Η Ορθόδοξη Χριστιανική Πίστη Μας

Έχω στο αρχείο μου μια τεράστια σειρά από μια μελέτη/έρευνα ενός χριστιανού ο οποίος βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τους γνωστούς αρχαιολάτρες. Αυτή η μελέτη απ`όσο γνωρίζω δεν είναι διαθέσιμη πλέον στο διαδίκτυο εδώ και πολλά χρόνια. Θα την αναρτώ τμήμα - τμήμα επειδή έχει μεγάλη αξία και είναι κρίμα να είναι άγνωστη στους πολλούς. Καλό διάβασμα!!!!!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑ

1. ΠΡΟΛΟΓΟΣ
2. ΤΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΕ
3. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
4. ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΑΝΑΝΕΩΣΕΙΣ

Ο ιστότοπος αυτός δημιουργήθηκε με σκοπό να απαντηθούν τα πολλά και διάφορα λάθη εκείνων των οπαδών της αρχαιότητας, κυρίως των Νεοπαγανιστών και των "αρχαιολατρών" εθνικιστών, που εξαιτίας μιας παρανοϊκής και υπερβολικής υποστήριξης τους προς την αρχαιότητα και λόγω μιας εθνικιστικής ερμηνείας του αρχαίου κόσμου, τείνουν να ξεχνούν τα αρνητικά σημεία της αρχαιότητας και να επιτίθενται στην ιστορία του εκχριστιανισμένου ελληνισμού και του Βυζαντίου, την οποία και απορρίπτουν σφοδρότατα. Πρόκειται για μια υπερβολική μορφή αρχαιολατρίας, που έχει ως ουσία της το ιδεολόγημα πως μόνο ό,τι είναι αρχαιοελληνικό είναι πραγματικά ελληνικό, κι έτσι απορρίπτει την οποιαδήποτε πολιτισμική εξέλιξη του λαού.
Σκοπός του ιστοτόπου αυτού δεν είναι να μειωθεί η αξία της αρχαιότητας. Η άμεση δημοκρατία και κάποια φιλοσοφικά ρεύματα της αρχαίας Ελλάδας είναι αντικείμενο θαυμασμού για όλους. Η μελέτη των Αρχαίων είναι πολύ χρήσιμη, επειδή ακούμε απόψεις σε ζητήματα που μάς απασχολούν ακόμη, ανεξάρτητα του αν τελικά συμφωνούμε ή όχι με τις απόψεις των αρχαίων. Αλλά κανένας λαός δεν είναι τέλειος. Το να διαβάζουμε τους αρχαίους και να παίρνουμε ωφέλιμα για την εποχή μας πράγματα και ιδέες είναι διαφορετικό από το να θαυμάζουμε άκριτα ο,τιδήποτε είπαν ή έκαναν οι Αρχαίοι Έλληνες, μόνο και μόνο επειδή είναι πρόγονοί μας, όπως είναι διαφορετικό πράγμα η μελέτη αρχαίων κειμένων από το να επιδιώκουμε να επαναφέρουμε στη ζωή μια κοινωνία 2500 ετών παλιά. Είναι προφανές πως ο χρόνος δε γυρίζει πίσω. Οι ξένοι λαοί αν πήγαν μπροστά είναι επειδή μελέτησαν τα αρχαία κείμενα προσεκτικά, κι όχι απο εθνικιστικό ζήλο, ούτε έχοντας κατά νου να φορέσουν χλαμμύδες. Στη μελέτη μας προσπαθήσαμε να χρησιμοποιούμε όσο περισσότερες αρχαίες πηγές γίνεται, ώστε τα πορίσματά μας να είναι λιγότερο αυθαίρετα, σε αντίθεση με ό,τι κάνουν οι απατεώνες.

ΤΙ ΝΕΟ ΠΡΟΣΤΕΘΗΚΕ / ΤΙ ΑΝΑΝΕΩΣΕΙΣ ΕΓΙΝΑΝ

2. Και άλλα, ακόμη πιο κωμικά παραδείγματα αρχαιοελληνικού πολυθεϊστικού ανορθολογισμού, όπως μας τα αναφέρει ο Ηρόδοτος και ο Παυσανίας (Ελλάδος Περιήγησις). Οι αρχαίοι Πολυθεϊστές της Ελλάδας λάτρευαν ως Θεό ένα δέντρο, μυρτιά, επειδή εκεί είχε τρυπώσει... ένας λαγός!
15. 1 Προσθήκη: και άλλα παραδείγματα αλληλοϋβριζόμενων και αλληλοφθονούμενων "ήπιων" φιλοσόφων. Λεύκιππος, Αναξαγόρας, Δημόκριτος κ.ά.
15. 7 Προσθήκη: ο δήθεν αντισημητισμός του αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου.
15. 9 Προσθήκη: και άλλοι έπαινοι του αγίου Γρηγόριου Θεολόγου προς Επίκουρο, Διογένη Κυνικό, Μέγα Αλέξανδρο.
16. 2 Προσθήκη: και άλλες αποδείξεις ότι οι Μανιάτες είχαν εκχριστιανιστεί πολύ πριν τον 9ο αι.και ότι η Μάνη έχει σπουδαίο παλαιοχριστιανικό πολιτισμό. Επίσης: για τα παραμύθια περί ύπαρξης "εποίκων" στην Σπάρτη. Επίσης: αναίρεση ισχυρισμών περί ανυπαρξίας Χριστιανών στη Σπάρτη τον Μεσαίωνα (7ος-9ος αι.)
17. 1 Προσθήκη: οι παγανιστές Ζώσιμος και Ευτρόπιος απορρίπτουν την άποψη ότι ο Ιουλιανός δολοφονήθηκε από Χριστιανούς. Επίσης: αναίρεση των ισχυρισμών ότι οι Χριστιανοί ιστοριογράφοι παραδέχονται την χριστιανική ταυτότητα του δολοφόνου.
22. 11 Πατέρες της Εκκλησίας προτρέπουν στη σωματική γυμναστική.
23. 1 Και άλλοι ιστοριογράφοι που δεν κάνουν λόγο για θρησκευτικά αίτια της σφαγής του Ιπποδρόμου στην Θεσσαλονίκη το 390.
23. 2 Οι Νεοπαγανιστές δεν έχουν καν διαβάσει τα κείμενα για την ανταρσία των Ελλαδικών.
23.3 Πώς οι Νεοπαγανιστές παραποιούν την ιστορία του Λέοντος Διακόνου, ώστε να "αποδείξουν" ότι αυτός αναφέρεται σε Κρήτες Παγανιστές στην εποχή του. Επίσης: περί του όρου "αποστασία".
24. Προσθήκη: Δημόκριτος, Ίππων Σάμιος, Αριστοτέλης, Πλάτων, Εκαταίος, Πρόδικος, κατά της λατρείας των "θεών" και της πίστης στα όνειρα.
27. 1 quaesitor σημαίνει τον "Ερευνάδα"και τα καθήκοντά του μόνο ιεροεξεταστικά δεν ήταν.
29. Ατελειωτες διαφωνίες μεταξύ αρχαίων Ελλήνων ποιητών ως προς τον αριθμόν και τα ονόματα των Μουσών.
37. Και ο Παυσανίας (Αττικά) κατά της αυτοχθονίας των Ελλήνων. Προδότης κι αυτός, φαίνεται.
45. Ο Παυσανίας αναφέρεται στην εισαγωγή ξένων ασιατικών και φοινικικών θεών στην Αρχαία Ελλάδα.
58. Οι αρχαίοι Πολυθεϊστές ήταν Ειδωλο-λάτρες, αφού λάτρευαν ως θεούς δέντρα, κοτρώνες, ώς και μυκηναϊκά όπλα (προσφέροντας θυσίες σε αυτά). Ακόμη πιο πολλές αναφορές!
59. Και άλλες αναφορές για ανθρωποθυσίες και βασανισμούς λάτρεων των θεών, "οι οποίες δε γίινονταν".
67. 8 Κι άλλες αναφορές για το υψηλό επίπεδο της εκπαίδευσης στη Ρωμανία/Βυζάντιο. Ώς και διδασκαλία γεωμετρίας σε τυφλούς.
79. Οι Τούρκοι με νόμους απαγόρευαν τα ελληνικά στη Μ. Ασία, αντίθετα με τους Ρωμηούς που τα υποστήριζαν.
89. 6 Ο Χίτλερ δηλώνει ότι κανείς δεν μπορεί να είναι και Γερμανός και Χριστιανός. Ολοφάνερη η ομοιότητα της κοσμοαντίληψής του με τους Νεοπαγανιστές, που δηλώνουν με θράσσος ότι κανείς δεν μπορεί να είναι και Έλληνας και Χριστιανός. Επίσης: Ναζί κατά Παλαιάς Διαθήκης.
93. Και άλλα αποσπάσματα Πατέρων της Εκκλησίας κατά της δουλείας.
94. 15 Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί πώς δρούσαν οι αρχαίοι Πολυθεϊστές παιδόφιλοι, προκειμένου να πλησιάσουν τα αγοράκια που ποθούσαν.


Α ΜΕΡΟΣ
ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΝΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

1. Ειδωλολατρικές δεισιδαιμονίες.
2. Πολυθεϊστική φιλοσοφική δεισιδαιμονία και ανορθολογισμός.

Β ΜΕΡΟΣ
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ I

3. Στίχοι της Παλαιάς Διαθήκης τους οποίους καταδικάζουν οι Νεοπαγανιστές.
Γ ΜΕΡΟΣ
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ II

4. «Η Παλαιά Διαθήκη είναι εθνικιστικό και ρατσιστικό βιβλίο».
1. Ήταν δίκαιη πράξη η κατάληψη της Χαναάν και η εκδίωξη των Χαναναίων;
2. Δεν υπήρξε «γενοκτονία» των λαών της Χαναάν.
3. Αντιρατσιστικά εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης.
4. Η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι εθνικιστική, αλλά αντιεβραϊκή.
5. «Οι γείτονες των Εβραίων, οι Φιλισταίοι, ήταν Έλληνες».
6. Υπάρχουν «Εβραιοχριστιανοί»;

Δ ΜΕΡΟΣ
ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ III

7. Είναι ανθρωπομορφικός ο Γιαχβέ, όπως οι εθνικοί θεοί;
8. Θανατώνει δίκαιους και αδίκους, αδιακρίτως, ο Γιαχβέ;
9. Είναι ο Κατακλυσμός και η Δημιουργία της Π.Δ. αντιγραφή παγανιστικών μύθων;
10. Είναι ο μονοθεϊσμός της Π.Δ. αντιγραφή της αιγυπτιακής ηλιολατρίας;
11. Είναι ο ιουδαϊκός μονοθεϊσμός πρόσφατο κατασκεύασμα;
12. Είναι ο μωσαϊκός νόμος αντιγραφή των νόμων του Χαμμουραμπί;
13. Είναι η ιστορία της Εξόδου και η κατάκτηση της Χαναάν από τον Ιησού του Ναυή παραμύθια, και οι Υξώς οι Εβραίοι;

Ε ΜΕΡΟΣ
ΔΙΩΞΕΙΣ I

14 - πρώτο μέρος. Οι Έλληνες εκχριστιανίστηκαν με το ζόρι από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, οι οποίοι κατέστρεψαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα.
1. Οι αντιφάσεις.
2. Οι ανακρίβειες.
3. Αντίλογος.

