ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΛΑCΤΟΓΡΑΦΗCΑΝ ΤΗΝ ΙCΤΟΡΙΑ ΜΑΣ;
Posted: Wed Oct 06, 2021 9:06 amΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥC ΤΗC ΡΩΜΗC ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑC: ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΠΛΑCΤΟΓΡΑΦΗCΑΝ ΤΗΝ ΙCΤΟΡΙΑ ΜΑΣ;
ΤΟΥ ΘΩΜΑ Φ. ΔΡΙΤΣΑ
• Τι δεν σας μαθαίνουν τα σχολικά βιβλία;
• Ποιοι «Έλληνες» του ‘21 έλεγαν πως η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική;
• Πως η Δύση μας έπεισε πως το Ρωμαϊκό κράτος δεν ήταν Ελληνικό.
Προλογος του Κοσμήτορα της Θεολ. Σχολής του Πανεπ. Αθηνών,
π. Γεωργίου.Δ. Μεταλληνού
Κι απ’ τη Χρυσή την Πύλη σαν αρχάγγελος,
Τρανός αφέντης, ρήγας, αυτοκράτορας,
Εμπήκε μεσ’ ‘ς την Πόλι, ‘ς την Αγιά Σοφιά˙
Και χύνεται ο ήλιος της κορώνας του,
Κι’ ανθίζ’ η Ρωμιοσύνη, σαν τα λούλουδα,
Και χάνεται ο Φράγκος σαν την καταχνιά
(Κ. Παλαμά)
Αφιερώνω αυτή την μελέτη στον αείμνηστο πατέρα μου Φίλιππο, που με έμαθε τι σημαίνει Ρωμηός. Επίσης στην μάνα μου Ζωή, στους πνευματικούς γονείς μου, στα αδέλφια μου, στους αντιπάλους και φίλους μου που ακόμα με ανέχονται.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ (π. Γ.Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ)
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΜΑ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ;
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ. ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.
Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ 1821 ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ/ΡΩΜΑΝΙΑ. ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ» ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ
ΠΑΠΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ –ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ.
Η Δ’ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ.
ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΠΗΓΕΣ
Προλογος
ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΚΟΣΜΗΤΟΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠ. ΑΘΗΝΩΝ
Μέ χαρά ἀποδέχθηκα τήν πρόταση τοῦ φίλου καί συναγωνιστοῦ κ. Θωμᾶ Δρίτσα νά προλογίσω αὐτήν ἐδῶ τή μελέτη του. Ὁ Πρόλογός μου ἤ καλύτερα τό προλογικό σημείωμά μου δέν ἔχει τόν χαρακτήρα κριτικῆς ἤ ἀξιολογήσεως, ἀλλά καταθέσεως μιᾶς μαρτυρίας καί δηλώσεως τῆς καρδιακῆς ἀποδοχῆς της. Ὁ κ. Δρίτσας εἶναι ἀγωνιστής καί ἐρευνητής τῆς Ἀλήθειας. Μέ ἄριστη κατάρτιση καί ἀγάπη στό θέμα του δίνει μιάν απάντηση στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, πού δέν γίνεται μάλιστα ἀπό ἄγνοια (αὐτό θά ἦταν συγχωρητέο), ἀλλά ἀπό σκοπιμότητα. Στόχος της εἶναι ἡ καταπολέμηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ὀρθοδοξίας καί Πατερικότητας, γιά τήν ἀποσύνδεση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἁγιοπατερική παράδοση, κάτι πού ὁδηγεῖ στήν δολοφονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού μόνο στήν ἕνωση του μέ τήν Ὀρθοδοξία ζεῖ καί μεγαλουργεῖ δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Δέν σώζει ὁ Ἑλληνισμός τήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία τόν Ἑλληνισμό, ὅπως πολλές φορές ἔχουμε διακηρύξει.
Ὁ κ. Δρίτσας ἀγαπᾶ τόν Ἑλληνισμό, διότι ἀγαπᾶ τήν Ὁρθοδοξία. Γνωρίζει καλά τήν συμβολή τῶν Ἁγίων Πατέρων (Βασιλείου, Γρηγορίου, Φωτίου, Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης κ.α.) στή διάσωση καί τοῦ γράμματος ἀκόμη τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παραδόσεως, στά στοιχεῖα της ἐκεῖνα, πού ἀντέχουν στόν χρόνο καί καθαγιάσθηκαν ὡς ἀνθρώπινη σάρκα τῆς θεανθρώπινης ἕνωσής της μέ τόν Χριστιανισμό, το θεῖο καί αἰώνιο στοιχεῖο σ’αὐτή τήν ἕνωση. Μέ καλή γνώση τῆς βιβλιογραφίας, δείχνει τήν ταυτότητα τῆς Ρωμηοσύνης καί ἀπαντά διορθωτικά σέ ἀσύστολα ψευδολογήματα, πού προβάλλονται ὡς ἀλήθεια. Ἔτσι, καταρρίπτει συκοφαντικές θέσεις, ἐλέγχει σκόπιμες ἀνακρίβειες, κονιορτοποιεῖ ἀστήρικτα καί ἕωλα ἐπιχειρήματα. Τό σπουδαιότερο: ἔμμεσα προκαλεῖ τούς ψευδολόγους καί εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν θά μπορέσουν ποτέ νά τόν ἀντικρούσουν ἐπιστημονικά καί τεκμηριωμένα. Ξέρω, ὅτι θά συνεχίσουν τή λασπολογία τους οἱ ἐπαγγελματίες καί κυρίως ξενοκίνητοι ἤ ξενόδουλοι παραχαράκτες τῆς ἱστορίας. Δέν θά μπορέσουν ὅμως ποτέ νά τόν ἀντιμετωπίσουν κατά πρόσωπον, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἑλληνική μεγαλωσύνη, πού δυστυχῶς δέν τήν διαθέτουν.
Θέλω ἀκόμη νά ἐξάρω τόν ὡραῖο καί ἁρμονικό λόγο τοῦ κ. Δρίτσα, δεῖγμα ἑλληνικότητος καί πατερικότητος, τό ἑλκυστικό ὕφος του, τήν δωρικότητα τῆς ἔκφρασής του. Τοῦ εὔχομαι νά συνεχίσει τήν σημαντική αὐτή προσπάθειά του καί να ὠφελεῖ συνεχῶς ἐκείνους, πού ἀγαποῦν τήν Ἀλήθεια, ὅπως αὐτός.
Εισαγωγικό Σημείωμα
Αυτή η μελέτη δεν είναι πρωτότυπη. Σκελετός της είναι, κυρίως, οι έρευνες του π. Ιωάννη Ρωμανίδη και ας θεωρηθεί και ως ζωντανό μνημόσυνο. Σκοπός μας είναι να γίνουν εύκολα κατανοητές οι έρευνες του στο πλατύ κοινό, σε όσους δεν έχουν εξειδικευμένες γνώσεις. Ο αείμνηστος Πατέρας, με το έργο του, έθεσε τις βάσεις για την αναβίωση της Ρωμηοσύνης. Ο Θεός να τον αναπαύει, και να δώσει σε όλους μας φωτισμό, να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στην διάδοση του έργου του μεγάλου ανδρός. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό θα ανακαλύψετε πτυχές τις ιστορίας τις οποίες γεωπολιτικά συμφέροντα έχουν κρύψει απ’ τους Ρωμηούς. Ελπίζουμε πως όλο και περισσότεροι θα αφυπνιστούν και θα καταλάβουν το μέγεθος της ιστορικής παραχάραξης, την οποία έχουμε υποστεί. Όπως ορθά, έχει τονίσει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος:
«Άνθρωποι, λαοί, έθνη χωρίς ιστορία, χωρίς ρίζες, χωρίς θησαυρίσματα κληρονομιάς, από τη μια μεριά και χωρίς στόχους, ιδανικά, προοπτική και οράματα για το αύριο, από την άλλη, δε μπορούν να σταθούν και να ευημερήσουν στο διάβα του χρόνου και των ποικίλων αλλαγών και εξελίξεων. Η κληρονομιά ηθών, εθίμων, παραδόσεων, ευγενών ενθυμήσεων κρατά το οικοδόμημα του πολιτισμού μας και συνάμα μια δυναμική για να χτίσουμε το αύριο καλύτερα από το χθες, δίνει τη νέα ώθηση για δημιουργικές ενασχολήσεις και ευεργετικότερες αναδιαρθρώσεις.». [ηλεκτρονικό newsletter "ΠΡΟΝΑΟΣ", 20-03-06 ]
Η μελέτη αυτή, βασίστηκε επίσης και στις έρευνες των: ιστορικού, π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, του Σεβασμιωτάτου Ναυπάκτου και αγίου Βλασσίου, κ. Ιεροθέου Βλάχου, καθώς και του κου Αναστ. Φιλιππίδη. Οι ανθρωποι αυτοί, προέβαλλαν και συμπλήρωσαν το έργο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, και θα συνιστούσα στον αναγνώστη να μελετήσει τα έργα τους. Ευχαριστώ επίσης και την Ορθόδοξη απολογητική ομάδα «Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα» (http://www.ierosolymitissa.org) της οποίας είμαι και ιδρυτικό μέλος, για την πολύτιμη βοήθεια κατά την συγγραφή της μελέτης.
Θωμάς Φ. Δρίτσας
Εισαγωγή
Η σημερινή εποχή είναι μια εποχή έντονης αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης αξιών, αμφισβήτησης γεγονότων, αμφισβήτησης θεσμών και ιστορίας. Μέσα σε αυτό το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο, η γόνιμη έρευνα ανακαλύπτει ξανά, όψεις της (σύγχρονης και αρχαίας) ιστορίας που είναι ξεχασμένες, θαμμένες κάτω από ένα πέπλο πολιτικών σχεδίων και διπλωματίας. Φέρνει στο φως κομμάτια της ιστορίας πλαστογραφημένα λόγω γεωπολιτικών συμφερόντων της δύσεως, που εδώ και αιώνες καπηλεύεται πολιτισμικά στοιχεία ξένα προς αυτήν. Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία. Αλλά γιατί να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρουν και να μην ψάξουμε; Γιατί να μην ερευνήσουμε; Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας.
Βεβαίως, δεν μιλάμε για «συνομωσιολογία». Αυτός ο τομέας είναι ειδικότητα μυαλών αρρωστημένων , που προσπαθούν να παριστάνουν τους «ήρωες» και χρησιμοποιούν τις προλήψεις και τον ρατσισμό ανθρώπων για να κρύψουν τα συμπλέγματα κατωτερότητας τους. Μιλάμε , όμως, για γεωπολιτικά συμφέροντα και πολιτικές. Είναι γνωστό πως η ιστορία παραχαράσσεται, πολλές φορές, για να εξυπηρετήσει αλλότρια συμφέροντα. Όμως, όσο και αν κάτι τέτοιο γίνει , η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί. Κανένα γεωπολιτικό σχέδιο δεν είναι αρκετό, για να σβήσει το ιστορικό αρχείο, πλήρως. Σε αυτό το σημείο, βεβαίως, μπαίνει και το θέμα της ερμηνείας των ιστορικών στοιχείων. Ένα ποτήρι , γεμάτο μέχρι την μέση, μπορεί να περιγραφεί από δύο διαφορετικά άτομα είτε ως «μισογεμάτο» είτε ως «μισοάδειο». Και οι δύο που περιγράφουν το γεγονός, έχουν, από την δική τους σκοπιά, δίκαιο.
Εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε πέσει θύματα προπαγάνδας ξένων συμφερόντων, ιστορικών και διπλωματών που ήθελαν να σφετεριστούν τον πολιτισμό και την λαμπρότητα της ελληνικής Ρώμης. Έχουμε παραδοθεί άνευ όρων, στα συμφέροντα τους. Δυστυχώς, ορισμένες ομάδες «Αρχαιολατρών» και «Ελλαδέμπορων» , σήμερα, ακολουθούν τα χνάρια τους. Οι ομάδες αυτές , έχουν γνωρίσει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την αναβίωση των νεοπαγανιστικών κινημάτων με την λατρεία του 12θεου. Αν και δεν είναι όλοι νεοπαγανιστές, ωστόσο έχουν ένα κοινό σημείο: Την εξιδανίκευση ενός (μικρού) μέρους της ιστορίας , με σκοπό την αναβίωση των εθίμων, της Αρχαίας εποχής, αλλά και απόρριψη των τελευταίων 2.000 ετών ιστορίας! Συνηθίζουν να εκθειάζουν τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό, και να αποκαλούν τους Ορθόδοξους υποτιμητικά «Ιουδαιοχριστιανούς» (sic) , φανερώνοντας πέρα από την αμάθεια και τον ρατσισμό τους. Το απίθανο είναι πως αυτές οι ομάδες, είναι έτοιμες να αποδεχτούν την ελληνικότητα ιθαγενών και λαών υπανάπτυκτων, στηριζόμενοι σε ελάχιστα / ατεκμηρίωτα (αν όχι ανύπαρκτα...) στοιχεία, [ http://www.oodegr.com/neopaganismos/ell ... kalas1.htm ] αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν την ελληνικότητα ενός λαμπρότατου Κράτους, που διαφώτισε την οικουμένη με τον ελληνικό πολιτισμό, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία.
Τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (=Ρωμανία / Βυζάντιο) ήταν ελληνικά. Τόσο ελληνικά, όσο και η ελληνιστική Μακεδονική Αυτοκρατορία. Το μας αποκαλεί κάποιος Ρωμηούς είναι τόσο προσβλητικό, όσο το να μας αποκαλούν «Μακεδόνες» η «Σπαρτιάτες»! Πως θεωρούν οι «Αρχαιολάτρες» το «Ρωμαίος/ Ρωμηός» μη ελληνικό, τη στιγμή που το ίνδαλμά τους, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός γράφει αυτά εδώ: «Άλλωστε οι Ρωμαίοι ανήκουν στο γένος των Ελλήνων» [Ιουλιανός, επιστολή «Εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλούστιον», 153a]. και «(..) παρόλο που γνωρίζω ότι κι εσείς [οι Ρωμαίοι] από αυτους [Έλληνες] κατάγεστε» [Ιουλιανού, «Συμπόσιον ή Κρονιάς» 324a] . Στα ίδια, ο Ιουλιανός γράφει: «Θεωρώ ότι ο ίδιος ο Ήλιος αναγνώρισε την πόλη μας (Ρώμη) Ελληνίδα, τόσο στην καταγωγή όσο και στο πολίτευμα». Είναι ανεξήγητο, λοιπόν, οι «Αρχαιόπληκτοι» , να αντιτίθεντε στο όνομα «Ρωμαίος-Ρωμηός» αφού το ίνδαλμά τους, ο Ιουλιανός, θεωρεί τους Ρωμαίους Έλληνες στην καταγωγή και στα πάντα. Πως είναι δυνατόν οι Νεοπαγανιστές/Εθνικοί, να ισχυρίζονται ότι «η Ελλάδα ήταν «υπόδουλη (146π.Χ.-1453μ.Χ.) στους Ρωμαίους» (sic) , αφού τους διαψεύδει ένας Εθνικός Ρωμαίος που αποκαλούνταν Έλλην; Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς τέτοιες αντεθνικές απόψεις στις ιστοσελίδες τους και στα έντυπα τους.
Πολύ πριν την κατάκτηση της υπόλοιπης Ελλάδας από την Ρώμη , υπήρχε στην Αθήνα ναός της "θεάς Ρώμης".[Περισσότερα: Mellor, R., «THEA ROMA: The Worship of the Goddess Rome in the Greek World» , Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1975] Να υπενθυμίσω το ότι ο Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα, του 4ου π. Χ. αιώνα αποκαλεί τη Ρώμη "πόλιν Ελληνίδα" [ J. Τοynbee, A Study of History, Abridgement by D. C. Somervell, London, 1962, σελ. 408.] ή ότι η Ρώμη είχε από πολύ παλιά -το 228π.Χ.- δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς αγώνες, δικαίωμα που δινόταν μόνο σε Έλληνες το γένος. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Κοίλιος, παραδέχεται πως, η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα [Στράβων (C 230) ]
Τέλος να υπενθυμίσω το ότι το όνομα "Ρωμαίος" έπαψε να είναι δηλωτικό μόνο των κατοίκων του Λατίου πολύ πριν γίνει ο Χριστιανισμός επίσημη θρησκεία. Ήδη από το 212μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Και πιο πριν όμως από το 212μ.Χ. πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και πολιτισμική ηγεσία της υπόλοιπης Ελλάδος, είχε αποκτήσει την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη αρκετά νωρίτερα από το 212. Η δε Μεγάλη Ελλάδα (Ν. Ιταλία), είχε αποκτήσει δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, από τον 1ο π.Χ αι. Το όραμα ενός οικουμενικού ελληνιστικού κράτους, του οποίου τις βάσεις έθεσε ο Μ Αλέξανδρος, άνθισε υπό την εποπτεία της ελληνικότατης Ρώμης. Όπως το πάνε, ορισμένοι, τελικά από την Ελλάδα θα μείνει μόνο η Αθήνα. Με την φόρα που έχουν πάρει, μειοδοτούν κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού, και μάλιστα για λόγους...εθνικούς.
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Από τον Πελασγό και την Δηιάνειρα γεννιέται ο Λυκάων, Ο οποίος παίρνει για γυναίκα την Κυλλήνη, Νηίδα Νύμφη, κατά την μυθολογία. (εξ’ου και βουνό Κυλλήνη). Απo αυτούς γεννήθηκαν o Οίνωτρος και Πευκέτιος. Οινωτροι καλούνται οι κατοικούντες την Ιταλική χερσόνησο και Πευκέτιοι οι κατοικούντες στο Ιόνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας ήσαν Σικελοί. "Βάρβαρον έθνος αυτογενές" .Ονομάστηκε δε Ιταλία απ τον βασιλιά Ιταλό.
Ο πρώτος που αποφάσισε να μεταναστεύσει σε άλλους τόπους (κατά τους αρχαίους Έλληνες) και να κτίσει αποικία, ήταν ,λοιπόν, ο Οίνωτρος, γιος του Λυκάονα. Στην Αρκαδία είχαν γίνει τόσο πολλοί, που δεν μπορούσε η γη να τους θρέψει. Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βασιλιά αδελφού του, Νύκτιμου, ο Οίνωτρος έφτιαξε πλοία, πήρε μαζί του πολλούς Αρκάδες και ανάμεσά τους τον αδελφό του τον Πευκέτιο, κι έβαλε πλώρη Δυτικά. Ο Παυσανίας, (Αρκαδικά 3), μας πληροφορεί ότι ο Οίνωτρος, «επεραιώθη ναυσίν εν Ιταλίαν, και η Οινωτρία χώμα το όνομα έσχεν από Οινώτρου βουλεύοντος»
Διαβάζουμε: «Επειδή ο Οίνωτρος ήταν δυσαρεστημένος με την μοιρασιά της γης της Αρκαδίας, πού έκανε ο πατέρας του Λυκάων στα 22 παιδιά τον, άφησε την Πελοπόννησο, ετοίμασε στόλο και πέρασε την θάλασσα του Ιονίου μαζί με τον Πευκέτιο, έναν από τους αδελφούς του. Συνοδευότανδε από πλήθος λαού. Ο Πευκέτιος, αφού πέρασε το ακρωτήριο της Ιαπυγίας, βγήκε με μία ομάδα ανθρώπων στην ξηρά και η περιοχή πού αποβιβάσθηκαν ονομάστηκε Πευκετία. Ο Οίνωτρος δε, με τον περισσότερο στρατό πέρασε στην άλλη θάλασσα, που βρέχει, τις δυτικές περιοχές κατά μήκος των ακτών της Ιταλίας, που ονομάστηκε έκτοτε Αυονική θάλασσα και αργότερα Τυρρηνική. Αύτη η περιοχή ονομάσθηκε Οινωτρία. Ο Οίνωτρος δε, γεννήθηκε 17 γενεές πριν από την τρωική εκστρατεία». [Διονύσιος Αλικαρνασεύς, "Ρωμαϊκή Αρχαιολογία Ι, 11, 2-3".]
