Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Όποιος νεομάθει δεν γερονταφήνει!


Σε όποιες πράξεις συνηθίζει κανείς από την παιδική του ηλικία,

σε αυτές ευχαριστείται και όταν γεράσει,

είτε καλές είναι, είτε κακές.


Έτσι λέει ο άγιος Γρηγόριος.

Συνήθισε κάποιος από μικρός στην κλοπή: και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα είναι ευχαρίστησή του να κλέβει.

Έστω και αν ατιμάζεται και τιμωρείται και εξευτελίζεται,

αυτός ευχαριστείται στο κακό.


Συνήθισε κάποιος να πίνει από μικρός:

και όταν μεγαλώσει και γεράσει θα ευχαριστείται να πίνει και να μεθάει,

μολονότι βλέπει ότι η μέθη τον βλάπτει.


Το ίδιο και με το κάπνισμα,

προτιμάει ο καπνιστής να μην φάει, μόνο να μη στερηθεί το τσιγάρο.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις αρετές.


Συνήθισε κανείς από μικρός στην Εκκλησία:και όταν γεράσει θα πηγαίνει με ευχαρίστηση.


Συνήθισε να προσεύχεται από μικρός, να εξομολογείται, να κοινωνεί. να είναι ελεήμων;

στα ίδια αυτά θα ευχαριστείται και όταν ενηλικιωθεί και γεράσει.


Μάλιστα η κακία, όταν από μικρός την συνηθίσει κανείς, διπλασιάζεται.



Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, Καθηγούμενος Ι.Μ. Λογγοβάρδας Πάρου († 1980)


pemptousia

[XAPA]

«Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει...»


"...Μια καλή λέξη, τον άλλοτε ακάθαρτο εκείνο ληστή,

τον έκανε καθαρό και άγιο

και τον έβαλε στον Παράδεισο.


και μια λέξη ανάρμοστη,

έφραξε στον Μωυσή, τη γη της επαγγελίας.


Να μην νομίσουμε, λοιπόν, μικρή αρρώστια τη φλυαρία·

γιατί οι φιλοκατήγοροι και φλύαροι,

αποκλείουν τον εαυτό τους από τη βασιλεία των Ουρανών.


Ο άνθρωπος πού έχει κακή γλώσσα, κι αν ακόμη προκόψει στην εδώ ζωή,

όμως εκεί δε θα προκόψει, αλλά θα σκοντάψει,

και θα τον συλλάβουν ως θήραμά τους οι κακές τιμωρίες και θα τον καταστρέψουν.


Σωστά έλεγε κάποιος σοφός,

ότι είναι καλύτερο να πέσεις από ψηλά στο έδαφος, παρά από γλώσσα.


Πρέπει λοιπόν να πιστέψουμε τον Απόστολο Ιάκωβο, που γράφει:

«Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν’ ακούσει και αργός να μιλήσει...».



Όσιος Ιωάννης Καρπάθιος


proskynitis

[XAPA]

Η Ευχή στην γλώσσα των αγγέλων…


«Πρίν μερικά χρόνια, κάποιος Ἄγγλος γιατρός βαπτίσθηκε Ὀρθόδοξος Χριστιανός

καί ἔμαθε νά λέη τήν Εὐχή “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με” στά ἀγγλικά.


Ἔτσι, ἄρχισε σιγά-σιγά νά τή λέη συστηματικά ὅλη τήν ἡμέρα, μέχρι πού γλυκάθηκε τόσο πολύ,

ὥστε νά ἀφιερώνη σ᾽ αὐτή τήν ἐργασία καί κάποιες ὧρες ἀπ᾽ τή νύχτα.


Μέ τόν καιρό, ὅμως, ὅσο χρόνιζε αὐτή ἡ ἀδολεσχία μέσα στήν ψυχή του,

σέ μία στιγμή ἄρχισε ν᾽ ἀκούη τήν καρδιά του νά κτυπᾶ,

νά πάλλεται, μέ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου, ἀλλά… στά ἑλληνικά!


Ὁ ἴδιος μέ ἀπορία τό περιέγραψε περίπου ὡς ἑξῆς:

– Ἀκούω μέσα μου greek (ἑλληνικά): “Γκύριε, Ἰησοῦ Κριστέ, ἐλέησόν με”.

Ἐγκώ λέω μέ τό στόμα english (ἀγγλικά), καί ἡ καρντιά ἀπαντᾶ greek!


Αὐτό τό ἔκτακτο γεγονός τοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι καί ἀπετέλεσε τήν ἀφορμή νά ἀρχίση νά μαθαίνη τήν ἑλληνική γλῶσσα.

Μάλιστα, κατάφερε νά τή μάθη ἀρκετά γρήγορα, ὥστε νά μελετᾶ πνευματικά βιβλία σχετικά μέ τό θέμα τῆς προσευχῆς.


Ἔτσι, ἡ Εὐχή ἄλλαξε τή ζωή του, ὁδηγώντας τον σταδιακά στήν κάθαρσι ἀπ᾽ τά πάθη καί στό φωτισμό τοῦ νοός.

Ἀλλά καί τό περιβάλλον του δέν ἔμεινε ἀνεπηρέαστο,

καθώς τό παράδειγμά του ἐνέπνευσε πολλούς συμπατριῶτες του νά ἀσπασθοῦν τήν Ὀρθοδοξία.

Κι ὅλα αὐτά, σέ μία χώρα προτεσταντική, χωρίς ἠθικούς φραγμούς καί παραδοσιακές ἀξίες».



~ π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

inpantanassis

[XAPA]

«Η Παναγία βλέπει. Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα,

θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς!»


- Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος


~ Να σας πω κάτι από την προσωπική μου ζωή.

Ενθυμούμαι μία φορά στη Νέα Σκήτη όταν ήμασταν,

εκεί τότε θα χτίζαμε την Εκκλησία μας

και κουβαλούσαμε τα αμμοχάλικα όλα με τα μουλάρια, με τα ζώα.


Φανταστείτε να χτίζεις Εκκλησία και να κουβαλάς την άμμο, τα χαλίκια, τα τσιμέντα μέσα στο σακούλι με τα μουλάρια.

Και ψηλά, πολύ ψηλά.

Πάνω-κάτω πάνω-κάτω όλη μέρα είναι θάνατος, πολύς κόπος.

Τις άλλες μέρες κουτσά-στραβά, τρώγαμε και κάτι, είχαμε λίγη δύναμη.


Μεγάλη Σαρακοστή όμως μέσα στα Μοναστήρια είναι αυστηρή νηστεία.

Μία φορά την ημέρα φαγητό αλάδωτο, χωρίς λάδι, νερόβραστο,

ακολουθίες μεγάλες, αγρυπνίες, αλάδωτη νηστεία

ένατη - μία φορά την ημέρα φαγητό - και μόνο το Σαββατοκύριακο ελαιόλαδο.


Είχαμε κάτι ψευτοπράγματα αλλά στη Σκήτη ήταν έρημος,

δεν είχε να αγοράσεις τίποτα, δεν είχε μπακάλικα.

Είσαι σε ένα τόπο που είναι έρημος και είναι διάφορα σπιτάκια πάνω στα βράχια εκείνα.


Είχαμε ένα μοναχό γιατρό στην Αδελφότητά μας που τότε ήταν δόκιμος

και τον είχαμε στην τράπεζα, ήταν τραπεζάρης.


Αυτός πρόσεχε να κάνει δυναμωτικά φαγητά για τους Πατέρες που εργάζονταν όλη μέρα.

Είχαμε μία μαρμελάδα, κάποιος μας την έστειλε και έλειψε.

Από την πρώτη εβδομάδα εξαφανίστηκε!


Ο Γέροντας έλειπε, έρχεται λοιπόν ο μοναχός αυτός σε μένα και μού λέει:

«Πάτερ, πρέπει να παραγγείλουμε μαρμελάδα».

Λέω, μαρμελάδα στη Σκήτη; Μα ξέρεις που είμαστε;

Δεν είμαστε στις Καρυές, δεν είμαστε Θεσσαλονίκη. Είμαστε στην έρημο!


Ο Γέροντας ποτέ δεν μας επέτρεψε να παραγγείλουμε μαρμελάδα αλλά δεν είχαμε και χρήματα.

Πού να πεις τέτοιο πράγμα.

Να πεις του Γέροντα να αγοράσουμε μαρμελάδα;

Ήταν δηλαδή ανέκδοτο, αστείο.


Αφού να σκεφτείτε μία φορά, ένα γεροντάκι ήπιε κακάο και πήγε να εξομολογηθεί μετά δακρύων και λέει,

«συγνώμη πνευματικέ, ήπια κακάο. Συγνώμη!».

Θεώρησε τόσο μεγάλη πολυτέλεια ότι ήπιε ένα κακάο.


Τέλος πάντων λέω, Πάτερ, δεν αγοράζουμε μαρμελάδες στη Σκήτη.

Λέει, μα ξέρεις, όλη μέρα πάνω-κάτω πάνω-κάτω θα αρρωστήσουν οι Πατέρες.

Και αλάδωτο! Η μαρμελάδα έχει ζάχαρη μέσα…


Του λέω, κάτσε ευλογημένε, μη στεναχωριέσαι.

Αυτός είχε και τα ιατρικά του φρέσκα και τον έπιασε η μανία να φάνε,

να μη μένουν νηστικοί οι Πατέρες.


Του λέω, κοίταξε, η Παναγία βλέπει.

Εάν έχουμε ανάγκη από μαρμελάδα, θα μας στείλει η Παναγία μαρμελάδα. Μην ανησυχείς.


Απάντηση:

Σιγά τώρα που θα μας στείλει μαρμελάδα!

Ασχολείται με τις μαρμελάδες η Παναγία;

Του λέω, μη λες τέτοια γιατί πολλές φορές εμείς είδαμε την πρόνοια της Παναγίας εδώ.


Σας ομολογώ, εν πάση ειλικρίνεια, την ίδια ώρα, μόλις μιλούσαμε - ήμασταν έξω στην απλωταριά και μιλούσαμε

- χτυπάει το τηλέφωνο.


Εκεί στη Σκήτη κάποιος ερασιτέχνης μοναχός έκανε κάποια τηλέφωνα με τη μανέλα

και επικοινωνούσαν μεταξύ τους τα σπίτια.


Χτυπάει το τηλέφωνο, λέω, απάντησε Πάτερ να δούμε ποιος είναι.

Σηκώνει, ένα γεροντάκι, ο Γέρο Τρύφων, πιο κάτω από μας. Και λέει:


«Πατέρες, μου έστειλαν δύο τενεκέδες μαρμελάδα από το χωριό μου και εγώ δεν τρώγω μαρμελάδα.

Ελάτε να τις πάρετε. Εσείς είστε νέοι να τη φάτε, εγώ τι να την κάνω;»

Έμεινε, κιτρίνισε ο Πάτερ.


Λέω να πας να τη φορτωθείς στον ώμο να τη φέρεις πάνω,

να μάθεις άλλη φορά να μη λες ότι η Παναγία δεν φροντίζει!


