Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Τότε κατάλαβε ο οικοδεσπότης, ότι ο φτωχός Βασίλης ήταν ο Άγιος Βασίλειος που είχε πάρει τη μορφή του μοναχού!


Γέρων Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


Ήταν παραμονή Πρωτοχρονιάς 31 Δεκεμβρίου σε μια μεγάλη πόλη με πολύ κρύο και ψιλοχιόνιζε.

Τα σπίτια ήταν φωταγωγημένα και ήταν όλοι μέσα στα σπίτια τους. Με τους συγγενείς τους γλεντούσαν και τρώγανε και πίνανε. Και

περιμέναμε όλοι την αλλαγή του χρόνου.


Ένας πάμφτωχος καλογεράκος – ζητιάνος, ο Βασίλειος με μορφή μοναχού και σκουφάκι και φθαρμένα ράσα, χτυπούσε

τις πόρτες μία – μία.

Χτύπησε και την πόρτα ενός πλουσίου άρχοντα.

Του ανοίγει ο υπηρέτης, ο οποίος ξαφνιάστηκε. Αυτός περίμενε τους συγγενείς του κυρίου του και όχι έναν καλογεράκο.

Του λέει ο υπηρέτης:


– Τι θέλεις εδώ;

– Καλέ μου άνθρωπε, είμαι ένας φτωχός και ταλαίπωρος, που δεν έχω που την κεφαλή κλίνη. Έχω μέρες να φάω και πεινάω

και διψάω και έχω μέρες να κοιμηθώ. Τώρα βράδιασε.. Μήπως υπάρχει κάποια γωνιά σε αυτό το σπίτι να μείνω το βράδυ;

Και κάτι να φάω …


– Όχι! απάντησε ο υπηρέτης. Το σπίτι είναι γεμάτο και δεν έχει χώρο για εσάς τους φτωχούς. Εμείς τρώμε, πίνουμε,

γλεντάμε, διασκεδάζουμε…

Και τον έδιωξε με αυτόν τον απότομο και σκληρό τρόπο.


Το ίδιο πάνω κάτω έγινε σε παρά πολλά σπίτια. Τον διώχνανε τον γεροντάκο με τα χειρότερα λόγια. Ακόμα και σε μια τέτοια μέρα!!!…

Είχαν οι άνθρωποι σκληρυνθεί και δεν είχαν σπλάχνα οικτιρμών.

….Άνθρωπε ένας φτωχός ανθρωπάκος κάτι σε ζητάει.. Δώστε του κάτι από τα πλεόνασμά σου, όχι στο το υστέρημά σου,

εφόσον έχεις. Και όμως δεν έδιναν…


Λυπημένος ο φτωχό Βασίλης σκέφτηκε να πάει σε άλλη πόλη, αλλά καθώς πήγαινε να αναχωρήσει από το τελευταίο δρόμο,

ήτανε ένα φτωχό καλυβάκι.

«Ας χτυπήσω την πόρτα και αυτού του σπιτιού», είπε μέσα του.

Χτυπάει την πόρτα και ανοίγει ένας λαϊκός γεροντάκος ο οποίος ζούσε μόνος του, γύρω στα 60 – 65 χρονών.


Ήταν χήρος, πολύ φτωχός και πολύ κλαμένος.

Κατακόκκινος σαν την παπαρούνα από το κλάμα και τη μελαγχολία. Και μονολογούσε:

– Ακόμη μια χρονιά θα κάνω Πρωτοχρονιά μόνος μου… Όλοι είναι με τους συγγενείς τους και χαίρονται και χαμογελάνε

μικροί – μεγάλοι, εγώ ακόμα μια χρονιά μόνος μου…

Και έκλαιγε…


Σε αυτήν την κατάσταση τον βρήκε ο φτωχό Βασίλης.. Του άνοιξε λοιπόν και ξαφνιάστηκε που κάποιος του χτύπησε την πόρτα.

Και του λέει ο φτωχό Βασίλης:

– Καλέ μου άνθρωπε, συγγνώμη που σε ενοχλώ.. Μήπως υπάρχει καμμία γωνία να μείνω εδώ απόψε; Γιατί βράδιασε

και έχει κρύο έξω…

Τα δάκρυα της λύπης, του γεροντάκου, μετατράπηκαν σε δάκρυα χαράς! Και είπε:


– Θεέ μου, με λυπήθηκες… Θεέ μου με θυμήθηκες! Θεέ μου σε ευχαριστώ!!!

Και ξέσπασε σε μια δοξολογία στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους!…

Άφησε τον φτωχό Βασίλη να περάσει στο σπίτι του και του έδωσε ρούχα να αλλάξει και να ζεσταθεί, γιατί ήταν βρεγμένος.

Του έπλυνε τα πόδια και τον έβαλε να καθίσει στο τραπέζι του.


Αυτός είχες κάνει και μια πιτούλα, μια βασιλόπιτα μόνος του και όταν πήγε 12 η ώρα και άλλαξε η χρονιά, πήρε το θυμιατό

και θυμιάτισε τα εικονίσματα και τον φιλοξενούμενο.

Στη συνέχεια ο οικοδεσπότης προέτρεψε τον φτωχό Βασίλη να κόψει την βασιλόπιτα. Παρά τις αρχικές αντιρρήσεις,

πείστηκε τελικά ο φτωχός Βασίλης να κόψει την βασιλόπιτα.


Σταύρωσε τη βασιλόπιτα 3 φορές και είπε κάποιες ευχές.

«Ποιός είναι ο φτωχός αυτός γεροντάκος που ξέρει τόσα πολλά γράμματα και ευχές;» αναρωτιόταν ο οικοδεσπότης.

Έκοψε το πρώτο κομμάτι και είπε:

– Του Χριστού μας!

Έκοψε δεύτερη μερίδα και λέει:

– Της Παναγίας μας!


Σκέφτηκε ο οικοδεσπότης: «Τώρα είναι η μερίδα του Αγίου Βασιλείου, είναι Πρωτοχρονιά, δεν πιστεύω να τον ξεχάσει…».

Τρίτο κομμάτι και λέει:

– Των Αρχαγγέλων!!! άλλαξε τη σειρά..

Η επόμενη μερίδα που έκοψε ήταν του Τιμίου Πρόδρομου και Βαπτιστού Ιωάννου, έπειτα των Αγίων Αποστόλων…


«Τί γίνεται;» αναρωτήθηκε, «τελειώνει η πίτα και δεν βγάζει μερίδα του Αγίου Βασιλείου;…».

Και βγάζει το τελευταίο κομμάτι και λέει:

– Του Βασιλείου….

– Όχι παππούλη μου, λέει ο οικοδεσπότης. Εδώ εγώ θα σου πω!

Δεν ξέρεις καλά τα γράμματα… Του Αγίου Βασιλείου!! Πες το σωστά!


Χαμογέλασε ο φτωχό Βασίλης και λέει πάλι:

– Του Βασιλείου…

– Όχι σε παρακαλώ! Μη με λυπήσεις.. Είναι Άγιος ο Μέγας Βασίλειος και άρχισε να του κάνει μάθημα…

Χαμογέλασε πάλι ο φτωχό Βασίλης και λέει:

– Του Βασιλείου…

Και έγινε άφαντος!! Και άρρητη ευωδία απλώθηκε σε όλο το δωμάτιο!


Τότε κατάλαβε ο οικοδεσπότης, ότι ο φτωχός Βασίλης ήταν ο Άγιος Βασίλειος (!!!) που είχε πάρει τη μορφή του μοναχού

και χτυπούσε τις πόρτες, για να αποδειχτεί ποιός είναι ο πραγματικά ελεήμων και ποιός είναι ο πραγματικά πιστός

και όχι αυτός που λέει τα πολλά λόγια ότι απλώς πιστεύει.

Κανείς δεν του είχε ανοίξει και τελικά κατέληξε σε αυτό το φτωχό.

Κοιτάξτε που αναπαύτηκε η ψυχή του μεγάλου Ιεράρχη Βασιλείου!

Στην ταπεινή καλύβα του χήρου γεροντάκου, που είχε όμως πλούσια καρδιά.


ΠΗΓΗ

simeiakairwn

[XAPA]

Πώς πέρασε κι αυτός ο χρόνος…

Μη ζητήσεις να πάρεις αυτές τις μέρες πολλά. Δώσε εσύ…


Ήρθαν τα Χριστούγεννα τόσο γρήγορα, δεν καταλάβαμε πώς κύλησαν οι μήνες. Σα νεράκι…

Εύχομαι να περάσεις όμορφα αυτές τις μέρες, με ζεστασιά στην ψυχή σου, με αγάπη πολλή.

