Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Εντύπωση μεγάλη μου κάνει, πώς αυτός ο Δεσπότης της Αγίας Τριάδος Νεκτάριος,

ζει ακόμη…


Όταν ακόμη ζούσε ο Άγιος Νεκτάριος έλεγε σε έναν άπιστο Χωροφύλακα, να μετανοήσει, να εξομολογηθεί,

νά εκκλησιάζεται και να κοινωνεί. Ό Χωροφύλακας όμως αδιαφορούσε και δεν πίστευε σε τίποτα.


Ήρθε μιά εποχή, που ο Χωροφύλακας μετατέθηκε επί 12 χρόνια, από την Αίγινα στη Μακεδονία.

Μετά όμως ξαναγύρισε στην Αίγινα. Κατέφθασε λοιπόν στην παραλία της Αίγινας και εκεί συνάντησε τον Άγιο Νεκτάριο.

Αλληλοασπάστηκαν, μίλησαν και λίγο πρίν χωρίσουν οι δρόμοι τους, ο Άγιος Νεκτάριος του υπενθύμισε,

το πόσο αναγκαίο είναι ο άνθρωπος νά μετανοήσει.

Στην συνέχεια ο Χωροφύλακας, πήγε στο καφενείο και βρήκε τούς παλαιούς του φίλους και σύν τοις άλλοις τους είπε:


– Εντύπωση μεγάλη μου κάνει, πώς αυτός ο Δεσπότης της Αγίας Τριάδος Νεκτάριος, ζεί ακόμη…

– Ποιός Δεσπότης; τον ρωτούν.

– Ό ιερέας της Αγίας Τριάδος… ο Νεκτάριος.

– Μά αυτός έχει πεθάνει εδώ τρία χρόνια τώρα.

– Πώς είπατε, έχει πεθάνει τρία χρόνια; Δέν είναι δυνατόν!

– Μά εγώ τώρα τον συνάντησα πρίν από λίγο στο δρόμο και τα είπαμε!…

Ιερή συγκινήση κατέλαβε τους πάντες, όπως και τον Χωροφύλακα όταν διαπίστωσε, ότι ο Άγιος Νεκτάριος παρουσιάστηκε

για να τον συνετίσει καί τρέμοντας πήγε στο Μοναστήρι του Αγίου και προσκύνησε μετανοημένος τον τάφο του.



πηγή: psigmataorthodoxias3

[XAPA]

Πως ο Άγιος Χαράλαμπος έσωσε τον μικρό Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη



~ Κάποτε, διηγείτο ο άγιος Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, όταν ήμουν μικρό παιδί, έπαθα τέτοιο σοβαρό κρυολόγημα,

που έπεσα στο κρεβάτι με μεγάλη δύσπνοια και φοβερό πόνο στην αριστερή πλευρή του θώρακα.

Γιατρός στο χωριό δεν υπήρχε και η μόνη καταφυγή μας ο Θεός και οι Άγιοι Του.


Είχαμε στο σπίτι μας μια μικρή ασημένια εικόνα του Αγίου Χαραλάμπη, θαυματουργή, έως εξακοσίων ετών,

που τη φέραμε από τη Μικρά Ασία πατρογονικό κειμήλιο.

Η μητέρα μου λοιπόν, έκανε πολλή προσευχή και μετάνοιες παρακαλώντας τον Άγιο.

Τότε βλέπω ένα χέρι Ιερέως από τον καρπό και κάτω, να περνάει πάνω από το κεφάλι μου,

να κατεβαίνει στο στήθος μου στο σημείο που πονούσα, όπου με σταύρωσε και με χάιδεψε.

Αμέσως πέρασε ο πόνος και η δύσπνοια και έγινα καλά.


Λέω τότε στη μητέρα μου:

-Μητέρα, είδα ένα χέρι Ιερέως που με σταύρωσε και με χάιδεψε και είμαι καλά. Όλα πέρασαν.

Μάλιστα της είπα, ότι το χέρι ήταν τριχωτό στο καρπό, με τόση λεπτομέρεια το είδα.

-Παιδί μου, μου είπε η μητέρα μου, ήταν ο Άγιος Χαράλαμπος που ήρθε και σε θεράπευσε.

Τη σημερινή ημέρα να την τιμάς πάντοτε, ήταν του Αγίου Αποστόλου Θωμά, όταν έγινε το θαύμα,

γιατί ήσουν νεκρός και αναστήθηκες.



ΠΗΓΗ

vimaorthodoxias

[XAPA]

Λέγεται ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν φύλακα άγγελο, ακόμα κι αν δεν μπορούν όλοι να τον δουν ή να τον ακούσουν..


Λέγεται ότι κάθε άνθρωπος έχει έναν φύλακα άγγελο, ακόμα κι αν δεν μπορούν όλοι να τον δουν ή να τον ακούσουν.

Δεν φοράει λαμπερά φτερά όπως στις εικόνες και δεν μιλάει δυνατά.

