεί υποχρέωσή του να αποδείξει ότι και τα κορίτσια μπορούν, όπως ακριβώς και τα αγόρια, να προκαλέσουν έρωτα στον άνδρα.
Στον «Οικονομικό» του Ξενοφώντα ο Ισχόμαχος λέει για τη γυναίκα του: «Έπρεπε να βλέπει όσο γινόταν λιγότερο, να ακούει όσο γινόταν λιγότερο, και να κάνει όσο γινόταν λιγότερες ερωτήσεις», ενώ ο Κριτόβουλος παραδέχεται (Οικονομικός, 3, 12-13) ότι ελάχιστοι είναι αυτοί με τους οποίους συζητά λιγότερο απ’ ό,τι με την ίδια του τη γυναίκα.
«Μια τίμια γυναίκα πρέπει να μένει στο σπίτι της• ο δρόμος είναι για την γυναίκα που δεν αξίζει τίποτα» (Μένανδρος, απ. 546). «Αν ο άνδρας της είναι καλεσμένος σε κανενός φίλου του, δεν την παίρνει την γυναίκα του μαζί του» (Robert Flaceliére, Ο Δημόσιος και ιδιωτικός βίος των αρχαίων Ελλήνων, εκδ. Παπαδήμα, σ. 90).
«Μια μελέτη των επιγραφών στους Δελφούς κατέστησε δυνατό να επανασυσταθούν εξακόσιες οικογένειες. Από αυτές μόνο οι έξι είχαν παραπάνω από ένα κορίτσι» (Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History, Princeton, 1996, p. 97). Γιατί συνέβαινε αυτό; Μας το λέει μια επιστολή κάποιου Χιλαρίωνα προς την έγκυο σύζυγό του, η οποία δεν είχε γεννήσει ακόμη: «Μάθε ότι είμαι ακόμη στην Αλεξάνδρεια. Μην ανησυχείς αν αυτοί επιστρέψουν κι εγώ παραμείνω στην Αλεξάνδρεια. Σε ικετεύω να φροντίσεις το μικρό γιό μας, και μόλις πληρωθώ θα σου στείλω λεφτά. Αν γεννήσεις [πριν επιστρέψω] και είναι αγόρι, κράτα το• αν είναι κορίτσι, πέτα το. Μου έστειλες γράμμα "μη με ξεχνάς". Πώς μπορώ να σε ξεχάσω. Σε ικετεύω να μην ανησυχείς» (Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History, Princeton, 1996, p. 97). Σε πρόσφατες ανασκαφές στην πόλη της Ασκαλώνας ο Lawrence E. Stager και οι συνάδελφοί του έκαναν μια μακάβρια ανακάλυψη στο σύστημα αποχέτευσης που ήταν κάτω από το λουτρό... Ο υπόνομος είχε φραχτεί με σκουπίδια γύρω στον έκτο αιώνα μ.Χ. Όταν σκάψανε και υγροποιήσανε τα αποξηραμένα απόβλητα, βρήκανε οστά... περίπου 100 μικρών βρεφών που προφανώς είχαν δολοφονηθεί και πεταχτεί στον υπόνομο. Η εξέταση των οστών έδειξε ότι τα βρέφη ήταν νεογέννητα, πιθανόν μιας ημέρας (Rodney Stark, The Rise of Christianity: A Sociologist Reconsiders History, Princeton, 1996, p. 118). Να υπενθυμίσουμε ότι η Ασκαλώνα όπως και η Γάζα ήταν πόλεις φανατικά εθνικές. Όπως ακούμε τις ειδήσεις για τις ασιατικές χώρες όπου οι γονείς πετούν ή πουλούν τις νεογέννητες κόρες τους, έτσι γινόταν κι εδώ, νομιμότατα, επί κυριαρχίας Ειδωλολατρίας.
Ο Πλούταρχος δίνει πολλές καλές συμβουλές στην νιόπαντρη γυναίκα.
-Για την ισότητα: «Καθετί σε σπιτικό όπου βασιλεύει η φρόνηση γίνεται και από τους δύο σε ομοφωνία, αλλά δείχνει καθαρά προς τα έξω ότι καθοδηγείται από τις επιλογές του άντρα» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 11 (139d)).
-Ειδικά για την ισότητα στη μοιχεία: «Αν λοιπόν ο απλός πολίτης που είναι ασυγκράτητος στις ηδονές διαπράξει μικροαμάρτημα με ερωμένη ή υπηρέτρια, η νόμιμη σύζυγος δεν πρέπει να αγανακτεί ούτε να στεναχωριέται» (Πλούταρχου, Γαμικά Παραγγέλματα, 16 (140b)).
-Γυναίκες, μέσα στα σπίτια σας: «Η φρόνιμη γυναίκα πρέπει (..) όταν εκείνος λείπει να μένει σπίτι και να κρύβεται» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 9 (139c)).
-Η γυναίκα δεν πρέπει να μιλά σε αγνώστους: «Όχι μόνο το μπράτσο, αλλά ούτε καν ο λόγος της φρόνιμης γυναίκας δεν πρέπει να εκτίθεται δημόσια, αλλά να ντρέπεται, όπως αν γδυνόταν, και να προσέχει να μη μιλάει σε ξένους» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 31 (142d)). Κι αυτό διότι: «Μια γυναίκα πρέπει να μιλάει ή στον άντρα της ή μέσω του άντρα της» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 32 (142d)). Ωστόσο οι περιπετειούλες του άντρα δεν πρέπει να αγανακτούν την σώφρονα σύζυγο.
-Η σωστή γυναίκα πρέπει να ανέχεται τα νταϊλίκια του άντρα: «Οι μυαλωμένες γυναίκες μένουν ήσυχες, όταν οι άντρες τους είναι οργισμένοι και φωνάζουν, ενώ, όταν αυτοί σωπαίνουν, τους μιλούν και τους καταπραΰνουν με λόγια τρυφερά» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 37 (143c)).
-Επίσης η σωστή γυναίκα πρέπει να ευχαριστεί την τύχη της που δεν την σφάζει ο άντρας της, όταν, αυτή, παρ’ όλο που τον υπηρετεί, αυτός δεν της φέρεται καλά: «Όταν οι κακές γλώσες λένε: "στεναχωρεί ο άντρας σου εσένα, που είσαι τόσο συνετή και τον αγαπάς", "Σκεφτείτε να άρχιζα να τον μισώ και να του φέρομαι άσχημα" πρέπει να είναι η απάντηση» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 40 (143f)).
-Φυσικά, τα πεθερικά της νύφης ειναι πιο αξιοσέβαστα απ΄ τους γονείς της – αλλά όχι το αντίστοιχο για τον άντρα: «Το πιο λεπτό είναι να δείχνει η γυναίκα πως ο σεβασμός της κλείνει περισσότερο προς τους γονείς του άντρα της παρά στους δικούς της» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 36 (143b)).
Όπως προαναφέραμε τόσο ο Πλούταρχος (ένας από τους πιο φωτισμένους ανθρώπους της παγανιστικής ύστερης αρχαιότητας) όσο και ο απ. Παύλος αναφέρουν ότι η γυναίκα πρέπει να «υποτάσσεται» στον άντρα. Ωστόσο, συγκρίνοντας την υπόλοιπη σκέψη του Πλούταρχου με αυτήν π.χ. του Χρυσόστομου βλέπουμε την μεγάλη διαφορά στον τρόπο που εννοούν την «υποταγή». Ο Πλούταρχος π.χ. συγχωρεί τη μοιχεία στον άντρα, ο Χρυσόστομος όχι.
Ο Ησίοδος, μας εξιστορεί στην Θεογονία όσο και στα Έργα και ημέραι την αιτία και τον τρόπο δημιουργίας της γυναίκας. Όταν ο Δίας αντελήφθη ότι ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους, του είπε: «(...) Για το καλό που πήραν της φωτιάς ένα κακό θα δώσω, που όλοι θα χαίρωνται μ’ αυτό, μέσα στα φυλλοκάρδια τους τη δική τους συμφορά αγαπώντας» (Έργα και ημέραι, στ. 57-58).
Έπειτα ο Ησίοδος μας περιγράφει πως, με διαταγή του Δία, ο Ήφαιστος πλάθει κορμί κοπέλας, ωραίο και λαχταριστό, ο Ερμής βάζει μέσα της αδιάντροπη ψυχή και χαρακτήρα που να ξεγελάει και στα στήθη της τα ψέμματα και τα γλυκομιλήματα (Έργα και ημέραι, στ. 59-78).
Κι όταν, αντί του καλού έφτιαξε το όμορφο αυτό κακό [τη γυναίκα], την πήγε στολισμένη από την γαλανομάτα κόρη του πανίσχυρου, εκεί που ήσαν μαζεμένοι θεοί και άνθρωποι και θαύμασαν και οι αθάνατοι θεοί και οι άνθρωποι οι θνητοί, καθώς είδαν τη στημένη αυτήν αναπόφευκτη για τους ανθρώπους παγίδα. Αυτής είναι, γόνος ολέθριος, η γενιά των γυναικών, της μεγάλης αυτής συμφοράς που με τους θνητούς άνδρες κατοικούνε. (Θεογονία, στ. 585–592).
Ο Ησίοδος αναφέρει και το όνομα της πρώτης γυναίκας: Και τέλος των θεών ο κήρυκας τής έδωσε μιλιά και τη γυναίκα τούτη ωνόμασε Πανδώρα, γιατί όλοι εκείνοι που κατέχουν τα Ολύμπια ανάχτορα δώρο την κάμαν – δώρο συμφορά για τους θνητούς που ψωμοζούνε. Κι έτσι σαν τελείωσε τον φοβερό κι ακαταμάχητο δόλο, Τον γρήγορο μαντατοφόρον έστειλε ο Πατέρας, τ’ Άργου τον φονιά Τον ξακουσμένο, με των θεών το δώρο στον Επιμηθέα. (Έργα και ημέραι, στ. 79-85).
Ο Επιμηθέας το δέχτηκε, παρά τη συμβουλή του Προμηθέα: Το δέχτηκεν αυτός, και μόνο όταν το κακό τον ηύρε το κατάλαβε. Γιατί χωρίς ολότελα τα γένη των ανθρώπων πρώτα ζούσανε στη γη, δίχως τα μαύρα βάσανα και δίχως τις αρρώστειες τις πολύμοχτες που φέραν στους ανθρώπους το θάνατό τους. Αλλά η γυναίκα πήρε με τα χέρια της και σήκωσε το μεγακούπωμα του πιθαριού κι όλα τα σκόρπισε και θλιβερές για τους ανθρώπους έγνοιες έτσι ετοίμασε (Έργα και ημέραι, στ. 90-95).
Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ακόμη και καλή γυναίκα να πάρει κανείς, πάλι τα κακά αντισταθμίζουν τα καλά: Έτσι ο Δίας που βροντάει ψηλά, έβαλε, ανάμεσα στους άντρες, για το κακό τους τις γυναίκες, συντρόφισσες συμφοράς κι αντί για καλό τους πόρισε κακό. ......................................Όποιος πάλι τού έταξε το ριζικό του τον γάμο, μπορεί να πάρει σύντροφο φρόνιμη και με μυαλό, μα πάλι στον αιώνα θα βλέπει το κακό ν’ αντισταθμίζει το καλό (Θεογονία, στ. 600-602 και 607-610).
Βλέπουμε ότι, αντίθετα από την Αγία Γραφή, στην ειδωλολατρική μυθολογία η γυναίκα δε σχεδιάζεται για βοηθός, για καλό, αλλά για κακό και για εξαπάτηση του άντρα. Επίσης η ειδωλολατρική μυθολογία διδάσκει ότι ακόμη και η καλύτερη γυναίκα δεν μπορεί να κάνει περισσότερο καλό από κακό. Ίσως οι σύγχρονες Ειδωλολάτρισσες μπορούν. Επίσης, σύμφωνα με τον ειδωλολατρικό μύθο οι συμφορές βρίσκουν τους ανθρώπους αμέσως μόλις δέχονται τη γυναίκα, ενώ στην Αγία Γραφή και οι δύο είναι ένοχοι αλλά και οι συμφορές δεν αρχίζουν αμέσως μετά τη δημιουργία της γυναίκας. Η Θεογονία και τα Έργα και ημέραι δεν είναι τυχαία συγγράμματα. Θεωρούνταν – ειδικά η Θεογονία – τόσο σημαντικά από τους αρχαίους Έλληνες, ώστε όσοι μύθοι δε συμφωνούσαν με το περιεχόμενο των έργων αυτών, τροποποιούνταν ή απορρίπτονταν. Στο σημαντικότερο θεολογικό έργο – μετά τα ομηρικά έπη – του αρχαίου Πολυθεϊσμού λοιπόν, η γυναίκα καθυβρίζεται και εξευτελίζεται ως ψεύτρα, δόλια, πλασμένη για κακό του ανθρώπου.
Κι ο Μένανδρος δεν υπολείπεται ευγενικών χαρακτηρισμών: Φύτρο κακό είναι η γυναίκα στη ζωή αλλά σαν αναγκαίο κακό την αγοράζουμε. Αλλά βρίσκει επιπλέον ότι Φορτίο δεινών είναι η γυναίκα για τον άνδρα.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι ο Ησίοδος, όταν μιλά για «ανθρώπους» εννοεί «άνδρες». Η γυναίκα είναι «παγίδα για τους ανθρώπους»˙ μα, δεν είναι άνθρωπος η γυναίκα; Άρα, αντί να μιλάνε για τη σύνοδο της Macon, οι Νεοπαγανιστές, ας απολογηθούν για τα δικά τους. Αντίθετα, ο Θεός δημιουργεί τη γυναίκα όχι για «παγίδα», αλλά για βοηθό και μάλιστα εξαρχής τονίζει ότι η γυναίκα είναι άνθρωπος κι όχι κάτι άλλο.
Αλλά, ο Αντιφάνης την εμπιστεύεται κάπου: Μόνο σ’ ένα εμπιστεύομαι τη γυναίκα: πως σαν πεθάνει δεν θα ξαναζήσει. Σε τίποτε άλλο δεν της έχω εμπιστοσύνη ώσπου να πεθάνει.»
Μόνο ο πατέρας δικαιούται να λέγεται «γονιός»: «ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ: Δεν είναι η μάνα που γεννάει αυτό που λένε παιδί της˙ θρέφει μονάχα το νέο το σπέρμα˙ ο άνδρας που σπέρνει αυτός γεννά˙ εκείνη, σαν ξένη, το φύτρο σώζει, αν ο θεός γερό τ’ αφήσει. Και θα σου φέρω απόδειξη σ’ αυτό που λέω: πατέρας γίνεται να υπάρξει δίχως μάνα, να, μάρτυρας εμπρός του Ολύμπιου Δία η κόρη, που μέσα σε κοιλιάς δε θρέφηκε σκοτάδια.» (Αισχύλος, Ευμενίδες)
Από την Αντιγόνη του Σοφοκλή: στ. 525: «Αλλά γυναίκα όσο ζώ δεν κάνω κυβερνήτη».
Στ. 578: «Ω δούλοι, πάρτε τς. Κι αλήθεια, σα γυναίκες, νάναι στο σπίτι τους κλειστές».
Στ. 677 κ.ε.: «να υπερασπίζεται πρέπει κανείς την τάξη, κι ούτε να τον νικά ποτέ κανέναν μια γυναίκα. Μα αν πρέπει να ξεπέσωμε, ας πέσωμε από άντρα˙ κι ας μη μας πουν πιο αδύνατους ποτές από γυναίκες!»
Στ. 746: «ω τιποτένιο εσύ κορμί, που σε τραβά γυναίκα!»
Στ. 756: «ω μιας γυναίκας δούλε, εσύ!»
Στη Μήδεια του Ευριπίδη διαβάζουμε
στ. 230 κ.ε.: «απ’ όλα τα πλάσματα πώχουν ψυχή και νόηση, τι να σας λέω, αθλιότερο άλλο φύτρο από τις γυναίκες δεν είναι».
Στ. 263: «Είναι η γυναίκα σε όλα φοβιτσιάρα».
Στ. 570 κ.ε.: «Μα τέτοιες είστε σείς... σαν το κρεβάτι πάει καλά, όλα τάχετε».
Στ. 573 κ.ε.:«Απ’ αλλού κάπου ν’ αποχτούνε θα ‘πρεπε παιδιά οι θνητοί. Το γένος σας αν έλειπε και τα κακά τ’ ανθρώπου λέω θα λείπαν».
Στις Βάκχες του Ευριπίδη διαβάζουμε:
στ. 260 κ.ε.: «..............Τις γυναίκες, σαν θα τις πιάσει το κρασί στο χαροκόπι, λογικό πια δεν έχουνε από το μεθύσι».
Στην Ηλέκτρα του Ευριπίδη διαβάζουμε:
στ. 343 κ.ε. «.......μια γυναίκα με παλικάρια είναι ντροπή να συντυχαίνει».
στ. 932 κ.ε.: «...Αν κ’ είναι αυτό ντροπή, να κυβερνά το σπίτι μια γυναίκα κι όχι ο άντρας της».
Στ. 1035: «λιγόμυαλες είναι οι γυναίκες, δεν τ’ αρνιέμαι».
Στ. 1052 κ.ε.: «Γιατί στον άντρα της μια φρόνιμη γυναίκα πρέπει όλα να τα συγχωρνά˙ κι όποια, όσα λέω δεν της αρέσουν, τιποτένια τη λογιάζω».
Στ. 1072 κ.ε.: «Όποια γυναίκα λείπει ο άντρας της κι εκείνη στολίζεται, σαν πρόστυχη αυτήν ξέγραψέ την. Γιατί αν δεν έχει πονηρό σκοπό στο νου της, τι θέλει ομορφοπρόσωπη έξω να φαντάζει;»
Στις Τρωάδες, του Ευριπίδη, διαβάζουμε:
στ. 1031 κ.ε. «σ’ όλες τις γυναίκες νόμο βάλε, όποια τον άντρα της προδίδει να πεθαίνει».
Στην Ιφιγένεια την εν Αυλίδι διαβάζουμε:
στ.1394: «κάλιο να ζει ένας άντρας, παρά μύριες γυναίκες».
Στην Ιφιγένεια την εν Ταύροις, του Ευριπίδη, διαβάζουμε:
στ. 1055 κ.ε. «Όταν χαθεί ένας άντρας μακριά από το σπίτι αποζητιέται πιο πολύ από ό,τι μια γυναίκα».
Στ. 1032 «στα ξεγελάσματα πρώτες είναι οι γυναίκες».
Στ. 1298 «κοιτάτε, τι άτιμο που είναι το γυναικείο φύλο».
Στον Ιππόλυτο, του Ευριπίδη, διαβάζουμε
στ. 406 κ.ε.: «γνώριζα καλά πως είμαι γυναίκα, πλάσμα μισητό».
Στ. 616 κ.ε.: «Ω Δία, γιατί έβαλες να ζουν στο φως του ήλιου γυναίκες, πλανερό κακό για τους ανθρώπους; Κι αν ήθελεςτ’ ανθρώπινο να σπείρεις γένος, δεν έπρεπε απ’ τις γυναίκες να γεννιέται».
Στ. 664 κ.ε.: «Να αφανιστείτε. Και ποτέ δε θα χορτάσω για τις γυναίκες μίσος να ‘χω».
Στ. 1252: «Ούτε κι αν κρεμαστεί των γυναικών το γένος όλο».
Στον Ορέστη του Ευριπίδη διαβάζουμε:
στ. 108: «Κακό μέσα στον όχλο μια παρθένα».
Στ. 552 κ.ε.: «Μ’ έχει ο γονιός φυτέψει κι η κόρη σου με γέννησε, το σπέρμα καθώς η γη παίροντας από κάποιον˙ χωρίς πατέρα τέκνο δε γίνεται».
Στ. 605 κ.ε. «Στις συμφορές πάντα οι γυναίκες κάνουν τους άντρες πιο πολύ δυστυχισμένους»
Στ. 718 κ.ε.: «Ω, εσύ που τίποτα άλλο δε γνωρίζεις παρά να πολεμάς για μια γυναίκα, ανίκανε τους φίλους να συντρέχεις».
Στ. 1590: «Άτιμες να σκοτώνω δε θα πάψω».
Στις Φοίνισσες του Ευριπίδη διαβάζουμε:
στ. 198 κ.ε.: «Είναι κακόγλωσση η γυναικεία φύτρα κι αν βρούν μικρή αφορμή για λόγια, τότε λένε και πιο πολλά˙ χαρά τους δίνει η μια την άλλη να κουτσομπολεύει».
Στον Ίωνα του Ευριπίδη διαβάζουμε:
στ. 616 κ.ε.: «Πόσες σφαγές δε βρήκαν και φαρμάκια θανατερά οι γυναίκες για τους άντρες!».
Ίσως ο Ευριπίδης δεν ήταν μισογύνης. Στην περίπτωση αυτή οι μισογυνικές απόψεις είναι, ολοφάνερα, οι απόψεις των Ειδωλολατρών της εποχής του˙ η (ελεεινή) άποψη της κοινής γνώμης, του μέσου Πολυθεϊστή, για την γυναίκα (ακόμα χειρότερα για τον Πολυθεϊσμό και το τάχα «ελεύθερο πνεύμα» που εκπροσωπεί). Πολλοί ανακηρύσσουν τον εθνικό ποιητή Παλλαδά σύμβολο του «ελεύθερου πνεύματος κατά του Χριστιανισμού», ενώ όταν ακούν για τον απίστευτο μισογυνισμό του, μειδιούν σεμνά και σιγομουρμουρίζουν κάτι σαν «ουδέν σχόλιον» και ξαναρχίζουν τη δοξολογία του Παλλαδά. Ας δούμε, τι μισογύνης ήταν ο πτωχός πλην τίμιος αντιχριστιανός Παλλαδάς:
«Οργή του Δία η Γυναίκα, δώρο αντί για τη φωτιά/ άχαρο αντίδοτο που σβήνει κάθε φλόγα./ Τον άντρα μαραζώνει καθώς τον σιγοψήνει στις φροντίδες/ και πριν την ώρα τους γεράματα φέρνει στη νιότη» (ΠΑ, IX, 165).
«Κακή και σφαλερή έδειξε ο Όμηρος κάθε γυναίκα/ πόρνη ή φρόνιμη, κι οι δυο καταστροφή» (ΠΑ, IX, 166).
«Απ’ τη γυναίκα τίποτα χειρότερο, κι απ’ την καλή» (ΠΑ, XI, 286).
«Κάθε γυναίκα είναι χολή˙ δυο στιγμές καλές χαρίζει:/τη μια στον νυφικό θάλαμο, και την άλλη στον θάνατό της» (ΠΑ, XI 381). Αυτός είναι ο πολιτισμός, για του οποίου τον χαμό θρηνεί ο Παλλαδάς.
Αφού, λοιπόν, οι Ν/Π κατηγορούν τον Χρυσόστομο ως μισογύνη, να κατηγορήσουν πρώτα τον Ησίοδο, τον Πλάτωνα, τους ποιητές˙ πρώτα να κοιτάξουν τι είπαν οι αρχαίοι και μετά να ασχολούνται με το Χρυσόστομο. Επιπλέον, τα πατερικά εκκλησιαστικά κείμενα στα οποία βρίσκει κανείς φαινομενικά μισογυνικές και προσβλητικές για τη γυναίκα εκφράσεις, δεν είναι εναντίον της γυναίκας αυτής καθεαυτής, αλλά οι συγγραφείς τους έχουν κατά νου την πιθανότητα η γυναίκα να σμπρώξει τον άνδρα σε αμαρτία. Κι επιπλέον απευθύνονται σε άντρες μοναχούς (τα ίδια ίσχυαν και για τις γυναίκες μοναχές, αναφορικά με τους άντρες). Αυτό το γεγονός αποστρέφονται οι συγγραφείς. Τη γυναίκα καθεαυτή, όμως, όπως είδαμε τη θεωρούν κατ’ εικόνα και καθομοίωση Θεού, ίση με τον άνδρα, και σε καμμιά περίπτωση δεν ζητούν να μην είχε δημιουργηθεί το γυναικείο φύλο. Αντίθετα, δεν υπάρχει τέτοια αντιστοιχη προβληματική στους αρχαίους μισογύνηδες: ούτε στον Πλάτωνα, όταν αποκαλεί την γυναικεία κατάσταση «αποτυχία», ούτε στον Ευριπίδη, όταν ζητά από το Δία να μην είχε πλάσει τις γυναίκες ούτε στον Ησίοδο, όταν κατηγορεί για χίλια μύρια τη γυναίκα.
Βέβαια, είναι αβάσιμη η αντίρρηση των Νεοπαγανιστών, ότι το Δωδεκάθεο δεν είναι πατριαρχικό, επειδή.. αποτελείται από έξι άνδρες και έξι γυναίκες! Πάλι η ίδια απάτη, όπως και με το συσχετισμό των αριθμητικώς πολλών θεών με την δημιουργία δημοκρατικών θεσμών. Το ότι υπήρχαν έξι αρσενικοί και έξι θηλυκοί θεοί, δεν συνεπάγεται κανένα φεμινισμό ή απουσία πατριαρχίας. Ο Δίας κρέμαγε ανάποδα την γυναίκα του, όταν νόμιζε ότι αυτό ήταν καλή τιμωρία, και, ενώ αυτός απαιτούσε σεβασμό στο θεσμό του γάμου από την Ήρα, σκοτώνοντας τους επίδοξους εραστές της, την ίδια στιγμή την κεράτωνε με χίλιες δυο θνητές (ο Απόλλων, ο Διόνυσος, η Άρτεμη, αλλά και η Αθηνά δεν είναι παιδιά της Ήρας). Τρομερή «ισότητα». Πρόκειται, δηλαδή, για πατριαρχία, για την εξουσία του άνδρα που συμπεριφέρεται όπως θέλει στη γυναίκα του. Τα περί «ισότητας των φύλων» εξαγόμενης από την αριθμητική ισότητα στο δωδεκάθεο ας τα πουν οι Παγανιστές σε τίποτε αριθμοσοφιστές.

[inanm7]

94l ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ;

Οι Παγανιστές ισχυρίζονται, ότι η αρχαία Ελληνίδα ήταν θρησκευτικώς ίση, επειδή υπήρχαν και ιέρειες. Αυτά είναι ψέμματα. Η γυναίκα δεν είχε ισότιμη μεταχείριση στην οικογενειακή θρησκεία των Ελλήνων. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της οικογενειακής θρησκείας ήταν ότι «δεν μπορούσε να μεταδοθεί παρά μόνον από πατέρα σε γιο. (...) Η μεταβίβαση της οικογενειακής λατρείας γινόταν μόνον από άνδρα σε άνδρα, η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα να πάρει μέρος παρά μόνον μέσω του πατέρα ή του συζύγου της, και τέλος μετά το θάνατό της η γυναίκα δεν είχε το ίδιο μερίδιο με τον άντρα της στις τελετές των νεκρικών γευμάτων» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 67). «Η γέννηση θυγατέρας δεν εκπλήρωνε τον αντικειμενικό σκοπό του γάμου. Η κόρη δεν μπορούσε να συνεχίσει τη λατρεία, γιατί την ημέρα του γάμου της απαρνιόταν την οικογένεια και τη λατρεία του πατέρα της και ανήκε πια στην οικογένεια και στη θρησκεία του συζύγου της. Η οικογένεια και η λατρεία δεν μπορούσε να συνεχιστεί παρά μόνον από τα αρσενικά μέλη» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 86).
«Είναι αλήθεια ότι παίρνει μέρος στις θρησκευτικές πράξεις, αλλά δεν είναι κυρία της εστίας. Δεν έχει αυτήν τη θρησκεία, από την ώρα που γεννήθηκε. Δεν αντιπροσωπεύει τους προγόνους, εφόσον δεν κατάγεται απ’ αυτούς. Η ίδια δε θα γίνει ποτέ πρόγονος˙ όταν μπει στον τάφο, δε θα δεχθεί ποτέ ειδικές προσφορές. (...) Δεν μπορεί ποτέ να έχει δική της εστία και δεν είναι ποτέ αρχηγός της λατρείας. Μη έχοντας ποτέ δική της εστία, δεν έχει καμιά εξουσία μέσα στο σπίτι» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 135-6).
Να θυμήσουμε επίσης στους Νεοπαγανιστές, που κόπτονται για την ιεροσύνη των γυναικών, ότι στην αρχαία εποχή απαγορευόταν σε γυναίκες η συμμετοχή στα Ελευσίνια μυστήρια (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 493) . Γιατί αυτά, αφού ήταν θρησκευτικώς ίσες; Δεν είχαν το δικαίωμα να «σωθούνε στον Κάτω Κόσμο» οι γυναίκες; Αλλά και για το θέμα της ύπαρξης γυναικών-ιέρειων σε παγανιστικά ιερά έχουμε να πούμε τα εξής. Οι λατρείες αυτές και οι θεοί αυτοί, των οποίων ιέρειες γίνονταν οι γυναίκες, ήταν ασήμαντες και βοηθούσαν ελάχιστα σχετικά με το θέμα τού ποιος είχε την δύναμη/εξουσία στην παγανιστική κοινωνία, διότι υπήρχαν κοσμικά αξιώματα, τα οποία έπαιρναν μόνο άντρες. Αντίθετα, η εκκλησία ήταν η κεντρική κοινωνική δομή της χριστιανικής κοινότητας, αφού η καθημερινή ζωή κάθε Χριστιανού περιστρεφόταν γύρω από την εκκλησία. Συνεπώς οι χριστιανές γυναίκες που ήταν διακόνισσες ή προφήτιδες είχαν μεγαλύτερη επιρροή εντός του χριστιανικού κύκλου παρά οι ειδωλολάτρισσες γυναίκες εντός της ευρύτερης παγανιστικής κοινωνίας.
Η Ειδωλολατρία εξαρχής ήταν μια θρησκεία, που εκπόρνευε τις γυναίκες της Ελλάδας εξευτελίζοντάς τες για χάρη των «θεών». Και δε μιλάμε για τους ναούς-πορνεία της Αφροδίτης κατά τους κλασσικούς χρόνους, αλλά για τα μυκηναϊκά χρόνια, όταν πρωτολατρεύτηκε στη χώρα μας το Δωδεκάθεο. Ιδού οι αποδείξεις, από μια μυκηναϊκή πινακίδα που βρέθηκε στην Πύλο:
Πινακίδα ΠΥ Tn 316 (ιερατικό ημερολόγιο αφιερωμάτων)
Α’ Πλευρά
Πο-ρο-Fι-το-ιο
Πυ-ρο... δο-ρα-qε πε-ρε πο-ρε-να-ε α-κε
Πο-τι-νι-ια... *Ι
Πο-σι-δα-ε-ια... *Ι (στίχοι 1-3)
Β’ Πλευρά
Πυ-ρο... Πο-σι-δα-ι-ιο ... δο-ρα-qε πε-ρε
πο-ρε-να-qε α-κε ... *ΙΙ (στίχοι 1-3)
Πυ-ρο δο-ρα-qε πε-ρε πο-ρε-να-qε α-<κε>
Πε-ρε-ια ... *Ι
Δι-Fι-α .... *Ι
Ε-μα-ά Α-ρε-ια ... **Ι
Δι-Fι-ο δο-ρα-qε πε-ρε πο-ρε-να-qε
α-κε.... **Ι ... * Ι (στίχοι 5-9)
Όπου έχει ένα αστερίστκο στην πινακίδα βρίσκεται το εικονόγραμμα για τη γυναίκα, και όπου έχει δύο αστερίσκους, το εικονόγραμμα του άντρα. Διαβάζεται το κείμενο κανονικά ως εξής:
Πινακίδα ΠΥ Tn 316
A’ πλευρά
Πλωΐστοιο
Πύλος... δῶρά τε φέρει πόρνας τε ἄγει
Ποτνίᾳ... γυναῖκα μίαν.
Ποσιδαείᾳ... γυναῖκα μίαν. (στίχοι 1-3)
Β’ πλευρά
Πύλος... Ποσιδαιίῳ... δῶρά τε φέρει πόρνας τε
ἄγει... γυναῖκας δύο. (στίχοι 1-3)
Πύλος δῶρά τε φέρει πόρνας τε ἄ<γει>
Φερείᾳ... γυναῖκα μίαν.
ΔιFίᾳ... γυναῖκα μίαν.
Ἑρμάᾁ Ἀρείᾳ... ἄνδρα ἕνα.
ΔιFίῳ δῶρά τε φέρει πόρνας τε ἄγει...
... ἄνδρα ἕνα... γυναῖκα μίαν. (στίχοι 5-9)
Η πινακίδα, το ιερατικό ημερολόγιο των αφιερωμάτων, αναφέρει ότι κατά το μήνα Πλώιστον, δηλαδή τον καλλίτερο μήνα για ναυτικά ταξίδια, προφανώς μήνα θερινό, σ’ ένα ιερό της Πύλου, η πόλη μαζί με 13 χρυσά ποτήρια αφιέρωσε σε διάφορους θεούς και 9 ανθρώπους, 7 γυναίκες και 2 άντρες, που χαρακτηρίζονται όλοι σαν «πόρναι». Το γένος της λέξης δεν φαίνεται, αλλά μάλλον η λέξη λειτουργεί σαν επίθετο διγενές και μονοκατάληκτο, που συντακτικώς ισχύει και για τα δύο φύλα.
Αυτή την θρησκεία, που ήθελε οι γυναίκες να γίνονται πόρνες για χάρη των θεών, θέλουν οι Νεοπαγανιστές να έχουν οι Έλληνες εγκαταλείποντας την Ορθοδοξία. Θα αναφέρουν ορισμένοι, προς απάντηση, τα σεξουαλικά έκτροπα στα οποία ενίοτε διάφοροι δεσποτάδες ή κληρικοί ή μοναχοί ενίοτε υποπίπτουν. Αυτοί που απαντούν έτσι, είναι σοφιστές, διότι η διαφορά αρχαίας θρησκείας και Ορθοδοξίας είναι ότι η αρχαία θρησκεία θεωρεί «φυσιολογική» την πορνεία και την ιεροδουλεία, ενώ η Ορθοδοξία δεν τα θεωρεί φυσιολογικά. Τα ίδια πράγματα, οι μεν αρχαιόθρησκοι τα επαινούν, οι δε Ορθόδοξοι τα απορρίπτουν και το καταδικάζουν, όποιος κι αν τα κάνει.

94m ΙΣΟΤΗΤΑ ΓΙΟΥ- ΚΟΡΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ;

«Είναι αλήθεια ότι, όσο [η θυγατέρα] ήταν ανύπανδρη, ο νόμος δεν της στερούσε τυπικά το μερίδιό της από την κληρονομιά˙ πρέπει όμως να αναρωτηθούμε αν στην πραγματικότητα είχε τη δυνατότητα να γίνει πραγματική κληρονόμος. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κόρη αυτή βρισκόταν κάτω από την κηδεμονία του αδελφού ή των συγγενών της, ότι παρέμενε υπό το καθεστώς για όλη της τη ζωή, ότι η κηδεμονία κατά την παλαιά νομοθεσία είχε καθιερωθεί για την προστασία της περιουσίας και όχι της νύφης, και ότι αποσκοπούσε στη διατήρηση των αγαθών μέσα στην οικογένεια˙ ότι τέλος η κόρη δεν μπορούσε σε καμιά ηλικία να παντρευτεί ούτε να αλλάξει κηδεμόνα χωρίς την άδεια του κηδεμόνα της. Αυτά τα δεδομένα που είναι αρκετά ενδεικτικά, μας επιτρέπουν να πιστέψουμε ότι υπήρχε, αν όχι μέσα στις διατάξεις του νόμου, τουλάχιστον στην πρακτική και στα ήθη, μια σειρά δυσκολιών που εμπόδιζαν την κόρη να γίνει απόλυτος κύριος του μεριδίου της από την πατρική περιουσία, όπως ήταν ο γιός για το δικό του. Δεν έχουμε αποδείξεις ότι η κόρη ήταν αποκλεισμένη από την κληρονομιά˙ έχουμε όμως τη βεβαιότητα ότι, ως παντρεμένη, δεν κληρονομούσε τον πατέρα της και ότι, ως ανύπανδρη, δεν μπορούσε ποτέ να διαχειριστεί την κληρονομιά της. Έστω και κληρονόμος, ήταν μόνο προσωρινά και κάτω από ορισμένες συνθήκες απλός επικαρπωτής˙ δεν είχε δικαίωμα ούτε να διαθέσει ούτε να υποθηκεύσει χωρίς την άδεια του αδελφού ή των συγγενών της, οι οποίοι μετά το θανατό της θα κληρονομούσαν την περιουσία, της οποίας είχαν την επιμέλεια κατά το διάστημα της ζωής της» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 118-119).
Ενάμιση αιώνα μετά τον Κικέρωνα, ο Κάτων, θέλοντας να ξαναζωντανέψει τα αρχαία ήθη, είχε επαναφέρει το νόμο του Βοκώνιου, ο οποίος απαγόρευε: 1) να καταστήσει κάποιος κληρονόμο του γυναίκα, έστω και μοναχοκόρη, παντρεμένη ή ανύπανδρη˙ 2) να κληροδοτήσει σε γυναίκες πάνω από το ήμισυ της πατρικής περιουσίας (in Verr., II, 1, 42). Οι Αθηναίοι ρήτορες, στις αγορεύσεις τους είχαν συχνά την ευκαιρία να δείξουν ότι οι θυγατέρες δεν κληρονομούσαν (Ισαίου, Προς Ξεναίνετον˙ Δημοσθένη, Προς Βοιωτόν περί προικός μητρώας, 22-24) (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ.119).

94n ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΗΔΟΝΗ

Στην αρχαία Ελλάδα η γυναίκα θεωρούνταν σκευος ηδονής και η δική της ευχαρίστηση δεν λογαριαζόταν καθόλου. Ένας αρχαίος είχε πει «σε τι μας χρειάζονται οι γυναίκες; Αν μπορούσαμε να κάνουμε παιδιά ρίχνοντας το σπέρμα μας σε ένα χωράφι, θα μας ήταν άχρηστες».
Κατηγορούν, έπειτα από όλα αυτά, οι Νεοπαγανιστές τους Χριστιανούς ότι αυτοί θεωρούν το σεξ μόνο για παιδοποιία, επειδή είναι «θεϊκή εντολή». Πώς εξηγούν τους προαναφερθέντες αρχαίους νόμους κατά όσων δεν παντρεύονταν (που σημαίνει ότι για τους αρχαίους υπήρχαν δύο κατηγορίες γυναικών: οι «μηχανές παραγωγής παιδιών» – γι’αυτό άξιζε ο γάμος – που μόνο γι’ αυτό τις παντρεύονταν κανείς, και οι εταίρες). Αν δεν μπορούν να τους εξηγήσουν ή αν λένε ότι καλώς υπήρχαν οι νόμοι αυτοί, να μην σχολιάζουν την Χριστιανική ερμηνεία και αντιμετώπιση της ηδονής και του γάμου. Ενώ για το Χριστιανισμό η γυναίκα-σεξουαλικός σύντροφος και η γυναίκα-μητέρα είναι το ίδιο πρόσωπο, και ρητά αναφέρεται το «μή αποστερείτε αλλήλους» στην Καινή Διαθήκη, στην αρχαιότητα υπάρχει ο διχασμός και επομένως η υποτίμηση της γυναίκας-μητέρας ως προς την γυναίκα-σύντροφο, αφού η πρώτη ήταν η «παραγωγός παιδιών», ενώ η δεύτερη ήταν η αδρά αμοιβόμενη πόρνη/εταίρα. Ο Χριστιανισμός δεν αρνείται την ηδονή καθεαυτή, αλλά έχει διαφορετική αντίληψη για τον ρόλο της στη ζωή. Αν την αρνούνταν, θα αρνούνταν ένα δημιούργημα του Θεού:
Διαταγαί των Αγίων αποστόλων (PG 1, 980B): «Ούτε η νόμιμη συνεύρεση, ούτε η λεχωνιά, ούτε η περίοδος, ούτε η ονείρωξη μπορούν να μιάνουν τη φύση του ανθρώπου ή να χωρίσουν από το Άγιο Πνεύμα, εκτός μόνο από την ασέβεια και την παράνομη πράξη.».
Αποστολικοί κανόνες (PG 137, 141B): «Αν κανείς επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος ή μέλος της ιεραρχίας γενικά, απέχει από το γάμο, το κρέας και το κρασί όχι λόγω άσκησης αλλά επειδή τα σιχαίνεται, αρνούμενος ότι όλα είναι πολύ καλά και ότι ως άντρα και γυναίκα εποίησε ο Θεός τον άνθρωπο, και διαβάλλει την δημιουργία του Θεού βλασφημώντας, τότε ή να διορθωθεί ή να καθαιρεθεί και να αποβληθεί από την Εκκλησία. Τα ίδια ισχύουν και για τους λαϊκούς.» («Εἴ τις ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου τοῦ ἱερατικοῦ, γάμου καὶ κρεῶν καὶ οἴνου οὐ δι’ ἄσκησιν, ἀλλὰ διὰ βδελυρίαν ἀπέχεται, ἐπιλαθόμενος ὅτι πάντα καλὰ λίαν, καὶ ὅτι ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ βλασφημῶν διαβάλλει τὴν δημιουργίαν, ἢ διορθούσθω, ἢ καθαιρείσθω, καὶ τῆς ἐκκληςίας ἀποβαλλέσθω. Ὡσαύτως καὶ λαϊκός»).
Σύνοδος της Γάγγρας, 342 μ.Χ.
Κανών Α' (PG 137, 1241A) «Εἴ τις τὸν γάμον μέμφοιτο, καὶ τὴν καθεύδουσαν μετὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, οὖσαν πιστὴν καὶ εὐλαβῆ, βδελύσσοιτο, ἢ μέμφοιτο, ὡς ἂν μὴ δυναμένην εἰς βασιλείαν εἰσελθεῖν, ἀνάθεμα ἔστω.»
Κανών Θ' (PG 137, 1249D) «Αν κανείς μένει άγαμος ή εγκρατεύεται βδελυττόμενος το γάμο κι όχι εξ αιτίας του καλού και αγίου της παρθενίας, ας είναι αναθεματισμένος» («Εἴ τις παρθενεύοι, ἢ ἐγκρατεύοιτο, ὡς ἂν βδελυττόμενος τὸν γάμον ἀναχωρήσας, καὶ μὴ δ’ αὐτὸ τὸ καλὸν καὶ ἅγιον τῆς παρθενίας, ἀνάθεμα ἔστω»).
Κανών Ι' (PG 137, 1252A) «Αν κανείς από τους παρθενεύοντες για το Θεό υπερηφανευτεί κατά των παντρεμένων, ας είναι αναθεματισμένος». («Εἴ τις τῶν παρθενευόντων διὰ τὸν Κύριον κατεπαίροιτο τῶν γεγαμηκότων, ἀνάθεμα ἔστω»).
Κανών ΙΔ' (PG 137, 1257B) «Εἴ τις γυνὴ καταλιμπάνοι τὸν ἄνδρα, καὶ ἀναχωρεῖν ἐθέλοι, βδελυττομένη τὸν γάμον, ἀνάθεμα ἔστω».
Κλήμη Αλεξανδρέα, Στρωματείς, 2, 20 (2, 107,3) «Τόν τε ἔρωτα κακίαν φηςὶ φύσεως˙ ἧς ἥττους ὄντες οἱ κακοδαίμονες θεὸν τὴν νόσον καλοῦσιν. Δείκνυται γὰρ διὰ τούτων ἡττᾶσθαι τοὺς ἀμαθεστέτους δι’ ἄγνοιαν ἡδονῆς, ἣν οὐ χρὴ προςίεσθαι, κἂν θεὸς λέγηται, τουτέστι κἂν θεόθεν ἐπὶ τῆς παιδοποιίας χρείαν δεδομένητυγχάνῃ.»
Κλήμη Αλεξανδρέα, Στρωματείς, 3, 7 « ... Οἱ δέ, διὰ μῖσος τὸ πρὸς τὴν σάρκα τῆς κατὰ γάμον συναλλαγῆς καὶ τῆς τῶν καθηκόντων βρωμάτων μεταλήψεως ἀπαλλάτεσθαι ποθοῦντες, ἀμαθεῖς τε καὶ ἄθεοι, ἀλόγως ἐγκρατευόμενοι, καθάπερ τὰ πλεῖστα τῶν ἄλλων ἐθνῶν.»
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, PG 94, 1533C: «Δεν προέρχεται λοιπόν εκ του σώματος η κακία, αλλά εκ της ψυχής». Το άκρως αντίθετο του Πλατωνισμού, που την σκέτη ύλη τη θεωρεί κακό. «Από τις σωματικές ηδονές άλλες είναι φυσικές και συνάμα αναγκαίες, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατη η ζωή, όπως οι τροφές, που αναπληρώνουν τη φθορά, και τα απαραίτητα ρούχα, άλλες πάλι είναι φυσικές, όχι όμως αναγκαίες, όπως είναι οι κατά φύση και κατά νόμο γενετήσιες σχέσεις, και άλλες ούτε αναγκαίες ούτε φυσικές, όπως η λαγνεία και η αφθονία αγαθών που ξεπερνούν τις ανάγκες˙ γιατί αυτές δεν συντελούν ούτε στη διατήρηση της ζωής ούτε στη διαδοχή του γένους, αλλά προξενούν ζημιές. Αυτός λοιπόν που ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού πρέπει να επιδιώκει τις αναγκαίες και συνάμα τις φυσικές ηδονές, να βάζει σε δεύτερη μοίρα τις φυσικές αλλά όχι αναγκαίες, γινόμενες στον καιρό και με τον τρόπο και το μέτρο που αρμόζουν, ενώ τις άλλες είναι ανάγκη οπωσδήποτε να τις αποφεύγει», γράφει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (Έκδοσις ακριβής... 2, 13). Δεν υπάρχει απόρριψη της ηδονής εν γένει˙ αλλά διαφορετική ερμηνεία της.
«Η περιφρόνηση της ανθρώπινης κατάστασης και η έχθρα προς το σώμα ήταν ενδημική νόσος ολόκληρου του πολιτισμού αυτής της περιόδου˙ κι ενώ οι πιο ακραίες εκδηλώσεις της είναι κυρίως χριστιανικές ή γνωστικές, τα συμπτώματά της εμφανίζονται με πιο ελαφρά μορφή σε εθνικούς με καθαρά ελληνική μόρφωση˙ η νόσος αυτή εκφράζεται σε ευρεία ποικιλία μύθων και φανταστικών διηγήσεων, που αντλούνται είτε από ελληνικά είτε από ανατολικά πρότυπα (συχνά με αλλαγμένο νόημα ή διαφορετικά σημεία εμφάσεως), ενώ άλλες είναι κατά τα φαινόμενα καινούργιες(...). Αυτό το είδος ιδεών (...) οι εθνικοί μοραλιστές όπως ο Πλούταρχος και ο Επίκτητος τις καταδίκαζαν, και χριστιανοί με ελληνική παιδεία, όπως ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, αντιστέκονταν με σθένος απέναντί τους. Δεν έχουν ρίζες στην Παλαιά Διαθήκη» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ.67, 65, 66).