Μη ζητήσεις να πάρεις αυτές τις μέρες πολλά. Δώσε εσύ. Αγάπη, καλοσύνη, χρήματα, ένα χάδι, λίγη στοργή, ένα φιλί…


Εύχομαι να μη μείνεις χωρίς παρέα αυτές τις μέρες και μελαγχολήσεις. Να χεις παρέα, φίλους, φίλες, αδελφούς σου αγαπημένους…

Κι αν δεν έχεις, να έχεις φίλο σου το Χριστό, που ήρθε στη Γη μας κι ήταν τόσο μόνος κι αυτός, απ’ την αρχή ως το Σταυρό…

Μη γκρινιάξεις καθόλου αυτές τις μέρες, μην έχεις παράπονα, απαιτήσεις, ιδιορρυθμίες, παραξενιές, μη λυπήσεις κάποιον,

μη τσακωθείς με κανέναν, σε παρακαλώ προσπάθησέ το… Είναι αχαριστία στην αγάπη Του…


Μόνο ευχαριστώ να λές, μόνο να αγαπάς, να αγαπάς, να αγαπάς, και να συγχωράς. Πάρε τηλέφωνα, στείλε μηνύματα αγάπης

σ’ όσους έχεις πληγώσει, σε συγγενείς που σ’ έχουν παρεξηγήσει και δεν σου μιλούν.

Κυρίως στους γονείς και τα αδέρφια σου, αν δεν τους μιλάς… Τους πονά πολύ, κι ας κάνουν τους σκληρούς. Εσύ αγάπα τους.


Λέγε κάθε μέρα τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας αυτές τις μέρες. Οι Χαιρετισμοί αναλύουν με πολλά λόγια το Μυστήριο της

Σάρκωσης του Χριστού… Παρατήρησέ το.

Λέγε τους Χαιρετισμούς πιο πολύ τώρα τις γιορτές, για να χαρείς κι εσύ μαζί με την Παναγία μας.


Εύχομαι, καθώς της λες «Χαίρε Νύμφη, ανύμφευτε…», να σου χαρίζει τη χαρά που ένιωθε κι Αυτή όταν κρατούσε

στην αγκαλιά της το πιο υπέροχο Παιδί… Τον Ιησού μας. Τον Ιησού σου…

Εύχομαι να νιώσεις αυτές τις μέρες πιο πολύ τι σημαίνει η φράση :

Ιησού μου, η ανεκλάλητος παντός του κόσμου χαρά, πάσης κοσμικής λύπης με ελευθέρωσον…

Χρόνια πολλά, γεμάτα μ’ Αυτόν.



πηγή: romioitispolis.gr

[XAPA]

Τη χρονιά που έρχεται…



Τη χρονιά που έρχεται, κοίτα να γίνεις Άγιος.

‘’Και τι είναι Άγιος; Ποιος είναι ο Άγιος;’’, ίσως μου πεις…


Άγιος, είναι αυτός που ναι μεν αμαρτάνει, αλλά ξέρει να μετανοεί.


Άγιος, είναι αυτός που πέφτει, ναι, αλλά ξέρει και σηκώνεται.


Άγιος, είναι αυτός που πονά όταν οι δίπλα του πονούν, αλλά ξέρει να χαίρεται μαζί με τη χαρά τους.


Άγιος, είναι αυτός που ξέρει να συγχωρεί. Δεν είναι κάτι έμφυτο. Παλεύει πολύ για να το καταφέρει.


Άγιος, είναι αυτός που έχει διάκριση. Που δεν προσβάλλει.


Που δεν φορτώνει τους άλλους με βάρη που δεν μπορούνε να σηκώσουν.


Άγιος, είναι αυτός ξέρει να αγαπά. Χωρίς να πνίγει. Χωρίς να απαιτεί. Χωρίς να γκρινιάζει. Χωρίς να πιέζει.


Άγιος, είναι αυτός που κάνει υπομονή. Που κρατά την ελπίδα ζωντανή μέσα στου κόσμου τα σκοτάδια.


Τη χρονιά που έρχεται, κοίτα να γίνεις Άγιος.

‘’Και τι είναι Άγιος; Ποιος είναι ο Άγιος;’’, ίσως μου πεις…


Άγιος, είναι αυτός που παλεύει να στηρίξει όλη την ζωή του στο Θεό.


Κάνει ό ίδιος στο σήμερα ό,τι καλύτερο μπορεί και αφήνει στο Θεό τα άλλα.


Και αν με ρωτάς, αυτό είναι το πιο δύσκολο από όλα…



Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc.

e-psyxologos.gr

[XAPA]

Ξεκινώντας τη νέα χρονιά ...


Μερικά σημαντικά βήματα που πρέπει να κάνουμε με το ξεκίνημα της νέας χρονιάς ,

είναι να απαλλαγούμε από όλα όσα μας κάνουν να γινόμαστε μίζεροι και κακόκεφοι .

Ας Διώξουμε τις σκοτούρες της καθημερινής ζωής, τους ερεθισμούς και τις ενοχλήσεις που διασταυρώνει

καθημερινά το διάβα μας .


Ας μην τα κρατούμε , ας μην τα τρέφουμε , ας μην τα ευνοούμε , ας μην τα αναπτύσσουμε .

Δεν αξίζουν. Ας τα διώξουμε .

Εκείνη η μικρή πληγή που μας προξένησε κάποιος φίλος ίσως να μην ήταν σκόπιμη, ίσως να ήταν,

πάντως ας μην σκοτιζόμαστε ας την διώξουμε .

Ας μην την σκεφτόμαστε.


Ας διώξουμε κάθε αίσθημα μίσους που έχουμε για κάποιον άλλον, τη ζήλεια, τον φθόνο,

την κακία, όλες τις τέτοιες σκέψεις.

Ας τις διώξουμε από τον νού μας και θα εκπλαγούμε για το ανανεωτικό αποτέλεσμα που θα νιώσουμε,

τόσο φυσικά, όσο και νοητικά.

Ας τα διώξουμε όλα αυτά , είναι κίνδυνος θανάσιμος να τα στεγάζουμε και να τα φιλοξενούμε

στο πανδοχείο της καρδιάς μας .


Αλλά με τις μεγάλες φασαρίες, τις πικρές απογοητεύσεις, τις βαθιές αναποδιές,

τις θλίψεις που σπαράζουν την καρδιά, τις τραγωδίες της ζωής, τι γίνεται;

Κι΄ αυτές πρέπει να τις αποτινάξουμε από πάνω μας .

Ας απομακρύνουμε κάθε λύπη και πικρία, και ας αφήσουμε την θλίψη να γίνει μια επιρροή γλύκας.


Ύστερα, ας διώξουμε ακόμη και το ελαφρό εκείνο συναίσθημα αδιαθεσίας και ας μην μιλάμε πια καθόλου γι’ αυτά.

Ας δούμε με αισιόδοξο μάτι τη ζωή . Όλα όσα συμβαίνουν έχουν το λόγο τους . Τίποτα δεν γίνεται τυχαία .


Καλή Χρονιά λοιπόν , με ελπίδα και αισιοδοξία στις καρδιές μας . Τα πάντα πηγάζουν από μέσα μας .

Και με τον πανέμορφο στίχο του Γιάννη Ρίτσου

" Είναι ένα Φως μέσα μας , και γύρω μας που δεν στερεύει ! "

Ας μην το αφήσουμε κρυμμένο στα σκοτάδια .


Καλή Χρονιά


odevontas

[XAPA]

Η ευλογία του χρόνου (π. Δημητρίου Μπόκου)



Μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ – λέει τὸ παραμύθι – ὁ Θεὸς ἔσκυψε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κι ἔριξε ἕνα βλέμμα στὴ γῆ.

Δὲν ἔμεινε ὅμως εὐχαριστημένος μὲ ὅσα εἶδε ἐκεῖ.


Οἱ ἄνθρωποι, ἂν καὶ τοὺς εἶχε δώσει ὅλα τὰ καλά, εἶχαν γεμίσει τὴ ζωή τους μὲ προβλήματα.

Ὁ Θεὸς στενοχωρήθηκε πολύ, γιατὶ τοὺς ἀγαποῦσε καὶ ἤθελε νὰ εἶναι ὅλοι καλά. Ἔπεσε σὲ βαθειὰ συλλογή.

Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ κάμει γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει; Ποιὰ εὐλογία δὲν τοὺς ἔδωσε ἀκόμα;


Σκέφθηκε τότε νὰ ἐπιστρατεύσει τὸν Χρόνο. Θὰ τὸν ἔστελνε στοὺς ἀνθρώπους, ὥστε νὰ ἔχουν κάθε εὐκαιρία μὲ ὅλη

τους τὴν ἄνεση νὰ φτιάχνουν σωστὰ τὴ ζωή τους.

Τὸν φώναξε λοιπὸν ἀμέσως κοντά του, τὸν καθοδήγησε καὶ τὸν ἔστειλε στὴ γῆ γιὰ νὰ βοηθήσει τοὺς ἀνθρώπους.