ΣΤ ΜΕΡΟΣ
ΔΙΩΞΕΙΣ II

14 - δεύτερο μέρος. Οι Έλληνες εκχριστιανίστηκαν με το ζόρι από τους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, οι οποίοι κατέστρεψαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα.
4. Διωγμοί φιλοσόφων και καταστροφές αρχαίων μνημείων από Ειδωλολάτρες.
5. Σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την εφαρμογή των διαταγμάτων κατά Εθνικών.
6. Για τις υπαρκτές διώξεις.
7. Ο μαρασμός της ειδωλολατρίας και η εξάπλωση του Χριστιανισμού.

Ζ ΜΕΡΟΣ
ΔΙΩΞΕΙΣ III
15. Πατέρες της Εκκλησίας και Εθνικοί – αρχαίος πολιτισμός.
1. Αρχαίοι φιλόσοφοι αλληλοϋβριζόμενοι.
2. Πατέρες της Εκκλησίας και αξία της φιλοσοφίας.
3. Βία και εκκλησιαστικοί συγγραφείς.
4. Αυγουστίνος.
5. Μέγας Αθανάσιος.
6. Χρυσόστομος.
7. Η διαστρέβλωση των κειμένων του Χρυσοστόμου.
8. Μέγας Βασίλειος.
9. Γρηγόριος ο Θεολόγος.
10. Αναθεματισμοί κατα «Ελλήνων».
11. Σχετικά με τη σημασία της λέξης «Έλληνας».
16. Όσιος Νίκων ο «Μετανοείτε».
1. Η δράση του στην Κρήτη.
2. Η δράση του στην Λακωνία.
17. Ιουλιανός.
1. Ήταν ο δολοφόνος του Χριστιανός;
2. Η πολιτεία του Ιουλιανού.

Η ΜΕΡΟΣ
ΔΙΩΞΕΙΣ IV

18. Είναι ο Κύριλλος υπαίτιος του φόνου της Υπατίας;
19. Έκλεισε ο Ιουστινιανός το 529 την Ακαδημία των Αθηνών;
20. Ποιοι έκαψαν τη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας;
21. Αφάνισαν οι Χριστιανοί την αρχαιοελληνική γραμματεία;
1. Χριστιανοί και αρχαία βιβλία.
2. Για την δήθεν μεγαλύτερη συνεισφορά των Αράβων έναντι των Ρωμηών στη διάσωση της αρχαίας γραμματείας.
22. Οι Χριστιανοί και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.
1. Φιλόσοφοι και λόγιοι κατά του αρχαίου αθλητικού ιδεώδους.
2. Αρχαίο ντόπινγκ, αθάνατο.
3. Μεγάλο οικονομικό παζάρι.
4. Η θεοποίηση των πρωταθλητών.
5. Το ήθος των αγώνων.
6. Υπήρχαν γυναίκες θεατές;
7. Η βαρβαρότητα των αγωνισμάτων.
8. Απομυθοποίηση.
9. Ολυμπιακοί αγώνες επί «φιλέλληνα» Νέρωνα.
10. Συνέχεια των Ο.Α. μετά το 390 μ.Χ.;
11. Συμπέρασμα.
23. Ιππόδρομος Θεσσαλονίκης, Επανάσταση Ελλαδικών, Απελευθέρωση Κρήτης.
1. Για τη σφαγή στον Ιππόδρομο της Θεσ/κης το 390 μ.Χ.
2. Για την επανάσταση των Ελλαδικών.
3. Για την απελευθέρωση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά.
4. Σύντομος οδηγός προστασίας από την νεοπαγανιστική προπαγάνδα.

Θ ΜΕΡΟΣ
ΚΟΙΝΟΤΟΠΑ ΑΡΧΑΙΟΛΑΤΡΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

24. «Ο Αρχαίος Πολιτισμός είναι προϊόν της αρχαίας θρησκείας».
25. «Ο Δυτικός πολιτισμός είναι προϊόν της Αρχαίας Ελλάδας και όχι της Ορθοδοξίας και του Βυζαντίου».
26. «Η θεοκρατία είναι χαρακτηριστικό του Ιουδαιοχριστιανισμού κι όχι της Αρχαίας Ελλάδας».
27. «Η Ιερά Εξέταση πρωτοεμφανίστηκε στο Βυζάντιο».
1. Για την Ιερά Εξέταση στο Βυζάντιο.
2. Αρχαιοελληνική Ιερά Εξέταση.
28. «Ο Χριστιανισμός κατέστρεψε το Διονυσιακό πνεύμα».
29. «Το αρχαιοελληνικό πνεύμα και η αρχαία θρησκεία είναι ενιαία και αδιαίρετα».
30. «Η αρχαία θρησκεία δεν είχε "Ιερούς Πολέμους"».
31. «Η θεοποίηση ανθρώπων δεν είναι αρχαιοελληνικό φαινόμενο».
32. «Η Αρχαία Ελλάδα, όντας πολυθεϊστική, ήταν θρησκευτικώς ανεκτική˙ το μονοθεϊστικό Βυζάντιο δεν ήταν».
33. «Γιατί να απορρίψουμε τους αρχαίους Θεούς υπέρ του Γιαχβέ; Γιατί ένας αντί πολλών θεών;»
34. «Ο Χριστιανισμός αντέγραψε τον Ερμή Τρισμέγιστο και τον Ορφέα».
1. Διαφορές Ερμή Τρισμέγιστου και Χριστιανισμού.
2. Διαφορές Ορφισμού και Χριστιανισμού.
3. Αρχαίοι φιλόσοφοι που σπούδασαν σε Αίγυπτο και Ασία.
35. «Η Αρχαία θρησκεία δεν είχε «θεό του κακού» εν αντιθέσει προς το Χριστιανισμό».
36. Περί της αυτοχθονίας των Αρχαίων Ελλήνων.

Ι ΜΕΡΟΣ
ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑ

37. Προδοσίες των Ειδωλολατρών κατά του ελληνικού έθνους.
38. «Είμαστε υπό ξένη κατοχή εδώ και 22 αιώνες».
39. «Το όνομα «Έλλην» ως δηλωτικό του έθνους επανήλθε από τον Πλήθωνα».
40. «Το ήθος της Αρχαιότητας ήταν ανώτερο από εκείνο του Μεσαίωνα».
41. Η εξιδανίκευση της Αρχαίας Σπάρτης από τους Νεοπαγανιστές και η πραγματικότητα.
42. «Οι Εθνικοί επιβίωσαν δια μέσου των αιώνων ώς τα σήμερα».
43. «Τα έθιμα του λαού αποδεικνύουν ότι είμαστε Παγανιστές – η Εκκλησία τα απαγόρευσε».
44. «Εξαιτίας της κοινής λατρείας του Γιαχβέ με άλλα έθνη, οι Έλληνες αφελληνίστηκαν».
45. «Προσκυνώντας ξένους θεούς θα αφανιστούμε».
1. Η προέλευση των αρχαίων θεών.
2. Αρχαίοι ελληνικοί μισελληνικοί θεοί.
46. «Οι Χριστιανοί αρνούνται τμήμα του Ελληνικού πολιτισμού, τη θρησκεία».
47. Απαγόρευσε η Εκκλησία τα ελληνικά ονόματα;

ΙΑ ΜΕΡΟΣ
ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ

48. Αναφορικά με τη μετεμψύχωση.
49. Εσωκοσμικός ή εξωκοσμικός θεός;
50. «Οι Θεοί είναι απρόσωπες οντότητες».
51. Για την σύγκρουση της επιστήμης με την πολυθεϊστική κοσμογονία.
52. Πανθεϊσμός και Χριστιανισμός.
53. «Ο κόσμος πρέπει να είναι αιώνιος, αλλιώς ο Θεός είναι ατελής».
54. Οι Νεοδωδεκαθεϊστές κατά της ιδέας του προσωπικού Θεού.
55. Συνιστά η προσκύνηση των εικόνων ειδωλολατρία;
56. Δόγματα «Εκκλησίας των Ελλήνων στο θρήσκευμα».
57. Ποια είναι η πραγματική φύση της αρχαίας λατρείας;

ΙΒ ΜΕΡΟΣ
ΑΡΧΑΙΟΙ ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΙ

58. Δεν είναι ειδωλολατρία η προσκύνηση αγαλμάτων;
59. Ανθρωποθυσίες στην αρχαία ελληνική θρησκεία.
60. Μύθοι και πραγματικότητα.
1. Αναφορικά με την ανάγκη ύπαρξης δόγματος.
2. Αρχαίοι φιλόσοφοι και μυθολογία.
3. Είναι δυνατός ο αποσυμβολισμός των μύθων;
4. Προβλήματα της μυθολογίας.
5. Μυθολογία ακατάλληλη δι' ανηλίκους.
6. Κριτική των μύθων.
7. Ήταν συμβολικοί οι μύθοι για τους Αρχαίους;
61. Λάθος αποκαλούν οι Χριστιανοί τους «θεούς» δαίμονες; Ποια η σχέση Σατανισμού-(Νεο)παγανισμού;
1. Είναι οι αρχαίοι θεοί δαίμονες;
2. Σατανισμός-(Νεο)παγανισμός.

ΙΓ ΜΕΡΟΣ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ 1821

62. «Αφού η Ορθοδοξία είναι θρησκεία και άλλων εθνών, γιατί την χαρακτηρίζετε προασπιστή της ελληνικότητας;»
63. Είναι τόσο λανθασμένη η ταύτιση Νεοελληνισμού και Ορθοδοξίας;
64. Ο αφορισμός Επανάστασης από το Πατριαρχείο˙ αγία Λαύρα και 25η Μαρτίου˙ «Ελληνική Νομαρχία».
1. Αφορισμός από τον Γρηγόριο Ε’
2. Αγία Λαύρα και 25η Μαρτίου 1821.
3. Ελληνική Νομαρχία.
65. Είναι μύθος το «Κρυφό Σχολειό»;
66. «Επειδή το Βυζάντιο ήταν χριστιανικό, οι παπάδες μάς το παρουσιάζουν ως ελληνικό».