94o ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΙΑ

Αρχαιοελληνικά κείμενα σαν κι αυτό
«Αν το αγόρι είναι δώδεκα ετών τότε μου κάνει χαρά, κι αν βρίσκεται στα δεκατρία τότε με τραβάει ακόμα ισχυρότερα. Κι όμως στα 14 του είναι η γλυκύτερη ακμή του έρωτα, όταν αρχίζει το 15ο έτος προσφέρει ακόμα ομορφότερη ηδονή. Οι 16ρηδες είναι για όλους τους θεούς. (..)» (Στράτωνας, Παλατινή Ανθολογία, βιβλίο δωδέκατο) ή «Η Κύπρις ως γυναίκα / με φλόγες για γυναίκες σε τυλίγει. / Όμως τον γλυκό πόθο για τα αγόρια / τον κυβερνά αυτοπροσώπως ο Έρως. / Να δείξω την προτίμησή μου προς τα πού; / Προς το αγόρι ή προς τη μητέρα; / Όμως κι η ίδια η Κύπρις θα έλεγε νομίζω: / Το θρασύ το παιδάριον νικάει» (Μελέαγρου, Παλατινή Ανθολογία, XII, 86) ή «Αν εξακολουθήσει ο Δημόφιλος / να δίνει και στους εραστές του φιλιά τέτοια / ωσάν αυτό που μου ‘σκασε το νήπιο, ω Κύπρις, / δεν βλέπω τη μανούλα του τις νύχτες / να καρτερά με ησυχία στην αυλόπορτα» (Διοσκουρίδου, Παλατινή Ανθολογία, XII, 14) ή «Κάποτε κάποιος παιδοτρίβης, / καθώς έναν μικρόν προπονούσε, / τον έβαλε σε κάμψη των γονάτων, / τον γύμναζε στα κάτω από τη μέση, / φροντίζοντας να πιάνει ολίγον τα μπαλάκια...» (Στράτωνα, Π.Α., XII, 222) δεν είναι ακριβώς ό,τι αναζητούμε στην αρχαιότητα. Μερικοί θα φέρουν αντιρρήσεις για το ζήτημα της παιδεραστίας ή της ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Ελλάδα, λέγοντας πως δεν είναι τα πράγματα όπως νομίζεται πως είναι. Η αλήθεια είναι πως, δεν υπήρξε ποτέ η εξιδανικευμένη σχέση εραστή και ερωμένου, όπως την περιγράφει ο Πλάτωνας, δίχως δηλαδή σεξουαλικά παρεπόμενα. Στην Ηλεία ή τη Θήβα όλα επιτρεπόταν «Ἐκείνοις [Θηβαίοι και Ηλιείς] μὲν γὰρ ταῦτα παιδικὰ [=ομοφυλοφιλία και παιδεραστία] νόμιμα, ἡμῖν δ’ ἐπονείδιστα» (Ξενοφώντα, Συμπόσιο, 8, 34).
«Το ότι η σεξουαλικότητα μέσα στην παιδεραστία έπαιζε αποφασιστικό ρόλο και δεν πηγάζει από την κολασμένη φαντασία μερικών επιστημόνων αυτό γίνεται σαφές για κάθε απροκατάληπτο παρατηρητή, όταν βλέπει τις εικόνες των αρχαϊκών αγγείων στις οποίες ένας, άνδρας, ο εραστής, πιάνει τα γεννητικά όργανα ενός νεαρού, του ερωμένου. Η χειρονομία αυτή, η οποία και στην πρώιμη ελληνική τέχνη εμφανίζεται ακόμη και σε ετερόφυλα ζευγάρια, είναι μια αδιαμφισβήτητη έκφραση σεξουαλικού πόθου» (Carola Reinsberg, Γάμος, εταίρες και παιδεραστία στην αρχαία Ελλάδα, εκδ. Παπαδήμα, σ. 259).
Σ’ ένα ποίημά του ο Σόλων λέει ότι ευτυχισμένος και αξιομακάριστος είναι εκείνος που έχει τα εξής τέσσερα πράγματα: αγόρια που να τα χρησιμοποιεί ως κίναιδους, άλογα, κυνηγετικά σκυλιά, και φίλο στο εξωτερικό. Στο δεύτερο ποίημα κατονομάζει ποια ακριβώς σημεία του σώματος του αγοριού θέλει ν’ απολαύσει (Σόλων, αποσπάσματα 21 και 23, Berg. Th. Hiller E. – Crusius O. Anthologia lyrica sive lyricorum Graecorum reterum praeter Pindarum reliquiae potiores, BT, από τον Πλούτ. Ερωτ. 5 (751bc)).
Ο Ξενοφώντας γράφει επίσης (Λακεδαιμονίων Πολιτεία, 2, 12) «Οι άλλοι Έλληνες, ή όπως οι Βοιωτοί, ένας άνδρας και ένας νέος δένονται μεταξύ τους σα ζευγάρι ή όπως οι Ηλείοι απολαμβάνουν την ομορφιά του σώματος των νέων με παροχές» και (Λακ. Πολ., 2, 14) «Σε πολλές από τις πόλεις οι νόμοι δεν απαγορευουν την ερωτική επιθυμία προς τα παιδιά».
Ορισμένοι Νεοπαγανιστές θέλουν να μας πουν ότι υπήρχαν «αντιομοφυλοφιλικοί νόμοι στην Αρχαία Ελλάδα». Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε πρέπει να μας πουν, γιατί δεν τιμωρήθηκαν οι παρακάτω Αρχαίοι Έλληνες από τους νόμους αυτούς. «Φιλία θερμή ανεπτύχθη μεταξύ των δύο τούτων ανδρών (του Σόλωνος και του Πεισιστράτου) ένεκα της συγγενείας των, αυτή δε η φιλία έγινεν εγκαρδιωτέρα και λόγω της ευφυΐας και της ωραιότητος του Πεισιστράτου, διότι, καθώς λέγουν μερικοί, ο Σόλων διετέθη ερωτικώς προς αυτόν (...ερωτικώς τον Πεισίστρατον ασπαζομένου τού Σόλωνος...)» (Πλούταρχου, Σόλων, 1).
Για τους Χαλκιδείς μαρτυρεί ο Αθηναίος, ότι μαζί με τους Κρήτες ήταν παράφοροι στην παιδοφιλία («..περὶ τὰ παιδικὰ δαιμονίως ἐπτόηνται..») (Αθηναίος, 13, 77 (601e)).
Η παιδοφιλία υπήρχε τόσο σαν ελεύθερος έρωτας όσο και σαν εμπορικός, ελεύθερος πάλι ή καταναγκαστικός, που πουλιόταν σε ειδικά πορνεία αρρένων, έτσι «πορνεία» λεγόμενα ή και «οικήματα», απο επαγγελματίες κιναίδους ή από καταναγκασμένους (Αριστοφάνη Ειρήνη, 11 («ηταιρηκώς). Ξενοφώντα Απομνημονεύματα, 1, 6, 13 («πόρνος»). Δημοσθένη Κατ’ Ανδροτίωνος παρανόμων, 73 και Επιστολή Δ’ («πόρνος», «ηταιρηκώς»). Αισχίνη Κατά Τιμάρχου, 3 και 119 («πεπορνευμένος», «αισχρώς βεβιωκός»). Ησύχιος, λ. Κεραμεικός).
Ο ελεύθερος και μη εμπορικός παιδοφιλικός έρωτας μεταξύ δύο αρρένων, ωρίμου αντρός και ανηλίκου αγοριού ή εφήβου, συνήθως 7-20 ετών, ήταν νόμιμος και θεωρούνταν κάτι το ευγενές, ευγενέστερο μάλιστα από το φυσιολογικό και νόμιμο έρωτα αντρός και γυναικός, ενώ το επάγγελμα του ερωμένου του πορνείου θεωρούνταν αισχρό κι επονείδιστο. Ο τέτοιος ερωμένος λεγόταν «πόρνος», πεπορνευμένος», «ηταιρηκώς», «αισχρώς βεβιωκώς», εμποδιζόταν από την είσοδο στα ιερά και τη συμμετοχή στη λατρεία, αποστερούνταν απο πολλά πολιτικά δικαιώματα (Δημοσθένη Κατ’ Ανδροτίωνος παρανόμων, 73. Αισχίνη Κατά Τιμάρχου, 3 και 15-16).
Η παιδοφιλία υπήρχε τόσο σαν ελεύθερος έρωτας όσο και σαν εμπορικός, ελεύθερος πάλι ή καταναγκαστικός, που πουλιόταν σε ειδικά πορνεία αρρένων, έτσι «πορνεία» λεγόμενα ή και «οικήματα», απο επαγγελματίες κιναίδους ή από καταναγκασμένους (Αριστοφάνη Ειρήνη, 11 («ηταιρηκώς). Ξενοφώντα Απομνημονεύματα, 1, 6, 13 («πόρνος»). Δημοσθένη Κατ’ Ανδροτίωνος παρανόμων, 73 και Επιστολή Δ’ («πόρνος», «ηταιρηκώς»). Αισχίνη Κατά Τιμάρχου, 3 και 119 («πεπορνευμένος», «αισχρώς βεβιωκός»). Ησύχιος, λ. Κεραμεικός). Η προαγωγή και η έκδοσι ελευθέρου ανθρώπου από τρίτον θεωρούνταν κακούργημα και τιμωρούνταν με θάνατο (Αισχίνη Κατά Τιμάρχου, 12 και 72 και 184). Οι αρχαιολάτρες εξαιτίας αυτού του συγγράμματος (Κατά Τιμάρχου) έχουν φτάσει να ισχυρίζονται ότι δεν υπήρχε παιδοφιλία στην αρχαία Αθήνα. Παραθέτουμε, προς απόδειξη του αντιθέτου, αποσπάσματα από το ίδιο σύγγραμμα του Αισχίνη:
74 «Ξέρετε εκείνους τους τροφίμους των σπιτιών, οι οποίοι κάμνουν αυτήν την δουλειάν. Λοιπόν και αυτοί ακόμη, όταν αναγκάζωνται να κάμουν αυτήν τη δουλειά, όμως εντρέπονται και κλείου τις πόρτες. (...) Ξέρετε το επάγγελμα που εδιάλεξαν και επομένως γνωρίζετε κάθε στιγμή τι κάμνουν.
119 κάθε έτος η Βουλή εκθέτει εις δημοπρασίαν τον πορνικόν φόρον (...) οι ενοικιασταί του φόρου δεν απαιτούν φόρο με εικασίας, αλλά γνωρίζουν καλά ποίοι και ποίαι κάμνουν αυτή τη δουλειά.
136 (...) Ούτε αρνούμαι πως εγώ [=ο Αισχίνης] ο ίδιος και εις το παρελθόν και τώρα ακόμη αγαπώ τα παιδιά και αναγνωρίζω ότι γι’ αυτήν την δουλειά εμάλωσα και ξυλοκοπήθηκα με άλλους. Όσον δια τα ποιήματα [σημ.: 135: «..ερωτικά ποιήματα που έχω γράψει χάριν κάποιων νέων..»] που λέγουν ότι συνέθεσα, άλλα μεν τα αναγνωρίζω (...).
137 Ισχυρίζομαι ότι το (...) να γίνεται ένας νέος ερωμένος κάποιου ανδρός χωρίς χρήματα, επειδή τον αγαπά, είναι πολύ καλόν, αισχρόν δε είναι το να πορνεύεται αντί χρημάτων.
156 Γνωρίζετε, ω Αθηναίοι, τον Κρίτωνα υιόν του Αστυόχου και τον Περικλείδην του Περιθοίδη και τον Πολεμογένην και τον Πανταλέοντα και τον δρομέα Τιμησίθεον (...) οι οποίοι είχαν ερωτικόν σύνδεσμον με πολλούς και πολύ φρόνιμους άνδρας. Όμως κανείς ποτέ δεν τους κατηγόρησε γι’ αυτό».
Ώστε το Κατά Τιμάρχου που οι αρχαιόπληκτοι φέρνουν ως απόδειξη ύπαρξης παιδοφιλίας στην αρχαία Αθήνα όχι μόνο αποδεικνύει ότι έχουν λάθος οι εθνικιστές αρχαιολάτρες αλλά:
1) υπήρχε ανδρική πορνεία, και οίκοι ανοχής με άνδρες-πόρνες
2) η παιδοφιλία θεωρούνταν πολύ καλό πράγμα εφόσον δεν υπήρχε λόγω χρημάτων.
3) Ακόμη κι όταν υπήρχε λόγω χρημάτων, ο επαγγελματίας πόρνος δεν τιμωρούνταν, εάν ταυτόχρονα δεν παραβίαζε ορισμένους κανόνες.
4) Το κράτος αναγνώριζε τα αντρικά πορνεία και εισέπραττε κάθε έτος «πορνικό φόρο» από αυτά.
Ας δούμε τώρα δυο αποσπάσματα από τον Λόγο Ευβοϊκό ή Κυνηγό, του Δίωνα Χρυσόστομου, απ’ τα οποία συμπεραίνει κανείς κι άλλα πράγματα για τη φύση της παιδοφιλίας των Ειδωλολατρών:
268R-269R: «(οι πορνοβοσκοί) δημόσια εκθέτουν αιχμάλωτες γυναίκες ή παιδιά, ή με άλλο τρόπο αγορασμένα με λεφτά, για ατίμωση μέσα σε βρώμικα σπίτια, που είναι φανερά σε όλα τα μέρη της πόλης, και κει που περνούν οι άρχοντες και στις αγορές κοντά σε δημόσια κτήρια και σε ιερά, μήτε να σέρνουν σ’ αυτή την ατίμωση και τον εξαναγκασμό βάρβαρους μήτε Έλληνες (...) επειδή έχουν πέσει σε μεγάλη και βαρειά υποδούλωση, κάνοντας έργο πολύ χειρότερο και πιο πολύ ακάθαρτο από τους ιπποφορβούς και ονοφορβούς, αφού δεν βάζουν κτήνη [για να συνουσιασθούν] χωρίς να τα βιάζουν, θεληματικά πάνω σε κτήνη που θέλουν, χωρίς να ντρέπονται καθόλου, αλλά σμπρώχνουν πάνω σε ανθρώπους που ντρέπονται και δεν θέλουν, ανθρώπους μανιακούς κι ακόλαστους, για άσκοπη και ακόλαστη μίξη σωμάτων.
274R: Υπάρχει τρόπος, που αυτό το ακόλαστο γένος [των ανθρώπων] να μπορέση να κρατηθή από το να ατιμάση και να διαφθείρη τα αγόρια, (...) αφού με κάθε τρόπο χορτάση από ασέλγεια με τις γυναίκες κι αφού κορεσθή απ’ αυτή την απόλαυση;»
Παρατηρούμε ότι:
1) και ο Δίωνας παραδέχεται ότι υπήρχαν ομοφυλοφυλικά πορνεία στις ελληνικές πόλεις.
2) Ο Δίωνας με απέχθεια εκφράζεται για το γεγονός, ωστόσο παρατηρεί ότι κανείς δεν το εμποδίζει.
3) Το πιο αηδιαστικό είναι ότι υπήρχαν παιδικά ομοφυλοφυλικά πορνεία, στα οποία τα εξανδραποδισμένα αγόρια, παιδιά που είχαν αρπαχτεί ως δούλοι από δουλέμπορες, αναγκάζονταν να συνευρίσκονται με άντρες που πλήρωναν.
4) Επίσης οι ενήλικοι αιχμάλωτοι πολέμου πωλούνταν σε πορνεία ώστε να τους διακορεύουν οι επισκέπτες των πορνείων.
Την τακτική αυτή των Αθηναίων και το φρόνημά τους σχετικά με την παιδοφιλία εκφράζει ο Ξενοφών με το στόμα του Σωκράτους λέγοντας: «...Τὴν ὥραν ἐὰν μέν τις ἀργυρίου πωλῇ τῷ βουλωμένῳ, πόρνον αὐτὸν ἀποκαλοῦσιν, ἐὰν δέ τις, ὃν ἂν γνῷ καλὸν τε κἀγαθὸν ἐραστὴν ὄντα, τοῦτον φίλον ἑαυτῷ ποιῆται, σώφρονα νομίζομεν» = «Εαν κανείς πουλάει τα σωματικά του κάλλη με χρήματα στον τυχόντα που τον θέλει, τον λένε πόρνο, αν όμως κανείς καταλάβει ότι κάποιος είναι ωραίος καικαλός εραστής και τον κάνει φίλο του, αυτόν τον θεωρούμε σώφρονα» (Ξενοφώντα Απομνημονεύματα, 1, 6, 13). Δηλαδή το ζήτημα για τους Πολυθεϊστές δεν ήταν αν σε σοδόμιζε κάποιος, αλλά αν αυτό το δεχόσουν αντί χρημάτων ή λόγω φιλικής σχέσης. Πράγματι, πολύ υψηλό ήθος είχαν αυτοί οι Ειδωλολάτρες. Όχι σαν το ήθος του Δεκάλογου της Παλαιάς Διαθήκης, η οποία είναι πορνογράφημα, σύμφωνα με τους Νεοειδωλολάτρες.
Όπως ιστορεί ο Ηρόδοτος, ο Περίανδρος κάνοντας παιδομάζωμα στους Έλληνες της Κέρκυρας, μάζεψε 300 ανήλικα αγόρια, τα φόρτωσε σ’ ένα καράβι, και τα ‘στειλε πεσκέσι στο Λυδό βασιλέα Αλυάττη (τον πατέρα του Κροίσσου), για να τα ευνουχίσει και να τα χρησιμοποιήσει στο χαρέμι του σαν ερωμένους. Ευτυχώς οι Σάμιοι άρπαξαν με τέχνασμα το καράβι από τους Κορίνθιους κι επέστρεψαν τα παιδιά στους γονείς τους στην Κέρκυρα (Ηρόδοτος, 3, 48, 2). Η πράξη αυτή του Περίανδρου δείχνει ότι κι ο ίδιος είχε χαρέμι ανηλίκων αγοριών, αφού του περίσσευαν τέτοια και για τους φίλους του ξένους ηγεμόνες.
Οι Θουκιδίδης και Αριστοτέλης εκθέτουν διαφορετικά τα πράγματα για τους δήθεν τυραννοκτόνους Αρμόδιο και Αριστογείτονα, που δήθεν σκότωσαν τον τύραννο Ίππαρχο επειδή ήταν δημοκράτες. Κατ’ αρχήν ο Ηρόδοτος λέει για το ομοφυλοφιλικό ζευγάρι ότι ήταν φοινικικής καταγωγής και όχι Αθηναίοι (Ηρόδοτος, 5, 55, 1 έως 5, 58, 1 και από 5, 61, 1 έως 5, 62, 1). Έπειτα ο Θουκιδίδης λέει ότι ο ερωμένος Αρμόδιος κι ο παιδόφιλος Αριστογείτων, χωρίς να έχουν καμμιά σχέσι με τη δημοκρατία και τα πολιτικά, σκότωσαν όχι τον τύραννο Ιππία, αλλά τον αδερφό του Ίππαρχο, όχι για πολιτική αντίσταση αλλά από ομοφυλοφυλική ζηλοτυπία, διότι ο Ίππαρχος αποπειράθηκε να πείσει τον Αρμόδιο να συνουσιαστούν, ο Αρμόδιος του αρνήθηκε, για να μη χαλάσει το χατήρι του εραστή του, ο Ίππαρχος για εκδίκηση πρόσβαλε την αδερφή του Αρμοδίου, κι ο Αρμόδιος μαζί με τον Αριστογείτονα σκότωσαν τον Ίππαρχο από αντεκδίκηση και προληπτική ζηλοτυπία και άμυνα. Δεν κατέλυσαν την τυραννία ούτε στράφηκαν καθόλου εναντίον της. Αυτά λέει ο Θουκιδίδης (6, 52, 3 έως 6,59, 4 και 1, 20, 2).
Ο Θεμιστοκλής κι ο Αριστείδης, όχι μόνο ήταν παρράφοροι παιδόφιλοι, αλλά ήταν και αντεραστές ερωτευμένοι και οι δυο με τον ίδιο νεαρό ερωμένο, κάποιον Στησίλεων (Πλουταρχου Θεμιστοκλής, 3, 1-2).
Ο Σοφοκλής, κάποτε στη Χίο, σ’ ένα επίσημο τραπέζι, δεν άντεξε κι επιτεθηκε σεξουαλικά μπροστά σε όλους σε ένα αγόρι που κερνούσε στους συνδαιτυμόνες κρασί. Άλλοτε πάλι στην Αθήνα, όπως συνήθιζαν οι παιδόφιλοι, τράβηξε έξω από τα τείχη της πόλης ένα αγόρι, στο οποίο είχε εκτονώσει κατά καιρούς τις ορέξεις του κι ο Ευριπίδης, κι εκεί αφού συνουσιάστηκαν, αγόρι, που είχε, καθώς φαίνεται, μεγάλη πείρα από τραγικούς ποιητές, άρπαξε τα ρούχα του Σοφοκλέους κι έφυγε μέσα στην πόλη, ενώ ο ποιητής αναγκάστηκε να πάη στο σπίτι του φορώντας τα πολύ μικρότερα ρούχα του αγοριού και να γελοιοποιηθεί σε όλη την πόλη. Όταν το έμαθε ο Ευριπίδης, το σχολίασε με κακεντρέχεια και δήλωσε ότι το ίδιο αγόρι το είχε χρησιμοποιήσει κι ο ίδιος πιο μπροστά, σαν ερωμένο (Ίων Χίος και Ιερώνυμος Ρόδιος στον Αθηναίο, Δειπνοσοφισταί, 13, 82 (604def)). Δε γνωρίζουμε να καταδικάστηκε ο Ευριπίδης ή ο Σοφοκλής, σύμφωνα με τους νόμους (αν υπήρχαν τέτοιοι νόμοι) κατά διαφθοράς ελεύθερων νέων Αθηναίων. Γιατί άραγε; Θα μας το πουν οι αρχαιολάτρες;
Ο ρήτορας Ανδοκίδης σε μια αντιδικία του αντιμετώπισε εκ μέρους του αντιδίκου του Επιχάρους την κατηγορία ότι υπήρξε στη ζωή του πόρνος, που εκδιδόταν με χρήματα. Η απάντησή του στην κατηγορία ήταν ότι κι ο Επιχάρης, που τον κατηγορούσε, έκανε την ίδια δουλειά (Ανδοκίδη Περί των μυστηρίων, 100).
Οτι ο Αισχύλος ηταν έκφυλος και υμνητής της παιδοφιλίας το λεν ο Πλούταρχος κι ο Αθηναίος, που τον καμαρώνουν γι’ αυτό, και διασώζουν δυο σχετικά αποσπάσματά του (Πλούταρχου, Ερωτικός, 5 (751bc). Αθηναίος, 13, 75 και 13, 79). Οι πλέον ομοφυλοφιλικές τραγωδίες του Αισχύλου ήταν κατά τη μαρτυρία των δύο αυτών θαυμαστών του οι Κάβειροι και οι Μυρμιδόνες. Η δεύτερη ήταν εκείνη στην οποία ήθελε τον Αχιλλέα και τον Πάτροκλο ζευγάρι.
Ο διαβόητος Αθηναίος ρήτορας Δημοσθένης ήταν μόνιμος παθητικός «ερωμένος» και μάλιστα τραβεστί. Του άρεσε να φοράει γυναικεία ρούχα. Τον αποκαλούσαν με το παρατσούκλι «βάταλος». Έτσι αποκαλούσαν οι Αθηναίοι τότε τους θηλυπρεπείς. Αυτά τα λέει ο Αισχίνης σε δύο λόγους του, έναν πολιτικό και έναν δικανικό (Αισχίνη Περί παραπρεσβείας, 99 και Κατά Τιμάρχου, 126 και 131).
Σύμφωνα με το Στράβωνα (10, 3, 18) ο Δημοσθένης κατηγορούσε τον Αισχίνη ότι ήταν γιος μητέρας, η οποία χρησιμοποιόταν σαν πρόπολος και οργιάστρια της θεάς Μητρός κι ότι μερικές φορές είχε κάνει κι ο ίδιος τον πρόπολο βοηθώντας τη μητέρα του. εννοείται ότι οι πρόπολοι των οργιαστικών θεών ήταν κίναιδοι και πόρνες.
Ο Σπαρτιάτης Παυσανίας έστελνε τις προδοτικές επιστολές στους Πέρσες φίλους του μέσω των παθητικών του ερωμένων, παραγγέλνοντας στον Πέρση αποδέκτη να σκοτώνει τους κομιστές τους. Όταν έστειλε όμως την τελευταία επιστολή στον Αρτάβαζο, με τον έμπιστο ερωμένο του, τον Αργίλιο, ο Αργίλιος ειχε παρατηρήσει ότι κανείς από εκείνους που κόμιζαν τις επιστολές δεν επέστρεφε, μπήκε σε υποψία κι άνοιξε την επιστολή και τη διάβασε. Όταν είδε ότι ο λατρευτός του εραστής παρήγγελε και το δικό του θάνατο, για να γλιτώση, τον κατήγγειλε στους εφόρους, παραδίδοντας και την ένοχη επιστολή. Οι έφοροι θανάτωσαν το Παυσανία. Αυτά τα λέει ο Θουκιδίδης (1, 132, 1 έως 5: «...ο μέλλων τας τελευταίας βασιλεί επιστολάς προς Αρτάβαζον κομιείν, ανήρ Αργίλιος, ΠΑΙΔΙΚΑ ποτε ών ΑΥΤΟΥ (=Παυσανία) και πιστότατος εκείνω...»).
Στα ποίηματα του Θέογνι (6ος π.Χ. αι.), για πρώτη φορά ο Γανυμίδης φέρεται να είναι «τα παιδικά» του Δία κι όχι απλώς οινοχόος των θεών, όπως τον θέλει ο Όμηρος στον Ύμνον εις Αφροδίτην (Θέογνις, 1345-1346). Καταλήγει ο Θέογνις (στ. 1345): παιδοφιλεῖν δέ τι τερπνόν (= η παιδεραστία είναι απολαυστική) και (στ. 1335-1336): Ὄλβιος ὅστις ἐρῶν γυμνάζεται οἴκαδε ἐλθών / εὕδειν σὺν καλῶι παιδὶ πανημέριος (= Ευτυχισμένος όποιος είναι ερωτευμένος και γυμνάζεται και, όταν γυρίσει σπίτι του, ξαπλώνει όλη την ημέρα με όμορφο αγόρι).
Ο ποιητής Ίβυκος χαρακτηρίζεται σαν «ερωτομανέστατος περί τα μειράκια» δηλαδή τ’ αγόρια (Αθηναίος, 13, 76 και Σούμμα λ. Ιβυκος).
Σ’ ένα ποίημα ο Ανακρέων απευθύνεται σε έναν από τους τρεις ερωμένους του, το Σμερδία, και προσφωνώντας τον «τρις κεκορημένε Σμερδίη», καυχιέται για το πόσες φορές ασέλγησε επάνω του σε κάποιο όργιο (Ανακρέων, αποσπ. 301, 303, 308 και Αθηναίος 12, 57 και 13, 17 και Ευστάθιος Εις Ιλιάδα θ 488, Εις Οδύσσεια ε 306).
Ο Πλούταρχος παραθέτει τον τρόπο που οι παιδόφιλοι παρουσίαζαν ως «φιλία» και ως τάχα «πνευματικά ανώτερη» την παιδοφιλία τους: «καθώς χρειάζεται μια τίμια πρόφαση για να πλησιάσει κανείς τα ωραία αγόρια, θέτει σε πρώτη μοίρα τη φιλία και την αρετή. (...) γεμίζει σκόνες στο γυμναστήριο, κάνει κρύα μπάνια, βγάζει τα φρύδια του• το παρουσιαστικό του είναι παρουσιαστικό φιλοσόφου και φρόνιμου ανθρώπου (...)• μετά όμως, τη νύχτα, που όλοι ησυχάζουν, "γλυκειά ειναι η συγκομιδή, αφού λείπει ο φύλακας"» (Ερωτικός, 752a).
Ο Αριστοφάνης στις Νεφέλες στ. 1088 κ.ε., παρουσιάζει, μέσω του διαλόγου του Άδικου Λόγου με τον Δίκαιο Λόγο, μια εικόνα για το πλήθος των κίναιδων πολιτικών, ποιητών, συνήγορων και του λαού, η οποία αν και δίνεται χιουμοριστικά, ωστόσο, αν αφαιρέσουμε την υπερβολή από αυτήν, τα συμπεράσματα κάθε άλλο παρά συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι οι νόμοι τιμωρούσαν την ομοφυλοφιλία (ή ότι υπήρχαν ή ότι εφαρμόζονταν τέτοιοι νόμοι): «ΑΔ: Πές μου λοιπόν, ποιοι γίνονται συνήγοροι; ΔΙ: οι τοιούτοι. ΑΔ: Σωστά. Και δε μου λες; Ποιοι γράφουνε ποιήματα; ΔΙ: οι τοιούτοι. ΑΔ: κι εδώ σωστά μιλάς. Ποιοι μπαίνουν στην πολιτική; ΔΙ: οι τοιούτοι. ΑΔ: καταλαβαίνεις λοιπόν, πως έχεις ολότελα άδικο; Οι θεατές, οι πιο πολλοί, τι να ‘ναι λες; Για κοίτα τους. ΔΙ: κοιτάω. ΑΔ: λοιπόν, τι λες; ΔΙ: τοιούτοι οι πιο πολλοί».
Έχουμε αναφέρει για τη Σπάρτη, στο ειδικό περί αυτής κεφάλαιο, ότι ο Πλάτων αναφέρει πως εξαιτίας του τρόπου ζωής των πολιτών εκεί, προάγεται η ανωμαλία στα σεξουαλικά ήθη. Για τη Ρώμη δεν αξίζει να πούμε πολλά, γιατί είναι γνωστή η διαφθορά των τελευταίων αιώνων του παγανισμού. Απλώς παραθέτουμε μια πληροφορία για τον Νέρωνα: «Ευνούχισε το παιδί Σπόρο και αποφάσισε να τον κάνει γυναίκα του. Τέλεσε μαζί του, με όλες τις τυπικότητες γάμο, με προίκα και νυφικά πέπλα και τον εγκατέστησε σπίτι του ακολουθούμενος από πλήθος λαού» (Σουητώνιου, Νέρων, 28).
Ούτε τα πράγματα ήταν όπως τα θέλουν (διότι οι αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν την παιδεραστία) οι εθνικιστές αρχαιολάτρες που τσατίζονται με την υπενθύμιση της ύπαρξης παιδεραστίας αλλά ούτε, βέβαια, τα πράγματα ήταν όπως τα θέλουν όσοι, λίγο-πολύ, ισχυρίζονται, πως η παιδεραστία ήταν η αιτία ή ένα αποτέλεσμα του αρχαίου μεγαλείου. Αν η αρχαία ομοφυλοφιλία ήταν αίτιο ή ένα απο τα αποτελέσματα του αρχαίου θαύματος, τότε δεν θα το έβλεπαν με σιχαμάρα πολλοί φιλόσοφοι ούτε ο Πλάτωνας θα όριζε αυτά:
«-Δεν πρέπει ν’ αφήνωμε να πλησιάζει τον αληθινό έρωτα τίποτε, που να είναι παράφορο ή που να έχη σχέση με την ακολασία;
-Πραγματικώς δεν πρέπει.
-Δεν πρέπει λοιπόν να γίνη καθόλου αποδεκτή αυτή η ηδονή, αλλά ν’ αποκλειστή τελείως από τις σχέσεις μεταξύ εραστών και ερωμένων; [σημ. του ίδιου φύλου]
-Ναι, Σωκράτη˙ πρέπει τελείως ν’ αποκλειστή.
-Έτσι λοιπόν θα νομοθετήσεις στην πόλη που συνοικίζομε, ν’ αγαπά και ν’ αφοσιώνεται βέβαια ο εραστής και να πλησιάζει το νεαρό του φίλο σαν να ήταν γυιός του, επί καλού πάντα˙ όσο για τ’ άλλα, να είναι τέτοια η συμπεριφορά του, ώστε ποτέ να μη δώση υποψία πως προχωρεί και παραπάνω» (Πολιτεία 403a-b), ή πάλι: «Ας υποθέσουμε τώρα ότι εγκρίνουμε ένα νόμο που θεωρεί αυτές τις συνήθειες [την ομοφυλοφιλία και παιδεραστία] ευχάριστες και καθόλου ανήθικες. Αυτό πόσο θα μπορούσε να συμβάλει στην αρετή; Κανείς δε θα το παραδεχτεί αυτό – μάλλον το αντίθετο. Όλοι θα κατηγορήσουν εκείνο που υποκύπτει στην αδυναμία του και θα κατακρίνουν τον θηλυπρεπή σύντροφό του, που παίζει το ρόλο της γυναίκας. Ποιος λοιπόν, για το θεό, μπορεί να θεσπίσει τέτοιο νόμο; Σας διαβεβαιώνω, κανείς» (Νόμοι, 836de).
Επίσης ο Αριστοτέλης γράφει: «Άλλες τέτοιες ροπές είναι προϊόντα νοσηρών καταστάσεων ή συνήθειες όπως (...) καθώς επίσης και οι ερωτικές σχέσεις μεταξύ ανδρών. διότι αυτού του είδους οι ερωτικές σχέσεις σε άλλους προκαλούνται από κάποια φυσική διαστροφή, και σε άλλους από συνήθεια, όπως στην περίπτωση εκείνων που υπήρξαν θύματα ασελγείας κατά την παιδική τους ηλικία» (Ηθικά Νικομάχεια, 1148b, 27-30).
Ο Διογένης ο Κυνικός, όταν είδε θηλυπρεπή νέο, τού είπε «δεν ντρέπεσαι, να έχεις για τον εαυτό σου χειρότερη γνώμη απ’ αυτή που έχει η φύση; Αυτή σε έκανε άντρα κι εσύ αναγκάζεις τον εαυτό σου να γίνει γυναίκα» («Ἰδών ποτε νεανίσκον θηλυνόμενον, "οὐκ αἰσχύνῃ," ἔφη, "χείρονα τῆς φύσεως περὶ σεαυτοῦ βουλευόμενος; ἡ μὲν γάρ σε ἄνδρα ἐποίησε, σὺ δὲ σεαυτὸν βιάζῃ γυναῖκα εἶναι."» Διογένης Λαέρτιος, VI, 65). Βλέπουμε λοιπόν, ότι οι φιλόσοφοι κατέκριναν τα ίδια πράγματα που κατέκριναν και οι πατέρες της Εκκλησίας – εις πείσμα των «ελευθεροφρόνων» Αρχαιολατρών.
Ο αρχαίος Έλληνας ποιητής, Αρχίλοχος καταλήγει, μέσα από ένα καταιγισμό βωμολοχιών, στα εξής: «ἴσος κιναίδου καὶ κακῆς πόρνης ὁ νοῦς˙ / χαίρουσιν ἄμφω λαμβάνοντες κέρματα (....) Τοιγὰρ καπρῶσα μαχλὰς ἄρδην ἐρρέτω / πασχητιώντων εὐρυπρώκτων σὺν γένει˙ / ἡμῖν δὲ Μουςῶν καὶ βίου σαόφρονος / μέλοι φρέαρ τε, τοῦτο γινώσκουσ’, ὅτι / ἥδ’ ἐστὶ τέρψις, ἥδ’ ἀκίβδηλος χαρά, / ἥδ’ ἡδονὴ πέφυκε, μὴ συνειδέναι / αἰσχρᾶι ποθ’ ἡδυνθεῖσιν αὐτοῖς ἡδονῆι». = «Ίδιο το μυαλό του κίναιδου και της κακιάς πόρνης˙ / κι οι δυο χαίρονται να παίρνουν χρήματα (...) Να πάνε στα κομμάτια, λοιπόν, οι λάγνες κι οι ακόλαστες / μαζί με τη ράτσα των αδιάντροπων ξεκολιάρηδων. / Δική μας έγνοια ας είναι η πηγή των Μουσών και της συνετής ζωής, / ξέροντας ότι αυτή είναι η απόλαυση, αυτή είναι η γνήσια χαρά, / αυτή η δοσμένη από τη φύση ευφροσύνη, χωρίς ποτέ να γίνουμε συνένοχοι / μ’ αυτούς που χαίρονται με την αδιάντροπη ηδονή».
Πάντως η παιδοφιλία (διότι περί αυτής της μορφής ομοφυλοφιλίας πρόκειται) δεν φαίνεται να ήταν εξ αρχής συνήθεια των Ελλήνων, αλλά την παρέλαβαν από τους Προέλληνες,για τους εξής λόγους: 1) οι Προέλληνες είχαν θρησκεία λίγο πολύ κοινή ή επηρεασμένη από τους Αιγύπτιους και τους Φοίνικες, λαούς με μεγάλη τάση στην ομοφυλοφιλία. 2) Στα πρώιμα έπη των Ελλήνων (Όμηρος, Ησίοδος) και στην αρχαιότερη λυρική ποίηση (Καλλίνος, Τέρπανδρος, Τυρταίος, Αρχίλοχος, Αλκμάν) ποιητών που άκμασαν στον 7ο π.Χ. αι. δεν υπάρχει στα σωζόμενα αποσπάσματά τους ούτε υπόνοια ούτε άμεση αναφορά στην παιδοφιλία. Ο Όμηρος αναφέρει βιασμούς, μοιχείες˙ ουσιαστικά τα έπη του έχουν αφορμή καταγραφής δυο-τρεις γυναίκες (Βρυσηίδα, Ελένη, Πηνελόπη). Τίποτα δεν δείχνει ότι ο Όμηρος ντρεπόταν να αναφέρει ο,τιδήποτε είχε σχέση με το σεξ της Αχαϊκής Ελλάδας. Ωστόσο δεν αναφέρει την παιδοφιλία. Ακόμη κι ο Γανυμίδης, για τον Όμηρο είναι απλώς ο οινοχόος του Δία και όχι το αγόρι του. Σημάδι ότι οι πρώτοι Έλληνες εισβολείς δεν έφεραν το έθιμο αυτό, αλλά το βρήκαν. 3) Οι Μακεδόνες, το πιο πρωτόγονο και καθυστερημένο ώς τον 4ο π.Χ. αι. ελληνικό φύλο, ουσιαστκά ανεπηρέαστοι (άρα και πολιτιστικά πιο κοντά στους πρώτους Έλληνες) ώς τότε από ό,τι γινόταν στην Νότια Ελλάδα, αγνοούσαν την παιδοφιλία, γι’ αυτό δεν είχαν καν λέξη γι’ αυτήν. Ο Μακεδόνας Έλληνας Αλέξανδρος, αντίθετα απ’ ό,τι λέγεται, δεν ήταν ομοφυλόφιλος, διότι ακόμη και υμνητές της παιδοφιλίας όπως ο Πλούταρχος, επί 600 χρόνια ανέλυαν τη ζωή του προσπαθώντας να βρουν κάτι που να τον κάνει όμοιο με αυτούς, δεν βρήκαν και το ομολογούν. 4) Η προελληνική θρησκεία της Μητέρας-Θεάς ήταν μητριαρχική, δηλαδή υπήρχε ο εραστής-γιος της θεάς. Έτσι προαγόταν η ομοφυλοφιλία. 5) Δεν ισχύει η άποψη ότι είναι Δωρικής προέλευσης συνήθεια η ομοφυλοφιλία, διότι οι Δωριείς, όπως και οι Αχαιοί πιο πριν, εκτόνωναν την σεξουαλική τους δίψα στις γυναίκες των κατακτημένων λαών. Έσφαζαν τους άντρες τους – ώστε να μην προκύψουν εκδικητές τους – και βίαζαν τις γυναίκες. Βλέπουμε, ότι οι Αχαιοί έσφαξαν τους Τρώες και κουβάλησαν ως παλλακίδες τις Τρωάδες. Επομένως δεν υπήρχε λόγος σύνδεσης της στρατιωτικής ζωής με την ομοφυλοφιλία. Όπως και νά ‘χει, πάντως, είτε οι Έλληνες δεν ήταν εξαρχής παιδόφιλοι (όπως υποστηρίζουμε) είτε ήταν, από τους κλασσικούς χρόνους και μετά ήταν και αυτό όποιος το αμφισβητεί μάλλον δεν λέει την αλήθεια.
Συν τω χρόνω, δεν επικράτησε, φυσικά, η εξιδανικευμένη αντίληψη του Πλάτωνα για τη φιλία μεταξύ νέου και ενήλικα του ίδιου φύλου, αλλά το αντίθετο, όπως το περιγράφει και το αποδεικνύει ο Στράτωνας τον 1ο μ.Χ. αιώνα˙ σε άλλο του ποίημα, προσπαθεί να περιγράψει πώς τρείς άνδρες κατορθώνουν να κάνουν δουλειά τεσσάρων, βρισκόμενοι ο ένας πίσω από τον άλλο: ο μεσαίος είναι ταυτόχρονα παθητικός και ενεργητικός. Έτσι, αντί οι αρχαιόπληκτοι Νεοπαγανιστές να παπαγαλίζουν ορισμένα φιλοσοφικά αρχαιοελληνικά κείμενα που λεν πώς θα έπρεπε να ήταν η «παιδεραστία», καλλίτερα θα ήταν να διαβάζουν εκείνα τα αρχαιοελληνικά κείμενα, τα οποία δείχνουν πώς ήταν στην πραγματικότητα η αρχαία ελληνική παιδεραστία. Αντί της ανύπαρκτης εξιδανικευμένης αρχαιότητας, ας τολμήσουν να δουν την πραγματικότητα. Οι Αρχαίοι δεν ήταν τέλειοι, θα δεχτούμε τα όσα καλά έχουν αλλά όχι τα πάντα. Θα πούνε τώρα κάποιοι «βρίζεται η Ελλάδα». Λάθος. Οι Νεοπαγανιστές και οι «αρχαιολάτρες», όταν ακούν να κατακρίνεται η παιδεραστία και η ιεροδουλεία των Αρχαίων Ελλήνων, ως εθνικιστές που είναι, νομίζουν ότι υβρίζεται η Αρχαία Ελλάδα συνολικά. Είναι άλλο πράγμα το ένα κι άλλο πράγμα το άλλο. Όμως αυτό που δεν είναι σωστό, πρέπει να αποδοκιμαστεί, ακριβώς διότι κανείς δεν είναι τέλειος. Εκτός φυσικά από τους παγανιστές που δεν βρίσκουν τίποτε μεμπτό στους Αρχαίους. Διότι, στην σημερινή Ελλάδα «αρχαιολατρία» σημαίνει αυτό και μόνον αυτό: αποσιώπηση των κακών της αρχαιότητας.
Επειδή, πάντως, η κριτική μας αφορά την προαγωγή της παιδοφιλίας (άρα εμμέσως και του μισογυνισμού) από τον Πολυθεϊσμό γενικά, κι όχι από την ελληνική πολυθεΐα μόνο, πρέπει να αναφέρουμε μερικά πράγματα και για άλλες κουλτούρες. Είναι γνωστά τα Σόδομα της Χαναάν. Έχουμε μιλήσει για τους ομοφυλόφιλους ιερόδουλους των πολυθεϊστικών ναών της Φοινίκης και της Χαναάν στο κεφάλαιο περί Π.Δ. Εκεί τα πράγματα ήταν χειρότερα, διότι ο πολυθεϊσμός ασιατικού τύπου (τον οποίον είχαν και οι Προέλληνες) εξυμνούσε την ομοφυλοφιλία ως θρησκευτικό καθήκον ή ως συνυφασμένο με το θεό.
Όσο για εκείνους που υπερασπίζονται την ομοφυλοφιλία από τις επιθέσεις των Χριστιανών βασιζόμενοι στο ότι τάχα και οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν ομοφυλόφιλοι, οπότε «τι πρόβλημα έχετε;», λυπούμαστε που διαστρεβλώνουν την αρχαία ηθική. Αυτοί θα ‘πρεπε να γνωρίζουν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν «φυσιολογικές» τις ομοσεξουαλικές σχέσεις μόνο μεταξύ ενήλικα και ανήλικου που δεν είχε αναπτύξει ακόμη τριχοφυία στα πόδια, τον πρωκτό και το πρόσωπο. Με άλλα λόγια οι Αρχαίοι θεωρούσαν «κοινωνικά αποδεκτό» ό,τι εμείς θεωρούμε (σχεδόν) έγκλημα: το σέξ μεταξύ ενήλικα και άτριχου αγοριού (από τα 12 – ή και νωρίτερα – ώς τα 17), ενώ θεωρούσαν ανωμαλία και διαστροφή το ομοφυλοφιλικό σεξ, όταν το αγόρι είχε αρχίσει να αναπτύσσει τριχοφυία. Συνεπώς, οι υπερασπιστές της σημερινής ομοφυλοφιλίας, οι οποίοι χρησιμοποιούν ως επιχείρημα «την Αρχαία Ελλάδα» κατά της ηθικής της Εκκλησίας, καλό θα ‘ταν να γνωρίζουν ότι στα μάτια των Αρχαίων Ελλήνων η σημερινή ομοφυλοφιλία (αυτό που έχουμε σήμερα όλοι κατά νου ως ομοφυλοφιλία), το σεξ ανάμεσα σε δύο ενήλικες άντρες, θα τους φαινόταν αηδιαστική (ή άξια ειρωνίας) ανωμαλία, που μόνο κτηνοβάτες τσοπάνοι –όπως λέει ο παιδεραστής Μελέαγρος σ’ ένα άλλο ποίημά του (Π.Α., XII, 41)– αρέσκονταν να διαπράττουν. Συνεπώς, οι «ελευθερόφρονες» συνήγοροι της σύγχρονης ομοφυλοφιλίας διαστρέφουν την ιστορική πραγματικότητα για την ομοφυλοφιλία στην Αρχαιότητα. Αντί να διαστρεβλώνουν την Αρχαιότητα, για να υπερασπιστούν τη σύγχρονη ομοφυλοφιλία και τ’ ατομικά τους δικαιώματα, θα πρεπε να επαινέσουν το σεξ με άτριχα ακόμη αγοράκια (αφού αυτό ήταν το πραγματικό κριτήριο των Ελλήνων – δες, μεταξύ άλλων, Αλκαίου (Π.Α., XII, 30) όπου ο εραστής προειδοποιει το άτριχο ακόμη αγοράκι ότι μόλις αρχίσει να αναπτύσσει τριχοφυία, οι εραστές του θα το εγκαταλείψουν αμέσως), να καταδικάσουν το σεξ μεταξύ ενηλίκων ανδρών, αφού «αυτό έκαναν και οι Αρχαίοι!» (σύμφωνα με το αξίωμα «ό,τι είπαν και έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες είναι καλό») και ν’ αφήσουν την αρχαία Ελλάδα ήσυχη.
Άλλωστε η παιδοφιλία συνδεόταν άμεσα με τον αρχαίο μισογυνισμό. Καμμία «προοδευτική» αντίληψη δεν περιείχε, το αντίθετο ήταν συνώνυμη της περιφρόνησης του Αρχαίου Έλληνα προς τη γυναίκα του. Όσο αδιαφορούσε ο Έλληνας για την κλεισμένη στο γυναικωνίτη γυναίκα του, όσο την έβλεπε ως «μηχανή παραγωγής νόμιμων παιδιών», άλλο τόσο λάτρευε και ασχολείτο με το αγόρι που σοδόμιζε και συμποσιαζόταν μαζί του. Αποτελεί σφάλμα (ή ψεύδος) η παρουσίαση της αρχαίας ομοφυλοφιλίας, από σύγχρονους Ευρωπαίους και Έλληνες, ως «απελευθερωτικής από τα ταμπού» και «προοδευτικής». Οι ίδιοι Αρχαίοι Έλληνες, που συνέγραφαν ποιήματα, τραγωδίες και έπη ειρωνευόμενοι ξεδιάντροπα την αρχαία Ελληνίδα, οι ίδιοι ήταν παιδεραστές και «έμεναν άναυδοι στη θέα των όμορφων εφηβικών κορμιών». Γι’ αυτόν τον λόγο γράφει ο Θέογνις (Ελεγειών Β’, 1367-1368):
«Παιδός τοι χάρις ἐστί˙ γυναικὶ δὲ πιστὸς ἑταῖρος / οὐδείς, ἀλλ’ αἰεὶ τὸν παρεόντα φιλεῖ.»,
δηλαδή: «Η ευγνωμοσύνη χαρακτηρίζει τα αγόρια. Στη γυναίκα κανείς σύντροφος δεν μπορεί να έχει εμπιστοσύνη, αλλά κάθε φορά αυτή αγαπάει όποιον είναι μπροστά της». Με άλλα λόγια, οι γυναίκες είναι αναξιόπιστα όντα, τσούλες που παν με τον πρώτο τυχόντα, ενώ τα όμορφα αγόρια είναι αξιόπιστα και αξιολάτρευτα. Το ένα συμβαδίζει με το άλλο και το συνεπάγεται. Μισογυνισμός και ομοφυλοφιλία πήγαιναν χέρι-χέρι στην Αρχαία Ελλάδα.
Η μεγάλη υπόληψη που είχαν για τη γυναίκα οι αρχαίοι Έλληνες παιδεραστές φαίνεται στο ακόλουθο ποίημα του Στράτωνα (Π.Α., XII, 245, μετάφραση Γ. Ιωάννου): «Το άλογο το ζώο ξέρει / να σμίγει μόνο με το θηλυκό του / Όμως εμείς οι λογικοί έχουμε τούτο ακόμα˙ / βρήκαμε τη δουλειά την απο πίσω. / Κι αυτοί που περιορισμένοι είναι στις γυναίκες / σε τίποτε δε διαφέρουν των αλόγων ζώων».
Να πηγαίνει λοιπόν ένας άντρας με γυναίκα είναι ανωμαλία, ενώ με άντρα σωφροσύνη˙ να ερωτεύεται ο άντρας τη γυναίκα ένδειξη ανοησίας, ενώ να ερωτεύεται αγόρι φυσιολογικό (γι’ αυτό κι ο Πλούταρχος στον Ερωτικό προσπαθεί να πείσει τους συγχρόνους του Πολυθεϊστές ότι και οι γυναίκες αξίζουν να τις ερωτεύονται). Καμμία «προοδευτικότητα» και «απελευθέρωση απ’ τα ταμπού» δεν συνεπάγονται. Έτσι έχουν τα πράγματα Δυστυχώς για τους ελευθερόφρονες οπαδούς του Διαφωτισμού και τους εθνικιστές Νεοπαγανιστές, ακόμη κι εδώ σφάλλουν, όχι λόγω αμάθειας (αμφιβάλλουμε ότι δεν συσχέτισαν ποτέ το μισογυνισμό με την παιδοφιλία), αλλά λόγω του μίσους τους προς την Εκκλησία.