Ὁ Χρόνος, νεαρὸ παλληκάρι γεμάτος ὄρεξη, ξεκίνησε ἀμέσως τὸ ἔργο του. Δὲν εἶχε καιρὸ γιὰ χάσιμο.

Ἔπρεπε νὰ γυρίσει ὅλη τὴ γῆ κι αὐτό, ἂν τὸ καλοσκεφθεῖς, δὲν ἦταν καθόλου εὔκολη καὶ ξεκούραστη δουλειά.

Σταμάτησε στὴν πρώτη πόρτα ποὺ συνάντησε μπροστά του καὶ χτύπησε. Τοῦ ἄνοιξε ἕνας συνομήλικός του νεαρός.


Ὁ Χρόνος τοῦ εἶπε:

- Εἶναι καιρὸς νὰ ἀρχίσεις.

- Ν᾿ ἀρχίσω τί; ρώτησε μὲ φανερὴ ἀπορία ὁ νέος.


- Ὅλα τὰ σημαντικὰ ποὺ φτιάχνουν τὴ ζωή σου. Τὰ σχέδιά σου καὶ τὰ ὄνειρα ποὺ θὰ τῆς δώσουν ὀμορφιὰ καὶ νόημα.

- Μὰ εἶναι πολὺ νωρὶς ἀκόμα, ἀπάντησε ὁ νέος. Ἔχω καιρό. Τὸ μέλλον εἶναι μπροστά μου.

- Δὲν ξέρεις κάν, ἂν θὰ ἔρθει ποτὲ τὸ μέλλον, ἀπάντησε ὁ Χρόνος. Δικός σου χρόνος εἶναι μόνο αὐτὸς ποὺ τώρα ζεῖς.


Αὐτὸ ποὺ κρατᾶς μὲ σιγουριὰ στὰ χέρια σου εἶναι μονάχα τὸ παρόν.

Μὰ ὁ νέος δὲν πείσθηκε.

- Ὄχι, εἶπε. Νοιώθω πὼς εἶναι πολὺ νωρὶς ἀκόμα γιὰ ὁτιδήποτε. Θὰ περιμένω τὸ μέλλον.

Ὁ Χρόνος δὲν μποροῦσε νὰ ἐπιμείνει περισσότερο. Εἶχε πολὺ δρόμο μπροστά του. Ἔφυγε στενοχωρημένος.


Ἀπὸ πόλη σὲ πόλη, ἀπὸ χωριὸ σὲ χωριό, ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι, συνέχισε νὰ τρέχει πάνω στὴ γῆ, νὰ συναντήσει ὅλους

τοὺς ἀνθρώπους.

Ὅταν ἐπιτέλους συμπλήρωσε τὸ γύρο της, ὁ Χρόνος ἦταν πιὰ ἕνας γέρος μὲ χιονισμένα μαλλιά.

Καὶ τότε βρέθηκε ξανὰ μιὰ νύχτα στὸ ἴδιο σημεῖο, ἀπ᾿ ὅπου εἶχε ξεκινσει: στὴν πόρτα τοῦ νεαροῦ ποὺ εἶχε

πρωτοσυναντήσει.


Μὰ τώρα τοῦ ἄνοιξε ἕνας ἀσπρομάλλης γέρος.

- Πρόλαβες νὰ κάνεις κάτι σπουδαῖο στὴ ζωή σου; ρώτησε ὁ Χρόνος.

- Δυστυχῶς ὄχι, ἀπάντησε ὁ γέρος σκυθρωπός. Τὰ ἄφηνα πάντα ὅλα γιὰ τὸ μέλλον.


Μὰ κάποτε κατάλαβα, πὼς εἶναι πιὰ πολὺ ἀργὰ γιὰ ὁτιδήποτε.

Τὸ μέλλον δὲν ὑπῆρχε πιὰ γιὰ μένα. Μὲ εἶχε προσπεράσει.

Χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῶ, ἡ ζωή μου ἔγινε σιγὰ – σιγὰ ἕνα παρελθόν. Δὲν περιμένω τίποτε πιά.


- Σταμάτα νὰ κοιτᾶς αὐτὸ τὸ παρελθόν, εἶπε ὁ Χρόνος. Δὲν χάθηκε κάθε ἐλπίδα.

Στὰ χέρια σου κρατᾶς ἀκόμα τὸ παρόν.

Γιὰ ὅσο ζεῖς, αὐτὸ θὰ ὑπάρχει. Καὶ εἶναι δικό σου. Τὸ κάνεις ὅ,τι θέλεις ἐσύ. Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ σοῦ τὸ πάρει.

Τὸ παρόν, αὐτὸ μονάχα εἶχες πάντοτε δικό σου.


Τὸ μέλλον δὲν ἤξερες ποτὲ ἂν θὰ σοῦ δινόταν. Τὸ παρελθόν σου πάλι δὲν γυρίζει πίσω. Μὰ τὸ παρόν σου, καὶ τώρα

ἀκόμα, εἶναι ἐδῶ. Ἔχεις καιρό, ἐκμεταλλεύσου το.

Ἔστω καὶ τώρα μπορεῖς νὰ κάνεις μιὰ ἀρχή, νὰ χτίσεις τουλάχιστον τὴ σχέση σου μὲ τὸν Θεό.

Ἀρκεῖ νὰ τὸ θελήσεις μόνο.


Μὰ ὁ γέρος μόρφασε ἀπαισιόδοξα:

- Πολὺ ἀργὰ πιὰ γιὰ ὁτιδήποτε.

Τὸ ρολόι χτύπησε τρεῖς φορὲς μέσα στὴ νύχτα.

- Νά, αὐτὴ ἡ ὥρα ἐκφράζει ὅλη τὴ ζωή μου, ξαναμίλησε ὁ γέρος μελαγχολικά.

«Τρεῖς τὴ νύχτα: πολὺ νωρὶς καὶ συνάμα πολὺ ἀργὰ γιὰ ὁτιδήποτε» (Ζὰν-Πὼλ Σάρτρ).


Ὁ Χρόνος τότε κίνησε νὰ φύγει.

«Μυστήριο πράγμα ὁ ἄνθρωπος», σκεφτόταν.

«Πῶς καταφέρνει νὰ χαραμίζει τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ,

μεταστρέφοντας τὴν εὐλογία σὲ κατάρα;»


(ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, ἀρ. φ. 366, Ἰαν. 2014)



fdathanasiou

[XAPA]

Όταν ο διάβολος ρώτησε τρείς μοναχούς τι θα άλλαζαν από το παρελθόν..


~ Μιά μέρα, ο διάβολος εμφανίστηκε σέ τρείς μοναχούς καί ρώτησε τόν καθένα ξεχωριστά τί θά άλλαζαν από τό παρελθόν.

Διάβολος: «Αν σού έδινα τή δύναμη νά αλλάξεις κάτι στό παρελθόν σου, τί θά άλλαζες;»

Ό πρώτος μοναχός απάντησε γρήγορα μέ μεγάλο αποστολικό ζήλο:

-Δεν θα σας επέτρεπα να αφήσετε τον Αδάμ και την Εύα να πέσουν στήν αμαρτία, για να μην απομακρυνθεί η ανθρωπότητα από Τον Θεό.


Ό δεύτερος μοναχός, πού είχε καρδιά γεμάτη έλεος, απάντησε:

– Θα σε εμπόδιζα να απομακρυνθείς από Τον Θεό που θα σε καταδίκαζε για πάντα.


Ό τρίτος μοναχός ήταν ό πιό απλός από τούς τρεις. Αντί νά απαντήσει στόν διάβολο, έπεσε στά γόνατα, σταυρώθηκε καί προσευχήθηκε:

– Κύριε, λύτρωσε με από τον πειρασμό του τι θά μπορούσε να ήταν και τι δεν ήταν.

Τότε ό διάβολος έβγαλε μιά διαπεραστική κραυγή καί, στριφογυρίζοντας από τόν πόνο, εξαφανίστηκε.


Έκπληκτοι οί άλλοι δύο ρώτησαν τόν αδερφό τους:

– Αδελφέ, γιατί απάντησες έτσι;

Ό μοναχός εξήγησε:

– Καταρχάς, δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε διάλογο με τον εχθρό.

Δεύτερον: κανείς στον κόσμο δεν έχει τη δύναμη να αλλάξει το παρελθόν.

Τρίτον, ο διάβολος δεν ενδιαφέρεται καθόλου να μας βοηθήσει, αλλά να μας φυλακίσει στο παρελθόν για να παραμελήσουμε το παρόν.

Γιατί;

Γιατί το παρόν είναι η μόνη στιγμή που μπορούμε, με τη χάρη Του Θεού, να συνεργαστούμε μαζί Του.