Έπιασαν στην Απουλία (νοτιοανατολική Ιταλία), πρώτοι αυτοί, 17 γενιές πριν από τον πόλεμο της Τροίας, μετά τη λήξη του οποίου, κατά την παράδοση, ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λατίου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, η ίδρυση της Τροίας ήταν έργο Κρητών που εγκατέλειψαν κάποτε την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στις υπώρειες της Ίδης, Αρχηγός τους ήταν ο Τευκρος , γυιός του Σκαμανδρου και της νύμφης Iδαίας. Πέρα από την παράδοση, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν την σύνδεση Κρήτης και Τροίας. Έχουμε την κοινή λατρεία του «θεού» Διονύσου, η οποία φαίνεται να είναι Κρητικής προελεύσεως (και πιο παλιά Αιγυπτιακής). Ο Διόνυσος αναφέρεται στη Γραμμική Β' της Κνωσού με την ονομασία "di-o-nu-so" [Michael Ventris & John Chadwick, "Documents in Mycenaean Greek. Three hundred selected tablets from Knossos, Pylos and Mycenae with commentary and vocabulary" second ed. (Cambridge 1973)]. Σημαντική επίσης είναι η αρχαιότατη και πρώτη αναφορά στον Διόνυσο από τον Όμηρο (Ιλ. 2 130 κ. Εξ.) στην οποία φαίνεται ότι ο θεός ή ήρωας Διόνυσος, προστατεύει τους Τρώες. Ο Όμηρος στο κατάλογο των νηών (Ιλιάδα Β) μας εξηγεί πως όσοι έλαβαν μέρος στο Τρωικό πόλεμο (και από τα δυο στρατόπεδα) πίστευαν στους ίδιους θεούς και μίλαγαν την ίδια γλώσσα. Υπήρχε η εξαίρεση των Κάρων, σύμμαχων των Τρώων, που ήσαν βαρβαρόφωνοι.
Διαβάζουμε: «Μέχρι πρόσφατα οι ιστορικοί θεωρούσαν ελάχιστα αξιόπιστους τους μύθους που αφορούν την ίδρυση της Ρώμης, καθώς απουσίαζαν οι ανάλογες αρχαιολογικές ενδείξεις. Σήμερα, όμως, όλα αλλάζουν χάρη στις εξαιρετικές ανακαλύψεις μιας ομάδας αρχαιολόγων υπό τη διεύθυνση ενός από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς αρχαιολόγους και ενός από τους μεγαλύτερους ειδικούς στη Ρωμαϊκή Αρχαιολογία παγκοσμίως, του Αντρέα Καραντίνι (Andrea Carandini), καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο «Λα Σαπιέντσα» (La Sapienza) της Ρώμης.» (…) «Μετά από εικοσαετείς και πλέον έρευνες που αφιέρωσα στις απαρχές της Ρώμης -επισημαίνει ο Αντρέα Καραντίνι- διαπιστώθηκε ότι πολλά αρχαιολογικά δεδομένα που αφορούσαν την ίδρυση της πόλης (Urbs) συνάδουν με τα στοιχεία που διασώζει η παράδοση». Το νέο πλαίσιο που προκύπτει από τις πρόσφατες ανακαλύψεις φαίνεται ότι ρίχνει επιτέλους φως στον μύθο της ίδρυσης της Ρώμης: τα νέα αυτά στοιχεία αποδεικνύουν ότι στη Ρώμη, περί τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., υπήρχε ήδη ένα βασιλικό ανάκτορο και μία αγορά, δηλαδή δημόσια κτήρια και δημόσιοι χώροι, τυπικά στοιχεία μιας πόλης. Συνεπώς -και επιτέλους- τα στοιχεία που μας κληροδοτεί η παράδοση ταυτίζονται με τα αρχαιολογικά δεδομένα: η Ρώμη πράγματι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ., ίσως μάλιστα το έτος 753 π.Χ., όπως παραδίδουν οι ιστορικοί της αρχαιότητας.»
[Περιοδικό Corpus, Αρχαιολογικά Νέα, Τσάο Στέβολι (Tsao Cevoli) Αρχαιολόγος -Δημοσιογράφος. Απόδοση: Βιολέττα Ζεύκη Αρχαιολόγος - μεταφράστρια, τεύχος 70]
Στο περιοδικό «CORPUS» (τείχος 28 Ιούνιος 2001) σε σχετικό άρθρο με τίτλο «Μυκηναίοι, οι πρώτοι Έλληνες στην Ιταλία», Ο ίδιος αρχαιολόγος (Tsao Cevoli ) , αναφέρει πως οι Ιταλοί αρχαιολόγοι εχουν σιγουρευτεί πως η ελληνικοπελασγική παρουσία στην Ιταλία ξεκινά από τον 16° αιώνα π.Χ.
Στην Απουλία , λοιπόν, εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι)
Ο Οίνωτρος συνέχισε, διέσχισε τον πορθμό της Σικελίας κι έφτασε ως την Αυσονία («τότε» περιοχή ανάμεσα στον Πορθμό και τις εκβολές του Λείρι ποταμού, ανάμεσα στην Καμπανία και το Λάτιο). Η περιοχή ονομάστηκε Οινωτρία και από αυτήν, Οινωτρία ονομάστηκε ολόκληρη η χερσόνησος. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιταλός, Πελασγός κι αυτός κατά μια εκδοχή (Σικελός κατά άλλη), ονόμασε τη χώρα Ιταλία.
Όπως λέει ο Βιργίλιος: «...Υπάρχει τόπος, τον οποίον οι Έλληνες τον ονομάζουν Εσπερία. Είναι μια αρχαία εύφορη γη. Την αποίκησαν άνδρες τον βασιλέα Οινώτρου. Οι μεταγενέστεροι ονόμασαν την χώρα αυτή, Ιταλία, από το όνομα του βασιλέα της Ιταλού. Εκείνοι οι πρίγκιπες ήσαν οι πρόγονοι του γένους μας...» (31)
Γράφει ο Αντίοχος Συρακούσιος από τους αρχαιότερους ιστορικούς πως: "Ητις νυν Ιταλίη καλείται , το παλαιόν είχον Οινωτροί". Διάφορες φυλές ελληνικής καταγωγής, πελασγοί απ τη Λάρισα κ.α. υπήρχαν στην Ιταλία. Απόδειξη ότι όλα τα ονόματα ανθρώπων και πόλεων που στην Οινωτρία ήσαν ελληνικότατα.
Από τους Αρκάδες αυτούς αποίκους, οι Αβοριγίνες απλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Αβοριγίνες ονομάζονταν οι υπεράκριοι, αυτοί που κατά το Αρκαδικό σύστημα κατοικούσαν στα άκρα, αλλά και οι αυτόχθονες (από το Λατινικό ab origine που σημαίνει γνήσιοι, πρωταρχικοί).
Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ο πρεσβύτερος) καθώς και άλλοι Ρωμαίοι που έγραψαν γενεαλογίες, ανέφεραν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Αρκάδες. Υπήρχαν όμως και άλλοι που έλεγαν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Σαβίνοι. Όμως ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.
Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς παπύρους, ανάμεσα στο 1220 και στο 1193 π.Χ., (περίπου τότε έπεσε και η Τροία), βασίλευαν ο Ραμσής Γ΄ και ο γιος του Μενεφθά. Αυτή την εποχή η χώρα δέχθηκε την επίθεση των «λαών της θάλασσας». Οι Φαραώ τους αντιμετώπισαν και αυτοί στράφηκαν προς την Παλαιστίνη. Στα 1174 ξαναφάνηκαν στην Αίγυπτο, αποκρούστηκαν και σκόρπισαν. Ονομάζονταν Σαντάνα, Τούρσα, Σέκελες, Ρούκι, Νερντέν, Πλέστ κλπ. Από αυτούς, οι Σέκελες (Σικελοί), απλώθηκαν στην Ιταλία. Αυτούς έδιωξαν οι Αρκάδες όταν έφτασαν εκεί., και τους περιόρισαν στο νησί που ονομάστηκε Σικελία. [διαβάστε και: περ. “Πατριδογνωσία” 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84, σελ. 3041-3043]
Από αυτές τις φυλές, τους Ρωμαίους και τους Σαβίνους (οι Σαβίνοι ήσαν άποικοι Λακεδαιμονίων) ,ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" [Πελοπ. Πόλεμος Α' 12, 4 ] Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα. Επίσης σύμφωνα με τον Πλούταρχο, Σαβίνος ήταν και ο βασιλέας-νομοθέτης των Ρωμαίων, Νουμάς [Πλούταρχος. Νουμάς 1]
Λέει ο Πλούταρχος για τους Σαβίνους: «Τώρα οι Σαβίνοι ήταν ένας πολυπληθής και πολεμοχαρής λαός και ζούσαν σε ατείχιστες πόλεις, σκεπτόμενοι ότι τους άρμοζε, αφού ήταν άποικοι Λακεδαιμόνιοι να είναι θαρραλέοι και ατρόμητοι» [«Βίοι» , Ρωμύλος, 14-16]
Οι Αβοριγίνες Αρκάδες κατοίκησαν σε μερικούς από τους λόφους στους οποίους αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. Εξήντα χρόνια πριν από τα Τρωικά, όταν στην Αρκαδία βασίλευε ο Αγαμήδης (γιος του Στύμφαλου κατά τη μυθολογία), ο Εύανδρος που ζούσε στην περιοχή του Παλλαντίου (στα όρια της σημερινής Τρίπολης), αρμάτωσε δύο καράβια και πήγε μετανάστης στην Ιταλία. Βρέθηκε κι αυτός στην περιοχή των λόφων όπου αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. (Βιργίλιος, Αιν. 8, 51 κπ).
Στους εκεί Αβοριγίνες Αρκάδες βασίλευε ο Φαύνος (συνώνυμος του Ρωμαϊκού θεού των δασών και των κοπαδιών, που ταυτίζεται με τον Αρκαδικό Πάνα). Ο βασιλιάς Φαύνος επέτρεψε στους νεοφερμένους συμπατριώτες του να κατοικήσουν σε έναν από τους λόφους. Ο Εύανδρος τον οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλαντίνο είτε σε ανάμνηση της μητρόπολης που ξεκίνησαν, είτε από το όνομα του γιου του, Πάλλαντα. Είναι ο Παλλαντίνος λόφος, ο κεντρικός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τιμώντας την Αρκαδική καταγωγή της ονομασίας του λόφου, ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων Αντωνίνος (138-161 μ.Χ.), επισκέφθηκε το Παλλάντιο της Αρκαδίας και τον εκεί οικισμό τον μετέτρεψε σε πόλη, αφου τον απάλλαξε από κάθε φόρο.
Διαβάζουμε: «Στη συνέχεια του έργου μου οφείλω να ασχοληθώ με το Παλλάντιο, για ο,τι αξιομνημόνευτο υπάρχει εκεί, και για πιο λόγο ο αυτοκράτορας Αντωνίνος ο παλαιότερος, έκανε το Παλάντιο πόλη αντί κώμης και παραχώρησε στους κατοίκους του ελευθερία και απάλλαξε από τους φόρους. (...) Ενα μέρος της σύγχρονης μας πόλης της Ρώμης, εκείνο που είχε εγκατασταθεί ο Εύανδρος με τους Αρκάδες του, ονομάστηκε Παλλάντιο, σ’ ανάμνηση της αρκαδικής πόλεως. Γι’ αυτούς τους λόγους έγιναν οι τιμητικές παραχωρήσεις εκ μέρους του αυτοκράτορα στους Παλλαντιείς». [Παυσανίας Αρκαδικά 43, 1-3.]
Συμφωνα με τον Στράβωνα: «…Ή Ρώμη υπήρξε Αρκαδική αποικία υπό τον Εύανδρο. Αυτός φιλοξένησε τον Ηρακλή, τότε που πήγαινε για τα βόδια του Γηρυόνη. Ο Εύανδρος έμαθε από την μάνα του, την Νικοστράτη, που ήταν έμπειρη στα μαντικά, ότι ήταν πεπρωμένο του Ηρακλή να γίνει θεός, όταν θα τελείωνε τους άθλους του. Το ομολόγησε στον Ηρακλή, καθόρισε έναν ναό και έκανε θυσία προς τιμήν του, συμφώνα με το ελληνικό έθιμο - μία θυσία πού γίνεται ακόμη και σήμερα. Ακόμη και ο ιστορικός των Ρωμαίων, Κοίλιος, θεωρεί αυτή την θυσία απόδειξη, ότι η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα, αφού πρόκειται για πατρογονική θυσία, ελληνική, στον Ηρακλή. Οι Ρωμαίοι τιμούν και την μητέρα του Ευάνδρου. Την ονόμασαν Καρμέντη και την θεωρούν μία από τις νύμφες.» [«Γεωγραφικά» Ε' 111,3.]
Ενδεικτικό της σχέσης των Ρωμαίων με τους υπόλοιπους Έλληνες, είναι και το εξής: Το 22 π.Χ. ο Οκτάβιος ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και τον Καίσαρα ,οι οποίοι και λατρεύονταν ως θεοί.[Παυσ. ΙΙΙ, 11,4]. Οι Έλληνες αποκαλούσαν τον αυτοκράτορα Αδριανό μεταξύ άλλων «νέον Διόνυσον» και «Πανελλήνιον αρχηγέτην» [«Ιστορία του ελληνικού έθνους» της εκδοτικής Αθηνών τομ. ΣΤ’, σ. 568]
Oι Έλληνες, μετά το 60 π.Χ, δεν έκαναν καμία εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων, ενώ οι Χριστιανοί Έλληνες μετά το 1453 έκαναν πάνω από 70 εξεγέρσεις κατά των Τούρκων. Η «Ρωμαιοκρατία», με έννοια ανάλογη της «Τουρκοκρατίας» υπήρξε μόνο στα μυαλά των δυτικών ιστορικών, οι οποίοι προσπάθησαν, όπως θα δούμε και παρακάτω, να προσεταιριστούν τον ελληνιστικό Ρωμαϊκό πολιτισμό. Οι Έλληνες ένοιωθαν αναπαυμένοι στο ελληνιστικό περιβάλλον της αυτοκρατορίας, το οποίο τους έδινε πάμπολλες ευκαιρίες ανάπτυξης. Και γι’ αυτό πολύ γρήγορα ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και μορφωτική ηγετική τάξη της υπόλοιπης Ελλάδος είχε κατακτήσει και τα πολιτικά δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη, και μάλιστα αρκετά πριν από το 212 μ.Χ.
Tο 11 μ.Χ. ο Αύγουστος, ενοχλημένος από τις υπερβολικές εκδηλώσεις αγάπης των υπόλοιπων Ελλήνων προς τους Ρωμαίους διοικητές, αναγκάζεται να απαγορεύσει (!) την θέσπιση λατρείας για τους επαρχιακούς διοικητές. Επίσης περιόρισε την χρήση υπερβολικά τιμητικών επιθέτων, και όρισε πως θα έπρεπε να περιοριστούν στο «ευεργέτης»[«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. ΣΤ’ σελ 568 ] Προφανώς αυτά τα μέτρα ελήφθησαν για να «μην πάρουν αέρα» τα μυαλά των διοικητών.
Οι Ρωμαίοι, ήταν περήφανοι όταν ανελάμβαναν πολιτικά αξιώματα σε Ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα, για την οποία ο Κικέρων μας πληροφορεί, πως πολλοί Ρωμαίοι έγιναν Δικαστές και μέλη του Αρείου Πάγου , αγνοώντας (;) πως έτσι θα έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα στην Ρώμη. Από διάφορες πηγές, μαθαίνουμε για Ρωμαίους που αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα στην Αθήνα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πως το 52-1 π.Χ. γραμματέας της βουλής και του δήμου, υπήρξε κάποιος Γάϊος Γαϊου Αλαιεύς. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 576-577 ]. Συνέβαινε δε και το αντίθετο: ο περίφημος Ηρώδης ο Αττικός, ήταν Αθηναίος, και υπήρξε «ύπατος» της Ρώμης. Ενώ σώζεται και το όνομα του Τιβέριου Ιουλίου Κέλσου, Έλληνα από την Έφεσο, που επίσης έγινε ύπατος. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 579]. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις, αποδεικνύουν τους δεσμούς αίματος, ανάμεσα σε Ρωμαίους και την υπόλοιπη Ελλάδα. Υπενθυμίζουμε (και πάλι!) πως η λεγόμενη «Magna Grecia» , η «Μεγάλη Ελλάδα», ήταν ένα μεγάλο και ελληνικότατο τμήμα της Ιταλίας , του οποίου οι κάτοικοι απέκτησαν δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα!
Όχι μονο οι πρόγονοι μας ουσιαστικά δεν επαναστατούσαν εναντίων της αυτοκρατορίας, αλλα και κληροδοτούσαν τα ελληνικά κράτη τους στην Ρώμη! (133 π.Χ. ο Ατταλος Γ' την Πέργαμο, το 75 π.Χ. ο, Νικομήδης Δ΄ την Βιθυνία, ο Πτολεμαίος Απίων την Κυρρήνη και ο Αλέξανδρος Β΄ της Αιγύπτου κληροδότησαν τα βασίλεια τους στους Ρωμαίους) [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Ε', σ. 181] Οι ιστορικοί θεωρούν το φαινόμενο αυτό μοναδικό. Για να το ερμηνεύσουν κάνουν ένα σωρό «ερμηνευτικούς ακροβατισμούς» προκειμένου να δικαιολογήσουν τέτοιες κινήσεις, χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν το αυτονόητο: Πως οι άνθρωποι αυτοί κληροδότησαν τα κράτη τους, για να τα «προφυλάξουν», για να τα διασώσουν, κάτι που ουδέποτε θα γινόταν είτε επι Τουρκοκρατίας είτε αν πίστευαν πως οι Ρωμαίοι δεν ήταν «δικοί τους» άνθρωποι.
Αντι , λοιπόν, να συσσωρεύουμε «απίστευτα» φαινόμενα, μπορούμε να βρούμε το «ερμηνευτικό κλειδί» της ιστορίας, με το να παραδεχτούμε το εξής απλο : πως οι υπόλοιποι Ελληνες αναγνωριζαν τους Ρωμαίους ως πολιτισμικούς συγγενείς τους, ως αδέλφια τους! Μονο έτσι εξηγείται αυτό το φαινόμενο. Ξερετε πολλούς που να κληροδότησαν κράτη στον κατακτητή του λαού τους; Απλά είχαν πεισθεί πως με αυτό τον τρόπο συνέβαλλαν στην οικουμενική ελληνιστική ενοποίηση. Για να μην παραδεχτούμε αυτό το απλό γεγονός, προσπαθούμε με ακροβατισμούς να δικαιολογήσουμε τέτοιες συμπεριφορές. Εκτός και αν θέλουν να πιστέψουμε πως παρανόησαν ομαδικά οι προγονοί μας, εντελώς ξαφνικά! Χαρακτηριστικό είναι πως σε μία από τις τελευταίες και όχι τόσο σημαντικές «στάσεις» ενάντια στους Ρωμαίους, του κινήματος του Αριστόνικου που εκδηλώθηκε στα εδάφη του πρώην βασιλείου της Περγάμου, ουσιαστικά, βασίστηκε στους ΔΟΥΛΟΥΣ [Στράβων, Γεωγραφικά,, ΙΔ΄ Ι 38 (C.646)], και μπορεί να χαρακτηρισθεί περισσότερο κοινωνική παρά εθνική.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως τα παραπάνω φαινόμενα είναι απλά δείγμα δουλικότητας των Ελλήνων. Αυτοί, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, πως στη μάχη στις Κυνός Κεφαλές, μεταξύ ελλήνων Ρωμαίων και ελλήνων Μακεδόνων, οι Ρωμαίοι παρέταξαν στρατό 26 χιλιάδων εκ των οποίων 6000 ήταν Αιτωλοί, 1200 Αθαμάνες (Θεσσαλοί) και 500 Κρήτες (σταλμένοι εκ μέρους της Σπάρτης). [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 44]. Στις εορτές των Ισθμίων του 196 π.Χ. οι Έλληνες χειροκροτούσαν όταν ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος ανακήρυξε την ελευθερία της Ελλάδας! [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 51] Ο στρατός των υπολοίπων Ελλήνων είχε ενωθεί με αυτόν της Ρώμης και πολεμούσαν κατά των Μακεδόνων. Τόσο ξένους, τους ένοιωθαν οι υπόλοιποι Έλληνες! Τα μικρά «κινήματα» ενάντια στους Ρωμαίους, ήταν μηδαμινά, και θα ήταν περίεργο να μην υπήρχαν και καθόλου! Αλλωστε , επαναστάσεις εναντίων και των άλλων Ελλήνων, δεν ήταν σπάνιες.