Θέλω να πω ότι πρέπει να μάθουμε ότι ο Θεός είναι ζωντανός, δεν είναι νεκρός.

Και ο Θεός δείχνει την παρουσία Του σε αυτούς που έχουν όλη την ελπίδα τους σε Αυτόν.

Γι’ αυτό λέμε στη Θεία Λειτουργία:

«Καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα».



apantaortodoxias

[XAPA]

Είναι πάντοτε καιρός να ζητάμε τη χαρά...


Τὶς πρῶτες δεκατέσσερις ἡμέρες τοῦ Αὐγούστου,

συναζόμαστε οἱ πιστοὶ στὶς ἐκκλησίες κάθε ἀπόγευμα,

γιὰ νὰ τιμήσουμε τὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς δύο πολὺ γνωστὲς καὶ ἀγαπητὲς σὲ ὅλους μας Ἀκολουθίες,

τοῦ Μικροῦ καὶ Μεγάλου Παρακλητικοῦ Κανόνος·


Ἀκολουθίες ποὺ περιέχουν πλῆθος εὐχαριστήριων καὶ ἱκετήριων ὕμνων πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο,

τοὺς ὁποίους καλὸ θὰ ἦταν ὄχι μόνο νὰ ἀπευθύνουμε στὴν Παναγία, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς μελετοῦμε.



Σ᾿ ἕναν ἀπὸ αὐτοὺς τῆς λέμε:

«Χαρᾶς μου τὴν καρδίαν πλήρωσον, Παρθένε, ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα,

τῆς ἁμαρτίας τὴν λύπην ἐξαφανίσασα» (Μικρὰ Παράκλησις, ὠδὴ θ´).


Γέμισε μὲ χαρὰ τὴν καρδιά μου, Παρθένε,

Ἐσὺ ποὺ δέχθηκες μέσα Σου τὸν Χριστό,

ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό,

κι ἔτσι ἐξαφάνισες τὴ λύπη ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία.


Μὲ τὸν ὕμνο αὐτὸ τῆς ζητοῦμε νὰ μᾶς χαρίσει τὴν ἀληθινὴ χαρά, αὐτὸ τὸ μεγάλο δῶρο,

αὐτὴ τὴ βαθιὰ ἀνάγκη τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς.


Καὶ ὄχι ἁπλῶς νὰ μᾶς δώσει λίγη χαρά, ἀλλὰ πολλή, ἄφθονη· νὰ γεμίσει τὴν καρδιά μας μὲ χαρά, νὰ πλημμυρίσει

τὸ ἐσωτερικό μας, τὴν ὕπαρξή μας, ὅπως ὅταν γεμίζουμε ἕνα δοχεῖο μέχρι πάνω καὶ δὲν χωράει τίποτε ἄλλο.


Τί πλούσιο αἴτημα! Καὶ πόσο μεγάλη εὐλάβεια καὶ πίστη πρὸς τὸ πάνσεπτο πρόσωπο τῆς Θεομήτορος φανερώνει!


Εἶναι πάντοτε καιρὸς νὰ ζητᾶμε τὴ χαρά, ἰδιαιτέρως ὅμως

- ὅταν μᾶς ἀπογοητεύει ὁ ἑαυτός μας,

- ὅταν μᾶς κουράζει ὁ καθημερινός μας ἀγώνας,

- ὅταν μᾶς καταβάλλουν οἱ θλίψεις καὶ τὰ προβλήματά μας,

- ὅταν μᾶς πικραίνουν οἱ ἄνθρωποι,

- ὅταν μᾶς τρομάζει ἡ πορεία τοῦ κόσμου,

- ὅταν ὅλα γύρω καὶ μέσα μας εἶναι σκοτεινὰ καὶ κινδυνεύουμε νὰ βυθιστοῦμε στὴν ἀπόγνωση καὶ τὴν ἀθεράπευτη θλίψη.


Τότε ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ χαρά·

διότι ἡ χαρὰ εἶναι δύναμη,

εἶναι ἀχώριστη ἀπὸ τὴν πίστη στὸ ἔλεος καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ·

διότι ἡ χαρὰ δίνει φτερὰ στὸν ἀγώνα.


Ἀλλὰ γιατί ζητᾶμε τὴν τέλεια χαρὰ εἰδικὰ ἀπὸ τὴ Θεοτόκο;

Ἡ ἀπάντηση περιέχεται στὸν ὕμνο:

διότι ἐκείνη ἔζησε τὴν πιὸ μεγάλη χαρά.


Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της γιὰ ἐννέα μῆνες,

κυοφοροῦσε ὡς ἄνθρωπο τὸν Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ,


ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ πλήρωμα τῆς χαρᾶς», ἡ χαρὰ σὲ τέλειο βαθμό·

εἶναι ἡ αὐτοχαρά, ἡ «αὐτομακαριότης»

(Χρυσόστομος, PG 62, 597)·


δηλαδὴ εἶναι ἀπὸ τὸν Ἑαυτό Του ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία, εἶναι σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ ἡ χαρά·

δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐκπέσει ἀπὸ τὴ χαρά·

καὶ δὲν ὑπάρχει χαρὰ ἔξω καὶ μακριὰ ἀπὸ Αὐτόν·

ἀληθινὰ χαρούμενος καὶ εὐτυχισμένος εἶναι μόνο ὅποιος εἶναι

ἑνωμένος μαζί Του, ὅποιος βρίσκεται σὲ κοινωνία μαζί Του.


Αὐτὸν δέχθηκε μέσα της ἡ ἀειπάρθενος Θεοτόκος.

Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἔγινε Υἱός της, ἔγινε σπλάχνο της.


Καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὑπερφυοῦς κυοφορίας της,

κατὰ τὴ διάρκεια αὐτῶν τῶν ἐννέα μηνῶν,

ἦταν σὲ διαρκὴ κοινωνία μαζί Του!


Τί πέλαγος, τί ὠκεανὸς χαρᾶς ἔγινε τότε ἡ καρδιά της!

Ποιὸς μπορεῖ νὰ καταλάβει τὸν πλοῦτο αὐτῆς τῆς μοναδικῆς ἐμπειρίας της;


Ἀλλὰ τὸ αἴτημα τοῦ ὑμνωδοῦ σημαίνει καὶ κάτι ἄλλο:

ὅτι συνετέλεσε ἐκείνη στὸ νὰ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος τὴ λύπη,

ποὺ προκαλοῦσε ἡ ἁμαρτία,

καὶ νὰ μᾶς χαρίσει πάλι τὴ χαρά.


Ἐξ αὐτῆς ἐνηνθρώπησε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ,

ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ ἀπολυτρωτικό Του ἔργο ἐξασφάλισε τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας,

μᾶς ἀπήλλαξε ἀπὸ τὴ δουλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου.


Ἡ ἁμαρτία ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὴν ὁποία χάσαμε τὴ μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.

Διὰ τῆς ἁμαρτίας εἰσῆλθε ὁ θάνατος στὴ ζωή μας καὶ ὅλες οἱ θλίψεις.


Ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ μόνη αἰτία τῆς δυστυχίας τοῦ ἀνθρώπου.

«Θλῖψις καὶ στενοχωρία ἐπὶ πᾶσαν ψυχὴν ἀνθρώπου, τοῦ κατεργαζομένου τὸ κακόν» (Ρωμ. β´ 9).[/color][/b]


Ζητοῦμε ἀπὸ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο τὴν τέλεια χαρὰ μὲ δυνατὴ ἐλπίδα ὅτι θὰ μᾶς ἀκούσει,

ὄχι μόνο διότι ἐκείνη ξέρει ἀπὸ χαρά·

ἀλλὰ καὶ διότι συνέβαλε στὸ νὰ μᾶς ξαναχαρισθεῖ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Θεό·


καὶ γιὰ ἕναν ἀκόμη λόγο: διότι εἶναι Μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ μας, καὶ ἑπομένως οἱ πρεσβεῖες της ἔχουν πολλὴ δύναμη.

Τὴν ἀκούει ὁ Κύριος περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλον.


Γιατί ὅμως τὴν ἐπέλεξε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ γίνει Μητέρα Του κατὰ τὸ ἀνθρώπινον;

Γιὰ τὴν ὑπερβάλλουσα καθαρότητα καὶ τὴ βαθύτατη ταπείνωσή της.


Ἡ Κυρία Θεοτόκος λοιπὸν δὲν εἶναι μόνο ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ μας,

είναι ἡ ἰσχυρὴ πρέσβειρά μας στὸ θρόνο τοῦ Παμβασιλέως·


εἶναι καὶ τὸ πρότυπό μας, τὸ ἀπλησίαστο μέν, ἀλλὰ πάντως πρότυπό μας.

Μὲ τὴ ζωή της μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ἐμπνέει τὴν καθαρότητα.


Ἡ δὲ ἀληθινή, ἡ βαθιὰ καὶ ἀναφαίρετη χαρὰ εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ σὲ ὅσους καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.

Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἀχώριστος σύντροφος τῆς ἁγιότητας.


Ἡ θέα τῆς σεπτῆς μορφῆς τῆς Θεομήτορος στὶς ἅγιες εἰκόνες καὶ τὸ ἄκουσμα τοῦ ἱεροῦ ὀνόματός της,

ἂς ἀνανεώνουν πάντοτε μέσα μας τὸν πόθο καὶ τὴν ἀγωνιστικὴ διάθεση

γιὰ τὴ ζωὴ τῆς μετανοίας καὶ τοῦ ἁγιασμοῦ·

γιὰ νὰ «πληρώσει»,

νὰ γεμίσει ὁ Κύριος καὶ τὴ δική μας καρδιὰ μὲ τὴ χαρά Του,

διὰ τῶν πρεσβειῶν τῆς ἁγίας Μητρός Του.



Πηγή: osotir.org

[XAPA]

Η Παναγία και ο κόσμος


Από τον κόσμο αυτό, όλοι θα φύγουμε. Το βλέπουμε. Το καταλαβαίνουμε.

Δεν το αμφισβητεί κανείς!

Το ζήτημα είναι, όχι ότι φεύγουμε. Άλλα για που; για που;


Ο Κύριος και Σωτήρας μας, πριν φύγει από τον κόσμο έλεγε.

Εγώ φεύγω! Πάω, να σας ετοιμάσω τόπο. Τόπο για ανάπαυση. Τόπο χαράς και δόξας.

Και θά ’ρθώ πάλι. Να σας πάρω κοντά μου.


Ήρθε και η ώρα, να φύγει και η Παναγία από τον κόσμο αυτό.

Όμως, από την απέραντη ταπείνωσή της, ποτέ δεν έπαυσε να βλέπει τον εαυτό της σαν μηδενικό!


Και βλέποντας να πλησιάζει το τέλος της, φοβήθηκε. Και άρχισε και νήστευε. Για την ψυχή της.

Να την ελεήσει ο Κύριος. Να την κρίνει άξια, να την πάρει κοντά Του.


Και πόθησε, στην εξόδιο ακολουθία της να είναι παρόντες οι φίλοι και μαθητές του Υιού της, οι άγιοι Απόστολοι.

