Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ!


Είμαστε παιδιά της Αναστάσεως.

Η Ανάσταση δεν έχει μοναδικό παιδί τον Υιό της Παρθένου. Έχει πολλά παιδιά.

Και κανένας δεν μπορεί να κλέψει τα παιδιά της Αναστάσεως.

♦ Ο Χριστός, ως Υιός της Παρθένου, είναι μονογενής.

♦ Ως Υιός της Αναστάσεως είναι πρωτότοκος.

♦ Η Παναγία ως Μητέρα έχει ένα Υιό.

♦ Η Ανάσταση είναι πολύτεκνη.

Έκανε ένας την αρχή της Αναστάσεως. Όλοι θα Τον ακολουθήσουμε. Όλοι θ’ αναστηθούμε,

άλλοι«εις ανάστασιν ζωής», άλλοι «εις ανάστασιν κρίσεως» (Ιωάν. ε’ 29).


Ο Ιησούς Χριστός άνοιξε το δρόμο της Ανάστασης, χρησιμοποιώντας ως μηχανή τη Θεότητά Του.

Πρωτοπόρος. Μπροστάρης της Αναστάσεως.

Το δρόμο, που άνοιξε Εκείνος, θ’ ακολουθήσουμε οπωσδήποτε κι εμείς.

Το λέει ο Μεγ. Βασίλειος στη θεία Λειτουργία του:

« Οδοποιήσας πάση σαρκί την εκ νεκρών ανάστασίν, καθ’ ότι ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι υπό της φθοράς τον αρχηγόν της ζωής».

Και ο απόστολος Παύλος τονίζει, ότι ο Χριστός είναι ο πρωτότοκος Υιός της Αναστάσεως: «αυτός είναι η κεφαλή του σώματος

που είναι η εκκλησία, αυτός αρχή της νέας ανθρωπότητας, απ’ τους νεκρούς ο πτωταναστημένος, ώστε να γίνει

σε όλα εκείνος πρώτος.» (Κολοσ. α’ 18).


♦ Παιδιά της Αναστάσεως!

Σαν να λέμε παιδιά όχι της φτώχειας, αλλά του πλούτου.

Παιδιά όχι της μούχλας, αλλά της ζωντάνιας.

Παιδιά όχι της φθοράς, αλλά της ζωής.

Ο Μέγας Βασίλειος λέει σχετικά:

«Κι εμείς, όταν θα γίνουμε παιδιά της αναστάσεως, τότε θα καταξιωθούμε να δούμε το Θεό κατά πρόσωπο».(Ε.Π.Ε. 5, 240)

Τί ν’ ανταποδώσουμε στον Κύριο για όλα τα αγαθά Του, ιδιαίτερα όμως για την Ανάσταση;

«Τί ανταποδώσωμεν τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;» (Ψαλμ. 115,3).


Σ’ ένα αναστάσιμο τροπάριο βλέπουμε τις αντιθέσεις της αγάπης του Χριστού για μας.

Είναι επηρεασμένο απ’ το ψαλμικό «Τί ανταποδώσωμεν…», και από σχετική περικοπή του Μεγ. Βασιλείου:

♦ Για τους αχάριστους ο Χριστός είναι ευεργέτης.

♦ Για όσους ζουν στο σκοτάδι, ο Ήλιος της δικαιοσύνης.

♦ Πάνω στο Σταυρό είναι ο Απαθής.

♦ Στο σταυρικό θάνατο, η ζωή.

♦ Στο σκοτεινό Άδη, το φως.

♦ Για τους πεσμένους η Ανάσταση.


«Μετά αχάριστων ο Ευεργέτης, προς τους καθημένους εν σκότει ο ήλιος της δικαιοσύνης, επί τον σταυρόν ο απαθής,

επί τον θάνατον η ζωή, επί τον άδην το φως, η ανάστασις διά τους πεσόντας» (Ε.Π.Ε. 7,226).

Οι «φωλιές» της Αναστάσεως

Τα χελιδόνια το χειμώνα αποδημούν μακρυά, εξαφανίζονται. Μόλις έρθει η άνοιξη εμφανίζονται,

Έτσι κι οι Απόστολοι. Είναι τα σπουδαία χελιδόνια της Ανάστασης.


♦ Σαν ήρθε ο χειμώνας του πάθους, η θλίψη κι ο φόβος τους εξαφάνισαν. Κλειδαμπαρώθηκαν.

Μακριά απ’ τη χαρά και τη χάρη.

♦ Μόλις ανέτειλε ο ήλιος της Ανάστασης κι ήρθε η άνοιξη, νάτοι, ξαναγυρίζουν.