Το 307 π.Χ. οι Αθηναίοι μετά την εκδίωξη τού Δημητρίου τού Φαληρέως, γκρέμισαν 360 αγάλματά του κατά τον Πλίνιο, και έλυωσαν τα μεταλλικά, και τα έκαναν ακόμα και δοχεία νυκτός ("κατέσπασαν και κατεχώνευσαν ένιοι δε και προστιθέασιν και εις αμίδας") [Γεωγραφικά C398. Naturalis Historia, XXXIV, 12] Κατά τον Δίωνα τον Χρυσόστομο, οι ανδριάντες που καταστράφηκαν ήταν 1500. Την ίδια τύχη είχαν και οι ανδριάντες τού Φιλίππου τού Μακεδόνος, τού πατρός τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τους γκρέμισαν και με αυτούς έφτιαξαν ουροδοχεία. «Ετόλμησαν δε και Φιλίππου τής Μακεδονίας αμίδας κατασκευάσαι. Αθηναίοι μεν ουν τής εικόνος ούρον κατέχεον, εκείνοι δε τής πόλεως αίμα και τέφραν και κονίαν» [Κορινθιακά 41].
Τελικά, ο Έλληνας κάτοικος των Αθηνών ονομαζόταν τότε Αθηναίος, ο Έλληνας της Κορίνθου Κορίνθιος, ο Έλληνας της Ρώμης και της Ιταλίας (Μεγ.Ελλάδα) Ρωμαίος. Όλοι μιλούσαν ελληνικά, είχαν την αρχαία ελληνική θρησκεία ,ήταν ελληνικές οι ονομασίες των πόλεων τους, ήσαν Έλληνες.
Αν κυριαρχούσε η Αθήνα (που το προσπάθησε) θα ονομαζόμασταν Αθηναίοι. Αν κυριαρχούσε η Μακεδονία, θα λεγόμασταν Μακεδόνες. Τότε ποιος θα έπειθε τους (ξένους και εγχώριους) αρχαιόπληκτους πως οι Αθηναίοι δεν ήταν Έλληνες; Μήπως δεν είχαν προσπαθήσει σκληρά και οι Αθηναίοι να κυριαρχήσουν σε άλλες πόλεις; Αφού επεκράτησε η Πόλη Ρώμη λεγόμασταν (για 1500 χρόνια!!) Ρωμαίοι / Ρωμηοί.
Καποιοι, βεβαίως, θα μας πουν πως και ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας; Θα δούμε όμως, παρακάτω , πως η παραπληροφόρηση γι’ αυτά τα δύο ιστορικά θέματα, είναι από παλαιά συνδεδεμένη.
ΜΑ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ , ΤΡΩΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΟΙ. ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ;
Η άποψη πως τα Λατινικά ήταν η μοναδική γλώσσα των ρωμαίων, είναι ανακριβής. Αλλά και αυτό να ίσχυε , τι θα σήμαινε; Μήπως θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ένα (μεγάλο) μέρος των ηρώων της επαναστάσεως ήταν μη ελληνόφωνοι έλληνες; Ας δούμε όμως , ποια πραγματικά ήταν η γλώσσα των ελλήνων της Ρώμης. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, θα πρέπει να αναλύσουμε ποια ήταν η σχέση των Ρωμαίων ,των Λατίνων και των Ετρούσκων. Για τους Τρώες, μιλήσαμε ήδη.
Λέγεται από πολλούς πως οι Ρωμαίοι είχαν ανάμικτη εθνική προέλευση λατινική, ετρουσκική, και ελληνική, αλλά ούτε αυτό είναι ακριβές. Για την ελληνικότητα της Ρώμης, μιλήσαμε και πριν. Είπαμε πως τεκμηριώνεται η ελληνική της καταγωγή. Ας μιλήσουμε και για τους Ετρούσκους.
Διαβάζουμε: «(..) Στα νότια οι Ετρούσκοι εισέδυσαν στο Λάτιο και στην Καμπανία απο τα τέλη του 7ου και τον 6ο π.Χ αιώνα άσκησαν αποφασιστική επιρροή στην ιστορία της Ρώμης, όπου η ετρουσκική δυναστεία των Ταρκυνίων, λέγεται ότι κυβέρνησε από το 616 έως το 509 π.Χ. (...) Γύρω στο 509 π.Χ. Οι Ετρούσκοι είχαν εκδιωχθεί από την Ρώμη.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ετρούσκοι»]
Επίσης: «Κατα την παράδοση στα τέλη του 7ου και κατά τον 6ο αιώνα, βασίλευσαν οι Ετρούσκοι ηγεμόνες Ταρκύνιος πρίσκος και Ταρκύνιος ο υπερήφανος και σε ένα ενδιάμεσο διάστημα ένας βασιλιάς ταπεινής καταγωγής, ο Σέρβιος Τύλλιος. Τα χρονικά, περιέχουν δραματικές περιγραφές των γεγονότων αυτής της περιόδου, κατα την οποία οι Ρωμαίοι είχαν υποταγεί σε ξένους ηγεμόνες, με αποτέλεσμα ακόμα και το όνομα της Βασιλείας να τους γίνει μισητό. Κατα τον μύθο ο Τακύνιος Πρίσκος καταγόταν απο την Ταρκυνία όπου έιχε καταφύγει ο πατέρας του Δημαράτος, Ελληνας απο την Κόρινθο. (...) Μολονότι οι Ετρούσκοι μεταμόρφωσαν την εξωτερική όψη της Ρώμης, η πόλη γενικότερα αντιστάθηκε σε μία βαθύτερη επιβολή της ετρουσκικής επιρροής.(...) Επί πλέον , όταν έληξε η ετρουσκική κυριαρχία, οι Ετρούσκοι και οι Ρωμαίοι ακολούθησαν αποκλίνουσες πορείες.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ρώμη»]
Σίγουρα η Ρώμη χρωσταει την πολύ καλή οχύρωσή της και την στρατιωτική της πυγμή στους Ετρούσκους δικτάτορες, που καμμία σχέση, δεν είχαν με τον υπόλοιπο πληθυσμό, και γι’αυτό εκδιώχθηκαν. Οι Ετρούσκοι ήταν σκληροτράχηλος στρατιωτικός λαός και οι Ρωμαίοι έμαθαν τα του πολέμου απο αυτούς. Αυτο εξηγεί γιατί ο στρατιωτικός εξοπλισμός τους διαφέρει κάπως απο των υπολοιπων ελλήνων. Αργότερα η Ρώμη πολέμησε με τους Ετρούσκους και τους υπέταξε. Πάντως, παραμένει και το θέμα πως ο Ετρούσκος Βασιλιάς Ταρκύνιος Πρίσκος , είχε και Ελληνικές ρίζες (τελικά όποια πέτρα και αν σηκώσεις, Ελληνα θα βρεις). Αρα ακόμα και κατά την Ετρουσκική κυριαρχια, είχαμε «Ελληνική» ηγεμονία. Εθνικά ,οι Ρωμαίοι, ουδεμία σχέση είχαν με τους Ετρούσκους.
Είναι αρκετά τεκμηριωμένη η αρχαία διάκριση μεταξύ Ρωμαιών και Λατίνων, και είναι μεγάλο σφάλμα πως σήμερα ταυτίζονται απο τους ξένους και τους δικούς μας ιστορικούς. Οπως είδαμε και οι Λατίνοι δεν είχαν ελληνική συνείδηση. Με την δημιουργία της Ρώμης ήταν φυσικό αρκετές λατινικές πόλεις να συμπεριλήφθούν τελικά στο πολιτικό σύστημα της Ρώμης, αφού οι κάτοικοί τους έγιναν πλέον Ρωμαίοι. Παρόλα αυτά πολλές άλλες λατινικές πόλεις όχι μόνο δεν έγιναν ρωμαϊκές , αλλά και αντέδρασαν στην ρωμαϊκή επικράτεια και έγιναν σφοδροί και επικίνδυνοι εχθροί των Ρωμαίων . Αντίθετα, μετά την κατάληψη της υπόλοιπης Ελλάδος από τους Έλληνες Ρωμαίους, (δηλ απο το 146 μ.Χ. και μετά) ελάχιστη αντίσταση υπήρξε, δείγμα πως οι υπόλοιποι Έλληνες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπόδουλους. Οι αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι ουδέποτε επεχείρησαν να εκλατινίσουν και να «εκπολιτίσουν» τους υπόλοιπους Έλληνες, απλούστατα διότι ήταν οι ίδιοι Έλληνες κατά την γλώσσα, την παιδεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό πριν κατακτήσουν τους υπόλοιπους Έλληνες
Οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Λατινική ομοσπονδία, μετά από μία σειρά πολέμων και συνθηκών, μέχρι το 343 π.Χ. , που επήλθε ο αποφασιστικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Λατίνων, που είχε ως αποτέλεσμα τη οριστική διάλυση της Ομοσπονδίας. Οι Ρωμαίοι , δεν είχαν ως αποκλειστική τους γλώσσα τα Λατινικά. Σίγουρα, τα Λατινικά ήταν η επίσημη γλώσσα, αλλά όχι η μόνη. Χρησιμοποιήθηκαν δε , για να προσεγγίσουν τους Λατίνους και να τους χρησιμοποιήσουν για τα σχέδια τους.. Οι Ρωμαίοι ήταν δίγλωσσοι. Τα Λατινικά επικράτησαν σε διάφορες περιόδους, κυρίως για πολιτικούς λόγους (προσπάθεια αφομοίωσης των Λατίνων και χρησιμοποίηση τους).
Ο πρώτος Ρωμαίος συγγραφέας και πατέρας της λατινικής γραμματολογίας ήταν ο Λίβιος Ανδρόνικος [Πηγή: Μ. Gary, A History of Rome, London 1962, σελ. 269 : Η. J. Rose, A Handbook of Latin Literature, New York 1960, σελ. 20 εξ ], Έλληνας γεννημένος στον Τάραντα της Μ. Ελλάδος., ο οποίος χάραξε την ελληνική γραμμή των ρωμαϊκών γραμμάτων. Ήρθε ως αιχμάλωτος στην Ρώμη το 272 π.Χ. Μετέφρασε τον Όμηρο στην υπ' αυτού διαμορφωθείσα γραπτή λατινορωμαϊκή, για να τον χρησιμοποίηση ο ίδιος ως διδακτικό κείμενο της λατινικής και ελληνικής γλώσσας για τους Ρωμαίους μαθητές του. Μετέφρασε και άλλα έργα από τα ελληνικά στα λατινικά και έγραψε τα πρώτα ρωμαϊκά θεατρικά έργα και ποιήματα. Από τότε συνέχισε η διγλωσσία να κατευθύνει την εξέλιξη του πολιτισμού των ρωμαίων.
Οι δυο πρώτοι ιστορικοί της Ρώμης, ο Φάβιος Πίκτωρας και ο Cincius Alimentus ήσαν Ρωμαίοι, οι οποίοι περί τον 3ο π.Χ. αιώνα έγραψαν στα ελληνικά και όχι στα λατινικά τα έργα τους. Αν τα Λατινικά ήταν η μόνη γλώσσα των ρωμαίων, γιατί να το κάνουν αυτό; Φανερό πως η Λατινική δεν θεωρείτο ή μόνη γλώσσα, μας κάνει το εξής γεγονός: Το 92 π.Χ. οι Ρωμαίοι έκλεισαν τις λατινικές σχολές ρητορικής και έτσι υποχρέωσαν όλους τους φοιτητές να φοιτούν στις ελληνικές σχολές . Τούτο διότι το επόμενο έτος άρχισε ο μεγάλος πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Λατίνων, κατά την διάρκεια του οποίου η Ρώμη κινδύνευσε να καταστραφεί! Τέτοιου μεγέθους επανάσταση ουδέποτε σημειώθηκε από τους υπόλοιπους Έλληνες, που ένοιωθαν αναπαυμένοι όπως είπαμε στο ελληνιστικό περιβάλλον της Αυτοκρατορίας. Με τον καιρό άνοιξαν πάλι οι λατινικές σχολές, αλλά το προβάδισμα κράτησαν οι ελληνόφωνες. Η χρήση της λατινικής γλώσσας τονώθηκε πάλι, αργότερα, εφόσον χρησιμοποιήθηκαν οι Λατίνοι στην αποίκιση των μετέπειτα κατακτηθέντων δυτικών επαρχιών. Χαρακτηριστικό είναι και το εξής: Ο Καθηγητής της Σορβόννης Henri-Irenee Marrou γράφει πως και ο ίδιος ο Κικέρωνας «αφιέρρωσε το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών του , σε όλη την διάρκεια της καρριέρας του, στο να κάνει δυνατή τη σπουδή της τέχνης του [=της Ρητορικής] στα λατινικά» (!!!) [Henri Irenee Marrou, Histoire de l’ Education dans l’ Antiquite, ed de seuil, Paris 1948, σελ 371]
Ο Ρωμαίος πολίτης απόστολος Παύλος έγραψε την προς Ρωμαίους επιστολή του στα ελληνικά. Περίτρανη απόδειξη ότι και ο λαός της Ρώμης μιλούσε ελληνικά. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί της Δύσεως και οι επίσκοποι της Ρώμης έγραψαν ελληνικά. Στα ελληνικά γράφτηκε και η επιστολή του αγίου Ιγνατίου προς Ρωμαίους(αρχές 2ου αιώνα). Στα ελληνικά έγραψε και ο ρωμαίος άγιος Κλήμης, που ήταν επίσκοπος Ρώμης και συγγενής του αυτοκράτορα Δομετιανού. Ο πρώτος Λατίνος πατέρας της Εκκλησίας, δηλαδή ο πρώτος που έγραψε στα Λατινικά, ήταν ο πάπας Βίκτωρ (περ. 189-199). Στα ελληνικά έγραψε ακόμα και ο ρωμαίος άγιος Ιππόλυτος (αρχές 3ου αιώνα). Η λειτουργία της εκκλησίας της Ρώμης γινόταν στα ελληνικά μέχρι τον 4ο αιώνα, οπότε και μεταφέρθηκε στην Νέα Ρώμη. Μία σημαντική απόδειξη πως η ελληνική ήταν η γλώσσα του λαού. Γεμάτη από Ελληνικές επιγραφές ήταν η πόλη της Ρώμης. Περισσότερες πληροφορίες στο βιβλίο του L. Moretti, «Inscriptiones Graecae Urbis Romae» (Rome, 1968-1979). Ο τίτλος σημαίνει "Ελληνικές επιγραφές της πόλης της Ρώμης". Η ίδια η λέξη "Ρώμη" είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ σημαίνει "Δύναμη"(βλ. ρωμαλέος=δυνατός).
Η ελληνική γλώσσα ήταν η επικρατούσα σε όλη τη περιοχή της Ρώμης και κάτω Ιταλίας μέχρι τα μέσα του 3ου και ίσως μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα όταν και εξασθένησε μόνο διότι μετεφέρθηκε η πόλη της Ρώμης με τους προύχοντας κατοίκους στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. Ο Μέγας Κωνσταντίνος , ο γόνος της Ελληνίδας Ελένης, μετέφερε όχι μονο την πρωτεύουσα, άλλα την πόλη. Μετοίκησε όχι μόνο ο Αυτοκράτορας, αλλά η πόλη ολόκληρη. Έτσι μετοίκησαν στην Νέα Ρώμη οι ύπατοι, οι περισσότεροι συγκλητικοί, οι μορφωμένοι, οι αρχηγοί γενικώς του στρατού, ολόκληρη σχεδόν η τάξη των πατρικίων, και μεγάλο μέρος του πληθυσμού .
Γράφει ο ιστορικός F. Gregorovius, για την μεταφορά της Ρώμης: «δια της κτίσεως της Κωνσταντινουπόλεως διεσώθη η περαιτέρω ύπαρξις του ελληνικού έθνους. Πράγματι, άνευ της Κωνσταντινουπόλεως η Ελλάς και η Πελοπόννησος ήθελον κατακτηθή και οικισθή υπό ξένων βαρβάρων εθνών.» [«Ιστορία των Αθηνών», Gregorovius, τ. 1, σ. 89]
Επίσης: «Ο Μ. Κωνσταντίνος όχι μόνο, όπως είδαμε, ήθελε να ονομάζεται στρατηγός των Αθηνών, αλλά αύξησε και τα προνόμια των επικεφαλής των σχολών και των δασκάλων τους και τους δασκάλους αυτούς τούς απάλλαξε από πολλούς φόρους. (...) Έστελνε επίσης, για να μοιραστεί, στο δήμο των Αθηναίων αξιόλογη ποσότητα σιταριού κάθε χρόνο» [Κ. Παπαρηγόπουλου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 1885, επανέκδ. εκδ. Κάκτος, 1992, τ. 8, 3]
Το κενό πού δημιουργήθηκε κατά τον τρόπο αυτό στην Πρεσβύτερη/Παλαιά Ρώμη , λόγω της μεταφοράς της πρωτευουσας, καλύφθηκε ως επί το πλείστον από λατινοφώνους και για τον λόγο αυτό μετά την παρέλευση 50 ετών υποχρεώθηκε ο πάπας Δάμασος να εισαγάγει την λατινική στην λατρεία της Παλαιάς Ρώμης.
H Ρωμηοσύνη, όμως, είναι μέχρι και σήμερα δίγλωσση. Τούτο διότι τα βλάχικα είναι ουσιαστικά νεολατινικά και τα αρβανίτικα είναι μείγμα λατινικών με ορισμένες ελληνικές και σλαβικές προσθήκες. Πρό ετών ήταν σύνηθισμένο φαινόμενο οι Ρωμηοί των Βαλκανίων να είναι δίγλωσσοι. Συνήθως ως πρώτη γλώσσα επικρατούσαν τα Ελληνικά. Η μεγαλύτερη ομάδα επαναστατών του 1821 ήταν οι Αρβανίτες Ρωμηοί εκ των οποίων πολλοί ούτε καν γνώριζαν τα ελληνικά. Ο Μπότσαρης, ο Τζαβέλλας και όλοι οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες. Ήταν Χριστιανοί δίγλωσσοι. Πολλοί δεν ήξεραν ελληνικά και μιλούσαν αποκλειστικά αρβανίτικα., όπως π.χ. οι Σουλιώτες. Για περισσότερες πληροφορίες στο έγκυρο βιβλίο της κας Βάσως Ψιμούλη, «Σούλι και Σουλιώτες», έκδοση Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Πάντως και η λατινική γλώσσα, δεν θεωρείτο ξένη για τους αρχαίους Έλληνες. Ο ρήτορας Κουιντιλιανός, νομίζει πως η «Αιολική» ελληνική διάλεκτος, είναι η πιο κοντινή στην Λατινική. Επίσης, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασευς, ο Έλληνας ιστορικός της Ρωμαϊκής αρχαιολογίας γράφει: «Η γλώσσα, η οποία ομιλείται απο τους Ρωμαίους, είναι ούτε τελείως ξένη (βαρβαρη), ούτε τελείως Ελληνική. Είναι ένα μείγμα των δύο, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι Αιολική και το μόνο μειονέκτημα που έχουν απο την επιμειξία με άλλα έθνη είναι οτι δεν προφέρουν όλους τους φθόγγους σωστά.» [Πηγή: H. J. Rose, A Handbook of Latin Literature , New York 1960 σελ 469]
Να πούμε, πως η σύγχρονη γλωσσολογία, έχει αποφανθεί πως η συγγένεια μεταξύ Ελληνικών και Λατινικών οφείλεται στην κοινή τους Ινδοευρωπαϊκή ρίζα. Αυτή η συγγένεια φαίνεται καθαρότατα στον τρόπο κλίσης της λέξεως «φέρω», ο οποίος είναι σχεδόν πανομοιότυπος στα ελληνικά και τα λατινικά.
Τα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου περιέχονται στη γραφή γραμμική Β΄ της υστεροελλαδικής ή μυκηναϊκής εποχής (1600 – 1100 π.Χ.) Στην Πύλο βρέθηκαν πινακίδες γραμμικής Β΄ που ανάγονται στο 1200 π.Χ. Αυτές αποκρυπτογραφήθηκαν το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα και γλωσσολόγο Μάικλ Βέντρις (1922 – 1956). Η γραφή αυτή αποτελείται από 87 σύμβολα, κυρίως συλλαβών. Η γραμμική Β΄ ανάγεται στους Αχαιούς που κατέβηκαν στην Ελλάδα δημιουργώντας τον υστεροελλαδικό πολιτισμό και μετέδωσαν τη γραφή αυτή και σε άλλα μέρη της Ελλάδος (Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Αμύκλες, Ορχομενός, ακρόπολη του Γλα στην Κωπαΐδα και Πύλος), καθώς και στην Κρήτη – όταν την κατέλαβαν, περίπου το 1450 π.Χ.