Ή στρατηγική του διαβόλου, αυτή πού φυλακίζει περισσότερο τους ανθρώπους και τους εμποδίζει να ζήσουν το παρόν σε ενότητα με Τον Θεό, είναι αυτή που «θα μπορούσε να είχε συμβεί και δεν έγινε».

Άς αφήσουμε το παρελθόν στα χέρια του Ελέους Του Θεού και ας αφήσουμε το μέλλον στα χέρια τής Πρόνοιας Του.

Το παρόν είναι στα χέρια μας μαζί με το χέρι Του Θεού».



ΠΗΓΗ paterikos

[XAPA]

ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ



ΜΑΣ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΧΡΟΝΟ. ΜΑΣ ΤΟΝ ΧΑΡΙΖΕΙ ΩΣ ΔΩΡΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΧΑΡΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΞΙΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.

ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΑΣ.


Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.


ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΡΚΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ. ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ Ο ΝΕΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΦΕΡΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. ΦΕΡΟΥΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΛΟΝ ΕΑΥΤΟΝ ΜΑΣ.


ΤΗΝ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΟΣ, ΤΗΝ ΛΑΧΤΑΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΘΑΡΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΖΩΗ.

ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΟΥΣΙΩΔΕΣ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΤ ΕΙΚΟΝΑ ΘΕΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΑΣ.


ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΕΟ Η ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΝΑ ΦΘΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ.

ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΙΑΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.


ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΝΤΩΣ ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΤΑ ΔΩΡΑ ΑΥΤΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ. ΣΕ ΜΑΣ ΑΦΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΜΕ, ΝΑ ΕΠΙΛΕΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΑΞΟΥΜΕ.


Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΝΕΟΣ, ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ.

ΑΝΑΚΑΙΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ, ΔΙΝΟΥΜΕ ΝΟΗΜΑ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΜΑΣ.


Ο ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ.

ΑΛΗΘΙΝΟΙ ΝΕΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.


apotoxamogelostogelioakoma

[XAPA]

ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ ΟΣΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ

η μνήμη του τιμάται στις 2 Ιανουαρίου


Τρεῖς εἶναι οἱ ἁγιότερες μορφές τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Βορρᾶ,
ὁ ὅσιος Θεοδόσιος τοῦ Κιέβου,
ὁ ὅσιος Σέργιος τοῦ Ραντονέζ καὶ
ὁ ὅσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ.
Ὁ ὅσιος Σεραφείμ, νεότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἔζησε τὸν 18ο καὶ 19ο αἰώνα.


Στὴν ἀρχὴ ἀπέφευγε τὸν κόσμο, ἀλλὰ ἀργότερα, τὸ 1825, σὲ ἡλικία 66 χρόνων,
ὕστερ’ ἀπὸ ἕνα ὅραμα καὶ προσταγὴ τῆς Θεοτόκου, ἄνοιξε τὸ κελλί του καὶ δεχόταν τοὺς χριστιανούς.
Τώρα πιὰ ἄρχισε τὸ ἔργο τοῦ Στάρετς, τοῦ πνευματικοῦ καθοδηγητῆ.
Ἅγιος ἀνακηρύχθηκε ἐπίσημα τὸ 1903.
Ἡ μνήμη του γιορτάζεται στὶς 2 Ιανουαρίου, ἡμέρα τῆς κοιμήσεώς του,
καὶ στὶς 19 Ἰουλίου, ἡμέρα τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων του.

Εἴθε οἱ πρεσβεῖες του νὰ μᾶς ἐνισχύουν στὸ δρόμο τῆς ζωῆς μας καὶ τὸ παράδειγμά του νὰ μᾶς ἐμπνέει.



Σταχυολογήματα



* - Ὅπου βρίσκεται ὁ Θεός, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει κακό. Ὅλα ὅσα προέρχονται ἀπὸ τὸ Θεό, ἔχουν μέσα τους τὴν εἰρήνη καὶ ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὴν αὐτοκατάκριση καὶ τὴν ταπείνωση.

* - «Ἡ πίστη χωρίς τὰ ἔργα εἶναι νεκρή» (Ἰακ 2:26). Ἡ ἀληθινή πίστη δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει χωρίς τὰ ἔργα. Ὅποιος πραγματικὰ πιστεύει, ἐκεῖνος ὁπωσδήποτε θὰ κάνει καὶ καλὰ ἔργα.


* - Ἂν ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ἀγάπη στὸ Θεό καὶ ἀπὸ ἀφοσίωση στὴ ζωὴ τῆς ἀρετῆς, δὲν πολυμεριμνᾶ γιὰ τὸν ἑαυτό του, πιστεύοντας ὅτι γι’ αὐτὸν φροντίζει ὁ Θεός, αὐτή του ἡ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ γνήσια καὶ συνετή.

* - Ὅποιος πραγματικὰ ἀγαπάει τὸν Θεόν, θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ταξιδιώτη καὶ ξένο στὴ γῆ αὐτή. Στὴν ἐπιδίωξή του νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεόν, Αὐτὸν μονάχα ἀτενίζει συνεχῶς μὲ τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ του.


* - Ὁ ἄνθρωπος ποὺ θ’ ἀποφασίσει νὰ ζήσει τὴν ἐσωτερική ζωή, πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα πρέπει νὰ ἔχει τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι καὶ ἡ ἀρχή τῆς σοφίας.(Παροιμ. 1:7)

* - Ὁ νοῦς τοῦ προσεκτικοῦ ἀνθρώπου μοιάζει μὲ ἄγρυπνο φύλακα καὶ φρουρὸ τῆς ἐσωτερικῆς Ἱερουσαλήμ. Ἀπό τὸ ὕψος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, βλέπει μὲ τὸ καθαρό του μάτι τὶς ἐνάντιες δυνάμεις, γύρω του καί μέσα στὴν ψυχή του, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ Ψαλμωδοῦ: «Καὶ εἶδαν τὰ μάτια μου τὶ ἔπαθαν οἱ ἐχθροί μου» (Ψαλμ. 53:9).


* - Ὁ ἄνθρωπος, ὅσο ἔχει τὴν σάρκα του, μοιάζει μὲ ἀναμμένο κερί. Ὅπως τὸ κερί εἶναι προορισμένο νὰ λιώσει, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ πεθάνει. Ἡ ψυχή του ὅμως εἶναι ἀθάνατη, γι’ αὐτὸ καὶ πρέπει νὰ μεριμνοῦμε περισσότερο γιὰ τὴν ψυχή παρὰ γιὰ τὸ σῶμα :
«Τὶ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἄν κερδίσει ὁλόκληρο τὸν κόσμο, χάσει ὅμως τὴν ψυχή του; Ἢ τὶ μπορεῖ νὰ δώσει ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντάλλαγμα γιὰ τὴν ψυχή του». (Ματθ. 16:26)


* - Ἂν ἐπιτρέψει ὁ Κύριος νὰ δοκιμάσει ὁ ἄνθρωπος ἀσθένειες, τότε Ἐκεῖνος θὰ τοῦ δώσει καὶ τὴ δύναμη τῆς ὑπομονῆς.

* - Πρέπει νὰ συνηθίσεις τὸν νοῦ σου νὰ «κολυμπάει» στον νόμο τοῦ Κυρίου. Κάτω ἀπὸ τὴν καθοδήγηση Ἐκείνου νὰ προσαρμόζεις καὶ τὴν ζωή σου.


* - Ἡ εἰρήνη τῆς ψυχῆς ἀποκτᾶται μὲ τὶς θλίψεις. Ἡ Γραφή λέει: «Περάσαμε ἀπὸ τὴ φωτιὰ καὶ τὸν κατακλυσμὸ τῶν θλίψεων. Τελικά, ὅμως, μᾶς ὁδήγησες σὲ τόπο ἀναψυχῆς». (Ψαλμ. 65:12)

* - Τίποτε δὲν συμβάλλει τόσο στὴν ἀπόκτηση τῆς ἐσωτερικῆς εἰρήνης, ὅσο ἡ σιωπὴ καὶ ἡ συζήτηση μὲ τὸν ἑαυτό μας μᾶλλον παρὰ μὲ τοὺς ἄλλους.


* - Μπορεῖς, βλέποντας τὸν ἥλιο μὲ τὰ φυσικὰ μάτια, νὰ μὴ χαίρεσαι ;
Μὰ πόσο μεγαλύτερη χαρὰ θὰ νοιώθεις, ὅταν ὁ νοῦς σου βλέπει μὲ τὰ ἐσωτερικὰ μάτια τὸν Ἥλιο τῆς δικαιοσύνης, τὸ Χριστό;

* - Γιὰ νὰ διατηρήσεις τὴν ψυχική εἰρήνη πρέπει νὰ διώχνεις ἀπὸ κοντά σου τὴν ἀθυμία, νὰ προσπαθεῖς νὰ ἔχεις τὸ πνεῦμα τῆς χαράς, νὰ ἀποφεύγεις τὴν κατάκριση τῶν ἄλλων καὶ νὰ συγκαταβαίνεις στὶς ἀδυναμίες τῶν ἀδελφῶν σου.