[inanm7]

94p ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝ ΓΙΑ «ΑΓΑΜΟΥΣ»

«Άγαμοι», περιφρονητικά αποκαλούνται από τους Νεοπαγανιστές οι μοναχοί. Άραγε γνωρίζουν ότι οι περισσότερες πολύτεκνες οικογένειες στην Ελλάδα είναι (πλην των τουρκογενών και Πομάκων της Θράκης) χριστιανικές και συγκεκριμένα των παπάδων; Ώστε «άγαμοι»..
-ενώ οι οι χρησμολογούσες ιέρειες του μαντείου των Δελφών που έπρεπε να είναι παρθένες (Διόδωρος, 16, 26) ασφαλώς αυτές δεν είναι «άγαμες». Κι ο Πλούταρχος λέει ότι «συνουςίας ἁγνὸν τὸ σῶμα καὶ τὸν βίον ὅλως ἀνεπίμικτον ἀλλοδαπαῖς ὁμιλίαις φυλάττουσι τῆς Πυθίας» (Περί των εκλελοιπότων χρηστηρίων, 51).
-στο ιερό του Ηρακλή στη Φωκίδα ο ιερέας απαγορεύεται να έχει επαφή με γυναίκες (Πλούταρχου, Περί του μή χραν εμμέτρως.. 20).
-στο ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαβρία «ἱέραται αὐτῷ παρθένος, ἔστ’ ἄν ἐς ὥραν προςέλθῃ γάμου» (Παυσανίας, 2, 32, 2).
-οι Εστιάδες έπρεπε να παραμείνουν παρθένες. Αλλιώς, θάνατος.
-Ο Πορφύριος παρατηρεί ότι οι ιερείς των θεών απέχουν από την ερωτική επαφή οι ίδιοι και συνιστούν στους άλλους να απέχουν πριν έρθουν στο ναό «καὶ ἐμμήνων καὶ συνουσιῶν καὶ θέας ἤδη αἰσχρᾶς καὶ πενθικῆς καὶ ἀκροάσεως πάθος ἐγειρούσοης» (Περί αποχής, 2, 50).
-Κατά την γιορτή των αθηναϊκών Θεσμοφορίων απαγορευόταν καθ’ όλη τη διάρκειά της η ερωτική πράξη (Αιλιανού, Περί ζώων ιδιότητος, 9, 26: Τοῦτον τοι καὶ ἐν Θεσμοφορίοις (...) Και δοκεῖ (..) ὁρμῆς ἀφροδιςίου κώλυμά ἐστι).
Η στάση αυτή οφειλόταν στην αντίληψη ότι μεταξύ ιερέων/λάτρεων και θεού υπήρξε ιδιαίτερη κοινωνία αγάπης, η οποία απέκλειε τη συνουσία με άντρα. Π.χ. ο Ηρόδοτος γράφει ότι η προφήτις του Απόλλωνα στα Πάταρα κοιμόταν με τη νύχτα την επίσκεψη του θεού, με τον οποίο κοιμόταν (Ηρόδοτος, 1, 182).
Τολμάνε έπειτα από αυτά να χλευάζουν τους μοναχούς οι Νεοπαγανιστές; Γιατί δε χλευάζουν πρώτα τα δικά τους;
Ώστε «άγαμοι» οι Χριστιανοί μοναχοί. Ενώ
-ο Πλωτίνος που δεν παντρεύτηκε ποτέ,
-ο Πρόκλος που ούτε κι αυτός παντρεύτηκε (Βίος Πρόκλου, 17),
-ο Πορφύριος που παντρεύτηκε σε προχωρημένη ηλικία τη χήρα ενός φίλου του, άρα μόνο για να φροντίζει γι’ αυτήν,
-ο Ηράκλειτος που δεν παντρεύτηκε,
-ο Δημόκριτος, που δεν παντρεύτηκε,
-ο Θαλής, όταν τον ρωτούσαν, γιατί δεν τεκνοποιεί, απαντούσε «από φιλοτεκνία» και στη μητέρα του που τον πίεζε να παντρευτεί, αρχικά έλεγε «δεν είναι ακόμη καιρός», ενώ όταν ωρίμασε, της έλεγε «δεν είναι πια καιρός» («ὅτε καὶ ἐρωτηθέντα διὰ τί οὐ τεκνοποιεῖ, διὰ φιλοτεκνίαν εἰπεῖν. καὶ λέγουσι ὅτι τῆς μητρὸς ἀναγκαζούσης αὐτὸν γῆμαι ἔλεγεν, "οὐδέπω καιρός." εἶτα, ἐπειδὴ παρήβησεν ἐγκειμένης, εἰπεῖν, "οὐκέτι καιρός."» Διογένης Λαέρτιος, I, 26),
-ο Αρκεσίλαος, που δεν παντρεύτηκε «περιὼν δὲ οὔτε γύναιον εἰσηγάγετο οὔτ' ἐπαιδοποιήσατο.» (Διογ. Λαέρτιος, IV, 43),
-Ο Διογένης ο Κυνικός, όταν ρώτήθηκε πότε πρέπει να παντρεύονται είπε: «οι νέοι όχι ακόμη, οι γέροι ποτέ» («ἐρωτηθεὶς ποίῳ καιρῷ δεῖ γαμεῖν, ἔφη, "τοὺς μὲν νέους μηδέπω, τοὺς δὲ πρεσβυτέρους μηδεπώποτε."» Διογένης Λαέρτιος, VI, 54), αυτοί ΦΥΣΙΚΑ δεν ήταν «άγαμοι»: αυτοί ζούσαν σύμφωνα με τη Φύση!
Κατηγορούν τον Χρυσόστομο ότι προτείνει την αγαμία, τον μοναχισμό και την παρθενία αντί του γάμου θεωρώντας τον κατώτερο των τριών πρώτων. Βασίζουν τις κατηγορίες τους σε ορισμένους λόγους που ο Χρυσόστομος συνέγραψε κατά τη νεότητά του, όταν ακόμη ασκήτευε έξω από την πόλη της Αντιόχειας και είχε νεανικό ζήλο υπέρ αυτού που ο ίδιος έπραττε, προτού ακόμη έρθει σε άμεση επαφή με τα πλήθη των έγγαμων και την πραγματικότητα του αστικού χριστιανικού βίου. Ωστόσο οι κατήγοροι αποσιωπούν πολλές άλλες ομιλίες του Χρυσόστομου, που γράφτηκαν από την ωριμότητά του και μετά, όταν δηλαδή η σκέψη του είχε αποκρυσταλλωθεί, στις οποίες τονίζεται η ισότητα μεταξύ παρθενίας/μοναχισμού και γάμου αναφορικά με το ποθητό αποτέλεσμα. Έτσι ο Χρυσόστομος γράφει:
Ομιλία ιβ’ εις την Προς Κολοσσαείς, 4: «νυμφεύεσαι για σωφροσύνη και γέννησι παιδιών».
Ομιλία ζ’ εις την Προς Εβραίους, 4: «Αν οι μακαρισμοί λέχθησαν μόνο για τους μοναχούς και αν ο κοσμικός δεν ήταν δυνατόν να τους κατορθώσει, ενώ αυτός επέτρεψε το γάμο, άρα αυτός θα τους κατέστρεφε όλους. Γιατί, αν δεν είναι δυνατό με γάμο κάποιος να κάνει όσα κάνουν οι μοναχοί, όλα θα είχαν καταστραφεί και φθαρεί και η αρετή θα είχε περιορισθεί σε στενό τόπο. (...) Αν όμως μερικοί εμποδίσθηκαν από το γάμο, ας δουν ότι δεν είναι εμπόδιο ο γάμος, αλλά η προαίρεσή τους που μεταχειρίσθηκε κακώς το γάμο. (..) Χρησιμοποίησε το γάμο σύμφωνα με το μέτρο και θα είσαι πρώτος στη βασιλεία και θα απολαύσεις όλα τα αγαθά (...)».
Ομιλία κη’ εις την Προς Εβραίους, 7: «Δεν το υποσχέθηκε αυτό μόνο στις άγαμες, αλλά στις αγνές ψυχές. (...) Καθόσον η αγνή ως προς την ψυχή γυναίκα είναι παρθένος, έστω κι αν έχη άνδρα˙ είναι παρθένος και άξια θαυμασμού, διότι έχει την πραγματική παρθενία». Εδώ ο Χρυσόστομος εξηγεί τι εννοεί με τον όρο «παρθένος».
Στον Λόγο λδ’ εις την Α’ Προς Κορινθίους (παρ. 3 και 4), ο Χρυσόστομος γράφει ότι «ο Θεός από την αρχή άπειρους τρόπους εχρησιμοποίησε για να εμφυτεύση την αγάπη εις εμάς», ένας εκ των οποίων είναι και ο γάμος, διότι «δια τον Θεόν τα πάντα είναι δευτερεύοντα ως προς την αγάπην».
Ομιλία κ’ εις την Προς Εφεσίους, 1: «Υπάρχει κάποιος έρως που εμφωλεύει εις την φύσιν και διαφεύγων την προσοχήν μας συμπλέκει αυτά τα σώματα. (...) Τίποτα δεν ενώνει τόσον την ζωήν μας, όσον ο έρως ανδρός και γυναικός˙ υπέρ αυτού πολλοί καταθέτουν και τα όπλα, υπέρ αυτού παραδίδουν και την ψυχήν των».
Ομιλία νε’ εις το Κατά Ματθαίον, 6: «Είναι δυνατόν κανείς και όταν ακόμη κατοικεί εις την πόλην να ποθήση με ζήλον την φιλοσοφίαν των μοναχών, και ακόμη είναι δυνατόν να έχη κανείς γυναίκα και να ασχολήται με την οικίαν του, και να προσεύεται κανείς και να νηστεύει και να ζη με συντριβή καρδίας. (...) Διότι και όλοι οι προφήται και γυναίκας είχον και οικίας, όπως ο Ησαΐας, όπως ο Ιεζεκιήλ, όπως ο μέγας Μωυσής, και δεν εζημιώθησαν εις τίποτε εξαιτίας αυτού εις την αρετήν».
Ομιλία μστ’ εις το Κατά Ματθαίον, 6: «το σπουδαιότερον μέρος [στο χώρο της αρετής] το κατέχουν η αγάπη, η επιείκεια και η ελεημοσύνη, η οποία υπερέχει και από αυτήν ακόμη την παρθενίαν».
Ομιλία κα’ εις την Γένεσιν, 5: «Ας ακούουν και άνδρες και γυναίκες και ας διδάσκωνται την αρετήν του δικαίου και ας μη θεωρούν ότι ο γάμος είναι εμπόδιον δια την ευαρέστησιν προς τον Θεόν. (...) Διότι αν είμεθα προσεκτικοί, ούτε ο γάμος, ούτε η ανατροφή των παιδιών, ούτε τίποτε άλλο θα ημπορέση να μας εμποδίση εις την ευαρέστησιν προς τον Θεόν. (...) Αν ο γάμος, αγαπητέ, και η ανατροφή των παιδιών επρόκειτο να γίνουν εμπόδιον εις τον δρόμον της αρετής, δεν θα εισήγαγε τον γάμον εις την ζωήν μας ο δημιουργός των όλων, δια να μη μας βλάψη εις τα σπουδαία και πάρα πολύ αναγκαιότερα πράγματα».
Ο Χρυσόστομος λοιπόν όχι απλώς δεν θεωρεί τον γάμο κακό (όπως και αρχικά το τόνιζε στα πρώτα του συγγράμματα), αλλά τον θεωρεί ισότιμο με τον μοναχισμό, και όχι εμπόδιο στην χριστιανική ζωή. Με τον μοναχισμό βέβαια ο άνθρωπος απελευθερώνεται από τα προβλήματα της καθημερινότητας του γάμου, αλλά αυτά τα προβλήματα δεν είναι ικανά να εμποδίσουν κάποιον να αγιάσει: και μοναχισμός και γάμος επιτυγχάνουν τα ίδια. Η ελεημοσύνη, η οποία για τον Χρυσόστομο είναι ανώτερη της παρθενίας, μπορεί ασφαλώς να εξασκηθεί και από έγγαμους. Επίσης θεωρεί τον έρωτα και τον γάμο ως μία ακόμη μέθοδο του Θεού, ώστε οι άνθρωποι να αγαπηθούν μεταξύ τους. Οι κατηγορίες εναντίον του Χρυσόστομου είναι απαράδεκτες και οφείλονται σε αποσπασματική εκτίμηση του συγγραφικού έργου του.

94q ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΕΣ ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΕΞ

Ας δούμε τι διαφορετικό από το Χριστιανισμό δογμάτιζε ο Πυθαγόρας στο ζήτημα του σεξ:
Ιάμβλιχου, Περί του πυθαγορικού βίου:
§ 48 «...(ο Πυθαγόρας) τους είπε μάλιστα να προσέχουν και τούτο: να έχουν σχέσεις μονάχα με τους συζύγους τους». Πάρα πολύ αντιχριστιανικό αυτό.
§ 55 «...άν όμως (η γυναίκα) έρθει σε συνουσία με άλλον άνδρα (όχι το συζυγό της), ο θεός δε θα τη συγχωρέσει».
§ 86 «(Ο Πυθαγόρας έλεγε ότι) κάποιος πρέπει να γεννά παιδιά, για ν’ αφήνει στη θέση του όταν πεθάνει, κάποιον άλλο υπηρέτη των θεών». Αυτό το δόγμα του Πυθαγόρα είναι τεράστιας σημασίας. Μερικοί αρχαιολάτρες επιχειρηματολογούν ότι οι Χριστιανοί αγαπούν την ζωή και κάνουν παιδιά, όχι διότι πραγματικώς αγαπούν τη ζωή αυτήν καθ’ αυτήν, αλλά διότι τους διατάζει ο Θεός να την αγαπούν. Από το πυθαγόρειο αυτό δόγμα που λέει ότι η παιδοποιία γίνεται για να υπάρχουν λάτρεις των θεών, αλλά και από το γεγονός ότι οι αρχαίοι Έλληνες παντρεύονταν όχι από έρωτα αλλά για να κάνουν παιδιά που θα τους γηροκομήσουν, φαίνεται ότι οι Αρχαίοι δεν είχαν τόσο φιλελεύθερες αντιλήψεις για την παιδοποιία, όπως πιστεύουν οι φιλελεύθεροι αρχαιολάτρες. Αυτό το δόγμα του Πυθαγόρα αφιερώνεται λοιπόν σε όσους κατηγορούν το Χριστιανισμό ότι είναι θεοκεντρικός, σε αντίθεση τάχα με την «ελευθερόφρονα, μη θρησκόληπτη» αρχαία φιλοσοφία.
§ 210 «Το μικρό αγόρι πρέπει ν’ ανατρέφεται μ’ αυτόν τον τρόπο, ώστε να μην αναζητά κατά τα πρώτα του 20 έτη την συνουσία....(οι Πυθαγόρειοι) θεωρούσαν ότι πρέπει να περισταλούν όλες οι παρά φύση γεννητικές λειτουργίες καθώς και αυτές που γίνονται με ακόλαστο τρόπο και να παραμείνουν όσες γίνονται με σωφροσύνη και νομιμότητα, όσες δηλαδή στοχεύουν στην τεκνοποιία».
Για δες σε τι «χριστιανικές αηδίες» πίστευαν οι Πυθαγόρειοι. Απαγορεύεται το σεξ, άμα δεν στοχεύει στην παιδοποιία. Και οι άνθρωποι πρέπει να ανατρέφονται έτσι, ώστε να μην κάνουν έρωτα πριν τα 20 τους χρόνια. Μεσαιωνικοχριστιανικός Σκοταδισμός! Πώς τους ανέχονταν τους Πυθαγόρειους οι Αρχαίοι με την Κοσμοθέαση που είχαν; Και για να τελειώνουμε:
§ 85 «(Ο Πυθαγόρας έλεγε ότι) οι πόνοι είναι καλό, ενώ οι ηδονές από κάθε πλευρά κακό˙ διότι, αφού γεννηθήκαμε για να τιμωρηθούμε, πρέπει να τιμωρούμαστε».
Και φυσικό να πιστεύουν αυτές τις απάνθρωπες ιδέες οι Αρχαίοι, αφού πίστευαν στην κυκλική ιστορία και άρα στην μετενσάρκωση, και συνεπώς η επίγεια ζωή γι’ αυτούς ήταν τόπος τιμωρίας-εξαγνισμού, ώστε να ξεφύγουν από τον ατελείωτο κύκλο των μετενσαρκώσεων.
«..έλεγε πως υπάρχουν δύο είδη ηδονής. Τη μια, δηλαδή αυτή που έχει ενδώσει στις απαιτήσεις της κοιλιάς και στις σαρκικές επιθυμίες, παρομοίαζε, λόγω της πολυτέλειάς της, με τις ανθρωποκτόνες ωδές των Σειρήνων» (Πορφύριου, Πυθαγόρου βίος, 39).
Πολλοί λεν ότι οι Χριστιανοί μισούν τη ζωή και κάνουν παιδιά απλώς επειδή τους διατάζει έτσι ο Θεός. Ο Πλάτωνας, όπως κι ο Πυθαγόρας, θα είχε αντίθετη άποψη από τη δική τους: «Ο άνθρωπος οφείλει να αποβλέπει στη διαιώνιση του είδους αφήνοντας πίσω του απογόνους που θα υπηρετούν το θεό» (Νόμοι, 773e). Οφείλει. Κι όχι μόνο οφείλει, αλλά τιμωρείται αν δεν το πράξει: «όποιος αρνείται να παντρευτεί θα τιμωρείται με αυτή τη χρηματική ποινή» (Νόμοι, 774b). «Ένας άνθρωπος πρέπει να παντρεύεται από τα τριάντα μέχρι τα τριανταπέντε χρόνια της ηλικίας του, διαφορετικά θα τιμωρείται με πρόστιμο και στέρηση τιμών. Θα πληρώνει δηλαδή το τάδε πρόστιμο ή θα υφίσταται τον δείνα εξευτελισμό» (Νόμοι, 721b). Αυτή είναι η ουμανιστική στοχοθεσία της Κλασσικής Ελλάδας: «Αν δεν υπάρξει τεκνοποιία, το ζευγάρι θα χωρίζει αφού αποφασίσει σε συμβούλιο με τους στενούς συγγενείς του και τις επόπτριες τι συμφέρει καλύτερα στον καθένα. Αν προκύψει αμφισβήτηση σχετικά με τα καθήκοντα και τα συμφέροντα των συζύγων, θα εκλέξουν δέκα νομοφύλακες και θα συμμορφθωθούν με τις αποφάσεις που θα πάρουν εκείνοι. Οι επόπτριες θα μπαίνουν στα σπίτια των νεαρών ζευγαριών και θα προσπαθούν με συνδυασμό συμβουλών και απειλών να τους βγάλουν από την αμαρτία και την άγνοια. Αν δεν πετύχουν τίποτα, θα αναφέρουν το θέμα στους νομοφύλακες, οι οποίοι θα καταφύγουν σε τιμωρίες. Αν και αυτοί αποτύχουν, θα τους καταγγείλουν στο δικαστήριο και θα γράψουν το όνομά τους στο ναό (...). Το άτομο του οποίου το όνομα γράφτηκε στην πινακίδα χωρίς να καταφέρει να κερδίσει τη δίκη εναντίον εκείνων που τον κατήγγειλαν, δε θα έχει το δικαίωμα να παρευρίσκεται σε γάμους και σε εορτές γενεθλίων. Αν το κάνει, μπορεί να τον ξυλοκοπήσει οποιοσδήποτε χωρίς να τιμωρηθεί. Το ίδιο θα συμβαίνει με μια γυναίκα που δε συμπεριφέρεται σύμφωνα με τους κανονισμούς. (...) Θα της απαγορευτούν οι περίπατοι, οι τιμές που απευθύνονται στις γυναίκες» (Νόμοι, 784b-d).
Σε αυτά στόχευε ο Πλάτωνας. Στο να μπαίνουν στην κρεβατοκάμαρα των νιόπαντρων ζευγαριών οι Επόπτριες (που εποπτεύουν τα ζευγάρια) και να κρυφοκοιτάνε αν αυτά κάνουν «το καθήκον τους», πράγμα που η Εκκλησία ουδέποτε έπραξε ούτε καν διανοήθηκε. Και όσα ζευγάρια δεν τεκνοποιούν, πρέπει να χωρίσουν. Τώρα, αν το ζευγάρι αυτό αγαπιόταν, αν εξακολουθούσε να νοιώθει στοργή και έλξη αναμεταξύ τους, αυτό είναι αδιάφορο. Αυτή ειναι η στοχοθεσία της Αρχαιότητας. Μεγάλος ανθρωπισμός. Ευτυχώς που μετά την Αναγέννηση επανήλθαμε σε αυτά τα αρχαιολατρικά πρότυπα.
«Ο Δημόκριτος αποδοκίμαζε τις σαρκικές απολαύσεις, διότι, έλεγε, καταβάλλουν τη συνείδηση δια της ηδονής..... (Ο Δημόκριτος) είχε κακή γνώμη για τις γυναίκες, και δεν επιθυμούσε παιδιά, γιατί η ανατροφή τους παρεμποδίζει τη φιλοσοφία» (Μπ. Ράσσελ, Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας, τ. Α’, σελ. 146).
Το να έχεις παιδιά, να συνεχίζεις τη ζωή, είναι λοιπόν εμπόδιο στη φιλοσοφία. Αυτή η γνώμη δεν ενοχλεί λοιπόν κανέναν αρχαιολάτρη, ούτε και η αντιπαλότητα μεταξύ συνείδησης και ηδονής. Όταν τα λεν αυτά οι Χριστιανοί, τότε υποστηρίζουν το «μεσαίωνα», αν όμως τα πει κάποιος Ελληνας, π.χ. ο Δημόκριτος, τότε διακριτικά σιωπούν οι «αρχαιολατρικές δυνάμεις».
Λέει ο Δημόκριτος, εκτός αυτών, κι άλλα:
(Απ. 74) «να μην αποδέχεσαι την ηδονή που δεν συμφέρει».
(Απ. 207) «πρέπει, όχι όλες τις ηδονές, αλλά αυτές που οδηγούν στο καλό, να εκλέγουμε».
(Απ. 235) «όσοι είναι κοιλιόδουλοι και κάνουν καταχρήσεις στα φαγητά ή στο πιοτό ή στα αφροδίσια, γι’ αυτούς οι απολαύσεις είναι σύντομες και διαρκούν λίγο, όσο καιρό τρώγουν ή πίνουν, ενώ οι πίκρες είναι πολλές. Διότι αυτοί επιθυμούν συνεχώς τα ίδια πράγματα, και όταν πραγματοποιηθούν όσα επιθυμούν, η απόλαυση παρέρχεται γρήγορα και δεν αφήνει σ’ αυτούς τίποτε ωφέλιμο, εκτός από την παροδική ευχαρίστηση. Ύστερα πάλι χρειάζονται τα ίδια».
Ο Στοβαίος μάς διέσωσε ένα απόσπασμα του Δημόκριτου (Εκλογαί, 4, 24): «Τεκνοτροφίη σφαλερόν˙ τὴν μὲν γὰρ ἐπιτυχίαν ἀγῶνος μεστὴν καὶ φροντίδος κέκτηται, τὴν δὲ ἀποτυχίαν ἐνυπέρθετον ἑτέρᾳ ὀδύνῃ. Οὐ δοκεῖ μοι χρῆναι παῖδας κτᾶσθαι˙ ἐνορῶ γὰρ ἐν παίδων κτήσει πολλοὺς καὶ μεγάλους κινδύνους, πολλὰς δὲ λύπας, ὀλίγα δὲ τὰ εὐθηλέοντα καὶ ταῦτα λεπτά τε καὶ ἀσθενέα».
Τι λέει ο Επίκουρος και η φιλοσοφία του; «(Ο Επίκουρος λέει ότι) ο σοφός δε θα συνευρευεί με γυναίκα, με την οποία οι νόμοι απαγορεύουν κάτι τέτοιο. (...) Οι Επικούριοι πιστεύουν ότι ο σοφός δε θα ερωτευτεί. Ακόμη, ότι ο έρωτας δεν είναι θεόπεμπτος. (...) Η συνουσία ποτέ δεν ωφέλησε˙ καλό θα ήταν και να μην έβλαπτε» (Διογένης Λαέρτιος, X, 118).
«(…) Πρέπει να θυμάστε πάντα ότι, όταν ζευγαρώνει ο άντρας με τη γυναίκα, για να κάνουν παιδί, η ηδονή που νοιώθουν είναι απόλυτα φυσική. Η ομοφυλοφιλική όμως επαφή είναι παρά φύσιν και διαπτράττεται επειδή άντρες και γυναίκες δεν μπορούν να συγκρατήσουν την επιθυμία τους για ηδονή» (Πλάτωνα, Νόμοι, 636c).
Επίσης, γράφει (Νόμοι 841d-e): «Μπορεί πάντως, με τη βοήθεια του θεού, να καταφέρουμε να επιβάλουμε το ένα από τα δύο πρότυπα σεξουαλικής συμπεριφορά. Να μην έχει κανείς σχέσεις με οποιαδήποτε ελεύθερη γυναίκα εκτός από τη σύζυγό του και να μην κάνει νόθα παιδιά ή να έχει άγονη σεξουαλική επαφή με αρσενικούς. Η δεύτερη περίπτωση είναι να απαγορευτεί ολοκληρωτικά η παιδεραστία και να θεσπιστεί κανονισμός για τον άνδρα που έχει σχέσεις με κάποια γυναίκα, που αγόρασε ή απέκτησε με οποιονδήποτε τρόπο, εκτος από τη νόμιμη σύζυγό του, ο οποίος θα του επιβάλλει να την κρατήσει κρυφή από όλους τους άλλους».
Ο Αριστοτέλης: «Να απαγορεύεται ρητά η σεξουαλική επαφή με άλλη ή άλλον για οποιονδήποτε λόγο, από τη στιγμή που κάποιος θα γίνει νόμιμα σύζυγος. Κι αν κάποιος συλληφθεί να κάνει κάτι τέτοιο σε εποχή τεκνοποιίας, πρέπει να τιμωρείται με ποινή ανάλογη με το αμάρτημά του» (Πολιτικά, Η’, 14 (1335b 37)).
Ο Πλάτωνας – τον αναφέρουμε ξανά εδώ – έχει την ίδια άποψη με το μαθητή του: «Αν το ζευγάρι έχει κάνει παιδιά σύμφωνα με τους νόμους και ο άντρας έχει σχέσεις με άλλη γυναίκα ή η γυναίκα με άλλον άντρα, ενώ εξακολουθούν να βρίσκονται σε ηλικία τεκνοποιίας, οι ένοχος θα υποστεί την ίδια ποινή με εκείνους που μπορούν ακόμα να τεκνοποιήσουν» (Νόμοι 784e).
Ο Πλάτωνας λέει κι αυτά: «Ξέρω κάποιο τρόπο για να επιβάλω τον νόμο που ειτρέπει τη σεξουαλική επαφή μόνο για λόγους τεκνοποιίας και απαγορεύει όχι μόνο τις σεξουαλικές σχέσεις στις οποίες σκοτώνεται σκόπιμα το ανθρώπινο γένος, αλλά και τη σπατάλη του σπέρματος πάνω σε πέτρες και χώματα, όπου δε θα ριζώσει ποτέ και δε θα δημιουργήσει νέους ανθρώπους. Πρέπει να αποφεύγουμε ακόμα και το θηλυκό έδαφος, στο οποίο δε θέλουμε να φυτρώσει ο σπόρος μας» (Νόμοι, 838e-839a).
«Για τούτο οι σύζυγοι αυτό πρέπει να αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη ευλάβεια, μένοντας αγνοί από κάθε ανίερη και άνομη συναναστροφή μέ άλλους, να μη σπέρνουν εκεί απ’ όπου δεν θέλουν να φυτρώσει αλλά και, αν καρπίσει, ντρέπονται και προσπαθούν να το κρύψουν» (Πλούταρχου, Γαμικά παραγγέλματα, 42 (144b)).
Ο Πλούταρχος, στο «Περί παίδων αγωγής» γράφει (κεφ. 19): «πρέπει να επιχειρούμε τους επιρρεπείς στις ηδονές και τους αδιάφορους στις επιπλήξεις να δένουμε με το ζυγό του γάμου˙ γιατί αυτός είναι το ασφαλέστατο χαλινάρι της νεότητας». Όταν οι Αρχαίοι λεν τέτοια πράγματα, οι «αρχαιολάτρες» σφυρίζουν αδιάφορα˙ γιατί, με την αρχαιοελληνική(;) λογική τους δεν μπορούν να καταλάβουν κάποια πράγματα περί Αρχαιότητας. Νομίζουν ότι η αρχαιότητα ήταν ο παράδεισος του ελεύθερου σεξ. Νομίζουν ότι η αρχαία εποχή είχε τα ίδια ήθη με τη σημερινή, ενώ παρενεβλήθη ο χριστιανικός Μεσαίωνας. Κι έτσι παραποιείται η ιστορία.
Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο (VIII, 9) η γνώμη του Πυθαγόρα ως προς τα αφροδίσια ήταν ότι πρέπει αυτά να αποφεύγονται, διότι καθιστούν ασθενέστερο τον άνθρωπο. Στο τέλος της αρχαιότητας ο μαθητής του Πλωτίνου Πορφύριος αντιμετωπίζει αυστηρότερα από τον διδάσκαλό του τα αφροδίσια. Γράφει ότι ο άνθρωπος πρέπει να αποθέσει τον σάρκινον χιτώνα του σώματός του και να επιτύχει ένα είδος ασωματίας (Περί αποχής, 1, 31). Αυτό επιτυγχάνεται δια της αποκοπής της προς τα υλικά σχέσεως, κυρίως δε της πολυφαγίας και των αφροδισίων (Περί αποχής, 1, 41). Η τρυφή περί αυτά όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά βλάπτει (αυτ. 1, 41). «Τα αφροδίσια μιαίνει», διακηρύσσει.
Ο στωικός Μουσώνιος διδάσκει ότι η σεξουαλική πράξη είναι νόμιμη μόνο εντός του γάμου και μόνο με σκοπό τη γέννηση παιδιών. Η σεξουαλική πράξη που γίνεται με σκοπό την ηδονή, ακόμη κι εντός του γάμου είναι παράνομη, γράφει ο Έλληνας φιλόσοφος: «χρὴ μόνα μὲν ἀφροδίσια νομίζειν δίκαια τὰ ἐν γάμῳ καὶ ἐπὶ γενέσει παίδων συντελούμενα, ὅτι καὶ νόμιμά ἐστιν˙ τὰ δὲ γὲ ἡδονὴν θηρώμενα ψιλὴν ἄδικα καὶ παράνομα, κἂν ἐν γάμῳ ᾗ» (Περί Αφροδισίων, εκδ. Hense, Λειψία 1905, σ.64).
Ο Επίκτητος συνιστά και την προ του γάμου εγκράτεια, η οποία μετά πρέπει να εξικνείται μέχρι της αποφυγής της πονηρής σκέψης και την αποφυγή επιθυμίας ξένης γυναίκας μετά τον γάμο. «όσο για τα αφροδίσια, πρέπει να μείνεις αγνός πρίν το γάμο, αλλά αν είναι ανάγκη να γευτής την ηδονή, πράξε μόνο ό,τι είναι νόμιμο» (Εγχειρίδιο 33, 8).
Ο Ξενοκράτης, ήταν μαθητής του Πλάτωνα. Όταν η Φρύνη θέλησε να τον παρασύρει, προφασιζόμενη πως την κυνηγούσαν για να την σκοτώσουν, ζήτησε άσυλο στο σπίτι του. Αυτός τη δέχτηκε και μάλιστα, της επέτρεψε, όταν του το ζήτησε, να κοιμηθεί στο μικρό και στενό κρεββάτι του μαζί του. Την άλλη μέρα η Φρύνη έλεγε στους φίλους της πως είχε την εντύπωση ότι δε σηκώθηκε δίπλα από άντρα, αλλά από άγαλμα («καί ποτε καὶ Φρύνην τὴν ἑταίραν ἐθελῆσαι πειρᾶσαι αὐτόν, καὶ δῆθεν διωκομένην ὑπό τινων καταφυγεῖν εἰς τὸ οἰκίδιον. τὸν δὲ ἕνεκα τοῦ ἀνθρωπίνου εἰσδέξασθαι, καὶ ἑνὸς ὄντος κλινιδίου δεομένῃμεταδοῦναι τῆς κατακλίσεως· καὶ τέλος πολλὰ ἐκλιπαροῦσαν ἄπρακτον ἀναστῆναι. λέγειν τε πρὸς τοὺς πυνθανομένους ὡς οὐκ ἀπ' ἀνδρός, ἀλλ' ἀπ' ἀνδριάντος ἀνασταίη» Διογένης Λαέρτιος, IV, 7).
«Ο Ιππόλυτος (Αιρέσεων έλεγχος, 7, 30 = Εμπεδοκλής Β 110) κατηγορεί τον Μαρκίωνα ότι αντιγράφει τους καθαρμούς του Εμπεδοκλή στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από τον γάμο: διαίρει γὰρ ὁ γάμος κατὰ Ἐμπεδοκλέα τὸ ἓν καὶ ποιεῖ πολλά. Αυτό εξηγείται από ένα άλλο δόγμα που ο Ιππόλυτος (ό.π., 7, 29 = Εμπεδοκλής Β 115) αποδίδει στον Εμπεδοκλή, ότι οι σεξουαλικές σχέσεις οδηγούν στην καταστρεπτική λειτουργία του Νείκους» (E.R. Doods, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 266).
Ο ύστερος νεοπλατωνικός φιλόσοφος Θεοσέβιος έδωσε στη γυναίκα του μια ζώνη αγνότητας και της είπε να τη φορέσει ή να φύγει, όταν διαπίστωσε ότι αδυνατούσαν να κάνουν παιδί (Δαμάσκιου, Βίος Ισιδώρου, 59). Εφευρέτες και της ζώνης αγνότητας οι Νεοπλατωνικοί, τελευταίοι Παγανιστές.
Και τι να πει κανείς για την Υπατία, την οποία οι νεοπαγανιστές θεωρούν σύμβολο του Παγανισμού; Αυτή έμεινε παρθένα – αν και πανέμορφη – σε όλη τη ζωή της. Ασφαλώς οι Νεοπαγανιστές αυτό το αποσιωπούν, γιατί δεν γίνεται – σύμφωνα με την γνώμη τους – οι Ειδωλολάτρες να ακολουθούσαν τέτοια ηθική ζωή, παρόμοια με την χριστιανική: οι Νεοπαγανιστές διαστρεβλώνουν την αρχαιότητα και σιωπούν, όταν βλέπουν παραδείγματα σαν της Υπατίας, διότι την Αρχαιότητα την θέλουν να την έχουν ως απλή δικαιολογία για την δική τους ζωή, λέγοντας «αφού αυτά που κάνουμε εμείς τα έκαναν και οι Αρχαίοι, μην μας κατακρίνετε!» Αυτό όμως δεν είναι Επιστήμη, αλλά Προπαγάνδα.
Θα ξετρυπώσουν τώρα τίποτε «αντικειμενικοί», άθεοι τάχα μου, αρχαιοκεντρικοί κρυπτοπαγανιστές λέγοντας, ότι, αφού και οι αρχαίοι Έλληνες τα είπαν αυτά περί ηθικής ζωής, ο Χριστιανισμός είτε τα έκλεψε από αυτούς είτε απλώς δεν τον έχουμε ανάγκη. Αυτή η θέση αποδεικνύει πόσο σοφιστές είναι οι νεοπαγανιστές: το ζήτημα που εξετάζεται εδώ, δεν είναι ποιος έκλεψε ποιον ή ποιον χρειαζόμαστε, αλλά ότι, αφού αρκετοί Έλληνες φιλόσοφοι είπαν πράγματα πολύ συμβατά με τη χριστιανική ηθική, δεν μπορούν οι Νεοπαγανιστές να ειρωνεύονται την χριστιανική ηθική και το Πηδάλιο και να παριστάνουν τους έξυπνους φιλελεύθερους χλευαστές της.
Και με όλα αυτά φυσικά δεν λέγονται για να αποδειχθεί ότι οι αρχαίοι είχανε την ίδια σεξουαλική ηθική με τους Χριστιανούς – αν και ορισμένοι φιλόσοφοι, όπως φαίνεται, είχαν παρόμοια. Αλλά η αντίληψη για την αρχαία ηθική που οι Νεοπαγανιστές έχουν και προωθούν, με σκοπό να χτυπήσουν την χριστιανική ηθική, όπως αυτή εκφράζεται από κείμενα σαν κι αυτό: «..είμαι η Ηδονούσα... έγινα νεφέλη, ύετος, αρσενικός σκλάβος, επιβήτορας, έγινα ερωμένη βασιλιάδων, κυοφόρησα θεούς..» (Διιπετές, Οκτ. 2003). Αυτή λοιπόν η αντίληψη περί ελευθεριάζοντων, σχεδόν-τρανσέξουαλ Αρχαίων μόνο σε μυαλά Νεοπαγανιστών υπάρχει.
Πρέπει να τονιστεί, ότι ο Χριστιανισμός έχει καλύτερες απόψεις για την ηδονή ακόμη κι από τους καλύτερους των αρχαίων Ελλήνων, τους φιλοσόφους. Κι αυτό γιατί, σε αντίθεση με τον Δημόκριτο που λέει ότι δεν γίνεται ο παντρεμένος να είναι (φιλό)σοφος, ο Χριστιανισμός δέχεται ότι ο παντρεμένος μπορεί να σωθεί κατά τον ίδιο τρόπο με τον άγαμο και ότι όσοι «παρθενεύοντες δια τον Κύριον», δηλαδή μοναχοί, υπερηφανευτούν κατά των παντρεμένων, που έχουν γυναίκα, είναι αναθεματισμένοι. Σε αντίθεση με τον Πυθαγόρα που λέει ότι δε θα συγχωρεθεί όποια γυναίκα απατήσει τον άντρα της ή δογματίζει ότι μέχρι τα είκοσι δεν πρέπει να έχει σεξουαλικές σχέσεις ο νέος ή ότι γεννηθήκαμε για να υποφέρουμε, ο Χριστιανισμός δε βάζει όριο πλην του γάμου και πιστεύει ότι η γυναίκα (ή ο άντρας) μπορεί να συγχωρεθεί αν μετανοιώσει, γιατί είναι ανθρώπινη αδυναμία. Σε αντίθεση με τον Επίκουρο που αρνείται ότι η συνουσία οφέλησε, ο Χριστιανισμός τη θεωρεί εντός του γάμου ωφελιμότατη, αφού είναι ένα όπλο που έδωσε ο Θεός κατά του θανάτου. Τέλος, σε αντίθεση με την Αρχαία Ελλάδα, ο Χριστιανισμός δεν φακέλωνε ούτε φακελώνει κανέναν, αν αυτός παντρεύεται ή δεν παντρεύεται, αν αυτός αμαρτάνει ή δεν αμαρτάνει. Άλλο πράγμα να λες ότι κάποια πράγματα είναι αμαρτία κι άλλο πράγμα να φακελώνεις ή να τιμωρείς ποινικά (π.χ. Σπάρτη) όσους δεν έχουν την καθιερωμένη ηθική. Ο Καβάφης έγραφε για τους Αντιοχείς, που αν και Χριστιανοί συνέχιζαν τον «περιλάλητο» βίο τους, χωρίς να τους σφάζει κανείς ή να τους τιμωρεί. Το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο. Το ότι η Εκκλησία κατακρίνει δημόσια την αμαρτία και λέει «αυτό είναι αμαρτία» δεν συνεπάγεται απαραίτητα, όπως πιστεύουν κάποιοι, ότι διενεργεί ανακρίσεις ή φακελώνει ή θέλει την τιμωρία του αμαρτωλού.
Αποδεικνύεται και σε αυτήν την περίπτωση, ότι, όπως η «αρχαιολατρία» της Δυτικής Ευρώπης δεν ήταν παρά η εξιδανίκευση της κλασσικής αρχαιότητας, με σκοπό να δικαιολογήσει την πολιτισμική/πολιτική/οικονομική ανωτερότητά της η Δύση και να βρεί πάσει θυσία ένα ιδεολογικό αντίβαρο στο δυτικό Χριστιανισμό (διαστρεβλώνοντας έτσι την Αρχαιότητα), έτσι και η «αρχαιολατρία» των Νεοπαγανιστών, ειδικά στα ζητήματα σεξουαλικής ηθικής δεν είναι παρά μια προσπάθεια ανεύρεσης εκ μέρους τους ιδεολογικού στηρίγματος στην αρχαιότητα, ώστε να δικαιολογήσουν την δική τους, σημερινή σεξουαλική ηθική. Δεν έχουν το θάρρος της δικής τους άποψης, γι' αυτό διαστρεβλώνουν τις αρχαιοελληνικές απόψεις. Λένε «αυτά που κάνουμε εμείς τα έκαναν και οι Αρχαίοι˙ άρα πολύ καλά κάνουμε». Αυτό όμως δεν είναι επιστήμη, αλλά ιδεολογήματα.

95. "Ο Χριστιανισμός κηρύσσει τον ευνουχισμό ως προϋπόθεση για να εισέρθουν στη βασιλεία των ουρανών: «λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταὶ [αὐτοῦ], Εἰ οὕτως ἐστὶν ἡ αἰτία τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τῆς γυναικός, οὐ συμφέρει γαμῆσαι. ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς, Οὐ πάντες χωροῦσιν τὸν λόγον [τοῦτον], ἀλλ᾽ οἷς δέδοται. εἰσὶν γὰρ εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μητρὸς ἐγεννήθησαν οὕτως, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνουχίσθησαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες εὐνούχισαν ἑαυτοὺς διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. ὁ δυνάμενος χωρεῖν χωρείτω». (Ματθαίος ιθ’ 10-12). Ο Ωριγένης, εφαρμόζοντας τα προστάγματα του Ιησού ευνουχίστηκε".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο Ωριγένης ήταν αιρετικός και ως αιρετικός κατανόησε το κείμενο. Αντιστοίχως, οι νεοπαγανιστές κατανοούν ως νεοπαγανιστές το κείμενο. Η Εκκλησία όμως διδάσκει άλλα. Ας δούμε και τί διδάσκει η Εκκλησία πιο συγκεκριμένα πάνω στο θέμα του ευνουχισμού: «Εἴ τις Κληρικὸς ὤν, ἑαυτὸν ἀκρωτηριάσοι, καθαιρείσθω. Φονεὺς γὰρ ἐστὶν ἑαυτοῦ» (Κανών ΚΓ' των Αγίων Αποστόλων) και «Λαϊκὸς ἑαυτὸν ἀκρωτηριάσας, ἀφοριζέσθω ἕτη τρία. Ἐπίβουλος γὰρ ἐστὶ τῆς ἑαυτοῦ ζωῆς» (Κανών ΚΔ' των Αγίων Αποστόλων).
Οι «εκ κοιλίας μητρός ευνούχοι» προφανώς είναι οι εκ γενετής ανίκανοι προς αναπαραγωγή. Οι «ευνούχοι οιτίνες ευνούχισαν εαυτούς διά τήν βασιλείαν τών ουρανών», δεν είναι άλλοι από αυτούς που παραμέλησαν τη γενετήσια διαδικασία κι αφιερώθηκαν στο Θεό.
Οι Νεοπαγανιστές, λοιπόν, άδικα ψάχνουν στην Κ.Δ. για προτροπή προς ευνουχισμό. Αντίθετα, είναι καιρός να μάθουν πως η αιματηρή θρησκεία τους, εκτός από ανθρωποθυσίες και εκπορνεύσεις είχε και (αυτο)ευνουχισμούς: «Κάθε χρόνο, πιστοί της θεάς [Κυβέλης] αυτοευνουχίζονταν, για να φέρουν στη γη ευφορία και γι’ αυτό ο χορός των Γάλλων [όπως λέγονταν ευνουχισμένοι ιερείς της θεάς] μεγάλωνε. Μετά τον ευνουχισμό οι Γάλλοι ντύνονταν με γυναικεία ρούχα και φορούσαν δαχτυλίδια και στολίδια». Αρχικά γινόντουσαν ανθρωποθυσίες, αλλά... «Στα κατοπινά χρόνια η ανθρωποθυσία αντικαταστάθηκε από τον ευνουχισμό και την ταφή των γεννητικών οργάνων του άνδρα. Σκοπός ήταν να δοθεί στη γη ανδρική δύναμη. Την ημέρα της πράξης [24 Μαρτίου] εκστασιάζονταν με ειδικούς χορούς αλλά και με τη χρήση φαρμάκων. Οι ευνούχοι άνδρες συγκεντρώνονται στο ιερό και αποτελούν το ιερατείο. Στα ρωμαϊκά χρόνια οι Γάλλοι αυτοευνουχίζονταν. Το σωματείο των ιερέων διατηρήθηκε ώς τον 5ο αι.» (πηγή: εγκυκλοπαίδεια Υδρία, λήμ. «Γάλλοι», «Κυβέλη»).
Ιδού η πατρώα ιεροτελεστεία της αποκοπής παγανιστικών όρχεων (Λουκιανού, De Dea Syria, 50-51): «Και σε προκαθορισμένες ημέρες οι πιστοί μαζεύονται στο ναό, και πολλοί Γάλλοι και οι θρησκευόμενοι για τους οποίους μίλησα προηγουμένως κάνουν τις τελετές τους και τραυματίζουν με μαχαίρι τα χέρια τους και χτυπούν το ένα με το άλλο πάνω στην πλάτη. Και πολλοί στέκονται εκεί παίζοντας φλογέρα και χτυπώντας τύμπανα, και άλλοι τραγουδούν θεόπνευστα και ιερά τραγούδια. Αυτό γίνεται έξω από το ναό, και αυτοί που το κάνουν δεν μπαίνουν μέσα στο ναό. Και αυτές τις ημέρες γίνονται Γάλλοι. Γιατί ενώ οι υπόλοιποι παίζουν φλογέρες και κάνουν τις τελετές τους, σε πολλούς μπαίνει μανία, και πολλοί που ήρθαν απλά για να παρακολουθήσουν τελικά κάνουν εκείνη την πράξη. Ο νεαρός τον οποίον όρισε η Τύχη να το κάνει αυτό βγάζει τα ρούχα του και τρέχει μεσ' το κέντρο, και παίρνει ένα σπαθί που πιστεύω πως στεκόταν πολλά χρόνια γι' αυτόν το σκοπό. Τότε αμέσως ευνουχίζει τον εαυτό του και τρέχει στους δρόμους της πόλης κρατώντας τα μέλη που έκοψε. Και από το σπίτι μέσα στο οποίο θα τα πετάξει, παίρνει γυναικεία ρούχα και κοσμήματα. Έτσι κάνουν όταν αυτοευνουχίζονται». Τα σχόλια είναι περιττά. Ο φιλόσοφος Αρκεσίλαος γράφει περιπαιχτικά (Διογένης Λαέρτιος, IV, 43): «ἐκ μὲν γὰρ ἀνδρῶν γάλλοι γίνονται, ἐκ δὲ γάλλων ἄνδρες οὐ γίνονται».
Οι αυτοευνουχισμοί προς τιμή των ειδωλολατρικών «θεών» των Νεοπαγανιστών δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Ο Στράβων αναφέρει τον ευνουχισμό νεαρών στο ναό της Αρτεμης στην Εφεσο: «ἱερέας δ' εὐνούχους εἶχον οὓς ἐκάλουν Μεγαβύζους» (14, 1, 23). Όπου ευνουχισμός και ανθρώπινο αίμα, νά σου κι η πατρώα θεά Άρτεμη.
Αντί να κατηγορούν, λοιπόν, οι νεοπαγανιστές την Ορθοδοξία για πράξεις και σκέψεις αιρετικών, ας πάνε... να τηρήσουν τα «πάτρια έθιμα», τα οποία «οι ανθέλληνες Χριστιανοί κατακτητές» κατήργησαν, κι ας μην μιλούν για ό,τι υπερβαίνει τις γνώσεις τους.