Στη γραμμική Β΄ υπάρχουν ήδη τα γράμματα που χρησιμοποίησαν οι (Ελληνικής καταγωγής) Λατίνοι. Αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, μπορούμε να το δούμε στις λέξεις Wάναξ / qa-si-re-u (δηλ βασιλιάς) και EΛAWON (σημαίνει: λάδι). Τα υπόλοιπα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου είναι κοινά με τα αντίστοιχα ελληνικά, ακόμα και τα γράμματα S (ως κεφαλαίο το έγραφαν έτσι οι αρχαίοι Έλληνες), L και V, όπως έχουν διασωθεί σε επιγραφές, παπύρους, περγαμηνές, πινακίδες και γράμματα χαραγμένα σε αγγεία.
Η γλώσσα , όπως είπαμε, δεν είναι και το μοναδικό κριτήριο ελληνικότητας. Σημαντικό παράδειγμα είναι οι Πελασγοί. Οι Πελασγοί, ήταν οι αυτόχθονες προπάτορες των αρχικών Ελλήνων.
Διαβάζουμε στον Ηρόδοτο: Α 57: Για τη γλώσσα των Πελασγών δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, αλλά το ότι δεν ήταν ελληνική μπορεί να το συμπεράνει κανείς πρώτα από τη γλώσσα ενός μέρους της φυλής των Πελασγών, που ζει τώρα στην πόλη Κρηστώνα πάνω από τους Τυρρηνούς, και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς(τότε που οι Πελασγοί ζούσαν στην περιοχή που ονομάζουμε σήμερα Θεσσαλιώτιδα)΄ δεύτερον από τη γλώσσα των Πελασγών που έκτισαν την Πλακία και τη Σκυλάκη του Ελλήσποντου κι ήταν σύνοικοι των Αθηναίων κι άλλων Πελασγικών πόλεων που έχουν αλλάξει όνομα από τότε. Αν όμως πρέπει να συμπεράνουμε από αυτά, οι Πελασγοί θα μιλούν βάρβαρη γλώσσα. Αν λοιπόν όλοι οι Πελασγοί είχαν αυτή τη γλώσσα, το Αττικό έθνος, που ήταν Πελασγικό, όταν μεταβλήθηκε σε Ελληνικό, έμαθε και την ελληνική γλώσσα. Στην Κρότωνα και την Πλακία μιλούν την ίδια γλώσσα, η οποία είναι διαφορετική από εκείνη των γύρω περιοχών΄ πράγμα που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν άλλαξαν γλώσσα όταν μετακινήθηκαν.
Α 58: Εγώ πιστεύω ότι οι Ελληνικοί λαοί μιλούσαν πάντα την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν μετά την απόσχιση τους από τους Πελασγούς, και, ξεκινώντας αρχικά από ένα μικρό πυρήνα, έφθασαν στους τεράστιους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διάφορων ξένων εθνών, ανάμεσα στα οποία ήταν οι ίδιοι οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός
Τι γίνεται κατανοητό από τα παραπάνω; Πρώτον , οι αρχικοί Έλληνες είναι απόγονοι των Πελασγών που αυτονομήθηκαν και ανέπτυξαν δικό τους πολιτισμό και γλώσσα. Δεύτερον , οι πρώτοι έλληνες ΑΦΟΜΟΙΩΣΑΝ τους υπόλοιπους πελασγούς στο ελληνικό έθνος. Τρίτον , οι Έλληνες ΔΕΝ είναι, ούτε ενδιαφέρονται να είναι «φυλετικά καθαροί» (sic), αφού ενσωμάτωσαν και πλήθος άλλων εθνών. Αυτή ,βεβαίως ήταν και η δύναμή τους: Η αφομοίωση. Η Ρωμηοσύνη ήταν η μεγαλύτερη μηχανή ελληνιστικής αφομοίωσης. Τέταρτον, οι Πελασγοί ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Παρόλα αυτά, τους αποκαλούμε «Έλληνες» και τους θεωρούμε προπάτορες μας χρησιμοποιώντας ένα είδος νόμιμου «ιστορικού αναχρονισμού». Πράγμα πολύ φυσικό αφού από εκεί ξεκινήσαμε.
Με την ίδια λογική , οι Ρωμαίοι, ήταν πολύ περισσότερο Έλληνες, μια και Ελληνικά μιλούσαν και τον ελληνικό πολιτισμό τον θεωρούσαν δικό τους, και κοινή καταγωγή με εμάς είχαν και τους ίδιους θεούς λάτρευαν και ήταν υπαίτιοι για την διάδοση του πολιτισμού μας στα πέρατα της Οικουμένης. Ο φυλετισμός, ως μέθοδος καθορισμού της Ελληνικότητας, ήταν μία ιδέα ΞΕΝΗ για εμάς, που εισήχθη από την δύση. Και βεβαίως οι δυτικοί είχαν τους λόγους τους , να επιδιώξουν κάτι τέτοιο.
[ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ,ΤΕΥΧΟΣ 34, ΑΡΘΡΟ «ΩΡΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΜΥΣΤΡΑΣ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2001 - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2002», ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΜΑΣΟΥΡΙΔΗ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, ΣΕΛΙΔΑ 21]
Η Ελλάδα δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο απο τους Ρωμαίους. είναι η ίδια. τα ονόματα αλλάζουν.
Ας διαβάσουμε και την γνώμη ξένων Ιστορικών για το Βυζάντιο/Ρωμανία. Κατά τον ιστορικό Aug. Heisenberg «Βυζαντινό είναι το εκχριστιανισθέν ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους» [Staat und Gesselschaft des byz. Reiches, Die Kultur der Gegenwart, s. 364]
Ο ιστορικός D. Talbot Rice γράφει ότι «Το Βυζάντιο πρέπει πραγματικά να μελετηθεί σαν ένα κεφάλαιο της μακρόχρονης ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού και του ελληνικού στοχασμού». [Byzantines, 26]
Ο πιο μεγάλος βυζαντινολόγος του 20ού αιώνα, ο Sir Steven Ranciman, απαντώντας στην άποψη ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν Έλληνες, είπε: «Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι περισσότερο έλληνες από τους βυζαντινούς.»
[ http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/r ... rview.html , Πηγή: http://www.flash.gr , "Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: Χρειαζόμαστε την πνευματική μετριοφροσύνη", 6/11/2000, Επιμέλεια: Λαμπρινή Χ. Θωμά ]
Ο ιστορικός J.B. Bury γράφει: «Ο πολιτισμός του Βυζαντινού κράτους έχοντας βαθειές ρίζες στο παρελθόν, ήταν η τελευταία φάση του ελληνικού πολιτισμού».[«History of the later roman empire from the death of Theodosius I to the death of Justinian»]
Πολλοί, φέρνουν ως επιχείρημα, το γεγονός πως οι ηγεμόνες της Ρωμανίας, δεν ήταν όλοι Έλληνες. Πράγματι, υπήρχαν ακόμα και Ισπανοί αυτοκράτορες. Όμως , τότε, πως θα πούμε ότι το κρατίδιο που σχηματίστηκε τον 19ο αιώνα στη νότια άκρη της Βαλκανικής χερσονήσου ήταν "Ελληνικό"; Μα, ο πρώτος Βασιλιάς του ήταν Βαυαρός! Ο δεύτερος (και όλοι οι Βασιλείς μέχρι το 1974, με μικρά διαλλείματα Δημοκρατίας) ήταν Δανός, η επίσημη θρησκεία του κράτους ήταν η Χριστιανική, τα ήθη και τα έθιμα έμοιαζαν πολύ με αυτά των Τούρκων και οι υπήκοοί του, το μόνο που έκαναν ήταν να πολεμούν μεταξύ τους. Θεωρούμε ελληνικό Κράτος , το Βασίλειο της Ελλάδας; Βεβαίως , θα απαντήσουν. Γιατί δεν είναι και η Ρωμανία Ελληνική; Γιατι τους έχουν πείσει γι’ αυτό οι Φράγκοι και η προπαγάνδα τους. Και εμείς, σαν καλοί και υπάκουοι ραγιάδες, φροντίσαμε να το δεχτούμε.
Πρώτος ο Μ. Αλέξανδρος έλαβε έμπρακτα θέση κατά των φυλετικών διακρίσεων με τον γάμο του με την Αφγανή Ρωξάνη την κόρη του Δαρείου, αλλά και διότι ανέθεσε κρατικά καθήκοντα σε Αξιωματούχους των λαών που κατέκτησε. Ο Αλέξανδρος δεν ακολούθησε την συμβουλή του Αριστοτέλη να συμπεριφέρεται διαφορετικά στους Έλληνες και τους μη Έλληνες. Με τον σεβασμό των ηθών και εθίμων των υποτελών, την βαθμιαία εξάλειψη της διακρίσεως σε κατακτητές και κατακτηθέντες, εξύψωσε τους λαούς που κατέκτησε, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, γι’ αυτό και αγαπάται και σήμερα από τους λαούς των χωρών αυτών και σε δεκάδες χώρες Ανατολής και Δύσης, η λαϊκή μούσα τον θεωρεί δικό της. Ο Montesquieu έγραψε: «μόλις έλειψε ο Αλέξανδρος ορφάνεψαν τα έθνη». [ http://www.antibaro.gr/national/marths_alexandros.htm ]
Απόσπασμα του Όρκου του Μ. Αλεξάνδρου στο Συμπόσιο όλων των Εθνών της Κοινοπολιτείας του στην πόλη Ώπιδα το 324 π.Χ : «Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους, όπως κάνουν οι στενοκέφαλοι, σε Έλληνες και βάρβαρους. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών, ούτε η ράτσα που γεννήθηκαν. Τους καταμερίζω με ένα μόνο κριτήριο, την αρετή. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο»
[ Πηγές: α) φιλόσοφος Ερατοσθένης (περ. 282 -194 π.Χ) τρίτος διευθυντής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας β) Καλλισθένης, (κακώς αποδιδόμενο σε αυτόν) βιβλίο Γ']
Ο ελληνιστικός οικουμενισμός του Μ. Αλεξάνδρου , ήταν η πρώτη φάση. Το ανολοκλήρωτο έργο του (λόγω της ανικανότητας των διαδόχων του..) ολοκλήρωσε η Ρώμη. Η Οικουμενική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αποτέλεσε συνέχεια του Οικουμενικού κράτους του Μ. Αλεξάνδρου. Σε πολλές παραστάσεις της Ρωμανίας ο Μ. Αλέξανδρος εικονίζεται ως Ρωμαίος αυτοκράτορας. Στα σχολεία της Ρωμανίας διδασκόταν οι Ραψωδίες του Ομήρου και η Αγία Γραφή. Ο Ρωμαϊκός και Μακεδονικός Οικουμενισμός, ήταν το εργαλείο για την εξάπλωση του Ελληνικού πολιτισμού. Παρομοίως, σημερα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλιστικός οικουμενισμός (δηλ η «Παγκοσμιοποίηση»), είναι το εργαλείο για την εξάπλωση του αγγλοσαξονικού. Αποκόβοντας μας από αυτές τις δύο πηγές, και συνδέοντας μας με εθνικιστικές/φυλετικές ιδεολογίες, μας καταδίκασαν να απολέσουμε την πολιτικη-πολιτισμική ηγεμονία στους χώρους της Βαλκανικής, της Μεσογείου και της Ευρώπης γενικότερα. Χαϊδεύοντας τον εγωισμό μας, κατάφεραν να μας αχρηστεύσουν. Η διαφορά (και η ανωτερότητα!) του Ελληνιστικού οικουμενισμού, από την παγκοσμιοποίηση, είναι ότι σεβόταν και προσελάμβανε τους τοπικούς πολιτισμούς, «εξελληνίζοντας» τους μεν, αλλά χωρίς να τους αλλοτριώσει, σεβόμενος την διαφορετικότητα. Μεταποιούσε την παλαιά ταυτότητα και δεν την ξερίζωνε. Αντίθετα, η «παγκοσμιοποίηση», είναι ένα οικονομικοκοινωνικό χωνευτήρι, που ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ, οτιδήποτε διαφορετικό, και ΕΠΙΒΑΛΕΙ πολιτισμική υποταγή, στο όνομα του κέρδους και των όπλων.
Ας δούμε και την γνώμη του καθηγητή ιστορίας κ. Καραγιαννόπουλου , για το θέμα: «Τονίζουν μερικοί συχνά ότι οι Αρμένιοι ή οι εκπρόσωποι άλλων εθνικοτήτων έφτασαν στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα ή ότι ανέβηκαν ακόμα και στον αυτοκρατορικό θρόνο. Και θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να διατρανώσουν τη συμβολή της μιας ή της άλλης εθνικότητας στη ζωή και τη διαμόρφωση του βυζαντινού (σ.σ.: διάβαζε ρωμαίικου) κράτους. Ασφαλώς δεν πρέπει να παραβλέπουμε ή να υποτιμούμε το ρόλο που έπαιξαν άλλες εθνότητες στη ζωή του κράτους. Δεν πρέπει, όμως, και να παραβλέψουμε το γεγονός ότι πρέπει να ιεραρχηθεί η προσφορά τους. Και στην ιεράρχηση αυτήν προβάλλει επιβλητικά η προσφορά του Ελληνισμού και της ελληνικής παιδείας. Εκτός, όμως, απ’ αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ένα γεγονός που κανείς δε μπορεί να αρνηθεί: όσο οι διάφοροι λαοί αποκτούσαν συνείδηση του εαυτού τους, τόσο αποχωρίζονταν λίγο-λίγο από το κράτος. Η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης, λέει ο H. Bengtson (Geschichte) μιλώντας για τις Ν.Α. και τις αιγυπτιακές περιοχές του πρωτοβυζαντινού (σ.σ: διάβαζε Ρωμαίικου) κράτους, συνοδευόταν από οπισθοδρόμηση του ελληνισμού και κυριότερα της ελληνικής παιδείας στις περιοχές αυτές.» [Ιωάννης Καραγιαννόπουλος , καθηγητής ιστορίας ΑΠΘ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, Τέταρτη έκδοση – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ]
Διαβάζουμε: «Στο σύνολο των διάφορων λαών που αποτελούν το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία ) πρέπει να ξεχωρίσουμε εκείνους που το διαποτίζουν πολιτιστικά από εκείνους που γεωγραφικά μονάχα ανήκουν σ’ αυτό. Να βάζουμε σε ίση μοίρα τους Έλληνες και τους άξεστους χωριάτες της Ισαυρίας ή τους φελάχους της ερήμου ή ακόμη τους Σύρους και τους Αρμένιους και να λέμε πως Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία ) είναι η συνισταμένη των λαών αυτών, είναι ισχυρισμός πλανεμένος και αστήριχτος» [Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκδ. Πανεπιστημίου Καίμπριτζ, ελλ. εκδ. Μέλισσας. (1,2) ]
Τις απόψεις περί σύνδεσης ελληνιστικού και ρωμαϊκου οικουμενισμού, δεν τις διατυπώνουν μόνο διαπρεπείς επιστήμονες. Τις έχει αναπτύξει νωρίτερα το ίνδαλμα των «αρχαιόπληκτων», ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουλιανός: «Ο Απόλλων εκπολίτισε με τις ελληνικές αποικίες το μεγαλύτερο μέρος της οικουμένης και μ’ αυτόν τον τρόπο διευκόλυνε τον κόσμο να κυβερνηθεί από τους Ρωμαίους» [Ιουλιανός, «εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλλούστιον»]. Θέλημα του Απόλλωνα, η βασιλεία των Ρωμαίων , λοιπόν, κατά τους Εθνικούς. Μετά από αυτό, είναι να αναρωτιέται κανείς, πως ορισμένες οργανώσεις, περιοδικά και «συμβούλια» εθνικών-νεοπαγανιστών-αρχαιοπλήκτων, θεωρούν πως οι Ρωμαίοι ήταν κατακτητές μας.
Διαβάζουμε: Δεν είναι τυχαίο πως ο διάσημος ιστορικός Arnold Toynbee συμπεριλαμβάνει στον ελληνικό πολιτισμό την ρωμαϊκή δημοκρατία και την ρωμαϊκή αυτοκρατορία και αποκαλεί το ρωμαϊκό κράτος «Οικουμενικό ελληνικό κράτος» [A Study of History, London, 1962 ]
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Την εκκλησίαν αγαπώ — τα εξαπτέρυγά της
τ' ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνα της.
Εκεί σαν μπω, μες σ' εκκλησία των Γραικών
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των Ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό
ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
ΤΟΥ ΘΩΜΑ Φ. ΔΡΙΤΣΑ
• Τι δεν σας μαθαίνουν τα σχολικά βιβλία;
• Ποιοι «Έλληνες» του ‘21 έλεγαν πως η Μακεδονία δεν είναι Ελληνική;
• Πως η Δύση μας έπεισε πως το Ρωμαϊκό κράτος δεν ήταν Ελληνικό.
Προλογος του Κοσμήτορα της Θεολ. Σχολής του Πανεπ. Αθηνών,
π. Γεωργίου.Δ. Μεταλληνού
Κι απ’ τη Χρυσή την Πύλη σαν αρχάγγελος,
Τρανός αφέντης, ρήγας, αυτοκράτορας,
Εμπήκε μεσ’ ‘ς την Πόλι, ‘ς την Αγιά Σοφιά˙
Και χύνεται ο ήλιος της κορώνας του,
Κι’ ανθίζ’ η Ρωμιοσύνη, σαν τα λούλουδα,
Και χάνεται ο Φράγκος σαν την καταχνιά
(Κ. Παλαμά)
Αφιερώνω αυτή την μελέτη στον αείμνηστο πατέρα μου Φίλιππο, που με έμαθε τι σημαίνει Ρωμηός. Επίσης στην μάνα μου Ζωή, στους πνευματικούς γονείς μου, στα αδέλφια μου, στους αντιπάλους και φίλους μου που ακόμα με ανέχονται.
ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΩΝ
ΠΡΟΛΟΓΟΣ (π. Γ.Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ)
ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
ΜΑ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ;
Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΧΑΣΕ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ. ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ.
Η ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΟΥ 1821 ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ/ΡΩΜΑΝΙΑ. ΤΟ «ΒΥΖΑΝΤΙΟ» ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ
ΠΑΠΙΣΜΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ –ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ: ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ.
Η Δ’ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ: ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΤΩΝ ΦΡΑΓΚΟΛΑΤΙΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ.
ΡΩΜΑΝΙΑ ΚΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ: Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΓΚΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
ΠΗΓΕΣ
Προλογος
ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ
ΚΟΣΜΗΤΟΡΑ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠ. ΑΘΗΝΩΝ
Μέ χαρά ἀποδέχθηκα τήν πρόταση τοῦ φίλου καί συναγωνιστοῦ κ. Θωμᾶ Δρίτσα νά προλογίσω αὐτήν ἐδῶ τή μελέτη του. Ὁ Πρόλογός μου ἤ καλύτερα τό προλογικό σημείωμά μου δέν ἔχει τόν χαρακτήρα κριτικῆς ἤ ἀξιολογήσεως, ἀλλά καταθέσεως μιᾶς μαρτυρίας καί δηλώσεως τῆς καρδιακῆς ἀποδοχῆς της. Ὁ κ. Δρίτσας εἶναι ἀγωνιστής καί ἐρευνητής τῆς Ἀλήθειας. Μέ ἄριστη κατάρτιση καί ἀγάπη στό θέμα του δίνει μιάν απάντηση στήν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, πού δέν γίνεται μάλιστα ἀπό ἄγνοια (αὐτό θά ἦταν συγχωρητέο), ἀλλά ἀπό σκοπιμότητα. Στόχος της εἶναι ἡ καταπολέμηση τοῦ Χριστιανισμοῦ ὡς Ὀρθοδοξίας καί Πατερικότητας, γιά τήν ἀποσύνδεση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπό τήν ὀρθόδοξη ἁγιοπατερική παράδοση, κάτι πού ὁδηγεῖ στήν δολοφονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού μόνο στήν ἕνωση του μέ τήν Ὀρθοδοξία ζεῖ καί μεγαλουργεῖ δύο χιλιάδες χρόνια τώρα. Δέν σώζει ὁ Ἑλληνισμός τήν Ὀρθοδοξία, ἀλλά ἡ Ὀρθοδοξία τόν Ἑλληνισμό, ὅπως πολλές φορές ἔχουμε διακηρύξει.
