Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο φούρναρης και η ελεημοσύνη !


Ο φούρναρης γκρίνιαζε συνέχεια στην γυναίκα του που πήγαινε στις εκκλησίες

και έδινε στους φτωχούς και στους εράνους.

Μια μέρα, εκεί που έβγαλε το ζεστό ψωμί και μοσχοβόλησε η γειτονιά,

ήρθε και στάθηκε στην πόρτα του ένας φτωχός.


- Αφεντικό, όλα αυτά τα ψωμιά είναι δικά σου;

- Αμ' τίνος να 'ναι;

- Και δεν τα τρως;

- Βρε φύγε από δω!

- Δώσε μου και μένα ένα ψωμάκι που πεινάω.

- Φύγε σου είπα, παράτα με.

- Αφεντικό!

- Φεύγεις ή δεν φεύγεις;

- Αφεντικό! Παρακαλούσε ο φτωχός...


Δεν πρόλαβε να τελειώσει, και ο φούρναρης πετάει ένα ψωμί στο κεφάλι του.

Έσκυψε ο φτωχός και το ψωμί τον πήρε ξυστά και έπεσε παραπέρα.

Τρέχει, το αρπάζει, κάθεται σε μια γωνιά και το τρώει...

Ο φούρναρης όλη μέρα ήταν νευριασμένος για τον γρουσούζη επισκέπτη και το ψωμί που έχασε.

Ας τολμήσει να ξανάλθει, έλεγε!


Τη νύχτα, κάπου δύο μετά τα μεσάνυχτα, πετάγεται ο φούρναρης από τον ύπνο του τρομαγμένος και καταϊδρωμένος.

- Γυναίκα, σήκω, ξύπνα. Φέρε μου μία φανέλα να αλλάξω και να σου πω…

Γυναίκα, πέθανα λέει, και μαζεύτηκαν γύρω μου Άγγελοι και διάβολοι. Ποιος να πάρει την ψυχή μου.

Σε μια μεγάλη ζυγαριά όλο και πρόσθεταν οι τρισκατάρατοι τα κρίματά μου.

Και ο ζυγός βάρυνε και βάρυνε και οι Άγγελοι δεν είχαν τίποτα να βάλουν και λυπόντουσαν.

Σε μια στιγμή, ένας Άγγελος φωνάζει: Το ψωμί! Αυτό που χόρτασε τον πεινασμένο. Βάλτε το στον άλλο ζυγό.


Οι διάβολοι επαναστάτησαν: Το ψωμί δεν το έδωσε. Το έριξε να σπάσει το κεφάλι του φτωχού.

Και απάντησαν οι Άγγελοι: Όμως χόρτασε τον πεινασμένο και εκείνος έδωσε την ευχή του.

Και που λες γυναίκα μου, εκείνο το ψωμί έκανε και έγειρε η ζυγαριά αντίθετα και σώθηκα.

Το λοιπόν, δίνε, δίνε και μη σταματάς. Και εγώ θα δίνω. Αχ, και να ξανάρθει εκείνος ο φτωχός!


Επιτέλους το κατάλαβε και ο φούρναρης ότι κερδίζει όταν δίνει.

Εμείς όμως; Το έχουμε καταλάβει;

Μήπως φοβόμαστε να δώσουμε;

Μήπως η «κρίση» μας βούλιαξε στην ολιγοπιστία;

Μήπως είναι καιρός να αρχίσουμε να γινόμαστε και λίγο χριστιανοί;;;

Και να πιστεύουμε ακλόνητα, πως όταν δίνουμε, αντί να φτωχαίνουμε, πλουτίζουμε.

Ας το αποδείξουμε εμπράκτως.

Κάποιοι άνθρωποι έχουν ανάγκη και περιμένουν έστω και ένα κομμάτι ψωμί...


Φίλοι μου, μην ξεχνάτε ότι: Η πρώτη θυγάτηρ του Θεού είναι η ελεημοσύνη,

αυτή η ελεημοσύνη κατέπεισε τον Θεό και έγινε άνθρωπος, για να σώσει τον άνθρωπο...



imverias.blogspot.gr

[XAPA]

Θέλεις να ευεργετήσεις κάποιον;

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΣΩΦΡΟΝΙΑ. Ι.ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΑΣ ΑΚΡΑΤΑΣ



Θέλεις νά ἀγκαλιάσεις κάποιον καί δέν μπορεῖς;; Θέλεις νά τόν εὐεργετήσεις;;

Δέν χρειάζεται νά κάνεις τίποτε ἄλλο.