Τις περισσότερες φορές, ο άγγελος κάνει τον εαυτό του να νιώθει στη σιωπή.


Σε ένα ήσυχο χωριό ζούσε ένας άντρας που ονομαζόταν Ίλιε, ένας απλός άνθρωπος, με πολλές ανησυχίες και λίγη πίστη.

Η ζωή τον είχε δοκιμάσει στο έπακρο: είχε χάσει αγαπημένα πρόσωπα, είχε δουλέψει σκληρά και συχνά κοιμόταν

με κουρασμένη ψυχή. Συχνά έλεγε:

— Είμαι μόνος. Κανείς δεν με βλέπει.


Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε έναν ολισθηρό δρόμο, ο Ίλιε σκόνταψε και ήταν έτοιμος να πέσει σε ένα γκρεμό. Για μια στιγμή ένιωσε

ένα αόρατο χέρι να τον τραβάει πίσω. Δεν υπήρχε κανείς τριγύρω. Μόνο η σιωπή και ο άνεμος. Παρέμεινε στη θέση του,

η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα, χωρίς να καταλαβαίνει τι είχε συμβεί.


Τις μέρες που ακολούθησαν, άρχισε να παρατηρεί μικρά πράγματα:

- μια καθυστέρηση που τον έσωσε από ένα ατύχημα,

- μια καλή σκέψη που εμπόδισε να ειπωθεί μια σκληρή λέξη,

- ένα δάκρυ που του έφερε ηρεμία αντί για επανάσταση.


Ένα βράδυ, στο όνειρό του, είδε ένα απαλό φως και άκουσε μια άηχη φωνή:

— Δεν ήσουν ποτέ μόνος. Ήμουν δίπλα σου όταν έκλαιγες, όταν έπεφτες και όταν νόμιζες ότι δεν μπορούσες να αντέξεις άλλο.


Ο Ίλι ξύπνησε με υγρά μάτια και ανάλαφρη καρδιά. Τότε κατάλαβε: ο φύλακας άγγελος δεν σε σώζει από τα βάσανα, αλλά

σε βοηθά να μην χαθείς μέσα σε αυτά.


Από τότε, κάθε φορά που η ζωή τον πιέζει, ο Ίλι ψιθυρίζει:

— Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ.

Ίσως κι εσύ να έχεις νιώσει μερικές φορές μια απροσδόκητη γαλήνη, μια διάσωση στα πρόθυρα ή μια καλή σκέψη

που εμφανίστηκε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή.

Δεν είναι τυχαίο. Ο φύλακας άγγελός σου σε προσέχει, ακόμα και όταν έχεις ξεχάσει να πιστέψεις.

Μερικές φορές η μεγαλύτερη απόδειξη της αγάπης του Θεού είναι η σιωπηλή φροντίδα του αγγέλου σου.



ΠΗΓΗ apantaortodoxias

[XAPA]

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα:

“Μόνο ο κόπος που κάνουμε για τον Θεό, αυτός έχει μισθό Ουράνιο”



Μόνο ο κόπος που κάνουμε για τον Θεό, αυτός έχει μισθό Ουράνιο.

Ο άλλος κόπος που κάνουμε για να εξασφαλίσουμε τα χρήματά μας για να επιβιώσουμε, π.χ. στην εργασία μας, δεν αμείβεται

από τον Θεό.

Είναι ο κόπος που καταβάλλουμε και αμειβόμαστε στον κόσμο τούτο.


Ιεράρχησε τα πράγματα και να πεις:


«Ποιό είναι το πρώτο;».

Λέει ο άλλος: «η δουλειά μου».

Όχι, δεν είναι η δουλειά. Τα πνευματικά σου είναι πρώτα.

Πρέπει πρώτα γίνουν τα πνευματικά μας καθήκοντά, μήπως φύγουμε αιφνιδίως και μετά έπονται τα άλλα.

Διότι αυτά που θα πάρουμε στον άλλον κόσμο προηγούνται.


Να τα κάνουμε τα καθήκοντά μας κάθε ημέρα, μπας και φύγουμε αιφνιδίως, ώστε να είμαστε εξασφαλισμένοι και τα υπόλοιπα

(τα κοσμικά), όσα κάνουμε…

Κάνοντας καθημερινά τα πνευματικά μου καθήκοντα, δυο πράγματα θα συμβούν:

θα με πληροφορήσει ο Θεός, πότε θα με πάρει και με προφυλάσσει έτσι ο Θεός από αιφνίδιο θάνατο.


Ο Μέγας Αντώνιος, λίγο πριν πεθάνει είπε:

– Είμαι στην ηλικία των 105 ετών και διαπίστωσα ότι η μεγαλυτέρα άσκηση είναι να κάνει κανείς καθημερινώς τα πνευματικά

του καθήκοντα.