Δυναμωμένοι, ανδρειωμένοι, χαριτωμένοι. Στα χέρια κρατάνε την Ανάσταση χειροπιαστή. Έχουν πολλές τις αποδείξεις.

♦ Τον είδαν αναστημένο.

♦ Τον άκουσαν.

♦ Τον ψηλάφησαν.

♦ Έφαγαν κι ήπιαν μαζί Του.


Βεβαιώνει ο απ. Πέτρος: «Ο Θεός όμως τον ανέστησε την τρίτη μέρα από το θάνατό του κι έκανε να τον δούμε αναστημένο εμείς,

οι οποίοι φάγαμε και ήπιαμε μαζί του μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς» (Πράξ. ι’ 40-41).

Τα χελιδόνια, αν τους χαλάσεις τη φωλιά, δεν απογοητεύονται. Πηγαίνουν αλλού και φτιάχνουν φωλιά.


Έτσι κι οι Απόστολοι. Φωλιά τους η Ανάσταση. Εκεί η ασφάλειά τους, η δύναμή τους. Τους κυνηγούσαν, προσπαθώντας

να χαλάσουν το έργο, έργο Αναστάσεως. Σ’ άλλους τόπους πήγαιναν.

Δεν μπορούσαν να μη μιλάνε για την Ανάσταση. «Ου δυνάμεθα α είδομεν και ηκούσαμεν μη λαλείν» (Πράξ. δ’ 20).

♦ Σ’ άλλους τόπους έστηναν τη φωλιά της Αναστάσεως. Είχαν τέτοια εντολή απ’ τον αναστάντα Χριστό:

«Και μας έδωσε εντολή να κηρύξουμε στο λαό και να μαρτυρήσουμε ότι αυτός είναι ο ορισμένος από το θεό κριτής

των ζωντανών και των νεκρών» (Πράξ. ι’ 42).


♦ Πέρα απ’ την εντολή, είχαν και εσωτερική επιταγή. Είχαν τόσο θαμπωθεί απ’ το φως της Ανάστασης,

ώστε δεν μπορούσαν να μη μεταλαμπαδεύουν αυτό το φως.

♦ Είχαν τόσο δονηθεί απ’ το σεισμό της Ανάστασης, ώστε δεν μπορούσαν να μη συγκλονίσουν κι άλλους με τη δύναμη

της Αναστάσεως.


Το αηδόνι της Αναστάσεως, ο Παύλος

Από όλους τους Αποστόλους εκείνος, που έγινε όχι απλώς χελιδόνι της ανοίξεως, που λέγεται Ανάσταση,

αλλά και αηδόνι που τραγουδούσε γλυκύτατα, σαγηνευτικά το τραγούδι της Αναστάσεως, είναι ο μεγάλος Παύλος.

♦ Είχε προσωπική εμπειρία της Αναστάσεως. Περιγράφοντας τις πολλές εμφανίσεις του Αναστάντος, βεβαιώνει ότι στο τέλος

διάλεξε κι εκείνον ο Κύριος να του εμφανιστεί: «Τελευταία από όλους, εμφανίστηκε και σ’ εμένα σαν σε έκτρωμα» (Α’ Κορ. ιε’ 8).


♦ Αν ο αναστημένος Κύριος κατέβηκε στο βάθος του Άδη κι ανέσυρε τους νεκρούς, έφτασε και σε άλλο βάθος.

Εκεί που ήταν ο Σαύλος. Τον ανέσυρε. Τον ανέστησε. Τον κατέστησε Απόστολό Του.

♦ Δεν είδε μόνο μια ανάσταση ο Παύλος, την εκ του τάφου, δηλαδή, ανάσταση του Χριστού.

♦ Είδε και τη δική του ανάσταση.

♦ Είδε και την ανάσταση χιλιάδων ανθρώπων, που με το κήρυγμά του αναστήθηκαν πνευματικά.

Απ’ το σκοτάδι της πλάνης οδηγήθηκαν στο φως του αληθινού Θεού. Απ’ τη διαφθορά στην αρετή και την αγιότητα.


Φαντάζεστε σώμα χωμένο σε τάφο, θαμμένο σε χώματα βαριά, και να εξέχει μόνο το κεφάλι έξω απ’ το χώμα

και να εξακολουθεί νάναι ζωντανό;

Ασφαλώς όχι!

Πώς λοιπόν, όταν ακούμε ότι ο Χριστός αναστήθηκε, δεν αμφιβάλλουμε, κι όταν ακούμε ότι θ’ αναστηθούν όλοι οι νεκροί

απ’ τα μνήματα, αμφιβάλλουμε, παραξενευόμαστε, αλλά και απιστούμε;

♦ Τί είναι ο Χριστός; Η κεφαλή.

♦ Τί είμαστε εμείς; Το σώμα.

