Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Νά ξέρω νά χαμογελώ: τί δύναμη!

Από τό βιβλίο τού π.Ευσεβίου Βίττη, "ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ".


Τί είναι τό χαμόγελο; Ένα τίποτα. Μά τόσο πολύτιμο!

Ένα όμορφο μέσο νά κάνει κανένας φίλους. Όχι χαμόγελο ειρωνικό ή σκωπτικό.


Αλλά χαμόγελο πλατύ, καθαρό, ζεστό, αυθόρμητο, γνήσιο, πηγαίο, ακτΙνοβόλο΄

χαμόγελο πού είναι τό άνθος τού προσώπου.


Νά ξέρω νά χαμογελώ: τί δύναμη!

Δύναμη ειρήνευσης, δύναμη γλυκύτητας, δύναμη ηρεμίας, δύναμη ακτινοβολίας,

σέ ένα μουντό περιβάλλον κατσουφιάς καί βλοσυρότητας.


Τό χαμόγελο είναι αγάπη, πιό σωστά τό απαύγασμα, ή λάμψη τής αγάπης.

Χαμογέλα στόν φτωχό, πού τού δίνεις δυό δεκάρες. Δέν τόν κάνεις νά νιώθει μειωμένος.


Χαμογέλα σ αυτόν, πού σού ζητάει συγγνώμη ταπεινωμένος.

Τόν ανορθώνεις.


Χαμογέλα σ΄αυτόν, πού σού φάνηκε ενοχλητικός.

Τόν διορθώνεις.


Άχ, γιατί νά μή χρησιμοποιούμε τό απλό αυτό μέσον, πού είναι καί τόσο βαθύ;

Τό χαμόγελο είναι καθρέφτισμα χαράς. Η αίτία της, αλλά καί τό αποτέλεσμά της.


Τί χρυσός κύκλος!

Όπου βασιλευει ή χαρά, εννοώ τήν πραγματική χαρά, τήν μέ βάθος καί αγνότητα ψυχής,

εκεί ανθοβολούν ή φιλία καί ή αγάπη.


Χαμογέλα! Αυτό θά πεί: απόκτησε τούς καρπούς τού Πνεύματος.

Όποιος έχει αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότητα, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα καί εγκράτεια (Γαλ.έ 22),

δηλαδή τό εννεάχρωμο τόξο όχι τής Ίριδος, αλλά τού Πνεύματος, τά προβάλλει ώς χαμόγελο. Καί αυτό τά λέει όλα.


Συνοδοιπόρε τής ζωής!

Άς γίνουμε φορείς χαμογέλου καί μειδιάματος. Ακριβώς όπως αναφέρεται πιό πάνω.

Σπέρνουμε έτσι τή χαρά γύρω μας. Τό θεωρείς μικρό;


proskynitis

[XAPA]

«Γέρο-Πανάρετε, ακολούθησε με..»!

Διηγείται ο π. Βασίλειος των Ιωασαφαίων.


Στην Μονή Παντοκράτορας υπήρχε ένας απλούστατος γέροντας, αγράμματος αλλά πολύ καλόκαρδος, ο π. Πανάρετος,

τον προλάβαμε και μείς.

Αυτός έκανε τον ταχυδρόμο του Μοναστηρίου.


Του είχε αναθέσει το Μοναστήρι να έρχεται εδώ στις Καρυές να παίρνει το ταχυδρομείο και να το πηγαίνει στο Μοναστήρι.

Μάλιστα, για να τον πειράξουνε λίγο, για να γελάν οι πατέρες εκεί πέρα -ο π. Ευθύμιος και άλλοι προϊστάμενοι-,

του αγοράσανε μια ντουντούκα, όπως είχανε οι παλιοί ταχυδρόμοι. «Ντούουου!», φυσούσε και σφύριζε.


Του είπαν:«Όταν θα έρχεσαι πάνω στον Σταυρό, απ’ οπού φαίνεται το μοναστήρι, θα σφυρίζεις, να ακούμε ότι έρχεσαι».

Αυτός όμως είχε τέτοια παιδική ψυχή, πού έκανε τόσο μεγάλη χαρά, σαν να του είχαν δώσει το πιο πολύτιμο πράγμα,

επειδή είχε πολλή απλότητα· σαν παιδί ήτανε.


Μια μέρα του λέει ένας αδελφός της Μονής, ο γέρο-Παρθένιος απ’ την Πάρο:

«Σε παρακαλώ, πάτερ Πανάρετε, τώρα πού ανεβαίνεις στις Καρυές, επειδή έχω γρίπη, πάρε μου λίγα πορτοκάλια

από τον Ταλέα να φάω, γιατί με ταλαιπωρεί τώρα λίγες μέρες η ίωση αυτή· για να δυναμώσει ο οργανισμός μου.


Έφθασε στις Καρυές. Όμως, σαν άνθρωπος και αυτός, ξέχασε να πάρει τα πορτοκάλια.

Πήρε το ταχυδρομείο και επέστρεψε. Όταν όμως πλησίασε στο Μοναστήρι, το θυμήθηκε,

αφού όμως είχε σφυρίξει όταν έφτασε στο ύψωμα απ’ οπού φαίνεται το Μοναστήρι.


«Έρχεται ο ταχυδρόμος», είπαν οι πατέρες, αλλά αν και περνούσε η ώρα δεν φαινόταν.

Μόλις θυμήθηκε τα πορτοκάλια, γύρισε πίσω στις Καρυές, - η απόσταση είναι μιάμιση ώρα ανηφόρα -

ο καημένος τόση αγάπη είχε, πού αναλογίσθηκε: «Πώς θα πάω να παρουσιαστώ στον γέροντα χωρίς τα πορτοκάλια».


Γυρνάει πίσω, παρ’ ότι ήταν χειμωνιάτικη ημέρα και είχε αρχίσει να βραδιάζει.

Παίρνει τα πορτοκάλια και επιστρέφει.


Όμως νύχτωσε στον δρόμο και τον έπιασε και μία χιονοθύελλα ξαφνικά.