ΙΔ ΜΕΡΟΣ
ΒΥΖΑΝΤΙΟ

67. «Το Βυζάντιο δεν ήταν ελληνικό, κι επιπλέον ήταν απολίτιστο ασιαστικό κράτος».
1. 1821 και Βυζάντιο.
2. Γιατί υποτιμήθηκε από τη Δύση το Βυζάντιο;
3. Αναίρεση διάφορων ισχυρισμών για την μη ελληνικότητα του Βυζαντίου.
4. Σύγχρονοι ιστορικοί για την ελληνικότητα του Βυζαντίου.
5. Ενδείξεις ελληνικής αυτοσυνειδησίας των Βυζαντινών.
6. Υπάρχει συνέχεια μεταξύ Ρωμανίας και Αρχαιότητας;
7. Η πολιτεία της Ρωμανίας.
8. Ρωμανία και διδασκαλία των Αρχαίων – Εκπαίδευση.
9. Ο πολιτισμός της Ρωμανίας.
10. Κρίσεις για το Βυζαντινό πολιτισμό και το Βυζάντιο.
11. Ήταν βάρβαρο το Βυζάντιο; (αναφορικά με τις ποινές)
12. Ήταν η βυζανινή εποχή εποχή ανομίας δίχως καμμία πολιτική νομιμοφροσύνη;
13. Νεοπαγανιστικές κατηγορίες κατά Ρωμανίας.
14. Σύγκριση Ρωμανίας και συγχρόνων της κρατών.
15. Κι άλλες νεοπαγανιστικές κατηγορίες.
68. «Οι Έλληνες δεινοπάθησαν απ’ τους Βυζαντινούς» - Είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορία κληρονόμος του Βυζαντίου;
1. Ρωμηοί αυτοκράτορες και Ελλάδα.
2. Είναι η Οθωμανική Αυτοκρατορια κληρονόμος του Βυζαντίου;
69. Είναι υπεύθυνοι οι Ανθενωτικοί για την Άλωση του 1453;
70. Κατέστρεψαν οι μοναχοί το Βυζάντιο;
71. Σημαίνει το όνομα «Ρωμηός» τον Έλληνα ή όχι;
72. «Εξαιτίας του Χριστιανισμού και του Βυζαντίου καταστράφηκε ο Ελληνισμός και επήλθε ο Μεσαίωνας».

ΙΕ ΜΕΡΟΣ
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ I

73. «Ο Ιησούς των Χριστιανών δεν έχει σχέση με τον εβραϊκό Μεσσία».
74. Είναι ο Χριστός αντιγραφή των παγανιστικών ανεστημένων θεοτήτων;
75. Σχετικά με την ιστορικότητα του Ιησού.
76. Σχετικά με την αξιοπιστία των Ευαγγελίων.

ΙΣΤ' ΜΕΡΟΣ
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ II

77. Διάφορες αντιρρήσεις των Νεοπαγανιστών για στίχους της Καινής Διαθήκης.

ΙΖ' ΜΕΡΟΣ
ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ III

77. (συνέχεια) Διάφορες αντιρρήσεις των Νεοπαγανιστών για στίχους της Καινής Διαθήκης.

ΙΗ ΜΕΡΟΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ

78. «Οι λόγιοι του Βυζαντίου ήταν κρυπτοεθνικοί, γι’ αυτό επικράτησε η ελληνική».
79. Προώθησαν οι Ρωμηοί Αυτοκράτορες την ελληνική γλώσσα;
80. Προώθησε η Εκκλησία την ελληνική;
81. «Ο Χριστιανισμός αντέγραψε τον Πλατωνισμό διαστρεβλώνοντάς τον, όπως και κάθε τι από την ελληνική φιλοσοφία».
82. Τι ελληνικότητα έχουν το Βυζάντιο και η χριστιανική θεολογία;
83. «Η Ελληνικότητα είναι αμετάβλητη και Παγκόσμια – δεν υπάρχει Χριστιανική Ελληνικότητα».
84. «Βρίζετε την Ελλάδα, αναφέρετε τα αρνητικά της, αρνείστε ό,τι όλος ο κόσμος θαυμάζει, ενώ ταυτόχρονα ισχυρίζεστε ότι διαφυλάξατε την ελληνικότητα».
85. Κατενόησαν οι Πατέρες της Εκκλησίας το αρχαιοελληνικό πνεύμα;
86. «Δεν μπορεί να υπάρξει χριστιανική φιλοσοφία».
87. Πατέρες της Εκκλησίας και η θεωρία της λογοκλοπής από τον Πλάτωνα.
88. Ήταν οι αρχαίοι φιλόσοφοι ενάντια στην αρχαία θρησκεία ή απλώς πολεμούσαν στο πλευρό της τις δεισιδαιμονίες της Αρχαιότητας;

ΙΘ ΜΕΡΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

89. Μονοθεϊσμός, Πολυθεϊσμός και Δημοκρατία - Εξουσιασμός.
1. Πολυθεϊσμός και δημοκρατία.
2. Χριστιανισμός και δημοκρατία.
3. Το πολίτευμα της Ρωμανίας.
4. Χριστιανισμός και εξουσία.
5. Πολυθεϊστική αρχαιότητα και εξουσιασμός.
6. Χίτλερ και Ναζί για Ιησού Χριστό και Χριστιανισμό.
7. Χριστιανισμός και καπιταλισμός.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ/ΕΠΙΣΤΗΜΗ

90. Χριστιανισμός, Πολυθεϊσμός και οικολογία/φύση.
91. Χριστιανισμός, Πολυθεϊσμός και επιστήμη.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

92. Χριστιανισμός, Πολυθεϊσμός και τέχνη.

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

93. Χριστιανισμός, Πολυθεϊσμός και δουλεία.

Κ ΜΕΡΟΣ
ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-ΠΟΛΥΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΣ

94. Χριστιανισμός, Παγανισμός και Γυναίκα/Έρωτας
1. Γυναίκα στην Καινή Διαθήκη.
2. Η σύνοδος της Macon.
3. Πατέρες της Εκκλησίας και γυναίκα.
4. Παλαιά Διαθήκη και γυναίκα.
5. «Προγαμιαίο» σεξ για τις πολυθεΐστριες στην αρχαιότητα;
6. Αρχαιοελληνικός γάμος «από έρωτα»;
7. Υπήρχε ελεύθερη επιλογή άντρα από της Αρχαίες Ελληνίδες;
8. Αρχαία τιμωρία των μοιχαλίδων.
9. Διαζύγιο για την γυναίκα της αρχαιότητας.
10. Ο εξευτελισμός της αρχαίας γυναίκας.
11. Ο εκμηδενισμός της αρχαίας γυναίκας – αρχαίοι Έλληνες μισογύνιδες.
12. Θρησκευτική ισότητα στην αρχαιότητα;
13. Ισότητα γιού-κόρης στην πατρική κληρονομιά;
14. Χριστιανισμός και ηδονή.
15. Παιδεραστία.
16. Κοίτα ποιοι μιλάν για «άγαμους».
17. Φιλόσοφοι και νεοπαγανιστικές φαντασιώσεις περί ελεύθερου σεξ.
95. Κηρύσσει ο Χριστιανισμός τον ευνουχισμό;
96. Κηρύσσει ο Χριστιανισμός την αδιαφορία και το μίσος κατά του κόσμου αυτού και του σώματος;

ΚΑ ΜΕΡΟΣ
ΝΕΟΪΟΥΛΙΑΝΟΙ

97. Οδηγεί η αρχαιομάθεια αναγκαστικά στον Παγανισμό;
98. Νεοϊουλιανοί.

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ ΠΑΓΑΝΙΣΤΩΝ

99. Απαντήσεις στον Κέλσο.
100. Απαντήσεις σε ερωτήσεις Νεοπαγανιστών.

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΟ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ

101. Ιδού το νεοπαγανιστικό ήθος και οι επιδιώξεις.

ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ

102. Είναι ο νηπιοβαπτισμός χριστιανική μέθοδος προπαγάνδας;
103. «Γιατί δεν αναγνωρίζετε την Ελληνική θρησκεία;»
104. «Γιατί εμείς οι Εθνικοί να πληρώνουμε τους παπάδες;»
105. Πόσο εφικτός είναι ένας διάλογος Νεοπαγανιστών και Ορθόδοξων;

ΚΒ ΜΕΡΟΣ

1. Επίλογος
2. Βιβλιογραφία.

26 Δεκεμβρίου 2005
3.α Προσθήκη, Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης για την τριαδικότητα του Θεού στην Π.Δ.
3. ια Ανανέωση: ο Καλόπουλος διαστρεβλώνει το μύθο του Φορωνέα.
3.λθ Προσθήκη: οι παράλογοι ισχυρισμοί των εθνικιστών ότι οι Εβραίοι έλαβαν μέρος στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά της Ελλάδας, η οποία έγινε εξαιτίας της Εσθήρ.
14. Το κεφάλαιο αυτό ανανεώνεται, αλλά δεν δημοσιεύονται οι παρατηρήσεις μας, ώστε να επιπέσουν μαζεμένα στους Νεοπαγανιστές τα νέα και ακόμη χειρότερα λάθη του.
15.3 Ανανέωση: για την σύνοδο της Καρθαγένης.
17.2 Προσθήκη: ο Ιουλιανός και οι Αντιοχείς. Η εκδικητικότητα του πρώτου κατά των δεύτερων.
19. Ανανέωση: περί "Γιουτπράνδα"-Ιουστινιανού περισσότερα σχόλια ως απάντηση στις σαχλεπίσαχλες νεοπαγανιστικές σοφιστίες περί του θέματος αυτού. Επίσης: Ο Ιουστινιανός δεν προκάλεσε παρακμή της παιδείας στο Βυζάντιο. Επίσης: φιλολαϊκά μέτρα του Ιουστινιανού.
28. Προσθήκη: η απαισιοδοξία των Αρχαίων Ελλήνων για τη ζωή, όπως διαφαίνεται στα έργα των μεγάλων αρχαίων ποιητών.
41. Η κριτική του Πλάτωνα κατά της Αρχαίας Σπάρτης. Επίσης: η δήθεν αντιπάθεια των λαϊκών μαζών για τους Αθηναίους.
58. Προσθήκη: οι Πολυθεϊστές λάτρευαν λιθάρια πεσμένα από τον ουρανό.
76. Ανανεώσεις, γενικές.
77. Προσθήκη: Κριτική των βιβλίων του Γ. Κορδάτου για τον Χριστό και την εμφάνιση του Χριστιανισμού. 90 απόψεις του Κορδάτου αναιρούνται.
89.4 Προσθήκη: άγιος Γρηγόριος Θεολόγος προς τους άρχοντες.
89.5 Προσθήκη: στην Αρχαιότητα οι άρχοντες πριν αναλάβουν τα καθήκοντά τους έπρεπε να δηλώσουν πίστη στους θεούς (αφιερωμένο σ' όσους κατηγορούν το Βυζάντιο και το Νεοελληνικό κράτος για θεοκρατία, επειδή ορκίζονται οι άρχοντες στο Ευαγγέλιο). Επίσης: προσθήκη, κληρονομικά τα ιερατικά αξιώματα στην Αρχαιότητα.
94.3 Προσθήκη: και άλλη ρήση του, κατηγορούμενου από τους Παγανιστές ως "μισογύνη", Χρυσόστομου υπέρ των γυναικών. Πιο γενναίες από τους άντρες.
94.7 Προσθήκη: Ηλικία γάμου στην Πολυθεϊστική Αρχαιότητα.
94.11 Προσθήκη: Οι πολυθεϊστές ζητούσαν από τις έγκυες γυναίκες τους, αν το βρέφος ήταν κορίτσι, να το πετάξουν. Παρατίθεται επιστολή συζύγου.
94.12 Προσθήκη: η εκπόρνευση τη γυναικάς στους ναούς των θεών στα Μυκηναϊκά χρόνια.
94.15 Προσθήκη: παράθεση παιδοφιλικών ποιημάτων Πολυθεϊστών, τα οποία δείχνουν την ηλικία των μικρών αγοριών. Επίσης: το Κατά Τιμάρχου, που οι αρχαιολάτρες παραθέτουν για ν' αποδείξουν ότι δεν υπήρχε παιδοφιλία στην αρχαία Αθήνα, αποδεικνύει το αντίθετο. Επίσης: προσθήκη: ο Δίων Χρυσόστομος αναφέρεται σε παιδοφιλικά νόμιμα πορνεία της Αρχαιότητας. Επίσης, ο Αριστοφάνης περιγράφει την έκταση του κιναιδισμού στην Αθήνα. Επίσης: ο Θέογνις περιγράφει την προτίμηση των αρχαίων πολυθεϊστών για αγοράκια αντί γυναικών.
96. Προσθήκη: και άλλες ρήσεις του Χρυσόστομου κατά των απόψεων αυτών (εθνικών ή αιρετικών) που υποτιμούν το ανθρώπινο σώμα.