* - Κάθε πρόοδο καὶ ἐπιτυχία, σ’ ὁποιονδήποτε τομέα τῆς ζωῆς μας, πρέπει νὰ τὶς ἀποδίδουμε στὸν Κύριο. Καὶ μαζί μὲ τὸν προφήτη νὰ λέμε: «Ὄχι σ’ ἐμᾶς, Κύριε, ὄχι σ’ ἐμᾶς, ἀλλὰ στ’ ὄνομά σου δῶσε δόξα.»(Ψαλμ. 113:9)

* - Στὸ 35ο ἔτος τῆς ηλικίας του, δηλαδή στὰ μισὰ τῆς ἐπίγειας ζωῆς του, ὁ ἄνθρωπος κάνει συνήθως μεγάλο ἀγώνα γιὰ νὰ συγκρατήσει τὸν ἑαυτό του. Πολλοί, σ’ αὐτὴ τὴν ἡλικία, δὲν παραμένουν στὸ δρόμο τῆς ἀρετῆς. Ξεφεύγουν καὶ ἀκολουθοῦν τὸν δρόμο τῶν ἐπιθυμιῶν τους.


* - Ὅποιος θέλει νὰ σωθεῖ πρέπει νὰ διατηρεῖ τὴν καρδιά του σὲ κατάσταση μετανοίας καὶ συντριβῆς: «Θυσία εὐάρεστη γιὰ τὸ Θεό εἶναι ἡ ψυχή ποὺ ἔχει συντριβεῖ μὲ τὴ μετάνοια. Ποτὲ δὲν θὰ καταφρονήσει ὁ Θεός καρδιὰ ποὺ νιώθει συντριβή καὶ ταπείνωση.»(Ψαλμ. 50:19)

* - Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νὰ ἔχει καρδιὰ ταπεινὴ καὶ λογισμό εἰρηνικό, τότε ὅλες οἱ σκευωρίες τοῦ ἐχθροῦ μένουν ἀνενέργητες. Γιατὶ ὅπου ὑπάρχει ἡ εἰρήνη τῶν λογισμῶν, ἐκεῖ ἀναπαύεται ὁ ἴδιος ὁ Θεός.


* - Ἡ ἀπελπισία εἶναι ἡ μεγαλύτερη χαρὰ τοῦ διαβόλου. Εἶναι ἁμαρτία θανάσιμη.

* - Προτοῦ ἀκούσεις τὸν ἄλλον δὲν πρέπει νὰ ἀπαντᾶς. «Ἐκεῖνος ποὺ ἀποκρίνεται χωρὶς ν’ ἀκούσει πρῶτα, εἶναι ἀσύνετος καὶ ντροπιάζεται».(Παροιμ. 18:13)


* - Ὅταν ὁ ἄνθρωπος δεχθεῖ κάτι τὸ θεϊκό μέσα του, ἡ καρδιά του χαίρεται. Ὅταν ἀντίθετα, δεχθεῖ κάτι τὸ διαβολικό, τότε συγχύζεται καὶ ταράζεται.

* - Ὅποιος σηκώνει τὴν ἀρρώστια μὲ ὑπομονή καὶ εὐγνωμοσύνη στὸ Θεό, στεφανώνεται σὰν μάρτυρας.


* - Πρέπει νὰ διώχνουμε μακριὰ τοὺς ἀκάθαρτους λογισμούς, ιδιαίτερα ὅταν προσευχόμαστε στὸ Θεό.
Γιατὶ δὲν εἶναι δυνατόν νὰ συνυπάρχουν ἡ δυσοσμία μὲ τὴν εὐωδία.

* - Ἂν ἐμεῖς δὲν συμφωνοῦμε μὲ τοὺς κακούς λογισμούς, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὸ διάβολο, κάνουμε πολὺ καλά. Γιατὶ τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα μόνο στοὺς ἐμπαθεῖς ἀνθρώπους ἀσκεῖ ἀποτελεσματικὰ τὴν ἐπίδρασή του, ἐνῶ τοὺς ἀπαθεῖς προσπαθεῖ νὰ τοὺς ἐπηρεάσει ἀπὸ μακριά.


* - Ὁ νέος ἄνθρωπος εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴν ταράζεται ἀπὸ σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι’ αὐτὸ νὰ προσεύχεται ἐπίμονα στον Θεό, γιὰ νὰ σβήνει τὴ σπίθα τῶν αἰσχρῶν ἐπιθυμιῶν μόλις ἐμφανίζεται. Ἔτσι δὲν θὰ δυναμώσει ποτὲ ἡ φλόγα.

* - Πρέπει νὰ τὰ ὑπομένουμε ὅλα γιὰ χάρη τοῦ Θεού μὲ εὐχαρίστηση.
Ἡ ζωή μας, συγκριτικὰ μὲ τὴν αἰωνιότητα, εἶναι μια στιγμή.


Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀπόστολος λέει πὼς «ὅσα ὑποφέρουμε τώρα, δὲν ἰσοσταθμίζουν τὴ δόξα ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει ὁ Θεός στὸ μέλλον.» (Ρωμ. 8:18)

* - Ἂς ἀγαπήσουμε τὴν ταπεινοφροσύνη, γιὰ νὰ δοῦμε τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, γιατὶ ὅπου στάζει ἡ ταπεινοφροσύνη, ἐκεῖ ἀναβλύζει ἡ θεϊκή δόξα.

Χωρίς τὸ φῶς, ὅλα εἶναι σκοτεινά. Καὶ χωρίς τὴν ταπεινοφροσύνη, τίποτα δὲν ὑπάρχει μέσα στὸν ἄνθρωπο, παρὰ μόνο σκοτάδι.

* - ως τὸ κερί ἂν δὲν ζεσταθεῖ καὶ δὲν μαλακώσει, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ πάνω του σφραγίδα, ἔτσι καὶ ἡ ψυχή, ἂν δὲν δοκιμαστεῖ μὲ τοὺς κόπους καὶ τὶς ἀσθένειες, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ πάνω της τὴ σφραγίδα τῆς ἀρετῆς.


* - Στους συνανθρώπους μας πρέπει νὰ φερόμαστε μὲ λεπτότητα, χωρίς οὔτε μὲ τὸ βλέμμα μας νὰ τοὺς προσβάλλουμε.

* - Τὸν συγχυσμένο καὶ θλιμμένο ἄνθρωπο φρόντισε νὰ τὸν ἐνθαρρύνεις μὲ λόγια ἀγάπης.


* - Γιὰ τὴν ἀδικία ποὺ σοῦ προξενοῦν οἱ ἄλλοι, ὅποια κι’ ἂν εἶναι αὐτή, δὲν πρέπει νὰ ἐκδικεῖσαι. Ἀπεναντίας νὰ συγχωρεῖς ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς σου ἐκεῖνον ποὺ σὲ ἀδίκησε.

* - Δὲν πρέπει νὰ τρέφεις στὴν καρδιά σου μίσος καὶ ἀντιπάθεια ἐναντίον ἐκείνου ποὺ σὲ ἐχθρεύεται. Ἀλλὰ νὰ τὸν ἀγαπᾶς καὶ νὰ τοῦ κάνεις ὅσο μπορεῖς τὸ καλό, ἀκολουθώντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: «Ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὐεργετεῖτε αὐτοὺς ποὺ σᾶς μισοῦν».(Ματθ. 5:44)


* - Ἡ πύλη τῆς μετανοίας εἶναι γιὰ ὅλους ἀνοιχτή, καὶ κανείς δὲν ξέρει ποιὸς θὰ τὴν πρωτοπεράσει∙ ἐσὺ ποὺ κατακρίνεις τὸν ἄλλον ἢ αὐτὸς ποὺ κατακρίνεται ἀπὸ σένα; Κατάκρινε πάντοτε τὸν ἑαυτό σου καὶ θὰ πάψεις νὰ κατακρίνεις τοὺς ἄλλους.

* - Μπορεῖς νὰ κατακρίνεις μιὰ πράξη κακή, ποτὲ ὅμως ἐκεῖνον ποὺ τὴν ἔκανε.


* - Ὅταν ἐγκαταλειφθεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ Θεό, τότε ὁ διάβολος εἶναι ἕτοιμος νὰ τὸν ἀφανίσει, ὅπως ἀφανίζει ἡ μυλόπετρα τὸ σπόρο τοῦ σιταριοῦ.