Αναγκάσθηκε να καθίσει κάτω από ένα δένδρο.


«Παναγία μου», άρχισε να παρακαλεί, «σώσε με να μην παγώσω».

Τότε εμφανίζεται ξαφνικά μια μαυροφόρα κυρία με ένα φαναράκι και του λέει:

«Γέρο-Πανάρετε, ακολούθησε με..»!


Την ακολουθεί ο γέρο-Πανάρετος, και χωρίς να καταλάβει το πώς, βρέθηκε μέσα στον περίβολο του Μοναστηρίου.

Μόλις τον είδανε, τρόμαξαν οι πατέρες.

«Πώς; Ποιος;»..

«Αυτό και αυτό», τους λέει, «μία κυρία μ’ έφερε»!


Μάλιστα παρήγγειλε σ’ έναν αγιογράφο μία εικόνα της Παναγίας.

Σ’ αυτήν εικονίζεται η Παναγία να οδηγεί τον γέρο-Πανάρετο στο Μοναστήρι.


Και εγώ την είδα την εικόνα αυτή, και μου διηγήθηκαν μετά οι πατέρες το θαύμα αυτό.

Αυτά επί των ημερών μας τώρα, όχι εκείνον τον καιρό..



Περιοδικό: «Ο Όσιος Γρηγόριος», Έκδ. Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους, τ. 32 (2007).


proskynitis

[XAPA]

Νὰ ἀφήνουμε καὶ τὰ παιδιά καὶ τὴν ἀτεκνία μας στον Θεό

π. Ἀνανία Κουστένη


Μερικοὶ ἄνθρωποι, συνάνθρωποί μας, ζευγάρια, παραπονοῦνται.

«Δὲν ἔχω», λέει, «παιδιά.

Κι ἄλλοι ἔχουν μὲ τόση ευκολία.

Κι ἄλλοι τὰ πετάνε».

Κι ἄλλα...


Ἀλήθεια εἶναι αὐτά.

Ἀλλὰ νὰ ξέρομε καὶ κάτι ἄλλο·

καὶ νὰ ἔχεις παιδιὰ καὶ νὰ μὴν ἔχεις παιδιά, εἶναι σταυρός!

Εἶναι σταυρός! Εἶναι σταυρός! Παίρνεις μια ἀθώα ψυχή, στὴν ἐμπιστεύεται ὁ Θεός, καὶ καλεῖσαι νὰ τὴ μεγαλώσεις.


Κι ὄχι μόνο τὸ σῶμα του.

Τὸ σῶμα εἶναι εὔκολο. Βάνεις λίγο γάλα, τοῦ βάνεις λίγο αὐτό…

Τὴν ψυχή του. Να διαμορφώσεις τὸν ἀθῶο παιδικὸ κόσμο. Νὰ τὸν ἀσκήσεις τὸν παῖδα.


Γι’ αὐτὸ λέει παιδεύων παιδεύσατε τὰ παιδία.

Παιδεύω τί σημαίνει; Ἀσκῶ τὸν παῖδα. Καὶ ἐκπαιδεύω; Χά! Τί ωραία εἶναι ἡ γλῶσσα μας!

Ἐκπαιδεύω, βγάζω ἀπὸ τὸν παῖδα τὸν παῖδα, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ αὐτὴ ἡ παλιλλογία.

Δηλαδή ὡριμάζω τὸ παιδὶ καὶ τὸ κάνω κατάλληλο γιὰ τὴ ζωή, τὴν κοινωνία, τὴν ἐκκλησία καὶ προπαντός,

ὅπως λέει ὁ πατρο-Κοσμᾶς, γιὰ τὸν Παράδεισο.


Εἶναι λίγο αὐτό; Μέγα ἔργο!

Μεγίστη εὐθύνη! Μέγιστος κόπος!


Οἱ γονεῖς μόνο ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ πληρωθοῦν. Οἱ γονεῖς μόνο ἀπὸ τὸν Θεὸ θὰ πληρωθοῦν!

Τὰ παιδιὰ ὅ,τι κι ἂν κάνουν δὲν τοὺς πληρώνουν οὔτε τοὺς τόκους ἀπὸ τὸ κεφάλαιο που ξόδεψαν νὰ τὰ μεγαλώσουν

κι ὅπως λέμε στὰ λαϊκά, νὰ τὰ ἀναστήσουν καὶ νὰ τὰ ἀναδείξουν.


Τώρα, ἂν σὲ κάποιον δὲ δώσει ὁ Θεός, δὲ σημαίνει ὅτι εἶναι ἀνάξιος. Τίποτα δὲ σημαίνει.

Δὲ θέλει γιὰ τοὺς δικούς Του λόγους.


Κι ὅπως ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὅποιος δεν ἔχει δικά του παιδιά,

ἂς φροντίζει τὰ παιδιὰ τῶν χωρισμένων γονιῶν καὶ τὰ ἀναξιοπαθοῦντα.


Κι ἂν ἔχομε παιδιὰ κι ἂν δὲν ἔχουμε, πρόβλημα εἶναι.

Καὶ στὶς δύο περιπτώσεις τί κάνομε;

Ἀφηνόμαστε στὸν Θεό.


Ἀφήνουμε καὶ τὰ παιδιά μας, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀτεκνία μας μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό μας.

Καὶ τοῦ λέμε: «Ἂς γίνει το θέλημά Σου».


Ἔτσι ἔκαμαν καὶ οἱ Προπάτορες.

Παρότι πονοῦσαν, παρότι παραπονιόντουσαν, παρότι δυσκολευόντουσαν, τελικὰ αὐτὸ ἔκαμαν.

Ἐρχόντουσαν σὲ ἀγωνία καὶ τελικὰ τὴν ἀγωνία τὴ μετέτρεπαν σὲ προσευχή.