Δέν χρειάζεται νά κάνεις μακρινά ταξίδια.

Κλεῖσε τον μέσα στήν καρδιά σου καί κάνε προσευχή γιαυτόν...

Θά ἀνοίξουν οἱ οὐρανοί στή ζωή του.

Θά ἔρθουν ὅλες οἱ εὐλογίες καί στή δική σου ζωή.

Γιατί προσευχήθηκες μέ ἀγάπη κι ὄχι ψεύτικα, φαρισαϊκά...



apantaortodoxias

[XAPA]

Να εμπιστευτείς...


Ένα πράγμα πρέπει να κάνουμε: Να εμπιστευτούμε τον Θεό.

Να κάνουμε τα σχέδιά μας, να κάνουμε τις κινήσεις που πρέπει να κάνουμε.

Αλλά από κει και πέρα, τ'αφήνεις τα πράγματα και λες:

"Τώρα, Θεέ μου, εσύ ευλόγησέ τα. Τώρα εσύ κανόνισέ τα.

Δεν ξέρω τι θα μου βγει σ'αυτό που ξεκινάω να κάνω.

Δεν ξέρω... Εγώ ξεκινώ. Ευλόγησε τη ζωή μου".



(απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου)

[XAPA]

Παρατήρησε τη ζωή σου από απόσταση

π.Ανδρέας


Αν μπορείς να μην αφήνεις τα γεγονότα να σε αγγίζουν τόσο προσωπικά, σε σημείο που να νιώθεις ότι βουλιάζεις,

θα περάσεις πιο ήπια τη θλίψη σου.


Παρατήρησε τη ζωή σου από απόσταση. Οταν λέει η Αγία Γραφή: «Ο χριστιανός είναι σαν νεκρός»,

νομίζω εννοεί κι αυτό: Ο νεκρός δεν εμπλέκεται. Είναι αποστασιοποιημένος. Τίποτα δεν τον αγγίζει. Είναι αλλού.

Αν μπορείς να πάρεις κι εσύ μια τέτοια εσωτερική απόσταση, να μην αφήνεις τα γεγονότα να σε αγγίζουν τόσο πολύ,

τόσο προσωπικά, σε σημείο που να βουλιάζεις, θα περάσεις πιο ήπια τη θλίψη σου. Να γίνω λίγο σαν νεκρός.

Δηλαδή απαθής, θεατής, αμέτοχος, χωρίς εμπλοκή στο δράμα που έρχεται να με διαλύσει όσο το σκέφτομαι

και ταυτίζομαι μαζί του.


Εντάξει. Συνέβη. Τώρα πονώ, ΟΚ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι χάθηκαν όλα! Η ψυχή μου, η ύπαρξή μου,

η ομορφιά μου, η αξία μου, η ποιότητα του εαυτού μου, της καρδιάς μου, όλα αυτά δεν χάθηκαν.

Δεν χάθηκε τίποτα απ' αυτά που είμαι στον πυρήνα μου. Πίστεψέ με, έχεις ακόμα πολλά να δώσεις.

Εχεις ακόμα πολλά να πάρεις. Εχεις ακόμα πολλά να χαρείς. Ο πόνος όμως τώρα σε τυφλώνει,

σε ακινητοποιεί και σε πανικοβάλλει. Εχεις πάθει αυτό που παθαίνουν τα παιδιά μερικές φορές στο κρεβάτι τους:

Βλέπουν έναν εφιάλτη και τα τυλίγει ένας φόβος και σφίγγονται και κοκαλώνουν. Και μένουν ακίνητα,

χωρίς να μπορούν να κάνουν τίποτα.


Κάτι τέτοιο έχεις πάθει. Νιώθεις ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Παρέλυσες. Πάγωσες απ' τον φόβο,

τον πόνο και τον πανικό. Κι όμως μπορείς! Μπορείς και να τρέξεις, και να γελάσεις, και να παλέψεις,

και να κάνεις καινούργια πράγματα. Οχι, βέβαια, τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Αλλά έπειτα από λίγο,

όταν το μυαλό ξαστερώσει. Αυτό το ξαστέρωμα του νου... Αυτό προσεύχομαι να έρθει σύντομα.

Να ξαστερώσει ο νους σου. Να καθαρίσει η καρδιά σου. Να 'ρθει ο Χριστός και να φυσήξει και να πάρει αυτό

το σύννεφο που έχεις, που δεν είναι και το απόλυτο κακό, όπως νομίζεις. Τώρα το βλέπεις σαν απόλυτη τραγωδία.