26 Σεπτεμβρίου 2005
3. α Προσθήκη: αναφορικά με το όνομα Elohim για το Θεό και το ότι αυτό δεν συνεπάγεται κάποιον αρχαϊκό πολυθεϊσμό του αβρααμικού Ισραήλ.
3. β Προσθήκη: αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι η βιβλική διήγηση για τους πρωτόπλαστους είναι αντιγραφή αντίστοιχων βαβυλωνιακών μύθων.
3. η Προσθήκη: αναφορικά με το ζήτημα του πόθεν βρήκε γυναίκα ο Κάιν, όταν έφυγε απ’ τη οικογένειά του και εάν η Παλαιά Διαθήκη υπονοοεί ότι μόνο ο Αδάμ και οι Εύα δημιουργήθηκαν από τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι. Επίσης: προσθήκη αναφορικά με το ενδεχόμενο το ανθρώπινο γένος να κατάγεται από ένα μόνο ζευγάρι ανθρώπων.
3. ι Προσθήκη: αναφορικά με τις μεγάλες ηλικίες των ανθρώπων στο βιβλίο της Γένεσης.
3. ια Προσθήκη: αναφορικά με την ιστορικότητα της διήγησης του πύργου της Βαβέλ. Απάντηση σε αρχαιολατρικούς ισχυρισμούς ότι αυτή είναι αντιγραφή αντίστοιχων αρχαιοελληνικών μύθων.
3. ιβ Προσθήκη: αναφορικά με τις αποδείξεις για την ιστορικότητα του Αβραάμ.
3. ιγ Ανανέωση: οι ισχυρισμοί του αρχαιολάτρη Μ. Καλόπουλου ότι ο Αβραάμ έκανε... μάγια (παρουσιάζοντάς τα ως θεϊκή επέμβαση), ώστε να αποκομίσει πλούτη από τον Φαραώ.
3. ιδ Προσθήκη: αναφορικά με τους ισχυρισμούς ότι η εμφάνιση τριών αγγέλων στον Αβραάμ είναι αντιγραφή αντίστοιχων αρχαιοελληνικών μύθων.
3. ιε Προσθήκη: αναφορικά με τους ισχυρισμούς του αρχαιολάτρη Μ. Καλόπουλου ότι η Π.Δ. δήθεν λέει πως ο Ισαάκ θα γεννιόταν σε 12 κι όχι σε 9 μήνες.
3. ιστ Προσθήκη: αναφορικά με τους ισχυρισμούς του αρχαιολάτρη «απομυθοποιητή της Βίβλου» Μ. Καλόπουλου, ότι τα Σόδομα καταστράφηκαν από τον Αβραάμ, ώστε να ιδιοποιηθεί την γη τους.
3. ιη Προσθήκη: αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Μ. Καλόπουλου, ότι εμμέσως η Π.Δ. παρουσιάζει τον Αβραάμ να κατηγορείται ως ψεύτης και απατεώνας.
3. ιθ Προσθήκη: ο «απομυθοποιητής της Βίβλου», Μ. Καλόπουλος, είναι τόσο μεγάλος γνώστης της Βίβλου, ώστε αγνοεί ακόμη και το ότι το «Ων» και «Yahwe» σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Επίσης: σχετικά με τους ισχυρισμούς ότι ο Μωυσής ήταν αιγύπτιος μονοθεϊστής και η Έξοδος αυτοεξορία των ηττημένων αιγυπτίων μονοθεϊστών.
3. κ Προσθήκη: αναφορικά με αρχαιολατρικούς ισχυρισμούς σχετικά με τη λατρεία ως πρόφαση για φυγή των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο.
3. κα Προσθήκη: αναφορικά με τους ισχυρισμούς του Μ. Καλόπουλου ότι η πρώτη από τις δέκα πληγές, του αίματος, ήταν σκόνη χαλκού ριγμένη σε τεράστιες ποσότητες στο Νείλο.
3. κβ Προσθήκη: αναφορικά με τη σύγχυση του Μ. Καλόπουλου, ως προς τα τρία θαύματα που θα έκανε στους Ισραηλίτες για να τον πιστέψουν ότι είναι εκπρόσωπος του Θεού και τις δέκα πληγές με τις οποίες θα έπληττε το Φαραώ.
3. λζ Ανανέωση: ο «κακός» προφήτης Ελισαίος απαγορεύει την εκτέλεση Σύριων αιχμαλώτων στρατιωτών από τους Ισραηλίτες.
3. μα Προσθήκη: αναφορικά με το ζήτημα της συγγραφής ή μη των πέντε πρώτων βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης από τον Μωυσή (Θεωρία των πηγών J, P, E, D).
3. μβ Προσθήκη: αναφορικά με το ζήτημα της «θεοπνευστίας» και του «αλάθητου» της Αγίας Γραφής, και πώς οι επικριτές της παρανοούν την θέση της Εκκλησίας.
4. Ανανέωση και επαναδιαπραγμάτευση του θέματος της υποτιθέμενης γενοκτονίας των Χαναναίων από τους Ισραηλίτες και της εκδίωξής τους από τη Χαναάν. Προσθήκη αναφορικά με την περίπτωση των Μαδιανιτών.
6. Ανανέωση: και άλλοι στίχοι της Παλαιάς Διαθήκης, που δείχνουν ότι ο Θεός δεν είναι διόλου εθνικιστικός, αλλά οικουμενικός.
8. Ανανέωση: αναφορικά με το ζήτημα των εντολών εξόντωσης των μικρών παιδιών των Χαναναίων από τους Ισραηλίτες κατά την κατάκτηση της Χαναάν.
9. Ανανέωση: σύγκριση βιβλικής διήγησης και βαβυλωνιακών επών σχετικά με τον Κατακλυσμό και την Δημιουργία του ανθρώπου. Επίσης: απάντηση στους αρχαιολάτρες που θεωρούν ότι η βιβλική διήγηση είναι αντιγραφή του μύθου του Δευκαλίωνα.
11. Ανανέωση: η άποψη του πανεπιστημιακού-θρησκειολόγου Παπαλεξανδρόπουλου για τις σύγχρονες και τις παλαιότερες απόψεις για το ποια ήταν η «αρχική θρησκεία», ο μονοθεϊσμός ή ο πολυθεϊσμός.
13. Ανανέωση: κατάρριψη των απόψεων ότι δήθεν η Έξοδος δεν συνέβη ποτέ κι ότι δήθεν με βάση τις τελευταίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις δεν αποδεικνύεται η κατάκτηση της Χαναάν από τον Ιησού του Ναυή.
14. 3 Ανανέωση: το θαύμα του «εν τούτω νίκα» δεν ήταν διόλου φαντασία του Κωνσταντίνου και ψέμμα του Ευσέβιου.
14. 4 Ανανέωση: κι άλλοι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι που καταδιώχτηκαν στην υποτιθέμενη φιλελεύθερη πολυθεϊστική Αρχαιότητα.
14. 7 Ανανέωση: απάντηση στον ισχυρισμό ότι ώς τον Μ. Κωνσταντίνο η πλειονότητα των Χριστιανών ήταν εξ Εβραίων.
15. 3 Ανανέωση: σχετικά με τις συνόδους και τη βία κατά Εθνικών.
15. 7 Ανανέωση: κατάρριψη των αρχαιολατρικών ισχυρισμών ότι ο Χρυσόστομος θεωρούσε «θυσιαστήριο ψυχών» τη βιβλιοθήκη του Σαράπειου κι έτσι εμμέσως προέτρεπε στον εμπρησμό της.
23. 4 Προσθήκη: ένας σύντομος οδηγός προστασίας από την αρχαιολατρική προπαγάνδα.
28. Ανανέωση: πεσσιμιστικές απόψεις των Αρχαίων Ελλήνων, ως απάντηση στο ότι ο Χριστιανισμός καταδίκασε το γέλιο και τη χαρά της ζωής.
29. Ανανέωση: ο Πλάτων ειρωνεύεται τον Ορφέα και τον ορφισμό.
41. Ανανέωση: και άλλα στοιχεία για το «μολών λαβέ», που ουδέποτε ειπώθηκε από τον Λεωνίδα.
58. Ανανέωση: ακόμη και οι παγανιστές αναγνωρίζουν την ύπαρξη, στην Αρχαιότητα, αγαλμάτων που θεωρούνταν θεοί.
59. Ανανέωση: Επαναδιαπραγμάτευση του θέματος της κόρης του Ιεφθάε.
67. 15 Ανανέωση: απάντηση στις κατηγορίες ότι το Βυζάντιο κατέστρεψε το πολιτειακό σύστημα των πόλεων, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί.
77. Προσθήκη: Διάφορες νεοπαγανιστικές κατηγορίες εναντίον της Καινής Διαθήκης. Απάντηση στην κατηγορία ότι ο Χριστός είναι μισαλλόδοξος και εναντίον όσων δεν τον πιστεύουν. Επίσης απάντηση στην κατηγορία ότι ο Χριστός δεν επιθυμούσε εξάπλωση του Χριστιανισμού εκτός Ισραήλ. Επίσης: απάντηση στο ζήτημα της αυθεντικότητας των Γνωστικών Ευαγγελίων.
89.4 Ανανέωση: προσθήκες κι άλλων ρητών των προφητών της Παλαιάς Διαθήκης κατά των βασιλέων, των πλουτοκρατών και των διεφθαρμένων ιερατείων, αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι ο Χριστιανισμός υποβοηθά τον εξουσιασμό. Επίσης: πράξεις των προφητών κατά βασιλιάδων του Ισραήλ. Επίσης: η αντίληψη της Εκκλησίας για τον πόλεμο.
89. 5 Ανανέωση: η «ελευθερόφρονα» πολυθεϊστική Αρχαιότητα εξανάγκαζε τους νέους πολίτες να ορκίζονται ότι θα λατρεύουν την επίσημη κρατική θεότητα. Επίσης: ρατσιστική η ειδωλολατρική κρατική θρησκεία.
89. 7 Ανανέωση: λαθεμένη η αντίληψη του Καλβινισμού για την απόκτηση υλικού πλούτου. Επίσης: η φιλοαγροτική νομοθεσία των Μακεδόνων αυτοκρατόρων.
92. Ανανέωση: η μόνη επιβίωση του αρχαίου θεάτρου βρίσκεται στο τυπικό της λειτουργίας της Εκκλησίας.
93. Ανανέωση: η άποψη της Παλαιάς Διαθήκης και του απ. Παύλου για τη δουλεία και τους δουλέμπορους.
94. 1 Ανανέωση: Ιησούς Χριστός και γυναίκες, μέσα από τα Ευαγγέλια. Επίσης: αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι Χριστός και Παύλος είχαν διαφορετική αντίληψη για τη γυναίκα. Επίσης: η μισογυνική προσευχή «Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ που δε μ’ έκανες γυναίκα» βρίσκεται στο μη χριστιανικό Ταλμούδ κι όχι στη χριστιανική Παλαιά Διαθήκη.
94. 3 Ανανέωση: ο δήθεν «μισογύνης» Ιωάννης Χρυσόστομος συνιστά στη γυναίκα να συμβουλεύει και να διδάσκει, με λόγια και πράξεις, τον άντρα της.
94. 4 Ανανέωση: και δεύτερη γυναίκα-ηγέτις στο «βάρβαρο μονοθεϊστικό» Ισραήλ του 8ου π.Χ. αιώνα – σε αντίθεση με την «ολόφωτη» πολυθεϊστική Αρχαιότητα.
94. 12 Ανανέωση: η ανισότητα της οικοδέσποινας ως προς τον οικοδεσπότη, σχετικά με την οικογενειακή λατρεία.
94. 16 Ανανέωση: η θρησκευτική αγαμία στην πολυθεϊστική Αρχαιότητα.
101. Ανανέωση: και άλλα μαργαριτάρια των Νεοπαγανιστών/Αρχαιολατρών˙ ύβρεις προς τους Ορθόδοξους και την πίστη τους δείχνουν το ανώτερο ήθος που φέρνουν οι Αρχαιολάτρες.
Επίλογος, 2: επιπλέον βιβλιογραφία.