96. "Ο Χριστιανισμός κηρύσσει την αδιαφορία για το σώμα και τον κόσμο αυτόν, τον οποίο θεωρεί πρόσκαιρο και μάταιο. Έτσι, ωθεί τους πιστούς να αδιαφορούν για τον κόσμο, την κοινωνία ή τον ίδιο τους τον εαυτό για χάρη της σωτηρίας της ψυχής. Ο κόσμος αυτός μπορεί να πάει στα κομμάτια. Αντίθετα, ο Παγανισμός, που δεν έχει τάσεις φυγής από τον κόσμο, αγαπά και το σώμα και τον κόσμο".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Οι Παγανιστές δεν έχουν ιδέα ούτε για την αντίληψη του Χριστιανισμού για τον κόσμο, αλλά ούτε και των φιλοσόφων.
Ενώ για το Χριστιανισμό η σωτηρία δεν ειναι «σωτηρία εκ του κόσμου», αλλά «σωτηρία από το κακό», για τους αρχαίους φιλοσόφους ο φυσικός τρόπος σωτηρίας είναι η φυγή της ψυχής από το σώμα και την ύλη προς την υπερβατική πραγματικότητα. Ο θάνατος ο ίδιος δηλαδή είναι η σωτηρία. Για έναν πλατωνίζοντα φιλόσοφο η ανάσταση του σώματος ισοδυναμεί προς την κόλαση της ψυχής, αφού συνιστά νέα φυλάκισή της (της ψυχής). Για κάθε αρχαίο φιλόσοφο η ανάσταση αποτελεί ανατροπή της ειμαρμένης˙ δηλαδή, το τέλος της σοφίας του κόσμου. Εκτός από τους αιρετικούς, τους Γνωστικούς, και τον Κέλσο που κατηγορούσαν τους Ορθοδόξους γι’ αυτό το ζήτημα, η απέχθεια, η οποία προκαλούνταν στους εθνικούς η διδασκαλία περί ανάστασης της σάρκας (την οποία σάρκα, δήθεν υποτιμούν οι Χριστιανοί και εκτιμούν οι αρχαίοι φιλόσοφοι), διακρίνεται σαφώς και στα λεγόμενα από τον Πορφύριο για τον Πλωτίνο: «Ο Πλωτίνος ο φιλόσοφος ντρεπόταν που είχε σώμα. Εξ αιτίας της ντροπής του αυτής δεν ανέχονταν να διηγείται τίποτε ούτε για τη φυλή του, ούτε για τους γονιούς του, ούτε για την πατρίδα» (Πορφύριου, Περί του Πλωτίνου βίου και της τάξεως των βιβλίων αυτού, 1, 1).
Για το Χριστιανισμό σκοπός δεν είναι η φυγή από αυτόν τον κόσμο, αλλά η αφθαρτοποίηση αυτού του κόσμου. Αντίθετα, για τους αρχαίους φιλοσόφους σκοπός ήταν η φυγή από τον κόσμο αυτόν, στο βασίλειο των ιδεών, που τάχα παρέμενε ανέγγιχτο από την φθορά. Θα αντιπούν οι Νεοπαγανιστές «Σε μας, ο κόσμος είναι ήδη θεός, ενώ σε σας πρόκειται να γίνει άφθαρτο, δηλαδή θα θεωθεί». Μα τι θεός είναι ένα σύμπαν με αρχή – κι όχι αιώνιο – και φθαρτό; Φθαρτό και πεπερασμένο δεν είναι ιδιότητες του θεού. Να τι γράφει ο Πλάτωνας για το σώμα: «σώματι διαλύσεως οὐκ ἔστιν ἢ κρεῖττον» (Νόμοι 828d)».
Είναι λογικό, τη στιγμή που δεν γνώριζαν ότι το σύμπαν είναι πεπερασμένο, με αρχή, και ότι θα υπάρξει σταμάτημα της φθοράς από το Θεό δια της ανάστασης του ανθρώπου/καινοποίησης της κτίσης/αφθαρτοποίησης, οι φιλόσοφοι το μόνο που μπορούσαν να κάνουν είναι να επιθυμήσουν την απαλλαγή από ένα σώμα που φθείρεται και σκουλικιάζει, την απαλλαγή από ένα κόσμο για χάρη των ιδεών. Μπορεί βέβαια ο κόσμος να είναι αντίγραφο των ιδεών, αλλά πάντα θα είναι ατελής και έχει έμφυτο το κακό, λόγω της ύλης. Η πιθανή αντίρρηση ότι επειδή ο Πλάτωνας θεωρεί τον αισθητό κόσμο αντίγραφο του νοητού, θεωρεί καλό τον υλικό κόσμο, είναι η μισή αλήθεια. Διότι, εφόσον ο σκοπός του πλατωνικού φιλόσοφου είναι να φύγει από τον κόσμο, είναι αντιφατικό να νομίζουμε πως τον θεωρεί ως καλό. Αντίθετα, ο Χριστιανός δεν θέλει να φύγει από τον κόσμο, αλλά θέλει την αφθαρτοποίηση-τελειοποίηση του κόσμου. Συνεπώς, ο πλατωνικός φιλόσοφος, όσο κι αν ο υλικός κόσμος είναι αντίγραφο του νοητού, θεωρεί απαράδεκτο και ανυπόφορο, άρα κακό, τον υλικό κόσμο.
Γι’ αυτό το λόγο, δεν κατακρίνουμε τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους που – κατ’ουσίαν – απέρριπταν τον κόσμο και την ύλη χάριν της νόησης. Ήταν η μόνη λύση που, πάνω στην απελπισία τους, μπορούσαν να φανταστούν. Για τα δεδομένα που είχαν (πολυθεϊσμός, αιώνιο σύμπαν) ήταν η καλύτερη λύση και τους τιμούμε που σκέφτηκαν τόσο πολύ. Αλλά δεν είναι η σωστή και δεν τη δεχόμαστε, γιατί, πλην των άλλων, προσβάλλει το ανθρώπινο σώμα, θεωρώντας ότι δεν αποτελεί τμήμα του όντως «ανθρώπου». Αυτή η αρχαία φιλοσοφική λύση κυριαρχεί μέχρι το τέλος του Παγανισμού, κι εκφράζεται από τον Παλλαδά (Π.Α. X, 88): Σῶμα πάθος ψυχῆς, ᾅδης, μοῖρ’ ἄχθος, ἀνάγκη/καὶ δεσμὸς κρατερός, καὶ κόλασις βαςάνων./Ἀλλ’ ὅταν ἐξέλθῃ τοῦ σώματος, ὡς ἀπὸ δεσμῶν/ τοῦ θανάτου, φεύγει πρὸς θεὸν ἀθάνατον. (Για την ψυχή το σώμα είναι πάθημα, είναι μοίρα και θάνατος, καταναγκασμός και φορτίο, είναι κόλασης βάσανα και δεσμός παντοδύναμος. Μα όταν φύγει από το σώμα η ψυχή από τα δεσμά του θανάτου λυτρώνεται και στους θεούς τους αθανάτους φεύγει.) Ενώ ο Μ. Αυρήλιος γράφει «Ωσάν να ήσουν άνθρωπος αποθνήσκων ήδη, περιφρόνησε αυτάς τα ελεεινάς σάρκας, δεν είναι παρά λάσπη και κόκκαλα και σύμπλεγμα υφασμένον από νεύρα, φλέβας και αρτηρίας» (Μ. Αυρήλιου, Εις εαυτόν, 2, 2).
Τέτοιο μίσος δεν το είχε ποτέ ο Χριστιανισμός για το σώμα, το δημιούργημα του Θεού. Ο Χριστιανισμός επιδιώκει τη σωτηρία του ανθρώπου συνολικά, δηλαδή και σώματος και ψυχής κι όχι μονομερώς, δηλαδή μόνο του νου/ψυχής, όπως οι αρχαίοι φιλόσοφοι. Και είναι πέρα ώς πέρα δείγμα άγνοιας για το Χριστιανισμό να του προσάπτουν ότι τιμωρεί και βασανίζει το σώμα με τη νηστεία ή την άσκηση. Ο Χριστιανισμός είναι κατά του σαρκικού φρονήματος κι όχι κατά της σάρκας. Η άγνοια της αιτίας για την οποία καθιερώνει τη νηστεία ο Χριστιανισμός οδηγεί στην παρερμηνεία ότι μισεί το σώμα και την ύλη. Άλλο πράγμα η άσκηση για την καταπολέμηση του πρώτου κι άλλο ο αυτοβασανισμός (π.χ. ευνουχισμός). Δεν ζητά ο Χριστιανισμός να γίνουν όλοι ερημίτες. Δεν λέει πως όσοι δεν γίνουν καλόγεροι, οπωσδήποτε θα χαθούν. Όσο για την ντροπή του γυμνού σώματος «Ενώ προηγουμένως άνδρας και γυναίκα ήσαν γυμνοί και δεν ντρέπονταν, τώρα ντρέπεται ο ένας τον άλλο. Στην κοιότητα της αγάπης δεν υπάρχει τίποτε για να κρυφτεί. Στον κόσμο όμως της πτώσης, της απουσίας αγάπης, ο αποξενωμένος άνθρωπος βλέπει τον άλλο ως απρόσωπο αντικείμενο, ως όργανο για χρήση και κατάχρηση. Το λάγνο βλέμμα ενδιαφέρεται μόνο για το φύλο, αποπροσωποποιεί, γυμνώνει τον άνθρωπο από την προσωπική του ετερότητα. Έτσι ντροπή είναι η άμυνα απέναντι στο αδηφάγο βλέμμα του άλλου, που αναζητά και ορέγεται τη λεία του» (Στ. Φωτίου, «Εις σάρκα μίαν», Σύναξη, τ. 77, σ. 8). Άλλωστε, κι οι ίδιοι οι Αρχαίοι πίστευαν ότι δεν ήταν πολλά τα χρόνια (απ’ την εποχή του Θουκιδίδη) από τότε που ξεγυμνώθηκαν στους αθλητικούς αγώνες, κι ότι παλιά γυμναζόντουσαν ντυμένοι, όπως οι βάρβαροι: ἐγυμνώθηςάν τε πρῶτοι (οι Λακεδαιμόνιοι) καὶ ἐς τὸ φανερὸν ἀποδύντες λίπα μετὰ τοῦ γυμνάζεσθαι ἠλείψαντο. Τὸ δὲ πάλαι καὶ ἐν τῷ Ὀλυμπιακῷ ἀγῶνι διαζώματα ἔχοντες περὶ τὰ αἰδοῖα οἱ ἀθληταὶ ἠγωνίζοντο, καὶ οὐ πολλὰ ἔτη ἐπειδὴ πέπαυνται˙ ἔτι δὲ καὶ ἐν τοῖς βαρβάροις ἔστιν οἷς νῦν. (Θουκιδίδης, 1, 6).
Οι Πατέρες της Εκκλησίας συνεχώς τονίζουν α’) ότι ο άνθρωπος είναι «σώμα και ψυχή» και β’) δεν φταίει για τις λύπες της ψυχής το σώμα, η ύλη, κι ότι σκοπός του δεν είναι η απαλλαγή από τη σάρκα (η διάλυση του σώματος, που ζητά ο Πλάτων), αλλά από τη φθορά. Αντίθετα, οι Αρχαίοι Φιλόσοφοι τονίζουν α’) ότι ο άνθρωπος είναι μόνο η «ψυχή», ενώ το ανθρώπινο σώμα δεν συνιστά τμήμα του ανθρώπου και β’) ότι το σώμα είναι κακό, και αίτιος της δυστυχίας: Έτσι Α’) ενώ ο Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει: «μὴ ἂν ψυχὴν μόνην μήτε σῶμα μόνον λέγεσθαι ἄνθρωπον, ἀλλὰ τὸ συναμφότερον» (PG 150, 1361C), ο Πλάτων γράφει: «Αυτό που κυριαρχεί επί του σώματος, αυτό είναι ο άνθρωπος» (Αλκιβιάδης, 130a) και «ἡ ψυχή ἐστιν ἄνθρωπος» (Αλκιβιάδης, 130c) και Β’) ενώ οι Ορθόδοξοι Πατέρες γράφουν «Οὐδὲ κακίας αἴτιον τῇ ψυχῇ τὸ σῶμα, δῆλον ἐκ τοῦ δυνατὸν εἶναι καὶ ἄνευ σώματος παρυφίστασθαι κακίαν, ὥσπερ ἐν δαίμοσι» (Ψ-Δ. Αρεοπαγίτης, PG 3, 728 D) και «οὐ τὴν σάρκα ἀποθέσθαι βουλόμεθα, φηςίν, ἀλλὰ τὴν φθοράν, οὐ τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὸν θάνατον» (Ιωάννης Χρυσόστομος, PG 50, 413D), οι Αρχαίοι Φιλόσοφοι πιστεύουν: «πάλι ως προς τας λύπας, η ψυχή, κατά τον ίδιον τρόπο δοκιμάζει πολλάς αθλιότητας ένεκα του σώματος» (Τίμαιος, 86e). Είναι ενδιαφέρον, πώς μερικοί κάνουν το μαύρο άσπρο˙ την μισανθρωπία, το μίσος κατά του σώματος και της ύλης, τα αποκαλούν αρχαιοελληνικό «ουμανισμό».
Είναι μάλλον απόδειξη άγνοιας ο ισχυρισμός όσων υποστηρίζουν ότι ο Πλωτίνος (που έγραψε πραγματεία κατά Γνωστικών) και οι τελευταίοι Εθνικοί ήταν φιλόκοσμοι, ενώ ο Χριστιανισμός όχι. Ο Πλωτίνος ντρεπόταν που είχε σώμα και θεωρούσε την Ύλη πηγή (έστω αρνητικώς) του κακού. Αντίθετα ο Χρυσόστομος γράφει (Ομιλία λα’ εις την Α’ Προς Κορινθίους, 1): «Είθε να χαθούν οι αυθάδεις που κατηγορούν τα δημιουργήματα του Θεού. Διότι, όπως πολλοί κατηράσθησαν τον οίνον εξαιτίας αυτών που μεθύουν, και την φύσιν των γυναικών εξαιτίας αυτών που μοιχεύουν, έτσι και αυτά τα μέλη τα εθεώρησαν αισχρά εξ αιτίας αυτών που τα χρησιμοποιούν όχι όπως πρέπει. Αλλά δεν έπρεπε˙ διότι η αμαρτία δεν τίθεται εις την αυτήν κρίσιν με την φύσιν, αλλ’ η αμαρτία γεννάται από την προαίρεσιν εκείνου που την τολμά». Επίσης γράφει (Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας, κεφ. Ε’, 4): «το να μοιχεύης δεν είναι αποτέλεσμα της φυσικής επιθυμίας, αλλά της ακολασίας, η οποία είναι παρά φύσιν˙ διότι η επιθυμία επιζητεί ένωσιν μόνον, όχι τέτοιαν ένωσιν. Αυτά δεν λέγονται τυχαίως, αλλ’ αρχίζομεν ωρισμένους αγώνας και προκαλούμεν εκείνους οι οποίοι λέγουν ότι η δημιουργία του Θεού είναι κακή, και οι οποίοι μαίνονται κατά του σώματος και διαβάλλουν την σάρκα μας, δια τα οποία ομιλεί ο απόστολος Παύλος, όχι κατηγορών την σάρκα, αλλά τους διαβολικούς λογισμούς». Ο ιστορικός Μάνγκο ισχυρίζεται πως οι Πατέρες επιδίωκαν την καταστροφή του αστικού τρόπου ζωής, με άλλα λόγια του πολιτισμού. Απορεί κανείς πώς γίνεται να είναι τόσο προκατειλλημένος ένας τέτοιος ιστορικός˙ και πόσο έχει μελετήσει τα κείμενα των Πατέρων. Μήπως ζητά ο Χρυσόστομος να γίνουν όλοι μοναχοί; «Δεν θέτω νόμον να αποχωρήτε εις τα όρη και τας ερήμους, αλλά να είσθε ηθικοί, μετροπαθείς, σώφρονες και να κατεικείτε εις το κέντρον της πόλεως» (Ομιλία ζ’ εις το Κατά Ματθαίον, 7). Συνεχίζει (Ερμηνεία εις την Προς Γαλάτας, κεφ. Ε’, 5 και 6): «Εγώ ομολογώ μεν ως κατωτέρα της ψυχής την σάρκα, αλλά και αυτήν καλήν. Διότι το ολιγώτερον του καλού είναι και αυτό καλόν˙ ενώ το κακόν δεν είναι ολιγώτερον, αλλ’ αντίθετον του καλού. (...) Βλέπεις ότι η υπηρεσία της σαρκός είναι αιτία δια χιλιάδας αγαθών;» Καταλήγει ο Ιωάννης Χρυσόστομος (Λόγος ε’ εις την Προς Εφεσίους, 4): «Μη λοιπόν επειδή το σώμα είναι κατώτερο της ψυχής, το κακίζεις».
Επίσης ο άγιος Ιωάννης γράφει (Ομιλία ενδεκάτη, 2): «Πολλοί εκ των εθνικών και των αιρετικών, ούτε ότι [το σώμα] έχει δημιουργηθή υπό του Θεού παραδέχονται• διότι λέγουν ότι τούτο είναι ανάξιον της δημιουργίας του Θεού, επειδή έχει ακαθαρσίας, ιδρώτα και δάκρυα και πόνους και τα άλλα κακά. Εγώ δε όταν τύχη να γίνη περί αυτών των κακών λόγος, πρώτον μεν θα ειπώ το εξής• μη μου αναφέρεις το σώμα του ανθρώπου τούτου που ημάρτησε, που έχει ξεπέσει και καταδικασθή• αλλ’ εάν θέλης να μάθης ποίον ήτο το σώμα που έπλασεν ο Θεός εξ αρχής, ας έλθωμεν εις τον παράδεισον και ας ίδωμεν τον άνθρωπον πώς εξ αρχής εδημιουργήθη».
Είναι κατά του σώματος ο Χριστιανισμός και υπέρ ο Παγανισμός που βασάνιζε με μαστιγώσεις, ανθρωποθυσίες, ευνουχισμούς και εκπορνεύσεις τα σώματα των λάτρεων των θεών; Είναι αρνησίζωοι οι Χριστιανοί; Οι Ειδωλολάτρες που πέταγαν τα ασθενικά παιδιά τους, τί ήταν; Ποιοι είναι αρνησίζωοι, οι Χριστιανοί πολύτεκνοι ή οι Ειδωλολάτρες της Αρχαίας Ελλάδας, που έκαναν από τεμπελιά 1-2 παιδιά, με αποτέλεσμα άσχημο ακόμη και για τους ίδιους – πέραν του ότι δεν ήθελαν τα παιδιά – (ο πληθυσμός της Ελλάδας να μειώνεται);
Ούτε η κατηγορία ότι ο Χριστιανισμός αδιαφορεί για τον κόσμο και την κοινωνία ευσταθεί. Από την Παλαιά ώς την Καινή Διαθήκη και σε όλους τους Πατέρες συνεχώς τονίζεται ότι θα σωθεί μόνο όποιος έκανε καλό στους συνανθρώπους του (και μάλιστα στα κρυφά, όπως λέει στο Κατά Μάρκον 6, 1-4), ότι αυτά που κατέχει και δεν δίνει στους συνανθρώπους του είναι σαν να τα κλέβει, ότι ο ίδιος ο Γιαχβέ ζητά δικαιοσύνη για τη χήρα και το ορφανό:
Κατά Ματθαίον, 25, 34-41: «..ελάτε να κληρονομήσετε τη βασιλεία, η οποία είναι ετοιμασμένη για σας από τον καιρό της δημιουργίας του κόσμου. Διότι επείνασα και μου εδώκατε να φάγω, εδίψασα και μ’ εποτίσατε, ξένος ήμουνα και μ’ επήρατε εις το σπίτι, γυμνός ήμουνα και μ’ ενδύσατε, αρρώστησα και μ’ επισκεφθήκατε, εις την φυλακήν ήμουνα και ήλθατε σ’ εμέ». Τότε θα του αποκριθούν οι δίκαιοι και θα πουν, «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σ’ εθρέψαμε ή να διψάς και σ’ εποτίσαμε; Πότε δε σε είδαμε ξένον και σ’ επήραμε εις το σπίτι ή γυμνόν και σ’ ενδύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστον ή φυλακισμένον και ήλθαμε σ’ εσέ;». Ο βασιλεύς θα απαντήσει και θα τους ειπή, «αλήθεια σας λέγω, ό,τι εκάνατε εις ένα από τούτους τους ασήμαντους αδελφούς μου, σ’ εμέ το εκάνατε».
Με άλλα λόγια, η «σωτηρία» δεν επιτυγχάνεται με την αδιαφορία για τους συνανθρώπους, δηλαδή δεν είναι κάτι ατομικό, όπως νομίζουν οι Νεοπαγανιστές, αλλά με το ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους. «Ο χριστιανός το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να πιστεύει και να αγαπά» λεν με ένα μονότονα χαζοχαρούμενο ύφος οι αντιχριστιανοί, υπονοώντας πως ο Χριστιανός οφείλει να αδιαφορεί για τους άλλους, δίχως να ψάξουν τι τέλος πάντων σημαίνει αυτό το «αγαπώ», σε τι μεταφράζεται στην κοινωνία.:«Οὐκ ἔστι γὰρ ἄλλως σωθῆναι, εἰ μὴ διὰ τοῦ πληςίον» («Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθεί κάποιος, παρά μόνο δια του πλησίον») (Μακάριου του Αιγύπτιου, Ομιλίαι Πνευματικαί ΛΖ’, 3 (PG 34, 752C)).
Άλλοι πάλι, νομίζουν ότι «Στους χριστιανούς η φτώχεια είναι εξ ορισμού αρετή. Η απλοϊκή αυτή άποψη που ικανοποιεί απόλυτα τις μάζες, ενισχύει μεν τις απαιτήσεις του δόγματος αλλά παραλείπει ενδιάμεσες περιγραφές από τον ατομικό και κοινωνικό βίο» (Τζίμη Παπανικολόπουλου, Παλλάδας ο Αλεξανδρεύς και το τέλος μιας εποχής, εκδ. Πολύτυπο, σ. 212), δηλαδή ότι απλώς επαινείται η φτώχεια. Καμμία σχέση δεν έχει αυτή η άποψη με το Χριστιανισμό, που θεωρεί τον πλούτο των λίγων ή του ενός ευκαιρία να ευεργετηθούν οι πολλοί, όχι απαραίτητα με μοίρασμά του. Ο Μέγας Βασίλειος γράφει (PG 31, 272A): «Τα πηγάδια όταν αντλούνται, δίδουν πιο άφθονον νερόν, όταν όμως εγκαταλείπωνται σαπίζουν και στειρεύουν. Και ο πλούτος αν στέκεται είναι άχρηστος, όταν όμως κινήται και μεταδίδεται, γίνεται και κοινωφελής και καρποφόρος» («τὰ φρέατα ἐξαντλούμενα εὐροώτερα γίνεται˙ ἐναφιέμενα δέ, καταςήπεται˙ καὶ πλούτου τὸ μὲν στάσιμον ἄχρηστον, τὸ δὲ κινούμενον καὶ μεταβαῖνον κοινωφελές τε καὶ ἔγκαρπον»). Ο Ιωάννης Χρυσόστομος γράφει: «Ο πλούτος δεν είναι κακό πράγμα, αλλά η πλεονεξία και η φιλαργυρία είναι» (Εις τους Ανδριάντας, 2, 26Ε) και «Ο πλούτος δεν είναι κακό, αν χρησιμοποιείται όπως πρέπει» (Εις τας Πράξεις των Αποστόλων, 1, 52Β) Επιπλέον υπάρχει και η παραβολή των ταλάντων (Κατά Ματθαίον, 25, 14-30) στην οποία δίνει ένας σε τρεις δούλους του τα τάλαντά του. Αυτός που δεν αυξάνει τα τάλαντά του αποδοκιμάζεται. Δεν είναι ούτε απλοϊκή η αντίληψη του Χριστιανισμού για τον πλούτο ούτε απλώς επαινείται από το Χριστιανισμό η φτώχεια και απορρίπτεται ως φύσει κακός ο πλούτος, αλλά η κατοχή πλούτου είναι ευκαιρία για την προκοπή και όσων δεν τον κατέχουν.
Γράφει ο Μέγας Βασίλειος (PG 95, 1465A): «Ο πλούτος δεν είναι ζηλευτός για τον πλούτο. Ούτε το αξίωμα για το ίδιο το αξίωμα. Αλλά είναι και τα δύο όργανα για την αρετή, για αυτούς που τα χρησιμοποιούν καλά. Δεν έχουν από μόνα τους κάτι το καλό. Αυτός, λοιπόν, που χρησιμοποιεί λανθασμένα τον πλούτο, είναι ελεεινός, και μοιάζει με κάποιον στρατιώτη που ενώ του δόθηκε το ξίφος για την άμυνα στον πόλεμο, αυτός τραυματίστηκε εκούσια με αυτό. Εάν όμως χρησιμοποιηθεί ο πλούτος καλά, σύμφωνα με τον ορθό λόγο, επαινείται και αγαπάται ο χρήστης του και δίκαιος είναι για τον κοινωνικό και φιλάδελφο τρόπο συμπεριφοράς του» («Ὁ πλοῦτος οὔπω ζηλωτός ἐστι διὰ τὸν πλοῦτον˙ οὐκ ὁ δυνάστης διὰ τὸν ὄγκον τοῦ ἀξιώματος. Ὄργανα γάρ ἐστι ταῦτα τῆς λοιπῆς ἀρετῆς τοῖς καλῶς κεχρημένοις, οὐκ αὐτὰ ἐν ἑαυτοῖς ἔχοντα τὸ μακάριον. Ὁ μὲν οὖν κακῶς αὐτοῖς κεχρημένος ἐλεεινός, ὡς ὁ τῷ ξίφει ὃ ἔλαβεν πρὸς τὴν τῶν πολεμίων ἄμυναν, τούτῳ ἑκουςίως ἑαυτὸν κατατιτρώσκων. Εἰ δὲ καλῶς, καὶ κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον, τὸν παρόντα μεταχειρίζεται, καὶ οἰκονόμος ἐστὶ τῶν παρὰ Θεοῦ δοθέντων, ἐπαινεῖσθαι καὶ ἀγαπᾶσθαι ὁ τοιοῦτος δίκαιός ἐστι διὰ τὸ φιλάδελφον καὶ κοινωνικὸν τοῦ τρόπου»).
ΗΣΑΐΑΣ Α’ 23 οι άρχοντές σου [Ισραήλ] απειθούσι (...). Δεν κρίνουν με δικαιοσύνη και δεν αποδίδουν το δίκαιο στα ορφανά. Και δεν ενδιαφέρονται για την απόδοση δικαίου στις χήρες. 24 δια τούτο τάδε λέγει Κύριος ο δεσπότης, ο κυρίαρχος του Ισραήλ «αλλοίμονο σε σας, άρχοντες της Ιερουσαλήμ. Δε θα καταπαύσει ο θυμός μου εναντίον των αντιπάλων»(...)
ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’ 2 Να μην ακολουθείς τους πολλούς στο κακό, και σε περίπτωση δίκης να μην καταθέτεις παίρνοντας το μέρος των πολλών για να διαστρέφεις το δίκαιο. 3 Να μη μεροληπτείς στη δίκη ούτε για χάρη του αδύνατου διαδίκου. 4 Αν συναντήσεις το βόδι του εχθρού σου ή το υποζύγιό του να περιπλανιέται, πρέπει να το οδηγήσεις στον αφέντη του. 5 Αν δεις το υποζύγιο του εχθρού σου να γονατίζει από το φορτίο του, μην τραβήξεις το δρόμο σου, αλλά να τον βοηθήσεις πρόθυμα. 6 Μην αφήσεις να καταπατηθεί το δίκιο ενός γνωστού σου φτωχού κατά τη δίκη του. 7 Μείνε μακριά από κάθε υπόθεση απάτης. Μην προκαλέσεις το θάνατο ενός αθώου κι ενός που είναι δίκαιος (...). 8 Να μη δέχεσαι δώρα, γιατί τα δώρα εμποδίζουν την ορθή κρίση και καταστρέφουν τις υποθέσεις των δίκαιων ανθρώπων.
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΘ’ 13 (...) Το ημερομίσθιο του εργάτη μη το κατακρατείς ούτε για μία μέρα (...) 15 Μην είσαι άδικος όταν δικάζεις. Μην παίρνεις το μέρος του αδύνατου αλλά μην ευνοείς και τον ισχυρό.
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΕ’ 35 Αν ένας συμπατριώτης σου, που ζει κοντάς σου, φτωχύνει και δυστυχήσει, εσύ πρέπει να τον ενισχύσεις, όπως θα έκανες αν ήταν ξένος ή παροικος, ώστε να μπορέσει να ζήσει κι αυτός μαζί σου.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’ 16 Αν ένας δούλος φύγει από τον κύριό του και ζητήσει καταφύγιο κοντά σας, μην τον παραδώσετε στον κύριό του. 17 Θα εγκατασταθεί ανάμεσά σας, στον τόπο που θα διαλέξει σε μία από τις πόλεις σας, όπου του αρέσει˙ ε θα τον εκμεταλλευτείτε όμως.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΔ’ 17 Δεν θα διαστρέψης το δίκαιον του ξένου, του ορφανού και της χήρας. Δεν θα λάβης ως ενέχυρον το ιμάτιον της χήρας.
Μεγάλου Βασιλείου, Εις το Ρητόν «καθέλω μου τας αποθήκας» (PG 31, 276B): «Αυτά που έχεις τώρα [τα πλούτη], από πού τα έχεις; Εάν μεν λέγης, ότι από την τύχην, είσαι άθεος. Εάν δε παραδέχεσαι ότι από τον Θεόν είναι, πες μου τον λόγον δια τον οποίον τα έλαβες. Μήπως ο Θεός είναι άδικος που άνισα μοιράζει εις ημάς τα αναγκαία δια την ζωήν; Διατί εσύ πλουτείς και εκείνος είναι πτωχός; Δια κανένα άλλον λόγον παρά δια να λάβης εξάπαντος και εσύ τον μισθόν της αγαθότητος και της καλής διαχειρίσεως (..) Ποιος είναι ο πλεονέκτης; Αυτός που δεν αρκείται εις την αυτάρκειαν. Ποιος δεν είναι ο άρπαγας; Αυτός που αφαιρεί αυτά που ανήκουν στον νκαθένα. Δεν είσαι συ ο πλεονέκτης; Δεν είσαι συ ο άρπαγας, όταν ιδιοποιήσαι αυτά τα ίδια που εδέχθης προς διαχείρισιν; Ή αυτός μεν που απογυμνώνει τον ντυμένον θα ονομασθή λωποδύτης, εκείνος δε που δεν ενδεύει τον γυμνόν, ενώ μπορεί να το κάμη, αξίζει να ονομασθή με άλλο όνομα; Το ψωμί που κρατάς εσύ, είναι αυτού που πεινά. Το ένδυμα που φυλάσσεις εις τας ιματιοθήκας είναι αυτού που γυμνητεύει. (..) Το αργύριο που έχεις παραχωμένον είναι αυτού που το χρειάζεται. Λοιπόν τόσους αδικείς, όσους θα μπορούσες να ευεργετήσεις» («τὰ δὲ παρόντα σοι πόθεν; (...) εἰ δὲ ὁμολογεῖς εἶναι παρὰ Θεοῦ, εἰπὲ τὸν λόγον ἡμῖν δι’ ὃν ἔλαβες. Μὴ ἄδικος ὁ Θεός, ὁ ἀνίσως ἡμἶν διαιρῶν τὰ τοῦ βίου; (...) ὁ μὲν ἐνδεδυμένον ἀπογυμνῶν λωποδύτης ὀνομασθήσεται˙ ὁ δὲ τὸν γυμνὸν μὴ ἐνδύων, δυνάμενος τοῦτο ποιεῖν, ἄλλης τινός ἐστι προσηγορίας ἄξιος; Τοῦ πεινῶντός ἐστιν ὁ ἄρτος, ὃν σὺ φυλάσσεις ἐν ἀποθήκαις˙ τοῦ ἀνυποδέτου τὸ πόδημα, ὃ παρὰ σοὶ καταςήπεται˙ τοῦ χρῄζοντος τὸ ἀργύριον, ὃ κατορύξας ἔχεις. Ὥστε τοσούτους ἀδικεῖς, ὅσοις παρέχειν ἐδύνασο»).
Άλλωστε, είναι αστείο να ισχυρίζονται οι Παγανιστές πως ο Χριστιανισμός ενδιαφέρεται λιγότερο από την Ειδωλολατρία για την κοινωνία. Η φιλανθρωπία ήταν άγνωστη έννοια στην Αρχαία Ελλάδα. Η Εκκλησία συντηρούσε νοσοκομεία, πτωχοκομεία, ορφανοτροφεία, αξιοποιώντας τον πλούτο που οι πιστοί της παρείχαν, ενώ οι Παγανιστές ιερείς ζούσαν σε αμύθητα και άχρηστα για την κοινωνία πλούτη. Έφτιαχναν μεγαλοπρεπείς ναούς, χρυσά αγάλματα, αλλά ούτε ένα πτωχοκομείο. Ο Χριστιανισμός έπραττε το αντίθετο και καινοτομούσε. Μάλιστα, η βοήθεια δινόταν προς όλους τους φτωχούς/γέρους κι όχι μόνο προς τους Χριστιανούς. Γι’ αυτό και όταν πέθανε ο Μέγας Βασίλειος, που ίδρυσε τη Βασιλειάδα με την περιουσία του, στην κηδεία του παρευρέθησαν όχι μόνο Χριστιανοί, αλλά και Εθνικοί και Ιουδαίοι θρηνώντας για αυτόν που τους περιέθαλπτε. Έχουμε αναφέρει αλλού την απελπισμένη επιστολή του Ιουλιανού προς έναν κηφήνα ειδωλολάτρη ιερέα της Γαλατίας, με την οποία ο Ιουλιανός εκλιπαρεί αυτόν και το υπόλοιπο ειδωλολατρικό κηφηναριό να φροντίζουν και να περιθάλπουν τους φτωχούς και τους ξένους. Φυσικά τίποτα δεν συνέβη. Οι Ειδωλολάτρες ποτέ δε νοιάστηκαν για τη φτωχολογιά, αλλά απλώς θρηνούσαν για τα σπασμένα χρυσά αγάλματα των θεών τους. Γι’ αυτό και ο επίσκοπος Μεδιολάνων Αμβρόσιος κοροϊδεύει στα τέλη του 4ου αιώνα τον άχρηστο πλούτο των παγανιστικών ναών: «Ας μετρήσουν τους αιχμαλώτους που απελευθέρωσαν, τους φτωχούς που τάισαν, τη βοήθεια που προσέφεραν σε πρόσφυγες για να μπορέσουν να ζήσουν!» (Pierre Chuvin, Οι τελευταίοι Εθνικοί, εκδ. Θύραθεν, σ. 64).
Ποιος αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει στην κοινωνία; Όχι πάντως οι Πατέρες της Εκκλησίας και η Αγία Γραφή. Κι αφού οι αρχαίοι φιλόσοφοι διδάσκουν το ενδιαφέρον για την κοινωνία, γιατί ο Πλάτωνας αποκαλεί τη φιλοσοφία «μελέτη θανάτου» (Φαίδων, 81a) και αλλού γράφει: «[οι φιλόσοφοι] πρώτα πρώτα δεν ξέρουν το δρόμο που πάει στην αγορά ούτε πού είναι το δικαστήριο ή το βουλευτήριο ή ο τόπος κάποιου άλλου κοινού συνεδρίου της πόλεως. Και τους νόμους και τα ψηφίσματα όταν τα συζητούν ή τα έχουν εκδόσει, ούτε τα βλέπουν ούτε τα ακούν. Δραστήρια κίνηση των πολιτικών συλλόγων για να καταλάβουν τα αξιώματα, και συγκεντρώσεις και δείπνα και γλέντια όπου είναι και αυλητρίδες, όλα αυτά ούτε στον ύπνο τους πηγαίνει ο νους τους ότι τα κάνουν. (...) Γιατί κρατά τον εαυτό του μακριά από αυτά τα πράγματα (...). Στην πραγματικότητα μόνο το σώμα του βρίσκεται στην πόλη και ζει σ’αυτήν, ενώ η σκέψη του, επειδή όλα αυτά τα θεώρησε μικρά, ένα τίποτε, και δεν λογαριάζει καθόλου, ολούθε πετά, όπως λέγει ο Πίνδαρος «τα βάθη της γης» μετρώντας και τις εκτάσεις της˙ πετά «και στα ύψη του ουρανού», όπου αστρονομεί» (Θεαίδητος 173d-e). «Ένα τίποτα», σύμφωνα με τον Πλάτωνα, οι νόμοι, τα ψηφίσματα, η κοινωνία, η πόλη, τα αξιώματα. Δεν νομίζουμε πως αυθαιρετούμε λέγοντας ότι αυτό πίστευε ο Πλάτωνας, διότι το επαναλαμβάνει και αλλού: «Εκείνος που όλες του οι επιθυμίες έχουν στραφή προς τη μάθηση (...) νομίζω, δε θα ζητά παρά μονάχα κι αποκλειστικά τις ψυχικές [ηδονές] και θα περιφρονή τις υλικές του σώματος» (Πολιτεία 485d)˙ «Μια διάνοια προικισμένη με τέτοια μεγαλοπρέπεια και με την ικανότητα να οραματίζεται την αιωνιότητα του χρόνου και το σύνολο της ουσίας, νομίζεις πως μπορεί ποτέ να δίνη καμιά μεγάλη σημασία στην ανθρώπινη ζωή; - Αδύνατο» (Πολιτεία 486a). «Λάθε βιώσας», ζήσε κρυφά, λέει ο Επίκουρος. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα, όπως νομίζουν όσοι αγνοούν τις απόψεις του Χριστιανισμού ή νομίζουν πως ο Χριστιανισμός είναι Πλατωνισμός.
Μ. Βασίλειος Ομιλία εις Ψαλμούς Α’, ΙΔ’, 6 (PG 29, 261C): «Ἐπὶ τὸ κοινωνικὸν καὶ φιλάλληλον καὶ τῇ φύσει οἰκεῖον ὁ λόγος ἡμᾶς προκαλεῖται. Πολιτικὸν γὰρ ζῶον καὶ συναγελαστικὸν ὁ ἄνθρωπος. Ἐν δὲ τῇ καινῇ πολιτείᾳ καὶ τῇ μετ’ ἀλλήλων ἀναστροφῇ ἀναγκαῖον τὸ εὐμετάδοτον εἰς ἐπανόρθωσιν τοῦ ἐνδέοντος».

[inanm7]

ΚΑ' ΜΕΡΟΣ

ΝΕΟΪΟΥΛΙΑΝΟΙ

97. «βλέποντας οι σημερινοί χριστιανοί Ελληνες, έστω και σπασμένα, αγάλματα και ναούς γίνονται λίγο-λίγο Έλληνες στο θρήσκευμα. Δεν μπορούν να αποφύγουν την επαναφορά τους στην Εθνική μας Θρησκεία. Από την στιγμή που βλέπουν αρχαίο θέατρο κάποια στιγμή θα αγαπήσουν τους Πατρώους Θεούς. Από την στιγμή που μαθαίνουν Ευκλείδιο γεωμετρία, από την στιγμή που διαβάζουν Ελληνική φιλοσοφία, από την στιγμή που θαυμάζουν τα Ελληνικά αριστουργήματα γλυπτικής, κάποια στιγμή θα γίνουν Έλληνες στο θρήσκευμα. Δεν μπορούν να το αποφύγουν. Από την στιγμή που μιλούν την θεία Ελληνική γλώσσα, την δοσμένη από τους Πατρώους Θεούς μας κάποια ημέρα, αργά ή γρήγορα θα γίνουν Έλληνες στο θρήσκευμα».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το πόσο τα έχουν χάσει οι Νεοπαγανιστές και δεν ξέρουν πια τι λένε, φαίνεται από το ότι αντιφάσκουν με τον εαυτό τους. Παραπάνω λένε ότι η επαφή με αρχαία αγάλματα, η ονοματοδοσία αρχαίων ονομάτων η επίσκεψη σε αρχαία θέατρα, η γεωμετρία κ.λ.π. σε μετατρέπει σε παγανιστή. Και παρακάτω, στο ίδιο κείμενο(!) ισχυρίζονται ότι τα αρχαιοελληνικά ονόματα, τα αρχαία αγάλματα κλπ δεν ελληνοποιούν. Να τι γράφουν: «Και στο Μεξικό υπάρχει το άγαλμα της Αθηνάς, τι πάει να πεί αυτό; ότι το Μεξικό ελληνοποιείται; Στις ΗΠΑ υπάρχουν πόλεις με αρχαιοελληνικά ονόματα, στα πανεπιστήμιά τους διδάσκουν περισσότερο τους Έλληνες κλασσικούς απ’ ότι στο σημερινό Ελλαδιστάν. Τι πάει να πεί αυτό; Ότι οι ΗΠΑ είναι Ελληνικό κράτος; ή ότι ελληνοποιείται; Στην Τουρκία το υπουργείο πολιτισμού συντηρεί το αρχαία Ελληνικά μνημεία; Τι σημαίνει αυτό; ότι η Τουρκία ελληνοποιείται;»
Τι συμβαίνει; Από τη μιά τα αρχαιοελληνικά αγάλματα σε κάνουν Ειδωλολάτρη και στην άλλη περίπτωση δεν σε κάνουν; Από την μια τα αρχαία μνημεία σε κάνουν Ειδωλολάτρη κι από την άλλη τα αρχαία μνημεία δεν σε κάνουν; Από τη μιά οι αρχαίοι συγγραφείς σε κάνουν Ειδωλολάτρη κι από την άλλη οι αρχαίοι συγγραφείς δεν σε κάνουν; Εκπέμπουν καμμιά ουσία ή καμμιά μυρωδιά τα αγάλματα και τα βιβλία και αναλόγως απωθούν ή ελκύουν τους ενδιαφερόμενους; Ευχαριστούμε τους Παγανιστές για τα διασκεδαστικά αυτά ανέκδοτά τους˙ μάς έκαναν πραγματικά να ξεκαρδιστούμε με τις αμφιδρομες δυνατότητες ενός αρχαίου αγάλματος, να σε κάνει και να μη σε κάνει Παγανιστή. Η αρχαιομάθεια δεν κάνει κάποιον Παγανιστή. Άλλο πράγμα το ενδιαφέρον για τις απόψεις των Αρχαίων Ελλήνων κι άλλο πράγμα η αποδοχή ορισμένων ή όλων από τις απόψεις αυτές. Αν η αρχαιομάθεια έκανε κάποιον Παγανιστή, τότε όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας θα ήταν Παγανιστές.Τόσο απλό είναι το ζήτημα, ώστε δεν το κατανοούν οι αρχαιολάτρες.

98. «Καλούνται Έλληνες και Ελληνίδες να αναλάβουν Ιερατικά καθήκοντα στην Ελληνική Εκκλησία των Ελλήνων στο θρήσκευμα και συγχρόνως να αναλάβουν την εκπαίδευση δοκίμων Ιερέων και Ιερειών. (...) Γίνε Ιερεύς Πολεμιστής της Ελληνικής Θρησκείας. Εντάξου στην Ελληνική Εκκλησία και πολέμησε δίπλα στους Θεούς κατά των απίστων. (...) Η προπαγάνδα του εχθρού, και δυστυχώς ωρισμένοι Έλληνες στο θρήσκευμα, υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει να έχουμε ωργανωμένο ιερατείο και δόγματα.(...) Δεν είχαμε ποτέ, ούτε πρόκειται να έχουμε ποτέ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ταύτιση με τον χριστιανισμό και το ισλάμ. Αλλά πρέπει να έχουμε ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ταύτιση με ισλάμ και χριστιανισμό. Άλλο πράγμα οι μέθοδοι οργανώσεως και άλλο ζήτημα η ιδεολογία».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Νομίζουν αυτοί οι Ν/Π (και πόσο χαίρονται, από μέσα τους) ότι πρωτοτύπησαν μιμούμενοι το χριστιανικό σύστημα οργάνωσης και ιερατείου, ώστε να κερδίσουν τον Ιερόν Πόλεμον. Ατύχησαν όμως και ήρθαν δεύτεροι: τους πρόλαβε ο Ιουλιανός, που πήγε να φτιάξει ιερατείο και εκκλησιαστική παγανιστική οργάνωση, αντιγράφοντας την Εκκλησία, ώστε να την πολεμήσει με τα όπλα της. Κι έφτασε στο σημείο να ορίσει ότι οι «αμαρτωλοί» ειδωλολάτρες θα αφορίζονταν από τους παγανιστές ιερείς του. Τοσα πολλά ειρωνικά σχόλια για όλες τις επινοήσεις αυτές του Ιουλιανού γίνονταν από ειδωλολάτρες και Χριστιανούς της εποχής εκείνης, που ο Καβάφης, 17 αιώνες μετά έγραψε το γνωστό ποίημα «Ο Ιουλιανός, ορών ολιγορίαν». Το πόσο πέτυχε ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, το είδαμε˙ παλιά η συνταγή κι αποτυχημένη, κι ας την διαφημίζουν για ολοκαίνουργια. Ο προβληματισμός αυτός, ωστόσο, για την καταπολέμηση της ανεργίας αξίζει συγχαρητηρίων.
Πάντως, δεν μπορούμε παρά να χαμογελάμε βλέποντας, από την μια τον Ιουλιανό που έλεγε ότι περιεχόμενο (η αρχαία θρησκεία) και μορφή (ελληνική γλώσσα) πρέπει να ταυτίζονται (ώστε να απαγορεύσει στους Χριστιανούς την ελληνική παιδεία), ενώ από την άλλη οι Νεοπαγανιστές, μιμούμενοι αποτυχημένα κόλπα του Ιουλιανού, να ισχυρίζονται ότι άλλο πράγμα το περιεχόμενο (η αρχαία θρησκεία) κι άλλο πράγμα η μορφή (η χριστιανική εκκλησιαστική οργάνωση και ιερατείο). Ακόμα μια διασκεδαστική αντίφαση των νεοπαγανιστών. Φαντάζεται κανείς τι αστείο θα ήταν, οι Χριστιανοί να απαγόρευαν –όπως ο Ιουλιανός απαγόρευε στους Χριστιανούς τα ελληνικά γράμματα- στους Νεοπαγανιστές να τους μιμούνται; Ας μιμηθούν κι άλλο τον Χριστιανισμό. Διόλου δεν ενοχλούνται οι Χριστιανοί. Στο τέλος θα απαγγείλουν και το Πιστεύω. Για λόγους αισθητικής, εννοείται.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ

99. (Κέλσου μικρή αναίρεση)
α) «Και τονίζουν ότι το σώμα του ήταν θνητό (..) κι ότι ο ίδιος μέσα από ένα ανθρώπινο κορμί ενεργούσε ως θεός. Ομως, μας λένε, βάζοντας κατά μέρος τη φθαρτή του σάρκα, αποθεώθηκε. Τότε, τι λιγότερο έχουν ο Ασκληπιός και ο Διόνυσος και ο Ηρακλής;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: έχουν το λιγότερο ότι δεν ήταν εξαρχής θεοί, αλλά αποθεώθηκαν μετά, αφήνοντας τη σάρκα τους κατά μέρους, ενώ ολόκληρη η ανθρώπινη φύση του Ιησού, σάρκα και ψυχή, αναστήθηκε και αποθεώθηκε˙ ενώ ο Χριστός όντας ο Λόγος, ήταν εξαρχής θεός. Δύσκολη θεολογία για παγανιστές.

β) «Ας ακούσουμε ποιους καλούν κοντά τους οι Χριστιανοί: όποιος, λένε, είναι αμαρτωλός, όποιος είναι ανόητος, όποιος είναι νήπιος, όποιος είναι δαιμονισμένος, αυτός θα κερδίσει τη βασιλεία του θεού. Κι ακόμη καλύτερα ίσως αν είναι και άδικος και κλέφτης και διαρρήκτης και δηλητηριαστής και βλάσφημος και τυμβωρύχος. Ούτε προσκλητήριο να ήταν, για σύσταση συμμορίας ληστών. Μα, θα πούνε, ο θεός στάλθηκε στη γη για χάρη των αμαρτωλών. Καλώς˙ και με τους αναμάρτητους τι γίνεται; Αυτοί δεν είναι άξιοι της χάρης του; Μήπως τελικά είναι κακό να είσαι αναμάρτητος;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: και ποιος είναι αναμάρτητος μπροστά στο θεό; Μήπως ξεχνάν το γνωμικό του Ηράκλειτου, ότι ο σοφότερος των ανθρώπων συγκρινόμενος με το θεό είναι πίθηκος; Ξέρουν κανένα που να συγκρίνεται με τα θεϊκά μέτρα και να βγαίνει δίκαιος, δηλαδή τέλειος; Κανείς δεν είναι μπροστά στο θεό δίκαιος και καλός, αλλα είναι ατελής. Γι’αυτό η σοφιστεία του Κέλσου, «και τί γίνεται με τους αναμάρτητους;», τί γίνεται με τους «τέλειους» (!) είναι για γέλια. Κι όλοι αυτοί βέβαια οι αμαρτωλοί σωστά καλούνται, για θεραπεία, αρκεί να αλλάξουν συμπεριφορά και τρόπο ζωής. Τι το παράξενο;

γ) «Αναρωτιέμαι τι σκοπό μπορεί να έχει ο θεός για να αποφασίσει μια τέτοια κάθοδο στη γη. Θέλει να μάθει τί συμβαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους; Δηλαδή δεν είναι παντογνώστης; Ή μήπως τα γνωρίζει μεν όλα αλλά δεν διορθώνει τα στραβά, και ούτε έχει τη θεία δύναμη να το κάνει, εκτός αν στείλει κάτω κάποιον ειδήμονα, και μάλιστα σε ορισμένη γωνιά της οικουμένης, αποφασισμένος να φροντίσει μονάχα όσους ζουν εκεί;».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δηλαδή τι είναι ο θεός, κανένας παγανιστής μάγος και ταχυδακτυλουργός, για να χτυπήσει παλαμάκια και να διορθώσει με μιας τα στραβά του κόσμου, δίχως κόπο, δίχως προσπάθεια και συνεργασία και εν τέλει, δίχως τη θέληση του ίδιου του ανθρώπου και όσων ανθρώπων θέλουν να του μοιάσουν; Αυτά να τα αναζητήσουν σε παγανιστικούς θεούς.

δ) «Ύστερα από τόσους και τόσους αιώνες, τώρα θυμήθηκε ο θεός να κρίνει τη ζωή των ανθρώπων; Τόσο καιρό τι έκανε, έμενε άπραγος και τους παραμελούσε;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: όχι βέβαια˙ Δεν παρέμενε άπραγος: είχε σχέδιο και εκείνη τη στιγμή ήταν που διάλεξε να ενσαρκωθεί. Αν δε παραδέχονται τη συνέχεια του σχεδίου, αυτό είναι άλλο πράγμα, αλλά να απορούν γιατί ένας πάνσοφος θεός διάλεξε μια συγκεκριμένη στιγμή για ένα συγκεκριμένο γεγονός-τμήμα του συνολικού σχεδίου του δεν είναι σωστό.

ε) «Ο θεός είναι καλός και αγαθός ...καθως ζει σε μια αυθύπαρκτη κατάσταση τελειότητας και υπεροχής. Αν ποτέ συμβεί να κατεβεί και ν’ αναμιχθεί με τους ανθρώπους, αναγκαστικά θα υποστεί μια μεταβολή από το καλό στο κακό˙ από το ωραίο στο άσχημο˙ από την τελειότητα στην πονηριά. Ποιος θεός θα επέλεγε μια τέτοια μεταβολή; Είναι στη φύση των θνητών το να υφίστανται μεταβολές˙ όμως ένα αθάνατο ον παραμένει αμετάλλαχτο».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φυσικά και η θεϊκή φύση του Χριστού παρέμεινε αμετάλλαχτη και απαθής και τέλεια κατά την ενσάρκωσή του. Δεν ήταν η θεϊκή φύση που μεταβλήθηκε, αλλά η ανθρώπινη φύση, η οποία και αποθεώθηκε, διότι ο Χριστός είχε ταυτόχρονα και τις δύο φύσεις, δίχως ούτε η θεϊκή να μπασταρδευτεί, ούτε η ανθρώπινη να εξαφανιστεί και να απορροφηθεί από τη θεϊκή. Κι επειδή τέτοιου είδους ήταν η ενσάρκωση του θεού, δεν έχει νόημα η ερώτηση.