Μα δεν είναι. Ο νους σου το παρουσιάζει έτσι.


Απόδειξη: Κοίτα λίγο -αν αντέχεις, βέβαια- τον κόσμο γύρω σου. Τούτη τη στιγμή που εσύ βουλιάζεις στη θλίψη

άλλοι έξω γελούν, άλλοι τρέχουν στις δουλειές τους, στην αγάπη τους, στα ψώνια και στις διακοπές,

καθένας στην εργασία του. Ολη η ζωή κυλά κανονικά. Εσύ όμως βουλιάζεις στη θλίψη σου. Αν μπορείς,

δες ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο. Αν αντέχεις, βάλε το θέμα σου σε μια άλλη προοπτική

και δες το από μια άλλη σκοπιά. Αλλάζοντας οπτική και σκοπιά, σιγά σιγά θα γίνεις πιο ψύχραιμος, πιο ψύχραιμη.


Πάρε ένα μαντίλι να σκουπίσεις τα μάτια σου και δες τα πράγματα αλλιώς. Λίγο πιο νηφάλια. Με τη λογική.

Το συναίσθημα είναι που σ' έχει καθηλώσει και σ' έχει διαλύσει. Εχεις βουλιάξει στα συναισθήματά σου.

Εχεις πνιγεί στα δάκρυά σου. Τυλίχτηκες στα μπερδέματά σου.

Ο νους σε τρέλανε τις τελευταίες ημέρες μ' όλα αυτά που σκέφτεσαι.



apantaortodoxias.blogspot.gr

[XAPA]

Πρόσεξε την ψυχή σου… (μία διδακτική και ωφέλιμη ιστορία)



Κάποτε ήταν ένας βασιλιάς, ο οποίος είχε ένα γιο πονηρό.

Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα για αλλαγή προς το καλύτερο, ο πατέρας καταδίκασε τον γιο του σε θάνατο.

Του έδωσε ένα μήνα περιθώριο για να προετοιμαστεί.

Πέρασε ο μήνας, και ο πατέρας ζήτησε να παρουσιασθεί ο γιος του...

Προς μεγάλη του έκπληξη, παρατήρησε πως ο νεαρός ήταν αισθητά αλλαγμένος:

το πρόσωπό του ήταν αδύνατο και χλωμό, και ολόκληρο το κορμί του έμοιαζε να είχε υποφέρει.

«-Πώς και σου συνέβη τέτοια μεταμόρφωση, γιέ μου;», ρώτησε ο πατέρας.

«-Πατέρα μου και κύριέ μου», απάντησε ο γιος,

«πώς είναι δυνατόν να μην έχω αλλάξει, αφού η κάθε μέρα με έφερνε πιο κοντά στον θάνατο;».

«-Καλώς, παιδί μου», παρατήρησε ο βασιλιάς.


«Επειδή προφανώς έχεις έρθει στα συγκαλά σου, θα σε συγχωρήσω.

Όμως, θα χρειαστεί να τηρήσεις αυτή την διάθεση επιφυλακής της ψυχής σου, για την υπόλοιπη ζωή σου».

«-Πατέρα μου», απάντησε ο γιος, «αυτό είναι αδύνατο.

Πώς θα μπορέσω να αντισταθώ στα αμέτρητα ξελογιάσματα και τους πειρασμούς;».

Ο βασιλιάς τότε διέταξε να του φέρουν ένα δοχείο γεμάτο λάδι, και είπε στον γιο του:

«-Πάρε αυτό το δοχείο, και μετάφερέ το στα χέρια σου, διασχίζοντας όλους τους δρόμους της πόλεως.

Θα σε ακολουθούν δύο στρατιώτες με κοφτερά σπαθιά.

Εάν χυθεί έστω και μία σταγόνα από το λάδι, θα σε αποκεφαλίσουν».


Ο γιος υπάκουσε.

Με ανάλαφρα, προσεκτικά βήματα, διέσχισε όλους τους δρόμους της πόλεως,

με τους στρατιώτες να τον συνοδεύουν συνεχώς, και δεν του χύθηκε ούτε μία σταγόνα.

Όταν επέστρεψε στο κάστρο, ο πατέρας τον ρώτησε:

«-Γιέ μου, τι πρόσεξες καθώς τριγυρνούσες μέσα στους δρόμους της πόλεως;».