Και στην προσευχή της το φώναξε!


Και ο Υιός της, ο Θεός και Πατέρας όλων των ταπεινών, την άκουσε.

Και εστειλε νεφέλες-αγγέλους και συνάθροισαν γύρω της τους αποστόλους.


Και κατέβη και Αυτός ανάμεσά τους. Και παρέλαβε στην αγκαλιά Του την αγία ψυχή της.

Και οι πανεύφημοι απόστολοι το είδαν.

Και κηδεύοντας την ΕΧΑΙΡΑΝ.


Και οι άγιοι άγγελοι, ενωμένοι μαζί τους, τραγουδούσαν!

Και υμνούσαν το σεπτό και άγιο σώμα της, από το οποίο ο Κύριος της Δόξης επήρε το άγιο Σώμα Του,

που το προσφερε θυσία για μας, στον Σταυρό.


Και τροφή της ψυχής μας “εις άφεσιν αμαρτιών και ζωήν αιώνιων”, στην αγία Κοινωνία. Τί περισσότερο;

Τί μεγαλύτερο; Τί το αγιώτερο;


Ο Κύριος εδόξασε την δούλη Του. Και την έκαμε βασίλισσα στον Ουρανό. Και ο κόσμος όλος συμφώνησε.


• Για κανέναν ποτέ δεν έφτιαξαν οι άνθρωποι τόσο ωραία ποιήματα και τραγούδια, όσο για την Παναγία.

• Για κανέναν δεν έφτιαξαν, τόσο ωραίες εικόνες• όσο για την Παναγία.


• Κανένα και κανενός εικόνισμα δεν φίλησαν ποτέ, τόσοι άνθρωποι και με τόση λαχτάρα και λατρεία,

όσο την εικόνα της Δούλης του Κυρίου Μαρίας.

• Για κανέναν δεν έφτιαξαν τόσα μνημεία, εκκλησίες, κατάσπαρτες σε όλο τον κόσμο, όσες για την Παναγία!…


• Και κανένα, ούτε ζωνταντό, ούτε πεθαμένο, δεν επικαλέσθηκε ποτέ ο κόσμος, τόσο όσο την Παναγία!…


Και εκείνη ανταποκρίθηκε.

Και γέμισε τον κόσμο, με την αγάπη της, με τα θαύματά της.


Και γέμισε ο κόσμος με θαυματουργές εικόνες της, που είναι ατελείωτες οι ιστορίες των θαυμάτων της (για την κάθε μία).

Μηδενικό εβλεπε τον εαυτό της η αγία Δέσποινά μας η Παναγία.


Πάνω από όλους της γης τους δυνάστες, την ύψωσε ο Κύριος.

Πρώτη και μεγαλύτερη την έκαμε σε γη και ουρανό.

Και εμείς; Μυαλό έχουμε. Το βλέπουμε;


Πίστη χρειαζόμαστε. Πίστη στον Χριστό.

Αγάπη χρειαζόμαστε.

Ταπείνωση χρειαζόμαστε.

Καλωσύνη χρειαζόμαστε.


Ας τρέξουμε κοντά της!…

Και ας την παρακαλέσουμε.

Αγία Παρθένε, Μητέρα του Κυρίου μας, μας άφησες αγία κληρονομιά,

τον τρόπο της ζωής σου,

την πορεία σου στον κόσμο.


Μα εμείς αλλού τον έχουμε τον νού μας.

Συμπόνεσέ μας.

Λυπήσου μας.

Ταπεινώσου λίγο ακόμη.

Και παρακάλεσε τον Υιό Σου, να μή μας αποστραφεί• να μας σπλαγχνιστεί•

να μας φωτίζει• να μας αξιώσει κάτι να κάνουμε και εμείς.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

Θέλω να κοινωνήσω στην Τήνο

(Ένα συγκλονιστικό θαύμα της Παναγίας Μας)


Σέ κάποια φτωχογειτονιά τοῦ Πειραιᾶ ζοῦσε ἕνα τυφλό παιδάκι, ὁ Νίκος. Ἡ μητέρα του ἦταν καλή, εὐσεβής, ἐνάρετη.

Ταχτικά πήγαινε στήν ἐκκλησία καί παρακαλοῦσε τόν Χριστό νά χαρίση φῶς στό παιδί της.


Ὁ πατέρας ἦταν ἀδιάφορος στά θρησκευτικά ζητήματα. Πολλές φορές κορόϊδευε τή γυναῖκα του γιά τή θρησκευτικότητά της.

Οὔτε στήν ἐκκλησία πήγαινε, οὔτε σταυρό ἔκανε.


Ἡ μάννα ἔτρεξε σ’ ὅλους τούς ὀφθαλμίατρους, γιά νά ἐξετάσουν τοῦ παιδιοῦ της τά μάτια.Ὅλοι τήν ἀπέλπισαν.

Δέν ὑπῆρχε θεραπεία μέ τίποτε, Ἀφοῦ ἔκλεισαν οἱ πόρτες τῆς γῆς, ἡ μάννα χτύπησε τοῦ οὐρανοῦ τίς θύρες.

Ἀποφάσισε νά πάει τό παιδί της στήν Τῆνο.


– Γιῶργο, σκέφτηκα νά πάω στήν Τῆνο.

– Τζάμπα θά χαλάσης τά λεφτά σου. Δέν γίνεται τίποτα. Πάρ’ το απόφασι. Ὁ Νίκος θά μείνη τυφλός.


– Ἐγώ μέ τό παιδί θά πᾶμε στή χάρι Της. Ποῦ ξέρεις· τόσα θαύματα γίνονται κάθε χρόνο.

