Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ιερώνυμε, σήμερα είναι η γιορτή μου. Τί δώρο θα μου κάνεις;

- Τί θέλησε ο Χριστός



Την εποχή του μεγάλου Κωνσταντίνου, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ξεκίνησε από την Ρώμη και πήγε στη Βηθλεέμ.

Έφτιαξε εκεί το κατάλυμά του και ζούσε δίπλα στο σπήλαιο που γεννήθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.


Πρόκειται για τον περίφημο άγιο, τον σοφό άγιο Ιερώνυμο, αυτόν που μετέφρασε στα λατινικά όλη την Αγία Γραφή και

έγραψε πολλά θαυμάσια βιβλία, όλα για την δόξα του Χριστού και για την σωτηρία των ανθρώπων.


Κάθε τόσο, ο άγιος Ιερώνυμος πήγαινε και γονάτιζε μπροστά στο σπήλαιο που γεννήθηκε ο Χριστός και Τον

παρακαλούσε και Τον ικέτευε για την αιώνια ζωή.


Μια μέρα, Χριστούγεννα, – το έχει γράψει ο ίδιος αυτό το γεγονός – ενώ προσευχόταν, βλέπει τον Χριστό

μπροστά του να του λέει:

Ιερώνυμε, σήμερα είναι η γιορτή μου.

Σήμερα είναι η επέτειος της καθόδου μου στη γη, που γεννήθηκα στο σπήλαιο αυτό. Τί δώρο θα μου κάνεις;



Απαντάει ο άγιος:

Υιέ του Θεού, για Σένα άφησα την πρωτεύουσα του κόσμου, την Ρώμη, και όλα τα πλούτη που είχα εκεί.

Ήλθα εδώ και ζω φτωχός κοντά Σου. Τί δώρο θέλεις να σου κάνω; Τί έχω πια Χριστέ μου, να σου δώσω;


Κάτι έχεις ακόμη. Και θέλω να μου το δώσεις.

Χριστέ μου, είχα σοφία. Μόρφωση απέραντη. Την είχα αποκτήσει με τις μελέτες μου.

Μα και αυτή την έκανα θυσία μπροστά Σου. Την θεώρησα σκόνη και στάχτη.

Τώρα πια, ασχολούμαι μόνο με τον λόγο Σου. Τί άλλο να σου δώσω;


Κάτι έχεις ακόμη, Ιερώνυμε. Θέλω να μου δώσεις και από αυτό.

Χριστέ μου, είχα δυνάμεις σώματος και έχω δυνάμεις πνεύματος. Τα άφησα όλα στα πόδια Σου. Δεν θυμάμαι να

έχω τίποτε άλλο να Σου δώσω.

Και όμως, κάτι έχεις ακόμη.

Ποιό Χριστέ μου, πες το μου. Και αμέσως θα Σου το προσφέρω.

Του λέει ο Χριστός:

Τις αμαρτίες σου!

Αυτές θέλω να μου τις δώσεις!

Χριστέ μου, τί να τις κάνεις τις αμαρτίες μου, το βόθρο της ψυχής μου; Τί τον θέλεις;

Να τον πάρω εγώ. Να φύγει από εσένα. Να σου τον συγχωρήσω. Και να μείνεις εσύ καθαρός, με την χάρη μου

και με την αγάπη που έχεις για μένα.


* * *

Γι’ αυτό ήλθε ο Χριστός στον κόσμο.

Μας άπλωσε το χέρι, για να απλώσουμε και εμείς το δικό μας, και να Του βάλουμε στο χέρι τις αμαρτίες μας.

Όχι με το χέρι μας, αλλά ΜΕ την καρδιά μας. Και ΑΠΟ την καρδιά μας.


Ήλθε λυτρωτής. Ελευθερωτής από την δουλεία της αμαρτίας και από τον κίνδυνο να βρεθούμε – εξ αιτίας του

χωρισμού που φέρνει στον άνθρωπο η αμαρτία μακρυά από τον Θεό. Μακρυά από την Βασιλεία Του.

Μακρυά από την αιώνια ζωή. Μακρυά και έξω από τον Παράδεισο. Να βρεθούμε στον σκουπιδοτενεκέ της

αιώνιας ζωής, που είναι η Κόλαση.


Για να μη καταντήσουμε εκεί – γιατί εκεί πηγαίναμε με τα στραβά βήματά μας – ήλθε ο Χριστός, ο Ελεήμων και

Εύσπλαγχνος, κοντά μας.


Άφησε την τιμή Του, την υπόληψή Του, το μεγαλείο Του και ταπεινώθηκε και ήλθε στη γη, για μας.

Για να μας πάρει κοντά Του. Γιατί ο Θεός μας, είναι αγάπη, καλωσύνη, ευσπλαγχνία. Δεν θέλει να χαθεί

κανένας.


Όποιος χάνεται, χάνεται μόνο από δική του υπαιτιότητα.

Ας Τον δοξολογήσουμε. Ας Τον ευχαριστήσουμε. Ας Τον προσκυνήσουμε. Ας Τον τιμήσουμε. Και ας Του πούμε:


Κύριε Ιησού Χριστέ,

όπως αξίωσες τους αποστόλους Σου να είναι κοντά Σου,

όπως αξίωσες τον ληστή πάνω στο Σταυρό, να μπει μαζί Σου στην Βασιλεία Σου,

όπως αξίωσες τόσα εκατομμύρια παιδιών Σου να τους πάρεις κοντά Σου και να τους ελεήσεις,

αξίωσε και εμάς της αγάπης Σου, της ευσπλαγχνίας Σου, της συγχωρήσεώς Σου. Και κράτα μας κοντά Σου.


Αμήν.



(+Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου, Ο Θεός επί γης, Έκδ. Ι. Μ. Προφήτου Ηλιού, Πρέβεζα 2015, σ. 13-18).



pentapostagma

[XAPA]

«Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται απλότητα και ταπείνωση…»


Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος


Δεν χρειάζεται εξυπνάδα στα Χριστιανικά θέματα. Χρειάζεται απλότητα και ταπείνωση…

Στη Βηθλεέμ έχει μία πόρτα, ένα μέτρο ύψος.

Πρέπει να καμπουριάσεις, για να μπεις μέσα.