Ὁ κ. Δρίτσας ἀγαπᾶ τόν Ἑλληνισμό, διότι ἀγαπᾶ τήν Ὁρθοδοξία. Γνωρίζει καλά τήν συμβολή τῶν Ἁγίων Πατέρων (Βασιλείου, Γρηγορίου, Φωτίου, Εὐσταθίου Θεσσαλονίκης κ.α.) στή διάσωση καί τοῦ γράμματος ἀκόμη τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παραδόσεως, στά στοιχεῖα της ἐκεῖνα, πού ἀντέχουν στόν χρόνο καί καθαγιάσθηκαν ὡς ἀνθρώπινη σάρκα τῆς θεανθρώπινης ἕνωσής της μέ τόν Χριστιανισμό, το θεῖο καί αἰώνιο στοιχεῖο σ’αὐτή τήν ἕνωση. Μέ καλή γνώση τῆς βιβλιογραφίας, δείχνει τήν ταυτότητα τῆς Ρωμηοσύνης καί ἀπαντά διορθωτικά σέ ἀσύστολα ψευδολογήματα, πού προβάλλονται ὡς ἀλήθεια. Ἔτσι, καταρρίπτει συκοφαντικές θέσεις, ἐλέγχει σκόπιμες ἀνακρίβειες, κονιορτοποιεῖ ἀστήρικτα καί ἕωλα ἐπιχειρήματα. Τό σπουδαιότερο: ἔμμεσα προκαλεῖ τούς ψευδολόγους καί εἶμαι βέβαιος, ὅτι δέν θά μπορέσουν ποτέ νά τόν ἀντικρούσουν ἐπιστημονικά καί τεκμηριωμένα. Ξέρω, ὅτι θά συνεχίσουν τή λασπολογία τους οἱ ἐπαγγελματίες καί κυρίως ξενοκίνητοι ἤ ξενόδουλοι παραχαράκτες τῆς ἱστορίας. Δέν θά μπορέσουν ὅμως ποτέ νά τόν ἀντιμετωπίσουν κατά πρόσωπον, ὅπως ἀπαιτεῖ ἡ ἑλληνική μεγαλωσύνη, πού δυστυχῶς δέν τήν διαθέτουν.
Θέλω ἀκόμη νά ἐξάρω τόν ὡραῖο καί ἁρμονικό λόγο τοῦ κ. Δρίτσα, δεῖγμα ἑλληνικότητος καί πατερικότητος, τό ἑλκυστικό ὕφος του, τήν δωρικότητα τῆς ἔκφρασής του. Τοῦ εὔχομαι νά συνεχίσει τήν σημαντική αὐτή προσπάθειά του καί να ὠφελεῖ συνεχῶς ἐκείνους, πού ἀγαποῦν τήν Ἀλήθεια, ὅπως αὐτός.
Εισαγωγικό Σημείωμα
Αυτή η μελέτη δεν είναι πρωτότυπη. Σκελετός της είναι, κυρίως, οι έρευνες του π. Ιωάννη Ρωμανίδη και ας θεωρηθεί και ως ζωντανό μνημόσυνο. Σκοπός μας είναι να γίνουν εύκολα κατανοητές οι έρευνες του στο πλατύ κοινό, σε όσους δεν έχουν εξειδικευμένες γνώσεις. Ο αείμνηστος Πατέρας, με το έργο του, έθεσε τις βάσεις για την αναβίωση της Ρωμηοσύνης. Ο Θεός να τον αναπαύει, και να δώσει σε όλους μας φωτισμό, να βάλουμε ένα μικρό λιθαράκι στην διάδοση του έργου του μεγάλου ανδρός. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό θα ανακαλύψετε πτυχές τις ιστορίας τις οποίες γεωπολιτικά συμφέροντα έχουν κρύψει απ’ τους Ρωμηούς. Ελπίζουμε πως όλο και περισσότεροι θα αφυπνιστούν και θα καταλάβουν το μέγεθος της ιστορικής παραχάραξης, την οποία έχουμε υποστεί. Όπως ορθά, έχει τονίσει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Χριστόδουλος:
«Άνθρωποι, λαοί, έθνη χωρίς ιστορία, χωρίς ρίζες, χωρίς θησαυρίσματα κληρονομιάς, από τη μια μεριά και χωρίς στόχους, ιδανικά, προοπτική και οράματα για το αύριο, από την άλλη, δε μπορούν να σταθούν και να ευημερήσουν στο διάβα του χρόνου και των ποικίλων αλλαγών και εξελίξεων. Η κληρονομιά ηθών, εθίμων, παραδόσεων, ευγενών ενθυμήσεων κρατά το οικοδόμημα του πολιτισμού μας και συνάμα μια δυναμική για να χτίσουμε το αύριο καλύτερα από το χθες, δίνει τη νέα ώθηση για δημιουργικές ενασχολήσεις και ευεργετικότερες αναδιαρθρώσεις.». [ηλεκτρονικό newsletter "ΠΡΟΝΑΟΣ", 20-03-06 ]
Η μελέτη αυτή, βασίστηκε επίσης και στις έρευνες των: ιστορικού, π. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού, του Σεβασμιωτάτου Ναυπάκτου και αγίου Βλασσίου, κ. Ιεροθέου Βλάχου, καθώς και του κου Αναστ. Φιλιππίδη. Οι ανθρωποι αυτοί, προέβαλλαν και συμπλήρωσαν το έργο του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, και θα συνιστούσα στον αναγνώστη να μελετήσει τα έργα τους. Ευχαριστώ επίσης και την Ορθόδοξη απολογητική ομάδα «Παναγία η Ιεροσολυμίτισσα» (http://www.ierosolymitissa.org) της οποίας είμαι και ιδρυτικό μέλος, για την πολύτιμη βοήθεια κατά την συγγραφή της μελέτης.
Θωμάς Φ. Δρίτσας
Εισαγωγή
Η σημερινή εποχή είναι μια εποχή έντονης αμφισβήτησης. Αμφισβήτησης αξιών, αμφισβήτησης γεγονότων, αμφισβήτησης θεσμών και ιστορίας. Μέσα σε αυτό το ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο, η γόνιμη έρευνα ανακαλύπτει ξανά, όψεις της (σύγχρονης και αρχαίας) ιστορίας που είναι ξεχασμένες, θαμμένες κάτω από ένα πέπλο πολιτικών σχεδίων και διπλωματίας. Φέρνει στο φως κομμάτια της ιστορίας πλαστογραφημένα λόγω γεωπολιτικών συμφερόντων της δύσεως, που εδώ και αιώνες καπηλεύεται πολιτισμικά στοιχεία ξένα προς αυτήν. Το σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει αντικειμενική ιστορία. Αλλά γιατί να επιλέξουμε αυτό που μας σερβίρουν και να μην ψάξουμε; Γιατί να μην ερευνήσουμε; Γιατί η δυτική / φράγκικη ιστορία, είναι φτιαγμένη ώστε να εξυπηρετεί αλλότρια συμφέροντα και σίγουρα όχι τα δικά μας.
Βεβαίως, δεν μιλάμε για «συνομωσιολογία». Αυτός ο τομέας είναι ειδικότητα μυαλών αρρωστημένων , που προσπαθούν να παριστάνουν τους «ήρωες» και χρησιμοποιούν τις προλήψεις και τον ρατσισμό ανθρώπων για να κρύψουν τα συμπλέγματα κατωτερότητας τους. Μιλάμε , όμως, για γεωπολιτικά συμφέροντα και πολιτικές. Είναι γνωστό πως η ιστορία παραχαράσσεται, πολλές φορές, για να εξυπηρετήσει αλλότρια συμφέροντα. Όμως, όσο και αν κάτι τέτοιο γίνει , η πραγματικότητα δεν μπορεί να σβηστεί. Κανένα γεωπολιτικό σχέδιο δεν είναι αρκετό, για να σβήσει το ιστορικό αρχείο, πλήρως. Σε αυτό το σημείο, βεβαίως, μπαίνει και το θέμα της ερμηνείας των ιστορικών στοιχείων. Ένα ποτήρι , γεμάτο μέχρι την μέση, μπορεί να περιγραφεί από δύο διαφορετικά άτομα είτε ως «μισογεμάτο» είτε ως «μισοάδειο». Και οι δύο που περιγράφουν το γεγονός, έχουν, από την δική τους σκοπιά, δίκαιο.
Εμείς οι νεοέλληνες, έχουμε πέσει θύματα προπαγάνδας ξένων συμφερόντων, ιστορικών και διπλωματών που ήθελαν να σφετεριστούν τον πολιτισμό και την λαμπρότητα της ελληνικής Ρώμης. Έχουμε παραδοθεί άνευ όρων, στα συμφέροντα τους. Δυστυχώς, ορισμένες ομάδες «Αρχαιολατρών» και «Ελλαδέμπορων» , σήμερα, ακολουθούν τα χνάρια τους. Οι ομάδες αυτές , έχουν γνωρίσει ιδιαίτερη ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με αποκορύφωμα την αναβίωση των νεοπαγανιστικών κινημάτων με την λατρεία του 12θεου. Αν και δεν είναι όλοι νεοπαγανιστές, ωστόσο έχουν ένα κοινό σημείο: Την εξιδανίκευση ενός (μικρού) μέρους της ιστορίας , με σκοπό την αναβίωση των εθίμων, της Αρχαίας εποχής, αλλά και απόρριψη των τελευταίων 2.000 ετών ιστορίας! Συνηθίζουν να εκθειάζουν τον Αυτοκράτορα Ιουλιανό, και να αποκαλούν τους Ορθόδοξους υποτιμητικά «Ιουδαιοχριστιανούς» (sic) , φανερώνοντας πέρα από την αμάθεια και τον ρατσισμό τους. Το απίθανο είναι πως αυτές οι ομάδες, είναι έτοιμες να αποδεχτούν την ελληνικότητα ιθαγενών και λαών υπανάπτυκτων, στηριζόμενοι σε ελάχιστα / ατεκμηρίωτα (αν όχι ανύπαρκτα...) στοιχεία, [ http://www.oodegr.com/neopaganismos/ell ... kalas1.htm ] αλλά δεν είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν την ελληνικότητα ενός λαμπρότατου Κράτους, που διαφώτισε την οικουμένη με τον ελληνικό πολιτισμό, παρά τα αδιάσειστα στοιχεία.
Τόσο το Δυτικό όσο και το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος (=Ρωμανία / Βυζάντιο) ήταν ελληνικά. Τόσο ελληνικά, όσο και η ελληνιστική Μακεδονική Αυτοκρατορία. Το μας αποκαλεί κάποιος Ρωμηούς είναι τόσο προσβλητικό, όσο το να μας αποκαλούν «Μακεδόνες» η «Σπαρτιάτες»! Πως θεωρούν οι «Αρχαιολάτρες» το «Ρωμαίος/ Ρωμηός» μη ελληνικό, τη στιγμή που το ίνδαλμά τους, ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός γράφει αυτά εδώ: «Άλλωστε οι Ρωμαίοι ανήκουν στο γένος των Ελλήνων» [Ιουλιανός, επιστολή «Εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλούστιον», 153a]. και «(..) παρόλο που γνωρίζω ότι κι εσείς [οι Ρωμαίοι] από αυτους [Έλληνες] κατάγεστε» [Ιουλιανού, «Συμπόσιον ή Κρονιάς» 324a] . Στα ίδια, ο Ιουλιανός γράφει: «Θεωρώ ότι ο ίδιος ο Ήλιος αναγνώρισε την πόλη μας (Ρώμη) Ελληνίδα, τόσο στην καταγωγή όσο και στο πολίτευμα». Είναι ανεξήγητο, λοιπόν, οι «Αρχαιόπληκτοι» , να αντιτίθεντε στο όνομα «Ρωμαίος-Ρωμηός» αφού το ίνδαλμά τους, ο Ιουλιανός, θεωρεί τους Ρωμαίους Έλληνες στην καταγωγή και στα πάντα. Πως είναι δυνατόν οι Νεοπαγανιστές/Εθνικοί, να ισχυρίζονται ότι «η Ελλάδα ήταν «υπόδουλη (146π.Χ.-1453μ.Χ.) στους Ρωμαίους» (sic) , αφού τους διαψεύδει ένας Εθνικός Ρωμαίος που αποκαλούνταν Έλλην; Είναι θλιβερό να διαβάζει κανείς τέτοιες αντεθνικές απόψεις στις ιστοσελίδες τους και στα έντυπα τους.
Πολύ πριν την κατάκτηση της υπόλοιπης Ελλάδας από την Ρώμη , υπήρχε στην Αθήνα ναός της "θεάς Ρώμης".[Περισσότερα: Mellor, R., «THEA ROMA: The Worship of the Goddess Rome in the Greek World» , Gottingen: Vandenhoeck & Ruprecht, 1975] Να υπενθυμίσω το ότι ο Αρχαίος Έλληνας συγγραφέας Ηρακλείδης ο Ποντικός, μαθητής του Πλάτωνα, του 4ου π. Χ. αιώνα αποκαλεί τη Ρώμη "πόλιν Ελληνίδα" [ J. Τοynbee, A Study of History, Abridgement by D. C. Somervell, London, 1962, σελ. 408.] ή ότι η Ρώμη είχε από πολύ παλιά -το 228π.Χ.- δικαίωμα συμμετοχής στους Ολυμπιακούς αγώνες, δικαίωμα που δινόταν μόνο σε Έλληνες το γένος. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Κοίλιος, παραδέχεται πως, η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα [Στράβων (C 230) ]
Τέλος να υπενθυμίσω το ότι το όνομα "Ρωμαίος" έπαψε να είναι δηλωτικό μόνο των κατοίκων του Λατίου πολύ πριν γίνει ο Χριστιανισμός επίσημη θρησκεία. Ήδη από το 212μ.Χ. όλοι οι κάτοικοι της Αυτοκρατορίας απέκτησαν την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη. Και πιο πριν όμως από το 212μ.Χ. πολλοί από τους υπόλοιπους Έλληνες είχαν γίνει Ρωμαίοι πολίτες. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και πολιτισμική ηγεσία της υπόλοιπης Ελλάδος, είχε αποκτήσει την ιδιότητα του Ρωμαίου πολίτη αρκετά νωρίτερα από το 212. Η δε Μεγάλη Ελλάδα (Ν. Ιταλία), είχε αποκτήσει δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, από τον 1ο π.Χ αι. Το όραμα ενός οικουμενικού ελληνιστικού κράτους, του οποίου τις βάσεις έθεσε ο Μ Αλέξανδρος, άνθισε υπό την εποπτεία της ελληνικότατης Ρώμης. Όπως το πάνε, ορισμένοι, τελικά από την Ελλάδα θα μείνει μόνο η Αθήνα. Με την φόρα που έχουν πάρει, μειοδοτούν κομμάτια του Ελληνικού πολιτισμού, και μάλιστα για λόγους...εθνικούς.
ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΤΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ.
Από τον Πελασγό και την Δηιάνειρα γεννιέται ο Λυκάων, Ο οποίος παίρνει για γυναίκα την Κυλλήνη, Νηίδα Νύμφη, κατά την μυθολογία. (εξ’ου και βουνό Κυλλήνη). Απo αυτούς γεννήθηκαν o Οίνωτρος και Πευκέτιος. Οινωτροι καλούνται οι κατοικούντες την Ιταλική χερσόνησο και Πευκέτιοι οι κατοικούντες στο Ιόνιο. Οι πρώτοι κάτοικοι της Ιταλίας ήσαν Σικελοί. "Βάρβαρον έθνος αυτογενές" .Ονομάστηκε δε Ιταλία απ τον βασιλιά Ιταλό.
Ο πρώτος που αποφάσισε να μεταναστεύσει σε άλλους τόπους (κατά τους αρχαίους Έλληνες) και να κτίσει αποικία, ήταν ,λοιπόν, ο Οίνωτρος, γιος του Λυκάονα. Στην Αρκαδία είχαν γίνει τόσο πολλοί, που δεν μπορούσε η γη να τους θρέψει. Με τις ευλογίες και τη βοήθεια του βασιλιά αδελφού του, Νύκτιμου, ο Οίνωτρος έφτιαξε πλοία, πήρε μαζί του πολλούς Αρκάδες και ανάμεσά τους τον αδελφό του τον Πευκέτιο, κι έβαλε πλώρη Δυτικά. Ο Παυσανίας, (Αρκαδικά 3), μας πληροφορεί ότι ο Οίνωτρος, «επεραιώθη ναυσίν εν Ιταλίαν, και η Οινωτρία χώμα το όνομα έσχεν από Οινώτρου βουλεύοντος»
Διαβάζουμε: «Επειδή ο Οίνωτρος ήταν δυσαρεστημένος με την μοιρασιά της γης της Αρκαδίας, πού έκανε ο πατέρας του Λυκάων στα 22 παιδιά τον, άφησε την Πελοπόννησο, ετοίμασε στόλο και πέρασε την θάλασσα του Ιονίου μαζί με τον Πευκέτιο, έναν από τους αδελφούς του. Συνοδευότανδε από πλήθος λαού. Ο Πευκέτιος, αφού πέρασε το ακρωτήριο της Ιαπυγίας, βγήκε με μία ομάδα ανθρώπων στην ξηρά και η περιοχή πού αποβιβάσθηκαν ονομάστηκε Πευκετία. Ο Οίνωτρος δε, με τον περισσότερο στρατό πέρασε στην άλλη θάλασσα, που βρέχει, τις δυτικές περιοχές κατά μήκος των ακτών της Ιταλίας, που ονομάστηκε έκτοτε Αυονική θάλασσα και αργότερα Τυρρηνική. Αύτη η περιοχή ονομάσθηκε Οινωτρία. Ο Οίνωτρος δε, γεννήθηκε 17 γενεές πριν από την τρωική εκστρατεία». [Διονύσιος Αλικαρνασεύς, "Ρωμαϊκή Αρχαιολογία Ι, 11, 2-3".]
Έπιασαν στην Απουλία (νοτιοανατολική Ιταλία), πρώτοι αυτοί, 17 γενιές πριν από τον πόλεμο της Τροίας, μετά τη λήξη του οποίου, κατά την παράδοση, ο Αινείας έφυγε από την Τροία και έγινε οικιστής του Λατίου. Σύμφωνα με τις παραδόσεις, η ίδρυση της Τροίας ήταν έργο Κρητών που εγκατέλειψαν κάποτε την πατρίδα τους και εγκαταστάθηκαν στις υπώρειες της Ίδης, Αρχηγός τους ήταν ο Τευκρος , γυιός του Σκαμανδρου και της νύμφης Iδαίας. Πέρα από την παράδοση, υπάρχουν και άλλα στοιχεία που αποδεικνύουν την σύνδεση Κρήτης και Τροίας. Έχουμε την κοινή λατρεία του «θεού» Διονύσου, η οποία φαίνεται να είναι Κρητικής προελεύσεως (και πιο παλιά Αιγυπτιακής). Ο Διόνυσος αναφέρεται στη Γραμμική Β' της Κνωσού με την ονομασία "di-o-nu-so" [Michael Ventris & John Chadwick, "Documents in Mycenaean Greek. Three hundred selected tablets from Knossos, Pylos and Mycenae with commentary and vocabulary" second ed. (Cambridge 1973)]. Σημαντική επίσης είναι η αρχαιότατη και πρώτη αναφορά στον Διόνυσο από τον Όμηρο (Ιλ. 2 130 κ. Εξ.) στην οποία φαίνεται ότι ο θεός ή ήρωας Διόνυσος, προστατεύει τους Τρώες. Ο Όμηρος στο κατάλογο των νηών (Ιλιάδα Β) μας εξηγεί πως όσοι έλαβαν μέρος στο Τρωικό πόλεμο (και από τα δυο στρατόπεδα) πίστευαν στους ίδιους θεούς και μίλαγαν την ίδια γλώσσα. Υπήρχε η εξαίρεση των Κάρων, σύμμαχων των Τρώων, που ήσαν βαρβαρόφωνοι.