π. Ἀνανία Κουστένη, «Ἀπὸ τὴ ζωή μου. Διδαχές». Εκδόσεις: Κυπρής


iconandlight

[XAPA]

Κάποτε ένας φτωχός άνθρωπος ρώτησε τον γέροντα. Γιατί είμαι τόσο φτωχός;


Κάποτε ένας φτωχός άνθρωπος ρώτησε τον γέροντα. Γιατί είμαι τόσο φτωχός;

Ό σοφός γέροντας του απάντησε: Γιατί δεν έχεις μάθει να δίνεις..

Αφού δεν έχω τίποτα να δώσω..


Ό γέροντας απάντησε: Και όμως έχεις κάτι να δώσεις:

Το πρόσωπο, μπορείς να δώσεις στους άλλους ένα χαμόγελο.

Το στόμα, μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις τους άλλους.

Την καρδιά, μπορείς να »ανοίξεις» τήν καρδιά σου να σταθείς στους άλλους.

Τα μάτια, μπορείς να κοιτάξεις με τα μάτια της αγάπης της καλοσύνης.

Το σώμα, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις για να βοηθήσεις ανήμπορους και άλλους.


Επομένως, στην πραγματικότητα δεν είσαι φτωχός!!!

Ή »φτώχεια» της καρδιάς, μόνο αυτή είναι η πραγματική φτώχεια!!!


simeiakairwn

[XAPA]

Ο ΓΕΡΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ – ΤΡΟΜΕΡΗ ΔΙΗΓΗΣΗ!


Ένας γέρος με άθλια ρούχα ερχόταν τακτικά σε μια εκκλησία.

Ο κόσμος, προφανώς, ντυμένος όμορφα για την εκκλησία, πηγαινε με τα κυριακάτικα ρούχα του.


Ο γέρος, από την άλλη, δεν φαινόταν να τον ενδιαφέρει.

Το βρώμικο, σκονισμένο παλτό, το λεκιασμένο παντελόνι…


Έτσι οι άνθρωποι άρχισαν να ενοχλούνται από αυτό το πράγμα και να του λένε ότι δεν τόν αντέχουν.

Ο Πάτερ υποσχέθηκε να φροντίσει το πρόβλημα, έτσι πήρε τον γέρο στην άκρη και είπε:


«Ξέρετε πώς πρέπει να έρχονται ντυμένοι άνθρωποι στην εκκλησία μας;»

«Δεν ξέρω πατέρα».


«Λοιπόν, απόψε, όταν κάνετε την προσευχή σας,

ρωτήστε τον Θεό, πώς πρέπει να είναι ντυμένοι οι άνθρωποι που μπαίνουν σε αυτή την εκκλησία»

“καλώς πατέρα απάντησε”


Την επόμενη μέρα, ο γέρος εμφανίζεται στην εκκλησία με τα ίδια ρούχα.

«Ρώτησες τον Θεό πώς να ντυθείς;»


«Τον ρώτησα, πατέρα».

«Και τι είπε ο Θεός;»

“Είπε ότι δεν είχε ιδέα. Δεν έχει πάει ποτέ σε αυτήν την εκκλησία.”



πηγή: romioitispolis.gr

[XAPA]

Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΕ ΤΑ 12 ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ

ΚΑΙ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΥΡΕΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗ ΡΟΔΟ!


Άγιος Φανούριος ο Νεοφανής, ο Μεγαλομάρτυρας – Εορτάζει στις 27 Αυγούστου



Ο Άγιος Φανούριος είναι αναμφίβολα μια άγια, σημαντική νεανική μορφή, που ξεχωρίζει με τον δικό του τρόπο

ανάμεσα στους άλλους Αγίους της χριστιανοσύνης.


Στο παρελθόν, όταν οι Αγαρηνοί εξουσίαζαν τη Ρόδο και αποφάσισαν να ξαναχτίσουν τα τείχη της πόλης,

που βάρβαρα κατέστρεψαν και κατεδάφισαν στον πόλεμο λίγα χρόνια πριν.


Άρχισαν λοιπόν να στέλλουν εργάτες έξω απ’ το νότιο μέρος του φρουρίου και να μαζεύουν πέτρες

απ’ τα μισογκρεμισμένα σπίτια των κατοίκων, για να ξαναφτιάξουν τα νέα και ισχυρά τείχη της πόλης τους.


Ξαφνικά μέσα στα χαλάσματα βρήκαν μια ωραιότατη, αλλά μισοχαλασμένη στη μια πλευρά εκκλησία

κι εκεί μέσα βρήκαν ένα σωρό εικόνες, που απ’ την πολυκαιρία δεν ξεχώριζαν τις μορφές των Αγίων

καθώς και τα γράμματα, που είχανε επάνω τους.


Μια μόνο καταπληκτική εικόνα ξεχώριζε απ’ όλες, που ο χρόνος δεν την άγγιξε και παρίστανε ένα νέο ντυμένο σαν στρατιώτης.

Ο Μητροπολίτης της Ρόδου Νείλος έτρεξε αμέσως επί τόπου και

διάβασε καθαρά το όνομα του Αγίου, που λεγόταν Φανούριος.


Συγκινημένος ο Σεβασμιώτατος, για τη φανέρωση του Αγίου, παρατήρησε, πως ήταν ντυμένος σαν Ρωμαίος στρατιωτικός,

κρατώντας στο αριστερό χέρι του ένα σταυρό και στο δεξιό μια αναμμένη λαμπάδα.


Ο αγιογράφος ακόμα ολόγυρα της εικόνας ζωγράφισε σε δώδεκα παραστάσεις τα μαρτύρια, που υπόφερε ο Άγιος

και, που εξιστορούν ολοφάνερα την όλη ζωή του.


Οι παραστάσεις αυτές είναι οι ακόλουθες:


Α΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται όρθιος μπροστά στο Ρωμαίο ανακριτή του, και φαίνεται

ν’ απολογείται με θάρρος και να υπερασπίζει την χριστιανική πίστη του.


Β΄. Οι στρατιώτες εδώ, επεμβαίνουν και χτυπούν με πέτρες στο κεφάλι

και στο στόμα τον Φανούριο, για ν’ αναγκασθεί να υποκύψει και ν’ αρνηθεί τον Κύριο.