Είναι σαν να σου λέει ο Χριστός:

»Για να εισέλθεις εδώ μέσα, στο μέρος που γεννήθηκα, για να γεννηθώ Εγώ μέσα σου,

πρέπει να ταπεινωθείς.

Εάν δεν ταπεινωθείς και θεωρείς τον εαυτόν σου ότι κάποιος είσαι, για εδώ μέσα δεν κάνεις.

Θα ταπεινωθείς…».

«Και προσκυνήσουσιν αυτώ πάντες οι βασιλείς της γης, πάντα τα έθνη δουλεύσουσιν αυτώ»


simeiakairwn

[XAPA]

Το θαύμα της Θείας Λειτουργίας:

Η γέννηση του Χριστού συντελείται σε κάθε Θεία Λειτουργία


Και το θαύμα συνεχίζεται. Η γέννηση του Χριστού συντελείται σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Το θαύμα τελείται στην πιο κατανυκτική ώρα της, την ώρα του Καθαγιασμού, τότε που γονατίζουν οι καρδιές και

τα γόνατα και κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα και μεταποιεί τον άρτο σε Σώμα Χριστού και το οίνο σε Αίμα Χριστού.

Και κατόπιν με την Θεία Μετάληψη ο Κύριος γεννιέται στην καρδιά του κάθε πιστού.

Γεννιέται στην φάτνη της καρδίας του. Ζει το θαύμα προσωπικά και οντολογικά μέσα του.


Έτσι λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος

«Άνοιξε τις πύλες του ουρανού και κοίτα εκεί μέσα στην Αγία Τράπεζα και θα ατενίσεις το Σώμα του βασιλέως Χριστού.

Αυτό , το τιμιότερο από καθετί άλλο, το βλέπεις και στην γη. Και δεν το βλέπεις μόνον, αλλά και το ψηλαφείς.

Και δεν το ψηλαφείς απλώς. Αλλά και το εσθίεις και το παίρνεις μαζί σου.

Λοιπόν , καθάριζε την ψυχή σου, ετοίμαζε την σκέψη σου προκειμένου να υποδεχθείς το μυστήριο αυτό».


Η γέννηση του Χριστού πρόκειται να τελεστεί στις 25 Δεκεμβρίου,κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό.

Εκεί συνεχίζεται το μεγάλο Θαύμα της Γέννησης του Χριστού, που ξεκίνησε προ αιώνων με την προφητεία για τον ερχομό του

και έγινε ιστορικά στην πόλη της Βηθλεέμ.


Ο Ιερός Ναός τώρα είναι το σπήλαιο και η Αγία Τράπεζα η φάτνη.

Εκεί με την πίστη μας θα δούμε το Βρέφος Χριστό να ανακλίνεται.

Εκεί και εμείς με καθαρή συνείδηση θα δεχτούμε στην καρδιά μας το βρέφος Χριστό και θα γεννηθεί μέσα μας.

Θα κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων. Και αν και φέτος ο Χριστός γεννηθεί μέσα μας,

σίγουρα θα φέρει την χαρά και την ειρήνη και την αγάπη.


Είς Επίγνωσιν Αληθείας – Κείμενα πνευματικής επίγνωσης

Αρχ. Σεβαστιανού Τοπάλη


proskynitis

[XAPA]

«ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ»

ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Eπισκόπου Αυγουστίνου Καντιώτη



Τὴ νύχτα, ἀγαπητοί μου, τὴ νύχτα ἐκείνη, ὅταν οἱ βοσκοὶ φύλαγαν τὰ πρόβατά τους σὲ κάποια πλαγιὰ τῆς

Βηθλεὲμ καὶ τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ ἔλαμπαν μὲ μιὰ ἐξαιρετικὴ ἀνταύγεια, τὴ νύχτα ἐκείνη τὴν ἀλησμόνητη

ἀκούστηκε θεσπέσιο ἐμβατήριο.


Ὄχι ἕνας ἢ δύο ἄγγελοι, ἀλλὰ σμῆνος ἀγγέλων, στρατιὰ ὁλόκληρη, ἀνέβαινε καὶ κατέβαινε στὸν οὐράνιο θόλο

καὶ ἔψαλλε τὸ γλυκύτατο «Δόξᾳ ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2,14).


Δὲν ὑπάρχει στὴν παγκόσμιο φιλολογία ἄλλος ὕμνος ποὺ μὲ τόσο λίγες λέξεις νὰ ἐκφράζῃ τόσο ὑψηλὰ

νοήματα.


Εἶνε ὕμνος θεσπέσιος, ἀριστούργημα θεϊκό. Εἶνε ἐπίσημος δοξολογία. Εἶνε περίληψις τοῦ ἔργου ποὺ ἦρθε νὰ

ἐπιτελέσῃ στὸν κόσμο ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός.


Εἶνε ἀκόμη προφητεία, αἰσιόδοξος προφητεία γιὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος.


Ἂς ῥίξουμε μιὰ ματιὰ στὸ «καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη». Τί ἆραγε νὰ σημαίνῃ ὁ λόγος αὐτός;



Ὅταν γεννήθηκε ὁ Χριστός, ἀγαπητοί μου, πολιτικῶς ἡ ἀνθρωπότης ἦταν ἑνωμένη κάτω ἀπὸ τὸ σκῆπτρο τοῦ

καίσαρος Αὐγούστου.


Πρώτη φορὰ ἐπικρατοῦσε εἰρήνη σὲ ὅλο τὸν κόσμο, εἰρήνη παγκόσμιος. Ἐὰν σὲ ὁποιοδήποτε σημεῖο τοῦ

κράτους, ἀπὸ τὸ Δούναβι καὶ τὸ Ῥῆνο ποταμὸ ἕως κάτω, κάποιος λαὸς ἀτίθασος τολμοῦσε νὰ σηκώσῃ κεφάλι,

τὸ κίνημα πνιγόταν ἐντὸς ὀλίγου ἀπὸ τὶς σκληρὲς λεγεῶνες τῆς Ῥώμης.


Ἐπικρατοῦσε εἰρήνη, τὴν ὁποία οἱ ἱστορικοὶ ὀνομάζουν μὲ τὸ λατινικὸ ὄνομα «πὰξ Ρομάνα»

(pax Romana = Ῥωμαϊκὴ εἰρήνη).