Έλεγε ότι ο άνθρωπος πρέπει σταθερά να κάνει τα πνευματικά του καθήκοντα και όχι μία μέρα να κάνει παραπάνω και την

επομένη να μην κάνει τίποτα.

Πρωταρχική μέριμνα είναι να αναβαθμίσει ο άνθρωπος ποιοτικά τον πνευματικό του αγώνα και όχι ποσοτικά.

Έπεται η ποσοτική αναβάθμιση.


Θέλει ο Θεός να βλέπει τον καθημερινό μας κόπο. Όχι τον πολύ, αλλά τον καθημερινό.

Επιτελώντας καθημερινά τα πνευματικά μας καθήκοντα με χαρά, παίρνουμε καθημερινό μισθό από το Άγιο Πνεύμα,

στέλνοντας ένα λουλούδι στο θρόνο του Θεού.~



simeiakairwn

[XAPA]

Γερόντισσα Γαλακτία: “Θυμήσου τον Προφήτη Ηλία. Θα ζήσετε ευλογημένες μέρες…”


Διήγηση Μητροπολίτου Μόρφου κ. Νεοφύτου: …


«Με πήρε τηλέφωνο μια καλή καλόγρια. Έχουμε σήμερα Πέμπτη (5 Οκτωβρίου 2023), θα με πήρε την Δευτέρα που μας πέρασε.

Στην Ελλάδα η καλόγρια αυτή είναι σ’ ένα καλό μοναστήρι.

Έβρεξε κι εκεί πάρα πολύ και η καλόγρια αυτή ήταν υπεύθυνη από τη Γερόντισσά της να προσέχει τα γίδια

και να ταΐζει τα ζώα της Μονής.


Είχαμε λέει λίγα κοτόπουλα και καμιά εικοσαριά γίδια. Και της είπε η Ηγουμένη “αδελφή να πουλήσουμε μερικά γίδια, είναι πολλά,

ένα μοναστήρι τώρα θέλει είκοσι γίδια; Αφού δε προλαβαίνεις να τα ταΐζεις” και σκεφτόμαστε λέει να τα δώσουμε σε διάφορους

ανθρώπους που βοηθούν κατά καιρούς το μοναστήρι και να κρατήσουμε μόνο 2-3 για το γάλα.

Κι ήταν λέει το τέλος μιάς αγρυπνίας που εκάναμε.


Επήγα κοιμήθηκα 2-3 ώρες αλλά εσυνήθησα τα ζώα, η ώρα 5:30 π.μ. πριν να μπούμε στην Ακολουθία, να πηγαίνω να τα ταΐζω.

Ε, έβαλα το ρολόι 5:30 π.μ. Ήμουν στο δρόμο. Πήγα στον στάβλο έπιασα σανό και τροφές να πάω στα κοτόπουλα και ιδιαιτέρως

στα γίδια. Ε, δε καταλάβαμε λόγω της αγρυπνίας ότι οι βροχές ήταν τόσο πολλές. Εκατέβασε ένα νερό το δρομάκι που πηγαίναμε

στο μαντρί εγέμισε λάσπες και να γλιστρήσεις ήταν επικίνδυνο και να πατήσεις μέσα να μην βγεις από ταις λάσπες.

Πώ πω, λέει, πως θα πάω τώρα στα γίδια; Καλά είπαμε με τη Γερόντισσα να μην κρατήσουμε τίποτα καλέ,

να τα σφάξουμε κι άλλα να τα δώσουμε.


Κι αμέσως, λέει, νιώθω σε απόσταση 2-3 μέτρα μιάν ολοφώτεινη παρουσία μιάς γυναίκας. Η οποία έστεκε

1 μέτρο πάνω από τη γη. Γυρίζω και τη βλέπω.

Ποιά είσαι, της λέει;

Ενώ ήταν ντυμένη σαν καλόγρια από πάνω της είχε ένα φωτεινό χιτώνα, ολόλευκο, έλαμπε!».

– «Είμαι η Αγία Γερόντισσα Γαλακτία. Δε με κατάλαβες;».


– «Γερόντισσα, μα πως εντύθηκες έτσι; της λέει, εσύ μιά ζωή ήσουν στα μαύρα».

– «Έτσι είμαστε εδώ πάνω, μες την Δόξα του Θεού. Άκουσε κόρη μου, να πας να ταΐσεις τα γίδια».

– «Μα πως θα πάω Γερόντισσα; Δε βλέπεις τη βροχή τί λάσπη εκατέβασε;».

– «Που είναι η λάσπη;».

– «Να, μη βλέπεις εσύ που είσαι Αγία και στέκεις εις τον αέρα. Εγώ δε μπορώ να σταθώ στον αέρα, έχω σώμα».


– «Παιδί μου, εις το Όνομα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» σταύρωσε το χώρο και με το χέρι της

με μια κίνηση έδιωξε τις λάσπες.

– «Και οι λάσπες πήγαν δεξιά και αριστερά λες και ήταν ο Μωυσής που άνοιξε την Ερυθρά Θάλασσα».