Πώς μπορεί νάναι αναστημένο το κεφάλι και να παραμένει νεκρό το σώμα;


Ο Παύλος βλέπει αυτή την αλήθεια από πολλές πλευρές.

♦ Την βλέπει από θεολογική πλευρά. Το σώμα, που είχε ο Χριστός κι αναστήθηκε, δικό Του ήταν;

Ήταν και δικό Του και δικό μας.

Δικό Του, διότι είναι το ορισμένο, το συγκεκριμένο σώμα, που θέλησε να πάρει απ’ την Παρθένο. Αλλά και δικό μας,

διότι όλους μας προσέλαβε ο Χριστός.


Το σώμα του Χριστού είναι πρόσλημμα. Έχουμε προσληφθεί όλοι οι άνθρωποι, όλη η ανθρωπότητα, πάνω στο σώμα του Χριστού.

Στο σώμα Του ανήκουμε όλοι οι άνθρωποι.

♦ Όπως ο Χριστός είναι ολόκληρη η Θεότητα, έτσι είναι και ολόκληρη η ανθρωπότητα.

♦ Όλοι μαζί συναποτελούμε το σώμα του Χριστού.

♦ Όλοι έχουμε τις μετοχές μας στο σώμα του Χριστού.


Έτσι εξηγείται πως σήκωσε πάνω στο Σταυρό τις αμαρτίες όλου του κόσμου, αλλά και πως μας ανέστησε όλους με τη δική Του

ανάσταση. «Προσελάβετο ημάς εις δόξαν Θεού» (Ρωμ. ιε’ 7).

Ανάσταση του σώματος του Χριστού σημαίνει ανάσταση όλων των σωμάτων, όλων των νεκρών. «όπως δηλαδή ενταχθήκαμε

οργανικά στο σώμα του Χριστού με μια πράξη που συμβολίζει συμμετοχή στο θάνατό του, έτσι θα συμμετάσχουμε πραγματικά

και στην ανάστασή του. Αν λοιπόν, πεθάναμε μαζί με το Χριστό, είμαστε βέβαιοι πως θα ζήσουμε μαζί του» (Ρωμ. στ’ 5 και 8).


(Αρχ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, «Πάσχα Κυρίου»)


diakonima.gr

[XAPA]

[XAPA]

ΜΗ ΦΟΒΟΥ – 365 φορές αναφέρεται στην Αγία Γραφή… Μία για κάθε μέρα


Εάν μετρήσουμε μέσα στην Αγία Γραφή ποια εντολή συναντάμε γραμμένη πιο πολλές φορές από τις άλλες

θα μας αλλάξει τον τρόπο ζωής και σκέψη.


Δεν είναι ούτε το »μη κλέψεις» ούτε το »μη σκοτώσεις» ,

είναι το ΜΗ ΦΟΒΟΥ- ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ και ξέρετε πόσες δεις είναι γραμμένη;

365 φορές…

Μια για κάθε μέρα

Εκείνος μας λέει συνεχώς:

Αφού παιδί μου με θεωρείς Πατέρα και Δημιουργό θέλω να επενδύεις μόνο στη δίκη μου παρουσία στη ζωή σου,

στην παντοδύναμη μου ασφάλεια και σιγουριά.

Εσύ μόνο τις εντολές μου θα ακολουθείς και θα πράττεις το ανθρωπίνως δυνατό κάθε μέρα

χωρίς ανασφάλεια και άγχος, το αύριο άστο σε μένα.



πηγή: romioitispolis.gr

[XAPA]

Παρασκευή της Διακαινησίμου ή Παρασκευή της Ζωοδόχου Πηγής


Η Ζωοδόχος Πηγή


Ήταν γύρω στα 450 μχ, όταν ένας βυζαντινός στρατιώτης, Λέοντας στο όνομα, έκοβε βόλτες σ΄ ένα δασάκι στα μέρη

της βασιλεύουσας, όταν ξάφνου βλέπει μπροστά του έναν τυφλό άνθρωπο να του ζητάει λίγο νερό για να σβήσει

τη δίψα του.

Ο Λέοντας προθυμοποιήθηκε να του βρει και να του φέρει νερό.

Έψαξε λοιπόν, στο δάσος για να βρει νερό αλλά μάταια και έτσι, επέστρεφε λυπημένος.


Τότε όμως, άκουσε μια γυναικεία φωνή να του λέει: «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς»,

δηλαδή, «Δεν χρειάζεται Λέων να αγωνιάς, να άγχεσαι, να στεναχωριέσαι, το νερό είναι δίπλα σου».