Ὑπῆρχε λοιπὸν σ᾿ ἐκεῖνο τὸν κόσμο εἰρήνη πολιτική. Οἱ λαοὶ ὅμως δὲν ἦταν εὐτυχισμένοι.

Ἡ οἰκουμένη ἀναστέναζε.


Καὶ μαντεῖα τῶν Δελφῶν καὶ Σίβυλλες τῆς Ῥώμης καὶ προφητεῖες τοῦ Ἰσραὴλ συνέπιπταν καὶ προφήτευαν, ὅτι

θὰ ἔρθῃ Κάποιος, «προσδοκία (τῶν) ἐθνῶν» (Γέν. 49,10), ποὺ θὰ συντρίψῃ μὲ δύναμι τὰ καθεστῶτα τῆς βίας,

καὶ πάνω στὰ ἐρείπια τοῦ ἀρχαίου κόσμου θὰ ἱδρύσῃ μιὰ νέα ἰδεώδη κοινωνία, τὴ «βασιλεία τῶν οὐρανῶν»

(Ματθ. 3,2• 5,3 κ.ἀ.), τῆς ὁποίας «οὐκ ἔσται τέλος» (Λουκ. 1,33). Θὰ ἔρθῃ Ἐκεῖνος.


Τὸ θαυμαστὸ εἶνε, ὅτι καὶ λαοὶ τῆς Ἀμερικῆς, ἀποκομμένοι καὶ χωρὶς καμμία ἐπαφὴ μὲ τοὺς Εὐρωπαίους καὶ τοὺς

ἄλλους λαούς, ὅταν ὁ Κολόμβος ἔφθασε στὴν Ἀμερικὴ ἡ πρώτη ἐρώτησι ποὺ ἔκαναν οἱ ἰθαγενεῖς, οἱ βάρβαροι

ἐκεῖνοι, ποιά νομίζετε ἦταν•


«Ἦρθε;», «ἦρθε;». Μέχρι ἐκεῖ, ἐκ παραδόσεως, ὑπῆρχε αὐτὴ ἡ προσδοκία τῶν ἐθνῶν.

Καὶ πράγματι ἦρθε• δὲν εἶνε ψέμα. Εἶνε τὸ μεγαλύτερο ἱστορικὸ γεγονὸς τοῦ πλανήτου μας. Ἦρθε ἡ προσδοκία

τῶν ἐθνῶν. Εἶνε Ἐκεῖνος ποὺ περίμεναν οἱ λαοὶ τῆς Ἀμερικῆς, Ἐκεῖνος ποὺ περίμενε ἡ Ῥώμη, Ἐκεῖνος ποὺ

περίμενε ἡ Ἀνατολή, Ἐκεῖνος ποὺ περίμεναν οἱ ἀστρονόμοι τῆς Περσίας καὶ οἱ φιλόσοφοι τῆς Ἑλλάδος. Ἦρθε•

εἶνε πραγματικότης.


Πῶς ἦρθε; Ὄχι ὡς μονομάχος, ὄχι μὲ δύναμι λεγεώνων. Ἦρθε ἄοπλος. Ἦρθε ὡς Θεῖο βρέφος. Γεννήθηκε ὑπὸ

ταπεινὲς συνθῆκες, στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ.


Γιατί ἦρθε; Ἦρθε, γιὰ νὰ φέρῃ στὸν κόσμο εἰρήνη. Ἀλλὰ ποιά ἆραγε νὰ εἶνε ἡ εἰρήνη αὐτή, γιὰ τὴν ὁποία

ψάλλει ἡ στρατιὰ τῶν ἀγγέλων «…καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη…»;


Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ μας διαφέρει ἀπὸ τὴν «πὰξ Ρομάνα», τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου.

Ἡ εἰρήνη τοῦ Χριστοῦ ἔχει βάθος καὶ πλάτος.


Εἶνε εἰρήνη τριπλῆ•


εἰρήνη πρῶτον μὲ τὸ Θεό,

δεύτερον μὲ τὸν πλησίον,

καὶ τρίτον μὲ τὸν ἑαυτό μας......



Ὦ εἰρήνη, γλυκὺ ὄνομα καὶ γλυκύτερο πρᾶ­γμα (βλ. Γρηγορίου Θεολόγου P.G. 35,1132), ποῦ κατοικεῖς, ποῦ

βρίσκεσαι; Στὰ ἀνάκτορα, στὶς ἀκαδημίες;

Ὄχι. Στὸ σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ.


Τὸ περιστέρι ἀναπαύ­εται στὶς καρδιὲς τῶν ταπεινῶν ἀνθρώπων, τῶν βοσκῶν, ἐκείνων ποὺ ἐκτελοῦν τὸ θέ­λημα

τοῦ Θεοῦ. «Εἰρήνη πολλὴ τοῖς ἀγαπῶσι τὸν νό­μον» τοῦ Θεοῦ (Ψαλμ. 118,165). «Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη».


–Ἄ, θὰ μοῦ πῆτε, φαντασίες αὐτά. Θεωρί­ες ὡραῖες. Ποιά εἶνε ὅμως ἡ πραγματικότης;

Πράγματι τὴν ὥρα αὐτὴ στὸν πλανήτη μας ὑπάρχουν πολλὲς ἑστίες πυρός, ἑστίες πολέ­μου.

Οἱ ὑπερδυνάμεις ἔχουν ἀνοίξει τὰ βουνὰ καὶ σὲ τεχνητὰ σπήλαια ἔχουν κρύψει πυρηνι­κὲς βόμβες.[/b]


Λοιπὸν ν᾿ ἀπελπισθοῦμε;

Ὄχι, ἀγαπητοί μου. Εἴμαστε αἰσιόδοξοι.

Ἀφ᾿ ὅτου ἀνέτειλε τὸ ἄστρο τῆς Βηθλεέμ, δέσμες ἐλπίδων χύθηκαν στὸν κόσμο.

Πιστεύουμε, ὅ­τι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ παγκόσμιος ἄξων, τὸ κέν­τρο τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ ἄλφα (Α) καὶ τὸ ὠ­μέγα (Ω).