«-Δεν πρόσεξα τίποτε».

«-Τι εννοείς, ‘τίποτε’;», τον ρώτησε ο βασιλιάς.

«Σήμερα ήταν μεγάλη γιορτή. Σίγουρα θα είδες τους πάγκους που ήταν φορτωμένοι με πολλές πραμάτειες,

τόσες άμαξες, τόσους ανθρώπους, ζώα».


«-Δεν είδα τίποτε απ’ όλα αυτά», είπε ο γιος.

«Όλη η προσοχή μου ήταν στραμμένη στο λάδι μέσα στο δοχείο.

Φοβήθηκα μην τυχόν μου χυθεί μια σταγόνα και έτσι χάσω τη ζωή μου».

«-Πολύ σωστή η παρατήρησή σου», είπε ο βασιλιάς.

«Κράτα λοιπόν αυτό το μάθημα κατά νου, για την υπόλοιπη ζωή σου.

Να τηρείς την ίδια επιφυλακή για την ψυχή μέσα σου, όπως έκανες σήμερα για το λάδι μέσα στο δοχείο.

Να στρέφεις τους λογισμούς σου μακριά από εκείνα που γρήγορα παρέρχονται,

και να τους προσηλώνεις σε εκείνα που είναι αιώνια.

Θα είσαι ακολουθούμενος, όχι από οπλισμένους στρατιώτες,

αλλά από τον θάνατο, στον οποίον η κάθε μέρα μας φέρνει πιο κοντά.

Να προσέχεις πάρα πολύ να φυλάς την ψυχή σου από όλους τους καταστροφικούς πειρασμούς».

Ο γιος υπάκουσε τον πατέρα και έζησε έκτοτε ευτυχής.

«Γρηγορείτε, στήκετε εν τη πίστει, ανδρίζεσθε, κραταιούσθε».



tokandylaki

[XAPA]

Πνευματικὰ μηνύματα τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ ἀπὸ γραφόμενά του ἕνα χρόνο μετὰ τὴν κοίμησή του.


Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ὡς ἁγιοπνευματικός, χριστοκεντρικὸς καὶ εὐαγγελόβιος ἦταν πάντοτε χαρούμενος

καὶ διδακτικός.

Ὄχι μόνο δὲν ἔβγαινε «λόγος σαπρὸς» (Ἐφεσ. δ΄ 29) ἀπὸ τὸ στόμα του,

ἀλλὰ ὅ,τι ἔβγαινε ἦταν ἀπόσταγμα σοφίας καὶ χάριτος.

Ἀπὸ προφορικοὺς ἢ γραπτοὺς χαιρετισμούς του σὲ διάφορες ἐκδηλώσεις ἢ σὲ περιοδικὰ σταχυολογοῦμε

μερικὰ μηνύματά του, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα φαίνεται τὸ πνευματικὸ ὕψος τοῦ ἀνδρός.


Πάντοτε χαίρετε!

Τὸ τρίπτυχο τῆς πορείας τῆς ζωῆς μας, τὸ φωτεινὸ ἔμβλημα στὴν καθημερινότητά μας

βρίσκεται τὰ λόγια τοῦ οὐρανοβάμονος Ἀποστόλου Παύλου:

«Πάντοτε, χαίρετε, ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε» (Α΄ Θεσ. ε΄ 16-18).

Δηλαδή, πάντοτε νὰ παρουσιαζόμαστε χαρούμενοι μὲ ἐσωτερικὴ χαρά,

ἀνείπωτη ἀπὸ τὴν ζωντανὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὴ ζωή μας.


Συνεχῶς νὰ προσευχόμαστε, γιὰ νὰ μᾶς ἐπισκιάζει ἡ χάρη τοῦ Κυρίου μας καὶ νὰ καθοδηγεῖ

τὰ βήματά μας πρὸς ἔργα σωτηριώδη, καὶ γιὰ κάθε δωρεὰ τοῦ δωρεοδότη Χριστοῦ μας,

ποὺ μᾶς ξημερώνει ζωντανούς, μᾶς δίνει τὸν ἄρτο τὸν ἐπιούσιο, μᾶς χαρίζει ὑγεία καὶ δύναμη

καὶ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἀπολαμβάνουμε τὰ ἀγαθὰ τῆς δημιουργίας Του, νὰ Τὸν εὐχαριστοῦμε ἀκατάπαυστα.


Ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ μας καὶ τὸ ἔλεός Του ποὺ τρέχει ὀπίσω μας, γιὰ νὰ μᾶς σώσει,

πλημμυρίζει τὶς καρδιές μας ἀπὸ χαρὰ μοναδική, ἀφοῦ εἴμαστε σίγουροι ὅτι δὲν εἴμαστε μόνοι σὲ αὐτὴ τὴ ζωή.


Ὑπάρχει ὁ ἀκοίμητος συνοδοιπόρος μας, ὁ Θεός μας, ἕτοιμος, νὰ μᾶς βοηθήσει σὲ κάθε μας πτώση,

σὲ κάθε μας ἀνάγκη, σὲ κάθε μας δυσκολία.

Αὐτὴ ἡ χαρά μας ὅμως δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀδρανοποιεῖ, νὰ μᾶς κάνει νὰ καθεύδουμε.

Πρέπει νὰ συνοδεύεται ἀπὸ προσευχὴ καὶ ἀπὸ δοξολογία.


Προσευχή, γιὰ νὰ νοιώθουμε τὴν ἐλαχιστότητά μας καὶ σὰν καλὰ παιδιὰ νὰ ζητοῦμε νὰ μᾶς ἐπισκιάσει

ἡ Θεία Χάρις τοῦ Οὐράνιου Πατέρα μας, πρὸς τὸν ὁποῖον καταφεύγουμε ὁμολογώντας

«Πάτερ ἡμῶν, ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. στ΄ 9), ἀλλὰ καὶ δοξολογία τοῦ παναγίου ὀνόματός Του

γιὰ ὅλα τὰ καλὰ ποὺ πλουσιοπάροχα μᾶς δίνει, ὥστε νὰ διαβοῦμε τὸ πέλαγος

τῆς ἐφήμερης αὐτῆς ζωῆς ἄφοβα καὶ γαλήνια.


Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε καὶ τὴν ἄλλη προτροπὴ τοῦ θεηγόρου Παύλου:

«Ὁ ἥλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παροργισμῷ ὑμῶν». ( Ἐφεσ. δ΄ 26).

Δηλαδὴ νὰ μὴ νυκτώνει καὶ μᾶς βρίσκει ἡ ἑσπέρα μαλωμένους μὲ κάποιους ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους μας.

Δὲν πρέπει νὰ βαστᾶμε τὴν ὀργὴ καὶ τὸ θυμό μας γιὰ χρόνο πολύ.

Ἡ ἁγία Συγκλητικὴ μᾶς διδάσκει γι” αὐτό: «Τί μισεῖς τὸν λυπήσαντά σε ἄνθρωπον;

Οὐκ αὐτός ἐστιν ὁ ἀδικήσας, ἀλλ” ὁ διάβολος. Μίσησον τὴν νόσον, καὶ μὴ τὸν νοσοῦντα».

Δηλαδή, Νὰ μὴ μισοῦμε τοὺς συνανθρώπους μας, ὅσο καὶ ἄν μᾶς ἀδικοῦν,

γιατὶ πίσω ἀπὸ αὐτοὺς κρύβεται ὁ μισόκαλος διάβολος.

Νὰ μισοῦμε τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ νὰ ἀγαποῦμε τοὺς ἁμαρτωλούς.


Ὀφείλουμε νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι τώρα καὶ πάντοτε, ἀφοῦ «ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος,

ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β΄ Κορ. στ΄ 2), ἔχοντες παράδειγμα φιλεργατικότητος τὰ μυρμήγκια καὶ τὶς μέλισσες,

θὰ πρέπει νὰ ἐργαζόμαστε στὴ ζωὴ αὐτή, ὅπως λένε οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, σὰν νὰ μὴ πεθάνουμε ποτέ,

ἀλλὰ καὶ νὰ προετοιμαζόμαστε γιὰ τὸ θάνατο σὰν νὰ πεθάνουμε αὐτὴ τὴ στιγμή.

Ἔτσι θὰ εὐαρεστήσουμε τὸν ἄχρονο Θεό μας καὶ θὰ κληρονομήσουμε τὴν οὐράνια Βασιλεία,

«τὴν ἡτοιμασμένην ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε΄ 34).


Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀμεξανδρέων Ἐκκλησίας

[XAPA]

[XAPA]

Τα καρφιά στο πεζοδρόμιο


Ήταν μια φορά ένας νεαρός, ο οποίος συμπεριφερόταν μερικές φορές βίαια.