στ) «Κάποιον άνθρωπο τον έπλασε, λέει, ο ίδιος ο θεός με τα χέρια του και φύσηξε μέσα του ζωή, κι ύστερα από το πλευρό του έφτιαξε μια γυναίκα, και μετά τους έδινε παραγγέλματα κι ήρθε ένα φίδι και του εκανε αντίπραξη, και τελικά υπερίσχυσε το φίδι κι όχι τα παραγγέλματά του. Αυτο τον ανόσιο μύθο διηγούνται, που παρουσιάζει ένα θεό αδύναμο από την πρώτη στιγμή: ένα θεό που δεν στάθηκε ικανός να πείσει ούτε τον ένα και μοναδικό άνθρωπο που ο ίδιος έπλασε»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: φυσικά, ο άνθρωπος δεν είναι ρομπότ, ώστε να κάνει ό,τι του λέει ο θεός δίχως αντίρρηση, αλλά ελεύθερος να υπακούει όποιον θέλει και να αποφασίζει ό,τι θέλει. Αλλά οι Παγανιστές με τις Μοίρες που ορίζουν τα πάντα – κι ούτε θεός δεν μπορεί να τα αλλάξει – και την Ειμαρμένη που τους τυραννά, δεν δέχονται ελευθερία πνευματική. Είναι φυσικό να απορεί ο Κέλσος που ο άνθρωπος διάλεξε κάτι άλλο από ό,τι του είπε ο θεός, και ως αθεολόγητος Εθνικός που είναι, να λογαριάζει τον θεό για αδύναμο.

ζ) «συνεχίζουν να σκαρώνουν άτεχνους μύθους: τί απίθανες τεκνοποιίες από γονείς σε βαθιά γεράματα...ανηθικότητες που μπροστά τους ωχριούν τα Θυέστια...(...). Οι πιο λογικοί ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Χριστιανούς, μες στην αμηχανία τους προσπαθούν να αποδώσουν σ’ όλα αυτά αλληγορική σημασία˙ όμως οι ιστορίες αυτές δεν είναι τέτοιες που να επιδέχονται κάποια αλληγορική ερμηνεία, κάθε άλλο. Όσο για τις αλληγορίες που τους έχουν αποδωθεί, είναι πιο κακοήθεις και ανάρμοστες από τους ίδιους τους μύθους».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: οι ιστορίες αυτές, που φαίνονται ανήθικες, είναι ακριβώς αληθινές, διότι παρουσιάζονται ακριβώς όπως έγιναν, δίχως ωραιοποιήσεις και αναφέρονται σε ιστορικά πρόσωπα˙ όχι σε ανύπαρκτους θεούς, αλλά σε ανθρώπους με ατέλειες, με ελαττώματα. Ακριβώς η ατέλεια των ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ χαρακτήρων των ιστοριών αποδεικνύει και την ιστορικότητά τους, ενώ οι "θεοί"; Αυτοί, πώς είναι δυνατόν να είναι θεοί και να είναι ταυτόχρονα δολοφόνοι, παιδεραστές και τσατσάδες; Καλά ο Ιακώβ και το σόι του: μπορεί να είναι απολίτιστοι, αλλά είναι άνθρωποι, γι’ αυτό τα κάνουν αυτά. Δεν διάβασε ο Κέλσος τον Πλάτωνα, που κατακρίνει τους μύθους, είτε είναι αλληγορικοί είτε όχι, και ζητά να σβηστούν, γιατί βλάπτουν τους νέους; Ο θεός καταδέχεται να συνεργαστεί με ατελή όντα για το δικό τους καλό. Οι θεοί του Κέλσου; Τι παράδειγμα δίνουν;

η) «Κι αν εσύ επιθυμήσεις κάτι το αηδιαστικό (την ανάσταση της σάρκας) επειδή είσαι φαύλος, δε πρέπει να πιστεύεις ότι ο θεός θα το μπορέσει κι όλας και ότι θα γίνει αμέσως. Το να ανακυρήξει αιώνια τη σάρκα –που είναι γεμάτη πράγματα που ούτε να τα λες δεν είναι ωραίο-ούτε θα το θελήσει ο θεός ούτε θα το μπορέσει. Γιατί ο θεός είναι το πρωτο αίτιο της ορθότητας και δικαιοσύνης των νόμων της φύσης κι όχι αρχηγέτης της ελαττωματικής επιθυμίας ούτε της πλανημένης αταξίας. Ποιο σώμα αλλοιωμένο εντελώς, μπορεί να επανέλθει στην αρχική του φυσική κατάσταση και σύσταση;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: για όσους είναι ιδεαλιστές και εχθροί της ύλης, το σώμα αποκαλείται αηδιαστικό˙ κάνει ο Κέλσος σαν τον Πλωτίνο που ντρεπόταν επειδή είχε σώμα. Κι έπειτα κοροϊδεύει την χριστιανική μεταφυσική, ο ιδεαλιστής. Και το έχει δύσκολο για το θεό να υπερβεί τη φυσική τάξη – που ο ίδιος δημιούργησε – όχι για να την χαλάσει, αλλά για να την τελειοποιήσει, αφθαρτοποιώντας την. Μάλλον κακή γνώμη έχει για το θεό τότε, που τον θεωρεί αδύναμο. Σιχαμάρα για το σώμα έχει ο Κέλσος επειδή απλούστατα είναι εχθρός της ύλης.

θ) «Διότι το πνεύμα που έδωσε ο θεός δε θα το καταδεχόταν πίσω καταμολυσμένο από τη φύση του σώματος. Κι αν ήθελε να στείλει το δικό του πνεύμα στη γη, ήταν ανάγκη να φυσήξει μέσα σε κοιλιά γυναίκας; Αφού ήδη μπορούσε να φτιάχνει ανθρώπους, κι ήξερε πώς να πλάσει ένα σώμα στο οποίο να μπορεί να κατοικήσει και να μη ρίξει το πνεύμα του μέσα σε τόσο μίασμα»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: το σώμα δεν είναι μίασμα, αλλά ο Κέλσος όντας παγανιστής, μισεί το σώμα και θέλει να απαλλαγούν οι άνθρωποι που γεννήθηκαν δεμένοι με αυτό, «είτε τιμωρούμενοι για τα σφάλματά τους, είτε επειδή η ψυχή βάρυνε και πρέπει να εξαγνιστεί». Και έχει μια ιδέα για το θεό-μάγο που χτυπά παλαμάκια και δημιουργεί εκ του μηδενός, δεύτερη φορά, κι ενώ υπάρχει πλέον ο φυσικός τρόπος δημιουργίας, έναν άνθρωπο. Αλλά τέτοιοι είναι οι θεοί του, έτσι νόμιζε ότι ισχύει και για τον Γιαχβέ.

ι) «Τι νομίζετε, ότι αν νικήσουν οι βάρβαροι θα απομείνει τίποτα, είτε από τη δική σας θρησκεία είτε από την αληθινή σοφία; Στηρίξτε λοιπόν τον αυτοκράτορα με όλη σας τη δύναμη, κοπιάστε μαζί του για τα δίκαια και πολεμήστε στο πλευρό του, και, αν χρειαστεί, πάρτε μέρος στη διακυβέρνηση της πατρίδας, για τη σωτηρία των νόμων και της ευσέβειας»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:Πώς να έπαιρναν μέρος οι Χριστιανοί της στιγμή που προϋπόθεση γι’ αυτό ήταν να απαρνηθούν τα πιστεύω τους, θυσιάζοντας στον.. αυτοκράτορα-θεό; Η εξουσία δεν τους αναγνώριζε το δικαίωμα της ελευθερίας στην πίστη, αναγκάζοντάς τους να γίνουν πολυθεϊστές, και κατηγορούν οι Παγανιστές τους Χριστιανούς που αρνούνταν; Γι’ αυτό απέφευγαν αρχικά τη στράτευση οι Χριστιανοί, επειδή καταπατώνταν η θρησκευτική τους ελευθερία, όχι γιατί ήθελαν την κατάλυση της Αυτοκρατορίας. Είναι αστείο, άλλωστε, οι Νεοπαγανιστές από τη μια να υιοθετούν τις κατηγορίες του Κέλσου κατά των Χριστιανών ότι δεν στρατεύονταν, και από την άλλη να εγκωμιάζουν την τακτική του Ιουλιανού του Αποστάτη που έδιωξε τους Χριστιανούς από το ρωμαϊκό στρατό. Τι να πει κανείς για τους διωγμούς; «Αν ο Τίβερης πλημμυρίσει την πόλη ή αν ο Νέιλος δεν μπορεσει να πλημμυρίσει τα χωράφια ή αν ο ουρανός ακινητοποιηθεί ή αν η γη κινηθεί, αν πέσει πείνα, αν πέσει πανούκλα, η πρώτη αντίδραση είναι «Οι χριστιανοί στα λιοντάρια!»» (Tερτυλλιανού, Apol., 40). «Το 235 σειρά από σεισμούς στη Μ. Ασία ήταν το έναυσμα για έναν τοπικό διωγμό˙ το 248 οι Χριστιανοί κατηγορήθηκαν ακόμη και για μια καταστροφή που είχε ανθρώπινη προέλευση, έναν εμφύλιο πόλεμο» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 179). Ο Αυγουστίνος αναφέρει ένα λαϊκό απόφθεγμα «Χάρις στους χριστιανούς συνεχίζεται η αναβροχιά» (Civ. Dei, 2.3). Εξ άλλου, σε τελική ανάλυση ήταν οι Χριστιανοί που προστάτευσαν πολύ πιο αποτελεσματικά την Αυτοκρατορία απ’ ό,τι οι Ειδωλολάτρες. Το δυτικό τμήμα, που ήταν παγανιστικό χάθηκε τον 5ο αιώνα, ενώ το ανατολικό χριστιανικό κράτησε ώς την Άλωση.

100. Απαντήσεις σε ερωτήσεις από τους Εθνικούς

α) Γιατί ο Ιαχωβά, ο Θεός των Μονοθεϊστών, δεν ερμηνεύεται μέσω φυσικών διαδικασιών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διότι τότε θα είχαμε ακόμη έναν ειδωλολατρικό θεό, που ταυτίζεται ή συγχέεται με το σύμπαν. Ο Δημιουργός του σύμπαντος δε μπορεί να ερμηνευθεί μέσω του σύμπαντος το οποίο αυτός δημιούργησε και των διαδικασιών μέσω των οποίων το δημιούργησε˙ το ίδιο κι ο άνθρωπος, δε μπορεί να ερμηνευθεί ως (και μέσω) των διαδικασιών παραγωγής ενός αυτοκινήτου ή μιας καρέκλας. Είναι κάτι διαφορετικό από αυτές.

β) γιατί δε δέχεστε γυναίκες για ιέρειες;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βαθμός ιεροσύνης για τη χριστιανή είναι να γίνουν διάκονοι. Αυτή είναι αρχαιότατη αντίληψη της εκκλησίας, άλλο αν έχει παραμεληθεί. Επειδή ο Λόγος ήρθε με τη μορφή άντρα, ιεροσύνη έχουν μόνο οι άντρες. Αν είχε έρθει με τη γυναικεία φύση, ιερείς θα γίνονταν μόνο γυναίκες.

γ) Πού και πότε γεννιέται η περίφημη ατομική και μοναδική ψυχή για την οποία κόπτεται ο Χριστιανισμός;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αμέσως μόλις δημιουργεί το σώμα ο Θεός, κτίζει και την ψυχή. Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης γράφει: «Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής υφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος» (PG 89, 724). Ο δε άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός επιγραμματικά τονίζει, αντικρούοντας την άποψη του Ωριγένη, ότι «άμα δε το σώμα και η ψυχή πέπλασται, ου το μεν πρώτον, το δε ύστερον» (Ι. Δαμασκηνού, Εκδοσις αληθής της Ορθοδόξου πίστεως). Η ψυχή και το σώμα δημιουργούνται ταυτόχρονα. Η ψυχή δεν υφίσταται προ της δημιουργίας του σώματος, αλλά κτίζεται μαζί με αυτό: «Την ψυχήν ούτε γαρ προϋφίσταται του σώματος∙ ούτε μεθυφίσταται∙ αλλ’ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή» (Ι. Σιναίτου, Κλίμαξ) Η ψυχή, όπως έχουμε σημειώσει, κτίσθηκε μαζί με το σώμα. Και ακόμη το έμβρυο «εν τη συλλήψει εψύχωται». Μαζί με την σύλληψη δημιουργείται η ψυχή και «τοσούτον η ψυχή ενεργεί τότε, όσον και η σαρξ∙ κατ’ αύξησιν γαρ την του σώματος και αύτη τας οικείας ενεργείας διαδείκνυσι» (Ι. Σιναίτου, Κλίμαξ). Όσο αυξάνεται το σώμα τόσο φανερώνει και τις ενέργειες της η ψυχή. «Η ψυχή συνέχουσά το σώμα με το οποίο κτίσθηκε «πανταχού του σώματός εστιν, ουχ ων εν τόπω, ουδ’ ως περιεχομένη, αλλ’ ως συνέχουσά τε και περιέχουσα και ζωοποιούσα τούτο κατ’εικόνα και τούτ’ έχουσα Θεού» (Φιλοκαλία Δ’, 156, ξα’). «Η ψυχή, ενουμένη τω σώματι, μένει παντελώς ασύγχυτος» (PG 40, 597 & 600). Ο ίδιος άγιος (Γρηγόριος Νύσσης) επιγραμματικά διδάσκει ότι δεν κρατείται η ψυχή από το σώμα, αλλά αυτή κρατεί το σώμα. Δεν βρίσκεται μέσα στο σώμα σαν σε αγγείο ή ασκό, αλλά μάλλον το σώμα είναι μέσα σ’ αυτήν. Χωρεί η ψυχή δι’ όλου του σώματος «και ουκ εστι μέρος φωτιζόμενον υπ’ αυτής, εν ω μη όλη πάρεστιν».
Η νεοπαγανιστική θρησκεία, έχει μήπως αντιλήψεις για τη ψυχή; Ότι κατοικεί στο κεφάλι και φεύγει από το σώμα μέσω του τραύματος; Ή μήπως «έχει» αντιλήψεις κλεμμένες από κανέναν άμοιρο Ελληνα φιλόσοφο, που χωρίς να το φανταζότανε έγινε, μετά από 2500 χρόνια, κι αυτός «εκπρόσωπος της Ελληνικής Θρησκείας»; Είναι πάντως κωμικό να ειρωνεύονται οι Νεοπαγανιστές τη χριστιανική άποψη περί «ατομικης και μοναδικης ψυχης», τη στιγμή που πιστεύουν στη μετενσάρκωση των ατομικών τους συνειδήσεων.

δ) Ποιός ο πραγματικός ορισμός της «Ειδωλολατρίας»; Γιατί την φοβάστε; Αφού θεωρείτε ανύπαρκτους του Θεούς μας, γιατί δεν μας αφήνετε να τους τιμούμε μέσα στην υποτιθέμενη «άγνοια» και «ανοησία» μας;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δικαίωμα των Ν/Π να λατρεύουν ό,τι θέλουν, αρκεί να μην προστρέχουν, ελλείψει νεοπαγανιστικής θεολογίας, όλες μαζί οι νεοπαγανιστικές εθνικιστικές σέκτες, σε έναν αντιχριστιανικό ταραμά, και βρίζουν. Ειδωλολατρία είναι η λατρεία ως θεού κάθε κτιστού όντος ή πράγματος. Είτε λατρεύουν πέτρες είτε διανοητικά κατασκευάσματα («ιδέες») είτε θεούς που δεν δημιούργησαν τον κόσμο αλλά είναι τμήματά του είτε τον εαυτό τους τον ίδιο, είναι ειδωλολάτρες, λατρεύουν είδωλα «θεών», κάτι άλλο αντί για το Θεό. Οι «θεοί» σας δεν είναι ανύπαρκτοι ως οντότητες˙ είναι υπαρκτοί και μάλιστα συνειδητές, προσωπικές (κι όχι απρόσωπες, όπως αφελώς νομίζετε) οντότητες. Απλώς δεν είναι θεοί. Είναι δαίμονες. Πάψτε να μας συκοφαντείτε (Παγανιστές δεν είστε;) ότι σας ενοχλούμε στη λατρεία σας – εσείς οι ίδιοι παινεύεστε ότι στους αρχαιολογικούς χώρους ουδείς σας ενοχλεί.

ε) Σε αυτό το αχανές Σύμπαν, ο Ιαχωβά έπλασε νοήμονα όντα μόνο στη Γη και μόνο σε αυτά «αποκαλύφθηκε», ή μήπως οφείλουν να είναι υποχρεωτικά «μονοθεϊστές», πόσο μάλλον «χριστιανοί», όλα τα νοήμονα όντα που τυχόν φιλοξενεί μέσα του αυτό το αχανές Σύμπαν;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αν υπάρχουν κι άλλα νοήμονα όντα, γιατί να μην έχει αποκαλυφθεί και σε αυτά; Επιστρέφοντας βέβαια την ειρωνία των νεοαρχαιολατρών στους ίδιους, τους ρωτάμε: αν αύριο-μεθαύριο κατέβουν εξωγήινοι και πάνε να προσκυνήσουν στο ναό της Αναστάσεως, στα Ιεροσόλυμα, τον Ιησού Χριστό, θα πιστέψουν;

στ) Με ποιά λογική μπορεί να ορισθεί... «τριαδικότητα» του «Θεού», δίχως την ελάχιστη έστω παρουσία «θηλυκού» στοιχείου;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με τη λογική ότι ο Θεός δεν έχει φύλο, και αν οι Ν/Π δεν απαλλαγούν ποτέ από τον τοτεμισμό τους που κάθε λέξη τη θεωρεί και οντότητα, καθώς και από την Γραμματική, δεν θα καταλάβουν τίποτα από χριστιανική θεολογία.

ζ) Πιστεύετε στα σοβαρά ότι μπορεί να γίνει ανάσταση νεκρών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Ν/Π πιστεύουν στα σοβαρά ότι δεν μπορεί να γίνει από έναν παντοδύναμο Θεό; ενώ αντίθετα γίνεται – όπως είπαν και τόσοι Αρχαίοι – μόνον μετενσάρκωση της παγανιστικής «ψυχής» από άνθρωπο σε κρύσταλλο και μετά σε μύγες και ξανά σε άνθρωπο, σε ένα αιώνιο σύμπαν, αιωνίως;

η) Γιατί ο... «Υιός του Θεού» χρειάσθηκε να ενσαρκωθεί ως Ιουδαίος ραβίνος στην Παλαιστίνη και όχι ως Έλλην φιλόσοφος στην Ελλάδα, στην πιο πολιτισμένη δηλαδή χώρα εκείνης της εποχής;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: διότι ο Θεός δεν είναι εθνικιστής και κτήμα κανενός λαού. Διαλέγει λαούς ανάλογα με το σχέδιο έχει. Στην π.Χ. εποχή είχε τους Ιουδαίους. Στην Χριστιανική εποχή χρησιμοποίησε τον ελληνικό λόγο. Οι Ν/Π έχουν ποτέ τη διάθεση να απαλλαγούν από τον εθνοκεντρισμό τους; Δηλαδή άμα ενσαρκωνόταν ως Ελλην φιλόσοφος, θα πιστεύανε; Άμα τότε πιστεύανε, αποκαλύπτεται ποιο είναι το πρόβλημά τους με το Χριστό. Έχουν αντιληφθεί τι πολιτικές απόψεις και ιδεολογίες προωθούν άθελά τους, ρωτώντας τέτοια πράγματα;

θ) Γνωρίζετε ότι το όνομα του «Θεού» που λατρεύει ο Χριστιανισμός είναι Ιαχωβά;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το γνωρίζουμε. Οι Ν/Π γνωρίζουν ότι εδώ και 23 αιώνες υπάρχει ελληνική μετάφραση της Π.Δ. την οποία χρησιμοποιούν οι Χριστιανοί μόνο, και σε αυτήν ο Θεός λέγεται ο Ων; Ή μήπως σνομπάρουν τις ελληνικές μεταφράσεις και την ελληνική γλώσσα; Γι’ αυτό, ενώ αποκαλούν «Κρήτη» κι «Έλληνε» την Caphtor και τους Φιλισταίους αντίστοιχα, όταν πρόκειται περί του Όντος, τον αποκαλούν αποκλειστικά «Γιαχβέ»;

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ

101. "Εμείς εκπροσωπούμε το Ελληνικό ήθος, όπως το εκφράζει η αυθεντική Πολυθεϊστική παράδοση. Εμείς είμαστε το ελληνικό φως, αυτοί το σκοτάδι της ανατολής. Εμείς εκπροσωπούμε μια παράδοση πολιτισμού, αυτοί την βαρβαρότητα".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τι εκπροσωπεί καθένας φαίνεται από το περίσσευμα της καρδιάς του, όπως το βγάζει προς τα έξω. Και ποιο είναι το περίσσευμα της καρδιάς και της σκέψης που έχουν οι... πολιτισμένοι Πολυθεϊστές και αρχαιολάτρες, είναι εύκολο να το δει κανείς διαβάζοντας όλα αυτά. Τα αφιερώνουμε στους ουμανιστές ευρωπαϊστές συνήγορους της «θρησκευτικής ελευθερίας» πιστεύοντας πως θα κρατούσαν ψύχραιμη και «βολταιρική» στάση, αν όλα αυτά εκτοξεύονταν κατά των ίδιων και των οικογενειών τους:
Φράσεις από τα δελτία τύπου του Υπατου Συμβουλίου των Ελλήνων Εθνικών:
(7) θεόδουλος γραφεύς / μονοθεϊστής μισέλληνας της αλλοδαπής,
(12) Βυζαντινορωμαίους κατακτητές,
(16) βυζαντινής μούμιας / κτηνώδους Νέας Ρώμης του Βοσπόρου,
(18) σε αυτόν τον κατακτημένο τόπο δεν κατοικούν μόνο χριστιανόδουλοι και βυζαντιόφρονες Ρωμιοί, αλλά και αληθείς Έλληνες,
(19) οι Εβραιο-Χριστιανοί κατακτητές,
(20) είμαστε και αισθανόμαστε Έλληνες, δηλαδή ΜΗ Ιουδαίοι (κατά την καταγωγή ή κατά την περί Θεών αντίληψη),
(22) παραληρηματικά ιουδαϊκά "διδάγματα",
(27) κραυγές θεόδουλων και ιερέων του δικτατορεύοντος ιουδαιοχριστιανικού δόγματος,
(28) Ας τού τιμάνε τη γκρίζα μνήμη οι ρωμαιόφρονες [για τον Όσιο Νίκωνα],
(32) -εξωελληνικής προέλευσης- δικτατορεύοντος δόγματος / άρρωστο εγκέφαλό τους,
(31) εκπρόσωπους της μεσαιωνικής μούμιας,
(36) το νεο έγκλημα του παγκόσμιου ιαχωβισμού / λαίλαπα της παγκόσμιας Ιερουσαλήμ,
(39) ανθρωπόμορφη μάζα του Ιαχωβά / καρκινικό συρφετό [σημ.: των Χριστιανών, εννοούν] / σκεπτομορφικό και παρά φύσιν "Θεό" του,
(40) λαίλαπα που ενέσκυψε ως κατάρα στα ιερά χώματα της πατρίδας μας / Ιουδαιοχριστιανικής εκκλησίας / ανάμεσα στους πραγματικούς Ελληνες και τους Χατζηέλληνες / η βδέλλα του Ιουδαιο-Χριστιανισμού,
(41) υπάρχουν και άλλες ιουδαιογενείς αιρέσεις (καθολικοί, πεντηκοστιανοί, μουσουλμάνοι, εβραίοι κ.α.),
(52) μοντέρνας αφαιρετικής εκτρωματικότητος γλυπτό,
(54) Η πλήρης απελευθέρωση του πραγματικού Ελληνικού Έθνους είναι μία υπόθεση που εκκρεμεί,
(58) ιουδαϊκές λάσπες / Η γνωστή ωστόσο εβραιογενής μέθοδος της "ταπεινώσεως" (ισοπεδώσεως) των πνευματικά ανωτέρων,
(64) κηφηναριό μισού εκατομμυρίου καλογέρων "ησυχαστών".
(65) ζητούμε όμως τον αποχριστιανισμό της χώρας μας κανέναν δεν θα κάνουμε άνθρωπο με το ζόρι ,
(69) τα δάση μας, πυρπολούνται ή αφήνονται να αποτεφρωθούν από τους μονοθεϊστές "εχθρούς",
(72) Εκτός και αν θεωρείτε τέχνη την απεικόνιση των ανθρωπίνων μομμίων (δηλαδή τη Βυζαντινή "ζωγραφική"),
(74) οι παρανοϊκοί οπαδοί του αρρωστημένου σκοταδιστή Σαούλ ή Παύλου,
(86) το σιχαμερό Βυζάντιο, τρία και μισό εκατομμύρια (!!!) αναλφαβήτων Νεοελλήνων,
(88) το προσκυνημένο νεο-ελληναριό / Να τσακίσουμε την θεομανιακή μούμια,
(92) τρομπάρετε το ανθελληνικό μένος κάποιων άλλων [προς τον Ιο της Ελευθεροτυπίας] / χριστιανόδουλους βυζαντινιστές,
(96) Εμείς λοιπόν ως πραγματικοί Έλληνες, χατζηέλληνες / ας συνεχίσουν την χυδαία σλαβοποίηση του μαζικού υποσυνειδήτου των νεοελλήνων,
(97) Εμείς ορκιζόμαστε ότι κοινή θα είναι η μοίρα όλων εκείνων αλλοδαπών ή χατζηελλήνων,
(99) "Μεγάλης Εβδομάδος" των Γαλιλαίων / πονηρή ("καθιερωμένη" πλέον) πλημμυρίδα εβραϊκών σινετηλεοπτικών υποπροϊόντων καθυβρίσεως της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητος,
(100) τα σκοτεινά και ανθελληνικά κέντρα θεοφασισμού / αφετηρία ελπίδας ότι ο Ελληνισμός δεν εξοντώθηκε οριστικά από τους πεμπτοφαλαγγίτες του πανσλαβισμού,
(101) τουρκοβυζαντινό Πατριάρχη / Σταδιακή απομάκρυνση κάθε χριστιανικού κτίσματος ή κατασκευάσματος μέσα από ή σε ακτίνα 500 μέτρων από τα τα εθνικά μας Ιερά σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια / Στο όνομα των εθνικών μας Θεών και των ψυχών των προγόνων μας εμείς θα μαζέψουμε το γάντι της προκλήσεως από κάτω και θα λύσουμε την αλυσίδα από τα σφυρά του Άρεως. Ό, τι και αν αυτό κοστίζει ή σημαίνει,
(114) εσείς οι Ιουδαίοι και ιουδαιόφρονες [απευθυνόμενοι προς την δημοσιογράφο κ. Παναγιωταρέα] / περιτετμημένου ραβίνου που εσείς και οι ομόθρησκοί σας Χατζηέλληνες προσκυνάτε ως τον ενσαρκωθέντα τάχα Ιαχωβά,
(133) γνωστό και μη εξαιρετέο Πατριάρχη της Ισταμπούλ Βαρθολομαίο,
(148) το μισαλλόδοξο κήρυγμα της λεγομένης Ορθοδοξίας
Να τονίσουμε ότι τα αποσπάσματα αυτά από τα δελτία τύπου δεν συνιστούν προσπάθεια σπίλωσης των Παγανιστών εκ μέρους μας, για δύο λόγους: πρώτα διότι οι ύβρεις δεν επαναλαμβάνονται σε δυο-τρία δελτία μόνο, αλλά σε δεκάδες. Δεν είναι «λίγες ατυχείς εκφράσεις». Δεύτερον, διότι οι ύβρεις δεν απευθύνονται μόνο προς συγκεκριμένα άτομα (οπότε θα οφείλονταν σε αγανάκτηση), αλλά στο σύνολο των ανώνυμων, απλών Χριστιανών της χώρας (και κατα συρροή), οι οποίοι προφανώς δεν έφταιξαν τίποτα στο ΥΣΕΕ˙ απλώς τυγχάνει να είναι Ορθόδοξοι.
-άβουλα "ποίμνια" των οπαδών τους, δούλους του δαιμονίσκου Ιεχωβά,του αύχου και από αιώνων νεκρού κακοδαίμονος Ιεχωβά,οι αρνησιπάτριδες και αρνησίθρησκοι εβραιοχριστιανοί (9/9/95 Β.Π.Γούσιος, Όλυμπος),
-εβραιόψυχοι (24/1/99, Β.Ρασσιάς. Πολ. Μουσείο Αθηνών),
-«ορθοδοξόπληκτο Πρόεδρο της Δημοκρατίας» (Βλάση Ρασσιά, Υπέρ Της Των Ελλήνων Νόσου, β' έκδοση, εκδ. Ανοιχτή πόλη σ. 13.),
-«μαυροφορεμένα οντάρια» (Βλάση Ρασσιά, Υπέρ Της Των Ελλήνων Νόσου, β' έκδοση, εκδ. Ανοιχτή πόλη, σ. 13),
-«Οι Χατζηέλληνες πνίγουν τους πραγματικούς Έλληνες» (Βλάση Ρασσιά, Υπέρ Της Των Ελλήνων Νόσου, β' έκδοση, εκδ. Ανοιχτή πόλη, σ. 107).
Το περιοδικό Διιπετές:
-«Αιώνιοι ναοί που κανένας αλλόθρησκος βλάκας δε θα μπορέσει ποτέ του να βεβηλώσει» (τ. 1, σ. 6)
-«έχουμε πάνω στο πετσί μας το αόρατο από τους βέβηλους και από τους αλλόθρησκους βλάκες, σημάδι της αυτοχθόνου Θεάς Αθηνάς» (τ. 3, σ. 7).
-«Δεν μας αφορούν από εδώ κι εξής (....) ούτε οι ψευδοελληνολάτρες οπαδοί του κοινοβουλευτισμού που σαλιαρίζουν αποκλειστικά με το δήμο της αθηναϊκής Πνυκός, ούτε επίσης οι ψευτοελληνολάτρες "αντιεξουσιαστές" διανούμενοι που επιμένουν να μην βλέπουν τίποτα περισσότερο στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, από την απλή ανυπαρξία Μεγα-Κράτους και "οπιούχου" Θρησκείας (...)» (τ. 4, σ. 2).
-«Καληνύχτα σας – προς το παρόν – ως έρποντες και ποδογλύφοντες Ρωμαίοι» (τ. 4, σ. 3).
-«βυζαντινοληγούρηδες» (τ. 7, σ. 13).
-«Ο ιουδαϊσμός και αι εξ αυτού "θρησκείαι" είναι ειδωλολατρείαι των εθελοδούλων, των δουλαγωγών, ως θρησκείαι όχλων και όχι ελευθέρων, καλών καγαθών πολιτών ελευθεροφρόνων» (Β.Π. Γούσιος, τ. 7, σ. 18).
-«διαβρωσιών σκωλήκων του Γιαχωβά» (τ. 9, σ. 3).
-«Γιαχβέ &Υιός Α.Ε.» (τ. 47, σ. 8)
-«ταχυδακτυλουργό της ερήμου Jesua» (τ. 47, σ. 16)
-«τους παθητικούς και ενα αγνοία τους χασισοπότες οι οποίοι εκκλησιάζονται κάθε εβδομάδα μέσα στις συναγωγές του μισάνθρωπου Γιαχωβά» (τ. 49, σ. 8)
-«άπειρους καλοπλυμένους εγκέφαλους των ελληνόφωνων» (τ. 49, σ. 10)
-«του πεθαμένου ξυλουργού» (τ. 49, σ. 10)
-«οι καραχριστιανοί που εξορμούν τα σαββατοκύριακα στα πάμπολλα ανά την επικράτεια μοναστήρια, όπου διδάσκεται η ασέβεια στους φυσικούς νόμους» (τ. 49, σ. 10)
-«η αγάπη του Σούλη (από το Ιησούλη)» (τ. 49, σ.11)
-«Στην τελική φάση της βρίσκεται η έγκριση της Ιεράς Συνόδου για την αγιοποίηση μιας σειράς από... νέους αγίους. (...) Πρόκειται για τους εξής: Αγία Προξένη: κάνει τον γκόμενο ή τη γκόμενα να έχει μάτια μόνο για σένα. Η χάρις της ωστόσο πιάνει μόνον όταν έχεις σοβαρό σκοπό» (τ. 49, σ. 12)
-«ίδρυση μιας μοχθηρής και ευτελιστικής Θρησκείας» (τ. 49, σ. 20)
-«σταλιναναρχορθόδοξοι» (τ. 52, σ. 5)
-«χυδαίες προπαγανδιστικές ιστοσελίδες θεοκρατών με ψευδώνυμα όπως "Ανώνυμος Απολογητής"» (τ. 52, σ. 6) (Για την απόπειρα φίμωσης της ιστοσελίδας του «Ανώνυμου Απολογητή» από τους Νεοπαγανιστές – έστελναν email διαμαρτυρίας στα Geocities ή σε άλλους παροχείς δωρεάν ιστοχώρου, ότι τάχα η σελίδα του «Α.Α.» είναι προσβλητική – δείτε: http://www.apologitis.com/gr/ancient/ys ... sismos.htm)
-«μετέχουν σε περιφορές νεκροκεφαλών των υποτιθέμενων «αγίων» της θρησκείας του θανάτου» (τ. 52, σ. 6)
-«ο κακομοίρης» [Β. Ρασσιάς, για τον π. Γ. Μεταλληνό] (τ. 52, σ. 10)
-«εβραιορθοδοξίας» (τ. 55, σ. 16)
-«πώς μπορεί να είναι ιερά τα εργαλεία της εξουσίας αυτής: η πίστη, η απάτη, τα μυθεύματα της, και η όλη η σάπια παλιατζούρα της παράδοσής της;... Οι φανατικοί σχιζοφρενείς υποστηριχτές της και τα παρά φύση δόγματα της;» (τ. 55, σ. 17)
-«ανθρωπόμορφους υπηρέτες του έξω από δω θεού της ερήμου» (τ. 55, σ. 26),
ενώ το περιοδικό Ανοιχτή Πόλη, που έβγαζε ο Ρασσιάς πριν βγει το Διιπετές, μας δίνει ένα παράδειγμα αντιρατσιστικής σκέψης (τ. 30, σ. 24) : «Αν είναι να ‘χουμε θεούς, ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ. Δεν τον χρειαζόμαστε τον ξένο...». Τα κεφαλαία δικά τους. Ώστε το πρόβλημα για τους «μη ρατσιστές», ήταν η ξενικότητα του θεού.
Αφήνοντας αυτούς τους μη μισαλλόδοξους, ιδού και το ελληνικό ήθος και φως που διαδίδει ο Δαυλός όπως εκφράζεται από το διευθυντή του, Δ.Ι.Λάμπρου και διάφορους αρθρογράφους:
-«κακομοιριασμένο κρατίδιο των γραικύλων»,
-«εβραιογενής θρησκεία»,
-«αρχαίο συνδικάτο της ρωμαίικης αθλιότητας»,
-«υπάρχει μόνον ένας πολιτισμός, ο ελληνικός» (τ. 238),
-«ασιατικό Σκότος»,
-«κάποιοι κάποτε εξαφάνισαν σχεδον ολόκληρη την υπάρχουσα γνώση της ανθρωπότητας» (τ. 170),
-«Σκοταδισμός που δρα με σατανική αποτελεσματικότητα επί αιώνες χωρίς διάλλειμα» (τ. 164-165),
-«αρουραίοι του σκοταδισμού» (τ. 232),
-«μια απίστευτα μισελληνική πολυεθνική εξουσία που συγκροτήθηκε αποκλειστικά και μόνο για να συντρίψη πολιτικά και πνευματικά τον ελληνισμό» (τ. 145),
-«συνωμότες εχθροί του Πολιτισμού» (τ. 139),
-«ερεβομανείς» (τ. 139),
-«οι πνευματικοί πράκτορες του Διεθνούς Εξουσιασμού, οι "ειδικοί"-"καθηγητές"» (τ. 140-141),
-«δεν έχει ανάγκη ο ελληνισμός καμμίας τεχνητής "εθνικής ταυτότητας"» (τ. 142),
-«οι τυφλωμένοι από τον προαιώνιο Σκοταδισμό Νεοέλληνες» (τ. 142),
-«ο εγχώριος μισελληνισμός» (τ. 150),
-«Ανθρωποβόρο τέρας της Ασιογενούς Εξουσιαστικής Παράνοιας»,
-«παραλήρημα παραλογισμού του αοράτου εξουσιασμού» (τ. 134),
-«Αλβανοί, Σκοπιανοί, Βούλγαροι, αλλά και Τούρκοι, θα προτιμούσαν σίγουρα να είναι Έλληνες, αντί αυτού που είναι» (τ. 138),
-«η κωματώδης ψυχότροπος κατάσταση του Ανατολισμού» (τ. 218),
-«ανιστόρητων, μοναχικών, στερημένων, αμαθών και ανέραστων ατόμων» (τ. 220),
-«ρωμαίικο εθνάριο» (τ. 220),
-«ασιατική αγριότητα»,
-«ο διεθνισμός είχε κάνει την εμφάνισή του και παλαιότερα με την γέννηση του Χριστιανισμού, για τον οποίο «ουκ ένι Ιουδαίος...ουδέ Έλλην»....αποτελεί την αρρώστια» (τ. 209, σ. 13136),
-«απερίγραπτης γελοιότητας θεολογική αδολεσχία» (τ. 181),
-«Δίκαιους και Αγίους της Π.Δ. (ήσαν άπαντες είτε προαγωγοί των συζύγων τους επί αμοιβή είτε αιμομίκτες είτε απατεώνες...) (223, σ. 14193),
-«ο Διεθνής Εξουσιασμός προσπαθεί πάντα να παρασιωπήσει την Ελληνική Αρχαιότητα» (τ. 218, σ. 13852),
-«Στον κοινοβουλευτισμό οι άνθρωποι ισοπεδώνονται (...) η ισότητα δεν υπάρχει πουθενά, ούτε στη Φύση ούτε στις βιολογικές ή πνευματικές ικανότητες των ανθρώπων, αλλά αντίθετα ισχύει η ποιοτική διαφοροποίηση και διαβάθμιση σ’ όλα (...) ο βαθύτερος σκοπός που υπηρετεί ο πλουραλισμός, η ύπαρξη δηλαδή περισσότερων του ενός κομμάτων μέσα στα πλαίσια του καθεστώτος, είναι η αποδυνάμωση και εξαφάνιση των Εθνών, η αποσύνθεση της γενικής θελήσεως και η υποταγή τους στη Διεθνή Εξουσία» (τ. 142). Κατά τα άλλα, ο Δ. Λάμπρου γράφει πως στον Δαυλό «δεν υπάρχει ούτε μια φράση φασιστικού περιεχομένου» (τ. 236-237, σ. 15168),
-«μια παγκόσμια πνευματική "Ελβετία"- αντίστοιχη της παγκόσμιας οικονομικής Ελβετίας - θα διαμορφωθή στα προσεχή χρόνια στην πανάρχαια περιοχή της ευρύτερης Αιγηΐδας» (τ. 144)
και από διάφορους άλλους
-«κοινό εξωσυμπαντικό πατερούλη» (τ. 223, σ. 14260)
-«Ρωμιοσυναράδες» (τ. 223, σ. 14260)
-«η ιδεολογική απέχθεια προς τον Δαυλόν κάποιων γραικύλων κατοίκων του κράτους της Ρωμιοσύνης» (τ. 224-5, σ. 14280)
-«παγκόσμιο τέχνασμα του Γιαχβέ» (τ. 219, σ. 13919)
-«ω καραγκιόζηδες της Θεοκρατίας» (τ. 246, σ. 15940)
-«ρωμαιοϊουδαιοχριστιανοί» (τ. 247, σ. 16030)
-«Γιαχβεδοχριστιανοί» (τ. 247, σ. 16034).
Κάνουν εντύπωση οι χαρακτηρισμοί «εθνάριο» και «κρατίδιο» για το Νεοελληνικό έθνος και κράτος αντίστοιχα˙ προφανώς διότι για κάποιους στο εξωτερικό, το μέγεθος της Ελλάδας συγκρινόμενο με το κράτος τους την κάνει να φαίνεται «κρατίδιο» και «εθνάριο». Ο Δαυλός πιστεύει ότι μπορεί να αποκαλεί «γραικύλους» όσους διαφωνούν μαζί του, σέρνοντας όμως στα δικαστήρια (την εφ. Χριστιανική) όσους το αποκαλούν «φασίστες» (καθένας μπορεί ν’ αντιληφθεί, από τα παραπάνω αποσπάσματα, αν ισχύει ο χαρακτηρισμός). Ωστόσο με την υπ’ αριθ. 2233/2005 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, απορρίφθηκε η αγωγή του Δαυλού. Στην απόφαση τονίζεται ότι «.. ο ενάγων (ο ιδιοκτήτης του Δαυλού) (...) είναι υποχρεωμένος να υπομένει την αυστηρή κριτική».
Να τι γράφει για τον «Ανώνυμο Απολογητή» ο ήπιων τόνων κ. Γεώργιος Τσαγκρινός στο περιοδικό του, ΙΧΩΡ, τεύχος 53, σ. 6-7:
-«..Ως προς την ανδρεία σου όμως, κακομοιρούλη, είσαι για λύπηση...»
-«...είσαι ταυτόχρονα πολύ κότα, ταλαίπωρε...»
-«..σε είχα «κανονικότατα γραμμένο»..
-«...ότι πάντα θα νοιώθω ότι απαντώ σε ένα ανθρωπάκι, σε μία κότα, όπως σου ξαναείπα...»
-«...ο άλλος -χάλκινος ή τενεκεδένιος ή τέλος πάντων ό,τι άλλου είδους ψευτομεταλλικό κατασκεύασμα..»
-«...Στα τραινάκια πού κάνετε εσείς οι «θεούσες αδελφές ψυχές», εσύ πιο βαγόνι είσαι; ...»
-«...πτωχή κρυμμένη απολογήτρια...»
-«...Και ψάχνεις μέσα σε αυτό το κακό να βρεις εάν ήταν η "Ολυμπιακή φλόγα ιδέα των Ναζί του 1936; Αυτό σε κόφτει, βρε καραγκιόζη;»
-«...Έχεις υπ’ όψιν σου, «απολογητριούλα»,...»
-«...Εάν δεν το ξέρεις, τράβα μάθε, άσχετε. Ξέχασες, ρε καραγκιόζη...»
-«...βρε σουλτανοπούλα,..»
-«...Αυτά είναι τα σημαντικά, «απολογητριούλα»...»
-«...Η φλόγα των Ναζί σε ενόχλησε, μωρή υποκρίτρια...».
Ο Μ. Καλόπουλος σε μια στιγμή ειλικρίνειας γράφει: «αυτά που λέει σε μια στιγμή ο βασιλιάς της Αιγύπτου [σημ.: ΕΞΟΔΟΣ Α’, 9] δεν απηχούν παρά τη συνηθισμένη εικόνα, που αφήνουν έκτοτε οι εβραϊκές παροικίες ανά τον κόσμο καθώς σπεύδουν όλοι αδελφωμένοι να κατακτήσουν μέχρι το μεδούλι τις χώρες και τις πόλεις που παροικούν» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 241). Ασφαλώς ο Μ. Καλόπουλος θα πιστεύει αυτά τα πράγματα ειδικά για τους Εβραίους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι, κατά τη γνώμη του – αν δεν κάνουμε λάθος – δίνουν στους Έλληνες την εικόνα ότι εργάζονται επίπονα ώσπου να κατακτήσουν και το μεδούλι της Ελλάδας. «Ευτυχώς που οι περισσότεροι εξοντώθηκαν κατά τον Β’ Π.Π. και δεν μπορούν να μας βλάψουν τόσο πολύ», ίσως σκεφτούν κάποιοι άλλοι.