Και πάλι ακούει τη φωνή την άγνωστη να τον προστάζει: «Λέων βασιλιά, πάρε απ΄ το νερό αυτό και δώσε να πιει

να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος και κάτι ακόμα, άλειψε μ΄ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις

ποια είμαι εγώ που σου μιλώ».


Έτσι πράγματι έπραξε ο Λέοντας και παρευθύς ο τυφλός ανέβλεψε.

Αλλά ταυτόχρονα άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντα ο οποίος τώρα, κατάλαβε πως εκείνη η φωνή

που του μιλούσε ήταν της Παναγίας που έκανε αυτό το θαύμα και του μίλησε και πως επίσης,

σ΄ Εκείνην τη Μεγαλόχαρη, οφείλεται και το μεγάλο θαύμα της θεραπείας του τυφλού.


Ακόμη, θαύμα αξιοθαύμαστο ήταν και η εύρεση της πηγής του σωτήριου αυτού νερού.

Αλλά θαύμα ήταν και η επαλήθευση της προσφώνησης από την Παναγία, του Λέοντα , ως βασιλιά.

Διότι πράγματι ο Λέων, το 486μ.Χ, ανέβηκε στον θρόνο της Βυζαντινής αυτοκρατορίας ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ,

ο επονομαζόμενος και Μακέλλης(457-474), και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουρίου.

Αμέτρητα τα θαυμάσια σου Παναγία μας.


Ο Λέων, ως αυτοκράτορας πλέον, θα αναγείρει επί της θαυματουργής πηγής, θαυμάσιο Ναό αφιερωμένο

στην Παναγία τη Ζωοδόχου Πηγή για να θυμίζει τις δωρεές της Θεοτόκου προς εκείνον αλλά και όλες τις μεγάλες

ευεργεσίες της προς το γένος των ανθρώπων.


Στην θαυματουργή πηγή αυτού του ιερού Ναού, βρήκε τη γιατρειά και ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ο Α΄,

ο Λέοντας ο ΣΤ΄ ο Σοφός, η γυναίκα του, Αγία βασίλισσα Θεοφανώ, ο Ρωμανός Α΄ ο Λεκαπηνός και η γυναίκα του,

ο Πατριάρχης Στέφανος (886-912), ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Ιωάννης (964-966), αλλά και πλήθος ακόμη, άρχοντες

και απλοί άνθρωποι εκεί γιατρεύτηκαν. Μέχρι και νεκρό ανέστησε το αγιασμένο νερό της Ζωοδόχου Πηγής.


Το Ναό της Ζωοδόχου Πηγής, γκρέμισαν οι Τούρκοι για να φτιάξουν με τα υλικά του το τέμενος

του Σουλτάνου Βαγιαζήτ.

Οι χριστιανοί στη θέση αυτή έχτισαν ένα παρεκκλήσι και αργότερα ένα πιο μεγάλο Ναό (1835).

Αυτού του ιερού Ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ζωοδόχου Πηγής, τα εγκαίνια εορτάζει η Εκκλησία μας

την Παρασκευή της Διακαινησίμου (Λαμπροβδομάδα).


Ο Ναός αυτός έμεινε γνωστός στην ιστορία ως το αγίασμα του «Μπαλουκλί».

«Μπαλούκ» στα τουρκικά σημαίνει ψάρι και η παράδοση μας λέει πως εκεί δίπλα στο αγίασμα, στις 23 Μαΐου 1453

ένας καλόγερος τηγάνιζε ψάρια, όταν κάποιος του έφερε την είδηση πως πήραν την Πόλη οι Τούρκοι.

Ο καλόγερος απάντησε πως μόνο αν τα ψάρια που τηγάνιζε έφευγαν απ΄ το τηγάνι και έπεφταν μέσα στο αγίασμα

θα πίστευε ότι έγινε κάτι τέτοιο.

Και πραγματικά τα ψάρια ζωντάνεψαν και έπεσαν μέσα στην πηγή του αγιάσματος.

Μέχρι σήμερα δε, μέσα στην δεξαμενή της Ζωοδόχου Πηγής διατηρούνται επτά ψάρια και μάλιστα σαν να είναι

μισοτηγανισμένα απ΄ την μια πλευρά.


Πέρα όμως από θρύλους και παραδόσεις, η Παναγία μητέρα του Χριστού και μητέρα πάντων των χριστιανών,

παραμένει για όλους μας η Πηγή της Ζωής, καθότι Εκείνη έφερε τη Ζωή, το Χριστό στον κόσμο,

ελπίδα και προστασία μας, «καταφυγή τε σκέπη και αγαλλίαμα».



Τσαγκάρη Παναγιώτη Θεολόγου

pigizois


Απολυτίκιον Ζωοδόχου Πηγής - Ήχος α΄

Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Μεγαλυνάριον

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.


pigizois

[XAPA]

Όποτε κι αν στραφούμε σε Εκείνη με την καρδιά μας, είναι εκεί!

Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσα


Η Υπεραγία Θεοτόκος προσεύχεται αδιάκοπα για μας.

Μας επισκέπτεται πάντα. Όποτε κι αν στραφούμε σε εκείνη με την καρδιά μας, είναι εκεί.


Μετά τον Κύριο, εκείνη είναι η μεγαλύτερη προστάτις της ανθρωπότητας.

Πόσοι και πόσοι ναοί σ’ ολόκληρο τον κόσμο δεν είναι αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο!

Πόσες και πόσες ιαματικές πηγές, όπου οι άνθρωποι θεραπεύονται από τα ασθενήματά τους δεν ανέβλυσαν εκεί

όπου η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε και ευλόγησε τα ύδατα, ώστε να γιατρεύουν τόσο τους ασθενείς όσο και τους υγιείς!

Είναι διαρκώς στο πλευρό μας κι εμείς τόσο συχνά την ξεχνάμε.


Κάποτε που ήμουν σε πολύ δύσκολη κατάσταση, είδα σε όραμα τον Σωτήρα να μου λέει ότι πρέπει να προσπέσω

στην Υπεραγία Μητέρα Του, διότι εκείνη είναι η προστάτις των μοναχών.

Οι χριστιανοί είμαστε πράγματι πολύ τυχεροί που έχουμε την Υπεραγία Θεοτόκο να πρεσβεύει για μας

ενώπιον του θρόνου του Θεού


Από το βιβλίο: Οι λογισμοί καθορίζουν τη ζωή μας – Βίος και διδαχές του γέροντα Θαδδαίου της Βιτόβνιτσα, Εκδόσεις Εν πλω.


simeiakairwn

[XAPA]

ΕΛΕΓΕ Ο ΓΕΡΩΝ ΚΛΕΟΠΑ ΗΛΙΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟ.


Σχεδόν σέ κάθε κήρυγμά του ο π. Κλεόπας Ηλιέ ρωτούσε τούς Χριστιανούς:


«Εχετε τήν Εικόνα της Παναγίας μας στό σπίτι σας;»

«Καντήλι μπροστά στήν εικόνα της έχετε;» Κατόπιν τούς συμβούλευε:


«Να πάρετε την Προστάτιδα και Βοηθό μας την Μητέρα μας που είναι στούς ουρανούς και στην γη

να την βάλετε στα σπίτια σας !

Αυτή είναι η Βασίλισσα του ουρανού και της γής»!

"Εάν θά πάρετε αυτή τήν προστάτιδα στά σπίτια σας και της διαβάζετε κάθε πρωί με το καντήλι της αναμμένο,

τους Χαιρετισμούς της και το βράδυ την Παράκλησίν της, θα την έχετε βοηθό σ’ όλη την ζωή σας,

και την στιγμή του θανάτου σας και την μέρα της Κρίσεως..."


Γνωρίζετε πόσο δύναται να βοηθήση,

Η Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στο Θρόνο της Παναγίας Τριάδος;

Εάν δέν υπήρχε αυτή, πιστεύω οτι αυτός ο κόσμος θά εχάνετο, από πολύ παλαιότερα!»


apantaortodoxias

[XAPA]

“ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΛΕΙΣ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΟΥ”



~ Κάποτε ένας Ιερεύς που ήτανε αγνός σαν το κρύσταλλο, βρέθηκε ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες στο κελί

μιας συνοδείας στο Άγιον Όρος που του πρόσφερε ολοκάρδια φιλοξενία και αγάπη.

Το πρώτο βράδυ αφού αγρύπνησε με πολλά πολλά δάκρυα, κατάκοπος και καταπονεμένος, ξάπλωσε για λίγο να αναπαυθεί

γιατί ύστερα από λίγο θα έπρεπε να σηκωθεί με το τάλαντο για τη μετα μεσονύχτια Θεία Λειτουργία.


Εντελώς απροσδόκητα βλέπει μια τεράστια λευκή γάτα, από το πουθενά, να πηδάει και να γαντζώνεται στον ώμο του και να βυθίζει

τα νύχια της στο λαιμό του και κυρίως στις καρωτίδες με σκοπό να τις ξεσχίσει. Του κόπηκε η αναπνοή και μόνο όταν φώναξε

“Παναγία μου σώσε με”, απηλλάγη αυθόρμητα από τη σατανική της παρουσία.