– «Πέρασε κόρη μου. Δεν έμαθες ακόμα να μας επικαλείσαι; Γιατί είμαστε εις στον Ουρανό κι εμείς και οι Άγιοι Άγγελοι;

Εσείς να μας καλείτε συνεχώς και στα πιό μικρά σας να σας βοηθήσουμε».


Μητροπολίτης Μόρφου: «Εσυγκινήθηκα λέει».

– «Ευχαριστώ Γερόντισσα. Να το πω αυτό που μου συνέβη;».

– «Όχι μόνο στο μοναστήρι σου, θα βρεις μερικούς που τους ακούει όλος ο ντουνιάς και να τους το πεις για να το πουν».


Μητροπολίτης Μόρφου: «και τώρα κάμνω υπακοή!

Λοιπόν η αδελφούλα εξεθάρρεψε με τη Γιαγιά και της λέει:»

– «και εμείς που σκεφτόμαστε να σφάξουμε μερικά γίδια κι άλλα να δωρήσουμε;».

– «Όχι μόνο δε θα σφάξετε τα είκοσι γίδια αλλά όσοι έχετε είκοσι θα τα κάνετε σαράντα. Όσοι έχετε δύο θα τα κάνετε τέσσερα.

Όσοι έχετε τέσσερα θα τα διπλασιάσετε να τα κάνετε οκτώ».


– «Μα τί λες Γερόντισσα; Τα είκοσι δεν προλαβαίνω και θα κάμω σαράντα;».

– «Και τώρα πώς θα τα προλάβεις; Ποιος έδιωξε τα χώματα και τις λάσπες; Εσύ; Θα με καλείς εμένα».

– «Καλά Γερόντισσα θα κατεβαίνεις από τον Ουρανό; Και θα μου καθαρίζεις κάθε μέρα;».

– «Μάλιστα παιδί μου, φτάνει με ανοικτή καρδιά να με καλείς κι εμένα κι άλλους.

Όχι μόνο εμένα. Διότι από εδώ και πέρα κόρη μου ο κόσμος ως τώρα στα μοναστήρια έδινε χρήματα, φαγώσιμα, φρούτα,

τυριά, ότι παρήγαγε ο καθένας, από ευλάβεια: “να πάω στο μοναστήρι στον Αϊ Νικόλα ότι παράγω”.

Από δω και πέρα δε θα σας φέρνει κανείς. Κανείς. Για κάποιο διάστημα θα τρώτε μόνο με ότι έχετε. Ότι παράγετε.

Ούτε ηλεκτρικό, ούτε καύσιμα θα υπάρχουν».

– «Μα τί λες Γερόντισσα;».

– «Γι’ αυτό πρέπει ν’ αυξήσετε τα γίδια και να το πεις σ’ αυτούς που μιλούν να το πουν κι ο καθένας ας αναλάβει τις ευθύνες του».


Μητροπολίτης Μόρφου: «της λέει “καλά Γερόντισσα…” μ’ άρεσε πολύ αυτή η καλόγρια, είχε μαγκιά πνευματική!».

– «…Καλά τα λες εσύ από τον Ουρανό αλλά ξέρεις τί δύσκολο πράγμα είναι να μεγαλώσεις σαράντα γίδια;».

– «Ξέρω, αλλά ξέρεις τί εύκολο είναι να τα μεγαλώσεις με τη βοήθειά μας;».

– «Ναι Γερόντισσα θα μας βοηθάτε στις δουλειές και στις λάσπες. Όταν θα πάω στον στάβλο να πάρω σανό και τα σανά…».


Μητροπολίτης Μόρφου: «έτσι μου είπε, μου έκανε εντύπωση, μου το είπε στον πληθυντικό».

– «…τα σανά θα είναι μόνο για τα δέκα, τα άλλα τριάντα δηλαδή θα πεινάσουνε. Αφού δε θα μας φέρνει και κανείς.

Δε θα υπάρχει αυτοκίνητο, ηλεκτρισμός, δε θα υπάρχει τρεχούμενο νερό. Πώς θα τα ταΐζουμε;

Με πόσα σανά θα ταΐζουμε εμείς αυτά τα ζα;».


Μητροπολίτης Μόρφου: «και τί της είπε η Γερόντισσα;».

– «Άκουσε κόρη μου, θα έχετε στο στάβλο τέσσερις μπάλες σανό. Θα πας την μία ημέρα και θα πιάσεις τη μια, θα ταΐσεις τα ζώα σου.

Τη δεύτερη ημέρα θα πάρεις μια άλλη μπάλα, θα ταΐσεις τα υπόλοιπα και εκεί που θα αρχίσεις να σκέφτεσαι “θα μας τελειώσουν

τα σανά και θα πεθάνουνε τα ζα” εμείς και οι άγγελοί σας, τα δύο που θα μείνουν σανά θα τα κάνουμε εικοσιδύο.