Γ΄. Οι στρατιώτες έχουν εξαγριωθεί πια απ’ την επιμονή του Φανουρίου, γι’ αυτό τον έριξαν κάτω

και τον χτυπούν τώρα άγρια με ξύλα και ρόπαλα, για να κάμψουν το ακμαίο ηθικό του.


Δ΄. Ο Φανούριος είναι στη φυλακή, κι εκεί βασανίζεται με αποτρόπαιο τρόπο.

Φαίνεται εντελώς γυμνός κι οι στρατιώτες ολόγυρα του, ξεσχίζουν τις σάρκες του με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία.

Ο Άγιος υπομένει αγόγγυστα το τρομερό μαρτύριό του.


Ε΄. Ο Φανούριος βρίσκεται και πάλι στη φυλακή και προσεύχεται στον θεό,

για να τον ενισχύσει, ν’ αντέξει μέχρι τέλους τα βασανιστήρια.


ΣΤ΄. Ο Άγιος παρουσιάζεται και πάλιν μπροστά στον Ρωμαίο ανακριτή για ν’ απολογηθεί

για τη στάση του.

Απ’ την ατάραχη έκφραση του προσώπου του φαίνεται, πως ούτε τα βασανιστήρια που υπόφερε, ούτε οι μελλοντικές απειλές

του τυράννου, του εκλόνισαν την πίστη, και έτσι απτόητος περιμένει ακόμη χειρότερα μαρτύρια.


Ζ΄. Οι δήμιοι του Φανουρίου με μανία και σκληρότητα, καίουν με αναμμένες λαμπάδες

το ολόγυμνο σώμα του, που φαίνεται έτσι η ανυπέρβλητη θυσία του για τον Εσταυρωμένο.

Ο Άγιος νικά και πάλιν με την αδάμαστη θέληση και καρτερία του στον Κύριο.


Η΄. Εδώ οι άγριοι βασανιστές του, χρησιμοποιούν και μηχανικά μέσα, για να φθάσουν

στο κορύφωμα του μαρτυρίου του.

Έχουν δέσει τον Άγιο πάνω σ’ ένα μάγκανο κι αυτό σαν περιστρέφεται, του συντρίβει τα κόκκαλα.

Υποφέρει εκείνος αγόγγυστα, αλλά στο ωραίο πρόσωπό του είναι ζωγραφισμένη ανέκφραστη αγαλλίαση,

γιατί υποφέρει για χάρη του Κυρίου.


Θ΄. Ο Φανούριος ρίπτεται σ’ ένα λάκκο, για να γίνει βορά άγριων θηρίων κι οι δήμιοί του

από πάνω, παρακολουθούν να δούνε το τέλος του.

Τα θηρία όμως έχουν κυριολεκτικά εξημερωθεί απ’ τη χάρη του Θεού, γι’ αυτό τον περιτριγυρίζουν ήσυχα σαν αρνάκια,

και απολαμβάνουν θαυμάσια τη συντροφιά του.


Ι΄. Οι δήμιοί του δεν ικανοποιούνται απ’ το προηγούμενο αποτέλεσμα,

κι έτσι τον βγάζουν απ’ τον λάκκο και τον καταπλακώνουν μ’ ένα μεγάλο λίθο, βέβαιοι πια πως θα τον αποτελειώσουν.

Τίποτε όμως δεν πετυχαίνουνε κι αυτή τη φορά.


ΙΑ΄. Η σκηνή παρουσιάζει τον Άγιο μπροστά σε βωμό, όπου οι δήμιοί του, τον προτρέπουν να θυσιάσει,

βάζοντας στις παλάμες του αναμμένα κάρβουνα.

Ο Φανούριος βγαίνει και απ’ αυτή τη δοκιμασία νικητής και αυτό διακρίνεται από ένα διάβολο, που έχει τη μορφή δράκου,

που πετά στον αέρα και κλαίει για την αποτυχία του.


ΙΒ΄. Η τελευταία σκηνή είναι το τέλος του μαρτυρίου του, με τον Φανούριο ριγμένο σ’ ένα μεγάλο καμίνι,

να στέκεται όρθιος πάνω σ’ ένα σκαμνί και να τον περιζώνουν φλόγες και καπνοί.

Ο Άγιος φαίνεται να προσεύχεται αδιάκοπα στον Θεό, χωρίς να εκφράζει κανένα παράπονο ή γογγυσμό,

κι έτσι άκαμπτος κι ανυποχώρητος πέταξε στα ουράνια,

γεμάτος ικανοποίηση, για όσα βάσανα υπόφερε για χάρη του Κυρίου.



ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΙΔΡΥΜΑ «Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»


orthodoxhporeiakaizwh

[XAPA]

Νὰ γίνουμε καὶ μεῖς φ(Φ)ανούριοι!


Τὴν μνήμη ἑνὸς πολὺ ἀγαπητοῦ Ἁγίου, τοῦ Ἁγίου Φανουρίου,

τιμάει ἡ Ἐκκλησία μας στὶς 27 Αὐγούστου.


Εἶναι, πράγματι, ἔνδειξη μεγάλης τιμῆς πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου τὸ γεγονὸς ὅτι,

ἐνῷ δὲν γνωρίζουμε πολλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὴν δράση του,

ἐν τούτοις περιβάλλουμε μὲ πολὺ μεγάλη ἀγάπη τὴν μνήμη του.


Αὐτὸ δηλώνει ἀσφαλῶς ὅτι οἱ πιστοί, ποὺ τιμᾶμε «φαιδρῶς τὴν ἐπίγειον πανήγυριν» τοῦ Ἁγίου,

ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Ἅγιος Φανούριος βρῆκε τήν «οὐράνιον δόξαν» «κόποις καὶ ἄθλοις».