Ο πατέρας του, του έδωσε ένα σακουλάκι με καρφιά και του είπε να καρφώνει ένα *καρφί στο πεζοδρόμιο*

μπροστά από τον κήπο κάθε φορά που θα έχανε την υπομονή του και θα μάλωνε με κάποιον.

Την πρώτη μέρα έφτασε στο σημείο να καρφώσει 37 καρφιά στο πεζοδρόμιο.

Κατά τις εβδομάδες που ακολούθησαν έμαθε να ελέγχει τον εαυτό του

και ο αριθμός των καρφιών που κάρφωνε στο πεζοδρόμιο λιγόστευε συνεχώς μέρα με τη μέρα:

είχε ανακαλύψει ότι ήταν πιο εύκολο να συγκρατείται από το να καρφώνει καρφιά.


Τελικά, έφτασε η μέρα κατά την οποία ο νεαρός δεν έβαλε ούτε ένα καρφί στο πεζοδρόμιο.

Τότε πήγε στον πατέρα του και του είπε ότι εκείνη την ημέρα δεν χρειάστηκε να βάλει ούτε ένα καρφί.


Τότε ο πατέρας του, του είπε να βγάζει ένα καρφί για κάθε μέρα που θα περνούσε χωρίς να χάσει την υπομονή του.

Οι μέρες πέρασαν και ο νεαρός τελικά μπόρεσε να πει στον πατέρα του

ότι είχε βγάλει όλα τα καρφιά απ το πεζοδρόμιο.


Ο πατέρας τότε, οδήγησε τον υιό του στο πεζοδρόμιο μπροστά από τον κήπο και του είπε:

- «Παιδί μου, συμπεριφέρθηκες καλά, αλλά κοίτα πόσες τρύπες έχει το πεζοδρόμιο.

Αυτό δεν θα είναι πια όπως πριν.


Όταν μαλώνεις με κάποιον και του λες κάτι προσβλητικό, του αφήνεις μια πληγή όπως αυτή.

Μπορείς να μαχαιρώσεις έναν άνθρωπο και μετά να του βγάλεις το μαχαίρι,

ωστόσο όμως θα του μείνει πάντα μια πληγή.»

«Λίγη σημασία έχει πόσες φορές θα ζητήσεις συγνώμη, η πληγή που γίνεται με τα λόγια

κάνει τόση ζημιά όσο και μία πληγή στο σώμα σου.

Γι' αυτό, πρόσεχε τα λόγια σου και σκέψου καλύτερα την επόμενη φορά που πρόκειται να χάσεις την ψυχραιμία σου.


anwsxwmen

[XAPA]

[XAPA]

Λύση γιά τό οἰκονομικό πρόβλημα. Ὁ 4ος Ψαλμός.

(Μητροπολίτου Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμία)



1. Σήμερα, ἀδελφοί χριστιανοί, θά σᾶς ἑρμηνεύσω τόν 4ο ψαλμό.

Παρακαλῶ, προσέξτε τήν ἑρμηνεία του, γιατί ἔχει νά μᾶς δώσει ἕνα σπουδαῖο νόημα.

Ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ αὐτοῦ, πού εἶναι ἕνας πολύ πνευματικός ἄνθρωπος, εἶχε κάποια διαφωνία καί διένεξη μέ μερικούς, τούς ὁποίους ὀνομάζει «υἱούς ἀνθρώπων» (στίχ. 3).

Ἡ διαφωνία του μέ αὐτούς, σέ κάποιο σοβαρό θέμα, γιά τό ὁποῖο θά μιλήσουμε παρακάτω, ἔκανε αὐτούς τούς ἀνθρώπους νά γίνονται σκληροί στόν ποιητή μας, «βαρυκάρδιοι», ὅπως τούς λέγει ὁ ψαλμός μας (στίχ. 3).

Μιλοῦσαν δηλαδή μέ σκληρότητα πρός τόν ποιητή καί ἔλεγαν εἰς βάρος του «μάταια», δηλαδή, ἀσύστατα πράγματα (στίχ. 3).

Ἔλεγαν ψευδεῖς κατηγορίες ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ποιητής μας τούς λέγει: «Υἱοί ἀνθρώπων, ἕως πότε βαρυκάρδιοι; Ἱνατί ἀγαπᾶτε ματαιότητα καί ζητεῖτε ψεῦδος;» (στίχ. 3).

Οἱ συκοφαντίες αὐτές τῶν κακῶν ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας τόν ἔθλιβαν πολύ.

Ἀλλά, σάν πνευματικός ἄνθρωπος αὐτός, κατέφευγε στόν Θεό, γιά νά λάβει ἐνίσχυση καί προστασία.