Από δω και πέρα στις δύσκολες μέρες που έρχονται δεν θα ζήσετε με τη λογική του αιώνος τούτου

αλλά με την ευλογία και την πίστη, φτάνει να επικαλείστε εμάς με πίστη».


– «Συγγνώμη, μια τελευταία ερώτηση Γερόντισσα Γαλακτία. Μόνο τα σανά θα αυξάνονται;».

– «Όλα παιδί μου, όλα! Θυμήσου τον Προφήτη Ηλία. Θα ζήσετε ευλογημένες μέρες κι ας μην υπάρχει

πολύ τεχνολογία προς στιγμής, μετά θα αποκατασταθούν όλα. Αλλά πρέπει να δώσετε εξετάσεις, τί πίστη έχετε;».


Μητροπολίτης Μόρφου:

«Ακούτε; Δηλαδή προς στιγμής θα ταλαιπωρηθεί και το στομαχάκι μας, ε;

και η καρδούλα μας και ο φόβος μας, για να δει ο Θεός την εμπιστοσύνη μας σε Αυτόν και μόνο σε Αυτόν

και στην Παναγία Μητέρα Του και Μητέρα μας, στους Αγίους και στους Αγίους Αγγέλους.

Ξεκινάτε από τα τώρα. Εκπαιδευτείτε και εσείς και τα παιδιά σας».



immorfou.org.cy

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΙΜΩΝ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ:

ΠΟΣΗ ΔΥΝΑΜΗ ΕΧΕΙ Η ΕΥΧΗ, ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΤΟ «ΥΙΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»!


~ Μια ημέρα, λέει ο π. Ζωσιμάς (+2010), μου είπε ο Γέροντας Σίμων ο Αρβανίτης († 1988) περί νοεράς προσευχής:

«Εγώ, πατέρα Ζωσιμά, μπορώ και τα δύο να κάνω:

Να εξομολογώ τον κόσμο, να τους μιλάω, και να λέω και την νοερά προσευχή, χωρίς να εμποδίζομαι και να με κουράζει.

Έχω και τα δύο μαζί».


Ο Γέροντας, επίσης, μου είπε για την νοερά προσευχή: «Όταν αρχίσεις να προσεύχεσαι και να λες

το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», θα συγκεντρωθείς πρώτα στο μυαλό σου και θα αρχίζεις να την λες,

αργά στην αρχή, να προσέξεις η συγκέντρωση και οι λέξεις, που θα λες, να πηγαίνουν μαζί και σιγά-σιγά θα την λες πιο γρήγορα.

Όταν θα φεύγει ο νους σου και οι λέξεις σου δεν πάνε μαζί, θα την λες ξανά αργά.

Όταν βλέπεις ότι πηγαίνεις καλά, θα την λες γρήγορα.


Αυτό θα κάνεις κάθε φορά, που θα προσεύχεσαι με την νοερά προσευχή».

Όταν έδωσα τον λόγο μου στον Γέροντα ότι θα μείνω στο Μοναστήρι για Μοναχός, μια από τις πολλές συμβουλές, που μου έδωσε,

ήταν: «Την νοερά προσευχή θα την λες, λέγοντας το Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

«Να είναι ευλογημένο», είπα.


Κάποτε ήλθε ένας προσκυνητής στο Μοναστήρι και είδα να κρατάει στο χέρι του ένα κομποσχοίνι μεγάλο και να λέει την ευχή πολύ

γρήγορα. Σαν μηχανή πήγαινε το χέρι του. Εγώ τον κοιτούσα και απόρησα μέσα μου και έλεγα «τι ευχή να λέει άραγε και το κάνει

τόσα γρήγορα»; Ήθελα να μάθω και τον ερώτησα πώς την λέει την ευχή και μου είπε: Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

Καλά, του είπα, το «Υιέ του Θεού» γιατί δεν το λες;

Δεν χρειάζεται, είπε, το ίδιο είναι. Με λίγες λέξεις λέγεται πιο γρήγορα.


Εγώ το πίστεψα και άρχισα εκείνη την ημέρα να κάνω και εγώ το ίδιο με την ευχή. Φούσκωνα από την υπερηφάνειά μου,

που έλεγα και εγώ γρήγορα την ευχή.

Το βράδυ που κοιμήθηκα βλέπω στον ύπνο μου έναν αράπη γεροδεμένο, σαν παλαιστής ήταν.

Είχαμε αγκαλιαστεί στήθος με στήθος και παλεύαμε. Αυτός είχε πολύ δύναμη. Καταλάβαινα ότι δεν θα μπορούσα να τον νικήσω.

Άρχισα να λέω την ευχή, το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με». Με τίποτα δεν ελευθερωνόμουν, πότε με έσπρωχνε αυτός πίσω,

πότε εγώ.


Αυτό γινόταν συνέχεια και έλεγα μέσα μου και απορούσα, να λέω την ευχή τόση ώρα και να μη μπορώ να ελευθερωθώ.