4 Ιουλίου 2005
4. 3 Προσθήκη: κι άλλοι αντιρατσιστικοί στίχοι της Παλαιάς Διαθήκης.
4. 4 Προσθήκη: κι άλλοι στίχοι αντιεβραϊκοί της Π.Δ., που αντικρούουν ακόμη περισσότερο την αβάσιμη άποψη ότι η Π.Δ. είναι "εθνικιστικό εβραϊκό βιβλίο".
4 6 Προσθήκη: κι άλλοι στίχοι της Π.Δ. που δείχνουν ότι εξαρχής ο Θεός της Π.Δ. δείχνεται ως οικουμενικός και όχι εθνικός/εθνικιστικός.
14. 2 Προσθήκη: η νεοεποχίτικης, μη αρχαιοελληνικής έμπνευσης μέθοδος χρονολόγησης που χρησιμοποιούν οι Νεοπαγανιστές.
14. 3 Προσθήκη: απάντηση στις απόψεις Νεοπαγανιστών που φέρνουν ξένους αντιχριστιανούς, για να αποδείξουν ότι οι ισχυρισμοί τους περί διώξεων αληθεύουν.
14. 4 Προσθήκη: παράθεση του πλήθους των καταστροφών και λεηλασιών των αρχαιοελληνικών ναών/αγαλμάτων από Ειδωλάτρες πριν την επικράτηση του Χριστιανισμού. Σύγκριση με χριστιανικές βιαιότητες.
14. 5 Προσθήκη: και άλλα έδικτα των Αυτοκρατόρων που εγγυώνται την διατήρηση των αρχαίων ναών καθώς και τη συνέχιση των αρχαίων γιορτών. Επίσης: απάντηση στον ισχυρισμό ότι στόχος των Αυτοκρατόρων ήταν ο Ελληνισμός και μόνο ή κυρίως ο Ελληνισμός επλήγη.
14. 6 Προσθήκη: κατάλογος αρχαίων ναών που καταστράφηκαν. Απόδειξη ότι αυτοί ήταν 1) εκτός Ελλάδας και 2) ελάχιστοι, σε διάστημα 150 ετών.
14. 7 Προσθήκη: Το ήθος των Ειδωλολατρών ιερέων και του ειδωλολατρικού λαού, όπως μάς το παρουσιάζει ο Ιουλιανός στις επιστολές του. Επίσης: οι αιτία επικράτησης του Χριστιανισμού δεν ήταν απλώς η παρακμή του Παγανισμού, αλλά η φιλοσοφική υπεροχή και η απήχηση στην λαϊκή ψυχή και ανταπόκριση στις προσδοκίες της.
15. 2 Η άποψη του άγιου Ιωάννη του Δαμασκηνού για την ελληνική φιλοσοφία.
17. 2 Προσθήκη: ο "Υπερασπιστής του Ελληνισμού", Ιουλιανός, προτείνει πετσόκομμα ακόμη και της αρχαίας μυθολογίας και αρχαιοελληνικής ιστορίας.
21. 1 Προσθήκη: εσφαλμένη η άποψη ότι οι Χριστιανοί αντέγραφαν τα αρχαία κείμενα ώστε να έρθουν σ' επαφή με αυτά και να προσελκύσουν τους μορφωμένους Εθνικούς, συζητώντας με φιλοσοφικούς όρους μαζί τους.
22. 1 Προσθήκη: οι απόψεις του Αριστοτέλη και του Λιβάνιου για τον αθλητισμό και τους αγώνες. Ψευδής η άποψη ότι τον 4ο αι. οι "καλοί εθνικοί" ήταν υπέρ του αθλητισμού ενώ οι "κακοί χριστιανοί" κατά.
22. 4 Προσθήκη: οι τύραννοι/βασιλιάδες της Ελληνικής Αρχαιότητας χρησιμοποιούσαν τις αθλητικές νίκες τους για προπαγανδισμό του καθεστώτος τους.
22. 5 Προσθήκη: και άλλα παράλογα των αρχαίων Ο.Α.
22. 7 Προσθήκη: παραδοχή από Αρχαίους ότι πολλοί αθλητές πέθαιναν κατά τους αγώνες.
22. 8 Προσθήκη: κι άλλοι ολυμπιακοί "μύθοι" ξεσκεπάζονται.
22. 10 Γενική Ανανέωση.
22. 11 Κριτική στο ιδεώδες του "πρωταθλητισμού" που πρώτα στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες επικράτησε.
23. 3 Ένας μικρός και πρακτικός Οδηγός για την αντιμετώπιση των ψευδών ισχυρισμών του καθενός αρχαιολάτρη αναφορικά με "διώξεις Εθνικών από Χριστιανούς".
34. 3 Προσθήκη: ο Πλούταρχος μάς δίνει τα ονόματα των Αιγυπτίων ιερέων που δίδαξαν τον Εύδοξο, τον Σόλωνα και τον Πυθαγόρα.
36. Προσθήκη: ο Στράβων πληροφορεί για την βαρβαρική καταγωγή των Λελέγων, που ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της Ακαρνανίας.
50. Προσθήκη: η λέξη "θείον" δεν σημαίνει "απρόσωπη θεότητα", όπως ισχυρίζονται οι Παγανιστές.
59. Προσθήκη: απάντηση στους ισχυρισμούς των Παγανιστών ότι "Δεν υπάρχουν αρχαιολογικές αποδείξεις για τέλεση ανθρωποθυσιών στην Αρχαία Ελλάδα".
67. 1 Προσθήκη: Ο "ελληνοχριστιανισμός" δεν ήταν κρατικό δημιούργημα, αλλά όσοι τον πρωτοδιατύπωσαν δεν ήταν ακριβώς "της Εκκλησίας". Επίσης: τα ακριτικά τραγούδια αποδεικνύουν την ταύτιση του ελληνικού λαού με το Βυζάντιο.
67. 3 Προσθήκη: αναίρεση ισχυρισμού ότι στο Βυζάντιο... υπήρχε νόμος (!) που απαγόρευε την αναρρίχηση Ελλήνων στο θρόνο. Έλληνες βασιλείς.
67. 5 Προσθήκη: κι άλλες ενδείξεις ελληνικής αυτοσυνειδησίας των Βυζαντινών.
67. 9 Προσθήκη: απάντηση στον παγανιστικό ισχυρισμό ότι οι Βυζαντινοί δεν μπορούσαν (!) να φτιάξουν κίωνες... και γι' αυτό έπαιρναν από τους αρχαίους ναούς. Επίσης: απάντηση στον ισχυρισμό του Τρύφωνα Ολύμπιου ότι μετά τον εκχριστιανισμό του ο Ελληνισμός συνέγραφε μόνο... συναξάρια (!)
67. 15 Προσθήκη: απάντηση στον ισχυρισμό του Δαυλού ότι το Βυζάντιο ήταν "Σαθρό". Επίσης: απάντηση σε παραποίηση της αλήθειας για το Βυζάντιο από το Ελληνικό Πάνθεον (περιοδικό Π. Μαρίνη). Επίσης: απάντηση στον ισχυρισμό του Δαυλού ότι ο βυζαντινός στρατός ήταν μισθοφορικός. Επίσης: απάντηση στον ισχυρισμό του αρχαιολάτρη Κουκοβίστα ότι οι Σταυροφόροι του 1204 που κατέστρεψαν το Βυζάντιο ήταν "φορείς του ελληνικού πνεύματος" (!) Επίσης: απάντηση σε ισχυρισμό του αρχαιολάτρη Κουκοβίστα ότι αιτία του αντιδυτικού μίσους των Βυζαντινών ήταν... η Αναγέννηση των Δυτικών (!)
72. Προσθήκη: Παράθεση αρχαίων παγανιστικών πηγών του 1ου π.Χ., 1ου, 2ου και 3ου αι. μ.Χ. που αποδεικνύουν ότι η Ελλάδα ήταν πριν την επικράτηση του Χριστιανισμού παρηκμασμένη κι ερημωμένη και συνεπώς δεν ευθύνεται ο Χριστιανισμός.
88. 4 Χριστιανισμός και εξουσία: απάντηση στις κατηγορίες ότι ο Θεός της Αγίας Γραφής δημιουργήθηκε για τον πλουτισμό του εβραϊκού και χριστιανικού ιερατείου (εδάφιοα όπου οι προφήτες καταφέρονται κατά του ιερατείου, των βασιλιάδων, των πλουτοκρατών), στους ισχυρισμούς ότι ο Παύλος και ο Πέτρος υποβοηθούν τον ρωμαϊκό εξουσιασμό μέσω των επιστολών τους, στους ισχυρισμούς ότι ο Χριστιανισμός έγινε σανίδα σωτηρίας των ρωμαϊκών ελίτ (ότι ο εκχριστιανισμός του Κωνσταντίνου οφείλεται σε πολιτική σκοπιμότητά του).
88 5 Έκθεση του μεγέθους της ανελευθερίας του αρχαίου Έλληνα και του εξουσιασμού του αρχαίου Κράτους. Οι απόψεις του Πλάτωνα για τη δημοκρατία.
88. 7 Απάντηση στον ισχυρισμό ότι ο Χριστιανισμός δικαιολογεί και προωθεί τον καπιταλισμό. Αποσπάσματα λόγων Πατέρων και Ιησού και Π.Διαθήκης κατά του τόκου. Το Βυζαντινό οικονομικό αντικαπιταλιστικό σύστημα.
90. Προσθήκη: και άλλες γνώμες μεγάλων φυσικών που αντικρούουν την άποψη περί σύγκρουσης θρησκείας-επιστήμης.
91. Προσθήκη: ο Πλάτων υποστηρίζει την ύπαρξη δουλείας ακόμη και στην "ουράνια" Πολιτεία.
93. 4 Προσθήκη: ο προφήτης Μαλαχίας τονίζει ότι ο ίδιος Θεός κι όχι άλλος έπλασε τον άντρα και τη γυναίκα.
102. Προσθήκη: το καθεστώς τον σχέσεων Εκκλησίας -Κράτους σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Αναίρεση του κουτοπόνηρου ισχυρισμού Διαφωτιστών και Παγανιστών ότι τάχα "μόνο στην Ελλάδα είναι ενωμένη Εκκλησία και Κράτος και υπάρχει αναφορά στο Σύνταγμα και επιρροή εκκλησιαστική στην εκπαίδευση".