– Θαύματα, εἶπες; Στ’ ἀλήθεια, γυναίκα, πιστεύεις στά παραμύθια τῶν παπάδων;


Αὐτά εἶναι λόγια, γιά νά πηγαίνη ὁ κόσμος καί νά ἐκμεταλλεύωνται τούς ἀφελεῖς. Νά μήν πᾶς πουθενά.

Ἐγώ λεφτά χαμένα δέν δίνω.


– Ἐγώ θά κοινωνήσω στήν Τῆνο. Θά πάω. Θέλω νά πάω. Κάτι μοῦ λέει μέσα μου νά πάω.

Γιά τό Νίκο, τό παιδί μου, ἄς πάμε μαζί.


Ἔλα νά παρακαλέσωμε τή Μεγαλόχαρη γιά τό σπλάγχνο μας.

– Εἶσαι ἀνόητη, μοῦ φαίνεται. Δέν πήγαμε σέ «κοτζάμ» καθηγητάδες, δέν γυρίσαμε ἕνα σωρό γιατρούς;

Ὅλοι δέν μᾶς εἶπανε τά ἴδια; Σέ ρωτῶ ἔχεις ἐσύ καμμιά ἐλπίδα;


– Ναί ἔχω. Πιστεύω νά μέ λυπηθῆ ἡ Μεγαλόχαρη. Ἕνα τό ’χω ἡ δόλια. Θά μέ καταλάβη.

– Ἐγώ δέν τά πιστεύω αὐτά. Ἀλλά, ἐπειδή ἐπιμένεις, πήγαινε μονάχη σου. Ἐγώ δέν ἔρχομαι.


Πλησίαζε Δεκαπενταύγουστος, ἡ περίοδος τῆς Παναγίας.

Ἡ Μαρία ἀποφάσισε νά περάση «δεκαπεντάρι» στήν Τῆνο.

Δεκαπέντε μέρες νηστεία, προσευχή, ἀγρυπνία.

Κάθε βράδυ πήγαινε στήν Παράκλησι τῆς Παναγίας. Πολλές φορές κοινώνησε,

πολλές φορές ἔκλαψε, δάκρυσε, παρακάλεσε τήν Παναγία γιά τό ἄρρωστο παιδί της.


Ὦ! Γλυκειά τοῦ κόσμου Δέσποινα, ξέρεις τόν μοναδικό, τόν μεγάλο καημό τῆς ζωῆς μου.

Τό παιδί μου εἶναι τυφλό, τό μονάκριβο ἀγόρι μου.

Ὅλα τά παιδιά, Παναγιά μου, βλέπουν, παίζουν, τρέχουν, χαίρονται τόν ἥλιο, τή θάλασσα, τά πάντα,

γιατί τό δικό μου νά ζῆ στό σκοτάδι;

Ὁ Γυιός Σου, Παναγιά μου πού θεράπευσε τόσους πολλούς τυφλούς, ἀνήμπορους, δυστυχισμένους,

ἄς θεραπεύση καί τό παιδί μου.


Στίς 15 Αὐγούστου τό νησί πλημμύρισε ξένους προσκυνητές.

Ἀπό τά πέρατα τῆς Ἑλλάδας ἔφθασαν πονεμένοι, ἄρρωστοι, παράλυτοι, γιά νά ζητήσουν τήν θεραπεία,

τήν βοήθεια τῆς Μεγαλόχαρης.


Ἡ Μαρία σηκώθηκε ἀπ’ τά μεσάνυχτα. Μέ κομμένη ἀνάσα πῆρε τόν ἀνηφορικό δρόμο πρός τήν θαυματουργή εἰκόνα.

Σέ λίγο ἀνέβαινε τά μαρμάρινα σκαλοπάτια κρατώντας τό τυφλό παιδί της. Πλησίασε πάλι τήν Παναγία, μέ τά τόσα θαύματα.


Γονάτισε μ’ εὐλάβεια, μέ βουρκωμένα μάτια.

Παναγιά μου. Αὔριο φεύγομε ἀπ’ τό μυρωμένο, τ’ ὄμορφο νησί σου.

Κάμε τό θαῦμα σου, χρυσοπαναγιά μου. Θεράπευσε τό γυιό μου, πού σοῦ ’φερα στήν χάρι Σου.


Ὁ Νίκος γονάτισε δίπλα στήν μητέρα του καί ψιθύρισε:

Μεγαλόχαρη, Εἶμαι τυφλό παιδί. Δέν βλέπω τή φύσι, τήν ὄμορφη θάλασσα, τά πράσινα δένδρα.

Κόσμο ἀκούω καί κόσμο δέν βλέπω.

Σήμερα πού θά φύγωμε γιά τό σπίτι μας, Παναγιά μου, σέ παρακαλῶ γιά τόν πατέρα μου.

Χάρισέ του φωτισμό καί σύνεσι.

Κάνε τον νά πικραίνη λιγώτερο τήν καλή μου μανούλα.

Βοήθησε τόν πατέρα μου νά γίνη καλός ἄνθρωπος.

Νά μήν βλαστημᾶ, νά πηγαίνη στήν ἐκκλησία, νά κάνη τόν σταυρό του…


Σταυροκοπήθηκε ὁ Νίκος. Τότε ἔνιωσε κάτι ἀλλιώτικο μέσα του.

Μισάνοιξε τά βλέφαρα. Κάτι ἄρχισε νά διακρίνη.

Ἔβλεπε μαῦρες σιλουέτες νά κινοῦνται.

– Μάννα, βλέπω! βλέπω! βλέπω!

- Θαῦμα! Θαῦμα! Δοξασμένο τ’ ὄνομά Σου Παναγία μου!