Ἔτσι, προσφεύγουμε στὴν μνήμη του, γιὰ νὰ ἀντλήσουμε καὶ μεῖς δύναμη ἀπὸ τὴν δύναμή του

καὶ νὰ βροῦμε κοντά του καταφύγιο καὶ παρηγοριὰ γιὰ τοὺς δικούς μας κόπους καὶ ἀγῶνες.


Ἐξ ἄλλου, γιὰ τὸν ἴδιο λόγο τιμᾶμε καὶ ὅλους μας τοὺς Ἁγίους, ἐπειδὴ αὐτοί, καὶ μάλιστα ἡ Παναγία μητέρα μας,

εἶναι ἡ ἐλπὶς τῶν ἀπηλπισμένων καὶ ἡ δύναμις τῶν ἀβοηθήτων.


Μὲ αὐτὴν τὴν λογική, δὲν ἔχει πλέον μεγάλη σημασία νὰ γνωρίζουμε ἰδιαίτερες λεπτομέρειες ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ κάθε Ἁγίου.

Ἐπειδὴ ὅμως ἡ γνώση κάποιων στοιχείων θὰ μᾶς βοηθήσῃ νὰ βιώσουμε καλύτερα τὴν μνήμη τους,

ὥστε νὰ ὠφεληθοῦμε περισσότερο οἱ ἴδιοι, γι’ αὐτὸ θὰ ἀναφέρουμε ὁρισμένες πληροφορίες γιὰ τὸν Ἅγιο Φανούριο.


Σύμφωνα μὲ αὐτές, ἡ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου ἀνακαλύφθηκε στὴν Ρόδο τὸν 14ο αἰ.,

ὅταν Μητροπολίτης ἦταν ὁ Νεῖλος Β’ Διασσωριανός (1355-1369),


ὁ ὁποῖος μᾶλλον συνέταξε καὶ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου καὶ ὥρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη του

κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἀνευρέσεως τῆς εἰκόνας του, στὶς 27 Αὐγούστου.


Τὸ μαρτύριό του παρουσιάζει ὁμοιότητες μὲ ἀνάλογες περιγραφὲς ἀπὸ τὸ μαρτύριο τοῦ ἐπίσης

στρατιωτικοῦ ἁγίου Γεωργίου.


Αὐτὸ ποὺ ξεχωρίζει τὸν ἅγιο Φανούριο ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο καὶ ἀπὸ τοὺς ὑπολοίπους στρατιωτικοὺς ἁγίους

εἶναι ὁ σταυρὸς μὲ τὴν ἀναμμένη λαμπάδα ποὺ κρατᾶ στὸ χέρι του.


Ἐὰν θέλουμε, λοιπόν, νὰ μιμηθοῦμε, πράγματι, τὸν Ἅγιο, ὅπως μᾶς καλεῖ ἡ Ἐκκλησία μας νὰ κάνουμε

(«Μνήμη μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος»,PG 52, 663), δὲν ἔχουμε παρὰ νὰ ἀξιοποιήσουμε στὴν ζωὴ καὶ στὴν πολιτεία μας

τὸν συμβολισμὸ τοῦ σταυροῦ καὶ τῆς λαμπάδας.


Ὡς γνωστόν, ὁ σταυρὸς σχηματίζεται ἀπὸ τὴν ἕνωση δύο δοκαριῶν, ἐκ τῶν ὁποίων

τὸ κάθετο, συμβολίζει τὴν ἀγάπη τοῦ δημιουργήματος πρὸς τὸν δημιουργό του, τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Θεό,

τὸ δὲ ὁριζόντιο, δηλώνει τὴν ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν συνάνθρωπο καὶ ἀδελφό του,

ὡς ἐπέκταση τῆς ἀγάπης τοῦ πρὸς τὸν Θεὸ πατέρα.

Ὡς παιδιὰ τοῦ ἰδίου πατρός -τοῦ κοινοῦ Θεοῦ πατρός- εἴμαστε μεταξύ μας ἀδέλφια.


Συνεπῶς, γιὰ νὰ ἤμαστε ἀληθινοὶ χριστιανοί, χρειάζεται νὰ ἤμαστε ὁλοκληρωμένοι σταυροί:

νὰ ἀντλοῦμε τὴν ἀγάπη μας ἀπὸ τὸν οὐράνιο Πατέρα μας, τὴν πηγὴ τοῦ ἀγαθοῦ,


καὶ νὰ τὴν διαχέουμε πρὸς τοὺς ἐπιγείους ἀδελφούς μας, κατὰ τὴν ἐπιταγὴ τοῦ Κυρίου μας:

«ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου…ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»(Ματθ., κβ’ 37-39).


Ἐὰν λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ ἀλλὰ ἔχουμε ἔχθρα πρὸς τὸν ἀδελφό μας ἢ ἐὰν λέμε ὅτι ἀγαπᾶμε τὸν ἀδελφό μας,

χωρὶς νὰ ἀντλοῦμε τὴν ἀγάπη αὐτὴν ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός, τότε εἴμαστε «σπασμένοι» σταυροί


– ἀπουσιάζει τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ δύο δοκάρια, γιὰ νὰ σχηματιστῆ ὁ σταυρός.

Ἄρα, εἴμαστε τυπολάτρες, ἀγαπολόγοι ἢ ὅ τι ἄλλο, πάντως δὲν εἴμαστε σταυρικοὶ ἄνθρωποι.


Ἂς δοῦμε, ὅμως, καὶ τὸν συμβολισμὸ τῆς λαμπάδας.

Στέκεται ὄρθρια καὶ τὸ φῶς της κατευθύνεται πρὸς τὰ πάνω καὶ διαχέεται πρὸς τὰ πέρα,

κατὰ τὴν συνήθεια τοῦ φωτὸς νὰ ἐκπέμπεται κατὰ δέσμες.

Ἄρα, καὶ ἡ λαμπάδα εἶναι ἕνας νοητὸς σταυρός, τὸ φῶς της σχηματίζει ἕναν σταυρό.