* - Ἡ περιττὴ μέριμνα γιὰ τὰ βιοτικὰ πράγματα εἶναι γνώρισμα ἄνθρωπου ἄπιστου καὶ μικρόψυχου. Καὶ εἶναι συμφορά, ἂν φροντίζουμε οἱ ἴδιοι γιὰ τὸν ἑαυτό μας, καὶ δὲν στηριζόμαστε στὸ Θεό, ποὺ φροντίζει γιὰ μᾶς!


* - Εἶναι καλύτερο νὰ περιφρονοῦμε ὅσα δὲν εἶναι δικά μας, δηλαδή τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ παροδικά, καὶ νὰ ζητᾶμε τὰ δικά μας, δηλαδὴ τὰ ἄφθαρτα καὶ τὰ αἰώνια.

* -Ἡ θλίψη εἶναι τὸ σκουλήκι τῆς καρδιᾶς, ποὺ κατατρώει τὴ μητέρα ποὺ τὸ γέννησε.


* - Ὅποιος νίκησε τὰ πάθη, αὐτὸς νίκησε καὶ τὴ θλίψη. Ὅποιος νικιέται ἀπὸ τὰ πάθη, δὲν θὰ ἀποφύγει τὰ δεσμὰ τῆς θλίψεως. Ὅπως ὁ ἅρρωστος φαίνεται ἀπὸ τὸ χρῶμα τοῦ προσώπου του, ἔτσι καὶ ὁ ἐμπαθὴς ἀπὸ τὴν κατάθλιψη.

* - Ὁ Κύριος φροντίζει γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ὁ ἀνθρωποκτόνος ὅμως διάβολος προσπαθεῖ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀπελπισία.


* - Δὲν πρέπει νὰ κλονιζόμαστε στὴν πνευματικὴ ζωὴ ἀπὸ καμιὰ ἐχθρική δύναμη. Ἀντίθετα, νὰ στηριζόμαστε στὰ λόγια τοῦ Θεοῦ: «Μὴ φοβηθεῖτε ὅ,τι αὐτοὶ φοβοῦνται, οὕτε νὰ ταραχθεῖτε, γιατὶ ὁ Θεός εἶναι μαζί μας. -Μόνο τὸν Κύριο νὰ τιμᾶτε ὡς ἅγιο, καὶ μόνο αὐτὸς νὰ σᾶς ἐμπνέει σεβασμὸ καὶ φόβο» (πρβλ. Ἡσ. 8:12-13)



Ἱερὰ Μονὴ Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς


impantokratoros

[XAPA]

Προφητείες του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ († 2 Ιανουαρίου)


Η Κωνσταντινούπολη και η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθούν από τις δυνάμεις της Ρωσίας και των άλλων...



Ο άγιος Σεραφείμ είναι ένας από τους κορυφαίους Γέροντες των Ρωσικών δασών και έζησε το 18ο και 19ο αιώνα

(κοιμήθηκε το 1833).


Θαυματουργός ενώ ακόμα ζούσε, έγινε ένα με τα πλάσματα και βοήθησε αμέτρητους ανθρώπους να πλησιάσουν

το Χριστό! Είχε πει μεταξύ των άλλων:


«Θα υπάρξει μια μέρα ένας Τσάρος που θα με δοξάσει (ο Τσάρος Νικόλαος Β΄ δόξασε τον Αγ. Σεραφείμ το 1903),

μετά θα υπάρξει μια τεράστια αναταραχή στην Ρωσία, πολύ αίμα θα ρεύσει γιατί θα επαναστατήσουν ενάντια

στον Τσάρο και την Μοναρχία, αλλά ο Θεός θα εξυμνήσει (αγιάσει) τον Τσάρο.


Περισσότερο από μισός αιώνας θα περάσει…

Τότε οι αμαρτωλοί θα υπερηφανευτούν. Αυτό θα συμβεί χωρίς ντροπή: ο Κύριος, βλέποντας την αμετανόητη

κακία στην καρδιά τους, θα επιτρέψει τα έργα τους για ολίγο καιρό. Αλλά οι αμαρτίες τους θα επιστρέψουν

πάνω στα κεφάλια τους, και η ανηθικότητά των ολέθριων δολοπλοκιών τους θα πέσει πάνω τους.


Η Ρώσικη γη θα γίνει κόκκινη από τα ποτάμια του αίματος.

Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου θα υπάρξει ένας μεγάλος, παρατεταμένος πόλεμος και μια τρομερή

επανάσταση στην Ρωσία, πέρα από κάθε ανθρώπινη φαντασία, και η αιματοχυσία θα είναι ανυπολόγιστη:


Οι επαναστάσεις των Ryazan, των Pugachev και η Γαλλική επανάσταση δεν θα είναι τίποτα σε σύγκριση με

αυτό που θα γίνει στην Ρωσία.


Πολλοί άνθρωποι που είναι πιστοί στην πατρίδα τους θα χαθούν, οι περιουσίες τής εκκλησίας και των

μοναστηριών θα ληστευθούν. Οι εκκλησίες του Κυρίου θα βεβηλωθούν. Οι καλοί άνθρωποι θα ληστευθούν

και θα θανατωθούν, ποτάμια Ρωσικού αίματος θα ρεύσουν .Αλλά ο Κύριος θα λυπηθεί την Ρωσία και θα την

φέρει από τον δρόμο της μεγάλης θλίψης στην δόξα.»


«Ο Κύριος μου αποκάλυψε, σε μένα τον δύστυχο Σεραφείμ, ότι θα υπάρξουν μεγάλες θλίψεις στην Ρωσική γη,

και η Ορθόδοξη πίστη θα ποδοπατηθεί, και οι Ιεράρχες της Εκκλησίας του Θεού και ο κλήρος θα παρεκκλίνουν

από την αγνότητα της Ορθοδοξίας.

Και γι΄ αυτό, ο Κύριος θα τους τιμωρήσει αυστηρά.



Εγώ, ο δυστυχής Σεραφείμ, εκλιπάρησα τον Κύριο για τρεις μέρες και τρεις νύχτες, καλύτερα ας μου

στερήσει την Βασιλεία των Ουρανών, αλλά ας τους λυπηθεί.


Αλλά ο Κύριος απεκρίθη:

«Δεν θα δείξω κανένα έλεος σε αυτούς, γιατί διδάσκουν διδασκαλίες ανθρώπων και γιατί η γλώσσα τους με τιμάει

αλλά η καρδιά τους είναι πολύ μακριά από Εμένα.»


«Ο Κύριος πρόσταξε ότι εγώ, ο φτωχός Σεραφείμ, πρόκειται να ζήσω πολύ περισσότερο από 100 χρόνια

(κοιμήθηκε για πρώτη φορά στην ηλικία των 73 ετών, το 1833).


Μέχρι την εποχή εκείνη οι Ρώσοι Ιεράρχες θα γίνουν τόσο ασεβείς που δεν θα πιστεύουν πλέον ούτε στο πιο

σπουδαίο δόγμα της Χριστιανικής Πίστης την Ανάσταση του Χριστού και στην Ανάσταση των νεκρών.


Γι’ αυτό θα είναι επιθυμία του Κύριου καί Θεού να με πάρει για λίγο από την ζωή, και τότε, για την εγκαθίδρυση

της πίστης στην Ανάσταση, να με Αναστήσει, και η Ανάστασή μου θα είναι σαν την Ανάσταση των επτά νέων

στην σπηλιά του Okhlon.


Μετά την Ανάστασή μου θα μεταβώ από το Σαρώφ στο Diveyevo, όπου θα διδάξω Παγκόσμια Μετάνοια.

Σε αυτό το σπουδαίο θαύμα οι άνθρωποι θα μαζευτούν στο Diveyevo από όλη την γη, και εκεί, κηρύττοντας την

μετάνοια, θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα.


Τότε το Diveyevo θα είναι ένα παγκόσμιο Θαύμα, από όπου ο Κύριος θα στείλει το Φως της Σωτηρίας όχι μόνο

στην Ρωσία, αλλά σε όλο τον κόσμο, στις μέρες του Αντιχρίστου. Θα αποκαλύψω τέσσερα λείψανα, και εγώ

θα ξαπλώσω ανάμεσά τους ως το πέμπτο. Αλλά τότε θα έλθει το τέλος των πάντων»


«Νομίζω ότι η 8η χιλιετία θα περάσει. Νομίζω, ότι θα περάσει…

Τα πάντα θα παρέλθουν και θα έλθει το τέλος. Και τα μοναστήρια θα καταστραφούν, αλλά η αναίμακτη θυσία

του φτωχού Σεραφείμ στο Diveyevo θα γιορταστεί μέχρι την μέρα του ερχομού του Κυρίου.


«Η Κωνσταντινούπολη και η Ιερουσαλήμ θα κατοικηθούν από τις δυνάμεις της Ρωσίας και των άλλων.