Μάλιστα ὁ ψαλμωδός θυμᾶται ὅτι καί σέ προηγούμενα χρόνια δοκίμαζε θλίψεις, ἀλλά κατέφευγε στόν Θεό καί ἔβρισκε πάντοτε ἀνακούφιση.

Γι᾽ αὐτό καί λέγει ἐδῶ στόν ψαλμό μας: «Ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθέ με», ὁσάκις, δηλαδή, ἔκανα τήν προσευχή μου, «εἰσήκουσάς μου ὁ Θεός τῆς δικαιοσύνης» (στίχ. 2).

Ἔτσι ὁ ποιητής μας ἔχει καί τώρα τήν πεποίθηση ὅτι ὁ Θεός θά τόν βοηθήσει καί θά τοῦ πάρει τήν θλίψη πού δοκιμάζει.

«Οἰκτείρησόν με», λέγει στόν Θεό, «καί εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου» (στίχ. 2).

Καί καλεῖ τούς συκοφάντες του νά μάθουν ὅτι ὁ Θεός πάντοτε τόν σώζει καί πάντοτε τόν προστατεύει.

Πάντοτε ἀκούει τίς προσευχές του. «Γνῶτε – τούς λέγει – ὅτι ἐθαυμάστωσε Κύριος τόν ὅσιον αὐτοῦ. Κύριος εἰσακούσεταί μου ἐν τῷ κεκραγέναι με πρός αὐτόν» (στίχ. 4).


Ὁ ποιητής μας ἐπιτρέπει στούς κατηγόρους του νά ὀργίζονται ἐναντίον του.

Ἀλλά, ἄς συγκρατοῦνται καί ἄς μή προχωροῦν σέ ἔργα ὀργῆς. «Ὀργίζεσθε καί μή ἁμαρτάνετε» τούς λέγει (στίχ. 4).

Πάλι ὁ ποιητής μας ἐπιτρέπει στούς ἀντιπάλους του νά θυμώνουν μέσα τους καί μέσα στούς κοιτῶνες τους ἐναντίον του (στίχ. 5), ἀλλά νά σιωποῦν καί νά μή λέγουν στούς ἄλλους τά ὅσα σκέπτονται.

Αὐτό σημαίνει τό «λέγετε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν καί ἐπί ταῖς κοίταις ὑμῶν κατανύγητε» (στίχ. 5).


2. Ἀλλά δέν εἴπαμε ἀκόμη τό θέμα, τό ὁποῖο δημιούργησε τήν στροφή πολλῶν ἀνθρώπων ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας, τόν ὁποῖον εἰρωνεύονταν καί συκοφαντοῦσαν.

Τό θέμα εἶναι μιά οἰκονομική κρίση πού συνέβηκε ἐκεῖνο τόν καιρό στό Ἰσραήλ καί ὁ ποιητής μας ἔδινε ἄλλη λύση, διαφορετική ἀπό αὐτήν πού ἔδιναν οἱ πολλοί.

Γι᾽ αὐτό καί αὐτοί στρέφονταν ἐναντίον του.

Οἱ ἄνθρωποι ἀπό τήν συμβᾶσα κρίση στεροῦνταν τά ὑλικά ἀγαθά τους καί πολλοί, ὅπως λέγει ὁ ψαλμός μας, ἔλεγαν: «Τίς δείξει ὑμῖν τά ἀγαθά;» (στίχ. 7).

Ὁ ψαλμωδός μας, σάν πνευματικός ἄνθρωπος, ὡς αἰτία τῆς οἰκονομικῆς κρίσης ἔβλεπε τό ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶχαν ἀποστατήσει ἀπό τόν Θεό καί ὅτι παραμελοῦσαν τίς θυσίες τους σ᾽ Αὐτόν.

Γι᾽ αὐτό καί ὡς λύση τοῦ προβλήματος, ἔλεγε τήν ἐπιστροφή στόν Θεό, τήν ἐλπίδα σ᾽ Αὐτόν καί τήν προσφορά σωστῆς θυσίας στόν Θεό. «Θύσατε θυσίαν δικαιοσύνης – ἔλεγε – καί ἐλπίσατε ἐπί Κύριον» (στίχ. 6).

Αὐτή ἡ ἐλπίδα στόν Θεό πιστεύει ὁ ποιητής μας ὅτι θά τονώσει τόν ἐσωτερικά πεσμένο ἀπό τήν κρίση ἄνθρωπο, θά διώξει τήν μεμψιμοιρία καί θά φέρει τήν χαρά.