Μιά μυριόστομη κραυγή ἀκούστηκε: «Θαῦμα! Θαῦμα!»

Ἡ Μαρία ἔμεινε ἀρκετή ὥρα δακρυσμένη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας.

Δέν πίστευε στά μάτια της.

Ἔβλεπε τό παιδί της νά βλέπη καί δόξαζε ἀπ’ τά τρίσβαθα τῆς καρδιᾶς της τόν Θεό.


Καταχαρούμενοι γύρισαν στόν Πειραιᾶ.

Ὁ ἄπιστος πατέρας, ὅταν εἶδε μέ τά μάτια του, τό ἐκπληκτικό θαῦμα συγκινήθηκε, ἔκλαψε, ἄλλαξε.

Ἔπαψε τίς εἰρωνεῖες, ἄρχισε μ’ εὐλάβεια νά κάνη τό σταυρό του, νά πηγαίνη ταχτικά στήν ἐκκλησία,

ἐξωμολογεῖτο, κοινωνοῦσε, δόξαζε τήν δύναμι τοῦ Θεοῦ.

Λόγος πικρός δέν ἔβγαινε πιά ἀπό τά χείλη του.


Στό σπίτι ἐκεῖνο ὑπῆρχε πόνος, θλῖψις, δάκρυα, σκοτάδι, βρισιά, εἰρωνεία, βάσανα.

Τώρα βασιλεύει χαρά, εὐτυχία, φῶς, τραγούδι.

Ἡ θεία Κοινωνία, ἡ δροσιά τοῦ Παραδείσου, χάρισαν ὑγεία, χαρά, εὐτυχία.


ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ «TA ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΧΑΡΗΣ» – Ἐκδόσεις «ΤΗΝΟΣ»

poimin.gr

[XAPA]

Αγκαλιάστε την Παναγία…! Τα χέρια της Παναγίας είναι φτερούγες

και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή από την Προστασία της.

- Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Πριν από μερικά χρόνια, κάποιοι ρώτησαν τον π. Παΐσιο:

– Γέροντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε, το κακό, σαν τεράστια φωτιά, έρχεται πάνω μας

και μας απειλεί κι εμάς και τα παιδιά μας.

Τι πρέπει να κάνουμε, για να σωθούμε;


Τότε ο Γέροντας τους διηγήθηκε το εξής περιστατικό:

– Ακούστε, παιδιά μου, στην αρχή του αιώνα μας, στο Άγιο Όρος φούντωσε μια τεράστια φωτιά και απείλησε το Ρωσικό μοναστήρι.

Τότε 2000 καλόγεροι και 3000 εργάτες που δούλευαν εκεί,

πήραν ό,τι βρήκαν μπροστά τους και βγήκαν να αντιμετωπίσουν τη φωτιά.

Όμως δεν μπόρεσαν.


Μετά η φωτιά πετάχτηκε στο Βατοπέδι.

Εκατοντάδες μοναχοί και εργάτες που βρέθηκαν κι εκεί δε μπόρεσαν να την σταματήσουν.

Η φωτιά κατέστρεψε τα πάντα.


Στη συνέχεια προχώρησε κι ήρθε στη Φιλοθέου.

Εκεί τότε ζούσαν μόνο 15 μοναχοί κι άλλοι τόσοι εργάτες.

Έντρομοι πήραν τα φτυάρια και έτρεξαν έξω να αντιμετωπίσουν την πύρινη λαίλαπα που έτρωγε τα πάντα.


Όμως ένα σεβάσμιο γεροντάκι τους σταμάτησε και τους είπε:

-Που πάτε αδελφοί;

Χιλιάδες άνθρωποι στο Βατοπέδι και στο Ρωσικό δεν μπόρεσαν να σβήσουν τη φωτιά κι εμείς,

καμία τριανταριά άνθρωποι, θα σώσουμε το μοναστήρι;


-Και τι θα κάνουμε γέροντα; Πως να σωθούμε;

–Δεν μπορούμε μόνοι μας…

Αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα…!

Μπροστά εκείνη και πίσω εμείς.!


Έτσι έκαναν.

Σε λίγη ώρα, οι πυρήνες φλόγες έφτασαν έξω από το μοναστήρι, έκαψαν τα πάντα,

δεν προχώρησαν όμως ούτε ένα χιλιοστό μέσα από τα σύνορα της μονής.


-Το ξέρω είπε ο π. Παΐσιος, το κακό σαν ανεξέλεγκτη φωτιά απειλεί και εσάς και τα παιδιά σας.

Όμως αγκαλιάστε την Γλυκοφιλούσα και μη φοβάστε.


- Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά, που απειλεί το σπίτι μας…

- Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά, που απειλεί τα παιδιά μας…

- Εκείνη έχει τη δύναμη να σβήσει τη φωτιά, που απειλεί τη ψυχή μας…


Γιατί η Παναγία, είναι η Μάνα του Θεού και η Μάνα όλου του κόσμου

και καμία φωτιά δεν είναι πιο μεγάλη από την αγάπη της…

Τα χέρια της είναι φτερούγες και καμία συμφορά δεν είναι πιο ισχυρή,

από την Προστασία της.


iconandlight

[XAPA]

Ρώτησε την Παναγία, αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ''πορτραίτο'' της.


Κάποτε ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς, ρώτησε την Παναγία,

αν του επέτρεπε να ζωγραφίσει το ''πορτραίτο'' της.

Η Παναγία μας, δεν του αρνήθηκε. Σε λίγο έρχεται ο αρχάγγελος Γαβριήλ, που πάντα την διακονούσε,

και δίνει στον Απόστολο Λουκά 3 σανίδες.