Από την διάσπαση της Τουρκίας, το περισσότερο κομμάτι θα πάει στην Ρωσία, και η Ρωσία με τις ενωμένες δυνάμεις

από πολλά άλλα Κράτη θα πάρουν την Βιέννη, και περίπου 7 εκατομμύρια Βιεννέζοι θα παραμείνουν κάτω από

τον οίκο των Αμβούργων και εκεί η επικράτεια της Αυστριακής αυτοκρατορίας θα οικοδομηθεί.


Στην Γαλλία για την αγάπη της προς την Μητέρα του Κυρίου, την γλυκιά Παναγία, θα θυσιαστούν 17 εκατομμύρια

Γάλλοι μαζί με την πρωτεύουσά της, στην πόλη Rheims, ενώ το Παρίσι θα καταστραφεί ολοσχερώς.


Όταν η Ρωσική Αυτοκρατορία θα λάβει 170 εκατομμύρια ως δωρεά, θα πρέπει να περιμένουμε την εμφάνιση

του Αντιχρίστου:


1) Ο Αντίχριστος θα γεννηθεί στην Ρωσία μεταξύ της Αγ. Πετρούπολης και της Μόσχας, σε μια μεγάλη πόλη που θα

δημιουργηθεί μετά την ένωση όλων των Σλαβικών φυλών με την Ρωσία.


Θα είναι η δεύτερη πρωτεύουσα του Ρωσικού Βασιλείου και θα ονομάζεται «Μόσχα- Πετρούπολη» (Moscow-Petrograd)

ή «η Πόλη του Τέλους», όνομα που θα δοθεί σε αυτήν από τον ίδιο τον Κύριο τον Θεό, το Άγιο Πνεύμα, που βλέπει

τα πάντα από μακριά.


2) Πριν την γέννηση του Αντιχρίστου, θα πρέπει να έχει συσταθεί μία 8η Οικουμενική Σύνοδος για όλες τις εκκλησίες

υπό μία Κεφαλή, τον Χριστό, και υπό το Πέπλο της Προστασίας της Μητέρας του Κυρίου (σύμφωνα με τον Άγιο Νείλο

τον Μυροβλήτη:


«μία τελευταία και όγδοη Οικουμενική Σύνοδος θα γίνει για να πραγματευτεί τις διαφορές με τις Αιρέσεις και

να ξεχωρίσει το σιτάρι από το άχυρο).

Ο σκοπός της θα είναι να ενώσει και να επανενώσει όλες τις Αγίες Εκκλησίες του Χριστού κατά μιάς, αυξανόμενης

αντιχριστιανικής τάσης.


Και κάτω υπό μία μόνο Κεφαλή, τον Χριστό τον Σωτήρα, και κάτω από ένα μόνο Πέπλο Προστασίας, αυτό της

Παναγίας Μητέρας Του, και να δώσει ένα ύστατο ανάθεμα κατά όλου του Τεκτονισμούκαι όλων των παρακλαδιών

του (ανεξαρτήτως του ονόματος με τα οποία εμφανίζονται), οι ηγέτες του οποίου, έχουν έναν κοινό σκοπό:


«Με την πρόφαση-δικαιολογία μιας ολοκληρωτικής παγκόσμιας πολιτικής για ευημερία και

οικονομική άνθηση

( σήμερα : Παγκοσμιοποίηση), και με την βοήθεια των ανθρώπων τους οποίους έχουν φανατίσει,

να δημιουργήσουν αναρχία σε όλα τα κράτη και να καταστρέψουν τον Χριστιανισμό σε όλο τον Κόσμο,

καί τελικά, με την δύναμη του χρυσού συγκεντρωμένη στα χέρια τους, να υποδουλώσουν όλο τον κόσμο στην

Αντι-Χριστιανοσύνη, σε ένα πρόσωπο ενός Παγκόσμιου Μονάρχη, ενός Τσάρου πολέμιου του Θεού, ενός

Βασιλέα για όλο τον Κόσμο ( τού Αντίχριστου).


«Ο Σατανάς ήταν ο πρώτος επαναστάτης και γι’ αυτό έπεσε από τον Παράδεισο.

Μεταξύ της διδαχής των ακολούθων του και της Διδασκαλίας του Κυρίου Ιησού Χριστού δεν υπάρχει τίποτα κοινό,

παρά μόνο ένα τεράστιο χάσμα.

Ο Κύριος μέσα από την εκπλήρωση των εντολών που ο ίδιος έδωσε στην ανθρωπότητα καλεί τον άνθρωπο

στον Παράδεισο, όπου κατοικεί η Δικαιοσύνη. Το πνεύμα του σκότους υπόσχεται την κατασκευή του παραδείσου

στην γη.


Οι Εβραίοι και οι Σλάβοι είναι οι δύο λαοί των προορισμών του Θεού, τα σκεύη και οι μάρτυρές Του, οι δύο

άρρηκτοι κιβωτοί Του, αλλά όλοι οι άλλοι λαοί θα είναι όπως το σάλιο το οποίο ο Κύριος θα φτύσει από

το στόμα Του.


Οι Εβραίοι διασκορπίστηκαν σε όλο το πλάτος της γης γιατί δεν δεχθήκανε και δεν αναγνωρίζουν τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Αλλά κατά τις μέρες του Αντιχρίστου πολλοί Εβραίοι θα πιστέψουν στον Χριστό, αφού θα καταλάβουν ότι

ο Μεσσίας ο οποίος εσφαλμένα περιμένουν για αυτούς δεν είναι άλλος από Αυτόν, και για τους οποίους

ο Κύριος είπε:


«Ήλθα εις το όνομα του Πατέρα Μου, και δεν με δεχθήκανε, άλλος θα έλθει στο δικό Μου όνομα, και θα

τον δεχθούν.». Και έτσι, παρόλο το μεγάλο τους έγκλημα προς τον Θεό, οι Εβραίοι ήταν και είναι ένα

έθνος αγαπημένο στο Θεό. Αλλά οι Σλάβοι είναι αγαπητοί στον Θεό γιατί θα κρατήσουν αληθινή πίστη στον

Κύριο Ιησού Χριστό έως το τέλος. Θα αποκηρύξουν ολοκληρωτικά τον Αντίχριστο και δεν θα τον δεχθούν

ως Μεσσία, κάτι για το οποίο θα είναι άξιοι τεράστιας ευλογίας από τον Θεό. Θα είναι οι πρώτοι και οι

πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο, και δεν θα υπάρχει πιο ισχυρό κράτος στον κόσμο από το Ρωσο-Σλαβικό.


«Ο Ιησούς Χριστός, ο αληθινός Θεός, ο Υιός του Πατρός με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, γεννήθηκε

στο Ισραήλ, ενώ ο αληθινός Αντίχριστος θα γεννηθεί ανάμεσα στους Σλάβους και τους Ρώσους.

Θα είναι υιός μια παρθένου μοιχαλίδας από την φυλή του Δαν και ο γιος του διαβόλου μέσω της τεχνητής

γονιμοποίησής της από αντρικό σπέρμα, με το οποίο το πνεύμα του σκότους θα κατοικήσει μαζί της στην

κοιλιά της.


Αλλά ένας από τους Ρώσους ο οποίος θα ζει κατά την γέννηση του Αντιχρίστου, ( όπως ζούσε παλαιότερα ο

Συμεών πού ευλόγησε το Άγιο βρέφος και ανακοίνωσε την γέννηση του Χριστού στον κόσμο), αυτός θα

καταραστεί τον Αντίχριστο κατά την γέννησή του και θα ανακοινώσει στον κόσμο ότι είναι ο αληθινός Αντίχριστος!


simeiakairwn

[XAPA]

Ο μισθός μας όταν δίνουμε ελεημοσύνη

Αγιος Νήφων



Κάποια μέρα- ἥμουνα κι ἐγώ ἐκεῖ, καθώς καί δυό-τρεῖς ἀκόμα – τόν ἐπισκέφθηκε στό κελλί του ἕνας ἄλλος ἀδελφός

γιά ν’ ἀκούσει λόγο ὠφέλιμο. Μετά τόν συνηθισμένο ἀσπασμό, ὁ ἐπισκέπτης κάθισε καί ρώτησε τόν ὅσιο:


-Σέ παρακαλῶ, πάτερ, πές μου, ποιός εἶναι ὁ μισθός αὐτῶν πού μοιράζουν τά πλούτη τους ἐλεημοσύνη στούς φτωχούς;


-Δέν ἔχεις ἀκούσει τί λέει τό Εὐαγγέλιο; τοῦ λέει ὁ ἅγιος.

Πολλά ἔχω ἀκούσει καί διαβάσει. Ἀλλά νά, θέλω ν’ ἀκούσω κάτι κι ἀπό τό στόμα σου.