Δεν ήξερα, τι άλλο να κάνω. Να λέω την ευχή συνέχεια πολύ και να μη πιάνει καθόλου. Είχα κουραστεί να παλεύω,

είχα καταϊδρώσει.

Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα να πω την ευχή, όπως μου είχε πει ο Γέροντας,

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

Ακούω τον σατανά να βγάζει μια κραυγή πολύ δυνατή «Όχι!!! Δεν μπορώ να το αντέξω αυτό».

Αμέσως έγινε ένας μαύρος καπνός και ελευθερώθηκα.

Εγώ έμεινα κατάπληκτος και είπα εκείνη τη στιγμή: «πόση δύναμη έχει η ευχή, όταν είναι μέσα και το «Υιέ του Θεού».

Χίλιες φορές είπα την ευχή χωρίς «Υιέ του Θεού» και δεν ελευθερωνόμουν.

Μια φορά είπα «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με», δεν το άντεξε ο σατανάς, έσκασε και διαλύθηκε σαν καπνός.


Το πρωί πήγα και τα εξομολογήθηκα στον Γέροντα… Ο Γέροντας μου είπε: «Παιδί μου, η καλή προσευχή και η αληθινή έτσι είναι.

Εσύ να μην κοιτάς πως την λένε οι άλλοι, να την λες όπως πρέπει».

Γι’ αυτό επιβάλλεται να λέμε την νοερά προσευχή με το «Υιέ του Θεού»,

διότι είναι ομολογία πίστεως.


Αποφθέγματα του π. Σίμωνος Αρβανίτη (+1988), επιλεγμένα από τα πέντε βιβλία που έγραψε γι’ αυτόν ο μαθητής του π. Ζωσιμάς.

imdleo.gr/simeiakairwn

[XAPA]

Η ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ (ΔΙΔΑΚΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ)


~ Μια αδελφή παραπονέθηκε κάποτε στον π. Ζωσιμά για κάποια άλλη.

– Πάτερ, γιατί η τάδε με αντιπαθεί; Τι της έκανα;

– Ποιος σου είπε ότι σε αντιπαθεί; αντέδρασε εκείνος. Λάθος κάνεις! Από τον πονηρό είναι αυτός ο λογισμός. Μην τον δέχεσαι!

– Όχι, γέροντα, κάτι έχει μαζί μου. Το δείχνουν και τα λόγια της και το φέρσιμό της. Αλλά και η καρδιά μου το πληροφορείται καθαρά!


– Καλά, ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο. Βγες στο δάσος και φώναξε: «Αγαπημένη μου αδελφή…!»

Η ηχώ τι θα σου απαντήσει;

– Το ίδιο πάτερ.

– Ύστερα ξαναφώναξε: «Τρελή… Τιποτένια!…» Τι θα σου απαντήσει η ηχώ;

– Τις ίδιες λέξεις.


– Πίστεψέ με, κόρη μου, στη σχέση δύο ψυχών, στην αμοιβαία τους επικοινωνία, συμβαίνει ότι και με την ηχώ!

Κοίταξε, λοιπόν, πρώτα μέσα στην καρδιά σου.

Θα διαπιστώσεις ότι είναι πράγματι αρνητικά προκατειλημμένη απέναντι στην αδελφή σου.

Επομένως, πρώτα γέμισε την δική σου καρδιά με ειρήνη και αγάπη γι΄ αυτήν και να είσαι βέβαιη, πως θα σου ανταποδώσει

τα ίδια αισθήματα!


– Τι να κάνω γέροντα; Μήπως και εγώ δεν είμαι δυστυχισμένη όταν δεν έχω μέσα στην καρδιά μου αγάπη για την αδελφή μου;

– Δεν έχεις μέσα σου αγάπη; Κάνε τουλάχιστον, εξωτερικά έργα αγάπης.

Έμαθες ότι χρειάζεται κάτι; Πρόσφερέ της το.

Διαφωνήσατε σε ένα ζήτημα; Υποχώρησε.

Σε μάλωσε; Καταδίκασε τον εαυτό σου και ζήτησέ της πρώτη συγχώρηση.


Μα, πάνω απ’ όλα, να προσεύχεσαι αδιάλειπτα γι’ αυτήν, λέγοντας: «Φώτισέ την, Κύριε, και ελέησε κι εμένα την αμαρτωλή!».

Τότε οπωσδήποτε ο Θεός θα αλλοιώσει την καρδιά σου.

Αλλά κι αν εκείνη, μετά απ’ όλα αυτά, δεν ειρηνεύσει μαζί σου, εσύ πάντως θα έχεις την συνείδησή σου αναπαυμένη!


π. Ζωσιμάς, Ανθολόγιο Γεροντικών κειμένων


hristospanagia.gr

[XAPA]

ΕΚΚΛΗΣΙΑ, Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ….