Συνεπῶς, ἐὰν θέλουμε πραγματικὰ νὰ ὁμοιάσουμε στὸν Ἅγιο Φανούριο,

ἂς προσπαθήσουμε νὰ γίνουμε μικροὶ ἢ μεγάλοι σταυροὶ καὶ ἀναμμένες λαμπάδες,

νὰ γίνουμε δηλαδὴ ἐνεργοὶ χριστιανοί, ποὺ θὰ φωτίζουμε μὲ τὰ ἔργα μας,

δηλαδὴ μὲ τὴν ἔμπρακτη ὑπακοή μας πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ Πατρὸς

καὶ μὲ τὴν ἀληθινὴ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας.


Ἔτσι καὶ μόνον ἔτσι θὰ χαρῇ καὶ ὁ Ἅγιος Φανούριος, ποὺ θὰ λάβῃ ἀπὸ ἐμᾶς ἕνα οὐσιαστικὸ δῶρο γιὰ τὴν ἑορτή του.

Καὶ τὸ δῶρο αὐτό, πέρα ἀπὸ τὴν εὔκολη προσφορὰ τῆς κατὰ τ’ ἄλλα εὐλογημένης διὰ τῶν πρεσβειῶν του φανουρόπιττας,


θὰ εἶναι ἡ δύσκολη ἀπόφασή μας νὰ μετανοήσουμε, νὰ ἀλλάξουμε δηλαδὴ νοοτροπία, εὐθυγραμμίζοντας τὴν ζωή μας

μὲ τὴν ζωὴ καὶ τὴν πολιτεία τοῦ Ἁγίου Φανουρίου, ὅπως δείχνουν καὶ οἱ σκηνὲς τοῦ μαρτυρίου του.


Ἐξ ἄλλου, ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ ἑορταζόμενος Ἅγιος Φανούριος, αὐτὸ ἀκριβῶς ἔκαναν στὴν ζωή των.

Ἀπέβαλαν τὸ δικό των ἀτομικὸ θέλημα, γιὰ τὴν ἀκρίβεια συμμόρφωσαν τὸ θέλημά των μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ,

γινόμενοι τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας, «ἐν μέσῳ γενεᾶς σκολιᾶς καὶ διεστραμμένης» (Φιλιπ. β’ 15).


Ἐὰν κατορθώσουμε «νὰ ἀρνηθοῦμε τὴν ἀσέβεια καὶ τὶς κοσμικὲς ἐπιθυμίες»

καὶ ὅ τι ἄλλο ὑπαγορεύει τὸ ἁμαρτωλό μας φρόνημα,

καὶ ζήσουμε «σωφρόνως, δικαίως καὶ εὐσεβῶς ἐν τῷ νῦν αἰῶνι» (Τίτ. β’ 12),

τότε θὰ γίνουμε καὶ μεῖς ἀληθινὰ καὶ φωτεινὰ τέκνα

τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἔγινε ὁ Ἅγιος Φανούριος!


Ἅγιε τοῦ Θεοῦ, Φανούριε,

πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν νὰ γινώμαστε μικροὶ φανούριοι, μικρὰ φῶτα ποὺ θὰ διαλύουν λίγο

ἀπὸ τὸ σκοτάδι τοῦ κόσμου, ὥστε νὰ φανερώνεται καλύτερα τὸ θέλημά Του «νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τὸν ἅπαντα αἰῶνα»,

πρὸς δόξα Θεοῦ, γιὰ τὴν δική σου τιμὴ καὶ γιὰ τὴν δική μας, ὅλων τῶν ἀνθρώπων, σωτηρία. Ἀμήν! Γένοιτο!



Σοφία Μπεκρή, φιλόλογος-θεολόγος

pemptousia

[XAPA]

«Χριστός ανέστη, χριστιανοί!…

θα ανθίσει η Ορθοδοξία σε λίγα χρόνια!… θα καρποφορήσει σε όλο τον κόσμο!»


Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος


Η παρακάτω διήγηση είναι από τις αγαπημένες μου.

Σήμερα που είναι αλήθεια πως πολλοί πιστοί έχουν απογοητευτεί με όσα συμβαίνουν, έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία!

Να είμαστε βέβαιοι αγαπητοί μου πως

αυτό το θαύμα και η πρόρρηση του Τρελο-Γιάννη δεν θα αργήσει να πραγματοποιηθεί γιατί ζει Κύριος ο Θεός.


Καταθέτουμε εδώ ένα σημαντικό περιστατικό, με προφητικές διαστάσεις, από τη συναναστροφή της πιο πάνω κυρίας*

με τον αγίας μνήμης Κωνσταντίνο τον δια Χριστόν σαλό των Αθηνών, γνωστό ως τρελλο-Γιάννη, όπως αυτή μας το διηγήθηκε

κατά την πρόσφατη συνάντησή μας στην Αθήνα.


«Σε κάποιο ναό των Αθηνών, κατά την επίσημη και εορταστική ημέρα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, οι πιστοί εισέρχονταν,

κρατώντας εικόνες που έφερναν από τα σπίτια τους, εις ανάμνηση της αναστύλωσης των εικόνων κατά την λαμπρή αυτή ημέρα.


Στην Ακολουθία εκείνη παρίστατο και η γνωστή μας αυτή κυρία,

που σε μια στιγμή είδε τον τρελλο-Γιάννη να εισέρχεται στον ναό,

φέροντας επάνω στην κεφαλή του μία γλάστρα με μαραμένα λουλούδια!


Κατά τη διάρκεια της λιτανείας των ιερών εικόνων, που γίνεται κατά την ημέρα αυτή σε ορισμένους ναούς, κάποιοι χριστιανοί

κοροΐδευαν τον τρελλο-Γιάννη, για την παράδοξη ‘άρση’ της γλάστρας…

Η καλή μας αυτή κυρία, που λιτάνευε μαζί με τον τρελλο-Γιάννη, προσπαθώντας να τον σωφρονίσει, του έλεγε·


«Κωνσταντίνε μου, άσε κάτω τη γλάστρα τώρα! Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά τέτοια ημέρα και ώρα!»