-Ὁ Θεός τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς νά σοῦ δώσει ἀπόκριση μέ τό στόμα μου, σύμφωνα μέ τήν πίστη σου. Γιατί ἐγώ εἶμαι ἀδύναμος

καί ἀνάξιος. Ἄκουσε λοιπόν…


Ἔκανε μία παύση καί συνέχισε:

-Στά χρόνια τοῦ ἐπισκόπου Ἱεροσολύμων Κυριακοῦ*, ζοῦσε ἕνας πολύ εὐσεβής καί ἐλεήμων ἄνθρωπος, ὁ Σώζων.

Αὐτός, περνώντας κάποτε ἀπό τό κεντρικό δρόμο τῆς πόλης, βλέπει ἕνα φτωχό, πού ἦταν σχεδόν γυμνός

κι ἔτρεμε ἀπό τό κρύο.

Τόσο...τόν ψυχοπόνεσε, πού ἔβγαλε τό πανωφόρι του καί τοῦ τό φόρεσε.

Ὅταν γύρισε στό σπίτι του, εἶχε πιά βραδιάσει, κι ἔπεσε νά κοιμηθεῖ.


Μόλις τόν πῆρε ὁ ὕπνος, εἶδε στ’ ὄνειρό του ὅτι βρέθηκε σ’ ἕναν θαυμαστό φωτόλουστο κῆπο. Ἦταν γεμάτος λουλούδια ὑπέροχα

καί μοσχομυριστά, τριαντάφυλλα καί κρίνα καί ἄλλα ἀμέτρητα, καθώς καί λογῆς-λογῆς δέντρα, τόσο φορτωμένα μέ ἐξαίσιους

καρπούς, πού τά κλαδιά τους ἔγερναν ὥς τή γῆ.


Μέσα σ’ αὐτά χωμένα, ἀναρίθμητα πουλιά κελαηδοῦσαν μέ οὐράνια γλυκύτητα, ἑνώνοντας ἀδιάκοπα τούς δοξολογικούς τους ὕμνους

μέ τό ἁπαλό θρόσιμα τῶν φύλλων. Τό ἄκουσμα καί τό θέαμα τοῦ κήπου ἐκείνου ἦταν, πραγματικά, πέρα ἀπό κάθε περιγραφή.


Ἐνῶ λοιπόν ὁ Σώζων κοίταζε ὁλόγυρα ἐκστατικός, παρουσιάζεται μπροστά του ἕνας ἄγνωστος νέος καί τοῦ λέει:

‟Ἔλα μαζί μου’’, καί σέ λίγο ἔφτασαν σ’ ἕνα φράχτη μέ χρυσά κάγκελα.

Ρίχνοντας τό βλέμμα του πίσω ἀπό τό φράχτη, εἶδε μιάν αὐλή κι ἕνα ὑπέροχο παλάτι.


Καθώς τό θαύμαζε καί τό περιεργαζόταν, βγαίνουν ἀπό μέσα δεκαέξι φτερωτοί ἄνδρες, λαμπεροί σάν τόν ἥλιο, χωρισμένοι

σέ τέσσερις τετράδες. Κάθε τετράδα βάσταζε στούς ὤμους κι ἀπό ἕνα χρυσό κιβώτιο. Προχώρησαν μέ γοργά βήματα πρός

τό μέρος πού στεκόταν ὁ Σώζων.

Μόλις πλησίασαν στά χρυσά κάγκελα, ἀπέναντί του, στάθηκαν, κατέβασαν τά κιβώτια ἀπό τούς ὤμους καί τ’ ἀκούμπησαν καταγῆς.


Ἔδειχναν σά νά περίμεναν κάποιο ἀνώτερό τους. Καί πράγματι, μετά ἀπό λίγο βλέπει ὁ Σώζων ἕναν πανέμορφο ἄνδρα νά βγαίνει

ἀπό τό παλάτι καί νά κατευθύνεται πρός τούς ἀγγέλους. ‟Ἀνοῖξτε τά κιβώτια’’, τούς πρόσταξε, ‟καί δεῖξτε σ’ αὐτόν τόν ἄνθρωπο

τί του φυλάω, γιά τό πανωφόρι πού μοῦ χάρισε πρίν ἀπό λίγο διαμέσου ἐκείνου τοῦ φτωχοῦ’’.


Ἀμέσως ἄνοιξαν τό ἕνα χρυσό κιβώτιο καί ἄρχισαν νά βγάζουν χιτῶνες καί φορεσιές βασιλικές, ἄλλες κατάλευκες,

ἄλλες κεντητές, περίλαμπρες καί ἀνεκτίμητες.

Τίς ἅπλωσαν μπροστά του. ‟Σώζων, σοῦ ἀρέσουν;’’, τόν ρώτησαν. ‟Δέν εἶμαι ἄξιος οὔτε τή σκιά τους νά δῶ!’’, ἀποκρίθηκε

θαμπωμένος ἐκεῖνος. Μά οἱ ἄγγελοι συνέχισαν νά τοῦ παρουσιάζουν λαμπρούς, περίτεχνους καί χρυσοποίκιλτους

βασιλικούς χιτῶνες. Ἴσαμε χίλιους, πάνω-κάτω, θά τοῦ δείξανε!


Ὅταν πιά ὁ Κύριος τῶν ἀγγέλων τοῦ φανέρωσε ἔτσι παραστατικά, ὅτι γιά τό ἕνα πανωφόρι πού ἔδωσε θά πάρει πολλαπλάσια

καί θά κληρονομήσει τήν αἰώνια ζωή, τοῦ λέει:

‟Σέ βεβαιώνω, Σώζων, ὅλα τοῦτα τ’ ἀγαθά τά ἑτοίμασα γιά σένα, ἐπειδή, ὅταν μέ εἶδες γυμνό,

μέ σπλαχνίστηκες καί μ’ ἔντυσες.

Πήγαινε λοιπόν καί συνέχισε νά κάνεις τό ἴδιο, γιά νά κάνω κι ἐγώ τό ἴδιο. Ὅταν δίνεις ἐσύ σέ κάποιον φτωχό ἕνα ροῦχο,

σοῦ ἑτοιμάζω ἐγώ ἑκατό’’.


Γεμάτος χαρά καί δέος ὀ Σώζων ρώτησε: ‟Κύριέ μου, ἤθελα νά ’ξερα, τό ἴδιο κάνεις μ’ ὅλους ὅσοι ἐλεοῦν τούς φτωχούς;

Τούς ἑτοιμάζεις ἑκατονταπλάσια ἀγαθά καί ζωή αἰώνια;’’.


Κι Ἐκεῖνος ἀπάντησε: ‟ «Πᾶς ὅστις ἀφῆκεν οἰκίας ἤ ἀγροὺς ἤ πλοῦτον ἤ δόξαν ἤ πατέρα ἤ μητέρα ἤ ἀδελφοὺς ἤ ἀδελφὰς

ἤ γυναῖκα ἤ τέκνα ἤ τι τῶν ἐπιγείων, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει».

Μή μετανιώνεις λοιπόν ποτέ γιά κάποια ἐλεημοσύνη σου. Οὔτε νά ταπεινώνεις τόν φτωχό πού τοῦ ἔδωσες κάτι.

Γιατί τότε, ἀντί γιά μισθό, θά πάθεις διπλή ζημιά: Καί τήν ἀμοιβή σου θά χάσεις καί στή μέλλουσα Κρίση θά κατακριθεῖς’’.


Τότε ἀκριβῶς ὁ Σώζων ξύπνησε.


Ἦταν ὅλος ἔκπληξη καί θαυμασμό γιά ὅσα εἶδε. Πετάχτηκε ἀμέσως ἀπό τό κρεβάτι –δέν εἶχε πιά καμιά ὄρεξη γιά ὕπνο-,

πῆρε καί τό δεύτερο πανωφόρι του καί τό πῆγε σέ κάποιον ἄλλον φτωχό. Μόλις ὅμως γύρισε πίσω, ἀργά τή νύχτα,

κι ἔπεσε νά ξανακοιμηθεῖ, εἶδε τό ἴδιο ὅραμα!

Τό πρωί λοιπόν μοίρασε ὅλη του τήν περιουσία στούς φτωχούς, ἀπαρνήθηκε τόν κόσμο κι ἔγινε μοναχός ἀγωνιστής

καί ἐνάρετος.


Αὐτά ἔχοντας ὑπόψη σου, παιδί μου, κάνε κατά τή δύναμή σου κι ἐσύ τό ἴδιο, συμβούλεψε ὁ ὅσιος τόν ἐπισκέπτη του.

Ἔτσι θά θησαυρίσεις στόν οὐρανό ἑκατοναταπλάσια.



Ἕνας Ἀσκητής Ἐπίσκοπος, Ὅσιος Νήφων Ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς

Ἱερὰ Μονή Παρακλήτου, Ὠρωπος Ἀττικῆς 2004


askitikon