Πιστεύουμε, ὅτι μιὰ μέρα θ᾿ ἀνατεί­λῃ παγκόσμιος εἰρήνη καὶ κατὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐου

«τὸ ἀρνὶ θὰ βοσκήσῃ μαζὶ μὲ τὸ λύκο» (Ἠσ. 11,6), τὰ ἔθνη δηλαδὴ τὰ πολεμοχα­ρῆ θὰ γίνουν φιλειρηνικά.

Μυστήριο μέγα θὰ συντελεσθῇ. Καὶ τότε θὰ γίνῃ «μία ποίμνη, εἷς ποιμήν» (Ἰω. 10,16), καὶ πάλι στοὺς αἰθέρες

θ᾿ ἀντη­χῇ τὸ ἐμβατήριο τῶν αἰώνων «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».



(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος


augoustinos-kantiotis.gr

[XAPA]

Δεν αρκεί Χριστέ μου που γεννήθηκες στη γη μας ...


Δεν αρκεί Χριστέ μου που γεννήθηκες στη γη μας ...
Στον καθένα μας εναπόκειται πλέον να σε δεκτεί
μυστικά και ταπεινά μες την καρδιά του...

Στον καθένα μας εναπόκειται να ζεστάνουμε
το πιο όμορφο μέρος εντός μας
για να σε φιλοξενήσουμε...

Υπάρχει ένα μυστικό και δυνατό Φως εντός μας
Ας το ανακαλύψουμε όλοι μας
και ας κρατάμε τρυφερά αυτή τη φλόγα αναμμένη.

« Είναι ένα Φως μέσα μας και γύρω μας
που δεν στερεύει ! »


( Γ. Ρίτσος )



odevontas

[XAPA]

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΗΣ ΙΩΑΝΝΑΣ


Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος


«Παραπονιέσαι για τη μοναξιά στη μέση μεγάλης πόλης.

Τόσος λαός γύρω σου κοχλάζει σαν μυρμηγκοφωλιά, και εσύ και πάλι αισθάνεσαι σαν στην έρημο.


Στις μεγάλες γιορτές η κατάσταση είναι ανυπόφορη.

Παντού πλημμυρίζει η χαρά, ενώ εσένα σε πιέζει η λύπη. Οι εορταστικές ημέρες των Χριστουγέννων και της Ανάστασης σου

φαίνονται σαν κάποια άδεια δοχεία, τα οποία εσύ γεμίζεις με δάκρυα.

Όταν αυτές οι άγιες γιορτές βρίσκονται μακριά πίσω ή μπροστά σου, αισθάνεσαι πιο ήρεμη. Αλλά όταν πλησιάσουν και έρθουν,

η θλίψη και η ερημιά κυριεύουν την ψυχή σου.


Τί να σου κάνω; Θα σου διηγηθώ την ιστορία για τα Χριστούγεννα της Ιωάννας διότι ίσως σε ωφελήσει. Θα αφήσω όμως να σου

διηγείται εκείνη όπως τα είχε διηγηθεί σε μένα.


«Σαράντα και κάτι χρόνια βλέπω εγώ αυτό τον κόσμο σαν γυναίκα. Ποτέ καμιά χαρά, εκτός από λίγη σαν παιδί στο σπίτι

των γονέων μου. Αλλά μπροστά στον κόσμο δεν έδειχνα λυπημένη. Μπροστά στους ανθρώπους υποδυόμουν τη χαρούμενη,

και στη μοναξιά έκλαιγα.


Όλοι με θεωρούσαν ένα ευτυχισμένο πλάσμα, αφού ως τέτοια έδειχνα. Ακούω, όλοι γύρω μου παραπονούνται, και οι έγγαμοι

και οι άγαμοι, και οι πλούσιοι και οι φτωχοί, όλοι. Και σκέφτομαι, γιατί κι εγώ να παραπονιέμαι στους δυστυχισμένους για

τη δική μου δυστυχία, και μόνο να αυξάνω τη λύπη γύρω μου;


Θεέ, να δείχνω χαρούμενη έτσι θα είμαι πιο χρήσιμη στον δυστυχισμένο κόσμο, ενώ το μυστικό μου θα το κρύβω μεσα μου

και θα κλαίω στη μοναξιά μου. Προσευχόμουν στον Θεό, για να μου εμφανισθεί με κάποιο τρόπο, τουλάχιστον μόνο ένα δάχτυλό Του

να αισθανθώ.


Προσευχόμουν έτσι, για να μην σβήσω από την κρυμμένη λύπη. Από κάθε έσοδο έκανα ελεημοσύνη οπουδήποτε είχα ευκαιρία.

Επισκεπτόμουν αρρώστους και ορφανούς, και έφερνα χαρά με τη δική μου φαινομενική χαρά. Πιστεύω σε Σένα, αγαθέ μου Θεέ,

έλεγα συχνά, αλλά Σε παρακαλώ, εμφανίσου μου με κάποιο τρόπο, για να Σε πιστεύω ακόμα περισσότερο.

«Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία» (Μάρκ. 9, 24).


Επαναλάμβανα αυτά τα λόγια από το Ευαγγέλιο. Και πράγματι, βίωσα να μου εμφανιστεί ο Κύριος.

Δυσκολότατες για μένα ήταν οι μεγάλες γιορτές. Μετά από τη Λειτουργία κλεινόμουν στο δωμάτιο και έκλαιγα

ολόκληρα τα Χριστούγεννα και την Ανάσταση.

Όμως τα προηγούμενα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ο Θεός. Αυτό έγινε ως εξής.


Πλησίαζε αυτή η μεγάλη μέρα. Εγώ αποφάσισα να ετοιμάσω όλα έτσι όπως η μητέρα μου ετοίμαζε:

και κρέας, και ζυμαρικά, και γλυκά, και όλα τ’άλλα.

Άπλωσα σανό στο σπίτι, πέταξα από τρία καρύδια σε κάθε γωνιά του δωματίου. Ας είναι η Αγία Τριάδα ελεήμων σε όλες

και τις τέσσερις πλευρές του κόσμου. Και κάνοντας όλα αυτά ασταμάτητα προσευχόμουν: Κύριε, στείλε μου επισκέπτες

αλλά εντελώς πεινασμένους και φτωχούς! Σε παρακαλώ, εμφανίσου μ’αυτόν τον τρόπο!