[inanm7]

Οι στίχοι του νεοναζιστικού ελληνικού ροκ συγκροτήματος Defamation, από το τραγούδι «Πλάνη του Γιαχβέ»: «Ο κορυφαίος πολιτισμός όλης της ιστορίας / θυσιάστηκε φρικτά χάριν της θανατοφοβίας. / Τόσα χρόνια μύθων, πνευματικού ευνουχισμού / Συνωμοσίες των τρωκτικών του σιωνισμού. / Ως νέος Οδυσσέας ο σύγχρονος Έλληνας τους τρυπάει το μάτι, / Ως νέος Προμηθέας ο φωτοδότης Έλλην καταστρέφει τη λαοφιλή απάτη. / Άλση, στάδια, σχολές με κοσμοθεωρία / Όλα εκβαρβαρίστηκαν για του Αβραάμ την ευλογία. / Η αρχαία Ελλάς συνετρίβη με τα όπλα των Ιουδαίων / Κηρύττουμε τον πόλεμο κατά των Μακκαβαίων». Θα θέλαμε να μάθουμε κι εμείς, σε τι τέλος πάντων διαφέρουν οι «νεοπαγανιστές ναζιστές» απ’ τους αυτοαποκαλούμενους «μη ναζιστές, νεοπαγανιστές/αρχαιολάτρες», που κάνει τόσο αβυσσαλέα την ιδεολογική απόσταση μεταξύ των δυο αυτών νεοειδωλολατρικών τάσεων.
Η αυτοαποκαλούμενη «Εκκλησία των Ελλήνων στο θρήσκευμα» δίνει εντολές για σφαγές, πλαστογραφίες, διάσπαση του Ελληνικού κράτους, κατεδάφιση εκκλησιών, σφαγή Χριστιανών, βρίζει ως άθεους τους στωικούς, και, φυσικά, βρίζει όσο χυδαιότερα μπορεί τον Χριστό ("Τζεσουά"):
«Αποτελεί προδοσία εκ μέρους μας να αφήνουμε ασύδοτους ωρισμένους ψυχανώμαλους να μιλάνε»
«με τον κάθε αγύρτη από την ναζαρέτ που δηλώνει θεός»
«ιουδαϊκός πολτός»
«Οιοσδήποτε Έλλην παρευρεθεί σε χριστιανικό εκμαυλιστήριο….Ένας εχθρός του Ελληνισμού και του αξίζει ο θάνατος.»
«Οφείλουν να την αντικαταστήσουν με την εξουσία των Θεών, κάνοντας χρήση κάθε μέσου.»
«Στο Έθνος δεν ανήκουν όσοι δεν πιστεύουν στην Ελληνική Θρησκεία»
«ανατολίτικη πανώλη.»
«Όποιος Έλλην θρησκεύεται σε χριστιανικά πορνεία»
«Ο Σαούλ-Παύλος τόλμησε να φέρει από το σκότος τα όργια της Μύριαμ και την επιθυμία του να θεοποιήσει μία πόρνη της χώρας του.»
«Ο Τζεσουά ήταν ένα αδηφάγο και ανικανοποίητο ανθρωπόμορφο κτήνος.»
«Ο ψευτοθεός Τζεσουά ήταν ακάθαρτο και βρωμερό πνεύμα
ενός εγκληματία από την ναζαρέτ»
«Πόσο βδελυρό είναι το ακάθαρτο πνεύμα του Τζεσουά»
«Ας καούν λοιπόν τα σατανικά βιβλία του Τζεσουά»
«η σατανική αίρεση των ναζωραίων»
«Η νύχτα σχίζεται από την τρομερή φωνή του Παντοκράτορος Διός: «Χωρίς έλεος. Χωρίς οίκτο η στρατιά των Θεών θα εξολοθρεύσει τους απίστους και τους αποστάτες. Θα πεθάνουν κατά χιλιάδες.»
«Η κατάληψη της κρατικής εξουσίας αποτελεί αναγκαία φάση του Ιερού Πολέμου»
«Δεν επιτρέπεται ναζωραίος να κατέχει την θέση εισαγγελέως, δικαστού ή του αστυνομικού. Αυτές οι θέσεις ανήκουν μόνον σε Έλληνες»
«Οι άθεοι…Οι δειλές ψυχές τους δεν θέλουν την γνώση και τη σοφία. Επιζητούν μόνο τη θεία τιμωρία που λειτουργεί ήδη πάνω τους»
«Βασικό καθήκον του Ιερού Πολέμου είναι η δημιουργία ενός παγκοσμίου μετώπου όλων των αντιχριστιανικών δυνάμεων, που θα περιλαμβάνει από μουσουλμάνους μέχρι άθεους κομμουνιστές»
«Οι χριστιανοί είναι αισχροί, χωμόπλαστα υπανθρωπάκια»
«Οι χριστιανοί είναι υβριστές….Ψυχές και σώματα υβριστών διαλύονται οριστικά και τελειωτικά και δε μένει τίποτε από δαύτους, ούτε καν λίγη αστρική σκόνη...»
«βρυκόλακα Τζεσουά.»
«μην φοβάσαι το εσταυρωμένο Κτήνος»
«Τέκνα Ελλήνων εγέρθητε κατά απίστων γονέων»
«Μία χώρα που φέρει κατά τύχη το όνομα Ελλάς.... Δεν αποτελεί πατρίδα για τους Έλληνες και οι Έλληνες οφείλουν να φέρουν εις έδαφος όλα τα πορνεία των απίστων επειδή τόλμησαν να οικειοποιηθούν το όνομα Ελλάς. Οφείλουν να πολεμήσουν μέχρι θανάτου μία τέτοια βρώμικη και ιερόσυλη χώρα.»
«Δεν έχει το δικαίωμα ο κάθε τυχάρπαστος υπάνθρωπος που προσκυνάει τα είδωλα του εσταυρωμένου Κτήνους να αυτοαποκαλείται Έλλην.»
«Ποινή για όλα αυτά τα εγκλήματα: θάνατος, επί εσχάτη προδοσία.»
«Ο Θεός Ερμής σε κάθε περίπτωση σε καθιστά ικανό και υπεύθυνο να εξαπατάς τον ναζωραίο κατακτητή. Είναι εθνικώς αναγκαίο και θρησκευτικώς υποχρεωτικό να κατάσχεις την περιουσία του ναζωραίου»
«Θα εξολοθρεύσεις αμείλικτα όσους μιλούν για θρησκευτικώς και πολιτιστικώς ουδέτερο Ελληνικό Έθνος και Κράτος.»
«Πάντα θα αποδίδεις στον ναζωραίο εχθρό πράγματα που ποτέ δεν είπε, και μετά θα του απαντάς πάνω στις διαστρεβλωμένες από σένα θέσεις του»
«Θα πλαστογραφείς όλα τα κείμενα του εχθρού σου, ώστε να τα εμφανίζεις ότι υποστηρίζουν τα Δόγματα της Ελληνικής Θρησκείας»
«Θα σχηματίζεις ένοπλες ομάδες και θα εξοντώνεις τους ναζωραίους φονιάδες του Ελληνισμού»
«Η Εποχή του Υδροχόου μας φέρνει κοντά στην Μητέρα των Θεών»
«Στρέψε τα όπλα σου προς τον Τζεσουά και πυροβόλησέ τον.»
«Μέσα στο πολυφυλετικό και πολυεθνικό κράτος του Χριστόδουλου Παρασκευαΐδη υπάρχουν πάρα πολλές καταπιεσμένες εθνοθρησκευτικές μειονότητες. Υπάρχουν εθνότητες Τούρκων, Βουλγάρων, Ελλήνων, Αλβανών, Αρμενίων, Σκοπιανών, Σέρβων που όλοι ζητούν την ελευθερία τους.»
«Το Κίνημα της Επανελληνίσεως ήδη συνεργάζεται στενά με γειτονικά κράτη και εθνότητες…..Συνεργαζόμαστε μαζί τους…για την σύγχρονη αυτονόμηση όλων των άλλων εθνοθρησκευτικών κοινοτήτων.»
«η επιδραση του στωικισμου, ενος εκφυλισμενου κινηματος αθεΐας»
«Ουδέποτε οι Έλληνες ήταν ανεκτικοί! Αν ήταν ανεκτικοί δεν θα ήταν Έλληνες»
«εναρμονείστε τον ρυθμό της αναπνοής σας με τον παγκόσμιο ρυθμό του υδάτινου στοιχείου.»
«το νερό θα αποβάλλει τις συσσωρευμένες ακαθαρσίες και τα τιτανικά κατάλοιπα από τις τοξίνες που έχουν συσσωρευθεί μέσα σας. Συνεχίστε την νηστεία»
«Οι Έλληνες θα κάνουν επανελλήνιση με γκρέμισμα όλων των χριστιανικών πορνείων και κτίσιμο Ελληνικών Ναών στα ερείπιά τους. Οι Έλληνες θα κάνουν επανελλήνιση με κατάληψη της εξουσίας και καθαίρεση όλων των ναζωραίων βουλευτών.»
«Οι Έλληνες θα κάνουν ΕΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΗ θέτοντας εκτός νόμου την μισελληνική αίρεση των ναζωραίων».
Άλλες δηλώσεις αρχαιολατρών:
«γουρούνια που κυλιούνται πάνω στους ίδιους βόθρους με τα ίδια πάντοτε κόπρανα» (περ. Διάλογος, 16/99, 11),
«εβραιόδουλους ρασοφόρους» (περ. Απολλώνιο Φως, Ιαν-Φεβ. 1998, σ. 36),
«στυγερούς πρωτογενίτσαρους ρασοφόρους» (περ. Διιπετές, 13/95, 15),
«σημιτικής καταγωγής δικτατορίσκο του ουρανού» (περ. Διιπετές 4/93, 6)
[για τον απ. Παύλο και τους Πατέρες της Εκκλησίας]:
«εξ ανατολών ύαινες», «άγια ρεμάλια», «κοπρόψυχους» (Μεγαρ. Τύπος, 17/9/95 και 8/10/95).
Θα πουν οι απολογητές της σκοτεινής πλευράς της Αρχαιότητας: «κι οι πατέρες της Εκκλησίας, έβριζαν χυδαία τον ελληνικό πολιτισμό˙ αυτούς γιατί δεν τους αναφέρετε;» Απαντάμε: οι Πατέρες της Εκκλησίας καταδίκαζαν τα είδωλα κι όχι τον ελληνικό πολιτισμό. Αλλά το νεοπαγανιστικό επιχείρημα καθεαυτό, είναι καθαρή σοφιστεία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ζούσαν στον 4ο αιώνα, και μιλούσαν, όπως μιλούσε κι ο Πορφύριος, ο Κέλσος, ο Ιουλιανός. Αυτό ήταν το ύφος όλων. Φαίνεται δεν έχουν διαβάσει Κέλσο και Ιουλιανό οι Νεοειδωλολάτρες. Τώρα όμως, είναι οι Νεοπαγανιστές που βρίζουν, λες και ζουν σε εκείνους τους αιώνες. Ο χρόνος, ωστόσο, είναι ευθύγραμμος. Η μηχανή του χρόνου δεν είναι αρχαιοελληνική. Ας ξυπνήσουν κι ας επιστρέψουν, λοιπόν, στον 21ο αιώνα, οι Νεοπαγανιστές.
Για το Συνέδριο περί Νεοειδωλολατρίας, το οποίο διοργανώθηκε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο το 2003, το μεν ΥΣΕΕ (Δελτίο τύπου #141) με επιστολή προς τον Πρύτανη, ζητώντας του να απαγορεύσει τη διοργάνωση του συνεδρίου εντός του ΑΠΘ, αναφέρθηκε σε «"καθηγητές" σας που έχουν ίσως έχουν γίνει τέτοιοι με πιέσεις της Εκκλησίας»(!), για εκείνους τους καθηγητές του ΑΠΘ, οι οποίοι διοργάνωσαν το συνέδριο, το οποίο το ΥΣΕΕ αποκαλεί «αισχρό». Επίσης το ΥΣΕΕ, στην ίδια επιστολή θεωρεί μεταξύ άλλων την εισήγηση «Νομική αντιμετώπιση της Νεοειδωλολατρίας» «γελοία». Ο λόγος εξηγείται παρακάτω. Διάφοροι άλλοι Νεοπαγανιστές, προχώρησαν σε αισχρές πράξεις τρομοκράτησης των συνέδρων, ώστε αυτοί να ακυρώσουν τη διεξαγωγή του. Όπως λέει ο καθηγητής Θ.Ν. Ζήσης «μας έστειλαν πλαστά εξώδικα, χωρίς υπογραφή κάποιου συγκεκριμένου δικηγόρου ή δικαστικού, για να ματαιώσουμε το συνέδριο, διαφορετικά θα μας οδηγούσαν στο δικαστήριο» (Βλέπε σχετικά: Θεοδρομία, τ. 3, Ιουλ-Σεπτ. 2003). Ακόμη και στην αίθουσα της ομιλίας προσπάθησαν να προκαλέσουν επισόδεια οι λάτρεις των «θεών».
Αντίθετα, με τις Πολυθεϊστικές παρεμβάσεις στη διοργάνωση ενός καθ’ όλα νόμιμου Ορθόδοξου συνεδρίου σ’ ένα χώρο που παρέχει «ακαδημαϊκή ελευθερία», οι Ορθόδοξοι δεν παρενόχλησαν με κανέναν τρόπο το συνέδριο των παγανιστών θρησκευτών που έλαβε χώρα στην Αθήνα το 2004. Διαφορά ήθους, βέβαια. Σύμφωνα με τον Γ. Κρίππα, Δρ. Νομικής-Συνταγματολόγο, «το άρθρον 199 του Ποινικού Κώδικος έχει ως εξής επί λέξει:
"Όποιος δημόσια και κακόβουλα καθυβρίζει με οποιονδήποτε τρόπο την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού ή άλλη θρησκεία ανεκτή στην Ελλάδα τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών".

Εκ της εφαρμογής εις την πράξιν της εν λόγω διατάξεως έχουν προκύψει τα εξής μέχρι σήμερα:
Α’ Η εν προκειμένω καθύβρισις δεν απαιτείται να αναφέρεται ειδικώς εις αυτήν ταύτην την θρησκείαν. Μπορεί να αναφέρεται και εις εκκλησιαστικόν σκεύος.
Β’ Το έγκλημα είναι τυπικόν και όχι εκ του αποτελέσματος. Δηλ. εκ της καθυβρίσεως δεν απαιτείται να πρεκλήθη π.χ. σκάνδαλον, έξαψις παθών κ.λπ. Αρκεί η καθύβρισις και μόνη, χωρίς να χρειάζεται να επέλθουν και κάποια αποτελέσματα. Επομένως και μόνη η χρησιμοποίησις καταφρονητικών εκφράσεων δια την Χριστιανικήν ή άλην ανεκτήν θρησκείαν αρκεί δια να επισύρη την καταδίκην των υπαιτίων.
Γ’ «Καθύβρισις θρησκεύματος» σημαίνει χρησιμοποίησις περιφρονητικής εκφράσεως ή εν γένει εκδήλωσις κατά ορισμένης θρησκείας, γενομένης αμέσως ή εμμέσως, δια φράσεως ή πράξεως αφορώσεις τα δόγματα, τα έθιμα, τα σύμβολα, τα σκεύη, τας εικόνας κ.ο.κ.
Δ’ «Δημόσια» είναι η καθύβρισις της θρησκείας, όταν δύναται να υποπέσει εις την αντίληψιν τρίτου ή τρίτων εις δημόσιον ή μη χώρον.
Ε’ «Κακοβούλως» είναι η καθύβρισης της θρησκείας, όταν ο δράστης τελεί εν γνώσει του, ότι δια των εκφράσεων που χρησιμοποιεί ή των ενεργειών εις τας οποίας προβαίνει προσβάλλεται ορισμένη θρησκεία..
ΣΤ’ Καθύβρισιν έχομεν και όταν αι εκφράσεις ή εκδηλώσεις αφήνουν ή επιδιώκουν να επέλθη περιφρόνησις εις βάρος της θρησκείας.
Ζ’ Απαιτείται εδώ ο δράστης να έχη ενεργήσει εκ δόλου (δηλ. εκ προθέσεως). Να έχη δηλ. επιδιώξει να προκαλέση περιφρόνησιν εις βάρος της θρησκείας. Δια το παρόν έγκλημα αρκεί και ο λεγόμενος «ενδεχόμενος δόλος». Αυτό σημαίνει, ότι το παρόν αδίκημα θα θεωρηθεή διαπραχθέν και επισύρον την καταδίκην του υπαιτίου, εφ’ όσον ακόμη και αν ο δράστης δεν επιδιώκη αμέσως το αποτέλεσμα δια των ενεργειών του, αλλά αρκεί και εμμέσως, π.χ. εκ των ενεργειών ή των εκφράσεων του δράστου, πιθανόν να επέλθη, πιθανόν και όχι, περιφρόνησις της άλλης θρησκείας. Εάν όμως ο δράστης και εις την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν αποδέχεται το ενδεχόμενον (και όχι το βέβαιον) αποτέλεσμα της πράξεώς του, είτε συμβή, είτε δεν συμβή, τότε έχομεν τον λεγόμενον ενδεχόμενον δόλον του δράστου, ο οποίος αρκεί δια να του επιβληθή η υπό του νόμου προβλεπόμενη ποινή.
Φρονώ, ότι είναι ιδιαιτέρου ενδιαφέροντος να παρατεθή κατά λέξιν η αιτιολογική έκθεσις της παρούσις διατάξεως του Ποινικού Κώδικος, η οποία έχει ως εξής:
"Δεν πρόκειται ενταύθα να λυθώσιν έριδες και αμφισβητήσεις θρησκευτικαί και μεταφυσικαί, πρόκειται απλώς και μόνο να τιμωρηθή πράξις το μεν προσβάλλουσα το θρησκευτικόν συναίσθημα, ούτινος η τόνωσις πρέπει να είναι εκ των κυρίων μελημάτων της Πολιτείας, το δε διαταράσσουσα την κοινωνικήν ειρήνην δια του χλευασμού και της περιϋβρίσεως αλλοτρίων πεποιθήσεων, αίτινες θεμιτόν βεβαίως είναι να καταπολεμηθώσι δια σκέψεων, συζητήσεων και επιχειρημάτων, δεν είναι όμως πρέπον να καθίστανται αντικείμενον χλεύης, διότι κυρία βάσις της ειρηνικής εν τη κοινωνία συμβιώσεως είναι και το να δύναται έκαστος να έχη και να εκφράζη ελευθέρως τας πεποιθήσεις του, εφ’ όσον δια τούτου δεν προσβάλλει τους νόμους του κράτους, και το να αξιοί σεβασμόν προς αυτάς. Είναι δε τοσούτον ισχυρά τα πάθη, τα οποία δια τοιούτων περιϋβρίσεων προκαλούνται, ώστε μέγιστον έχει η Πολιτεία συμφέρον εις άρσιν της τοιαύτης αιτίας σοβαρών αδικημάτων δια της απαγορεύσεως των πράξεων εκείνων, αίτινες κατά την κοινήν αντίληψιν και πείραν εισίν επιτήδειαι εις διέγερσιν παθών ή διαιρέσεων κοινωνικών"» (Γ. Κρίππα, «Η νομική αντιμετώπισις της Νεοειδωλολατρίας», Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας, εκδ. Θεοδρομία, σ. 349-351).
«Ο νόμος (Ποινικός Κώδιξ, άρθρον 367) επιτρέπει και δεν θεωρεί αξιόποινες δυσμενείς εκφράσεις εναντίον καλλιτεχνικών ή επιστημονικών έργων ή απόψεων.» (Γ. Κρίππα, «Η νομική αντιμετώπισις της Νεοειδωλολατρίας», Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας, εκδ. Θεοδρομία, σ. 356).
«Ακόμη και αν η διαφωνία μας με τους περί ων ο λόγος δεν περιοριζόταν εις το επιστημονικόν αυστηρόςέπίπεδον, αλλά εχρησιμοποιούσαμε και δυσμενείς εις βάρος των εκφράσεις (και συνέτρεχε δεδικαιολογημένον ενδιαφέρων εν προκειμένω -ως ανωτέρω), τότε οι εν προκειμένω δυσμενείς φράσεις δεν θα ήσαν αξιόπιστες, αφού – ως προαναφέραμε – ο ίδιος ο Ποινικός Κώδιξ εις το άρθρον 367 ρητός αναφέρει, ότι δεν δεωρούνται αξιόποινες δυσμενείς εκφράσεις επί επιστημονικών έργων ή λόγω άλλων λόγων δεδικαιολογημένου ενδιαφέροντος. Άλλωστε ας μη λησμονάμε, ότι αι προαναφερθείσες βαρείες καταφρονητικές και χλευαστικές φράσει των περί ων ο λόγος εναντίον των μελών της Ορθοδόξου Χριστιανικής θρησκείας είναι βαρύτατα προσβλητικές και αυταποδείκτως αξιόποινες και βεβαίως ημείς οι Χριστιανοί ευρισκόμεθα ήδη αυτήν την στιγμήν εν αμύνη βλέποντες να λοιδωρούμεθα και εξευτελιζόμεθα τόσον βαρέως και καταλυτικώς. Αρα έχουμε κάθε δικαίωμα να αμυνθούμε εν προκειμένω και μάλιστα δι αναλόγων (παρανόμων κατ' αρχήν) ενεργειών, αι οποία, αν κριθή ότι εγένοντο εν αμύνη και προς προστασίαν θιγομένου εννόμου αγαθού, ΔΕΝ ΘΕΩΡΟΥΝΤΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ, ως ρητός ορίζει ο Ποινικός Κώδιξ εις το άρθρον 22 αυτού. Βεβαίως όλα αυτά αναφέρονται εντελώς θεωρητικώς και μόνον χάριν επιστημονικής πληρότητος και δεν προτιθέμεθα να τους ακολουθήσωμεν εις τον τοιούτον καταιγισμόν ύβρεων» (Γ. Κρίππα, «Η νομική αντιμετώπισις της Νεοειδωλολατρίας», Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας, εκδ. Θεοδρομία, σ. 357).
«Πρέπει να διευκρινισθή, ότι το έγκλημα της καθυβρίσεως θρησκευμάτων (δηλ. της χρησιμοποιήσεως καταφρονητικών εκφράσεων κατ’ αυτών) διώκεται αυτεπαγγέλτως και όχι κατ’ έγκλησιν. Εις την περίπτωσιν αυτήν η άσκησις ποινικής διώξεως είναι υποχρεωτική κατ’ άρθρον 36 του Κώδικος Ποινικής Δικονομίας. Το ίδιο προκύπτει και εκ των άρθρων 37 και 43. Η τελευταία μάλιστα αυτή διάταξις αναφέρει, ότι ο Εισαγγελεύς εάν λάβη την καταγγελίαν, υποχρεούται να ασκήση την ποινικήν δίωξιν» (Γ. Κρίππα, «Η νομική αντιμετώπισις της Νεοειδωλολατρίας», Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας, εκδ. Θεοδρομία, σ. 358).
Ο κ. Μαρίνης (Βλ. Θεοδρομία, τ. 3, Ιουλ-Σεπτ. 2003), διαμαρτυρόμενος για ένα άρθρο του καθηγητή ΑΠΘ Θ.Ν. Ζήση σε μια εφημερίδα, στο οποίο ο τελευταίος χρησιμοποίησε τους όρους «ειδωλολατρία» και «νεοπαγανισμός», έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας στην ίδια εφημερίδα, δια της οποίας αναφερόταν σε νομικές κυρώσεις βάσει των άρθρων του Ποινικού Κώδικα περί εξυβρίσεως γνωστής θρησκείας, λόγω της χρησιμοποίησης των όρων αυτών από τον Θ.Ν.Ζήση, αναφέροντας ότι ο νεοδωδεκαθεϊσμός αποτελεί γνωστή και ανεκτή θρησκεία στην Ελλάδα. Ο καθηγητής Ζήσης απάντησε ότι ο Ποινικός Κώδικας αναφέρεται σε εξύβριση γνωστής θρησκείας, και η νεοπαγανιστική δεν αποτελεί τέτοια, τουλάχιστον προς το παρόν, ώστε να συνιστά προσβολή της ο χαρακτηρισμός «ειδωλολατρία» ή «νεοπαγανισμός», αλλά κι ότι η χρήση των όρων αυτών είναι καθιερωμένη. Δηλαδή, οι Νεοπαγανιστές θέλουν να εφαρμόζουμε το νόμο, όταν ο νόμος δεν προβλέπει τίποτε, αλλά να μην τον εφαρμόζουμε, όταν προβλέπει κυρώσεις για τους υβριστές. Δεν νομίζουμε, πως η απαίτηση να μην βρίζουν οι Νεοπαγανιστές συνιστά απειλή ή «φασισμό» ή προσπάθεια φίμωσης των απόψεών τους. Ούτε φυσικά είναι όλοι τέτοιοι. Κανείς δεν το υποστηρίζει αυτό – ωστόσο αυτών των οποίων παραθέσαμε δηλώσεις, η νοοτροπία είναι η κυρίαρχη στο χώρο τους και οι ίδιοι είναι οι περισσότεροι.

ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ

102. "Ο νηπιοβαπτισμός είναι μια προπαγάνδα των Χριστιανών, για να υφίστανται τα ελληνόπουλα πλύση εγκεφάλου και να κερδίζουν τις νεώτερες γενιές με το μέρος τους οι Χριστιανοί. Διότι τότε διαπλάθεται η προσωπικότητα του ανθρώπου. Ας τολμήσουν οι Χριστιανοί να δεχθούν, το βάπτισμα να γίνεται στα 18-20, χωρίς χριστιανική προπαγάνδα. Και μετά να επιλέγει καθένας τη θρησκεία που επιθυμεί. Ή ακόμη καλύτερα, ας διδάσκονται τα ελληνόπουλα την ελληνική θρησκεία πρώτα".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
α’) Ο νηπιοβαπτισμός δεν επιβάλλεται από κανέναν. Νόμος επιτρέπει στους γονείς να δίνουν, αμέσως μετά τη γέννηση, το όνομα του παιδιού, δίχως βάπτιση. Η βάπτιση γίνεται μόνο έπειτα από τη θέληση των γονιών του παιδιού˙ αν αυτοί δεν θέλουν, δεν υπάρχει κανένας νόμος του κράτους που να τους τιμωρεί για τις θρησκευτικές τους απόψεις. Δεν επιβάλλει στους γονιούς η Εκκλησία τίποτε. Αυτοί θέλουν και βαφτίζουν τα παιδιά τους. Άλλωστε, οι γονείς είναι οι μόνοι αρμόδιοι να διαλέξουν την διαπαιδαγώγηση των τέκνων τους. Κανείς δεν μπορεί να τους το αρνηθεί. Εάν λοιπόν διαλέξουν να βαφτιστεί το παιδί μικρό και να λάβει χριστιανική αγωγή, με ποιο δικαίωμα έρχονται οι Παγανιστές να τους κατηγορήσουν; Παιδιά τους είναι, όπως θέλουν τα διαπαιδαγωγούν.
β') Δηλαδή, τι θέλουν να πουν οι Παγανιστές; Ότι στην Αρχαία Ελλάδα τα παιδιά δεν συμμετείχαν στις θρησκευτικές παγανιστικές τελετές, παρά μόνο όταν ενηλικιώνονταν; Αυτό είναι ψέμμα. Υπάρχουν δεκάδες αναφορές (ακόμη και πίνακας ζωγραφικής που διεσώθη, βλέπε Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Β’, σ. 68) που δείχνουν ότι από μικρά τα παιδιά διαπαιδαγωγούνταν στον Παγανισμό και συμμετείχαν στην θρησκεία των γονιών τους. Ακόμη και νήπια μυούσαν στα μυστήρια του Διόνυσου. Η μύηση γινόταν με εναπόθεση του νηπίου στο ιερό λίκνο (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ.ΣΤ’, σ. 494). Αφού λοιπόν στην αρχαία Ελλάδα δεν περίμεναν οι παγανιστές γονείς να ενηλικιωθούν πρώτα τα παιδιά τους, και ύστερα να διαλέξουν τη θρησκεία τους ή ύστερα να συμμετέχουν στις θρησκευτικές τελετές, αλλά από μικρή ηλικία προπαγάνδιζαν την παγανιστική θρησκεία στα παιδιά τους, τότε οι Νεοπαγανιστές να μην υποδεικνύουν στους Χριστιανούς (αν δεν το γνωρίζουν πως είναι Χριστιανοί) γονείς τι θα κάνουν με την θρησκευτική ανατροφή των παιδιών τους. Άλλωστε και στις δικές τους συγκεντρώσεις (π.χ. Προμήθεια) οι Νεοπαγανιστές ονοματοδοτούν τα ανήλικα παιδιά τους και τα μυούν στην λατρεία των ειδωλολατρικών θεών. Δεν δικαιούνται να κατηγορούν τους Χριστιανούς γονείς.
γ') Αφού θέλουν να μην υπάρχει θρησκευτική χριστιανική διαπαιδαγώγηση, για να εκλέξουν αντικειμενικά, αργότερα, τα παιδιά την θρησκεία που θέλουν, τότε, προκειμένου τα παιδιά να εκλέξουν αντικειμενικά, όταν ενηλικιωθούν, την εθνική τους ταυτότητα και συνείδηση, να μην διδάσκονται ελληνική γλώσσα και ελληνική ιστορία ώς τα 18 τους, διότι διδασκόμενα αυτά τα μαθήματα δεν μπορούν να είναι αντικειμενικοί ως προς το ζήτημα της εθνικής συνείδησης. Επομένως, τα παιδιά να διδάσκωνται τις τοπικές διάλεκτους των προγόνων τους αντί των αρχαίων και της δημοτικής, δηλαδή την πραγματική γλώσσα των προγόνων τους, αλλά όχι αρχαία και ούτε ιστορία. Κι όταν μεγαλώσουν να διαλέξουν ψάχνοντας μόνοι τους. Τι θα λέγανε γι’ αυτό οι Νεοπαγανιστές; Πόσο λογικό τους φαίνεται;
Αν δεν τους φαίνεται λογικό, τότε να πάψουν αυτές τις ανοησίες περί «αντικειμενικότητας»˙ το ξέρουν πολύ καλά, ότι η ταυτότητα δίνεται από την κοινωνία και την οικογένεια ώς τα 18. Μετά, αν θέλουν τα παιδιά, ας γίνουν Βουδιστές και Κινέζοι. Αλλά είναι πράγματι υποκριτικό, οι Νεοπαγανιστές να κατηγορούν τους Χριστιανούς γονείς για πράγματα που οι αρχαίοι παγανιστές γονείς έπρατταν, δηλαδή την διαπαιδαγώγηση των τέκνων τους κατά τις δικές τους δοξασίες ο καθένας. Ή θα κατηγορούν ΚΑΙ τους αρχαίους Παγανιστές γονείς που – προφανώς – δεν ρώταγαν τα παιδιά τους για την θρησκευτική διαπαιδαγώγησή τους και δεν περίμεναν την ενηλικίωσή τους ή δεν θα κατηγορούν τους Χριστιανούς γονείς για πράγματα αντίστοιχα με όσα έκαναν οι αρχαίοι γονείς! Βέβαια, οι γονείς εκτός από το βάπτισμα, μάς επέβαλαν κι άλλα «απαίσια πράγματα»:
-μας έδωσαν ένα όνομα, αντί να περιμένουν να γίνουμε 18 και να διαλέξουμε μόνοι μας.
-μας έμαθαν ελληνικά, ενώ έπρεπε να περιμένουν να γίνουμε 18 και μετά να μάς διδάξουν όποια γλώσσα μάς αρέσει περισσότερο.
-μας έμαθαν ότι είμαστε Έλληνες, ενώ θα έπρεπε να μην μάς κάνουν πατριωτική προπαγάνδα, αλλά ισότιμα να μάς διδάσκουν όλες τις εθνικές ιστορίες, και μετά τα 18 να διαλέγαμε.

103. «Γιατί δεν μας αναγνωρίζετε ως «γνωστή θρησκεία»; Εμείς δεν μπορούμε να παντρευτούμε με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, δεν μπορούμε να αποτεφρωθούμε, ούτε να χτίσουμε έναν ναό. Δεν είμαστε αναγνωρισμένη θρησκεία και δεν έχουμε τα δικαιώματα που έχουν οι άλλες θρησκείες. Δεν υπάρχει ανεξιθρησκεία».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτά τα λένε, στους δημοσιογράφους μεγάλων εφημερίδων (ΕΘΝΟΣ, 31/1/2004) οι Νεοπαγανιστές. Ενώ στην επίσημη δογματική «γραμμή» τους λένε: «Αναγνωρίζουμε για προφανείς λόγους την πατρομήτρια Ολύμπια Ελληνική Θρησκεία ως τη μόνη νομίμως ιθαγενή, αυτόχθονα, αρχαιότερη, εθνική, και ζώσα εν Ελλάδι λατρεία του Θείου. Θεωρούμε ότι η ελευθερία ασκήσεως της λατρείας της καλύπτεται απολύτως από το άρθρο 18 του νόμου 2462 / 97 και συνεπώς η δημόσια και κοινωνική αναγνώρισή της (…) δεν είναι ζήτημα νομικής αναγνωρίσεώς της, αλλά de facto αυτοανακηρύξεώς της (εκ του αυτεξουσίου των θρησκευτών της), όπως προείπαμε, ως μόνης νομίμως ιθαγενούς, αυτοχθόνου, αρχαιοτέρας, εθνικής και ζώσης λατρείας του Θείου. Μία στενά "νομική" της αναγνώριση είναι άτοπη και ανεπιθύμητη, αφού, ως γνωστόν, στις διαδικασίες μίας τέτοιας συμπεριλαμβάνεται παρανόμως και η συγκατάθεση του δικτατορεύοντος ξένου δόγματος. Είναι λοιπόν άτοπη μία "αναγνώρισή" μας μέσω της από την μεριά μας αναγνωρίσεως του νομίμου της αυταρχίας ενός ιστορικά μεταγενεστέρου και ξενικής προελεύσεως δόγματος»
Ώστε έτσι! Από τη μια Παράπονο, ότι δεν μάς αναγνωρίζει το κράτος˙ κι από την άλλη Άρνηση να αναγνωριστούν από το κράτος! Παράπονο και Άρνηση, Άρνηση και Παράπονο: Πότε το ένα, πότε το άλλο. Όποτε τους συμφέρει το καθένα. Όταν θέλουν να εμφανισθούν στην κοινή γνώμη ως ακόμα μια «ομάδα κατατρεγμένων», ζητάνε αναγνώριση˙ σε άλλες περιπτώσεις, όχι μόνο αρνούνται το κράτος να αναγνωρίσει τη θρησκεία τους αλλά και παραδέχονται ότι μπορούν να εξασκήσουν ελεύθερα την λατρεία τους βάσει συγκεκριμένου νόμου. Ειδικά το τελευταίο τούς ξεσκεπάζει τελείως: δε μπορούν να ισχυρίζονται ότι «τους καταπιέζει το νεο-βυζαντινό κράτος» και ταυτόχρονα να παραδέχονται ότι οι νόμοι του ...νεο-βυζαντινού κράτους τούς καλύπτουν πλήρως. Λοιπόν, στο κράτος αυτό οι Νεοπαγανιστές μπορούν να διαλέξουν: ή να ζητήσουν μέσω αναγνώρισης τα δικαιώματα που έχουν οι άλλες θρησκείες ή να μην κλαίγονται, και να ισχυρίζονται ότι ο νόμος 2462/97 τούς καλύπτει πλήρως. Ή θα κλαίγονται ή θα πάρουν τα νόμιμα δικαιώματα που πιστεύουν ότι δίνει ο νόμος.
Εν πάσει περιπτώσει, μιλώντας για όλες τις νεοπαγανιστικές ομάδες: Να τις αναγνωρίσει το κράτος, ώστε να καίγονται σύμφωνα με το νόμο, αλλά, ποιαν από όλες να αναγνωριστεί ως την συνέχεια της «αρχαίας ελληνικής θρησκείας»; Αφού έχουν τεράστιες διαφορές μεταξύ τους. Φαντάζεται κανείς τι γελοίο θα ήταν, να αναγνωρίζονταν 4-5 «ελληνικές θρησκείες». Απευθείας προερχόμενες, η καθεμιά, από την αρχαιότητα, εννοείται. Μας αρκεί ο Ζορμπάς˙ δε χρειάζεται κι άλλο φολκλόρ.
Θα απαντήσουν σ’ αυτό οι Νεοπαγανιστές λέγοντας ότι και οι αναγνωρισμένες χριστιανικές εκκλησίες δεν είναι μία, αλλά πολλές. Ξεχνάνε (η Μνημοσύνη δεν τους βοηθά ποτέ) πως ούτε ιδρύθηκαν όλες οι χριστιανικές εκκλησίες ταυτόχρονα ούτε αναγνωρίστηκαν όλες ταυτόχρονα και, κυρίως, δεν εμφανίστηκαν εκ του μηδενός, όπως οι Νεοπαγανιστές, διεκδικώντας την συνέχεια έπειτα από διακοπή δύο χιλιετιών. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις κύριες νεοπαγανιστικές σέκτες. Εκ του μηδενός λοιπόν, έπειτα από 1700 χρόνια εμφανίζονται ταυτόχρονα τρεις θρησκείες, ταυτόχρονα αναγνωριζόμενες, και αλληλοαντιμαχόμενες, υποστηρίζοντας καθεμιά ότι αυτή είναι η πραγματική συνέχεια.
Όσο για την ανεξιθρησκεία, φαίνεται δε γνωρίζουν οι Νεοπαγανιστές ότι η «ανεξιθρησκεία» είναι καθολικό φαινόμενο μόνο τους τελευταίους 2 αιώνες και ουδέποτε ήταν θρησκευτικώς αποχρωματισμένα τα αρχαιοελληνικά κράτη. Στα σοβαρά πιστεύουν ότι το αρχαίο Κράτος-Πόλη άφηνε τον καθένα να υβρίζει την επίσημη θρησκεία της Πόλης; Ή να της κάνει κριτική; Αμέσως εδιώκετο ο φιλόσοφος που ασκούσε κριτική. «Κράτος και θρησκεία ήταν ένα πράγμα. Την ενότητα που βλέπουμε στην Ελλάδα ανάμεσα στο κράτος και τη θρησκεία δε τη βλέπουμε πουθενά αλλού» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία Πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 266). Αυτή ήταν η «αρχαία ανεξιθρησκεία». Αν λοιπόν τούς ενοχλεί ότι η Εκκλησία είναι ενωμένη με το Κράτος (ούτε σε αρκετούς Ορθόδοξους αρέσει η εκκοσμίκευση αυτή), ηθικώς δεν έχουν το δικαίωμα να ομιλούν, διότι και στην αρχαία πόλη η θρησκεία ήταν ενωμένη με το κράτος, πολύ περισσότερο απ’ ό,τι είναι σήμερα η Εκκλησία με την Πολιτεία. Δεν διαμαρτύρονται οι Ν/Π υπέρ της ανεξιθρησκείας αυτής καθεαυτής, λοιπόν, αλλά κατά της Ορθοδοξίας και υπέρ της αρχαίας θεοκρατίας τύπου Λακεδαιμονίας και αρχαίας πόλης. Άλλος είναι ο καημός τους˙ όχι η «ανεξιθρησκεία», όπως ισχυρίζονται.
Ο Πλήθων, δεν διέθετε κρατική εξουσία για να επιβάλει με διωγμούς την θρησκεία του, πράγμα που, φυσικά, θα έπραττε, αφού, όπως προκύπτει από τα διασωθέντα αποσπάσματα του έργου του Νόμων συγγραφή, προέβλεπε την θανατική ποινή για όσους θα αρνούνταν να προσκυνήσουν τα είδωλα. Τρομερή ανεξιθρησκεία.
-Ή, λοιπόν, θα κατακρίνουν και την αρχαία έλλειψη ανεξιθρησκείας, την ταύτιση δηλαδή Κράτους και Θρησκείας,
-ή δεν θα κατηγορούν ό,τι τους συμφέρει μόνο.
Πάντως, δεν μπορούν να αυτοαποκαλούνται υπερασπιστές της ανεξιθρησκείας άνθρωποι που αποκαλούν τους αλλόδοξους συμπολίτες τους "χατζηέλληνες", "εβραιόψυχους", "Γαλιλαίους", "προσκυνημένο νεοελληναριό".
Ισχυρίζονται συνεχώς οι Νεοπαγανιστές ότι οι νόμοι περί προσηλυτισμού αποτελούν μεταξικά νομοθετήματα και συνεπώς «όνειδος για τη χώρα μας». Αν όμως προέβαιναν σε επιστημονική έρευνα, θα ανακάλυπταν ότι από τους ισχύοντες σήμερα νόμους, είναι «μεταξικά νομοθετήματα», ο ισχύων Αστικός Κώδικας, οι νόμοι περί ΙΚΑ και ΤΕΒΕ, οι διατάξεις περί αιγιαλού, παραλίας και αιγιαλίτιδας ζώνης, ο ισχύων νόμος περί τύπου και πολλοί άλλοι ισχύοντες και εφαρμοζόμενοι σήμερα νόμοι. Τι θέλουν, δηλαδή, να μας πουν οι Νεοπαγανιστές; Ότι δεν πρέπει να κληρονομούμε, επειδή ο Αστικός Κώδικας είναι μεταξικός ή ότι δεν πρέπει να πουλάμε, να νοικιάζουμε, ή μήπως να αρνηθούμε να συνταξιοδοτηθούμε από το ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ, επειδή οι σχετικοί νόμοι είναι «μεταξικοί»; Δεν είναι, λοιπόν, η μεταξική προέλευση του ενός ή του άλλου νόμου, η οποία τους ενοχλεί˙ είναι ότι αυτοί ονειρεύονται το ψήφισμα του μάντη Διοπείθη.
Αντί οι Νεοπαγανιστές να διαμαρτύρονται ότι οι νόμοι του ελληνικού κράτους είναι φασιστικοί ή ενάντιοι στο ευρωπαϊκό κεκτημένο, ας κάτσουν να διαβάσουν καμμιά φορά τα πρακτικά της Ευρωπαϊκής Ένωσης:
1. Η κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης την 29.11.1991 καταρτίζει έκθεσιν υπό τον τίτλον «ΕΚΘΕΣΙΣ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ»(DOCUMENT 6534). Δι’ αυτής επισημαίνει την επικίνδυνον και καταστροφικήν δράσιν των αιρέσεων και ζητεί από τα ευρωπαϊκά κράτη, όπως ενημερώνουν τους πολίτας των επί του προκειμένου.
2. Την 10.2.1999 η Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του Συμβουλίου της Ευρώπης υποβάλλει έκθεσιν επισημαίνουσαν μεταξύ άλλων, ότι μεταξύ των εγκληματικών δραστηριοτήτων των αιρέσεων περιλαμβάνονται και ομαδικαί αυτοκτονίαι.
3. Την 22.5.1999 επίσης η Κοινοβουλευτική Συνέλευσις του Συμβουλίου της Ευρώπης εκδίδει την Σύστασην Νο 1412/1999, δια της οποίας μεταξύ άλλων ζητεί, όπως αι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών ιδρύσουν κέντρα πληροφορήσεως του κοινού επί της επικινδύνου δράσεως των αιρέσεων, όπως επιβάλλουν κυρώσεις επί των επικινδύνων αιρέσεων και όπως ενισχύσουν την ίδρυσιν μη κυβερνητικών οργανώσεων προστασίας των θυμάτων των αιρέσεων.
4. Την 13.4.1999 η Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων της Κοινοβουλευτικής Συνελεύσεως του συμβουλίου της Ευρώπης εκδίδει την υπ’ αριθ. 8373 έκθεσίν της επιβεβαιούσαν την προηγούμενην Σύστασιν και εμένει επί της πληροφορήσεως του κοινού.
5. Την 22.9.2001 η Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης εκδίδει την υπ’ αριθ. 9220 Πράξιν της, δια της οποίας δηλοί, ότι συμφωνεί ανεπιφυλάκτως προς την προαναφερομένην Σύστασιν υπ’ αριθ. 1412/1999 και ζητεί από τα ευρωπαϊκά κράτη, όπως λάβουν τα αναγκαία νομοθετικά μέτρα προς προστασίαν της ανθρωπίνης αξιοπρέπειας εκ των επικινδύνων αιρέσεων ιδία των ανηλίκων και των πλέον ευαλώτω ατόμων.
6. Το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον την 22.5.1984 εκδίδει Ψήφισμα περί της επικινδύνου δραστηριότητος των αιρέσεων και καλεί τα κράτη-μέλη, όπως μη προβαίνουν εις χορήγησιν φορολογικών απαλλαγών εις τας παντοίας αιρέσεις και παραθρησκείας και όπως προστατεύσουν τα θύματα των επικινδύνων δραστηριοτήτων των αιρέσεων δια της ιδρύσεως υπηρεσιών συνδρομής και βοηθείας εις αυτά.
7. Την 29.2.1996 επίσης το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον εκδίδει παρόμοιον Ψήφισμα, δια του οποίου διαπιστώνει, ότι ορισμέναι αιρέσεις επιδίδονται εις πλείοντας των είκοσι εγκληματικών πράξεων και παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (π.χ. κακομεταχείρισις ανθρώπων, σεξουαλική βία, εγκλεισμοί, σωματεμπόριον, προώθησις επιθετικής και ρατσιστικής συμπεριφοράς, φορολογικαί απάται, μεταφορά κεφαλαίων, εμπόριον όπλων, διακίνησις ναρκωτικών, παραβίασις του δικαιώματος εργασίας, παράνομος άσκησις ιατρικής κ.λπ.). Καλεί δε τα κράτη-μέλη, όπως κινητοποιήσουν τας αστυνομικάς και διοικητικάς αρχάς των, όπως συνεργασθούν με την EUROPOL.
8. Την 11.12.1997 το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον κυκλοφορεί έκθεσιν περί της επικινδύνου δράσεως των αιρέσεων εις την Ευρώπην (Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών και Εσωτερικών Υποθέσεων), η οποία προτείνει την χάραξιν στρατηγικής αντιμετωπίσεως της περιπτώσεως, μεταξύ δε των προτεινομένων μέτρων είναι και η προσαρμογή της εσωτερικής νομοθεσίας των ευρωπαϊκών χωρών προς προστασίαν του κοινού.
9. Τέλος, την 19.2.1998 το Ευρωπαϊκόν Κοινοβούλιον εκδίδει τρίτον Ψήφισμα, δια του οποίου μεταξύ άλλων καλεί τα ευρωπαϊκά κράτη, όπως λάβουν τα κατάλληλα εν προκειμένω μέτρα προς προστασίαν του κοινού εκ της τοιαύτης επικινδύνου και παραβατικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δράσεως των επικινδύνων αιρέσεων και παραθρησκειών. Επισημαίνει δε, ότι υπάρχουν και κάποιες οργανώσεις, αι οποίαι δεν αποτελούν θρησκείας αλά εγκληματικά όργανα, επωφελούνται όμως του αναγνωριζομένου εις τας θρησκείας ατομικού δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας.
10. Βεβαίως το επικίνδυνον των αιρέσεων έχει επίσης αναγνωρισθή και από το Δικαστήριον των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (απόφασις 4.12.74, υπόθεσις 41/74 VAN DUYN κατά HOMME OFFICE, δεχομένη ως νόμιμην την άρνησιν της Αγγλίας να μην επιτρέψη την εις την χώραν αυτήν είσοδον οπαδού αιρέσεως επικινδύνου δια την δημοσίαν τάξιν) και βεβαίως και από το Ευρωπαϊκόν Δικαστήριον Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (απόφασις 24.2.1998, υπόθεσις Λαρίσης κατά Ελλάδος, επικυρώνουσα ως νομίμους τρεις καταδίκας επί προσηλυτισμώ επιβληθείσας υπό των ελληνικών δικαστηρίων εις ισαρίθμους οπαδούς επικινδύνου αιρέσεως
Είναι χαρακτηριστικόν, ότι επί των πολύ σπουδαίων τούτων δεδομένων υπό των ευρωπαϊκών οργάνων δεν επισημαίνεται μόνον το παράνομον ή το αξιόποινον της δράσεως των αιρέσεων, αλλά και το επικίνδυνον αυτών. Το επικίνδυνον τούτο λαμβάνεται εδώ υπ’ όψιν όχι υπό αυστηρώς νομικήν άποψιν, αλλά τονίζεται ιδιαιτέρως η εγκληματολογική πλευρά του όλου θέματος» (Γ. Κρίππα «Η νομική αντιμετώπισις της Νεοειδωλολατρίας», Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας, εκδ. Θεοδρομία, σ. 343-347). Ας μην χρησιμοποιούν, λοιπόν, την «Ευρώπη» οι Νεοπαγανιστές ως πρόφαση, ώστε να κατηγορούν την ελληνική θρησκευτική νομοθεσία ως «μεταξική» και «αντιδημοκρατική». Η Ευρώπη τα θέματα αυτά τα έχει εξετάσει επικυρώνοντας ακόμη και αποφάσεις ελληνικών δικαστηρίων κατά προσηλυτισμού.
Να τονίσουμε ότι παρά τις κραυγές των Νεοπαγανιστών και των «αντιεξουσιαστών ουμανιστών» δημοσιογράφων, η Ελλάδα δεν είναι το μόνο κράτος στο οποίο η Εκκλησία είναι ενωμένη με αυτό.
O χωρισμός Κράτους – Εκκλησίας δεν είναι άγνωστος μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Κύπρο, τη Μ. Βρεταννία, την Ελβετία, τη Φιλανδία, τη Σουηδία, τη Νορβηγία, τη Δανία, την Ισλανδία, το Μονακό, τον Αγ. Μαρίνο κ.α. Επίκληση του Θεού στο Σύνταγμα και την δικαιοσύνη υπάρχει στη Γερμανία, την Ελβετία, τη Μ. Βρεταννία, τη Γαλλία και την Ιρλανδία. Το σύνταγμα μάλιστα της τελευταίας έχει την ακόλουθη «κεφαλίδα»: «Στο όνομα της Αγίας Τριάδος, απο την οποία πηγάζει κάθε εξουσία και στην οποία, ως έσχατο τέλος όλων μας, πρέπει να αναφέρεται κάθε πράξη ανθρώπων και κρατών. Εμείς, ο λαός της Ιρλανδίας, αναγνωρίζοντας ταπεινόφρονα όλες μας τις υποχρεώσεις στον Κυριο ημών Ιησου Χριστό, ο Οποίος συμπαραστάθηκε στους πατέρες μας στις δοκιμασίες αιώνων... υιοθετούμε .... το ακόλουθο Συνταγμα». Προβλέπεται όρκος στη Χριστιανική Θρησκεία στις Χώρες: Ολλανδία, Νορβηγία, Ιρλανδία, Γερμανία, Λιχτενστάιν, Αυστρία.
Για τις Ειδικότερες σχέσεις: Στη Γαλλία, δεν υπάρχει ομοφωνία για το «κοσμικό κράτος». Ο χωρισμός είναι πρακτικά ανεφάρμοστος. Υπάρχει κατήχηση στα σχολεία, ως μάθημα. Ο «Τελευταίος Πειρασμός» του Ν. Καζαντζάκη απαγορευθηκε απο τις διοικητικες (οχι τις δικαστικές) αρχές. Η «Σκοπιά» είναι απαγορευμένη και ο Χιλιασμός δεν θεωρείται Θρησκεία. Αυτά από μια επισημα «κοσμική» χώρα. Τέτοια μέτρα δεν υπάρχουν ούτε στην Ελλάδα, που δεν υπάρχει επίσημα χωρισμός. Στη Γερμανία δεν υπάρχει διάταξη για χωρισμό και γι’ αυτό οι επίσημες Εκκλησίες (Ρωμαιοκαθολικη – Ευαγγελική) εισπράττουν «Εκκλησιαστική φορολογία» (Kirchensteuer). Λειτουργούν κρατικές Θεολογικές σχολές, το μάθημα των Θρησκευτικών είναι υποχρεωτικό, οι Εκκλησίες έχουν λόγο για τον Διορισμό καθηγητών ως Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ). Στις Δημόσιες υπηρεσίες υπάρχει Σταυρός ή Εσταυρωμένος. Λειτουργεί θρησκευτική υπηρεσία στο στρατό, στις φυλακές, οι χριστιανικές Εκκλησίες έχουν θέση στην διοίκηση, στο στράτευμα, στην κρατική τηλεόραση και γίνεται μνεία του Θεού στο Συνταγμα. Στην Ιταλία, είναι αναγνωρισμένη η αξία της θρησκευτικής εκπαιδευσεως και o «Καθολικισμός» ως μέρος της ιστορικής κληρονομιάς της χωρας. Διδάσκονται τα Θρησκευτικά με άξονα την Καθολική Χριστιανική Θρησκεία, έστω και αν οι μαθηταί ανήκουν σε άλλα δόγματα. Η Καθολική Εκκλησία διατηρεί σημαντικά προνόμια, απο το 1990 ισχύει εκκλησιαστική φορολογία, υποχρεωτική ακόμα και για τους άθεους. Ακόμη και στην Ιαπωνία η θρησκεία είναι ενωμένη με την πολιτεία. Βεβαίως και η δομή της Θρησκείας τους είναι διαφορετική. Ο Αυτοκράτορας είναι και Αρχιερέας. Αρα τι ενοχλεί τους είρωνες ουμανιστές και αρχαιολάτρες; Μαλλον ο Χριστιανισμός. Αλλά αυτό είναι προσωπικό τους προβλημα.