Κι αυτός της απάντησε·

«Αυτό που βλέπεις, είναι τρέλλα με νόημα! Εσύ να βλέπεις τη γλάστρα.

Και να δεις, που στο τέλος όλοι θα πέσουν να προσκυνήσουν!»

Έφθασε λοιπόν και το τέλος της λιτανείας, και ο προϊστάμενος ιερέας, «μεγάλη τη φωνή», απάγγειλε από το Συνοδικὸν

της Ορθοδοξίας τον γνωστό θριαμβευτικό λόγο:

«Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστις την Οικουμένην εστήριξεν.»


Τότε και ο τρελλο-Γιάννης, «στεντορία τη φωνή», έχοντας ακόμη τη γλάστρα με τα μαραμένα λουλούδια πάνω στο κεφάλι του,

άρχισε να φωνάζει:

«Χριστός ανέστη, χριστιανοί!»

Και τότε, έκπληκτοι όλοι, είδαν στη γλάστρα να ζωντανεύουν τα μαραμένα λουλούδια και να ανθίζουν!


Κι ο τρελλο-Γιάννης, άρχισε μέσα στη σαλότητά του να προφητεύει:

«Έτσι θα ανθίσει η Ορθοδοξία σε λίγα χρόνια!

Έτσι θα καρποφορήσει σε όλο τον κόσμο!»

Και ο τρελλός προφήτης χάθηκε τρέχοντας στους δρόμους της ταλαιπωρημένης μα κι αγιασμένης Αθήνας…»


*Η κυρία που αναφέρει ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ήταν πνευματικό παιδί του Γέροντος Ευμενίου,

ο οποίος της είχε παραδώσει πριν την Οσιακή κοίμηση του, το μπαστούνι του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού

και κάτι άγια λείψανά του.


Η ευλογημένη αυτή ψυχή, αναφέρει ο Θεοφιλέστατος Μητροπολίτης, συνδεόταν στενά με τον μακαριστό περίφημο

τρελλο-Γιάννη, τον κατά κόσμο Κωνσταντίνο, για τον οποίο, ως γνωστό, έχουν γραφτεί βιβλία σε «μυθιστορηματικό» ύφος.



iconandlight

[XAPA]

Σε βοήθησα” μου απάντησε η Παναγία μας “ίσαμε με το σκαλί αυτό.

Εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω


- Διήγηση από μητροπολίτη Μόρφου, σε μια από τις ομιλίες του



Ήταν ένας άκρως θεοτοκόφιλος Ιερέας!

Αγαπούσε πολύ, μα πάρα πολύ την Παναγία μας, και καθημερινά έλεγε πολλές φορές τους Χαιρετισμούς Της,

παρότι ήταν έγγαμος και ήταν επιφορτισμένος και με τα εφημεριακά του καθήκοντα !


Με το που συναντά τον Σεβασμιώτατο του ανέφερε ένα ενύπνιο-όραμα που είχε δει

πριν λίγες ημέρες και τον είχε συγκλονίσει.


Είδε ότι βρισκόταν ετοιμοθάνατος και ότι του έβγαινε η ψυχή του.

Μπροστά του ορθωνόταν μία μεγάλη σκάλα με πολλά σκαλιά.


Στην κορυφή της σκάλας βρισκόταν η Υπεραγία Θεοτόκος.

Ξεκίνησε να ανεβαίνει σκαλί σκαλί αυτήν την ψηλή σκάλα.


Ήταν δύσκολο αλλά άκουγε από πάνω την Κυρία Θεοτόκο να τον παραινεί.

“Έλα ακόμη ένα σκαλί! Έτσι μπράβο! Κουράγιο! Έλα ακόμη ένα σκαλί! Ακόμη ένα σκαλί!”


Έτσι με τις παραινέσεις και τις προσευχές της Παναγίας κατάφερα με πολύ μεγάλη δυσκολία είπε

ο καλός ιερέας να ανέβω όλα αυτά τα σκαλιά.


Και φτάνοντας στο τελευταίο, πάνω στο οποίο βρισκόταν η Κυρία Θεοτόκος, είδα ότι ήταν τόσο ψηλό που όσο

και να προσπαθούσα δεν θα μπορούσα να το ανέβω μόνος μου.

Ζήτησα βοήθεια από την Παναγία μας, να με βοηθήσει να το ανέβω.


“Σε βοήθησα” μου απάντησε η Παναγία μας “ίσαμε με το σκαλί αυτό.

Εδώ πλέον δεν μου επιτρέπεται να σε βοηθήσω.

Το σκαλί αυτό το ανεβαίνουν μόνο όσοι έχουν κάνει ελεημοσύνες στη ζωή τους, με έργα και λόγια αγάπης,

στους αδελφούς τους, που έχουν ανάγκη. Και εσύ παιδί μου δεν έχεις.”

Με τα λόγια αυτά ξύπνησε έντρομος ο Ιερέας και ζήτησε να δει τον Δεσπότη του.


Πραγματικά συνέχισε στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος ο συγκεκριμένος Ιερέας, παρότι ήταν άψογος στα

ιερατικά του καθήκοντα, φιλακόλουθος, ευσεβής και κατά πάντα τυπικός,


ήταν γνωστός σε όλους για την αυστηρή του κρίση για τους άλλους, και κυρίως για το ότι δεν βοηθούσε κανέναν,

ούτε με έργα ελεημοσύνης, ούτε και κάποιο λόγο παρηγορητικό.


“Τον ρώτησα” συνέχισε ο Σεβασμιώτατος “αν έχει κάποιες οικονομίες!

Μου απάντησε ότι έχει κάποια χρήματα φυλαγμένα.


Τον συμβούλευσα να τα δώσει σε ελεημοσύνες, σε έργα αγάπης σε όσους αυτός κρίνει ότι έχουν ανάγκη.

Έστω και την ύστατη στιγμή να κάμψει το έλεος του Θεού.”