Διαβάζουμε: «Μέχρι πρόσφατα οι ιστορικοί θεωρούσαν ελάχιστα αξιόπιστους τους μύθους που αφορούν την ίδρυση της Ρώμης, καθώς απουσίαζαν οι ανάλογες αρχαιολογικές ενδείξεις. Σήμερα, όμως, όλα αλλάζουν χάρη στις εξαιρετικές ανακαλύψεις μιας ομάδας αρχαιολόγων υπό τη διεύθυνση ενός από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς αρχαιολόγους και ενός από τους μεγαλύτερους ειδικούς στη Ρωμαϊκή Αρχαιολογία παγκοσμίως, του Αντρέα Καραντίνι (Andrea Carandini), καθηγητή Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο «Λα Σαπιέντσα» (La Sapienza) της Ρώμης.» (…) «Μετά από εικοσαετείς και πλέον έρευνες που αφιέρωσα στις απαρχές της Ρώμης -επισημαίνει ο Αντρέα Καραντίνι- διαπιστώθηκε ότι πολλά αρχαιολογικά δεδομένα που αφορούσαν την ίδρυση της πόλης (Urbs) συνάδουν με τα στοιχεία που διασώζει η παράδοση». Το νέο πλαίσιο που προκύπτει από τις πρόσφατες ανακαλύψεις φαίνεται ότι ρίχνει επιτέλους φως στον μύθο της ίδρυσης της Ρώμης: τα νέα αυτά στοιχεία αποδεικνύουν ότι στη Ρώμη, περί τα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., υπήρχε ήδη ένα βασιλικό ανάκτορο και μία αγορά, δηλαδή δημόσια κτήρια και δημόσιοι χώροι, τυπικά στοιχεία μιας πόλης. Συνεπώς -και επιτέλους- τα στοιχεία που μας κληροδοτεί η παράδοση ταυτίζονται με τα αρχαιολογικά δεδομένα: η Ρώμη πράγματι ιδρύθηκε τον 8ο αιώνα π.Χ., ίσως μάλιστα το έτος 753 π.Χ., όπως παραδίδουν οι ιστορικοί της αρχαιότητας.»
[Περιοδικό Corpus, Αρχαιολογικά Νέα, Τσάο Στέβολι (Tsao Cevoli) Αρχαιολόγος -Δημοσιογράφος. Απόδοση: Βιολέττα Ζεύκη Αρχαιολόγος - μεταφράστρια, τεύχος 70]
Στο περιοδικό «CORPUS» (τείχος 28 Ιούνιος 2001) σε σχετικό άρθρο με τίτλο «Μυκηναίοι, οι πρώτοι Έλληνες στην Ιταλία», Ο ίδιος αρχαιολόγος (Tsao Cevoli ) , αναφέρει πως οι Ιταλοί αρχαιολόγοι εχουν σιγουρευτεί πως η ελληνικοπελασγική παρουσία στην Ιταλία ξεκινά από τον 16° αιώνα π.Χ.
Στην Απουλία , λοιπόν, εγκαταστάθηκε ο Πευκέτιος και έτσι ένα μεγάλο τμήμα της περιοχής ονομάστηκε Πευκετία. Κοντά του έσπευσαν τα αδέλφια του από την Αρκαδία, ο Ίαπυς που συγχέεται με τον Ιάπυγα, γιο του Δαίδαλου, και που έγινε επώνυμος της Ιαπυγίας (περιοχή της Καλαβρίας στη Νότια Ιταλία, απέναντι από τη Σικελία), και ο Δαύνος, οικιστής της Δαυνίας (της περιοχής γύρω από το σημερινό Μπάρι)
Ο Οίνωτρος συνέχισε, διέσχισε τον πορθμό της Σικελίας κι έφτασε ως την Αυσονία («τότε» περιοχή ανάμεσα στον Πορθμό και τις εκβολές του Λείρι ποταμού, ανάμεσα στην Καμπανία και το Λάτιο). Η περιοχή ονομάστηκε Οινωτρία και από αυτήν, Οινωτρία ονομάστηκε ολόκληρη η χερσόνησος. Πολύ αργότερα, ο βασιλιάς Ιταλός, Πελασγός κι αυτός κατά μια εκδοχή (Σικελός κατά άλλη), ονόμασε τη χώρα Ιταλία.
Όπως λέει ο Βιργίλιος: «...Υπάρχει τόπος, τον οποίον οι Έλληνες τον ονομάζουν Εσπερία. Είναι μια αρχαία εύφορη γη. Την αποίκησαν άνδρες τον βασιλέα Οινώτρου. Οι μεταγενέστεροι ονόμασαν την χώρα αυτή, Ιταλία, από το όνομα του βασιλέα της Ιταλού. Εκείνοι οι πρίγκιπες ήσαν οι πρόγονοι του γένους μας...» (31)
Γράφει ο Αντίοχος Συρακούσιος από τους αρχαιότερους ιστορικούς πως: "Ητις νυν Ιταλίη καλείται , το παλαιόν είχον Οινωτροί". Διάφορες φυλές ελληνικής καταγωγής, πελασγοί απ τη Λάρισα κ.α. υπήρχαν στην Ιταλία. Απόδειξη ότι όλα τα ονόματα ανθρώπων και πόλεων που στην Οινωτρία ήσαν ελληνικότατα.
Από τους Αρκάδες αυτούς αποίκους, οι Αβοριγίνες απλώθηκαν σε όλη την Ιταλία. Αβοριγίνες ονομάζονταν οι υπεράκριοι, αυτοί που κατά το Αρκαδικό σύστημα κατοικούσαν στα άκρα, αλλά και οι αυτόχθονες (από το Λατινικό ab origine που σημαίνει γνήσιοι, πρωταρχικοί).
Ο Μάρκος Πόρκιος Κάτων (ο πρεσβύτερος) καθώς και άλλοι Ρωμαίοι που έγραψαν γενεαλογίες, ανέφεραν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Αρκάδες. Υπήρχαν όμως και άλλοι που έλεγαν ότι οι Αβοριγίνες ήταν Σαβίνοι. Όμως ο επιφανής ιστορικός Μάρκος Τερέντιος Ρεατίνος Ουάρων (116 – 27 π.Χ.), ισχυριζόταν ότι οι Ρεατίνοι Σαβίνοι ονομάζονταν και ήταν Αρκάδες.
Οι Αρκάδες απλώθηκαν στην Ιταλία, εκδιώκοντας τους εκεί εγκατεστημένους Σικελούς, έναν από τους λαούς της θάλασσας που έγιναν αιτία να καταρρεύσει η Μυκηναϊκή οικονομία. Σύμφωνα με τους Αιγυπτιακούς παπύρους, ανάμεσα στο 1220 και στο 1193 π.Χ., (περίπου τότε έπεσε και η Τροία), βασίλευαν ο Ραμσής Γ΄ και ο γιος του Μενεφθά. Αυτή την εποχή η χώρα δέχθηκε την επίθεση των «λαών της θάλασσας». Οι Φαραώ τους αντιμετώπισαν και αυτοί στράφηκαν προς την Παλαιστίνη. Στα 1174 ξαναφάνηκαν στην Αίγυπτο, αποκρούστηκαν και σκόρπισαν. Ονομάζονταν Σαντάνα, Τούρσα, Σέκελες, Ρούκι, Νερντέν, Πλέστ κλπ. Από αυτούς, οι Σέκελες (Σικελοί), απλώθηκαν στην Ιταλία. Αυτούς έδιωξαν οι Αρκάδες όταν έφτασαν εκεί., και τους περιόρισαν στο νησί που ονομάστηκε Σικελία. [διαβάστε και: περ. “Πατριδογνωσία” 21 Σεπτεμβρίου 2003, τεύχος 84, σελ. 3041-3043]
Από αυτές τις φυλές, τους Ρωμαίους και τους Σαβίνους (οι Σαβίνοι ήσαν άποικοι Λακεδαιμονίων) ,ο Θουκυδίδης μας πληροφορεί ότι "Ιταλίας και Σικελίας το πλείστον πελοποννήσιοι" [Πελοπ. Πόλεμος Α' 12, 4 ] Ιταλία εννοεί την εκτός Σικελίας χώρα. Επίσης σύμφωνα με τον Πλούταρχο, Σαβίνος ήταν και ο βασιλέας-νομοθέτης των Ρωμαίων, Νουμάς [Πλούταρχος. Νουμάς 1]
Λέει ο Πλούταρχος για τους Σαβίνους: «Τώρα οι Σαβίνοι ήταν ένας πολυπληθής και πολεμοχαρής λαός και ζούσαν σε ατείχιστες πόλεις, σκεπτόμενοι ότι τους άρμοζε, αφού ήταν άποικοι Λακεδαιμόνιοι να είναι θαρραλέοι και ατρόμητοι» [«Βίοι» , Ρωμύλος, 14-16]
Οι Αβοριγίνες Αρκάδες κατοίκησαν σε μερικούς από τους λόφους στους οποίους αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. Εξήντα χρόνια πριν από τα Τρωικά, όταν στην Αρκαδία βασίλευε ο Αγαμήδης (γιος του Στύμφαλου κατά τη μυθολογία), ο Εύανδρος που ζούσε στην περιοχή του Παλλαντίου (στα όρια της σημερινής Τρίπολης), αρμάτωσε δύο καράβια και πήγε μετανάστης στην Ιταλία. Βρέθηκε κι αυτός στην περιοχή των λόφων όπου αργότερα κτίστηκε η Ρώμη. (Βιργίλιος, Αιν. 8, 51 κπ).
Στους εκεί Αβοριγίνες Αρκάδες βασίλευε ο Φαύνος (συνώνυμος του Ρωμαϊκού θεού των δασών και των κοπαδιών, που ταυτίζεται με τον Αρκαδικό Πάνα). Ο βασιλιάς Φαύνος επέτρεψε στους νεοφερμένους συμπατριώτες του να κατοικήσουν σε έναν από τους λόφους. Ο Εύανδρος τον οχύρωσε και τον ονόμασε Παλλαντίνο είτε σε ανάμνηση της μητρόπολης που ξεκίνησαν, είτε από το όνομα του γιου του, Πάλλαντα. Είναι ο Παλλαντίνος λόφος, ο κεντρικός από τους 7 λόφους της Ρώμης. Τιμώντας την Αρκαδική καταγωγή της ονομασίας του λόφου, ο αυτοκράτορας των Ρωμαίων Αντωνίνος (138-161 μ.Χ.), επισκέφθηκε το Παλλάντιο της Αρκαδίας και τον εκεί οικισμό τον μετέτρεψε σε πόλη, αφου τον απάλλαξε από κάθε φόρο.
Διαβάζουμε: «Στη συνέχεια του έργου μου οφείλω να ασχοληθώ με το Παλλάντιο, για ο,τι αξιομνημόνευτο υπάρχει εκεί, και για πιο λόγο ο αυτοκράτορας Αντωνίνος ο παλαιότερος, έκανε το Παλάντιο πόλη αντί κώμης και παραχώρησε στους κατοίκους του ελευθερία και απάλλαξε από τους φόρους. (...) Ενα μέρος της σύγχρονης μας πόλης της Ρώμης, εκείνο που είχε εγκατασταθεί ο Εύανδρος με τους Αρκάδες του, ονομάστηκε Παλλάντιο, σ’ ανάμνηση της αρκαδικής πόλεως. Γι’ αυτούς τους λόγους έγιναν οι τιμητικές παραχωρήσεις εκ μέρους του αυτοκράτορα στους Παλλαντιείς». [Παυσανίας Αρκαδικά 43, 1-3.]
Συμφωνα με τον Στράβωνα: «…Ή Ρώμη υπήρξε Αρκαδική αποικία υπό τον Εύανδρο. Αυτός φιλοξένησε τον Ηρακλή, τότε που πήγαινε για τα βόδια του Γηρυόνη. Ο Εύανδρος έμαθε από την μάνα του, την Νικοστράτη, που ήταν έμπειρη στα μαντικά, ότι ήταν πεπρωμένο του Ηρακλή να γίνει θεός, όταν θα τελείωνε τους άθλους του. Το ομολόγησε στον Ηρακλή, καθόρισε έναν ναό και έκανε θυσία προς τιμήν του, συμφώνα με το ελληνικό έθιμο - μία θυσία πού γίνεται ακόμη και σήμερα. Ακόμη και ο ιστορικός των Ρωμαίων, Κοίλιος, θεωρεί αυτή την θυσία απόδειξη, ότι η Ρώμη είναι ελληνικό κτίσμα, αφού πρόκειται για πατρογονική θυσία, ελληνική, στον Ηρακλή. Οι Ρωμαίοι τιμούν και την μητέρα του Ευάνδρου. Την ονόμασαν Καρμέντη και την θεωρούν μία από τις νύμφες.» [«Γεωγραφικά» Ε' 111,3.]
Ενδεικτικό της σχέσης των Ρωμαίων με τους υπόλοιπους Έλληνες, είναι και το εξής: Το 22 π.Χ. ο Οκτάβιος ρύθμισε την σχέσεις με την Σπάρτη με φιλικότερο τρόπο προς την τελευταία. Της παραχώρησε τη Καρδαμύλη, τις πόλεις των Μεσσηνίων Φαράς και Θουρία καθώς και την Δενθηλιάτη. Ο Τιβέριος αργότερα όρισε τα όρια Λακωνικής και Μεσσηνίας την Χοίρειον Νάπην-ποταμό Σάνταβα. Ευγνωμονούμενοι οι Σπαρτιάτες για τις δωρεές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων τους έφτιαξαν ναούς για τον Οκταβιανό και τον Καίσαρα ,οι οποίοι και λατρεύονταν ως θεοί.[Παυσ. ΙΙΙ, 11,4]. Οι Έλληνες αποκαλούσαν τον αυτοκράτορα Αδριανό μεταξύ άλλων «νέον Διόνυσον» και «Πανελλήνιον αρχηγέτην» [«Ιστορία του ελληνικού έθνους» της εκδοτικής Αθηνών τομ. ΣΤ’, σ. 568]
Oι Έλληνες, μετά το 60 π.Χ, δεν έκαναν καμία εξέγερση εναντίον των Ρωμαίων, ενώ οι Χριστιανοί Έλληνες μετά το 1453 έκαναν πάνω από 70 εξεγέρσεις κατά των Τούρκων. Η «Ρωμαιοκρατία», με έννοια ανάλογη της «Τουρκοκρατίας» υπήρξε μόνο στα μυαλά των δυτικών ιστορικών, οι οποίοι προσπάθησαν, όπως θα δούμε και παρακάτω, να προσεταιριστούν τον ελληνιστικό Ρωμαϊκό πολιτισμό. Οι Έλληνες ένοιωθαν αναπαυμένοι στο ελληνιστικό περιβάλλον της αυτοκρατορίας, το οποίο τους έδινε πάμπολλες ευκαιρίες ανάπτυξης. Και γι’ αυτό πολύ γρήγορα ολόκληρη η πολιτικοοικονομική και μορφωτική ηγετική τάξη της υπόλοιπης Ελλάδος είχε κατακτήσει και τα πολιτικά δικαιώματα του Ρωμαίου πολίτη, και μάλιστα αρκετά πριν από το 212 μ.Χ.
Tο 11 μ.Χ. ο Αύγουστος, ενοχλημένος από τις υπερβολικές εκδηλώσεις αγάπης των υπόλοιπων Ελλήνων προς τους Ρωμαίους διοικητές, αναγκάζεται να απαγορεύσει (!) την θέσπιση λατρείας για τους επαρχιακούς διοικητές. Επίσης περιόρισε την χρήση υπερβολικά τιμητικών επιθέτων, και όρισε πως θα έπρεπε να περιοριστούν στο «ευεργέτης»[«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» της εκδοτικής Αθηνών, τομ. ΣΤ’ σελ 568 ] Προφανώς αυτά τα μέτρα ελήφθησαν για να «μην πάρουν αέρα» τα μυαλά των διοικητών.
Οι Ρωμαίοι, ήταν περήφανοι όταν ανελάμβαναν πολιτικά αξιώματα σε Ελληνικές πόλεις και κυρίως στην Αθήνα, για την οποία ο Κικέρων μας πληροφορεί, πως πολλοί Ρωμαίοι έγιναν Δικαστές και μέλη του Αρείου Πάγου , αγνοώντας (;) πως έτσι θα έχαναν τα πολιτικά τους δικαιώματα στην Ρώμη. Από διάφορες πηγές, μαθαίνουμε για Ρωμαίους που αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα στην Αθήνα. Για παράδειγμα, γνωρίζουμε πως το 52-1 π.Χ. γραμματέας της βουλής και του δήμου, υπήρξε κάποιος Γάϊος Γαϊου Αλαιεύς. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 576-577 ]. Συνέβαινε δε και το αντίθετο: ο περίφημος Ηρώδης ο Αττικός, ήταν Αθηναίος, και υπήρξε «ύπατος» της Ρώμης. Ενώ σώζεται και το όνομα του Τιβέριου Ιουλίου Κέλσου, Έλληνα από την Έφεσο, που επίσης έγινε ύπατος. [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ. ΣΤ’ σελ 579]. Πολλές τέτοιες περιπτώσεις, αποδεικνύουν τους δεσμούς αίματος, ανάμεσα σε Ρωμαίους και την υπόλοιπη Ελλάδα. Υπενθυμίζουμε (και πάλι!) πως η λεγόμενη «Magna Grecia» , η «Μεγάλη Ελλάδα», ήταν ένα μεγάλο και ελληνικότατο τμήμα της Ιταλίας , του οποίου οι κάτοικοι απέκτησαν δικαιώματα Ρωμαίου πολίτη, ήδη από τον 1ο μ.Χ. αιώνα!
Όχι μονο οι πρόγονοι μας ουσιαστικά δεν επαναστατούσαν εναντίων της αυτοκρατορίας, αλλα και κληροδοτούσαν τα ελληνικά κράτη τους στην Ρώμη! (133 π.Χ. ο Ατταλος Γ' την Πέργαμο, το 75 π.Χ. ο, Νικομήδης Δ΄ την Βιθυνία, ο Πτολεμαίος Απίων την Κυρρήνη και ο Αλέξανδρος Β΄ της Αιγύπτου κληροδότησαν τα βασίλεια τους στους Ρωμαίους) [Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Ε', σ. 181] Οι ιστορικοί θεωρούν το φαινόμενο αυτό μοναδικό. Για να το ερμηνεύσουν κάνουν ένα σωρό «ερμηνευτικούς ακροβατισμούς» προκειμένου να δικαιολογήσουν τέτοιες κινήσεις, χωρίς όμως να μπορούν να κρύψουν το αυτονόητο: Πως οι άνθρωποι αυτοί κληροδότησαν τα κράτη τους, για να τα «προφυλάξουν», για να τα διασώσουν, κάτι που ουδέποτε θα γινόταν είτε επι Τουρκοκρατίας είτε αν πίστευαν πως οι Ρωμαίοι δεν ήταν «δικοί τους» άνθρωποι.
Αντι , λοιπόν, να συσσωρεύουμε «απίστευτα» φαινόμενα, μπορούμε να βρούμε το «ερμηνευτικό κλειδί» της ιστορίας, με το να παραδεχτούμε το εξής απλο : πως οι υπόλοιποι Ελληνες αναγνωριζαν τους Ρωμαίους ως πολιτισμικούς συγγενείς τους, ως αδέλφια τους! Μονο έτσι εξηγείται αυτό το φαινόμενο. Ξερετε πολλούς που να κληροδότησαν κράτη στον κατακτητή του λαού τους; Απλά είχαν πεισθεί πως με αυτό τον τρόπο συνέβαλλαν στην οικουμενική ελληνιστική ενοποίηση. Για να μην παραδεχτούμε αυτό το απλό γεγονός, προσπαθούμε με ακροβατισμούς να δικαιολογήσουμε τέτοιες συμπεριφορές. Εκτός και αν θέλουν να πιστέψουμε πως παρανόησαν ομαδικά οι προγονοί μας, εντελώς ξαφνικά! Χαρακτηριστικό είναι πως σε μία από τις τελευταίες και όχι τόσο σημαντικές «στάσεις» ενάντια στους Ρωμαίους, του κινήματος του Αριστόνικου που εκδηλώθηκε στα εδάφη του πρώην βασιλείου της Περγάμου, ουσιαστικά, βασίστηκε στους ΔΟΥΛΟΥΣ [Στράβων, Γεωγραφικά,, ΙΔ΄ Ι 38 (C.646)], και μπορεί να χαρακτηρισθεί περισσότερο κοινωνική παρά εθνική.