104. "Δεν θέλουμε να πληρώνουμε εμείς, ως Έλληνες Εθνικοί, μέσω των φόρων την εκκλησία και τους θεολόγους της που διδάσκουν στα ελληνόπουλα τον χριστιανισμό. Τι είδους ανεξιθρησκεία είναι αυτή; Ας φτιάξουν δικά τους ορθόδοξα σχολεία, και να πληρώνουν για τη λειτουργία τους".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ
-και οι Ορθόδοξοι φορολογούμενοι γιατί να πληρώνουν τα δημόσια νοσοκομεία/ιατρεία, στα οποία γίνονται εκτρώσεις; Να βοηθούν, δηλαδή, στο φόνο αγέννητων παιδιών, που η θρησκεία τους το απαγορεύει;
-και οι Ορθόδοξοι φορολογούμενοι γιατί να πληρώνουν για τη συντήρηση αρχαίων ναών; Πώς τους υποχρεώνει το κράτος να πληρώνουν για μνημεία που δεν αφορούν τη θρησκεία τους; Μήπως δέχονται να πληρώνουν, επειδή είναι Έλληνες κι όχι «Εβραιόψυχοι», όπως τους βρίζουν οι ελληνοπαγανιστές;
-και οι Ορθόδοξοι φορολογούμενοι που διαφωνούν με τη θεωρία της Εξέλιξης (όσοι από αυτούς διαφωνούν), γιατί να πληρώνουν φόρους, για να αμοίβονται όσοι τη διδάσκουν στα σχολεία;
-και οι Ορθόδοξοι φορολογούμενοι, γιατί να πληρώνουν όσους διδάσκουν μυθολογία στα σχολεία; Είναι υποχρεωμένοι να δίνουν τα λεφτά τους στο κράτος, για να διδάσκεται κάτι ξένο με την πίστη τους;
Φυσικά, κανείς Ορθόδοξος δεν έθεσε ποτέ τέτοια ζητήματα υπό το πρόσχημα μιας δήθεν ανεξιθρησκείας και της προστασίας της προσωπικής του πίστης, όπως τα θέτουν οι νεοπαγανιστές αρχαιολάτρες και οι δήθεν άθεοι – λέγε με αντιχριστιανό. Τέτοιου είδους κατηγορίες εναντίον της Ορθοδοξίας αποδεικνύουν το επίπεδο σκέψης των κατηγόρων της.
Ένα επίπεδο (επίπεδης) σκέψης ανθρώπων που αγνοούν ότι στην αρχαιότητα η παγανιστική θρησκεία ήταν κρατική, δηλαδή οι ιερείς πληρώνονταν από το κράτος, οι ναοί συντηρούνταν από το κράτος, γινόταν κρατικές δαπάνες για τις παγανιστικές τελετές. Οι Νεοπαγανιστές που έχουν πρόβλημα με το γεγονός ότι το Ελληνικό Κράτος χρηματοδοτεί τους Ορθόδοξους ιερείς, ξεχνώντας ότι χρηματοδοτεί και τους ιερείς των υπόλοιπων γνωστών και αναγνωρισμένων θρησκειών, ας μας απαντήσουν πρώτα, γιατί θα έπρεπε να πληρώνει η πόλη-κράτος την αρχαία θρησκεία; Μήπως για να γεμίζουν χρυσάφι και θησαυρούς χρήσιμους σε κανέναν οι ναοί; Τουλάχιστον η Εκκλησία χρηματοδοτεί συσσίτια για φτωχούς˙ οι παγανιστές ιερείς, με τα τόσα χρήματα που είχαν οι ναοί, πόσους φτωχούς τάιζαν;
Αν άρχιζε ο καθένας να αρνείται για φιλοσοφικούς λόγους να καταβάλει φόρους, τότε τύφλα να ‘χαν οι φοροφυγάδες. Δεν μας λέν οι υποκριτές Νεοπαγανιστές, ότι πριν τον Μεγάλο Κωνσταντίνο – και πολύ πιθανόν και κατά τη διάρκεια της βασιλείας του – οι Χριστιανοί πλήρωναν φόρους, με τους οποίους συντηρούνταν η ειδωλολατρική κρατική θρησκεία, η οποία οργάνωνε διωγμούς κατά του Χριστιανισμού. Έδιναν φόρους οι Χριστιανοί για να υφίστανται διώξεις, ενώ τώρα οι Νεοδωδεκαθεϊστές εξοργίζονται που πληρώνουν φόρους, δίχως να διώκονται.

105. "Γιατί δεν τολμάτε δημόσιο διάλογο μαζί μας; ...τι φοβάστε; Μόνο με τους μονοθεϊστές αλλοεθνείς Ιουδαίους, Μουσουλμάνους και Καθολικούς κάνετε διάλογο;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Νεοπαγανιστές, ως οπαδοί του θρησκόληπτου, δεισιδαιμονικού και ανορθολογικού τμήματος της αρχαιότητας προφανώς δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει διάλογος. Για να υπάρξει διάλογος απαιτείται σεβασμός. Όταν οι Νεοπαγανιστές βρίζουν, χλευάζουν, απειλούν, δεν μπορούν να περιμένουν από κανέναν να τους δεχτεί ως συνομιλητές Άλλωστε, οι ίδιοι οι Νεοπαγανιστές αντιφάσκουν: τι είδους διάλογο επιθυμούν να κάνουν με τους Χριστιανούς, τους οποίους χαρακτηρίζουν «βλάκες και ανθέλληνες»; Υποβιβάζουν τον εαυτό τους επιθυμώντας διάλογο με «ηλίθιους» και «συνειδητά κακούς». Ας αρκεστούν λοιπόν στην μοναχική τους... ολύμπια ενατένιση.
-Τι διάλογος να γίνει με όσους ονομάζουν «Κτήνος» τον Ιησού Χριστό και Era Vulgaris την μετά την γέννησή του εποχή, κάνοντας έπειτα λόγο για «ανεξιθρησκεία»;
-Τι διάλογος να γίνει με αυτούς που ξεστομίζουν απαράδεκτους ισχυρισμούς περί Σκυθόπολης, «σφαγής της Θες/κης», «καψίματος της αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης», «σφαγέα» Όσιου Νίκωνα, «γενοκτονίας των Εθνικών της Κρήτης» και παραποιούν κείμενα του Χρυσοστόμου;
-Τι διάλογος να γίνει με όσους υβρίζουν την ορθόδοξη πλειοψηφία των πολιτών της Χώρας «αναλφάβητους», «Χατζηέλληνες», «μη πραγματικούς Έλληνες», «προσκυνημένο νεοελληναριό», «γαλιλαίους», «ναζωραίους», «εβραιόψυχους», «χασισοπότες», «ελληνόφωνους», «ανθρωπόμορφους», «χριστιανόδουλους», «ανθρωπάκια»;
-Τι διάλογος να γίνει με αυτούς που προτρέπουν έμμεσα και άμεσα στην «σφαγή των ναζωραίων»;
Σεβόμαστε όσους Νεοπαγανιστές δεν ανήκουν στις άνωθι κατηγορίες των συκοφαντών και των υβριστών και των πλαστογράφων και δεν τους τσουβαλιάζουμε όλους μαζί, όπως κάνουν οι Νεοπαγανιστές τους Χριστιανούς. Αλλά αν δεν αποδοκιμάσουν δημόσια τέτοιες συμπεριφορές, ούτε μαζί τους είναι δυνατός δημόσιος διάλογος. Αν οι Νεοπαγανιστές ζητήσουν δημόσια συγγνώμη για τις παραπάνω ύβρεις, τις απειλές, τους χλευασμούς, τα ψέμματα, είναι δυνατός ο διάλογος. Αλλά αυτό είναι το τελευταίο πράγμα που οι Νεοπαγανιστές έχουν κατά νου: να ζητήσουν συγγνώμη για τους αχαρακτήριστους χαρακτηρισμούς τους. Αν το έκαναν αυτό, θα καταστρέφονταν!
Δέν έχει ο Χριστιανισμός να φοβηθεί τίποτα από έναν δημόσιο διάλογο και ισότιμη αντιμετώπιση των Νεοπαγανιστών. Ο Χριστιανισμός επιβίωσε και επικράτησε μεταξύ 65 και 311 μ.Χ. παρ’ όλες τις άπειρες ύβρεις, λοιδωρίες, χλευασμούς, συκοφαντίες, διώξεις, εξορίες, σφαγές που υπέστη˙ και φυσικά δίχως «ισότιμη μεταχείριση», την οποία τώρα θυμήθηκαν οι σημερινοί συκοφάντες και οι υβριστές. Αφού νίκησε υπό καθεστώς άνισης μεταχείρισης, θα νικήσει και υπό καθεστώς ισότιμης μεταχείρισης. Ο διάλογος, όμως, προϋποθέτει σεβασμό. Κάτι που δεν διαθέτουν οι Νεοπαγανιστές.

[inanm7]

ΚΒ' ΜΕΡΟΣ

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

«Περὶ Παύλου γὰρ καὶ Πλάτωνος ζητήσεως οὔσης, ὁ μὲν Ἕλλην ἐπειρᾶτο δεικνύναι, ὅτι ὁ Παῦλος ἦν ἀμαθὴς καὶ ἰδιώτης˙ ὁ δὲ Χριστιανὸς ὑπὸ ἀφελείας ἐσπούδαζε κατασκευάζειν, ὅτι Πλάτωνος λογιώτερος ἦν Παῦλος. Οὕτω δὲ τοῦ Ἕλληνος ἐγίνετο τὰ νικητήρια, τούτου κρατοῦντος τοῦ λόγου. Εἰ γὰρ Πλάτωνος ἐλλογιμώτερος ἦν ὁ Παῦλος, πολλοὺς εἰκὸς ἀντιλέγειν, ὅτι οὐ τῇ χάριτι, ἀλλὰ τῇ εὐγλωττίᾳ περιεγένετο. Ὥστε ὑπὲρ τοῦ Ἕλληνος ἦν τὸ λεγόμενον ὑπὸ τοῦ Χριστιανοῦ˙ ὃ δὲ ἔλεγεν ὁ Ἕλλην, ὑπὲρ τοῦ Χριστιανοῦ ἦν. Εἰ γὰρ Παῦλος ἀπαίδευτος ἦν, ἐκράτησε δὲ Πλάτωνος, ὅπερ ἔλεγον, λαμπρὰ γέγονεν ἡ νίκη. Τοὺς γὰρ ἐκείνουν μαθητὰς λαβὼν ὁ ἀμαθὴς ἅπαντες ἔπεισε, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἤγαγεν. ὅθεν δῆλον, ὅτι οὐκ ἐν σοφίᾳ ἀνθρωπίνῃ τὸ κήρυγμα περιγέγονεν, ἀλλὰ Θεοῦ χάριτι. Ἵν’ οὖν μὴ ταῦτα πάσχωμεν, μηδὲ καταγελώμεθα οὕτω διαλεγόμενοι πρὸς Ἕλληνας, ἐπειδὰν ἡμῖν πρὸς αὐτοὺς ἀγὼν ᾗ, κατηγορῶμεν τῶν ἀποστόλων ὡς ἀμαθῶν˙ ἡ γὰρ κατηγορία αὕτη ἐγκώμιον. Καὶ ὅταν εἴπωσιν ἐκεῖνοι, ὅτι ἄγροικοι ἦσαν οἱ ἀπόστολοι, προσθῶμεν ἡμεῖς, καὶ εἴπωμεν, ὅτι καὶ ἀμαθεῖς καὶ ἀγράμματοι καὶ πένητες καὶ εὐτελεῖςκαὶ ἀσύνετοι καὶ ἀφανεῖς. Οὐκ ἔστι βλασφημία τῶν ἀποστόλων ταῦτα, ἀλλὰ καὶ δόξα, τὸ τοὺς τοιούτους τῆς οἰκουμένης λαμπροτέρους φανῆναι. Οὗτοι γὰρ οἱ ἰδιῶται καὶ ἄγροικοι καὶ ἀμαθεῖς τοὺς σοφοὺς καὶ δυνατοὺς καὶ τοὺς τυράννους, καὶ τοὺς ἐπὶ πλούτῳ καὶ δόξῃ καὶ τοῖς ἔξωθεν πᾶσι κομπάζοντας, ὡς οὐδὲ ἄνδρας, οὕτω κατηγωνίσαντο. Ὅθεν δῆλον, ὅτι μεγάλη ἡ τοῦ σταυροῦ δύναμις, καὶ οὐκ ἀνθρωπίνῃ ἰσχύϊ ταῦτα ἐγίνετο». Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, PG 61, 28D
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν το Χριστιανισμό για ειδωλολατρία, ξεχνώντας ότι – αντίθετα με το Χριστιανισμό – οι μύθοι είναι, σύμφωνα με τα δικά τους τα λόγια, συμβολικοί και όχι πραγματικές ενανθρωπίσεις, ώστε εξαιτίας αυτών των ενανθρωπίσεων να δικαιολογείται η απεικόνιση του θεού, και συγκρίνοντας ανόμοιες περιπτώσεις ταυτίζουν την ειδωλολατρία τους με ιστορικές ενανθρωπίσεις.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν την Εκκλησία επειδή έχει μεταφυσικά δόγματα, ενώ οι ίδιοι που δογματίζουν δίνοντας ΜΙΑ κρυφή ερμηνεία σε καθένα από τους χιλιάδες μύθους (πράγμα που ουδέποτε έκαναν οι Αρχαίοι) αυτοί δεν είναι καθόλου δογματικοί.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν την Εκκλησία ότι αντιτίθεται στην Επιστήμη και την Γνώση, ενώ όταν η Επιστήμη αποφαίνεται ότι το σύμπαν έχει αρχή, ότι η εντροπία αυξάνεται συνεχώς, το σύμπαν δεν είναι άφθαρτο και ο χρόνος δεν είναι κυκλικός, ότι το σύμπαν διαστέλλεται συνεχώς για πάντα και ότι ο χρόνος είναι γραμμικός, αυτοί το ρίχνουν στην παγανιστική ψευδο-αντιεξουσιαστική συνωμοσιολογία, λέγοντας ότι η Επιστήμη είναι μέσον εξουσιασμού, και αποκαλώντας «ανθέλληνες» όσους συμφωνούν με αυτήν.
-Οι Νεοπαγανιστές τολμάνε να αποδίδουν στην αρχαία θρησκεία την επιστήμη, τη στιγμή που αρχαία μαντεία και η αρχαία θρησκεία απαγόρευε οποιαδήποτε διατάραξη της φύσης, και τη στιγμή που οι ιερείς τους κατέτρεχαν τους επιστήμονες, όταν οι τελευταίοι υπεστήριζαν την ηλιοκεντρική θεωρία, κι όλα αυτά τα ονομάζουν υποκριτικά «οικολογία», η οποία – σύμφωνα με τους Ν/Π – σημαίνει σωτηρία των καιγόμενων δασών με χορούς κι επικλήσεις «θεών».
-Οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται ότι κατάγονται απευθείας από την αρχαία θρησκεία και λένε ό,τι έλεγε κι αυτή, τη στιγμή που είναι πασίγνωστο ότι οι ιδέες τους αυτές εμφανίστηκαν μετά το 1991 και έχουν πολύ επηρεαστεί από νεοεποχίτικα (Νταίνικεν, Μπλαβάτσκυ κ.ά.) εξωελληνικά (θρησκεία Μάγιας, εσωτερισμός, βουδισμός κ.ά. ανατολικές θρησκείες) και νεωτερικά (αναρχισμός, οικολογία, φυλετισμός κ.ά.) ιδεολογήματα κι όχι, όπως οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται, από τίποτε Αρχαίους Παγανιστές, που δήθεν κρύβονταν επί 2000 χρόνια σε σπηλιές και απόμακρα χωριά. Είναι πέρα για πέρα κωμικό, να αποκαλούν τους Ορθόδοξους εβραιόψυχους και Γαλιλαίους, αυτοί, που πριν γίνουν ή για να γίνουν Νεοδωδεκαθεϊστές, επηρεάστηκαν από τους Ινδιάνους Σαμάνους της Βόρειας Αμερικής ώς τους Ινδούς και τους Κινέζους και από τον βορειογερμανικό παγανισμό ώς τους Βαβυλώνιους, τους ζωροαστριστές Πέρσες και τους Χαλδαίους. Τουλάχιστον η Γαλιλαία είναι πιο κοντά, απ’ όλα αυτά τα μέρη.
-Οι Νεοπαγανιστές νομίζουν ότι αποτελούν εκτός από της αρχαίας Ειδωλολατρίας τη συνέχεια και τη συνέχεια του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Οι Νεοέλληνες Διαφωτιστές, είτε οι ίδιοι ήταν αντικληρικαλιστές είτε κληρικοί, ποτέ δεν προώθησαν καμμία ειδωλολατρία˙ ήταν αρχαιόφιλοι «φωτισμένοι» δυτικιστές και σε καμμιά περίπτωση αντιχριστιανοί ή άθεοι ή.. παγανιστές.
-Οι Νεοπαγανιστές παριστάνουν και τους υπερασπιστές της Ευρώπης εναντίον της Ανατολής. Ξεχνάνε ότι η Ευρώπη είναι Ελληνική, Ρωμαϊκή και Χριστιανική – εις πείσμα της αγάπης τους για τους βάρβαρους πολυθεϊστές Βορειο-Δυτικούς Ευρωπαίους και του προχριστιανικού, ανθρωποφάγου (σε πολλές περιπτώσεις) καλυβοπολιτισμού τους. Διότι, όλοι γνωρίζουν πόσο «υπέροχος» κι «εξελιγμένος» ήταν ο προχριστιανικός ευρωπαϊκός πολιτισμός των Ρως, των Ούννων, των Βουλγάρων, των Αβάρων, των Κουμάνων, Εζεριτών και των Νορμανδών, των Γότθων, των Ισπανών, των Άγγλων, των Πολωνών κ.ά., προτού όλοι αυτοί εκχριστιανιστούν. Αφού οι Νεοπαγανιστές αρνούνται το Χριστιανισμό, αφού (όποτε τους συμφέρει) θεωρούν ότι «Ελληνισμός και Ρωμαϊσμός είναι ασύμβατα μεγέθη», αποδεικνύεται πως είναι, είτε το ξέρουν είτε το αρνούνται, εθνικιστές και οι κατεξοχήν αντιευρωπαίοι.
-Εκτός από τις ύβρεις, οι Νεοπαγανιστές, όπως φαίνεται από τα γραπτά τους, έχουν ένα στυλ, που κυμαίνεται από μια «απολλώνεια εθνικοφροσύνη» εκτυφλωτικού προμηθεϊκού φωτός, κι έναν μουσειακό, μανιχαϊστικό, νιτσεϊσμό τύπου «οι βλάκες χατζηέλληνες κατακτητές από εκεί, οι φωτοδότες επανελληνιστές εαυτοί μας από δώ, και η τιτάνεια μάχη αναμεταξύ τους», ώς μια αριστερή ρητορεία, όπου αντί για τους ιμπεριαλιστές Αμερικάνους, τώρα τη θέση του θανάσιμου εχθρού έχει πάρει «ο Γιαχβέ» κι αντί για τον «παγκόσμιο καπιταλισμό», τώρα πια φταίει η «παγκόσμια Ιερουσαλήμ» κι ο «ιουδαιοχριστιανισμός». (Καθόλου παράξενο˙ άλλωστε, οι Εβραίοι είναι.. καπιταλιστές! Τα γνωστά άλματα στη σκέψη, που οδηγούν στον Καιάδα την Λογική.) Επίσης, μια αντικρατιστική αντίληψη, δήθεν αντιεθνικιστική, ψευτοαντιεξουσιαστική, που με άλωθι τον αρχαίο πολιτισμό και την προσπάθεια για την – χωρίς κρατική βία – παγκόσμια επικράτησή του, καταλήγει να εκμηδενίζει τους υπόλοιπους πολιτισμούς ως ανύπαρκτους ή κατώτερους ή ασήμαντους ή.. ελληνικούς! Έτσι, τα έχουν καλά με όλους˙ με τους δεξιούς υπερέλληνες εθνικιστές και με τους απογοητευμένους αριστερούς της μετά το 1989 εποχής. Με τους «Ευρωπαϊστές/ουμανιστές» και με τους φυλετιστές. Μ’ αυτούς που θέλουν και στο Υπερφυσικό να μην πιστεύουν και θεούς να λατρεύουν. Με τους οπαδούς της ανωτερότητας του ελληνικού πολιτισμού και με τους αντικρατιστές που δεν αντέχουν το («κακό» κατ’ αρχήν, αλλά εν τέλει και «ανθελληνικό» επιπλέον, όταν οι «αντικρατιστές» μολυνθούν από τον – τάχα μη ρατσιστικό – αρχαιοελληνικό αντικρατισμό, ελλαδικό κράτος). Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές. Και απολλώνειους «πουριτανούς» αρχαιολάτρες, που σουφρώνουν τη μύτη στο άκουσμα του «μη ελληνικού, ασιατικού τσιφτετελιού», αλλά και πανελληνιστές αρχαιολάτρες, που αμέσως τάσσονται υπέρ του τσιφτετελιού, αφού πρώτα έχουν «αποδείξει» ότι αυτό κατάγεται από την αρχαία Ελλάδα. Δηλαδή, η στάση τους προς κάθε πράγμα συναρτάται της καταγωγής του. Τέτοιο επίπεδο έχουν.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν τον Χριστιανισμό για δυισμό. Προφανώς έχουν μπερδέψει τα πολυθεϊστικά αυγά και τα καλάθια. Ο Χριστιανισμός δεν έχει καμμία δεύτερη Αρχή. Ούτε ο Διάβολος είναι συναιώνιος και ισοδύναμος του Θεού ή μη κτίσμα του ούτε η κτίση αντιπαρατίθεται στο Θεό, αφού από αυτόν παίρνει το Είναι, ούτε υπάρχει εναντίωση μεταξύ ύλης και νόησης, αφού και τα δύο είναι κτιστά. Αντίθετα, η Ειδωλολατρία είναι κατεξοχήν δυαρχική, αφού στην ύλη αντιπαραθέτει το πνεύμα, και στο γίγνεσθαι αντιπαραθέτει το είναι (καταλήγοντας να πιστεύει ότι ο εν τω γίγνεσθαι κόσμος δεν είναι πραγματικός). Αλλά και αυτοί οι Νεοπαγανιστές είναι κατεξοχήν δυιστές και μανιχαϊστές, αφού στη θέση του Σατανά έχουν βάλει το Χριστιανισμό, τον οποίο θεωρούν ως το Υπέρτατο Κακό. Από την αλλαγή του κλίματος στην Ελλάδα του 4ου μ.Χ. ώς τον αιρετικό Αλάριχο, για όλα φταίει ο Χριστός. Παράδοξη άποψη, από ανθρώπους, που δεν δέχονται την ύπαρξη απόλυτου καλού και κακού.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν το Χριστιανισμό ότι είναι αρνησίζωος. Προφανώς ψεύδονται ασύστολα. Ο Χριστιανισμός υπόσχεται αιώνια ζωή όχι σε έναν άλλο πνευματικό κόσμο, αλλά σε αυτόν εδώ, όταν θα ανακαινιστεί και θα αφθαρτοποιηθεί. Απείρως πιο φιλόκοσμη αντίληψη, από την μισόκοσμη αντίληψη των Ειδωλολατρών, οι οποίοι θεωρούσαν το Κακό εγγενές στοιχείο της Ύλης και θεωρούσαν τον θάνατο βασικά ως λύτρωση από το «κακό» σώμα, καταλήγοντας, για παρηγοριά, να δογματίζουν, ότι πραγματικός κόσμος είναι μόνο αυτός των ιδεών και της νόησης, κι όχι ο υλικός.
-Οι πάμπολλες νεοπαγανιστικές οργανώσεις ισχυρίζονται η κάθε μιά ότι εκπροσωπούν την αρχαία θρησκεία, λογομαχώντας και διαξιφιζόμενες συνεχώς αναμεταξύ τους, για το ποια από αυτές εκπροσωπεί πραγματικά την αρχαία θρησκεία. Οι Ευημεριστές κατά όσων αποκαλούν «γελοιότητα» τον Ευημερισμό, αυτοί που μιλάνε για μετεμψύχωση θεών κατά αυτών που την αρνούνται, οι μεν κατά των UFO-θεών, οι δε κατά των «αιρετικών Εθνικών» ˙ ώσπου να αποφασίσουν όλοι αυτοί τι πιστεύουν όλοι μαζί, δεν δικαιούνται να μας λένε, ο καθένας, ότι εκπροσωπούν την αρχαία θρησκεία, και κάθε φορά που θα μας λένε ότι αυτοί εκπροσωπούν την γνήσια «Πατρώα Λατρεία», εμείς θα τους προτείνουμε να κάνουν καμμιά Οικουμενική Σύνοδο και δημοκρατικά να αποφασίσουν επιτέλους, αν οι «θεοί» είναι Ούφο ή Ηλεκτρόνια ή Κεντρομόλες Δυνάμεις ή μετενσαρκωμένοι θνητοί ή απλώς, «ζώντα Στοιχειά και Σκιάχτρα».
-Οι Νεοπαγανιστές, με το «έτσι θέλω» ο καθένας τους, επιλέγουν ό,τι τους αρέσει από την αρχαιότητα, έπειτα απολυτοποιούν την «αίρεσή» (επιλογή) τους, θεωρούν δηλαδή ότι το τμήμα του αρχαίου πνεύματος, το οποίο επέλεξαν, είναι η Ουσία του αρχαίου πνεύματος, και εν τέλει κατηγορούν ως προδότες του αρχαίου πνεύματος όσους δεν δέχονται την απολυτοποίηση που διέπραξαν. Δεν κατανοούν την πολυμορφία της αρχαίας σκέψης. Δεν κατανοούν ότι δεν υπήρξε κυρίαρχη φιλοσοφική σχολή. Ακόμη χειρότερα, πιστεύουν ότι όλοι οι Αρχαίοι είπαν τα ίδια πράγματα ή ότι αναμεταξύ τους διαφωνούσαν σε λεπτομέρειες! Δεν είναι μόνον οι Χριστιανοί, τους οποίους οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν ως «προδότες», αλλά επιπλέον, με τον πολυθεϊστικό οδοστρωτήρα τους ισοπεδώνουν και κάθε διαφορά στο «εσωτερικό» της Αρχαιότητας, απορρίπτοντας ως «μη αρχαιοελληνικό» ακόμη και κάθε τι αρχαιοελληνικό, που απλώς δεν συμφωνεί με την αίρεσή τους.
-Οι Νεοπαγανιστές, έχοντας αυτήν την πεποίθηση, ότι μπορούν να βιάζουν την αρχαιοελληνική σκέψη ανάγοντας σε «ουσία» της εκείνο το τμήμα της, που αυτοί (ο εκάστοτε Νεοπαγανιστής) επιδοκιμάζουν κι επιλέγουν, χαρακτηρίζουν είτε ως «μη αρχαιοελληνικά» είτε ως «ασήμαντες λεπτομέρειες» ό,τι δεν συμφωνεί με το τμήμα της αρχαιοελληνικής σκέψης που επέλεξαν. Πολύ έξυπνη μέθοδος. Πολύ φιλοσοφημένη. Ύστερα ειρωνεύονται κι από πάνω την χριστιανική άποψη περί μίας αλήθειας. Προφανώς, οι Νεοπαγανιστές, είτε πιστεύουν ότι λ.χ. ο Πλάτωνας θεωρούσε πως μοιραζόταν μαζί με τον άσπονδο εχθρό του, τον Δημόκριτο ή με τους ποιητές, την Αλήθεια είτε πιστεύουν ότι ο δικός τους δογματισμός της μίας ενιαίας αρχαιοελληνικής σκέψης/αντίληψης περί θεών και της μίας ερμηνείας των άπειρων εκδοχών κάθε μύθου είναι σοβαρός.
-Οι Νεοπαγανιστές βρίζουν χυδαία, χλευάζουν κάθε τι χριστιανικό και Ορθόδοξο˙ από το Θεό, τον Χριστό, την Παναγία και τους άγιους, ώς και τους απλούς Χριστιανούς απειλούν ξεδιάντροπα με φυσικό αφανισμό. Δεν δεχόμαστε να απαντήσουμε, φυσικά, με αντίστοιχες βρισιές σε ενήλικες που «εκμηδενίζουν» τον «αντίπαλο», τους Χριστιανούς, με βρισιές δεκάχρονων παιδιών. Δεν τους αξίζει τίποτε άλλο, παρά η έκθεση των ύβρεών τους, ώστε να φανεί το επίπεδό τους. Δεν έχουν καθόλου σεβασμό, και τις ψευτιές τους ότι – όντας πολυθεϊστές – σέβονται τις άλλες θρησκείες ας τις πουν σε ανθρώπους που δεν έχουν γνώση του αηδιαστικού υβρεολόγιού τους.
-Οι Νεοπαγανιστές, διαστρεβλώνουν όχι μόνο την αρχαιοελληνική θρησκεία, η οποία ήταν ανοργάνωτη πανελληνίως, δίχως ιδεολογικές φιλοσοφικές αρχές και δόγματα, αλλά και την Ορθόδοξη θρησκεία. Άνθρωποι που ανοίγουν τον Migne για να συλλέξουν ύβρεις κατά «Ελλήνων», και ουδέποτε για να μελετήσουν σοβαρά αυτό το οποίο αντιμάχονται. Αντιγράφουν απλώς τυχαίες γερμανίδες θεολόγους, τυχαίους πρώην παπικούς καλόγερους, που φυσικό είναι να γράφουν μόνο γι’ αυτό που γνωρίζουν καλά, τη Δύση, κι έτσι πιστεύουν ότι γνωρίζουν κάτι για την Ορθοδοξία. Δε γνωρίζουν τίποτα γι’ αυτήν, όπως τίποτα δε γνωρίζουν και για τη φύση της αρχαίας θρησκείας. Όταν ο Ιοβιανός εκδίδει έδικτα από τον τάφο του κι οι Διδαχές των Αποστόλων γίνονται ο συγγραφέας Didache, όταν «η σύνοδος της Καρχηδώνας απαγορεύει τη μελέτη εθνικών βιβλίων» και «η σύνοδος της Λαοδικείας προστάζει το θάνατο των μάγων», όταν «ο Χωνιάτης καυχάται που χάθηκε το κλέος της Αθήνας», όταν η σύνοδος της Άγκυρας ομιλεί περί Σατανά, όταν η Σκυθόπολη γίνεται «στρατόπεδο συγκέντρωσης Εθνικών», όταν «ο Χρυσόστομος αποκαλεί δαίμονες τα βιβλία του Σαράπειου», όταν «ο Θεός της Π.Δ. προστάζει των Ιεζεκιήλ να φάει ανθρώπινα κόπρανα», έχουμε κάθε δικαίωμα να αμφιβάλλουμε για την δυνατότητα των ανθρώπων αυτών να μιλάνε περί Ορθοδοξίας. Ας αφήσουν τον Χριστιανισμό ήσυχο. Δεν έχουν τα φόντα, ούτε καν για να τον συκοφαντήσουν˙ τόσο ασήμαντοι είναι και τους λυπόμαστε, που από το βούρκο με τα κόπρανα όπου πασαλείφονται, εκεί χάμω, στριγγλίζουν εναντίον του Χριστιανισμού με τη φωνούλα τους. Ας στριγγλίζουν όσο τους πάει. Τα κόπρανα ούτε καν τα ποδοπατά κανείς: απλώς τα αποφεύγει.
-Οι Νεοπαγανιστές κάνουν λόγο για προδοσίες μελών της Εκκλησίας, ενώ είναι πασίγνωστο ότι οι Πολυθεϊστές έχτιζαν επάνω στον «Ιερό» τους «Βράχο» και αλλού ναούς στη Θεά Ρώμη και τους παγανιστές αυτοκράτορες, κατείχαν άπειρα ρωμαϊκά αξιώματα και προσεύχονταν στον Δία για τη αιώνια κυριαρχία της Ρώμης, ενώ παλιότερα τα μαντεία τους έβγαζαν χρησμούς ότι η υποδούλωση στους Πέρσες είναι αναπόφευκτη, κι ενώ είναι πασίγνωστο ότι οι Επαναστάτες του 1821 πρώτα υπέρ Χριστιανισμού πολέμησαν, όπως οι ίδιοι λένε.
-Οι Νεοπαγανιστές αναφέρονται χλευαστικά στους σύγχρονους Έλληνες, πως «το μόνο που ξέρουν είναι να χορεύουν τσιφτετέλι και να κάνουν το σταυρό τους». Είναι, πραγματικά, για γέλια τέτοιες απόψεις. Προφανώς, στην Αρχαιότητα δεν χόρευαν τον κόρδακα ούτε το κούναγαν το φιδίσιο το κορμί τους ούτε έπαιζαν τον κότταβο οι εταίρες στα φιλοσοφικά πάρτυ, αλλά όλοι, από τον πιο βάρβαρο δούλο και την πιο άξεστη χωριάτισσα πλύστρα ώς τον Σωκράτη φιλοσοφούσαν, με σκοπό να μετεξελιχθούν σε ασώματες Ανώτερες Συνειδήσεις του Σύμπαντος, δίχως το αηδιαστικό (όπως λέει ο Κέλσος) ανθρώπινο σώμα τους. Προφανώς, τότε δεν υπήρχε όχλος αγόμενος και φερόμενος, αλλά η κοινωνία των πολιτών. Όμως, αυτά είναι νεοπαγανιστικές ανοησίες. Όπως σήμερα, σε έναν Καβάφη, σε έναν Σεφέρη και σε έναν Κονδύλη αντιστοιχούν εκατομμύρια απλοϊκοί Νεοέλληνες, έτσι και τότε, σε έναν Αριστοτέλη, σε έναν Πλάτωνα και σ’ όλους εκείνους τους γίγαντες της φιλοσοφίας αντιστοιχουσαν εκατοντάδες φιλοσοφοφάγοι Ιεροφάντες και εκατοντάδες χιλιάδες φουκαράδες άσημοι αρχαίοι Έλληνες, που είτε σκοτώνονταν σαν τις μύγες είτε εξανδραποδίζονταν στους άπειρους βλακώδεις πολέμους μεταξύ των αρχαίων πόλεων-κρατών, και είχαν το νου τους μόνο στη μάσα, στην εξουσία και στα όμορφα Φρυγόπουλα. Τιμούμε τους πρώτους˙ όχι τους δεύτερους. Οι δεύτεροι είναι απλώς οι βιολογικοί πρόγονοι όλων μας.
-Οι Νεοπαγανιστές κι οι αρχαιολάτρες, όντας εκδυτικισμένοι, διαστρεβλώνουν κάθε έννοια ελληνικότητας. Γι’ αυτούς, π.χ. η όπερα είναι ελληνικότερη από την εκκλησιαστική ή την κοσμική λαϊκή μουσική, απλώς και μόνο επειδή οι ξένοι συνθέτες συνέθεσαν όπερες βασισμένες σε αρχαιοελληνικά θέματα (ξεχνάν οι αρχαιόπληκτοι, πως ακριβώς οι ίδιοι συνθέτες έγραψαν και πολλές όπερες θρησκευτικού περιεχομένου, «ιουδαιοχριστιανικές»). Μέσα στην αγνοιά τους για την εκκλησιαστική και λαϊκή μουσική αγνοούν ότι η βυζαντινή μουσική θεωρία είναι απευθείας απόγονος της αρχαιοελληνικής-ελληνιστικής˙ ότι η αρχαιοελληνική μουσική είχε πολλές θρηνώδεις, ανατολίτικες μελωδίες και μουσικές κλίμακες (το δείχνουν άλλωστε ακόμη και τα ονόματά τους), όπως η βυζαντινή και μεταβυζαντινή λόγια και δημοτική ελληνική μουσική.
-Οι Νεοπαγανιστές μισούν και περιφρονούν τους Ορθόδοξους συμπατριώτες τους. Οι Νεοπαγανιστές αποκαλούν Έλληνες τους Καλάς Καφίρ, τους Χιλιανούς, τους Μάο Μάο, τους Τούρκους, αλλά τους Έλληνες Ορθόδοξους, δεν τους παραδέχονται για Έλληνες. Έχουμε να κάνουμε με μια εντελώς φασιστική και παράλογη νοοτροπία.Τους μουσουλμάνους της Θράκης, που όλοι ξέρουμε πώς αυτοαποκαλούνται, οι Νεοπαγανιστές τούς αποκαλούν «Έλληνες (στην εθνικότητα) Μουσουλμάνους». Αν, όμως, ξαφνικά αυτοί οι θρακιώτες Μουσουλμάνοι βαφτίζονταν Ορθόδοξοι, και γίνονταν όμοιοι με τους Ορθόδοξους Έλληνες της Θράκης, τότε οι Νεοπαγανιστές θα έπαυαν να τους αποκαλούν Έλληνες και θα άρχιζαν, τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους, να τους αποκαλούν «εβραιόψυχους», «χατζηέλληνες» «κοπρόψυχους», «ιουδαιοχριστιανούς κατακτητές» κ.λπ.
-Οι Νεοπαγανιστές ορύονται «μα πώς γίνεται, οι Έλληνες, που ήταν οι άριστοι στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στον πολιτισμό, να ήταν οι χειρότεροι στα θέματα της θρησκείας;» και παριστάνουν τους έξυπνους με τέτοια σοφιστικά επιχειρήματα. Την αθλιότητα της λαϊκής (και μόνης υπαρκτής) αρχαιοελληνικής θρησκείας, την είχαν καταγγείλει οι ίδιοι οι Έλληνες φιλόσοφοι. Πολύ πριν το Χριστιανισμό. Πάλι φταίει ο Χριστιανισμός; Αφού οι ίδιοι οι σοφοί Έλληνες – ως ανώτεροι – κατανόησαν πόσο αφελής είναι η θρησκεία τους. Τα σοφιστικά παραμύθια αυτά, λοιπόν, ας τα αφήσουν κατά μέρους οι Νεοπαγανιστές. Κανείς δεν είπε, βέβαια, ότι η αρχαία θρησκεία ήταν η χειρότερη. Οι παγανιστικές θρησκείες Αιγυπτίων και Φοινίκων ήταν πολύ πιο βάρβαρες.
-Οι Νεοπαγανιστές μαίνονται για τον χαρακτηρισμό «Ειδωλολάτρες», ενώ όταν οι Ειδωλολάτρες θέσπιζαν με ειδικούς νόμους του κράτους (Ιουλιανός) να αποκαλούνται οι Χριστιανοί «Γαλιλαίοι», δεν τους πειράζει καθόλου την «πολυθεϊστική ανεξιθρησκεία» τους.
-Οι Παγανιστές αυτοαποκαλούνται «Έλληνες Εθνικοί» ή «Έλληνες το θρήσκευμα», ενώ τέτοιοι όροι ουδέποτε χρησιμοποιήθηκαν από τους ίδιους τους αρχαίους Έλληνες παγανιστές της κλασσικής ή της προχριστιανικής εποχής, για προσδιορισμό της θρησκευτικής ταυτότητάς τους, καθότι το «Έλληνας» ως θρησκευτικός όρος χρησιμοποιήθηκε πολύ αργότερα μόνο από τους Χριστιανούς, ενώ οι ίδιοι οι Έλληνες της κλασσικής εποχής το είχαν ως δηλωτικό εθνικής καταγωγής˙ αφού λοιπόν οι Νεοπαγανιστές δέχονται πρόθυμα χαρακτηρισμούς που οι Χριστιανοί τους απέδοσαν τον τέταρτο αιώνα, να αποδεχθούν και τους όρους «Ειδωλολάτρης» και «Παγανιστής» που επίσης οι Χριστιανοί τούς προσδίδουν.
-Οι Νεοπαγανιστές έχουν βρεί άλλη σοφιστική απάντηση, όταν τους αποκαλούν «Παγανιστής». «Δεν είμαι Παγανιστής», λένε˙ «είμαι Έλλην». Ακόμη κι εδώ ψεύδονται. Δεν είναι απλώς Έλληνες. Έλληνες είμαστε κι εμείς οι υπόλοιποι. Δεν είναι η ιδιότητα του Έλληνα, λοιπόν, που τους ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους. Είναι ότι καπηλεύονται την ελληνικότητα, θεωρώντας πως σε αυτήν μετέχουν μόνο όσοι λατρεύουν τα ξόανα. Αυτοί δεν είναι παρά θεοκράτες που ταυτίζουν την Ελλάδα με την πρόχειρα κατασκευασμένη νεοθρησκεία τους, κατηγορώντας από την άλλη τους Ορθόδοξους για θεοκρατία.
-Οι αρχαίοι πολυθεϊστές ήταν Ειδωλολάτρες: προσκυνούσαν τα αγάλματα, θεοποιούσαν ακόμη και δέντρα, πίστευαν πως μέσα σε αγάλματα κατοικεί ο θεός. Γι’ αυτό υπήρξαν πολλές περιπτώσεις, όπου οι κάτοικοι αρχαίων πόλεων αλυσσόδεναν το άγαλμα του πολιούχου θεού τους, σε καιρό πολέμου, ώστε αυτό να μη... το σκάσει (!) και τους εγκαταλείψει. (Η περίπτωση της ά-πτερης Νίκης, που φτιάχτηκε δίχως φτερά, για να μην πετάξει μακριά από την πόλη, είναι παρόμοια.) Σε τι έγκειται η ειδωλολατρία: στη θεοποίηση της κτίσης. Ενώ οι έμφρονες λατρεύουν τον κτίστη και δημιουργό θαυμάζοντας την κτίση του, οι ηθελημένα άφρονες ειδωλολάτρες αντιστρέφοντας τα πράγματα ανυψώνουν και λατρεύουν το κτίσμα περιφρονώντας τον δημιουργό, τον οποίο θεωρούν ανύπαρκτο.
-Οι Νεοπαγανιστές αγνοούν την φύση της αρχαίας θρησκείας. Αυτή, ούτε πανελλήνια ήταν ούτε με ανάμικτα νεοεποχίτικα δόγματα ούτε με ενιαίο λατρευτικό τυπικό ή θρησκευτικό ημερολόγιο ούτε με κοινούς ύμνους ή χορούς˙ ούτε καν ένας μη Αθηναίος Έλλην είχε το δικαίωμα να προσευχηθεί στον ναό της πολιούχου θεάς των Αθηναίων, στον Παρθενώνα. Ούτε αλλόθρησκος να ‘ταν.
-Οι Νεοπαγανιστές είναι νεοεποχίτες στη σύλληψη της θρησκείας τους, διότι ενώ κατακρίνουν ως «χριστιανική» την ιδέα του «έθνους» και ζητούν επιστροφή στην «πολιτισμική ελληνικότητα», όπως με την φαντασία τους ερμηνεύουν την Αρχαιότητα, ως πλήθος πόλεων-κρατών, από την άλλη έχουν πανελλήνιο ιερατείο, πανελλήνιο λατρευτικό τυπικό, πανελλήνιο ημερολόγιο, πανελλήνιους, κοινούς ύμνους και χορούς. Κάνουν κυριολεκτικά ό,τι τους καπνίσει. Πότε ακολουθούν την «χριστιανική» και πότε την «προχριστιανική» νοηματοδότηση του έθνους.
- Όσο κι αν αγωνίζονται να παραστήσουν τους συνεχιστές των αρχαίων ειδωλολατρών, οι Νεοπαγανιστές δε θα το μπορέσουν. Για να το μπορέσουν θα έπρεπε μεταξύ άλλων να κάνουν ανθρωποθυσίες στο Δία, μαστιγώσεις στην Άρτεμη και τον Διόνυσο, αυτοευνουχισμούς στην Κυβέλη και την Άρτεμη, εκπορνεύσεις των θυγατέρων τους στην Αφροδίτη, όπως αποδείξαμε ότι έκαναν οι αρχαίοι Ειδωλολάτρες. Αν δεν τα κάνουν όλα αυτά, τότε σημαίνει πως ακολουθούν άλλη θρησκεία, αφού ο τρόπος λατρείας πρέπει να μένει απαράλλαχτος, σύμφωνα με τους Αρχαίους. Γιατί αλλιώς είναι αιρετικοί «Έλληνες»˙ οι «θεοί» δεν ανταποκρίνονται σε προσευχές και λατρευτικά τυπικά διαφορετικά από αυτά των Αρχαίων, διότι αυτά είναι καθορισμένα εξ αρχής, φτιαγμένα έτσι ώστε να δελεάζονται οι θεοί. Τι συνέβη, δηλαδή, και αντί να αυτοευνουχίζονται και να μαστιγώνονται, όπως και οι Ειδωλολάτρες, οι Νεοπαγανιστές ρίχνουν ψωμάκια στους βωμούς των «θεών» τους; Άλλαξαν γευστικά γούστα οι αιματοπότες θεοί τους, που ζήταγαν να ρέει οπωσδήποτε ανθρώπινο αίμα στους αρχαίους βωμούς τους; Δεν ζητάν τσίκνα πιά; Όχι βέβαια˙ δεν άλλαξαν οι «θεοί», αλλά οι άνθρωποι – ευτυχώς! Το ότι δεν τα κάνουν όλα αυτά, οι Νεοπαγανιστές, σημαίνει ότι δεν τηρούν τα ακριβή έθιμα των Αρχαίων. Απλώς οι Νεοπαγανιστές ίδρυσαν μια θρησκεία κατ’ όνομα μόνο Πατρώα και κατ’ όνομα μόνον Αρχαιοελληνική. Ό,τι δεν τούς συμφέρει, ό,τι δεν συμβαδίζει με τη χριστιανική “Era Vulgaris”, δηλαδή τα εξανθρωπισμένα ήθη που απαγορεύουν μαστιγώματα κι αποκοπές όρχεων, αυτά τα κρύβουν προσεκτικά από τη βιτρίνα.
-Οι Νεοπαγανιστές είναι απλώς αντιχριστιανοί, με μίσος κατά του Χριστού. Τίποτε περισσότερο. Έχει κανείς την εντύπωση πως, αν δεν υπήρχε ο Χριστιανισμός, δεν θα υπήρχαν καν Ελληνοπαγανιστές, αφού δε θα υπήρχε το αντικείμενο του μίσους τους, ώστε αυτοί να παριστάνουν τους Παγανιστές. Για να εκτονώσουν τον αντιχριστιανισμό τους, πότε αποδέχονται τις απόψεις των Φαρισαίων, πότε των Αρειανών, πότε των αθεϊστών. Εθνικοί, όμως, σαν τους αρχαίους, δε θα γίνουν ποτέ. Μερικοί ξεπερνάν και τα όρια του αντιχριστιανισμού και αγγίζουν το Σατανισμό, επιβεβαιώνοντας τις απόψεις μας, περί ταύτισης χριστιανικών δαιμόνων και παγανιστικών θεοτήτων. Διότι, μόνο ο Σατανισμός βρίζει ξεδιάντροπα και χλευάζει το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ακόμη κι ο Βολταίρος, ακόμη και οι μαρξιστές, ακόμη και το Ισλάμ, ακόμη κι ο Πορφύριος, τον σεβάστηκαν ως φυσιογνωμία. Οι Νεοπαγανιστές, όμως, όχι. Έχουν τόσες διαφορές αναμεταξύ τους, που το μόνο κοινό σύνθημα που έχουν είναι «Κάτω ο Χριστός». Μόνον αυτό είναι κοινό, άρα αυτό είναι η ουσία του Νεοπαγανισμού. Δεν τολμάνε όμως να το πουν ξεκάθαρα, μόνο βρίζουν και λένε ψέμματα περί ιστορίας.
-Οι Νεοπαγανιστές υβρίζουν του Ορθόδοξους ως «εβραιοχριστιανούς», δίχως να εξηγούν, γιατί συμβαίνει οι Χριστιανοί να έχουν αντίθετες απόψεις περί Χριστού και περί Τριαδικότητας του Θεού της Π.Διαθήκης από αυτές των Εβραίων και των Νεοπαγανιστών. Δηλαδή, οι Νεοπαγανιστές συμμαχούν με τον Ιουδαϊσμό κι όχι οι Χριστιανοί˙ κι όπως έχει αποδείξει η ιστορία, ουδέποτε υπήρχε εβραιο-χριστιανικό μέτωπο κατά τρίτων˙ αντίθετα, υπήρξε εβραιο-παγανιστικό μέτωπο κατά Χριστιανών. Αν κάποιοι έχουν Ταλμουδοαρειανικές απόψεις, αυτοί είναι οι Νεοπαγανιστές, αφού χρησιμοποιούν τα επιχειρήματα του Ταλμούδ και του Άρειου, όταν μιλούν περί Ιησού.
-Οι Νεοπαγανιστές λεν ότι οι Έλληνες έγιναν Χριστιανοί δια της βίας, κάνοντας λόγο για διατάγματα του Θεοδοσίου και του Ιουστινιανού, ενώ είναι γνωστό ότι διώξεις έγιναν στην Μέση Ανατολή, ότι οι αρχαίοι ναοί της αρχαίας Ελλάδας είχαν την καλλίτερη μεταχείρηση από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ότι το ελληνικό τμήμα ήταν κατά πλειοψηφία Χριστιανικό πολύ πριν αρχίσουν νομοθετήματα και σποραδικοί διωγμοί, και ότι η έλλειψη διωγμών στην Ελλάδα αποδεικνύεται από την παρουσία ορισμένων Παγανιστών ακόμα και τον 8ο μ.Χ. αιώνα.
-Τι άλλο λένε για τη Σκυθόπολη, που την αποκαλούν και «το Άουσβιτς των Ελλήνων»; Τι άλλο λένε για τον Όσιο Νίκωνα, που τάχα έσφαξε Ιουδαίους, Σλάβους και Εθνικούς; Τι άλλο λένε για τους ανύπαρκτους «Εθνικούς Κρητικούς» που ήταν Μουσουλμάνοι επιδρομείς και καταστροφείς της Ελλάδας! Ανακρίβειες, ψέμματα, αναπόδεικτους ισχυρισμούς. Ψέμματα λένε για κάποιον ανύπαρκτο Πρίσκο που κατέγραψε την αντίσταση των «Εθνικών Κρητικών» στα «Κρητικά» του Jus Graeco-Romanun, το οποίο J. G.-R. είναι συλλογή Βυζαντινών νόμων(!!) κι όχι παραμύθι για παγανιστικά σεμινάρια προπαγάνδας. Ψέμματα λένε για τον Ιωάννη Χρυσόστομο, που δήθεν έγραφε κατά της βιβλιοθήκης του Σαράπειου˙ απλώς διαστρεβλώνουν τα γραπτά του!
-Οι Νεοπαγανιστές αποκαλούν την Υπατία «μάρτυρα του Παγανισμού», παρόλο που έχει αποδειχθεί ότι τα αίτια του φόνου της ήταν πολιτικά. Ακόμη κι ο παγανιστής Δαμάσκιος δεν θεωρεί τη διαμάχη Παγανισμού-Χριστιανισμού ή τη θρησκεία της Υπατίας ως αιτία για τη δολοφονία. Η Υπατία έζησε παρθενική ζωή˙ αν η Υπατία ήταν Χριστιανή, είναι σίγουρο ότι θα αδιαφορούσαν για το φόνο της, θα την χλεύαζαν και θα την περιφρονούσαν ως «ασήμαντη παρθενο-γεροντοκόρη φιλόσοφο».
-Οι Νεοπαγανιστές, αποκαλούν τον ελληνομαθή Μέγα Βασίλειο «φονιά» κι «εγκληματία», «που έφερε γενοκτονίες», δίχως φυσικά να προσκομίσουν την παραμικρή απόδειξη για όλες αυτές τις απίστευτες κατηγορίες εναντίον του˙ απλώς και μόνο για να σκαρώνουν αυτοσχέδια ποιηματάκια. Το γνωστό στυλ των δεκάχρονων παιδιών. Τέτοια σοβαρότητα έχει ο Νεοπαγανισμός. Τέτοιο ήθος. Οι Νεοπαγανιστές θεωρούν πως το Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων, του Μ. Βασιλείου είναι κατουσίαν «ανθελληνικό», διότι σύμφωνα με τον Νεοπαγανισμό, «ανθέλληνας» είναι όποιος δεν δέχεται ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αλάθητοι και τέλειοι. Αλλά, τότε να κατηγορήσουν και τον Πλούταρχο, ο οποίος έγραψε το Πώς δει τον νέον ποιημάτων ακούειν, στο οποίο προτείνει επιλεκτική προσέγγιση των αρχαίων ποιητών. Ανθέλληνας, λοιπόν, κι ο Πλούταρχος, αφού απορρίπτει τμήμα των «ελληνικών λόγων».
-Οι Νεοπαγανιστές βρίζουν αισχρότατα τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο εξαιτίας των απόψεών του για διάφορα θέματα. Έτσι, αποδεικνύουν την άγνοιά τους για παρόμοιες απόψεις που διετύπωσαν διάφοροι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι.
-Οι Νεοπαγανιστικές οργανώσεις, ισοσταθμίζουν τις πράξεις ανθρώπων από τη μιά (Αβραάμ, Σάρα κ.ά.) με τις πράξεις «θεών» από την άλλη, πράξεις που μόνο από μαχαιροβγάλτες και πόρνες κι όχι από ανώτερους των θνητών «θεούς» θα μπορούσαν να διαπραχθούν.
-Οι Νεοπαγανιστές μιλάνε για «συμβολικούς» μύθους προσπαθώντας να αποενοχοποιήσουν αυτό το όργιο θεομαχιών και θεών-φονιάδων/παιδεραστών, ενώ ο Πλάτωνας, τον οποίο προφανώς ουδέποτε διάβασαν, συμφωνώντας με τους Χριστιανούς, απορρίπτει τέτοιους μύθους, είτε είναι αλληγορικοί είτε όχι, διότι, όπως ο Πλάτων λέει, τέτοιοι μύθοι προξενούν ηθική βλάβη και καθιστούν τους ανθρώπους ερριστικούς και ανήθικους.
-Οι Νεοπαγανιστές αναμασούν νηπιώδη αθεϊστικά επιχειρήματα κατά των χριστιανικών θαυμάτων, και υποστηρίζουν ως ορθολογική μια θρησκεία, η οποία ήταν γεμάτη μάγια, ονειρομαντείες, νεκρομαντείες, θαύματα «θεών» (Ασκληπιός), μαύρη μαγεία (φαρμακεία-κατάδεσμοι), θεουργία, αστρολογία, θαυματουργικές επεμβάσεις και εγέρσεις νεκρών ηρώων και κάθε ανορθολογιστικό παραλήρημα πολύ πριν την ελληνιστική εποχή, πολύ πριν η «κακή Ανατολή» επικρατήσει. Αφού και σήμερα, στην εποχή της επιστήμης πιστεύουν στην αστρολογία. Ας μην ασχολούνται με τα χριστιανικά θαύματα. Είναι πολύ μικροί για να φτάσουν τον Χριστιανισμό. Ας αιτιολογήσουν, αντίθετα, τα δικά τους θαύματα της αρχαιότητας. Οι «ορθολογιστές».
-Οι Νεοπαγανιστές από τη μια βρίζουν τους άθεους απειλώντας τους με την οργή των θεών κι από την άλλη τους κολακεύουν, κατακλέβοντας τα επιχειρήματά τους, ώστε να δημιουργηθεί «αντιχριστιανικό μέτωπο». Ώστε, μετά, να μπορούν να δικάζουν με τις «δίκες αθεΐας» όποιον άθεο φιλόσοφο δεν γουστάρουν. Όπως τα καλά παλιά χρόνια. Το μόνο που αποδεικνύουν χρησιμοποιώντας αντιχριστιανικά, αθεϊστικά και εβραϊκά επιχειρήματα είναι, ότι είναι Νεοεποχίτες και συγκρητιστές.
-Οι Νεοπαγανιστές, για να παριστάνουν τους διανοούμενους στους διανοούμενους, παπαγαλίζουν το «Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ημέτερης παιδείας». Αποκρύβουν, όμως, ότι όταν λένε «παιδεία», εννοούν τη λατρεία και την προσκύνηση των ξοάνων και το να καίνε ή να εξορίζουν όσους αρχαίους διανοούμενους αρνήθηκαν όλα αυτά ή απλώς αναρωτήθηκαν αν είναι αληθινά. Διαστρεβλώνουν, δηλαδή, αυτό που ο Ισοκράτης είπε.
-Οι Νεοπαγανιστές, για να παριστάνουν στους «ελεύθερους ανθρώπους» τους σούπερ-φιλελεύθερους θρησκευτές, αρνούνται πως ο άνθρωπος χρειάζεται σωτήρα-θεό και δηλώνουν αυτοσωτήρες. Προφανώς δεν γνωρίζουν για την ύπαρξη των Ελευσινίων μυστηρίων, των Ορφικών μυστηρίων, των «καθαρμών» κατά την κλασσική εποχή καθώς και πολλών άλλων μυστηρίων της ελληνιστικής εποχής, στα οποία οι αρχαίοι πολυθεϊστές θρησκευτές έτρεχαν να μυηθούν, ώστε να μην «κείτονται στη λάσπη», όταν πεθάνουν και παν στον Άδη και να μην βασανίζονται από τα βασανιστήρια του Κάτω Κόσμου.
-Οι Νεοπαγανιστές, με τον σούπερ αρχαιολατρικό αντιεξουσιασμό τους, είτε φαντάζονται Παγκόσμιους Εξουσιασμούς και μυστικές Συνωμοσίες Αιώνων ή και Χιλιετιών είτε κλείνουν τα μάτια στο ολοφάνερο γεγονός: οι αρχαίοι Έλληνες ήταν ειδωλολάτρες και δούλοι του Κράτους τους. Το κράτος τούς έλεγε να κόβουν το μουστάκι τους˙ αυτοί το έκοβαν. Τους έλεγε να μην το κόβουν˙ δεν το κοβαν. Τους έλεγε να πενθούν, αν ο γιος τους γυρνούσε σώος από τη μάχη˙ αυτοί πενθούσαν. Το Κράτος, είχε δικαίωμα να καταδικάζει σε θάνατο και για τα πιο απλά πράγματα˙ ή να ξεθάβει και να πετά τα οστά νεκρών πολιτών έξω από τα σύνορά του. Το αρχαίο Κράτος ήταν ολοκληρωτικό, διότι όχι απλώς είχε άπειρη δικαιοδοσία πάνω στη ζωή του κάθε πολίτη και ασκούσε (με γυναικονόμους, κήνσορες των ηθών, κ.ά.) απίστευτο έλεγχο στην ιδιωτική ζωή, αλλά και οι ίδιοι οι πολίτες του δεχόταν αυτά τα πράγματα αδιαμαρτύρητα ως φυσιολογικές απαιτήσεις της Πολιτείας. Ελπίζουμε, τουλάχιστον οι σημερινοί «αντικρατιστές»/«αντιεξουσιαστές» να μην είναι τόσο αφελείς, ώστε τα φύκια των «αντιεξουσιαστών» Νεοδωδεκαθεϊστών και των εθνικιστών παγκόσμιων αρχαιολατρών περί ελευθερίας του αρχαίου κράτους, να τα πάρουν για μεταξωτές κορδέλες.
-Οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται πως η Παλαιά Διαθήκη είναι εθνικιστικό ανθελληνικό εβραϊκό βιβλίο λόγω 2-3 στίχων, ενώ η Π.Δ. είναι γεμάτη από προειδοποιήσεις, απειλές και τιμωρίες κατά των Εβραίων, συνοδευόμενες από τη ρητή υπενθύμιση σε Π.Δ. και Κ.Δ. ότι ο Θεός δεν μεροληπτεί υπέρ κανενός.
-Οι αρχαιολάτρες τύπου Δαυλού όχι μόνο ισχυρίζονται το παραπάνω, αλλά επιπλέον, παρόλο που πανεπιστημιακοί κληρικοί όπως ο π. Γ. Μεταλληνός ρητά ισχυρίζονται το αντίθετο, αυτοί επιμένουν ότι τα «ανθελληνικά χωρία» ψέλλνονται ή διαβάζονται στις εκκλησίες. Ωστόσο, δεν μπορούν να ψελλίσουν τίποτε, ως δικαιολογία για την άγνοιά τους. Καλό θα ήταν, λοιπόν, να ασχολούνται όχι με τον Χριστιανισμό, τον οποίο αγνοούν αλλά με αυτό που τους ελκύει περισσότερο: να αποδεικνύουν, δηλαδή, ότι «Τα ονόματα των γραμμάτων του αλφαβήτου είναι Ελληνικά και Σέξυ» (Δαυλός, τ. 198), γράφοντας επίσης σε εξώφυλλο άλλου τεύχους (62): «Μαντική: η πανάρχαια επιστήμη των προβλέψεων». Αφού η μαντική είναι επιστήμη, τα σχόλια είναι περιττά. Ο Δαυλός, βέβαια, φαίνεται να πιστεύει, ότι τους «ιδεολογικώς απεχθανόμενους» αυτόν Έλληνες πολίτες έχει το συνταγματικό δικαίωμα να τους αποκαλεί «γραικύλους» (σ. 14280), δηλαδή ανθέλληνες ή προδότες ή ψευτοέλληνες, ενώ ταυτόχρονα να μηνύει (την εφημ. Χριστιανική) όσους το αποκαλούν «φασίστες». Φαίνεται, η ιδεολογική απέχθεια προς το Δαυλό αρκεί, σύμφωνα με το Δαυλό, για να μετατρέψει κάποιον σε «γραικύλο». Αλλά, αφού η μαντική είναι επιστήμη, τι συζητάμε τώρα;
-Οι αρχαιολάτρες, δέσμιοι των μύθων του Διαφωτισμού, κατακρίνουν την Π.Δ., χωρίς να έχουν κατανοήσει το νόημά της. Η ηθική που αυτή διδάσκει εμπεριέχεται στις διαρκούς ισχύος εντολές του Θεού κι όχι στις πράξεις των ανθρώπων, που έζησαν τότε. Ούτε κατανοούν ότι η Αποκάλυψη του Θεού και ο τρόπος διαπαιδαγώγισης των ανθρώπων είναι σταδιακή κι όχι μία για όλες τις εποχές. Άλλο τα ήθη των ανθρώπων του 2000 π.Χ. κι άλλο τα ήθη της εποχής του Ιησού. Με διαφορετικό τρόπο, λοιπόν, έπρεπε να τους φερθεί ο Θεός σε κάθε εποχή.
-Οι Νεοπαγανιστές είναι εχθροί του χριστιανικού ανορθολογισμού: «υπάρχει ένα απόκρυφο όνομα του Διός, το οποίο αν προφερθεί με το σωστό τόνο και συντονιστεί με το ανθρώπινο νευρικό σύστημα, σου δίνει ένα ακαριαίο πλήγμα πίσω εδώ στον άτλαντα, στο νεύρο, και πέφτεις νεκρός» (Διιπετές, τ. 4/1993, σ. 25). Μπάμ και κάτω.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν το Χριστιανισμό για θεοκρατία, ενώ οι ίδιοι είναι οι χειρότεροι οπαδοί της θεοκρατίας, αφού ανάγουν την ελληνικότητα στην θρησκεία του Παγανισμού και αρνούνται ότι κάποιος είναι «πραγματικός Έλληνας», εάν δεν είναι πρώτα Παγανιστής.
-Οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται ότι η αρχαία Ελλάδα δεν είχε θεοκρατία, τη στιγμή που ο Πλάτωνας, ο Ιουλιανός, ο Παυσανίας και δεκάδες άλλοι Αρχαίοι τους διαψεύδουν, μιλώντας για την θεοκρατική-ολιγαρχική Σπάρτη και Κρήτη και τους ξεμπροστιάζουν. Κάνουν το άσπρο μαύρο, κι ενώ ο Καισαροπαπισμός κυριαρχούσε στην αρχαία κρατική θρησκεία, κατηγορούν το Βυζάντιο.
-Οι Νεοπαγανιστές, για να παριστάνουν τους ανθρωπιστές στους ανθρωπιστές και να παρουσιάζουν στους ευτυχισμένους καταναλωτές τη θρησκεία τους ως μεταμοντέρνα, light κι εύπεπτη, κατηγορούν την Ορθοδοξία ότι είναι θρησκεία του φόβου και δημιουργός της ιδέας της Κόλασης, αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι πανάσχετοι, αγνοώντας την ορθόδοξη άποψη περί Κόλασης, αλλά και ανίδεοι, όσον αφορά την ύπαρξη κόλασης (Πυριφλεγέθοντας ποταμός, Νησιά Μακάρων, Μίνως-Κριτής νεκρών, Κέρβερος κ.λπ.) και μεταθανάτιας κρίσης στην αρχαιοελληνική θρησκεία. Αγνοούν αυτό που λέει ο Πλάτων, για τον τρόμο των συγχρόνων του για τα βασανιστήρια της μεταθανάτιας ζωής, που η αρχαία θρησκεία επεφύλασσε. Αγνοούν ακόμη και την ανυπαρξία σωματικών βασανιστηρίων στην χριστιανική Κόλαση, εν αντιθέσει προς τις σωματικές τιμωρίες (Τάνταλος, κ.ά.) του Άδη της αρχαιοελληνικής θρησκείας.
-Οι μη Παγανιστές αρχαιολάτρες, είναι της μόδας (κι η μόδα είναι τόσο ωραία) να επαινούν τον Πολυθεϊσμό και να κατηγορούν τον Μονοθεϊσμό για τα πάντα, έχοντας ασχοληθεί απελπιστικά επιπόλαια με το ζήτημα αυτό. Είναι άξιο απορίας, πώς διαβασμένοι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο Πολυθεϊσμός προάγει τη Δημοκρατία (ο Δίας, που αποφάσιζε και διέταζε τους άλλους θεούς˙ τα εκατοντάδες ολιγαρχικά πολυθεϊστικά κράτη), το.. φεμινισμό (ο Δίας, που κρεμά ανάποδα τη γυναίκα του˙ η ελεεινή κατάσταση της αθηναϊκής γυναίκας-σκεύους ηδονής και της σπαρτιατικής μηχανής παραγωγής πολεμιστών) ή την θρησκευτική ανοχή (οι φιλοσοφοφάγοι μάντεις-ιεροφάντες-πολυθεϊστές θρησκευτές) και τον θρησκευτικό πλουραλισμό (οι αρχαίες πόλεις που δια ποινής θανάτου επέβαλαν στους πολίτες να λατρεύουν τους πολιούχους θεούς). Μόδα είναι˙ θα περάσει.
-Οι Νεοπαγανιστές κατηγορούν τον Χριστιανισμό για τις αμαρτίες και ανομίες των δεσποτάδων, λες και φταίνε τα δόγματα του Χριστιανισμού. Λες και κηρύττει ο Χριστός να έχει κανείς κοιλιά, μερσεντές και χρυσάφια. Όσο περισσότερο προσπαθούν οι Νεοπαγανιστές να κατακρίνουν τον Χριστιανισμό, επειδή κάποιοι Χριστιανοί πράττουν αντίθετα με ό,τι ο Χριστιανισμός διδάσκει, τόσο περισσότερο θα βγαίνει στην επιφάνεια η παγανιστική σοφιστεία και η μισαλλοδοξία τους.
-Οι Νεοπαγανιστές έχουν αυτοδιοριστεί Αστυνομία του Ελληνικού Πολιτισμού. Βλέπουν ένα χριστιανικό λατρευτικό έθιμο με αρχαία προέλευση, και επειδή δεν κατανοούν ότι άλλο πράγμα το έθιμο κι άλλο το νόημα τού εθίμου, άλλο πράγμα το έθιμο κι άλλο πράγμα σε ποιον θεό αυτό αναφέρεται, πάνε να πιάσουν τον «κλέφτη»˙ ειρωνεύονται – επειδή δεν αντιλαμβάνονται την παραπάνω διαφορά – ως αντιγραφείς τους Χριστιανούς. Νομίζουν ότι είναι χωράφι του πατέρα τους η αρχαία κληρονομιά, και την δίνουν σ’ όποιον γουστάρουν.
-Οι Νεοπαγανιστές, ως Προκρούστες της Ελληνικότητας, πιστεύουν ότι κάποτε δημιουργήθηκε/υπήρξε μία μόνο Ελληνικότητα κι έκτοτε αποτελεί «προδοσία» η διαφοροποίηση και η αλλαγή. Είναι σα να πιστεύουν, πως αν το παιδί δεν είναι ολόιδιο ο πατέρας του, δεν συνιστά συνέχειά του. Κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν, βέβαια, με φυσική γονιμοποίηση, αλλά μόνο με κλωνοποίηση. Πώς θα λέγαμε έναν γονιό που ήθελε ένα παιδί φτυστό, φατσικώς και ψυχικώς, εκατό τοις εκατό ο εαυτός του; Ανώμαλο.Τέτοιες απόψεις περί Ελληνικότητας είναι, παρομοίως, εντελώς ανώμαλες.
-Τέλος, το πιο τερατώδες ψεύδος των νεοεμφανισθέντων Νεοπαγανιστών είναι ότι ο Ελληνικός Πολιτισμός είναι προϊόν της αρχαίας θρησκείας, ενώ είναι πασίγνωστο ότι οι αρχαίοι φιλόσοφοι χλεύαζαν την αρχαία θρησκεία και τους θεούς της, και οι αρχαίοι Παγανιστές έκαψαν την Βασιλική Βιβλιοθήκη και το Μουσείο της Αλεξάνδρειας (1,1 εκατομμύρια τόμοι), έβγαζαν νόμους που καταδίκαζαν όσους ήταν φιλόσοφοι, σκότωσαν το Σωκράτη, έσερναν στα δικαστήρια και εξόριζαν δεκάδες, παγκοσμίως γνωστούς σήμερα, αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους καίγοντας τα γραπτά τους, έκλεισαν στη φυλακή το Φειδία και απαγόρευαν τη διάνοιξη διωρύγων, επειδή ο Δίας δεν τις είχε εξ αρχής φτιάξει τέτοιες και κατηγορούσαν για ασέβεια τους υποστηριχτές του ηλιοκεντρικού συστήματος. Η ειδωλολατρία των Ελλήνων εναντιώθηκε στους φιλοσόφους, τους καλλιτέχνες και επιστήμονες των Ελλήνων.
-Όταν λοιπόν οι νοσταλγοί των ξοάνων αναφέρονται στους «πολυθεϊστές φιλοσόφους μας» και τις «βιβλιοθήκες μας», καλό θα ήταν α') να σκεφτούν λίγο, προτού αποκαλέσουν «πιστό Εθνικό» τον Αριστοτέλη ή τον Διογένη Κυνικό αναφέροντας τα ονόματά τους, και β') να διαβάσουν ολίγη ιστορία, κατά προτίμηση όχι από τα βιβλία τους, ώστε να διαπιστώσουν ιδίοις όμασι τους διωγμούς των φιλοσόφων από τα ειδωλολατρικά καθάρματα της αρχαιότητας.