Που και που μου ερχόταν η σκέψη: τρελή Ιωάννα, τι επισκέψεις περιμένεις τα Χριστούγεννα! Αυτή την άγια μέρα ο καθένας

βρίσκεται στο σπίτι του ποιος θα μπορούσε να έρθει ως επισκέπτης σε σένα; Κι εγώ έκλαιγα και έκλαιγα… Όμως και πάλι

επαναλάμβανα εκείνη την προσευχή και ετοίμαζα.


Όταν τα Χριστούγεννα γύρισα από την Εκκλησία, άναψα το κερί, έστρωσα το τραπέζι, έβαλα όλα τα φαγητά, και τότε άρχισα να

περπατώ από δω κι από κει στο δωμάτιο. Θεέ μου, μην με εγκαταλείψεις! Πάλι προσευχόμουν. Στο δρόμο λίγοι περνούσαν.

Είναι Χριστούγεννα, αλλά και ο δρόμος μας είναι απόμερος. Όμως μόλις το χιόνι έτριζε κάτω από τα πόδια κάποιου,

εγώ πεταγόμουν στην πόρτα! Άραγε είναι ο επισκέπτης μου; Δεν είναι. Να, προσπέρασε.


Το μεσημέρι ήρθε και πέρασε, και εγώ μόνη. Άρχισα να κλαίω και κραύγασα: τώρα βλέπω, Κύριε, ότι με εγκατέλειψες εντελώς!

Έκλαιγα έτσι και σιγοέκλαιγα συνεχώς! Ξαφνικά χτύπησε κάποιος την πόρτα, και εγώ άκουσα φωνές:

δώσε αδελφέ, δώσε αδελφή!

Γρήγορα έτρεξα και άνοιξα την πόρτα. Μπροστά μου ένας τυφλός και ο οδηγός του, και οι δυο σκυμμένοι,

κουρελιασμένοι, παγωμένοι. Ο Χριστός γεννήθηκε, κύριοί μου! φώναξα εγώ χαρούμενα.

Αληθώς γεννήθηκε! κροτάλιζαν με τα δόντια εκείνοι τρέμοντας. Έλεος, αδελφή, ελέησέ μας! Δεν σου ζητάμε χρήματα.

Από το πρωί κανένας δεν μας πρόσφερε ψωμί, λίγα λεφτά ή από ένα ποτήρι με ρακί. Πεινάμε πολύ.


Εγώ πέταξα από τη χαρά μου ως τον τρίτο ουρανό. Τους οδήγησα στο σπίτι και τους έβαλα στο γεμάτο τραπέζι.

Τους σέρβιρα κλαίγοντας από χαρά. Εκείνοι με ρώτησαν παραξενεμένοι: «Γιατί κλαις, κυρία;».

Από χαρά, κύριοί μου, από καθαρή και φωτεινή χαρά! Εκείνο για το οποίο προσευχόμουν στον Θεό ο Θεός μου το έδωσε.

Μερικές μέρες εγώ Του προσεύχομαι, να μου στείλει ακριβώς τέτοιους επισκέπτες όπως είσαστε εσείς, και να, Αυτός μου έστειλε.


Δεν ήρθατε εσείς έτσι τυχαία, αλλά σας έστειλε ο αγαθός μου Κύριος. Αυτός σήμερα μου φανερώθηκε μέσα από σας.

Αυτά είναι τα πλέον χαρούμενα Χριστούγεννα στη ζωή μου. Τώρα ξέρω, ότι είναι ζωντανός ο Θεός μας.

Δόξα σ’ Εκείνον και ευχαριστία!

«Αμήν», απάντησαν οι αγαπητοί μου επισκέπτες. Τους κράτησα έως το βράδυ, τους γέμισα τις τσάντες και τους αποχαιρέτησα».

Τέτοια ήταν τα προηγούμενα Χριστούγεννα της Ιωάννας.

Δώσε Θεέ, να είναι φέτος ακόμα πιο χαρούμενα.


Προσευχήσου κι εσύ, κόρη, να σου φανερωθεί ο ουράνιος Πατέρας

με κάποιο τρόπο -και στον Θεό οι τρόποι είναι πολλοί- και θα ζήσεις θαύμα.

Μην ετοιμάζεσαι για λύπη σε τούτη τη μεγάλη μέρα, αλλά να ετοιμάζεσαι για χαρά.

Και ο Πανορατικός, ο Παντελεήμων, θα σε κάνει χαρούμενη.



Πηγή: Ιερός Ναός Αγίας Κυριακής Καστοριάς

το «σπιτάκι της Μέλιας»

[XAPA]

«Τέρατα γῆς», τὰ φρικτὰ σημεῖα που εἶδε ὁ προφήτης Ἰωήλ και

η σάρκωση του Υἱοῦ του Θεού



Αἷμα! Πῦρ! Ἀτμίδα καπνοῦ!

Αὐτὰ τὰ φρικτὰ σημεῖα εἶδε μὲ τὸ προφητικό του μάτι, αἰῶνες πρὸ Χριστοῦ,

ὁ προφήτης Ἰωήλ (Ἰωὴλ γ΄ 3).

«Τέρατα γῆς»!

Ἔτσι τὰ ὀνομάζει. «Τέρατα». Φοβερά, συγκλονιστικὰ δηλαδὴ θεάματα. Τέτοια ποὺ νὰ ἐμβάλλουν τὴν ψυχὴ τοῦ

ἀνθρώπου σὲ φόβο ἰσχυρό, τρόμο, δέος.

«Τέρατα γῆς»! Διότι εἶδε καὶ ἄλλα «τέρατα», ἐπάνω στὸν οὐρανό. Τὸν ἥλιο νὰ μεταστρέφεται σὲ σκοτάδι πηχτό,

καὶ τὴ σελήνη νὰ κοκκινίζει, νὰ παίρνει τὸ χρῶ­μα τοῦ αἵματος (Ἰωὴλ γ΄ 4).