Κάποιοι ισχυρίζονται πως τα παραπάνω φαινόμενα είναι απλά δείγμα δουλικότητας των Ελλήνων. Αυτοί, καλά θα κάνουν να θυμηθούν, πως στη μάχη στις Κυνός Κεφαλές, μεταξύ ελλήνων Ρωμαίων και ελλήνων Μακεδόνων, οι Ρωμαίοι παρέταξαν στρατό 26 χιλιάδων εκ των οποίων 6000 ήταν Αιτωλοί, 1200 Αθαμάνες (Θεσσαλοί) και 500 Κρήτες (σταλμένοι εκ μέρους της Σπάρτης). [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 44]. Στις εορτές των Ισθμίων του 196 π.Χ. οι Έλληνες χειροκροτούσαν όταν ο Τίτος Κόιντος Φλαμινίνος ανακήρυξε την ελευθερία της Ελλάδας! [«Ιστορία του Ελληνικού Έθνους», τομ Ε', σ. 51] Ο στρατός των υπολοίπων Ελλήνων είχε ενωθεί με αυτόν της Ρώμης και πολεμούσαν κατά των Μακεδόνων. Τόσο ξένους, τους ένοιωθαν οι υπόλοιποι Έλληνες! Τα μικρά «κινήματα» ενάντια στους Ρωμαίους, ήταν μηδαμινά, και θα ήταν περίεργο να μην υπήρχαν και καθόλου! Αλλωστε , επαναστάσεις εναντίων και των άλλων Ελλήνων, δεν ήταν σπάνιες.
Το 307 π.Χ. οι Αθηναίοι μετά την εκδίωξη τού Δημητρίου τού Φαληρέως, γκρέμισαν 360 αγάλματά του κατά τον Πλίνιο, και έλυωσαν τα μεταλλικά, και τα έκαναν ακόμα και δοχεία νυκτός ("κατέσπασαν και κατεχώνευσαν ένιοι δε και προστιθέασιν και εις αμίδας") [Γεωγραφικά C398. Naturalis Historia, XXXIV, 12] Κατά τον Δίωνα τον Χρυσόστομο, οι ανδριάντες που καταστράφηκαν ήταν 1500. Την ίδια τύχη είχαν και οι ανδριάντες τού Φιλίππου τού Μακεδόνος, τού πατρός τού Μεγάλου Αλεξάνδρου. Τους γκρέμισαν και με αυτούς έφτιαξαν ουροδοχεία. «Ετόλμησαν δε και Φιλίππου τής Μακεδονίας αμίδας κατασκευάσαι. Αθηναίοι μεν ουν τής εικόνος ούρον κατέχεον, εκείνοι δε τής πόλεως αίμα και τέφραν και κονίαν» [Κορινθιακά 41].
Τελικά, ο Έλληνας κάτοικος των Αθηνών ονομαζόταν τότε Αθηναίος, ο Έλληνας της Κορίνθου Κορίνθιος, ο Έλληνας της Ρώμης και της Ιταλίας (Μεγ.Ελλάδα) Ρωμαίος. Όλοι μιλούσαν ελληνικά, είχαν την αρχαία ελληνική θρησκεία ,ήταν ελληνικές οι ονομασίες των πόλεων τους, ήσαν Έλληνες.
Αν κυριαρχούσε η Αθήνα (που το προσπάθησε) θα ονομαζόμασταν Αθηναίοι. Αν κυριαρχούσε η Μακεδονία, θα λεγόμασταν Μακεδόνες. Τότε ποιος θα έπειθε τους (ξένους και εγχώριους) αρχαιόπληκτους πως οι Αθηναίοι δεν ήταν Έλληνες; Μήπως δεν είχαν προσπαθήσει σκληρά και οι Αθηναίοι να κυριαρχήσουν σε άλλες πόλεις; Αφού επεκράτησε η Πόλη Ρώμη λεγόμασταν (για 1500 χρόνια!!) Ρωμαίοι / Ρωμηοί.
Καποιοι, βεβαίως, θα μας πουν πως και ο Μ. Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας; Θα δούμε όμως, παρακάτω , πως η παραπληροφόρηση γι’ αυτά τα δύο ιστορικά θέματα, είναι από παλαιά συνδεδεμένη.
ΜΑ ΟΙ ΡΩΜΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΕΤΡΟΥΣΚΟΙ , ΤΡΩΕΣ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΟΙ. ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΈΛΛΗΝΕΣ;
Η άποψη πως τα Λατινικά ήταν η μοναδική γλώσσα των ρωμαίων, είναι ανακριβής. Αλλά και αυτό να ίσχυε , τι θα σήμαινε; Μήπως θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως ένα (μεγάλο) μέρος των ηρώων της επαναστάσεως ήταν μη ελληνόφωνοι έλληνες; Ας δούμε όμως , ποια πραγματικά ήταν η γλώσσα των ελλήνων της Ρώμης. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, θα πρέπει να αναλύσουμε ποια ήταν η σχέση των Ρωμαίων ,των Λατίνων και των Ετρούσκων. Για τους Τρώες, μιλήσαμε ήδη.
Λέγεται από πολλούς πως οι Ρωμαίοι είχαν ανάμικτη εθνική προέλευση λατινική, ετρουσκική, και ελληνική, αλλά ούτε αυτό είναι ακριβές. Για την ελληνικότητα της Ρώμης, μιλήσαμε και πριν. Είπαμε πως τεκμηριώνεται η ελληνική της καταγωγή. Ας μιλήσουμε και για τους Ετρούσκους.
Διαβάζουμε: «(..) Στα νότια οι Ετρούσκοι εισέδυσαν στο Λάτιο και στην Καμπανία απο τα τέλη του 7ου και τον 6ο π.Χ αιώνα άσκησαν αποφασιστική επιρροή στην ιστορία της Ρώμης, όπου η ετρουσκική δυναστεία των Ταρκυνίων, λέγεται ότι κυβέρνησε από το 616 έως το 509 π.Χ. (...) Γύρω στο 509 π.Χ. Οι Ετρούσκοι είχαν εκδιωχθεί από την Ρώμη.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ετρούσκοι»]
Επίσης: «Κατα την παράδοση στα τέλη του 7ου και κατά τον 6ο αιώνα, βασίλευσαν οι Ετρούσκοι ηγεμόνες Ταρκύνιος πρίσκος και Ταρκύνιος ο υπερήφανος και σε ένα ενδιάμεσο διάστημα ένας βασιλιάς ταπεινής καταγωγής, ο Σέρβιος Τύλλιος. Τα χρονικά, περιέχουν δραματικές περιγραφές των γεγονότων αυτής της περιόδου, κατα την οποία οι Ρωμαίοι είχαν υποταγεί σε ξένους ηγεμόνες, με αποτέλεσμα ακόμα και το όνομα της Βασιλείας να τους γίνει μισητό. Κατα τον μύθο ο Τακύνιος Πρίσκος καταγόταν απο την Ταρκυνία όπου έιχε καταφύγει ο πατέρας του Δημαράτος, Ελληνας απο την Κόρινθο. (...) Μολονότι οι Ετρούσκοι μεταμόρφωσαν την εξωτερική όψη της Ρώμης, η πόλη γενικότερα αντιστάθηκε σε μία βαθύτερη επιβολή της ετρουσκικής επιρροής.(...) Επί πλέον , όταν έληξε η ετρουσκική κυριαρχία, οι Ετρούσκοι και οι Ρωμαίοι ακολούθησαν αποκλίνουσες πορείες.» [Εγκυκλοπαίδεια Britannica, «Ρώμη»]
Σίγουρα η Ρώμη χρωσταει την πολύ καλή οχύρωσή της και την στρατιωτική της πυγμή στους Ετρούσκους δικτάτορες, που καμμία σχέση, δεν είχαν με τον υπόλοιπο πληθυσμό, και γι’αυτό εκδιώχθηκαν. Οι Ετρούσκοι ήταν σκληροτράχηλος στρατιωτικός λαός και οι Ρωμαίοι έμαθαν τα του πολέμου απο αυτούς. Αυτο εξηγεί γιατί ο στρατιωτικός εξοπλισμός τους διαφέρει κάπως απο των υπολοιπων ελλήνων. Αργότερα η Ρώμη πολέμησε με τους Ετρούσκους και τους υπέταξε. Πάντως, παραμένει και το θέμα πως ο Ετρούσκος Βασιλιάς Ταρκύνιος Πρίσκος , είχε και Ελληνικές ρίζες (τελικά όποια πέτρα και αν σηκώσεις, Ελληνα θα βρεις). Αρα ακόμα και κατά την Ετρουσκική κυριαρχια, είχαμε «Ελληνική» ηγεμονία. Εθνικά ,οι Ρωμαίοι, ουδεμία σχέση είχαν με τους Ετρούσκους.
Είναι αρκετά τεκμηριωμένη η αρχαία διάκριση μεταξύ Ρωμαιών και Λατίνων, και είναι μεγάλο σφάλμα πως σήμερα ταυτίζονται απο τους ξένους και τους δικούς μας ιστορικούς. Οπως είδαμε και οι Λατίνοι δεν είχαν ελληνική συνείδηση. Με την δημιουργία της Ρώμης ήταν φυσικό αρκετές λατινικές πόλεις να συμπεριλήφθούν τελικά στο πολιτικό σύστημα της Ρώμης, αφού οι κάτοικοί τους έγιναν πλέον Ρωμαίοι. Παρόλα αυτά πολλές άλλες λατινικές πόλεις όχι μόνο δεν έγιναν ρωμαϊκές , αλλά και αντέδρασαν στην ρωμαϊκή επικράτεια και έγιναν σφοδροί και επικίνδυνοι εχθροί των Ρωμαίων . Αντίθετα, μετά την κατάληψη της υπόλοιπης Ελλάδος από τους Έλληνες Ρωμαίους, (δηλ απο το 146 μ.Χ. και μετά) ελάχιστη αντίσταση υπήρξε, δείγμα πως οι υπόλοιποι Έλληνες δεν θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπόδουλους. Οι αρχαίοι Έλληνες Ρωμαίοι ουδέποτε επεχείρησαν να εκλατινίσουν και να «εκπολιτίσουν» τους υπόλοιπους Έλληνες, απλούστατα διότι ήταν οι ίδιοι Έλληνες κατά την γλώσσα, την παιδεία, την καταγωγή και τον πολιτισμό πριν κατακτήσουν τους υπόλοιπους Έλληνες
Οι Ρωμαίοι υπέταξαν την Λατινική ομοσπονδία, μετά από μία σειρά πολέμων και συνθηκών, μέχρι το 343 π.Χ. , που επήλθε ο αποφασιστικός πόλεμος μεταξύ Ρώμης και Λατίνων, που είχε ως αποτέλεσμα τη οριστική διάλυση της Ομοσπονδίας. Οι Ρωμαίοι , δεν είχαν ως αποκλειστική τους γλώσσα τα Λατινικά. Σίγουρα, τα Λατινικά ήταν η επίσημη γλώσσα, αλλά όχι η μόνη. Χρησιμοποιήθηκαν δε , για να προσεγγίσουν τους Λατίνους και να τους χρησιμοποιήσουν για τα σχέδια τους.. Οι Ρωμαίοι ήταν δίγλωσσοι. Τα Λατινικά επικράτησαν σε διάφορες περιόδους, κυρίως για πολιτικούς λόγους (προσπάθεια αφομοίωσης των Λατίνων και χρησιμοποίηση τους).
Ο πρώτος Ρωμαίος συγγραφέας και πατέρας της λατινικής γραμματολογίας ήταν ο Λίβιος Ανδρόνικος [Πηγή: Μ. Gary, A History of Rome, London 1962, σελ. 269 : Η. J. Rose, A Handbook of Latin Literature, New York 1960, σελ. 20 εξ ], Έλληνας γεννημένος στον Τάραντα της Μ. Ελλάδος., ο οποίος χάραξε την ελληνική γραμμή των ρωμαϊκών γραμμάτων. Ήρθε ως αιχμάλωτος στην Ρώμη το 272 π.Χ. Μετέφρασε τον Όμηρο στην υπ' αυτού διαμορφωθείσα γραπτή λατινορωμαϊκή, για να τον χρησιμοποίηση ο ίδιος ως διδακτικό κείμενο της λατινικής και ελληνικής γλώσσας για τους Ρωμαίους μαθητές του. Μετέφρασε και άλλα έργα από τα ελληνικά στα λατινικά και έγραψε τα πρώτα ρωμαϊκά θεατρικά έργα και ποιήματα. Από τότε συνέχισε η διγλωσσία να κατευθύνει την εξέλιξη του πολιτισμού των ρωμαίων.
Οι δυο πρώτοι ιστορικοί της Ρώμης, ο Φάβιος Πίκτωρας και ο Cincius Alimentus ήσαν Ρωμαίοι, οι οποίοι περί τον 3ο π.Χ. αιώνα έγραψαν στα ελληνικά και όχι στα λατινικά τα έργα τους. Αν τα Λατινικά ήταν η μόνη γλώσσα των ρωμαίων, γιατί να το κάνουν αυτό; Φανερό πως η Λατινική δεν θεωρείτο ή μόνη γλώσσα, μας κάνει το εξής γεγονός: Το 92 π.Χ. οι Ρωμαίοι έκλεισαν τις λατινικές σχολές ρητορικής και έτσι υποχρέωσαν όλους τους φοιτητές να φοιτούν στις ελληνικές σχολές . Τούτο διότι το επόμενο έτος άρχισε ο μεγάλος πόλεμος μεταξύ Ρωμαίων και Λατίνων, κατά την διάρκεια του οποίου η Ρώμη κινδύνευσε να καταστραφεί! Τέτοιου μεγέθους επανάσταση ουδέποτε σημειώθηκε από τους υπόλοιπους Έλληνες, που ένοιωθαν αναπαυμένοι όπως είπαμε στο ελληνιστικό περιβάλλον της Αυτοκρατορίας. Με τον καιρό άνοιξαν πάλι οι λατινικές σχολές, αλλά το προβάδισμα κράτησαν οι ελληνόφωνες. Η χρήση της λατινικής γλώσσας τονώθηκε πάλι, αργότερα, εφόσον χρησιμοποιήθηκαν οι Λατίνοι στην αποίκιση των μετέπειτα κατακτηθέντων δυτικών επαρχιών. Χαρακτηριστικό είναι και το εξής: Ο Καθηγητής της Σορβόννης Henri-Irenee Marrou γράφει πως και ο ίδιος ο Κικέρωνας «αφιέρρωσε το μεγαλύτερο μέρος των προσπαθειών του , σε όλη την διάρκεια της καρριέρας του, στο να κάνει δυνατή τη σπουδή της τέχνης του [=της Ρητορικής] στα λατινικά» (!!!) [Henri Irenee Marrou, Histoire de l’ Education dans l’ Antiquite, ed de seuil, Paris 1948, σελ 371]
Ο Ρωμαίος πολίτης απόστολος Παύλος έγραψε την προς Ρωμαίους επιστολή του στα ελληνικά. Περίτρανη απόδειξη ότι και ο λαός της Ρώμης μιλούσε ελληνικά. Όλοι οι πρώτοι Χριστιανοί της Δύσεως και οι επίσκοποι της Ρώμης έγραψαν ελληνικά. Στα ελληνικά γράφτηκε και η επιστολή του αγίου Ιγνατίου προς Ρωμαίους(αρχές 2ου αιώνα). Στα ελληνικά έγραψε και ο ρωμαίος άγιος Κλήμης, που ήταν επίσκοπος Ρώμης και συγγενής του αυτοκράτορα Δομετιανού. Ο πρώτος Λατίνος πατέρας της Εκκλησίας, δηλαδή ο πρώτος που έγραψε στα Λατινικά, ήταν ο πάπας Βίκτωρ (περ. 189-199). Στα ελληνικά έγραψε ακόμα και ο ρωμαίος άγιος Ιππόλυτος (αρχές 3ου αιώνα). Η λειτουργία της εκκλησίας της Ρώμης γινόταν στα ελληνικά μέχρι τον 4ο αιώνα, οπότε και μεταφέρθηκε στην Νέα Ρώμη. Μία σημαντική απόδειξη πως η ελληνική ήταν η γλώσσα του λαού. Γεμάτη από Ελληνικές επιγραφές ήταν η πόλη της Ρώμης. Περισσότερες πληροφορίες στο βιβλίο του L. Moretti, «Inscriptiones Graecae Urbis Romae» (Rome, 1968-1979). Ο τίτλος σημαίνει "Ελληνικές επιγραφές της πόλης της Ρώμης". Η ίδια η λέξη "Ρώμη" είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΕΞΗ σημαίνει "Δύναμη"(βλ. ρωμαλέος=δυνατός).
Η ελληνική γλώσσα ήταν η επικρατούσα σε όλη τη περιοχή της Ρώμης και κάτω Ιταλίας μέχρι τα μέσα του 3ου και ίσως μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα όταν και εξασθένησε μόνο διότι μετεφέρθηκε η πόλη της Ρώμης με τους προύχοντας κατοίκους στη Νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη. Ο Μέγας Κωνσταντίνος , ο γόνος της Ελληνίδας Ελένης, μετέφερε όχι μονο την πρωτεύουσα, άλλα την πόλη. Μετοίκησε όχι μόνο ο Αυτοκράτορας, αλλά η πόλη ολόκληρη. Έτσι μετοίκησαν στην Νέα Ρώμη οι ύπατοι, οι περισσότεροι συγκλητικοί, οι μορφωμένοι, οι αρχηγοί γενικώς του στρατού, ολόκληρη σχεδόν η τάξη των πατρικίων, και μεγάλο μέρος του πληθυσμού .
Γράφει ο ιστορικός F. Gregorovius, για την μεταφορά της Ρώμης: «δια της κτίσεως της Κωνσταντινουπόλεως διεσώθη η περαιτέρω ύπαρξις του ελληνικού έθνους. Πράγματι, άνευ της Κωνσταντινουπόλεως η Ελλάς και η Πελοπόννησος ήθελον κατακτηθή και οικισθή υπό ξένων βαρβάρων εθνών.» [«Ιστορία των Αθηνών», Gregorovius, τ. 1, σ. 89]
Επίσης: «Ο Μ. Κωνσταντίνος όχι μόνο, όπως είδαμε, ήθελε να ονομάζεται στρατηγός των Αθηνών, αλλά αύξησε και τα προνόμια των επικεφαλής των σχολών και των δασκάλων τους και τους δασκάλους αυτούς τούς απάλλαξε από πολλούς φόρους. (...) Έστελνε επίσης, για να μοιραστεί, στο δήμο των Αθηναίων αξιόλογη ποσότητα σιταριού κάθε χρόνο» [Κ. Παπαρηγόπουλου, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, 1885, επανέκδ. εκδ. Κάκτος, 1992, τ. 8, 3]
Το κενό πού δημιουργήθηκε κατά τον τρόπο αυτό στην Πρεσβύτερη/Παλαιά Ρώμη , λόγω της μεταφοράς της πρωτευουσας, καλύφθηκε ως επί το πλείστον από λατινοφώνους και για τον λόγο αυτό μετά την παρέλευση 50 ετών υποχρεώθηκε ο πάπας Δάμασος να εισαγάγει την λατινική στην λατρεία της Παλαιάς Ρώμης.
H Ρωμηοσύνη, όμως, είναι μέχρι και σήμερα δίγλωσση. Τούτο διότι τα βλάχικα είναι ουσιαστικά νεολατινικά και τα αρβανίτικα είναι μείγμα λατινικών με ορισμένες ελληνικές και σλαβικές προσθήκες. Πρό ετών ήταν σύνηθισμένο φαινόμενο οι Ρωμηοί των Βαλκανίων να είναι δίγλωσσοι. Συνήθως ως πρώτη γλώσσα επικρατούσαν τα Ελληνικά. Η μεγαλύτερη ομάδα επαναστατών του 1821 ήταν οι Αρβανίτες Ρωμηοί εκ των οποίων πολλοί ούτε καν γνώριζαν τα ελληνικά. Ο Μπότσαρης, ο Τζαβέλλας και όλοι οι Σουλιώτες ήταν Αρβανίτες. Ήταν Χριστιανοί δίγλωσσοι. Πολλοί δεν ήξεραν ελληνικά και μιλούσαν αποκλειστικά αρβανίτικα., όπως π.χ. οι Σουλιώτες. Για περισσότερες πληροφορίες στο έγκυρο βιβλίο της κας Βάσως Ψιμούλη, «Σούλι και Σουλιώτες», έκδοση Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών.