Το ανέφερε την επομένη στο Γέροντα της συνοδείας και κείνος με την μακρόχρονη πείρα του, του απάντησε ότι ο διάβολος ήθελε

να τον εκδικηθεί, αφ’ ενός μεν γιατί διατηρούσε την ψυχοσωματική του αγνότητα και κατά δεύτερον διότι δεν γόγγυσε

στις πολλαπλές θλίψεις, πειρασμούς και τους διωγμούς που είχε στη ζωή.


Αυτό συνέβη επί τρεις-τέσσερις συνεχείς νύχτες αλλά λυτρώνονταν πάντοτε με τη βοήθεια της Παναγίας και μάλιστα

της Φοβεράς Προστασίας την οποία επικαλείτο. – Φοβερά Προστασία είναι μια εικόνα η οποία υπάρχει

στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου.



Την τετάρτη νύχτα μετά τον πειρασμό εμφανίζεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως, ως φωτοδόχος λαμπάδα, μια υπέροχη γυναίκα,

ψηλή, με βασιλική μεγαλοπρέπεια, ολόλαμπρη και με απερίγραπτο το κάλλος του προσώπου της.

Και ευθύς αμέσως διεξήχθη ο εξής διάλογος:

Του είπε – όπως καταλάβατε ήταν η Παναγία.


– «Μη φοβάσαι. Εγώ σε προστατεύω».

-Και ποια είσαι εσύ, άκουσε τον εαυτό του να ρωτάει, χωρίς όμως να μπορεί να εξηγήσει εκ των υστέρων αν μιλούσε

με το στόμα του ή με το νου του. Εγώ σχέσεις με γυναίκες δεν έχω, ούτε είχα και ποτέ, εσύ γυναίκα πώς βρέθηκες εδώ;


Ήταν ακόμα ζαλισμένος απ’ το εκτυφλωτικό φως. Γι’ αυτό και μιλούσε σαν να ήταν μεθυσμένος.

-«Εγώ είμαι αυτή που με καλείς κάθε βράδυ στην προσευχή σου.

Είμαι η προστάτιδα αυτού του τόπου γι’ αυτό και το αποκαλώ περιβόλι μου».

Και προσθέτει:

Εγώ είμαι εκείνη που τους καταξιωμένους διακόνους, πρεσβυτέρους και επισκόπους ενδύω με θεοΰφαντα

ιερατικά άμφια, τα οποία λαμβάνω από τον ουράνιον θρόνον του Υιού μου, όταν πρόκειται αυτοί να λειτουργήσουν.


Εξακολουθεί ο ιερεύς:

-Και το όνομά σου ποιό είναι;

-«Αυτό που επικαλείσαι στις προσευχές σου κάθε μέρα».

Και χάθηκε η φωτοδόχος λαμπάδα, που έλαμψε ως θεϊκό όραμα πλημμυρίζοντας την ύπαρξή του και τον γύρω χώρο

από χιλιάδες αρώματα και μύρο.


Όσο όμως μου τα διηγείτο αυτά ο εν λόγω ιερεύς, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτόν του από τους λυγμούς

της συντριβής που ένοιωθε, τις ευχαριστίες και του φόβου προς τον Θεόν.

Αυτή η συντριβή ήταν σε τέτοιο βαθμό που χωρίς κι εγώ να το καταλάβω, και τα δικά μου μάτια πλημμύρισαν από δάκρυα

ευγνωμοσύνης προς τον Θεόν του διδώναι κατά το μέτρον της δωρεάς Του τοιαύτα τοις ιερεύσι.


simeiakairwn

[XAPA]

Ο Γέροντας Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, το τρακτέρ και η Παναγία!


Όπως ο ίδιος ο μακαριστός Γέροντας (π. Αθανάσιος Σταυροβουνιώτης, Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυροβουνίου Κύπρου)

αναφέρει σε σχετικό κείμενό του, ευεργετήθηκε πολλές φορές στη ζωή του από την Παναγία μας.

Το περιστατικό που ακολουθεί είναι ένα ολοφάνερο θαύμα:


«Ήταν η 9η Φεβρουαρίου 1960, και ο αείμνηστος Γέροντας μου Γερμανός μου έδωσε εντολή να οδηγήσω το τρακτέρ της μονής

από το μετόχι μας του αγίου Μοδέστου στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας.

Ήταν η απόδοση της εορτής της Υπαπαντής και καθώς οδηγούσα έψελνα προς τιμήν της Παναγίας:

«Ακατάληπτόν έστι το τελούμενον εν σοι και αγγέλοις και βροτοίς, Μητροπάρθενε Αγνή» και «Θεοτόκε,

η ελπίς πάντων των χριστιανών, σκέπε, φρουρεί, φύλαττε τους ελπίζοντας εις σε».


Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν μπροστά σ΄ ένα κατήφορο, το τρακτέρ ξέφυγε από τον έλεγχό μου

και αυξήθηκε επικίνδυνα η ταχύτητα. Κάποια βλάβη είχε συμβεί, αλλά κι εγώ δεν ήμουν επιδέξιος οδηγός,

ώστε να κάνω τους αναγκαίους χειρισμούς. Τα φρένα δεν λειτουργούσαν, μα ούτε και ν΄ αλλάξω ταχύτητα κατόρθωσα.

Σε κάθε στιγμή υπήρχε κίνδυνος ανατροπής, με αποτέλεσμα κάποιο σοβαρό τραυματισμό ή και τον ίδιο τον θάνατο.


Αμέσως ανέθεσα «την πασαν ελπίδα μου» στην Υπεραγία Θεοτόκο.

— Παναγία μου, βοήθα με! Παναγία μου, σώσε με! φώναζα με αγωνία.


Το τρακτέρ ολοταχώς κατέφθανε στην όχθη του ποταμού. Σύμφωνα με τα ανθρώπινα δεδομένα δεν μου απέμεναν

παρά λίγες μόνο στιγμές ζωής. Αλλ΄ ω των θαυμάτων σου, Υπερευλογημένη Θεοτόκε! Το τρακτέρ,

αφού έπεσε σε μερικούς θάμνους, σταμάτησε αναπάντεχα στο χείλος ακριβώς του ποταμού και της καταστροφής.


Ευχαρίστησα από τα βάθη της ψυχής μου την Αειπάρθενο, πού άκουσε την κραυγή της δεήσεώς μου.

Ύστερα κατέβηκα από το μηχάνημα και πήγα πεζός στο μετόχι της αγίας Βαρβάρας, όπου συνάντησα τον Γέροντά μου.


– Παρά λίγο να σκοτωθώ! του είπα. Το τρακτέρ σταμάτησε την τελευταία στιγμή με τη χάρη της Παναγίας.

Η υπακοή στον Γέροντα μου και η προστασία της Θεοτόκου, πού της έψελνα τα μεγαλυνάρια, μ΄ έσωσαν.

Κοντά στην όχθη του πόταμου ήταν ένα μεγάλο πεύκο. Σε κάποια σχισμή του τοποθέτησα μία εικόνα της Παναγίας.

Και κάθε φορά πού περνούσαμε από κει, σταματούσαμε για λίγο να προσκυνήσουμε».



Πηγή: αρχιμ. Αθανασίου Σταυροβουνιώτου, Η Υπεραγία Θεοτόκος εις την ζωήν του μοναχού, Περιοδικό «Ορθόδοξη Μαρτυρία», τεύχος 18, έκδοσις Παγκυπρίου Συλλόγου Ορθοδόξου Παραδόσεως «Οι φίλοι του Αγίου Όρους», Λευκωσία.


diakonima.gr

[XAPA]

Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ

Μην αφήνουμε ούτε μία ημέρα χωρίς να επικαλούμαστε την Παναγία μας.



Ἦταν κάποτε ἕνας ἄνθρωπος εὐλαβής πού ὠνομαζόταν Ἀγαθόνικος.

Αὐτός εἶχε διδαχθῆ, ἀκόμη ἀπό τήν παιδική του ἡλικία, νά λέγη μπροστά στήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τόν ὕμνο αὐτό:

«Θεοτόκε, Παρθένε, χαῖρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά σοῦ. Εὐλογημένη, σύ ἐν γυναιξί καί εὐλογημένος ὁ καρπός τῆς κοιλίας σου. Ὅτι Σωτῆρα ἔτεκες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν».

Ἀργότερα ἔκανε μιά ζωή μέ πολλές φροντίδες καί ἔλεγε σπανιώτερα αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Κατόπιν σιγά σιγά ἔπαυσε νά τόν λέγη.


Ὁ Θεός ὅμως, ὁ Ὁποῖος δέν θέλει τόν θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἔστειλε στό σπίτι του ἕναν ἐρημίτη ἀπό τήν Θηβαΐδα

γιά νά τόν ἐλέγξη διότι ἐξέχασε αὐτόν τόν ὕμνο τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Ὁ Ἀγαθόνικος ἀπήντησε στόν ἐρημίτη μοναχό ὅτι ἔπαυσε νά τόν λέγη, διότι,

παρότι τόν ἔλεγε γιά πολλά χρόνια, ὅμως δέν εὑρῆκε καμμία ὠφέλεια.


Τότε ὁ ἐρημίτης τοῦ εἶπε:

«Φέρε στόν νοῦ σου τυφλέ καί ἀχάριστε, πόσες φορές σέ ἐβοήθησε

αὐτή ἡ δοξολογική προσευχή καί σέ ἔσωσε ἀπό διάφορους πειρασμούς!