Έτσι και έπραξε.

Μοίρασε ότι είχε και δεν είχε σε ελεημοσύνες και

μετά από μία εβδομάδα από την ημέρα που ήρθε να μου εξομολογηθεί

και τον συμβούλευσα να μοιράσει σε ελεημοσύνες ότι είχε, εκοιμήθη εν Κυρίω. ”

“Με κάλεσαν και ετέλεσα την εξόδιο ακολουθία του.


Πιστεύω ότι Κύριος ο Θεός θα δέχθηκε την μετάνοια του και τα έργα ελεημοσύνης που έκανε, έστω

και την τελευταία στιγμή και θα τον κατέταξε μετά των Δικαίων.”


Με τα λόγια αυτά ολοκλήρωσε την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος.






Και ακούγοντας όλα αυτά τα θαυμαστά αγαπητοί μου αναγνώστες δεν μπορούμε να μην θαυμάσουμε την Μητρική

Αγάπη της Κυράς μας, για όλα τα παιδιά Της, πολλώ δε μάλλον, για όσα από αυτά καθημερινά Την χαιρετίζουν με

τους Χαιρετισμούς Της.


Προειδοποίησε τον καλό Ιερέα για το ότι του έλειπαν έργα ελεημοσύνης, ώστε να τον φέρει έστω και την

τελευταία στιγμή σε μετάνοια.


Να καταλάβει το σφάλμα του και να επανορθώσει έστω και την ύστατη αυτή στιγμή

μοιράζοντας σε ελεημοσύνες τις αποταμιεύσεις του.


Επιβεβαιώνεται λοιπόν και στις ημέρες μας, η υπόσχεση που έδωσε για πρώτη φορά η Θεοτόκος στον άγιο Πέτρο

τον Αθωνίτη, και αρίφνητες ακόμη φορές και σε άλλους Αγίους Της.


Δηλαδή ότι όσοι καθημερινά διαβάζουν τους Χαιρετισμούς Της θα έχουν την προστασία Της και στην ζωή αυτή,

αλλά και στην μέλλουσα.

Ξεκάθαρα φάνηκε αυτό στην περίπτωση του Κύπριου Ιερέα της Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου.


Μία εβδομάδα πριν κοιμηθεί, τον ειδοποίησε για το βαρύ αμάρτημα του, δηλαδή για το ότι δεν ήταν ελεήμων,

και έτσι κατάφερε ασφαλώς να τον φέρει σε μετάνοια, και μάλιστα σε έμπρακτη μετάνοια, αφού μοίρασε

την λιγοστή περιουσία του.


Το θαύμα αυτό μας θυμίζει και την περίπτωση του πόρνου κληρικού, που έχει καταγραφεί στο “Αμαρτωλών Σωτηρία”

και το οποίο έχουμε δημοσιεύσει σε παλαιότερη ανάρτηση του Iστολογίου των Χαιρετισμών xairetismoi.blogspot.gr,


και όπως ίσως θυμάστε αναφερόταν σε έναν κληρικό, ο οποίος έλεγε καθημερινά και μάλιστα πολλές φορές τους

Χαιρετισμούς, παρότι ο πονηρός τον βασάνιζε με το βδελυρό κι ακάθαρτο πνεύμα της πορνείας.


Μία μέρα που επέστρεφε σπίτι του έχοντας για άλλη μία φορά υποκύψει στο πάθος του, αλλά έχοντας στα χείλη

του τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, διαβαίνοντας ένα ρέμα, παρασύρθηκε από τα νερά και πνίγηκε.

Είδε τότε ότι οι άγγελοι οδήγησαν την ψυχή του στον Κύριο, και Εκείνος διέταξε να οδηγηθεί στην Κόλαση !


Και την στιγμή αυτή παρενέβη η Υπεραγία Θεοτόκος και υπενθύμισε στον Υιό Της, ότι αυτός ο πόρνος κληρικός

καθημερινά Την χαιρέτιζε με τους Χαιρετισμούς Της,

και μάλιστα και την στιγμή που τον παρέσυρε το ρέμα, τους Χαιρετισμούς Της είχε στα χείλη του.


Έτσι κάμπτοντας τον Δικαιοκρίτη Κύριο μας κατάφερε να επιστρέψει η ψυχή του πόρνου κληρικού στο σώμα του,

ώστε να μετανοήσει και να εξομολογηθεί, ώστε να σωθεί και να μην απολεστεί αιώνια.


Βλέπουμε λοιπόν αγαπητοί μου αδελφοί το θαύμα αυτό που καταγράφηκε το 1641 στο “Αμαρτωλών Σωτηρία”

του λογίου μοναχού Αγαπιου Λάνδου, επαναλήφθηκε σχεδόν μετά από τέσσερις αιώνες στην Κύπρο ,


επιβεβαιώνοντας ότι “᾿Ιησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας”

“ὃς πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν”

όπως εύστοχα επισημαίνει ο Απόστολος Παύλος στις “Προς Εβραίους” και

στην “ Πρώτη προς Τιμόθεον” Επιστολές του αντίστοιχα.


Και ασφαλώς η Υπεραγία Θεοτόκος μας πάντα συνεργός του Υιού και Θεού Της στο έργο Του,

ώστε να μη απολεσθεί ούτε μία ψυχή, βοηθά όλους τους Χριστιανούς,

και μάλιστα όσους με Αγάπη και Πίστη Την χαιρετίζουν καθημερινά με τους Χαιρετισμούς Της,

αγωνιζόμενοι να τηρούν τις Εντολές του Θεού, και όπως βλέπουμε και από το σημερινό θαύμα,

χωρίς ποτέ να παραμελούν τα έργα ελεημοσύνης, στους εμπερίστατους αδελφούς τους.



yiorgosthalassis

[XAPA]

«Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει»



Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης.

Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα,

αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.


Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν.

Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται.

Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.


Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα.

Αγάπα μέχρι να χαθεί το «εγώ» σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις.

Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο,

αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.



apantaortodoxias