Κάνουν κι ερωτήσεις, τάχα για να ελέγξουν το Χριστιανισμό, αυτοί, οι χτεσινοί, που τα ξέρουν όλα. Ας μας πουν οι Νεοπαγανιστές:
α') Υπήρχε δημοκρατία στον Όλυμπο ή είναι ο Δίας δικτατορίσκος του Ολύμπου;
β') Είναι ακόμη σίγουροι ότι ο Νίκων ήταν Αρμένιος κι έσφαξε κόσμο; Διαβάσανε το βίο του; Τι έχουν να πουν, τώρα που αποκαλύφτηκαν τα πραγματικά γεγονότα για τη Σκυθόπολη, την Κρήτη, τη σφαγή της Θεσσαλονίκης;
γ') Γιατί υπήρχε τέτοια βαρβαρότητα στους αρχαίους Ολυμπιακούς; Τι νομίζουν πως θα επακολουθούσε, αν επιτρεπόταν στους Ολυμπιακούς της Αθήνας ο στραγγαλισμός, το πνίξιμο, η εξώρυξη των βολβών του αντιπάλου στους αγώνες πάλης;
δ') Κατηγορούν διαρκώς τον Χριστιανισμό ότι εστέρησε τους Έλληνες από την αποκλειστικώς δική τους εθνική θρησκεία. Πού ήταν αυτοί, όταν οι Έλληνες Παγανιστές άρχισαν αυτοβούλως από τον 4ο π.Χ. αι. να λατρεύουν θεότητες, τις οποίες ελάτρευαν και άλλοι λαοί; Γιατί δεν διαφωτίσανε τους ελληνικής εθνικότητας Παγανιστές που επί έξι αιώνες προ της επικρατήσεως του Χριστιανισμού λάτρευαν ξένους θεούς; Τώρα, και μάλιστα αποκλειστικώς με τον Ιησού, τους έπιασε το μεράκι να διορθώσουν το πράγμα αυτό; 23 αιώνες πριν τι έκαναν;
ε') Αφού ισχυρίζονται, ότι ο Εθνισμός είναι υπέρ του κόσμου και της ύλης, ενώ ο Χριστιανισμός τα καταφρονεί, τότε γιατί, κατά τη γνώμη τους, ο Εθνικός φιλόσοφος Πλωτίνος ντρεπόταν που είχε σώμα; Γιατί ο Πλάτων υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει τίποτε καλλίτερο από τη διάλυση του σώματος;
στ') Πιστεύουν ότι υπήρχε Ελευθερία, Δημοκρατία, Ισηγορία στην αρχαία Σπάρτη, όπως την περιγράφει ο Πλούταρχος (Λυκούργος, 6); Ας μας αναφέρουν δέκα Σπαρτιάτες φιλοσόφους, μαθηματικούς και ποιητές.
ζ') Πιστεύουν, ότι, δεδομένων των τόσων πράξεων εθελοδουλείας και προδοσίας των ειδωλολατρών κατά την Ρωμαιοκρατία, μπορούν να κατηγορούν τους Ορθοδόξους για δικές τους πράξεις προδοσίας;
η') Πιστεύουν ότι ο Αριστοτέλης, που γράφει πως όσους σοφίστηκαν μυθολογικές εξηγήσεις δεν πρέπει να τους παίρνουμε στα σοβαρά, ήταν ο ιδεατός τύπος Έλληνα Εθνικού;
θ') Γιατί, κατά τη γνώμη τους, διώχθηκαν ο Πρωταγόρας, ο Πρόδικος, ο Αναξαγόρας κ.ά. από τους θρησκευόμενους της κλασσικής εποχής;
ι') Πιστεύουν ότι η Σπάρτη και η Κρήτη δεν ήταν θεοκρατικά κράτη;
ια') Αφού υποστηρίζουν ότι οι μύθοι είναι συμβολικοί, ας μας πουν, τί συμβολίζει η απαγωγή και ο βιασμός του Γανυμίδη από τον Δία; Αν δεν είναι συμβολικός ο μύθος αυτός, τι άλλο μπορεί να σημαίνει;
ιβ') Είναι οι «θεοί» των άλλων εθνών απλώς οι δικοί τους ...«Πατρώοι Θεοί» με άλλο όνομα, ή είναι διαφορετικές οντότητες; Αν είναι οι δικοί τους με άλλο όνομα, έχουν δοκιμάσει να τους αντιστοιχίσουν μαζί με τους ξένους; Αν δε δοκιμάσανε ή δεν μπορέσανε, πιστεύουν πως μόνο οι Έλληνες «θεοί» υπάρχουν;
ιγ') Γιατί ο Πλάτων απαγορεύει ουκ ολίγους μύθους χρησιμοποιώντας ένα «χριστιανικό» επιχείρημα, ότι τάχα θα διαφθαρούν οι νέοι ακούγοντάς τους;
ιδ') Πιστεύουν στα σοβαρά ότι κατάγονται από τους ελεύθερους (μη δούλους) Αρχαίους Έλληνες και Αρχαίους Σπαρτιάτες; Έχουν σκεφτεί στα σοβαρά την πιθανότητα να κατάγονται από αρχαίους δούλους; Από Είλωτες που έσφαζαν χάριν αθλήσεως οι αρχαίοι Σπαρτιάτες; Από «χριστιανούς επήλυδες» που μετέφεραν οι Βυζαντινοί στον ελλαδικό χώρο; Από εκχριστιανισμένους Εβραίους του ελλαδικού χώρου; Έχουν κάνει εξετάσεις DNA και, όντας σίγουροι ότι δεν κατάγονται από δούλους των Σπαρτιατών, εκθεσιάζουντην Λακεδαιμονία;
ιε') Πώς γίνεται ο ..επανελληνιστής και βέρος Έλλην Πλήθων να έχει πρότυπο και παράδειγμα έναν βάρβαρο, τον Ζωροάστρη;
ιστ') Γιατί ο Κέλσος αποκαλεί πατρίδα την ξενική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καλώντας τους Χριστιανούς και τους Παγανιστές Έλληνες να πολεμήσουν υπέρ αυτής; Δε γινόταν να αγωνισθεί υπέρ της επανάστασης των Ελλήνων Εθνικών; Το ίδιο για τον Λιβάνιο, τον Πορφύριο, τον Πρόκλο, τον Ιάμβλιχο και τους άλλους «Ελληνες». Δε γινόταν να προετοιμάσουν πνευματικώς την εξέγερση κατά των Ρωμαίων;
ιζ') Πιστεύουν ότι ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ ή ο Κολοκοτρώνης δεν πίστευαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού;
ιη') Αφού ο Χριστιανισμός κατέκλεψε τις προχριστιανικές ιστορίες των αναστημένων παγανιστικών «θεών», ας μας πουν για το αντίστοιχο με του Χριστιανισμού θεολογικό υπόβαθρο και φιλοσοφικές προϋποθέσεις που έχουν οι παγανιστικές αυτές θρησκείες.
ιθ') Τι είναι αυτό που μοίρασε σε κάθε μια «θεότητα» δικό της χώρο αρμοδιότητας; Πιστεύουν πως το τυχαίο ευθύνεται, π.χ. με τα ζάρια που έριξαν οι γιοί του Κρόνου; Αν όχι, τι;
κ') Πόσο ελεύθεροι είναι οι «θεοί» τους, εφόσον άρχουν σε ζώνες ευθύνης που τους έλαχαν τυχαίως, και είναι υποχρεωμένοι να υπακούν σε νόμους που ούτε τους διάλεξαν κι αυτούς; Πιστεύουν ότι έχουμε ανάγκη από τέτοιου βαθμού ελευθερίας θεούς;
κα') Πιστεύουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες απηύθυναν προσ-ευχές σε απρόσωπα όντα, δηλαδή σε «φυσικές δυνάμεις»; Ας εξηγήσουν την έννοια του απρόσωπου όντος. Κάτι σαν κατσαρίδα ή μυρμίγκι;
κβ') Γιατί η «θεά Φύση» να δημιουργήσει τους «θεούς», αφού είχε ήδη δημιουργήσει τις φυσικές δυνάμεις; Μέχρι να δημιουργήσει τους «θεούς», οι οποίοι φροντίζουν για τη φύση και τις φυσικές δυνάμεις/νόμους, πώς συντηρούνταν όλα αυτά;
κγ') Αφού δεν έχουν δόγματα, γιατί εκθέτουν τις απόψεις τους περί θεών; Μπορεί να είναι κάποιος πραγματικός «Έλλην Εθνικός», όπως αυτοί, και να έχει άκρως αντίθετες από τις απόψεις τους;
κδ') Πιστεύουν στα σοβαρά ότι το ‘Ελληνας του 1821 σήμαινε Ειδωλολάτρης κι όχι Ορθόδοξος;
κε') Διαβάζοντας τα άρθρα των εθνοσυνελεύσεων της Επανάστασης του ’21, όπου οι Βυζαντινοί εξ αρχής αποκαλούνται αείμνηστοι πρόγονοί μας, Έλληνες είναι οι Χριστιανοί, ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές ακόμη ότι οι Νεοέλληνες εκβυζαντινίστηκαν βίαια;
κστ') Αν οι Βυζαντινοί Ρωμαίοι Αυτοκράτορες ήταν Εθνικοί, θα τους κολακεύανε, όπως το Μάρκο Αυρήλιο και τον Ιουλιανό;
κζ') Γιατί ο Ζευς κατακεραύνωσε τον Ασκληπιό που βοηθούσε τους ανθρώπους να γιατρεύονται; Πώς γίνετε να λατρεύουν και τους δύο; Δεν προσβάλλουν τον έναν λατρεύοντας τον άλλον;
κη') Πώς γίνεται να γιορτάζουν έναν «θεό», τον Προμηθέα που επαναστάτησε κατά του «Ύπατου Θεού των Ελλήνων»;
κθ') Γιατί ο στωικός Κλέων μήνυσε τον ηλιοκεντρικό Αρίσταρχο για ασέβεια; Γιατί τα μαντεία απέτρεπαν τη διάνοιξη διωρύγων; Πιστεύουν οι Νεοπαγανιστές ότι ο Ζευς αντιτίθεται και στα σημερινά παρόμοια τεχνικά έργα;
λ') Αφού οι γυναίκες της Αρχαιότητας ήταν ίσες θρησκευτικώς, γιατί η οικογενειακή λατρεία περνούσε μόνο από πατέρα σε γιό;
λα') Συμφωνούν με τον Πυθαγόρα που έλεγε πως η συνουσία πρέπει να περιοριστεί μόνο στον σκοπό της τεκνοποιίας, ή ήταν ο Πυθαγόρας εβραιοχριστιανός;
λβ') Τελικά, οι άνθρωπο μετά θάνατον ενώνονται με τα άστρα (Ιουλιανός); Ή κατεβαίνουν στον Άδη (ομηρικοί ήρωες); Ή μετενσαρκώνονται σε βατράχια, φυτά, πέτρες, ορυκτά κ.λ.π.;
λγ') Πόσες αρχαίες Ελληνίδες γνωρίζουν που να κατέληξαν στα νησιά των Μακάρων;
λδ') Πόσες αρχαίες Ελληνίδες ηγέτιδες κρατών γνωρίζουν;
λε') Συμφωνούν με τον Πλούταρχο που έλεγε ότι πρέπει να παντρεύονται οι επιρρεπείς στις ηδονές νέοι; Με τον Πορφύριο που λέει ότι τα αφροδίσια μιαίνουν; Μήπως με τους Επικούρειους που λεν ότι ο Έρως δεν είναι θεόπεμπτος; Ή τέλος πάντων με τον Δημόκριτο που αποδοκίμαζε τις σαρκικές απολαύσεις; Άμα δεν χλευάζουν αυτές τις απόψεις τους, πώς μπορούν και χλευάζουν τις παρόμοιες χριστιανικές;
λζ') Γνωρίζουν πως σε πάμπολλες περιπτώσεις, οι ιερείς της αρχαίας Ελλάδας ήταν κάστες αριστοκρατικών οικογενειών;
λη') Γνωρίζουνε ότι οι ιερείς, μάντεις, ιεροφάντες κ.λπ. ήταν οι πλέον συντηρητικοί αρχαίοι Έλληνες; Γνωρίζουν το ρόλο τους στην πολιτική και στις διώξεις φιλοσόφων;
λθ') Γνωρίζουνε πως η διώρυγα της Κορίνθου δεν έγινε τότε, επειδή μια δράκα ιερέων του «θεού» Ποσειδώνα έλεγαν πως ο «θεός» θα θυμώσει;
μ') Γνωρίζουν τι ρόλο έπαιζε το μαντείο των Δελφών; Θα άφηναν σήμερα στα χέρια μιας χαρτορίχτρας ή ενός τηλεμέντιουμ την διαχείριση των οικονομικών πόρων της Ελλάδας;
μα') Πώς μπορεί ένα σύμβολο των «φυσικών δυνάμεων», ο Απόλλων, να γνωρίζει το μέλλον δίνοντας χρησμούς; Μπορεί να χρησμοδοτεί ο αέρας ή ο Ήλιος ή ένα ποτάμι ή τα αστέρια;
μβ') Αφού οι αρχαίοι ελληνικοί θεοί αντιστοιχούν στους ξένους θεούς, είναι οι ίδιοι θεοί με άλλο όνομα, τότε συνεπάγεται ότι οι ανθρωποθυσίες, που ακόμη και οι ίδιοι οι Νεοπαγανιστές παραδέχονται πως γίνονταν προς τιμή των ξένων θεών, στην πραγματικότητα γίνονται προς τιμή των ελληνικών θεών, ναι ή όχι; Ή δεν αντιστοιχούν οι ξένοι με τους αρχαίους ελληνικούς θεούς; Αν αντιστοιχούν, πάντως, τότε οι «Πατρώοι θεοί» ζητούσαν ανθρώπινο αίμα.
μγ') Πώς γίνεται, ο Ηρακλής να κήρυξε την πρώτη Ολυμπιάδα, το 776 π.Χ. (Διόδωρου Σικελιώτη Βιβλιοθήκης Ιστορικής Βίβλος Τέταρτη 14, 1), αφού ο Ηρακλής πολέμησε στο πλευρό των Ολύμπιων θεών κατά των Γιγάντων χιλιάδες χρόνια πριν; Ποιοι ήταν οι Γίγαντες;
μδ') Τελικά, πώς άρχισε, σύμφωνα με την Ελληνική Θρησκεία, ο κόσμος; 1) Υπήρχε πρώτα ο Ωκεανός, σύμφωνα με τον Όμηρο, ο ποτάμιος Ωκεανός, που ενώθηκε με την Τηθύ; 2) Υπήρχε στην αρχή η Νύχτα και γονιμοποιήθηκε από τον άνεμο;(!) 3) Υπήρχε πρώτα το Χάος, σύμγωνα με τον Ησίοδο; 4) Υπήρχε ο Χρόνος στην αρχή; Γιατί τέτοια τετραγνωμία; Ό,τι να ‘ναι, δηλαδή, δέχεται κάθε «Εθνικός» κι αυτό είναι «Εθνική θρησκεία»;
με') Αφού οι θεοί είναι φυσικές δυνάμεις κι οντότητες, πώς γίνεται η θεά Γη να τσακώνεται με τους Ολύμπιους; Δεν είναι κι αυτή «φυσική δύναμη»:
μστ’) Πόσο καιρό θα τους πάρει ν’ αντιληφθούν, ότι οι γνώμες μεμονωμένων φιλοσόφων δεν συνιστούν θέσεις της αρχαιοελληνικής θρησκείας, αλλά απλώς δικές τους προσωπικές απόψεις περί του θείου; Μέχρι πότε θα καπηλεύονται 800-1000 χρόνια αρχαιοελληνικής θρησκείας, βάσει της ερμηνείας/αυθεντίας του Σαλούστιου και του Πορφύριου, ανθρώπων μη ελληνικής καταγωγής και σαφώς μη θρησκευομένων όπως ο μέσος αρχαίος Έλληνας του 6ου ή του 5ου π.Χ. αι;
μζ’) Τι εθνικότητας ήταν ο αρχαίος όχλος, που δεν μετείχε της «ελληνικής παιδείας», δεν άκουσε τον Πλάτωνα, δεν έμαθε για τον Πυθαγόρα, αλλά έσκαβε στα χωράφια κι έβοσκε πρόβατα στα βουνά της αρχαίας κλασσικής Ελλάδας; Είχε αυτή την μυστηριώδη «ελληνικότητα», υπέρ της οποίας κραυγάζουν οι Νεοεθνικιστές; Ή ήταν «hoi polloi»;
μη') Τι εθνικότητας ήταν αυτοί που δίωξαν, εξόρισαν, φυλάκισαν, χλεύασαν, θανάτωσαν τους αρχαίους φιλοσόφους; Μήπως ήταν κι αυτοί... Ρωμιοί;
μθ') Τι είναι πιο φαιδρό, οι φουστανέλες των Ρωμηών του 1821 ή η λευκή χλαμμύδα των μικροαστών Νεοπαγανιστών, με το κινητό στο χέρι;
ν') Πώς μπορεί οι Δελφοί να θεωρούνται το κέντρο του Ελληνισμού, ο τόπος όπου βρισκόταν ένα μαντείο, το οποίο υποστήριζε τον κατακτητή των Ιώνων Κροίσο, προφήτευε την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Πέρσες, πήρε το μέρος μιας από τις δύο πλευρές στον εμφύλιο Πελοποννησιακό πόλεμο, αντί να κηρύξει την ειρήνη μεταξύ των Ελλήνων και με χρησμούς του απαγόρευσε την τεχνολογική πρόοδο;
να') Πώς γίνεται οι «προκατακλυσμιαίοι Έλληνες» να ταξίδεψαν σε όλη τη Γη, διαδίδοντας την ελληνική, από τους Ίνκας ώς τους Ωκεάνιους, τους Ιάπωνες και τους Κινέζους, αλλά δεν την διέδοσαν στους Νέγρους ούτε επιχείρησαν να.. εκπολιτίσουν την Αφρική; Δεν είναι παράλογο, να φτάνουν με τα πλοία τους ώς την Ιαπωνία και τη Χιλή, αλλά να μην φτάνουν ώς την Ν. ή Δ. ή την εσωτερική Αφρική; Γιατί δεν έχουμε ίχνη ελληνικής παρουσίας στην Ν. Αφρική, για παράδειγμα; Τους έπιασε το «ρατσιστικό» τους ή δεν πήγαν «από πείσμα» στην Αφρική – τη στιγμή που είχαν φτάση στην Ν. Αμερική – δηλαδή στη «γειτονιά» τους, συγκριτικά με την υπόλοιπη Γη, επειδή ήθελαν να πολεμήσουν τον Αφροκεντρισμό;
νβ') Αφού όλοι οι λαοί μιλούσαν ελληνικά ή ήταν ελληνικής καταγωγής˙ αφού όλη η Γη ήταν λίγο-πολύ ένα «ελληνικό χωριό», πώς γίνεται οι υπόλοιποι λαοί να ξέχασαν και τα ελληνικά τους και την καταγωγή τους; Εφόσον δεν υπήρχε κανένας άλλος μη ελληνικός γειτονικός λαός, ώστε να «εκφυλίσει» τους «ελληνικής καταγωγής» Ιάπωνες, Εβραίους, Ίνκας, Ωκεάνιους, τι συνέβη; Ήρθαν οι Δρακονιανοί από το εχθρικό άστρο με τα σκάφη τους;
νγ') Πώς το κατορθώνουν, να σέβονται και να τιμούν, και τους φιλόσοφους και τους διώκτες των φιλοσόφων; Και τον αρχαίο ορθολογισμό και τα μαντεία; Και την επιστήμη και την αστρολογία; Και την άμεση δημοκρατία και το αρχαίο σπαρτιατικό πολίτευμα;
Όταν οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται ότι θέλουν να «σώσουν από το Χριστιανισμό» τους Έλληνες, σημαίνει ότι τους θεωρούν ηλίθιους και ανώριμους, ενώ για τον εαυτό τους πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα˙ δεν χαρακτηρίζουν με αυτά τα λόγια μόνο τους ζηλωτές Χριστιανούς, αλλά όλους τους Έλληνες. Για παράδειγμα, όταν αποκαλούν παιδομάζωμα τον νηπιοβαφτισμό, σημαίνει ότι αποκαλούν τους γονείς, οι οποίοι αποκλειστικά μόνοι τους αποφασίζουν αν θα βαφτίσουν το παιδί τους, ηλίθιους˙ γιατί οι Νεοπαγανιστές υποστηρίζουν ότι δεν είναι στην πραγματικότητα οι γονείς αυτοί που αποφασίζουν, αλλά τους το επιβάλει η Εκκλησία και αυτοί, όντας ηλίθια πρόβατα, το αποδέχονται. Δε εξηγούν οι Νεοπαγανιστές, γιατί στην Αμερική, την Αυστραλία και αλλού, όπου καθένας κάνει ό,τι επιθυμεί, εξακολουθούν να βαφτίζουν μικρά τα παιδιά τους οι Έλληνες. Άλλο παράδειγμα: όταν αποδεικνύεται ότι οι Έλληνες του 1821 αποκαλούσαν προγόνους τους τους Βυζαντινούς, οι Νεοπαγανιστές δεν έχουν άλλη εναλλακτική λύση από το να τους αποκαλέσουν ηλίθιους και παραπλανημένους. Φαντάζεται κανείς τι θράσσος θα είχε ένας Νεοπαγανιστής, να έχει μπροστά του τον Κολοκοτρώνη και να προσπαθεί να τον πείσει, αρχικά ότι είναι «παραπλανημένος», έπειτα ότι είναι «ανιστόρητος» και στο τέλος «ηλίθιος ανθέλληνας προδότης», επειδή λέει ότι «πολεμήσαμε πρώτα υπέρ πίστεως και μετά υπέρ πατρίδος»; Τι θράσσος αλλά και τι γέλιο.
«Και τα παιδιά των καλυτέρων νομίζω, θα τα παίρνουν και θα τα πηγαίνουν στο παιδοκομείο, κοντά σε κάποιες παραμάνες που θα κατοικούν ξεχωριστά σε κάποιο μέρος της πόλης. Ενώ τα παιδιά των χειρότερων, κι αν γεννηθεί κάποιο ανάπηρο από τους άλλους, θα τα καταχωνιάσουν όπως είναι το σωστό, σε μέρος μυστικό και άγνωστο.» Πλάτωνα, Πολιτεία Ε' 460 c
«Τα διδάγματα του Πλάτωνα δεν είναι ξένα προς το Χριστό, αλλά δεν είναι και παντελώς όμοια.(..) Όσα λοιπόν είναι καλά ειπωμένα, είναι δικά μας.» ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ φιλόσοφος και μάρτυρας, 2ος μ.Χ. αι.
Με άλλα λόγια: η αρχαία Ελλάδα έχει πολλά θετικά, αλλά έχει και αρνητικά. Οι σοβαροί άνθρωποι πετάνε τα αρνητικά της και κρατούν μόνο τα θετικά. Δεν αποδέχονται τα πάντα, αλλά μόνο τα καλά. Αντίθετα, οι Νεοπαγανιστές φαίνεται πως πιστεύουν στα σοβαρά, ότι οι αρχαίοι ήταν τέλειοι και δίχως τίποτα το στραβό.
Θα πουν οι Ν/Π, οι ελληνοκεντρικοί, τι πρόβλημα έχετε που εμείς λατρεύουμε το Δία; Γιατί χτυπάτε την αρχαία Ελλάδα;
Αλλά αυτή η ερώτηση είναι ερώτηση του «καλού μπάτσου» που θέλει να διαχωριστεί από τον «κακό μπάτσο». Αυτοί οι συγκεκριμένοι Ν/Π αντιστρέφουν τα πράγματα, κάνοντας τέτοιες ερωτήσεις. Δεν μας ενδιαφέρει ούτε μας αφορά «απλώς» ότι κάποιοι θέλουν να λατρέψουν το Δία. Πρόβλημά τους και δικαίωμά τους. Ας φοράνε όσες χλαμμύδες θέλουν κι ας θυσιάζουν όσα κατσικάκια θέλουν στους βωμούς τους. Κι αν θέλουν να επαναφέρουν μια θρησκεία μόνο και μόνο διότι αυτή ήταν ελληνική, δηλαδή μόνο λόγω εθνικισμού, ας γίνουν εθνικιστές κι ας λατρέψουν το Δωδεκάθεο. Δικαίωμά τους. Ο λόγος που οδήγησε στη συλλογή όλων αυτών των επιχειρημάτων ήταν η ακατάσχετη και αηδιαστική λάσπη που καθημερινώς οι Παγανιστές εκτοξεύουν κατά των Ορθοδόξων Χριστιανών. Οι «αρχαιολάτρες» Νεοπαγανιστές περισσότερο ασχολούνται με το βρίσιμο του Χριστού παρά με τον Δία τους. Επιδείχτηκε ανοχή σ' αυτό το πράγμα αυτό εδώ και πολλά χρόνια, με την ελπίδα ότι θα «ενηλικιωθεί» πνευματικά το κίνημα των Νεοπαγανιστών και θα πάψει να χρησιμοποιεί τα ψέμματα και τις βρισιές ως μέθοδο προσυλητισμού. Αντιθέτως όμως, οι Νεοπαγανιστές αυτή την ανοχή την εξέλαβαν ως αδυναμία απάντησης κι έγιναν ακόμη θρασσύτεροι.
Οι Νεοειδωλολάτρες έκρυβαν με επιμέλεια κάθε μελανό σημείο της αρχαιότητας και επαινούσαν την Τελεια Κοινωνία των αρχαίων Ελλήνων, κρύβοντας παράλληλα κάθε καλό της Χριστιανικής εποχής και τονίζοντας μόνο τα άσχημά της. Αυτό μας υποχρέωσε να πούμε την αλήθεια για την αρχαιότητα και το Χριστιανισμό, έστω κι αν η αποκάλυψη της αλήθειας έχει ως αποτέλεσμα να μην γίνεται πλέον πιστευτή η αντίληψη για μια «τέλεια αρχαία κοινωνία». Ας μην βρίζανε, ας μην ψευδολογούσαν, ας μην αφόδευαν κατά του Χριστού ξερνώντας ψέμματα. Αφού τώρα εκτίθενται τα ψέμματά τους, αφού η αρχαία παγανιστική φρίκη αποκαλύπτεται, τώρα παραπονιούνται κι από πάνω˙ τώρα ισχυρίζονται ότι «βρίζουμε την Ελλάδα». Ας πρόσεχαν.
Πέραν τούτων, κανείς δεν έχει τίποτα εναντίον των αρχαίων Ελλήνων προγόνων μας. Ό,τι καλό είπαν κι έκαναν, το τιμάμε όλοι. Κατανοούμε τις αδυναμίες τους και τις αιτίες των εσφαλμένων απόψεών τους, αλλά δεν παύουμε να τους θαυμάζουμε: αυτοί ήταν που έκαναν την αρχή. Επειδή ο Ηράκλειτος είπε ότι ο ήλιος έχει το μέγεθος ενός ποδιού, δε σημαίνει πως αγνοούμε ότι ήταν ένας από τους πρώτους φιλόσοφους, που επιπλέον αμφισβήτησε τη μυθολογία. Τη στιγμή που ο Εμπεδοκλής, ο Ξενοφάνης, ο Αριστοτέλης κ.ά. είχαν φτάσει στην αντίληψη ότι υπάρχει ένας θεός – αυτό κανείς άλλος λαός στον κόσμο δε το σκέφτηκε από μόνος του (Οι Εβραίοι δέχτηκαν την Αποκάλυψη και γι’ αυτό ήταν μονοθεϊστές˙ από μόνοι τους θα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τους άλλους λαούς της Μ.Ανατολής. Δεν ήταν δική τους ιδέα ο μονοθεϊσμός. Τους προφήτες τους κυνηγούσαν), μπορούμε να μην τους θαυμάζουμε; Αυτό ήταν το ανώτερο που μπορούσε να σκεφτεί η ανθρώπινη διάνοια εκείνη την εποχή. Επειδή οι Ορθόδοξοι Έλληνες έχουν διαφορετική αντίληψη από τους Ν/Π περί του τί καλό είπαν κι έκαναν οι αρχαίοι Έλληνες, δε σημαίνει ότι είναι και «προδότες» ή «εβραιόψυχοι», όπως τους αποκαλούν οι Παγανιστές. Αν θέλουν οι Νεοπαγανιστές να λατρέψουν τους «θεούς» τους, ας το κάνουν.
Ανθελληνισμός δεν είναι να κρίνεις τα καλά και τα άσχημα των προγόνων σου. Οι μόνοι ανθέλληνες και εχθροί της επιστημονικής έρευνας είναι οι Νεοπαγανιστές: βάζουν την αρχαιότητα στο θεοκρατικό, προκρούστειο κρεβάτι τους και ό,τι δεν ταιριάζει με τις ιδέες τους, το κόβουν. Όπως οι αρχαίοι λάτρεις του Δία και της Άρτεμης εξόριζαν τους φιλοσόφους, καταδίωκαν τους αστρονόμους, έκαιγαν τα συγγράμματά τους, έτσι και οι Νεοπαγανιστές, υπό το πρόσχημα του πατριωτισμού θέλουν να αποκρύπτουν την αλήθεια για την αρχαία θρησκεία.
Εφόσον δεν έχουν κοινά σημεία με την πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας αυτής, την οποία είτε αποκαλούν «ανθέλληνες» και «προδότες» είτε «παραπλανημένους», με άλλα λόγια είτε «κακούς» είτε «ηλίθιους», τουλάχιστον ας τους θεωρούν συμπολίτες τους που όλοι μαζί επιθυμούν την καλλιτέρευση του επιπέδου ζωής. Αν όμως συνεχίσουν, όντας μειοψηφία, να συκοφαντούν τους πολλούς και να τους βρίζουν, οι προσπάθειές τους θα έχουν τα ίδια αποτελέσματα με τις προσπάθειες άλλων που προσπάθησαν στους 20 αυτούς αιώνες, να καταστρέψουν το Χριστιανισμό.