Θυμήσου, ὅταν ἤσουν ἀκόμη παιδί, πῶς λυτρώθηκες ἀπό πνιγμό κατά ἕνα θαυμαστό τρόπο!

Ἐνθυμήσου, ὅταν σέ ἐκτύπησαν πολλοί γείτονες σέ μία λακκούβα πού εἶχες πέσει κι ὅμως ἔμεινες ἀτραυμάτιστος!

Θυμήσου ἀκόμη, ὅταν ταξίδευες κάποτε μέ κάποιον φίλον σου, ἐπέσατε καί οἱ δυό σας ἀπό τήν καρότσα!

Αὐτός ἔσπασε τό πόδι του καί σύ δέν ἔπαθες τίποτε.

Δέν γνωρίζεις ὅτι ὁ φίλος σου εἶναι κάτω ἀδύνατος ἀπό μία ἀσθένεια, ἐνῶ ἐσύ εἶσαι ὑγιής καί δέν αἰσθάνεσαι κανένα πόνο;


Καί, ὅταν τοῦ ἔφερε στήν μνήμη ὅλα αὐτά τά θαυμαστά ἔργα, στό τέλος τοῦ εἶπε:

«Νά ξέρης ὅτι ὅλες αὐτές οἱ δυστυχίες καί ἀτυχίες πού ἦλθαν στήν ζωήν σου, ἀπομακρύνθηκαν

ἀπό τήν θεία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, χάρις στήν μικρή σου αὐτή δοξολογική προσευχή,

τήν ὁποίαν ἔλεγες κάθε ἡμέρα ἐνώπιόν της.

Δώσε λοιπόν προσοχή καί συνέχιζε νά προσεύχεσαι καί στό μέλλον μέ τήν προσευχή αὐτή

καί ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου μας δέν θά σέ ἐγκαταλείψη ποτέ».

Ἔτσι κατάλαβε ὁ Ἀγαθόνικος καί δέν ἄφησε πάλι αὐτή τήν προσευχή.

Οὔτε ἐμεῖς νά μήν ἀφήνουμε νά περνᾶ μία ἡμέρα χωρίς νά προσευχηθοῦμε μ᾿ αὐτή τήν προσευχή

μπροστά στήν Κυρία Θεοτόκο κι ἔτσι θά φυλαγώμεθα ἀπό πολλές δοκιμασίες καί πειρασμούς στήν ζωή μας.


imverias

[XAPA]

Το λάδι του καντηλιού

Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς


(…) Μιά νύχτα εἶχε πάρει λιγάκι ὁ ὕπνος τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ. Ξαφνικά φάνηκε ὁ διάβολος κρατώντας μιάν ἀξίνα!

Τή σήκωσε ψηλά γιά νά τόν χτυπήσει, μά, πρίν προλάβει νά τήν κατεβάσει, κυριεύτηκε ἀπό φρίκη καί τρόμο,

τραβήχτηκε πίσω καί χάθηκε σάν καπνός, ξεφωνίζοντας καί κάνοντας μεγάλο θόρυβο,

ἐνῶ ὁ Νήφων, ξύπνος πιά, τόν ἄκουσε νά τρίζει τά δόντια καί νά λέει:

- Ἄχ, Μαρία! Ἐσύ, ὅπως πάντα, μέ καῖς! Ἐσύ, πού προστατεύεις αὐτό τό ἀγύριστο κεφάλι!


Ἀπο τά θυμωμένα ἐκεῖνα λόγια τοῦ σατανᾶ, ὁ δίκαιος κατάλαβε ὅτι ἡ Παναγία τόν ὑπερασπιζόταν καί

τόν σκέπαζε μέ τή χάρη της, ἐπειδή κάθε βράδυ, πρίν κοιμηθεῖ συνήθιζε νά παίρνει λάδι ἀπ’ τό καντήλι της

καί ν’ ἀλείφεται μέ πολλή εὐλάβεια στό μέτωπο, στόν αὐχένα, στήν καρδιά καί σ’ ὅλα του τά αἰσθητήρια.


Ἡ μυστική δύναμη, πού εἶχε τό ἅγιο ἐκεῖνο λάδι, ἔτρεψε τό διάβολο σέ φυγή.

Ἀπό τότε, διαπιστώνοντας τή δύναμη πού ἔχει τό λάδι ἀπό τό καντήλι τῆς Θεοτόκου καί τῶν ἁγίων,

συμβούλευε τούς γνωστούς του νά παίρνουν κάθε βράδυ ἀπ’ αὐτό, ν’ ἀλείφονται μέ πίστη καί μετά νά κοιμοῦνται.


Από το βιβλίο:

Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος -Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς
Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004, σελ. 81

inpantanassis.