Στὴ γῆ κάτω εἶδε τὰ ἄλλα. Αἷμα πολὺ νὰ χύνεται, σὰν ποτάμι νὰ κατακλύζει τὴ γῆ. Καὶ φωτιά. Φωτιὰ νὰ κατατρώει

τὰ πάντα στὸ πέρασμά της. Πυρκαγιὰ μεγάλη. Καὶ μαζὶ μ’ αὐτά, καπνὸς νὰ ἀνεβαίνει πρὸς τὰ ἐπάνω σὰν στήλη.

Νέφη καπνοῦ νὰ καλύπτουν τὴν ἀτμόσφαιρα.


Τί σημαίνουν, Ἰωήλ, ὅλα αὐτά;

Ἀλλὰ οἱ προφῆτες δὲν ἑρμήνευαν ὅλα ὅσα ἔβλεπαν.

Τὰ μετέφεραν ὅμως στὸν κόσμο ὅπως τὰ εἶδαν, γιὰ νὰ κρατοῦν τὶς ψυχὲς

τῶν ἀνθρώπων σὲ ἐγρήγορση πνευματικὴ

καὶ νὰ τὶς προδιαθέτουν σὲ μετάνοια.


Παρόμοιες εἰκόνες καὶ ἄλλοι προφῆτες εἶχαν δεῖ: ὁ Ἡσαΐας, ὁ Ἰεζεκιήλ.Συμβολικὲς εἰκόνες, ποὺ δηλώνουν τὴν

ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς ἐνέργειές Του μέσα στὸν κόσμο. Καὶ κυρίως ὑπογραμμίζουν τὴ μεγαλειότητά Του καὶ τὴ

δικαστική Του κρίση· ὅτι δὲν εἶναι ἕνας Θεὸς ἀπόμακρος ἀπὸ τὸν κόσμο, ποὺ δὲν ἐνδιαφέρεται γι’

αὐτόν, ἀλλὰ Θεὸς ποὺ παρακολουθεῖ ὅλα ὅσα συμβαίνουν ἐπάνω στὸ πρόσωπο τῆς γῆς καὶ ἐλέγχει τὶς πράξεις

τῶν ἀνθρώπων. Θεὸς ποὺ θὰ ἐμφανισθεῖ γιὰ νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη, καὶ τότε ἀλίμονο σ’ ἐκείνους ποὺ

ὑπῆρξαν ἀποστάτες καὶ ὑβριστές, ἄπιστοι καὶ διεστραμμένοι. Αὐτοὶ νὰ φοβοῦνται, δὲν θὰ μείνουν ἀτιμώρητοι.

Δὲν μπορεῖς νὰ παίζεις μὲ τὸν Θεό. Οὔτε νὰ Τὸν ἀγνοεῖς. Εἶναι φοβερός.


«Αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ»!

Σημεῖα ποὺ θὰ προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὅπως ἐξάλλου καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐξέθεσε

στοὺς Μαθητές Του (πρβ. Ματθ. κδ΄) ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια προφητεία ὑποδηλώνει μὲ τὴν ἔκφραση ποὺ ἀκολουθεῖ

«πρὶν ἐλθεῖν τὴν ἡμέραν Κυρίου τὴν μεγάλην καὶ ἐπιφανῆ» (Ἰωὴλ γ΄ 4), τὴν ἡμέρα δηλαδὴ τῆς Παγκόσμιας Κρίσεως.


Σημεῖα ὅμως ποὺ ἐμφανίσθηκαν καὶ κατὰ τὴ Σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὁπότε «ὁ ἥλιος ἐσκοτίσθη καὶ αἱ πέτραι

ἐσχίσθησαν» (πρβ. Ματθ. κζ΄ 45, 51), ἀλλὰ καὶ ἀργότερα, μὲ τὴν καταστροφὴ τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς

Ρωμαίους, ὅταν, ἡμέρες πιὸ πρίν, ἔβλεπαν οἱ Ἰουδαῖοι – σύμφωνα μὲ τὴ μαρτυρία τοῦ ἱστορικοῦ Ἰωσήπου – παρόμοια

σημεῖα ἐκφοβιστικὰ στὸν οὐ­ρανὸ καὶ στὴ γῆ. Ἐξάλλου καὶ ὁ ἴδιος ὁ Κύ­ριος συνέδεσε τὰ σημεῖα πρὸ τῆς Δευ­­τέρας

Παρουσίας Του μὲ ἐκεῖνα πρὸ τῆς καταστροφῆς τῶν Ἱεροσολύμων.


Μία διαφορετικὴ ἑρμηνεία τῶν «τεράτων τῆς γῆς» τοῦ Ἰωὴλ ἔρχεται νὰ παραθέσει ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος τῆς

δεσποτικῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Τὴν προσφέρει τόσο ἐπιτυχημένα μὲ τὸ Δοξαστικὸ τοῦ Ὄρθρου τῆς 26ης

Δεκεμβρίου:

«Αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ, τέρατα γῆς, ἃ προεῖδεν Ἰωήλ. Αἷμα τὴν σάρκωσιν, πῦρ τὴν θεότητα, ἀτμίδα δὲ καπνοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ ἐπελθὸν τῇ Παρθένῳ καὶ κόσμον εὐωδιάσαν. Μέγα τὸ μυστήριον τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως, Κύριε, δόξα σοι».

Ὑψηλὴ ποιητικὴ ἔμπνευση τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ! Βλέπει τὰ «τέρατα γῆς» τοῦ προφήτη, τὸ αἷμα, τὸ πῦρ, τὴν ἀτμίδα

καπνοῦ, καὶ διαπιστώνει ὅτι ὅλα αὐτὰ ἔχουν καὶ ἐκπλήρωση στὸ φρικτό, μέγα μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ

Θεοῦ Λόγου. Καὶ ἐξηγεῖ:


«Αἷμα τὴν σάρκωσιν». Τὸ αἷμα, λέει, ποὺ εἶδε ὁ Ἰωήλ, συμβολίζει τὴ σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Μυστήριο

φοβερό. Πῶς ὁ ἄσαρκος Θεός, ὁ ἀναφής, ὁ ἀ­πρόσιτος, γίνεται ψηλαφητὸς ἄνθρωπος, λαμβάνει σάρκα καὶ

ὀστά, αἷμα ἀνθρώπινο ἀπὸ τὰ πανάσπιλα σπλάχνα τῆς παν­υπεράγνου Κόρης! Ὁ Θεὸς ἄνθρωπος!...

