by Iwn Ioustinos » Thu Dec 08, 2011 12:38 am
Προς Ρωμηό και Πρωτοστράτορα:
Ή είστε τελείως αφελείς, ή βαλτοί. Σε κάθε περίπτωση, όμως, είστε ανιστόρητοι. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, ο Θεός μας προίκισε, πρωτίστως, με τη Λογική. Όχι, όμως, με τη παραληρηματική παράνοια.
Πετάξατε μία ατάκα περί ενός ελληνικού Έθνους κράματος σλάβων, αλβανών κ.ο.κ. Σας απήντησα τεκμηριωμένα και το ρίξατε σε ευχολόγια και ανούσια φληναφήματα. Σαν Ιστορικός, λοιπόν, δεν μπορώ παρά να σας χαρακτηρίσω, το λιγότερο, άσχετους.
Για τελευταία φορά, λοιπόν:
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία ήταν πολυεθνική αλλά ΜΟΝΟΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ, ήτοι: Μία θρησκεία, δηλαδή την Ελληνορθοδοξία. Μία Διοίκηση, δηλαδή το ρωμαϊκό πρότυπο διακυβερνήσεως. Μία Παιδεία, δηλαδή την Ελληνική, αναβαπτισμένη με τις διδασκαλίες των Πατέρων. Σε αυτό το μεγάλο κράτος, κυρίαρχο συστατικό στοιχείο ήταν οι Έλληνες και οι εξελληνισμένοι πληθυσμοί. Αυτό, φυσικά, δεν απέκλειε την ανάληψη του αυτοκρατορικού θρόνου και από Αρμένιους, Ισαύρους, Καππαδόκες, Λύκιους και άλλους λαούς, οι οποίοι, πραγματικώς Αναβαπτισμένοι και εκείνοι, εργαζόντουσαν για το καλό της αυτοκρατορίας και τη μετάδοση του ορθοδόξου χριστιανισμού. Όλοι αυτοί συναποτελούν το Ρωμαϊκό Έθνος. Με το πέρασμα των αιώνων, και τη συρρίκνωση της αυτοκρατορίας σε εδάφη που πλειοψηφούσε το ελληνικό και ελληνόφωνο στοιχείο, άρχισε να επικρατεί ο χαρακτηρισμός Ρωμιός για τους Έλληνες. Παράλληλα, από τα τέλη του 10ου αιώνος, άρχισε να αποενοχοποιείται ο Έλλην από τη θρησκευτική του σημασία, ενώ από τον 12ο, και, κυρίως τον 13ο αιώνα αποτελεί βίωμα (όρα αυτοκρατορία της Νικαίας με τον Θεόδωρο Λάσκαρη και Ιωάννη Βατάτζη που διεκήρυτταν την ελληνικότητά των).
Τώρα, ήδη, από τον 4ο αιώνα, την αυτοκρατορία την επιβουλεύονταν οι Αρειανιστές Γότθοι (Γερμανοί). Μετά από πολλούς αγώνες, οι βυζαντινοί κατόρθωσαν να τους διώξουν. Να υπενθυμίσω τον αγώνα του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Πατριάρχου τότε της Κωνσταντινουπόλεως, το 400 μ.Χ εναντίον των βαρβάρων. Μήπως ήταν Εθνικιστής ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος;
Από τον 7ο, και, κυρίως από τον 8ο αιώνα εμφανίζονται απειλητικοί οι Βούλγαροι. Εκείνοι, καίτοι τον 9ο αιώνα εκχριστιανίστησθαν, θέλησαν, πάραυτα, να καταλάβουν το βυζαντινό θρόνο και να μετατρέψουν τη Ρωμανία σε Βουλγαρία. Δεν νομίζω να ήσαν ολιγότερο Ρωμιοί ο Ρωμανός Λεκαπηνός, ο Ιωάννης Τσιμισκής και ο Βασίλειος ο Β', ο επονομαζόμενος και Βουλγαροκτόνος από τους Συμεών και Σαμουήλ. Ουδείς είχε βλέψεις να εξοντώσει τους Βουλγάρους, τουναντίον τους είχε παραχωρηθεί σχετική εκκλησιαστική αυτονομία και την περιοχή εντεύθεν του Αίμου για να κατοικούν. Εκείνοι παρέβησαν τις συνθήκες και επιτίθονταν συνέχεια. Ούτε οι νουθεσίες του Πατριάρχου Φωτίου κατά τον 9ο αιώνα (Τι έστιν έργο άρχοντος ή "Ο ΗΓΕΜΩΝ") προς τον Μιχαήλ, ούτε οι επιστολές του Νικολάου του Μυστικού στον Συμεών, κατάφεραν να τους συνετίσουν και να οδηγήσουν στην πραγματική αποδοχή του χριστιανισμού και όχι στην εικονική.
Τα πράγματα είναι απλά. Δεν επιβιώνει μία αυτοκρατορία επί χίλια έτη μόνον με ευχολόγια και "θα έπρεπε".
Όσο για τους όρους Ρωμιός, Γραικός και Έλλην έχουν εξηγηθεί. Το πρώτο εξηγήθηκε (αν κάποιος επιθυμεί περαιτέρω ανάλυση να το αναλύσω), το δεύτερο ήταν για να ξεχωρίζουν οι ελληνικής καταγωγής από τα άλλα έθνη της αυτοκρατορίας, ενώ το τρίτο είχε θρησκευτική σημασία και μόνον κατά τους τελευταίους αιώνες αποσυνδέεται από εκείνην και αποκτά την παλαιά εθνική του υπόσταση.
Υ.Γ Στην ενότητα περί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας θα συνεχίσω με περαιτέρω αναλύσεις.