Ο Ευαγγελιστής παραξενεύτηκε που πήρε τρεις σανίδες και όχι μία. Ωστόσο, δεν είπε τίποτα. Τις πήρε και πήγε σπίτι του.

Εκεί άρχισε να Την ζωγραφίζει, όπως Την φανταζόταν και όπως Την έβλεπε συνήθως.


Όταν τελείωσε τον πίνακα, τον πήρε και πήγε δειλά-δειλά, με σεμνότητα στην Παναγία να τον δείξει.

- Ωραίος έγινε ο πίνακας και πολύ καλή ήτανε Λουκά η προσπάθειά σου, του είπε η Παναγία.


Όμως ένα δεν πρόσεξες: Μόνη μου είμαι;

Ο Απόστολος Λουκάς, κοκκάλωσε! Είχε φτιάξει την Παναγία μόνη Της, δεόμενη, χωρίς τον Χριστό.

Αυτή η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο της Βεροίας.


Ο Απόστολος Λουκάς ζήτησε συγγνώμη από την Παναγία και επέστρεψε σπίτι του, για να κάνει ένα νέο ''πορτραίτο'' Της.

Ύστερα από πολύ κόπο και επιμέλεια, ο Απόστολος Λουκάς τελείωσε και το δεύτερο πίνακα.


Τον πήγε στην Παναγία, για να του πει, την γνώμη Της.

- Πολύ ωραίος πίνακας, του είπε. Πολύ καλή η προσπάθειά σου, αλλά δεν πρόσεξες μια λεπτομέρεια.


Έχεις το βρέφος, έχεις τον Κύριο στα δεξιά μου. Πρέπει να Τον έχεις στα αριστερά μου.

Κόκκαλο, πάλι ο Απόστολος Λουκάς!

Η εικόνα αυτή βρίσκεται στα Καλάβρυτα, στην Ιερά μονή του Μεγάλου Σπηλαίου.

Είναι η Παναγία η Δεξιοκρατούσα.


Φεύγει ο Απόστολος και κάνει μια τρίτη εικόνα της Παναγίας, με το Χριστό στα αριστερά, όπως του είπε η Παναγία.

Η εικόνα αυτή βρίσκεται στην Ιερά μονή της Κύκκου, στην Κύπρο.


Οι 3 σανίδες, που έδωσε ο αρχάγγελος, βρήκαν τη δικαίωσή τους!

Τις εικόνες αυτές, η Παναγία τις ευλόγησε και πέρασαν ''δια πυρός και σιδήρου'', για να σώζονται μέχρι σήμερα.

Τρεις είναι οι εικόνες που φιλοτέχνησε ο Απόστολος Λουκάς. Ούτε 30, ούτε 100, όπως νομίζουν πολλοί.



Δημήτριος Παναγόπουλος

leimwnas.blogspot

[XAPA]

Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας:

Ας ακουμπάμε πάντοτε στους ώμους της Παναγίας μας το φορτίο μας


Ο Θεός παιδεύει σαν πατέρας, για να μας απαλλάξει από υπερβολές και ελλείψεις.

Μας παιδεύει όχι για να έλθουμε σε απόγνωση, αλλά για να μετανοήσουμε και διορθωθούμε.

Όταν υγιώς κρατήσουμε την έννοια της παιδείας των θλίψεων, ακολουθεί πολλή θεϊκή παρηγοριά.


Με την υπομονή στα παθήματα κάμνουμε το θέλημα του Θεού.

Όποιος υπομένει πειρασμό, σε οποιαδήποτε μορφή, επιθέτει φάρμακο στην ψυχή του.


Ας ακουμπάμε πάντοτε στους ώμους της Παναγίας μας το φορτίο μας και χωρίς άλλο θα βρίσκουμε παρηγοριά

στον πόνο και την θλίψι μας.


Οι άνθρωποι, παιδί μου, χωρίζονται εις αυτό τον κόσμο

- εις καλούς και κακούς,

- εις πλουσίους και πτωχούς,

- εις μορφωμένους και αμορφώτους,

- εις ευγενείς και αγενείς,

- εις εξύπνους και ανοήτους.

Ενώνονται όμως όλοι εις ένα σημείο.

Εις τον πόνο!


Διότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως εις την ζωή τους θα πονέσουν.

Καθώς λέγει και ο Ιώβ· «Τέρας, ει τις ευτύχησεν διά βίου»*.

Άρα λοιπόν όλοι οι άνθρωποι ζούμε εις το βασίλειο του πόνου!


Γνωρίζομε ότι ο πόνος είναι κάτι το προσωπικό, που θα χρειασθεί κανείς να τον αντιμετωπίσει μόνος του.

Είναι ο σταυρός του, που οφείλει να τον σηκώσει, όπως και ο Σωτήρ του κόσμου, ο Ιησούς, εσήκωσε τον Σταυρό Του,

χάριν ημών.


*Ερμηνεύεται ως εξής: «Άνθρωπος που περπάτησε πάνω στη γή χωρίς κόπο, είναι τέρας». Τέρας σημαίνει εξωφυσικός άνθρωπος. Άρα φυσιολογικός άνθρωπος είναι φύσει αδύνατον, να διέλθει την ζωήν αυτού χωρίς πόνο και θλίψη. (γέροντος Εφραίμ, Παραινέσεις Πατρικές, Ορθόδοξος Κυψέλη).


Πηγή βιβλίου: Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, «Ελπιδοφόρες Διδαχές Με Πατρικές Οδηγίες», Των Εκδόσεων Ορθόδοξος Κυψέλη


simeiakairwn