Πάντως και η λατινική γλώσσα, δεν θεωρείτο ξένη για τους αρχαίους Έλληνες. Ο ρήτορας Κουιντιλιανός, νομίζει πως η «Αιολική» ελληνική διάλεκτος, είναι η πιο κοντινή στην Λατινική. Επίσης, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασευς, ο Έλληνας ιστορικός της Ρωμαϊκής αρχαιολογίας γράφει: «Η γλώσσα, η οποία ομιλείται απο τους Ρωμαίους, είναι ούτε τελείως ξένη (βαρβαρη), ούτε τελείως Ελληνική. Είναι ένα μείγμα των δύο, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι Αιολική και το μόνο μειονέκτημα που έχουν απο την επιμειξία με άλλα έθνη είναι οτι δεν προφέρουν όλους τους φθόγγους σωστά.» [Πηγή: H. J. Rose, A Handbook of Latin Literature , New York 1960 σελ 469]
Να πούμε, πως η σύγχρονη γλωσσολογία, έχει αποφανθεί πως η συγγένεια μεταξύ Ελληνικών και Λατινικών οφείλεται στην κοινή τους Ινδοευρωπαϊκή ρίζα. Αυτή η συγγένεια φαίνεται καθαρότατα στον τρόπο κλίσης της λέξεως «φέρω», ο οποίος είναι σχεδόν πανομοιότυπος στα ελληνικά και τα λατινικά.
Τα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου περιέχονται στη γραφή γραμμική Β΄ της υστεροελλαδικής ή μυκηναϊκής εποχής (1600 – 1100 π.Χ.) Στην Πύλο βρέθηκαν πινακίδες γραμμικής Β΄ που ανάγονται στο 1200 π.Χ. Αυτές αποκρυπτογραφήθηκαν το 1952 από τον Άγγλο αρχιτέκτονα και γλωσσολόγο Μάικλ Βέντρις (1922 – 1956). Η γραφή αυτή αποτελείται από 87 σύμβολα, κυρίως συλλαβών. Η γραμμική Β΄ ανάγεται στους Αχαιούς που κατέβηκαν στην Ελλάδα δημιουργώντας τον υστεροελλαδικό πολιτισμό και μετέδωσαν τη γραφή αυτή και σε άλλα μέρη της Ελλάδος (Μυκήνες, Θήβα, Τίρυνθα, Αμύκλες, Ορχομενός, ακρόπολη του Γλα στην Κωπαΐδα και Πύλος), καθώς και στην Κρήτη – όταν την κατέλαβαν, περίπου το 1450 π.Χ.
Στη γραμμική Β΄ υπάρχουν ήδη τα γράμματα που χρησιμοποίησαν οι (Ελληνικής καταγωγής) Λατίνοι. Αυτό, σύμφωνα με τις έρευνες, μπορούμε να το δούμε στις λέξεις Wάναξ / qa-si-re-u (δηλ βασιλιάς) και EΛAWON (σημαίνει: λάδι). Τα υπόλοιπα γράμματα της λατινικής αλφαβήτου είναι κοινά με τα αντίστοιχα ελληνικά, ακόμα και τα γράμματα S (ως κεφαλαίο το έγραφαν έτσι οι αρχαίοι Έλληνες), L και V, όπως έχουν διασωθεί σε επιγραφές, παπύρους, περγαμηνές, πινακίδες και γράμματα χαραγμένα σε αγγεία.
Η γλώσσα , όπως είπαμε, δεν είναι και το μοναδικό κριτήριο ελληνικότητας. Σημαντικό παράδειγμα είναι οι Πελασγοί. Οι Πελασγοί, ήταν οι αυτόχθονες προπάτορες των αρχικών Ελλήνων.
Διαβάζουμε στον Ηρόδοτο: Α 57: Για τη γλώσσα των Πελασγών δεν μπορώ να μιλήσω με σιγουριά, αλλά το ότι δεν ήταν ελληνική μπορεί να το συμπεράνει κανείς πρώτα από τη γλώσσα ενός μέρους της φυλής των Πελασγών, που ζει τώρα στην πόλη Κρηστώνα πάνω από τους Τυρρηνούς, και που κάποτε ήταν γείτονες αυτών που τώρα ονομάζονται Δωριείς(τότε που οι Πελασγοί ζούσαν στην περιοχή που ονομάζουμε σήμερα Θεσσαλιώτιδα)΄ δεύτερον από τη γλώσσα των Πελασγών που έκτισαν την Πλακία και τη Σκυλάκη του Ελλήσποντου κι ήταν σύνοικοι των Αθηναίων κι άλλων Πελασγικών πόλεων που έχουν αλλάξει όνομα από τότε. Αν όμως πρέπει να συμπεράνουμε από αυτά, οι Πελασγοί θα μιλούν βάρβαρη γλώσσα. Αν λοιπόν όλοι οι Πελασγοί είχαν αυτή τη γλώσσα, το Αττικό έθνος, που ήταν Πελασγικό, όταν μεταβλήθηκε σε Ελληνικό, έμαθε και την ελληνική γλώσσα. Στην Κρότωνα και την Πλακία μιλούν την ίδια γλώσσα, η οποία είναι διαφορετική από εκείνη των γύρω περιοχών΄ πράγμα που δείχνει ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν άλλαξαν γλώσσα όταν μετακινήθηκαν.
Α 58: Εγώ πιστεύω ότι οι Ελληνικοί λαοί μιλούσαν πάντα την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν μετά την απόσχιση τους από τους Πελασγούς, και, ξεκινώντας αρχικά από ένα μικρό πυρήνα, έφθασαν στους τεράστιους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διάφορων ξένων εθνών, ανάμεσα στα οποία ήταν οι ίδιοι οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός
Τι γίνεται κατανοητό από τα παραπάνω; Πρώτον , οι αρχικοί Έλληνες είναι απόγονοι των Πελασγών που αυτονομήθηκαν και ανέπτυξαν δικό τους πολιτισμό και γλώσσα. Δεύτερον , οι πρώτοι έλληνες ΑΦΟΜΟΙΩΣΑΝ τους υπόλοιπους πελασγούς στο ελληνικό έθνος. Τρίτον , οι Έλληνες ΔΕΝ είναι, ούτε ενδιαφέρονται να είναι «φυλετικά καθαροί» (sic), αφού ενσωμάτωσαν και πλήθος άλλων εθνών. Αυτή ,βεβαίως ήταν και η δύναμή τους: Η αφομοίωση. Η Ρωμηοσύνη ήταν η μεγαλύτερη μηχανή ελληνιστικής αφομοίωσης. Τέταρτον, οι Πελασγοί ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Παρόλα αυτά, τους αποκαλούμε «Έλληνες» και τους θεωρούμε προπάτορες μας χρησιμοποιώντας ένα είδος νόμιμου «ιστορικού αναχρονισμού». Πράγμα πολύ φυσικό αφού από εκεί ξεκινήσαμε.
Με την ίδια λογική , οι Ρωμαίοι, ήταν πολύ περισσότερο Έλληνες, μια και Ελληνικά μιλούσαν και τον ελληνικό πολιτισμό τον θεωρούσαν δικό τους, και κοινή καταγωγή με εμάς είχαν και τους ίδιους θεούς λάτρευαν και ήταν υπαίτιοι για την διάδοση του πολιτισμού μας στα πέρατα της Οικουμένης. Ο φυλετισμός, ως μέθοδος καθορισμού της Ελληνικότητας, ήταν μία ιδέα ΞΕΝΗ για εμάς, που εισήχθη από την δύση. Και βεβαίως οι δυτικοί είχαν τους λόγους τους , να επιδιώξουν κάτι τέτοιο.
[ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΑΣ - ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΩΝ,ΤΕΥΧΟΣ 34, ΑΡΘΡΟ «ΩΡΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΑΘΗΝΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ - ΜΥΣΤΡΑΣ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2001 - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2002», ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΜΑΣΟΥΡΙΔΗ, ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΟΣ, ΣΕΛΙΔΑ 21]
Η Ελλάδα δεν έχασε ποτέ τον πόλεμο απο τους Ρωμαίους. είναι η ίδια. τα ονόματα αλλάζουν.
Ας διαβάσουμε και την γνώμη ξένων Ιστορικών για το Βυζάντιο/Ρωμανία. Κατά τον ιστορικό Aug. Heisenberg «Βυζαντινό είναι το εκχριστιανισθέν ρωμαϊκό κράτος του ελληνικού έθνους» [Staat und Gesselschaft des byz. Reiches, Die Kultur der Gegenwart, s. 364]
Ο ιστορικός D. Talbot Rice γράφει ότι «Το Βυζάντιο πρέπει πραγματικά να μελετηθεί σαν ένα κεφάλαιο της μακρόχρονης ιστορίας του ελληνικού πολιτισμού και του ελληνικού στοχασμού». [Byzantines, 26]
Ο πιο μεγάλος βυζαντινολόγος του 20ού αιώνα, ο Sir Steven Ranciman, απαντώντας στην άποψη ότι οι Βυζαντινοί δεν ήταν Έλληνες, είπε: «Δε νομίζω ότι οι σύγχρονοι Έλληνες είναι περισσότερο έλληνες από τους βυζαντινούς.»
[ http://www.myriobiblos.gr/texts/greek/r ... rview.html , Πηγή: http://www.flash.gr , "Σερ Στήβεν Ράνσιμαν: Χρειαζόμαστε την πνευματική μετριοφροσύνη", 6/11/2000, Επιμέλεια: Λαμπρινή Χ. Θωμά ]
Ο ιστορικός J.B. Bury γράφει: «Ο πολιτισμός του Βυζαντινού κράτους έχοντας βαθειές ρίζες στο παρελθόν, ήταν η τελευταία φάση του ελληνικού πολιτισμού».[«History of the later roman empire from the death of Theodosius I to the death of Justinian»]
Πολλοί, φέρνουν ως επιχείρημα, το γεγονός πως οι ηγεμόνες της Ρωμανίας, δεν ήταν όλοι Έλληνες. Πράγματι, υπήρχαν ακόμα και Ισπανοί αυτοκράτορες. Όμως , τότε, πως θα πούμε ότι το κρατίδιο που σχηματίστηκε τον 19ο αιώνα στη νότια άκρη της Βαλκανικής χερσονήσου ήταν "Ελληνικό"; Μα, ο πρώτος Βασιλιάς του ήταν Βαυαρός! Ο δεύτερος (και όλοι οι Βασιλείς μέχρι το 1974, με μικρά διαλλείματα Δημοκρατίας) ήταν Δανός, η επίσημη θρησκεία του κράτους ήταν η Χριστιανική, τα ήθη και τα έθιμα έμοιαζαν πολύ με αυτά των Τούρκων και οι υπήκοοί του, το μόνο που έκαναν ήταν να πολεμούν μεταξύ τους. Θεωρούμε ελληνικό Κράτος , το Βασίλειο της Ελλάδας; Βεβαίως , θα απαντήσουν. Γιατί δεν είναι και η Ρωμανία Ελληνική; Γιατι τους έχουν πείσει γι’ αυτό οι Φράγκοι και η προπαγάνδα τους. Και εμείς, σαν καλοί και υπάκουοι ραγιάδες, φροντίσαμε να το δεχτούμε.
Πρώτος ο Μ. Αλέξανδρος έλαβε έμπρακτα θέση κατά των φυλετικών διακρίσεων με τον γάμο του με την Αφγανή Ρωξάνη την κόρη του Δαρείου, αλλά και διότι ανέθεσε κρατικά καθήκοντα σε Αξιωματούχους των λαών που κατέκτησε. Ο Αλέξανδρος δεν ακολούθησε την συμβουλή του Αριστοτέλη να συμπεριφέρεται διαφορετικά στους Έλληνες και τους μη Έλληνες. Με τον σεβασμό των ηθών και εθίμων των υποτελών, την βαθμιαία εξάλειψη της διακρίσεως σε κατακτητές και κατακτηθέντες, εξύψωσε τους λαούς που κατέκτησε, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, γι’ αυτό και αγαπάται και σήμερα από τους λαούς των χωρών αυτών και σε δεκάδες χώρες Ανατολής και Δύσης, η λαϊκή μούσα τον θεωρεί δικό της. Ο Montesquieu έγραψε: «μόλις έλειψε ο Αλέξανδρος ορφάνεψαν τα έθνη». [ http://www.antibaro.gr/national/marths_alexandros.htm ]
Απόσπασμα του Όρκου του Μ. Αλεξάνδρου στο Συμπόσιο όλων των Εθνών της Κοινοπολιτείας του στην πόλη Ώπιδα το 324 π.Χ : «Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους, όπως κάνουν οι στενοκέφαλοι, σε Έλληνες και βάρβαρους. Δεν με ενδιαφέρει η καταγωγή των πολιτών, ούτε η ράτσα που γεννήθηκαν. Τους καταμερίζω με ένα μόνο κριτήριο, την αρετή. Για μένα κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο»
[ Πηγές: α) φιλόσοφος Ερατοσθένης (περ. 282 -194 π.Χ) τρίτος διευθυντής Βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας β) Καλλισθένης, (κακώς αποδιδόμενο σε αυτόν) βιβλίο Γ']
Ο ελληνιστικός οικουμενισμός του Μ. Αλεξάνδρου , ήταν η πρώτη φάση. Το ανολοκλήρωτο έργο του (λόγω της ανικανότητας των διαδόχων του..) ολοκλήρωσε η Ρώμη. Η Οικουμενική Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, αποτέλεσε συνέχεια του Οικουμενικού κράτους του Μ. Αλεξάνδρου. Σε πολλές παραστάσεις της Ρωμανίας ο Μ. Αλέξανδρος εικονίζεται ως Ρωμαίος αυτοκράτορας. Στα σχολεία της Ρωμανίας διδασκόταν οι Ραψωδίες του Ομήρου και η Αγία Γραφή. Ο Ρωμαϊκός και Μακεδονικός Οικουμενισμός, ήταν το εργαλείο για την εξάπλωση του Ελληνικού πολιτισμού. Παρομοίως, σημερα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλιστικός οικουμενισμός (δηλ η «Παγκοσμιοποίηση»), είναι το εργαλείο για την εξάπλωση του αγγλοσαξονικού. Αποκόβοντας μας από αυτές τις δύο πηγές, και συνδέοντας μας με εθνικιστικές/φυλετικές ιδεολογίες, μας καταδίκασαν να απολέσουμε την πολιτικη-πολιτισμική ηγεμονία στους χώρους της Βαλκανικής, της Μεσογείου και της Ευρώπης γενικότερα. Χαϊδεύοντας τον εγωισμό μας, κατάφεραν να μας αχρηστεύσουν. Η διαφορά (και η ανωτερότητα!) του Ελληνιστικού οικουμενισμού, από την παγκοσμιοποίηση, είναι ότι σεβόταν και προσελάμβανε τους τοπικούς πολιτισμούς, «εξελληνίζοντας» τους μεν, αλλά χωρίς να τους αλλοτριώσει, σεβόμενος την διαφορετικότητα. Μεταποιούσε την παλαιά ταυτότητα και δεν την ξερίζωνε. Αντίθετα, η «παγκοσμιοποίηση», είναι ένα οικονομικοκοινωνικό χωνευτήρι, που ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ, οτιδήποτε διαφορετικό, και ΕΠΙΒΑΛΕΙ πολιτισμική υποταγή, στο όνομα του κέρδους και των όπλων.
Ας δούμε και την γνώμη του καθηγητή ιστορίας κ. Καραγιαννόπουλου , για το θέμα: «Τονίζουν μερικοί συχνά ότι οι Αρμένιοι ή οι εκπρόσωποι άλλων εθνικοτήτων έφτασαν στα υψηλότερα κρατικά αξιώματα ή ότι ανέβηκαν ακόμα και στον αυτοκρατορικό θρόνο. Και θέλουν μ’ αυτόν τον τρόπο να διατρανώσουν τη συμβολή της μιας ή της άλλης εθνικότητας στη ζωή και τη διαμόρφωση του βυζαντινού (σ.σ.: διάβαζε ρωμαίικου) κράτους. Ασφαλώς δεν πρέπει να παραβλέπουμε ή να υποτιμούμε το ρόλο που έπαιξαν άλλες εθνότητες στη ζωή του κράτους. Δεν πρέπει, όμως, και να παραβλέψουμε το γεγονός ότι πρέπει να ιεραρχηθεί η προσφορά τους. Και στην ιεράρχηση αυτήν προβάλλει επιβλητικά η προσφορά του Ελληνισμού και της ελληνικής παιδείας. Εκτός, όμως, απ’ αυτό πρέπει να αναγνωριστεί ένα γεγονός που κανείς δε μπορεί να αρνηθεί: όσο οι διάφοροι λαοί αποκτούσαν συνείδηση του εαυτού τους, τόσο αποχωρίζονταν λίγο-λίγο από το κράτος. Η ενίσχυση της εθνικής συνείδησης, λέει ο H. Bengtson (Geschichte) μιλώντας για τις Ν.Α. και τις αιγυπτιακές περιοχές του πρωτοβυζαντινού (σ.σ: διάβαζε Ρωμαίικου) κράτους, συνοδευόταν από οπισθοδρόμηση του ελληνισμού και κυριότερα της ελληνικής παιδείας στις περιοχές αυτές.» [Ιωάννης Καραγιαννόπουλος , καθηγητής ιστορίας ΑΠΘ, ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ, Τέταρτη έκδοση – ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΝΙΑΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ]
Διαβάζουμε: «Στο σύνολο των διάφορων λαών που αποτελούν το Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία ) πρέπει να ξεχωρίσουμε εκείνους που το διαποτίζουν πολιτιστικά από εκείνους που γεωγραφικά μονάχα ανήκουν σ’ αυτό. Να βάζουμε σε ίση μοίρα τους Έλληνες και τους άξεστους χωριάτες της Ισαυρίας ή τους φελάχους της ερήμου ή ακόμη τους Σύρους και τους Αρμένιους και να λέμε πως Βυζάντιο (σ.σ: διάβαζε Ρωμανία ) είναι η συνισταμένη των λαών αυτών, είναι ισχυρισμός πλανεμένος και αστήριχτος» [Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, εκδ. Πανεπιστημίου Καίμπριτζ, ελλ. εκδ. Μέλισσας. (1,2) ]
Τις απόψεις περί σύνδεσης ελληνιστικού και ρωμαϊκου οικουμενισμού, δεν τις διατυπώνουν μόνο διαπρεπείς επιστήμονες. Τις έχει αναπτύξει νωρίτερα το ίνδαλμα των «αρχαιόπληκτων», ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιουλιανός: «Ο Απόλλων εκπολίτισε με τις ελληνικές αποικίες το μεγαλύτερο μέρος της οικουμένης και μ’ αυτόν τον τρόπο διευκόλυνε τον κόσμο να κυβερνηθεί από τους Ρωμαίους» [Ιουλιανός, «εις τον βασιλέαν Ήλιον προς Σαλλούστιον»]. Θέλημα του Απόλλωνα, η βασιλεία των Ρωμαίων , λοιπόν, κατά τους Εθνικούς. Μετά από αυτό, είναι να αναρωτιέται κανείς, πως ορισμένες οργανώσεις, περιοδικά και «συμβούλια» εθνικών-νεοπαγανιστών-αρχαιοπλήκτων, θεωρούν πως οι Ρωμαίοι ήταν κατακτητές μας.
Διαβάζουμε: Δεν είναι τυχαίο πως ο διάσημος ιστορικός Arnold Toynbee συμπεριλαμβάνει στον ελληνικό πολιτισμό την ρωμαϊκή δημοκρατία και την ρωμαϊκή αυτοκρατορία και αποκαλεί το ρωμαϊκό κράτος «Οικουμενικό ελληνικό κράτος» [A Study of History, London, 1962 ]
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Την εκκλησίαν αγαπώ — τα εξαπτέρυγά της
τ' ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνα της.
Εκεί σαν μπω, μες σ' εκκλησία των Γραικών
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
με τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των Ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό
ο νους μου πιαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