Θέλει δηλαδή ὁ ποιητής μας κατά πρῶτον νά ἀνορθώσει μέ τό ἀκούμπημα στόν Θεό τόν πεσμένο ἐσωτερικά ἄνθρωπο καί ἔπειτα θά βρεθοῦν τρόποι γιά τήν ἐξοικονόμηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν.


3. Ἀκόμη ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ λέγει καί ἕνα ἄλλο, πολύ σπουδαῖο, ὡς λύση καί αὐτό γιά τό θέμα τῆς οἰκονομικῆς κρίσης.

Αὐτό τό ἄλλο πού λέγει εἶναι ὅτι τά ὑλικά ἀγαθά, ὅσα πολλά καί νά εἶναι αὐτά, δέν δίνουν τήν πραγματική εὐτυχία στόν ἄνθρωπο.

Ὁ ἄνθρωπος νοιώθει χαρούμενος καί εὐτυχισμένος ὅταν ἔχει καλή κοινωνία καί σχέση μέ τόν Θεό καί ὄχι ὅταν ἔχει ἀφθονία ὑλικῶν ἀγαθῶν.

Τό «φῶς τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου» αὐτό γλυκαίνει τήν δόλια καρδιά τοῦ ἀνθρώπου.

Ἔτσι λέγει ὁ ποιητής μας: «Ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς τό φῶς τοῦ προσώπου σου, Κύριε. Ἔδωκας εὐφροσύνην εἰς τήν καρδίαν μου» (στίχ. 7).

Εἶναι αὐτό πού λέγει ἄλλος ψαλμωδός «κρεῖσσον τό ἔλεός σου ὑπέρ ζωάς» (62,4)!

Τό «ἔλεος» τοῦ Θεοῦ, τό νά γεύεται δηλαδή κανείς τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, αὐτό εἶναι ἀνώτερο ἀπό κάθε ἄλλο ἀγαθό, ἀνώτερο ἀπό κάθε ζωή.

Ἔτσι καί ὁ ποιητής τοῦ ψαλμοῦ μας λέγει ὅτι καί νά λυθεῖ ἀκόμη τό οἰκονομικό πρόβλημα ἀποκτώντας ὅλοι ὅλα τά ἐπίγεια ἀγαθά, δέν θά φέρει αὐτό εὐτυχία στούς ἀνθρώπους.

Ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου, πού εἶναι εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται μέ τήν σωστή καί στενή κοινωνία του μέ τόν Θεό.



Αὐτήν τήν θέση τοῦ ποιητοῦ μας, ὡς λύση στό οἰκονομικό θέμα, οἱ πολλοί, οἱ «βαρυκάρδιοι» «υἱοί τῶν ἀνθρώπων», τήν εἰρωνεύονταν.

Καί ἐπετίθεντο λοιπόν ἐναντίον τοῦ ποιητοῦ μας λαλοῦντες ματαιότητα καί ψεύδη κατ᾽ αὐτοῦ, γιά τά ὁποῖα μίλησε παραπάνω αὐτός (στίχ. 3).

Αὐτοί ὅμως, ὑλικοί ὄντες, ἤθελαν μόνο νά εἶναι χορτασμένοι ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά, ἀπό σιτάρι, ἀπό κρασί καί ἀπό λάδι: «Ἀπό καρποῦ, σίτου, οἴνου καί ἐλαίου αὐτῶν ἐπληθύνθησαν» (στίχ. 8)!

Μέ τήν ἐλπίδα στόν Θεό ὁ ὑπέροχος ποιητής μας πηγαίνει τώρα νά κοιμηθεῖ ἥσυχος καί ἀτάραχος ἀπό τίς διαβολές τῶν ἀντιπάλων του.

«Ἐν εἰρήνῃ ἐπί τό αὐτό κοιμηθήσομαι καί ὑπνώσω», λέγει (στίχ. 9).

Καί τέλος τονίζει ὅτι μόνο ὁ Θεός μπορεῖ νά τόν κάνει νά «κατοικεῖ», δηλαδή νά διάγει, μέ «ἐλπίδα», μέ ἀσφάλεια, ὅπως λέγει τό Ἑβραϊκό κείμενο.

«Σύ, Κύριε, κατά μόνας ἐπ᾽ ἐλπίδι κατῴκισάς με» (στίχ. 9)!




Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

aktines