Ρώτησαν κάποτε ένα μοναχό: τι κάνετε τόσες ώρες μέσα στην Εκκλησία, δε βαριέστε;

Κι εκείνος απάντησε: εσύ τι έκανες εννιά μήνες στη μήτρα της μάνας σου; Τίποτα.

Ήσουν εκεί και τρεφόσουν με το μητρικό αίμα.


Το ίδιο κάνουμε κι εμείς. Είμαστε εδώ και τρεφόμαστε από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος.

Από το σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Γιατί η Εκκλησία είναι η Μάννα που μας τρέφει. Η φιλόστοργη Μάνα.

Η πνευματική καρδιά απ’ την οποία διαχέεται το αίμα και κρατιούνται ζωντανά τα παιδιά της.


Η Εκκλησία είναι σώμα. Δεν είναι κόμμα. Είμαστε μέλη. Δεν είμαστε οπαδοί. Σώμα ένα με κεφαλή το Χριστό.

Πονάει ένα μέλος και πονάμε όλοι. Δοξάζεται ένα μέλος και δοξαζόμαστε όλοι. Οικογένεια μία είναι η Εκκλησία:

Οι Ζώντες, – όσοι είμαστε μέσα στην Εκκλησία και όσοι βογγάνε έξω απ’ αυτήν…


- Αυτοί που έφυγαν…, οι αδελφοί μας οι Κεκοιμημένοι. Κι αυτοί που ακόμα δεν ήρθαν…

Οι αγέννητοι.., τα παιδιά των παιδιών μας, τα δισέγγονα και τα τρισέγγονα, όσοι θα μπουν στην

Εκκλησία και όσοι θα βογγάνε έξω απ’ αυτήν. Οικογένεια μία.


Γι’ αυτό στην Εκκλησία δεν εορτάζουμε αλλά συνεορτάζουμε.

Δεν νηστεύουμε αλλά συννηστεύουμε.

Δε στενάζουμε αλλά συστενάζουμε.

Δεν προσευχόμαστε αλλά συμπροσευχόμαστε.

Συλλειτουργούμε και συλλειτουργούμαστε. Σώμα ένα είμαστε.


Οι γιαγιάδες μας το ήξεραν καλά αυτό. Ήξεραν ότι πρώτα ανήκουμε στην Εκκλησία και μετά στον εαυτό τους.

Πρώτα στην Εκκλησία και μετά στο σπίτι τους. Γι’ αυτό συμμετείχαν στις ανάγκες της.

Στο χτίσιμο της Εκκλησίας, στο στρώσιμο, στον έρανο, στις νηστείες, στους εσπερινούς,

στα Μυστήρια, στη Λειτουργία.


Οι παλιοί άνθρωποι ήξεραν πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, γιατί άλλος δρόμος βγάζει σε άλλο τέρμα.

Γνώριζαν ότι η σωτηρία είναι μόνο μέσα στο Καράβι του Χριστού που όσα κύματα και όσες θύελλες

κι αν το χτυπούν , δεν καταποντίζεται.





Από το βιβλίο: “Αντίδωρο” τής Μαρίας Μουρζά


talantoblog

[XAPA]

Η Αγία Μόνικα επισκέπτεται τον Άγιο Αμβρόσιο.

Η μνήμη της Αγίας Μόνικας, μητέρας του Αγίου Αυγουστίνου , τιμάται στις 4 Μαΐου



Μια μέρα χτύπησε την πόρτα της μητρόπολής του μια χήρα γυναίκα πού έκλαιγε.

—Γιατί κλαις;

—Για το παιδί μου.

—Είναι άρρωστο;

—Όχι είναι ζωηρό, πολύ άτακτο. Δέ’ μ’ ακούει.

Κάνει κακές παρέες, γυρίζει μέρα -νύχτα. Αχ, θα χάσω το παιδί μου!…


Ό ιερός Αμβρόσιος την παρηγόρησε και της είπε·

—Παιδί, πού ή μάνα του προσεύχεται και κλαίει, δε’ θα χαθεί.

Ποια ήταν ή μάνα αυτή; Ή Μόνικα.

Και το παιδί; Ό ιερός Αυγουστίνος.

Από τα δάκρυα της αγίας εκείνης γυναίκας βγήκε ο Ιερός Αυγουστίνος,

τον όποιο έπειτα δίδασκε και κατηχούσε ό άγιος Αμβρόσιος.


”Λίγα χρόνια αργότερα, την νύχτα του Πάσχα στις 25 Απριλίου τοῦ 387 μ.Χ., ὁ Αυγουστίνος βαπτίσθηκε

από τον Άγιο Αμβρόσιο, Επίσκοπο Μεδιολάνων καὶ η Αγία ήταν παρούσα στην βάπτιση του υιού της.

Ο Άγιος Αμβρόσιος συνέταξε και τον πρώτο κατὰ την βάπτιση του Ιερού Αυγουστίνου ψαλέντα ύμνο.