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑ

Α' ΜΕΡΟΣ

ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

1. "Εξαιτίας του Χριστιανισμού οι Έλληνες εγκατέλειψαν τον Αρχαίο Ελληνικό ορθολογισμό και υιοθέτησαν τον ανορθολογισμό της ιουδαιοχριστιανικής Ανατολής. Ο Έλληνας αντιμετωπίζει π.χ. την ανοβρία με λιτανείες και όχι με αρδευτικά έργα, τις αρρώστιες με προσδοκία θαυμάτων από κάθε ανόητο χριστιανικό μύθο και όχι με καταφυγή στην επιστήμη και μόνο, με προσευχές για θεϊκή εύνοια αντί για χρήση της επιστήμης".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μια από τις μεγαλύτερες ανακρίβειες για την αρχαιότητα είναι αυτή της ορθολογικής αρχαίας κοινωνίας. Στην αρχαιοελληνική θρησκεία τα θαύματα των αρχαίων «θεών» έδιναν κι έπαιρναν (πρβλ. θαυματουργικές κινήσεις αγαλμάτων, θαυματουργικές τιμωρίες, θεραπείες λ.χ. του Ασκληπιού). Οι Νεοπυθαγόρειοι, για να μάθουν τη θέληση θεών και δαιμόνων, έκαναν νεκρομαντείες, υπνωτισμούς κ.ά. (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 511), αντίθετα από ό,τι παραπλανητικά οι Νεοπαγανιστές σήμερα κηρύττουν, για να φαίνεται ίσως πιο «επιστημονικό» κι «ορθολογικό» το σύστημά τους. Και παριστάνοντας τους «ορθολογιστές», ειρωνεύονται τους Χριστιανούς που απέδιδαν γεγονότα στην οργή του Θεού, ξεχνώντας πως ένα από τα ινδάλματά τους, ο Πορφύριος, τον τρίτο μ.Χ. αιώνα γράφει για μια επιδημία λοιμού: «κανένας θεός δεν ήλθε να βοηθήσει την πόλη από τότε που λατρεύεται ο Ιησούς» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 587). Αυτό ονομάζουν οι Νεοπαγανιστές «ορθολογισμό» και «μη διατάραξη της Φυσικής Τάξης» ή κάνουν τα στραβά μάτια; Επειδή λατρεύεται ο Ιησούς, ο Πορφύριος πιστεύει ότι δεν θεραπεύεται η επιδημία; Είναι αυτό αρχαίος ορθολογισμός;
Και βέβαια, οι Νεοπαγανιστές που γνωρίζουν μόνο τα Κατά Χριστιανών και Περί αγαλμάτων του «θεωρητικού» τους Πορφύριου, δεν φαίνεται να γνωρίζουν ένα άλλο σύγγραμμά του, το Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας, όπου ο Πορφύριος γράφει πως οι άνθρωποι μπορούν να εξαναγκάσουν θεούς να κάνουν μάγια, θαύματα, να αποκαλύψουν το μέλλον και να εμφανιστούν˙ επίσης γράφει πως οι θεοί δυσφορούν αλλά δεν μπορούν να αποφύγουν, όταν τα χρησιμοποιούμενα μέσα (μαγικές λέξεις, ευχές, περιποιήσεις λατρευτικών αγαλμάτων) είναι τα πρέποντα, να κάνουν ό,τι τους ζητούν οι άνθρωποι. Επίσης ότι οι θεοί μαθαίνουν το μέλλον από τα άστρα. Οι χρησμοί είναι λανθασμένοι όταν ζητήται από τους θεούς να πουν περισσότερα από όσα γνωρίζουν (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 512). Ο Πορφύριος πιστεύει επίσης στην ανταπόκριση των θεών σε θεουργικές ενέργειες (μάγια) (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 512). Αφού ο Πορφύριος κατακρίνει τα θαύματα λέγοντας πως δεν επεμβαίνει στη φυσική τάξη των πραγμάτων οι θεοί, πώς εξηγούν την παραπάνω άποψή του οι σύγχρονοι θαυμαστές του Πορφύριου; Μήπως πρόκειται για «έκτακτη» ανταπόκριση-θαύμα και παρέμβαση στη Φυσική Τάξη των θεών;
«Η τελική στάση του Πορφύριου απέναντι στη «θεουργία» (στα έργα του Περί αποχής εμψύχων και Περί επανόδου της ψυχής) είναι ότι η θεουργία επηρεάζει πραγματικά τους θεούς, μπορεί μάλιστα να τους κάνει να υποφέρουν, χάρη σε αυτήν οι ψυχές των ανθρώπων μπορούν, με την βοήθεια κάποιου καλού δαίμονος, να ανυψωθούν λίγο και να ατενίσουν τους θεούς και τους αγγέλους» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 512).
«Ο Πορφύριος δογματίζει ότι όσες από τις ψυχές είναι καλές, χρησιμοποιούνται (μεταθανάτια) από τους θεούς για να φροντίζουν για τα ζώα, τα φυτά, και προκαλούν τα καιρικά φαινόμενα» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. ΣΤ', σ. 512). Πώς ο κατεξοχήν αντιχριστιανός Ειδωλολάτρης φιλόσοφος που «αρνείται τα θαύματα» ισχυρίζεται ότι άνθρωποι προκαλούν τα καιρικά φαινόμενα. Είναι αυτό διατάραξη της Φυσικής Τάξης, ναι ή όχι;
«Ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος ισχυρίζονται ότι οι άνθρωποι συνδέονται με το ‘Ενα όχι με νοητική ή πνευματική προσπάθεια, αλλά με την τέλεση μυστικιστικών ιεροτελεστειών και με τη βοήθεια μυστικών δυνάμεων που υπάρχουν σε ορισμένους λίθους, φυτά και ζώα. Ο Πρόκλος αποδίδει επίσης μεγάλη σημασία στην πίστη» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών Α.Ε., τ. Ζ', σ. 335).
«Η ίδια σύνδεση της πίστεως με την αλήθεια και την αγάπη εμφανίζεται αρκετές φορές στον Πρόκλο. Πρόκλου, Εις Αλκ. 51, 15 πίστις, ἀλήθεια και ἔρως, είναι οι τρεις αρχές δημιουργίας που αντιστοιχούν στο Αγαθό, στο Νοητό και στο Κάλλος. Πρόκλου Εις Τίμ. 1, 212, 21, για να έχουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα από την προσευχή χρειαζόμαστε (μεταξύ άλλων) «πίστιν καὶ ἀλήθειαν καὶ ἔρωτα, ταύτην ἐκείνην τὴν τριάδα, καὶ ἐλπίδα τῶν ἀγαθῶν (...) ἵνα μόνος τις τῷ θεῷ μόνῳ συνῇ». Πρόκλου, Εις Παρμ. 927, 26 πίστις, ἀλήθεια και ἔρως είναι «τὰ σώζοντα τὰς ψυχὰς κατ’ ἐπιτηδειότητα τὴν πρὸς ἐκεῖνα τρία συνάπτουσαν». Η άμεση πηγή του Πρόκλου (όπως έδειξε ο Kroll, De orac. Chald. σ. 26) είναι τα Χαλδαϊκά Λόγια, από τα οποία παραθέτει τη γραμμή «πάντα γὰρ ἐν τριςὶ τοῖσδε κυβερνᾶταί τε καὶ ἔστι» Πρβλ. Θεολ. Πλάτ. 1,25 «ἡ πρὸς αὐτὸ (το ἀγαθὸν) συναφὴ καὶ ἕνωσις ὑπὸ τῶν θεολόγων πίστις καλεῖται» (τῶν θεολόγων= Χαλδαϊκά Λόγια)» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 190).
Θα αντιπούν οι Ν/Π (Νεοπαγανιστές) ότι το Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας το έγραψε ο Πορφύριος προτού έρθει σ’ επαφή με τον ελληνικό πολιτισμό. Μα και στο Περί αποχής εμψύχων, πάλι δέχεται την θεουργία, όχι βέβαια τόσο όσο την δεχόταν αρχικά, αλλά την δέχεται σε σημαντικό βαθμό. Εάν οι Ν/Π θεωρούν «φυσιολογικές» για την εποχή εκείνη τις συγκρητιστικές παρεγκλήσεις του Πορφύριου από την δήθεν ενιαία αρχαιοελληνική άποψη, τότε ποιο το πρόβλημά τους με τα χριστιανικά θαύματα; Κι αυτά θα μπορούσαν να τα πουν «φυσιολογικό συγκρητισμό» της εποχής. Δεν είναι λοιπόν τα θαύματα που τους ενοχλούν˙ δεν είναι ο ανύπαρκτος ορθολογισμός τους, ο οποίος δήθεν πλήτεται από αυτά. Απλώς είναι το άλωθί τους.
Το γνωστό παραμύθι, στο οποίο (ακόμη και οι μη Παγανιστές-εθνικιστές) αρχαιολάτρες πιστεύουν, περί ορθολογικού αρχαίου Πολυθεϊσμού και ανορθολογικού Χριστιανισμού που βαζίζεται στην πίστη, είναι λοιπόν μια απάτη. Εκείνη την εποχή, ορθολογικός ήταν ο Χριστιανισμός και ανορθολογικός (με θεουργίες, μετενσαρκώσεις, μαντική, αστρολογία) ήταν ο ειδωλολατρικός Ελληνισμός. «Στην πραγματικότητα, ενώ ο Ωριγένης και οι επίγονοί του πάσχιζαν να συμπληρώσουν την αυθεντία με τη λογική, η παγανιστική φιλοσοφία έτεινε όλο και περισσότερο να αντικαταστήσει τη λογική με την αυθεντία – και όχι μόνο με την αυθεντία του Πλάτωνος, αλλά και την αυθεντία της ορφικής ποιήσεως, της ερμητικής θεοσοφίας ή κάποιων σκοτεινών αποκαλύψεων, όπως τα Χαλδαϊκά Λόγια» (E.R. Doods, Εθνικοί και Χριστιανοί σε μια εποχή αγωνίας, εκδ. Αλεξάνδρεια, σ. 189). «Το γεγονός ότι Εβραίοι και Χριστιανοί αξίωναν μια πίστη βασιζόμενη σε προτάσεις για τις οποίες ήταν ανίκανοι να προσκομίσουν αποδείξεις ήταν κοινός τόπος της νεοπλατωνικής κριτικής. Στους ύστερους αιώνες, ωστόσο, αυτή η αντίθεση αμβλύνθηκε στο βαθμό που οι Χριστιανοί πάσχιζαν για μια λογική θεώρηση των απόψεών τους, ενώ ο Νεοπλατωνισμός προσέλαβε περισσότερο τα χαρακτηριστικά θρησκεία και στην τελική του μορφή προέκρινε την πίστη ως την υψηλότερη των αρετών» (R.T. Wallis Νεοπλατωνισμός, εκδ. Αρχέτυπο, σ. 169).
Οι σημερινοί αυτοαποκαλούμενοι «Έλληνες Εθνικοί» «θεμελίωσαν» την σημερινή θρησκεία τους βασιζόμενοι – με την έννοια, ασφαλώς, ενός σημαντικού πνευματικού καθοδηγητή κι όχι του προφήτη – σε σημαντικό βαθμό στον Πορφύριο, που έλεγε ότι δεν συμβαίνουν θαύματα, διότι οι θεοί δεν επεμβαίνουν κι ούτε διαταράσσουν την Φυσική Τάξη του Σύμπαντος, αλλά και διότι οι θεοί είναι στην πραγματικότητα «φυσικές δυνάμεις». Από τα παραπάνω αποσπάσματα όμως διαφαίνεται πολύ καλά πως τόσο ο Πορφύριος όσο και ο Ιάμβλιχος και ο Πρόκλος και άλλοι διατείνονται πως η Φυσική Τάξη διαταράσσεται από τους θεούς με την βοήθεια θεουργιών, μαγείας, τσαρλατανισμού με λίγα λόγια. Όσα λοιπόν ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές περί «ορθολογισμού» της αρχαίας θρησκείας διαψεύονται και γίνονται καταγέλαστα από τους ίδιους τους ιδεολογικούς τους αντιχριστιανούς φιλοσοφικούς προγόνους. Οι Νεοπαγανιστές λενε πως αυτές οι δεισιδαιμονίες, οι θαυματοποιίες, προλήψεις και μαγείες δεν υπήρχαν στην κλασσική εποχή και ότι εμφανίστηκαν μόνο μετά τον ερχομό του Χριστιανισμού. Δε φαίνεται να γνωρίζουν π.χ. ότι στην Αρχαία Ελλάδα οι ετοιμόγενες γυναίκες δεν επιτρέπονταν να μπουν στο ναό για 40 μέρες, αυτοί που ήρθαν σε επαφή μαζί τους μόνο για δύο, αυτοί που απλώς είδαν ένα πτώμα ή πήραν μέρος σε νεκρικές τελετές απαγορεύεται προσωρινά να επισκεφτούν τους θεούς. Όταν ο άντρας και η γυναίκα έρχονταν σε επαφή ήταν ακάθαρτοι για μικρότερο διάστημα. Στα Μέθανα, όταν οι άνεμοι απειλούσαν να καταστρέψουν τα κλήματα, δυο άντρες έσχιζαν έναν κόκορα στα δύο και καθένας τους, βαστώντας από ένα ματωμένο κομμάτι, έκαναν το γύρο των αμπελιών, από αντίθετη κατεύθυνση, ώσπου να ανταμώσουν. Εκεί έθαβαν τα δυο κομμάτια για να σταματήσει το κακό (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 26). Μια κοπέλλα έπρεπε να περπατήσει γύρω από το κτήμα με ένα κόκκορα στα χέρια της για να διώξει τα αγριόχορτα και τα βλαβερά έντομα. Κάνουν λόγο για την βροχοποιία και για τις χριστιανικές λιτανείες χλευαστικά οι Νεοπαγανιστές, μη γνωρίζοντας βέβαια ότι όταν επικρατούσε ξηρασία, ο ιερέας του Δία στο Λύκαιο όρος πήγαινε στο πηγάδι, βουτούσε ένα κλωνάρι στο νερό του και το ανακινούσε. Αμέσως φαινόταν να υψώνεται καταχνιά από το πηγάδι. Γινόταν σύννεφο και έβρεχε σε όλη την Αρκαδία (Παυσανία, Αρκαδικά, 38,4). Αυτό μήπως είναι θεουργία ή αναίρεση της Φυσικής Τάξης;