Τόσο κοντά μας, ὅμοιος μ’ ἐμᾶς, ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ Τὸν πλησιάζουμε. Γιὰ νὰ καθίσταται δυνατὴ

ἡ ἕ­νωσή μας μαζί Του, ἡ θέωσή μας.


«Πῦρ τὴν θεότητα». Ἄνθρωπο βλέπουμε. Μὰ δὲν εἶναι μόνο ἄνθρωπος. Εἶ­­ναι συνάμα ὁ φοβερὸς Θεός, τὸν Ὁ­ποῖο

τὰ ἄϋλα ἀγγελικὰ πνεύματα δὲν τολ­μοῦν οὔτε νὰ Τὸν ἀτενίζουν. Φρικτὸ τὸ μεγαλεῖο Του. Μεγαλοπρεπὴς ἡ δόξα Του.

Ἀπροσπέλαστη. Πῦρ! «Πῦρ κατανα­λίσκον» ὁ Θεός μας (Ἑβρ. ιβ΄ 29), Αὐτὸς ποὺ τώρα κείτεται μέσα στὸ παχνὶ τῶν

ζώων, βρέφος νὰ κλαυθμυρίζει...



«Ἀτμίδα δὲ καπνοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅ­­γιον». Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀτμίδα τοῦ καπνοῦ· τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο, σύμφωνα

μὲ τὰ λόγια τοῦ ἀρχαγγέλου Γαβριήλ, ἦλθε καὶ ἐπεσκίασε τὴν ἀειπάρθενο Κόρη καὶ συνδημιούργησε μέσα της τὴ

σάρκα τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ ποὺ μὲ τὴν ἔλευση τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὸν κόσμο εὐωδίασε μὲ τὴ Χάρη Του

ὅλη τὴν οἰκουμένη, ὅπως εὐωδιάζει ὁ καπνὸς τοῦ θυμιάματος.


«Τέρατα γῆς»! Φοβερὰ πράγματα, μυστήρια ἀπροσπέλαστα, ἀκατανόητα μὲ τὸν ἀνθρώπινο νοῦ.

Πραγματικά, δὲν μποροῦμε νὰ πλησιάζουμε τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων ἀ­προετοίμαστοι.

Κινδυνεύουμε εἴτε νὰ μὴν καταλάβουμε τίποτε – τὸ λιγότερο – εἴτε – τὸ χειρότερο – νὰ καοῦμε ἀπὸ

τὴ φωτιὰ τοῦ μυστηρίου, ἂν τολμήσουμε νὰ δεχθοῦμε μέσα μας τὸν «πάμφωτον ἄν­θρακα», τὴ σάρκα καὶ τὸ

αἷμα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Λόγου, μὲ χείλη ἄναγνα καὶ καρδιὰ ρυπαρή.


Ἀντιθέτως, μὲ παρρησία νὰ προσέλθουμε στὴν κοινωνία τοῦ ὑπερφυοῦς μυ­­­στηρίου, ὅταν πρωτίστως ἔχουμε

καθαρίσει τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὴν ἔχουμε προετοιμάσει μυστηριακὰ πνευ­ματικὰ μὲ τὶς ἅγιες ἀρετές.


Τότε τὸ «αἷμα» τοῦ Κυρίου θὰ μᾶς ἁγιάσει, τὸ «πῦρ» τῆς θεότητος θὰ μᾶς ἐξαγνίσει καὶ ἡ «ἀτμὶς καπνοῦ» τοῦ

Ἁγίου Πνεύματος θὰ μᾶς εὐωδιάσει.


Κι ἐμεῖς, γεμάτοι χαρὰ καὶ εὐγνωμο­σύνη, θὰ Τὸν ὑμνοῦμε ἀκαταπαύστως: «Κύριε, δόξα σοι».



Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”


Aktines

[XAPA]

Η ΣΙΩΠΗ ΠΡΙΝ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


Στο νησί μας, η αυστηρή νηστεία των Χριστουγέννων, δεν ξεκινά στις 17 , όπως στα περισσότερα μέρη,

αλλά από την επομένη του αγίου Σπυρίδωνα, από παλιά παράδοση, πού αγνοώ την προέλευση της.

Τότε παύει η ιχθυοφαγία και όλη η πνευματική προετοιμασία γίνεται πιό εντατική.

Το έχουμε και εμείς συνήθεια, να παύουμε τα μεγάλα κηρύγματα και την ιχθυοφαγία, μαζί με άλλες συνήθειες,

είτε ωφέλιμες είτε ανθρώπινες και κοινές.


Είναι η σιωπή πριν τα χριστούγεννα.

Τί μπορεί να νιώσει κανείς και τί άλλο μπορεί να κάνει, παρά ευλογημένη σιωπή, μπροστά στο μυστήριο της Βηθλεέμ;

Με την σιωπή καταφέρνεις και κλείνεις στην καρδιά σου, όλη την κατάπληξη και την συγκίνηση, αποφεύγεις τα μεγάλα

θεολογικά και λαμπρά λόγια.


Εκφεύγεις από τον διδακτισμό και την υπερηφάνεια του λόγου. Περικλείεις μέσα σου την δύναμη του μυστηρίου.

Βιώνεις το θαυμαστό υπέροχο της του Θεού λαθότητας.

Με την σιωπή αποφεύγεις τις κρίσεις και έρχεσαι πιό κοντά στην νηπιότητα του Παιδίου του Νέου, του ανακεκλιμένου εν τη φάτνη.

Με τα δώρα των αρετών και των έργων τα στέφανα ας Τον πλησιάσουμε.


Και αν μπορούμε και αυτή την περιβόητη αρετή μας και τα μεγάλα μας έργα, να τα θεωρήσουμε σκύβαλα για να ταπεινωθούμε

ακόμα καλύτερα. Όχι με κενά χέρια και καρδιές, αλλά με κένωση καρδιάς να πλησιάσουμε τον κενωθέντα.

Σαν άνθρωποι, πού δεν έχουν τί να προσφέρουν στον Δεσπότη, παρά τον πληγωμενο εαυτό τους.