«Σὲ ὑμνοῦμεν, Σὲ εὐλογοῦμεν, Σοὶ εὐχαριστοῦμεν Κύριε καὶ δεόμεθά σου ὁ Θεὸς ἡμῶν».



ΠΗΓΗ.Ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
«Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ»-ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ


fdathanasiou

[XAPA]

Λάδι και δάκρυ χρειάζονται τα παιδιά μας. Με λάδι και δάκρυ δεν χάνονται ποτέ..


Ότι κι αν έκανε η μάνα για το παιδί της, αυτό πήγαινε στα χαμένα.

Όσες προσπάθειες κι αν έκανε να το φέρει στο δρόμο του Θεού, ήτανε άκαρπες.

Άσπρο η μάνα, μαύρο ο γιος.

Κι όσο έβλεπε να βγαίνουν από τα χέρια της, με την χάρη του Θεού, παιδιά υπέροχα, έξυπνα,

χρήσιμοι άνθρωποι στην Κοινωνία, παιδιά περήφανα που την είχανε δασκάλα και το δικό της το μοναδικό παιδί,

πού του αφοσιώθηκε ολότελα σαν έμεινε χήρα, να μην κάνει, να μην θέλει τίποτε, να μην αποφασίζει για κάτι,

της ερχότανε τρέλα.


Μέρες, εβδομάδες, μήνες έλειπε από το σπίτι. Η μάνα λοιπόν περίμενε. Πάντα περίμενε μια αλλαγή.

Η προσευχή της, το λιβάνι που έκαιγε, το καντηλάκι πού άναβε, ήταν όλα, μα όλα γι’ αυτό το παιδί.

Κάποτε παρουσιάστηκε στο σπίτι, γιατί πήρε την απόφαση να πάει στρατιώτης. «Καλό σημάδι» είπε μέσα της η μάνα.

Πέρασε όλη την θητεία του σε φυλάκιο του Έβρου. Δεν ήρθε να την δει ούτε μια φορά.

Κι η μάνα δεν άφησε το εικονοστάσι χωρίς λάδι και δάκρυ ούτε ένα βράδυ.


Κάποτε απολύθηκε. Μάιο μήνα ήρθε ίσια στο σπίτι. Χαρούμενος, κεφάτος, σαν να μην έλειψε ούτε μια μέρα.

Της ζήτησε χρήματα να πάει λίγες μέρες στη θάλασσα με κάτι φίλους. Του έδωσε αμέσως.

Ένοιωθε να παλεύει η μάνα με κάποιον στήθος με στήθος. Κι αυτός ο κάποιος δεν ήταν το παιδί της.

Ήταν το πνεύμα του κακού που έπρεπε να το νικήσει το πνεύμα του Θεού.


Πέρασαν δέκα μέρες κι όλη η παρέα γύρισε. Γύρισαν χαρούμενοι, Είπανε τα νέα τους.

– Μάνα, σου έφερα ένα δώρο. Είπα να μην έρθω με άδεια χέρια αυτή τη φορά. Άνοιξέ το να δούμε αν σου αρέσει.

– Δώρο από σένα αγόρι μου και δεν θα μου αρέσει; Και μόνο που με σκέφτηκες φτάνει,

– Άνοιξέ το, λοιπόν…


Η μάνα παίρνει το δέμα και το ανοίγει. Μόλις αντίκρισε το δώρο πάγωσε. Τα δάκρυα αυλάκωσαν τα μάγουλά της.

Ήταν ένα πανέμορφο καντηλάκι, σπάνιας τέχνης.

– Μάνα, σε έβλεπα πρωί και βράδυ να ανάβεις το καντήλι και ήξερα, ήμουνα βέβαιος πώς το έκανες για μένα.

Στην σκέψη μου, στην θύμηση μου σ’ έφερνα πάντα μπροστά στο καντηλάκι.

Τίποτε δεν μου ξέφευγε από όσα έκανες, από όσα υπέφερες.

Κάποιο μέρος ήθελα να ‘χω σε αυτή σου την λαχτάρα.

Άντε λοιπόν, σήκω. Έλα μπράβο, βάζω το καντηλάκι, βάζεις, το λάδι και το …δάκρυ.


Μα σου έφερα ένα ακόμη δώρο. Άνοιξέ το…

Πήρε η μάνα το δεύτερο δώρο, το ανοίγει και τι να δει! Ένα καντήλι!

– Κι άλλο, παιδάκι μου; Δίδυμα ήτανε;

– Αυτό για το σαλόνι.

Φωνάξαμε τον πατέρα Γρηγόριο να κάνει αγιασμό και βρήκε το σαλόνι χωρίς καντήλι. Ξέρεις πόσο ντροπιάστηκα;

Ολόκληρο σαλόνι χωρίς καντήλι;

Λάδι και δάκρυ χρειάζονται τα παιδιά μας.

Με λάδι και δάκρυ δεν χάνονται ποτέ..


Χριστός Ανέστη χαρά μου!


simeiakairwn