«Η λατρεία των ηρώων στην Αρχαία Ελλάδα ήταν δεμένη στον τάφο τους και η δύναμή τους στα λείψανά τους, που ήταν θαμμένα στον τάφο. Οι Λακεδαιμόνιοι βρήκαν, με κάποια δυσκολία τα κόκαλα του Ορέστη κάτω από ένα σιδεράδικο και τα έφεραν στην Σπάρτη, όταν χρειάστηκαν τη βοήθειά του στον πόλεμο με τους Αρκάδες (Παυσανίας, 3, 3,6˙ Ηρόδοτος, 1, 67-68). Στη μάχη του Μαραθώνα ο Θησέας πετάχτηκε από το μνήμα του για να αγωνιστεί με το λαό του ενάντια στους Πέρσες» (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 16).
Έτσι κερδίζονταν οι πόλεμοι, σύμφωνα με την αρχαία θρησκεία: Παυσανία, Λακωνικά, 3, 7 «Χρησμό παρόμοιο με αυτόν που είχαν λάβει οι Λακεδαιμόνιοι για τα οστά του Ορέστη έλαβαν αργότερα και οι Αθηναίοι, που τους έλεγε να φέρουν πίσω το Θησέα από τη Σκύρο, γιατί διαφορετικά δε θα ήταν δυνατό να καταλάβουν τη Σκύρο. Ο Κίμωνας, ο γιος του Μιλτιάδη, τα βρήκε επιστρατεύοντας την εξυπνάδα του και πολύ σύντομα κατέλαβε τη Σκύρο» (βλ. και Πλούταρχου, Θησέας, 36).
«Ο Πυθαγόρας πρόσταζε να μη χρησιμοποιούμε το λουτρό» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 4, 17). Ο Πρόκλος πίστευε πως ήταν μετενσάρκωση του Νικόμαχου (περίπου 150 μ.Χ.) (Μαρίνου, Βίος Πρόκλου, 28). Σύμφωνα με τον «ορθολογιστή» Πλωτίνο, η ανθρώπινη μοίρα μπορεί να διαβαστεί στα άστρα (Εννεάδες, II, 3, 7, 4-10). Σ’ ενα του εδάφιο ο Πλωτίνος αναφέρεται με φανερή συμπάθεια στη θεουργική πρακτική εμψύχωσης ενός θεϊκού αγάλματος (IV, 3, 11). Μια φορά πείστηκε να προσφύγει σε επίκληση του οικείου του δαίμονα (Βίος Πλωτίνου, 10, 14-33). «Ο αυτοκράτορας Μ. Αυρήλιος ευχαριστούσε τους θεούς για τις ιατρικές οδηγίες που του έστελναν στον ύπνο του. Ο Πλούταρχος απέφευγε να τρώει αβγά εξαιτίας ορισμένων ονείρων (Συμπ. Προβλ. 2, 3, 1 635e). Ο Δίωνας Κάσσιος εμπνεύστηκε από ένα όνειρο να γράψει ιστορία (72, 23)˙ κι ακόμη ένας τόσο φωτισμένος χειρουργός όπως ο Γαληνός ήταν έτοιμος να προβεί σε μίαν εγχείρηση με την προσταγή ενός ονείρου (σχόλια στο ιπποκρατικό Περί χυμών 2,2)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 92). «Τόσο δεισιδαίμονες ήταν οι Αθηναίοι, ώστε επειδή ένας έκοψε ένα πουρνάρι από ένα ηρώο, τον σκότωσαν. Αλλά και τον Ατάρβη, επειδή αυτός σκότωσε το ιερό σπουργίτι του ναού του Ασκληπιού, δεν το παρείδαν αυτό οι Αθηναίοι, αλλά τον σκότωσαν, μη δίνοντας συγχώρεση λόγω άγνοιας ή λόγω τρέλλας» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 5, 17). «Ένα παιδάκι μάζεψε από το έδαφος ένα χρυσό πέταλο που είχε πέσει από το χρυσό στεφάνι της Αρτέμιδας. Οι δικαστές άπλωσαν μπροστά στο παιδί διάφορα παιχνίδια, αστραγάλους και το πέταλο. Το παιδί αμέσως ξανάπιασε το χρυσό πέταλο. Γι’ αυτό το σκότωσαν ως ιερόσυλο, μη δινοντας συγχώρεση λόγω της ηλικίας του, αλλά τιμωρώντας το για την πράξη του» (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία 5, 16).
Στη Δωδώνη βρέθηκαν αρκετοί μολυβένιοι πίνακες με τα ερωτήματα του κόσμου προς το μαντείο. Κάποιος Ηρακλείδης ρωτάει αν η γυναίκα του θα του κάνει παιδί, κάποιος Λυσανίας αν το παιδί της γυναίκας του είναι δικό του. Κάποιος άλλος αν θα κάνει καλά να θρέψει πρόβατα, άλλος αν θα κερδίσει από τη δουλειά του πραματευτή (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 122).
«Ξέρουμε πως στην Αθήνα του 4ου π.Χ. αιώνα υπήρχε αρκετή «μαγεία για όλους», και μάλιστα με την κυριολεκτική σημασία του όρου, όπως μαθαίνουμε από πρώτο χέρι για τους «κατάδεσμους». Η τεχνική της καταδέσεως ήταν ένα είδος μαγικής επίθεσης. Πίστευαν ότι είναι δυνατόν να «δέσει» κάποιος τη θέληση ενός άλλου ανθρώπου ή να του προκαλέσει θάνατο εξεγείροντας εναντίον του την κατάρα των δυνάμεων του κάτω κόσμου. Έγραφαν την κατάρα πάνω σε κάτι ανθεκτικό, μια μολύβδινη πλάκα ή ένα κεραμύδι, και το τοποθετούσαν κατά προτίμηση στον τάφο ενός νεκρού. Έχουν βρεθεί εκατοντάδες τέτοια «δεσίματα» από ανασκαφές σε πολλά σημεία του μεσογειακού κόσμου. Είναι όμως σημαντικό πως τα αρχαιότερα παραδείγματα, που έχουν μέχρι τώρα ανακαλυφθεί, προέρχονται από την Ελλάδα, τα περισσότερα από την Αττική και επίσης, ενώ με βεβαιότητα μπορούμε να αναγάγουμε στον 5ο π.Χ. αιώνα πάρα πολύ λίγα παραδείγματα, ξαφνικά στον 4ο π.Χ. αιώνα παρουσιάζονται πάρα πολλά. Ανάμεσα στα επικατάρατα πρόσωπα των επιγραφών περιλαμβάνονται αρκετά γνωστές δημόσιες προσωπικότητες. Η συνήθεια ήταν αρκετά κοινή στις μέρες του Πλάτωνα, ώστε ο φιλόσοφος να θεωρήσει πως αξίζει τον κόπο να νομοθετήσει εναντίον της (Νόμοι 933 Α-Ε), καθώς επίσης εναντίον της συγγενικής μεθόδου της μαντικής επίθεσης με τη χρήση ενός κέρινου ομοιώματος του εχθρού (Νόμοι 933 Β)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 128).
Άς δούμε όμως, κάποιες μολύβδινες πλάκες. Μια πινακίδα που βρέθηκε στην Αττική γράφει «Ρίξτε ανυπόφορους πυρετούς σε όλα τα μέλη της Γαμετής, της κόρης της Υγείας... σκοτώστε, χθόνιοι θεοί και ... την ψυχή και την καρδιά της Γαμετής, της κόρης της Υγείας... ρίξτε πυρετούς ανυπόφορους σε όλα τα μέλη της..» (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 51). Μια άλλη ταμπέλα με κατάδεσμο, από την Αθήνα του 3ου ή 2ου π.Χ. αι. ζητά να πάθει μια κοπέλα, η Κερκίδα, αλαλία: «Κερκίς, Βλαστός, Νίκανδρος, Γλυκέρα. Δένω την Κερκίδα τα λόγια και τις πράξεις της Κερκίδας, όπως και τη γλώσσα της, στα νεαρά αγόρια [εννοεί τους νεκρούς που πέθαναν νέοι], και όταν θα διαβάσουν αυτές τις γραμμές να στερήσουν την Κερκίδα από τη λαλιά της... Ερμή, χθόνιε θεέ, εσύ...» (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 52). Μια άλλη πινακίδα (P. Roesch “Une tablette de malédiction de Tébessa”, Bulletin d’ archéologie algérienne 2, 166-167, σ. 231-232) γράφει: «Δένω τη Σατουρνίνα. Θα δέσω στο πνεύμα της ένα πικρό [κακό;], τη δένω μαζί με τους απογόνους της. Να μη γνωρίσει παρά πίκρα και φρίκη, ώς τη μέρα που η Σατουρνίνα θα φθάσει στα έσχατα όρια του θανάτου... στη Σατουρνίνα... καταποντίζω τη Σατουρνίνα στην τρέλα, από αυτή τη στιγμή, τώρα, για την αιωνιότητα, αμέσως, αμέσως, γρήγορα, γρήγορα. Την κόβω κομμάτια, ολόκληρη, γρήγορα, για την αιωνιότητα, γρήγορα, γρήγορα». Μια άλλη πινακίδα (A. Audollent, Defixionum tabellae, 1904, No 18) από τον Άγιο Τύχωνα στην Κύπρο, γράφει: «υποταγμένοι δαίμονες, Πλούτωνα, άρχοντες της γης, χθόνιε Ερμή, κι εσείς πνεύματα, όσα βρίσκεστε εδώ, πάρτε τον αντίδικό μου». Μια πινακίδα του 3ου μ.Χ. αι που βρέθηκε στην Αγορά των Αθηνών (G.W. Elderkin, Hesperia V, 1936) γράφει: «ΒΑΡΒΑΦΟΡΦΟΡΒΑΡΒΟΡΒΑΡ ΒΟΡΑ ΒΟΡΒΟΡ ΒΑΡΒΑ ΦΟΡΒΑΒΑΙΗ. Πανίσχυρε Τυφώνα, σού παραδίδω τη Φιλόστρατα, την οποία γέννησε η Γοργίππα, για να παγώσεις ό,τι είναι δικό της: την αναπνοή της, τη ζωή της, τις δυνάμεις της, την αντοχή της, το σώμα της, τα μέλη της, τα νεύρα της, τα κόκαλά της, τις φλέβες της, τις αρτηρίες της, την καρδιά της, τα νύχια της, το συκώτι της, τα πνευμόνια της, όλα τα εσωτερικά της όργανα. Ναι, άρχοντα Τυφώνα, εκδικήσου αυτόν που γέννησε...». Ένας πάπυρος δίνει συμβουλές για παρασκευή κατάδεσμου για να προκαλέσει αϋπνία σε κάποια (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 127-8]): «(..)πάρε μια λάμπα βάλε της φιτίλι και πες: "Σε εξορκίζω, λάμπα, στ όνομα της μάνας σου, της Εστίας ΜΗΡΑΛΛΗΛ (πες το δυο φορές), και του πατέρα σου, του Ηφαίστου, ΜΕΛΙΒΟΥ ΜΕΛΙΒΑΥ ΜΕΛΙΒΑΥΒΑΥ. Κάνε την να αναπαύεται χωρίς ύπνο"». Ένας κατάδεσμος γράφει (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 128): «Κατάδεσμος ΣΕΔΕΜΟΥΡ ΒΙΡΒΙΑ ΗΧΙ ΕΡΩΦΘΙ ΑΤΑΡΜΕΤΡΑ ΧΗΛΛΩΩΨ (να προστεθεί ό,τι χρειάζεται)». Τέλος, ένας πάπυρος δίνει οδηγίες για παρασκευή κατάδεσμου για πάσα χρήση (ΕΜΠ VII, 376-84 [Berz, The Greek Magical Papyri in Translation, 1986 σ. 129-130): «(..) Το κείμενο που πρέπει να γράψεις είναι το εξής: "Σε εξορκίζω, Άρχοντα Όσιρι, με τα άγια ονόματα σας ΟΥΧΙΩΧ ΟΥΣΕΝΑΡΑΘ, Όσιρι, ΟΥΣΕΡΡΑΝΝΟΥΦΘΙ ΟΣΟΡΝΟΥΦΗ, Όσιρι-Μνήβι, ΟΥΣΕΡΣΕΤΕΜΕΝΘ ΑΜΑΡΑ ΜΑΧΙ ΧΩΜΑΣΩ ΕΜΜΑΙ ΣΕΡΒΩΝΙΕΜΕΡ Ίσις, ΑΡΑΤΩΦΙ ΕΡΑΧΑΞ ΕΣΕΙΩΘ ΑΡΒΙΩΘΙ ΑΜΗΝ ΧΝΟΥΜ ΜΟΝΜΟΝΤ ΟΥΟΥΖΑΘΙ ΠΗΡ ΟΥΝΝΕΦΕΡ ΕΝ ΩΩΩ παραδίδω στα χέρια σας, Άρχοντα Όσιρι και σας εμπιστεύομαι αυτό το υλικό". Αν όμως θάψεις την πινακίδα ή την κρύψεις σε ποταμό .... να γράψεις την ορφική φράση ΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΧΑΣΚΕΙ». Αυτά επιτρέπει η ειδωλολατρική θρησκεία. «Ασήμαντες λεπτομέρειες», βέβαια. Δηλαδή οι Έλληνες ειδωλολάτρες είχαν ξεπεράσει και προλάβει ακόμη και την ανατολίτικη παγανιστική δεισιδαιμονία, ήδη κατά τον πέμπτο π.Χ αιώνα., προτού τάχα την εισάγει στην Ελλάδα ο Αλέξανδρος, όπως ισχυρίζονται μερικοί Νεοπαγανιστές, προκειμένου να φορτώσουν σε άλλους τις δεισιδαιμονίες των Αρχαίων Ελλήνων.
Έπειτα από όλα αυτά η άποψη των Ν/Π που λένε πως «Για να αντιμετωπισθεί η λαίλαπα του παραλογισμού της Ανατολής, οι νεοπλατωνικοί χώνονταν στον βάλτο του μυστικισμού και της δαιμονολογίας, οι δε επίσημες αρχές προσπαθούσαν απελπισμένα να αντιτάξουν “εθνικούς” θαυματοποιούς», με άλλα λόγια ότι η θαυματοποιία εμφανίστηκε στον ελληνορωμαϊκό κόσμο μόνο μετά την εμφάνιση του Χριστιανισμού είναι τελείως εσφαλμένη. Θαύματα και προλήψεις της αρχαίας θρησκείας έδιναν κι έπαιρναν στην κλασσική εποχή, κι ακόμη πιο πριν. Προφανώς αυτά ήταν «ελληνικό ήθος» κι όχι τσαρλατανισμός. Προφανώς οι ανόητες ερωτήσεις – αν το παιδί είναι δικό του – προς τους θεούς και φυσικά οι «θεϊκές», επιστημονικά ελεγμένες, απαντήσεις των «θεών» στις ερωτήσεις αυτές, αποτελούν θαυμαστή θεουργία της προχριστιανικής Ελλάδας και σε καμμία περίπτωση μεταφυσική αγύρτικη θαυματοποιία.