Ταπεινωμένο και πληγωμένο στην αγκαλιά του Γιατρού.

Με συναίσθηση πώς δεν εποιήσαμε τί. Αποκενωμένοι από την αυτού μεγαλειότητα τον εαυτό μας.


Χριστούγεννα σημαίνει ευτέλεια και κένωση, άκρα ταπείνωση, παιδική εξάρτηση από το αιώνιο βρέφος της Βηθλεέμ.

Και αυτός πού ταπεινώθηκε για το γένος μας, θα δώσει την χάρη Του στους ταπεινούς.

Γιατί σε αυτούς ευαρεστείται και για αυτούς ετέχθη σήμερον ως Σωτήρ.


ΠΗΓΗ euxh.gr

[XAPA]

Πλησιάζουμε ...


Σύμπασα η πλάση στέκει με συστολή αναμένοντας. Προετοιμάζεται και καρτερεί το μέγα γεγονός.

Τα φύλλα στα δέντρα ντύθηκαν τις πορφυρές φορεσιές τους .

Το στερέωμα κατέβηκε χαμηλά, θες από συστολή, θες από αδημονία.

Οι ετοιμασίες γίνονται σιωπηλά, αθόρυβα. Κάτω από το χώμα, η ελπίδα ετοιμάζεται με τρόπους μυστικούς.


Θα εμφανιστεί μόνο σε όσους θέλουν, σε όσους έχουν αυτιά να ακούσουν και μάτια να δουν και να δεχτούν το

θαύμα της Ζωής.


Σιωπηλοί κτίστες δουλεύουν άοκνα και συντελούν στην έλευση Του Κτίστη.


Ω ! Πόσο Μέγα Μυστήριο είναι αυτό!

Ο Θεός θα γεννηθεί σε μια σπηλιά από θνητή γυναίκα!


Ως χθες, κάποιοι ίσως και σήμερα, γιορτάζαμε τους ημίθεους και τους θεούς που κουβαλούσαν ανθρώπινες

αδυναμίες, μα τώρα γεννιέται ο αληθινός Θεός, γενόμενος άνθρωπος θνητός.

Βρέφος στην αγκαλιά της Μητέρας Του μας προσκαλεί σε μια συνάντηση που η εξουσία και η δύναμη δεν

έχουν καμία θέση.


Παιδίον νέον, έρχεται στον κόσμο, ανυπεράσπιστο για να μας χορτάσει με την εμπιστοσύνη, την αγάπη και

το δικαίωμα στο όνειρο.


Παιδίον νέον έρχεται για να φέρει την αναγέννηση στις ψυχές μας.


Παιδίον νέον έρχεται για να καθαρίσει τις πληγές μας, να διώξει το σκοτάδι και να μας σώσει από την καταστροφή.

Μόνο για όσους θέλουν, μόνο για όσους το ποθήσουν.


Παιδίον νέον έρχεται για να μας πει να μη φοβόμαστε, να μη λυπόμαστε.

Μας καλεί, τον καθένα προσωπικά, εκεί που το σκοτάδι δεν κατοικεί.

Εκεί που ο προ αιώνων Θεός γίνεται φίλος, αδερφός, σύντροφος πιστός για πάντα.


Παιδίον νέον έρχεται, να μας κρατήσει στην αγκαλιά Του και να μας χαρίσει την γαλήνη και την ειρήνη που τόσο

ποθούμε καθώς και την δύναμη να σταθούμε ορθοί και άξιοι στο δρόμο της καρδιάς και της λογικής, που τόσο

λείπει από την κοινωνία και τις αξίες του κόσμου τούτου, που μας παρασύρουν με μια μέθη γλυκιά στην

στιγμιαία ηδονή, πιστή σύντροφο της οδύνης.


Όσοι πιστοί προσέλθετε στην προετοιμασία της Γέννησης, γιορτή μεγάλης χαράς.

Ας καθαρίσουμε τον οίκο της ψυχής κι ας σταθούμε με θαυμασμό και φόβο στον ερχομό Εκείνου που θα

βαστάξει τα βάσανα και τις δυσκολίες μας και θα μας ντύσει με Φως !



odevontas

[XAPA]

Ξεκίνησα !


Ντύθηκα καθαρό χιτώνα απόψε, Κύριε,
καί ξεκίνησα γιά την Φάτνη Σου.

Έψαξα δώρο ακριβό νά Σού φέρω,
μά δέ βρήκα τίποτα δικό μου
πού νάξιζε γιά Σένα.

Μ' άδεια τά χέρια μου
μέ τήν καρδιά γεμάτη αναζήτηση,
περπάτησα!

Ή σκέψη μου κουβαλούσε μαζί της πολλά:
Σχέδια κι όνειρα γιά τό μέλλον,
στενοχώριες πού τή βαραίνουν,
φόβους πού τήν ταράζουν,
αδυναμίες πού τήν κουράζουν...

Καί περπατούσα καί λαχταρούσα νά φτάσω
γιά νά στά πώ όλα, νά ξαποστάσω.

Έβαλα σημάδι τ' άστέρι Σου
καί περπατούσα καί περπατούσα,
κι' όλο σκεφτόμουν
πότε νά φτάσω.

Νύχτωσε! Μεσάνυχτα,
κι ό δρόμος δέ σίμωνε στή Σπηλιά.
Ένοιωσα νά χώνεται μέσα μου ή αγωνία,
κι άρχισα νά περπατώ πιό γοργά.

Στήλωσα στ' αστέρι τή ματία
καί βάλθηκα νά τρέχω.

Ξέχασα σχέδια κι όνειρα
φόβους καί πίκρες πού φόρτωναν τό νού μου
κι έσερνα μόνο άχαρα τό βάρος τού κορμιού μου.

Κάποτε σήκωσα τό κεφάλι...
Είχα φθάσει,
μά είχα πιά ξεχάσει
τι 'θελα νά πώ.

Γονάτισα μ' άδεια τή σκέψη
κι είπα "Ευχαριστώ",
Πού ήρθες,
Πού Σέ βρήκα,
Πού Σέ βλέπω,
Που Σ' αγαπώ!
"Δόξα έν υψίστοις Θεώ!"



Αγάπη Τίτου

agapienxristou