«Την ποιότητα των πολιτισμών και των θρησκειών δεν καθορίζουν 1,2,10, ή 20 ή και 50 έστω μεμονωμένα περιστατικά, αλλά η στοχοθεσία των θεσμών τους, κοντολογίς και το σε τι άνθρωπο στοχεύουν τι άνθρωπο δημιουργούν», απαντάν οι Ν/Π για όλα αυτά τα αρχαιοελληνικά παράλογα. Αν οι Ν/Π ερμηνεύουν με αυτόν τον τρόπο την αρχαία δεισιδαιμονία, τότε παρατηρούμε ότι:

1) Έχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά, διότι, όταν πρόκειται για την αρχαιοελληνική παγανιστική δεισιδαιμονία, αντιδιαστέλλουν την «κακή συνήθεια/πρακτική», από την καλή «στοχοθεσία», ενώ αντίθετα, όταν πρόκειται για τις λαϊκές χριστιανικές δεισιδαιμονικές συνήθειες, τότε δεν αντιδιαστέλλουν θεωρία και πρακτική, αλλά θεωρούν πως αυτές έχουν αίτιο την χριστιανική θεολογία, πράγμα φυσικά ενάντιο στην επιστημονική αλήθεια. Διότι, όπως είναι γνωστό, οι τυχόν σημερινές δεισιδαιμονίες του λαϊκού Χριστιανισμού είναι αποκλειστικά κατάλοιπο των αρχαιοελληνικών δεισιδαιμονιών που είχαν «οι αρχαίοι ημών πρόγονοι». Είναι όσα δεν κατάφερε η Εκκλησία να ξεριζώσει, δηλαδή, τα απομεινάρια της ειδωλολατρικής ανοησίας και δεισιδαιμονίας της αρχαίας θρησκείας.

2) Αντίθετα με ό,τι λεν, η αρχαιοελληνική στοχοθεσία ποτέ δεν είχε στόχο την καταπολέμηση της παγανιστικής δεισιδαιμονίας. Δυο-τρεις φιλόσοφοι μίλησαν κατά του ειδωλολατρικού ανορθολογισμού, αλλά οι υπόλοιποι Αρχαίοι, οι μη φιλόσοφοι Ειδωλολάτρες προτιμούσαν όλον τον παραλογισμό που παραθέσαμε.

3) «Ένα, δύο, τρία, δέκα, είκοσι, πενήντα μεμονωμένα περιστατικά» δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά ούτε «λεπτομέρειες», όπως ισχυρίζονται οι Νεοπαγανιστές, αλλά ενδείξεις του ειδωλολατρικού ανορθολογισμού που ήταν κυρίαρχος σε όλη την αρχαιότητα. Οι Νεοπαγανιστές, άλλωστε, υπερασπιζόμενοι και σήμερα ακόμη την αστρολογία, την μαντική, αποδεικνύουν τον ισχυρισμό μας αυτόν. Υπερασπίζονται ό,τι καταπολέμησαν οι – συγκριτικά με το σύνολο του πληθυσμού – λίγοι ορθολογιστές Αρχαίοι φιλόσοφοι. Οι Νεοπαγανιστές, για παράδειγμα, ακόμη και την εκλογή από τους Επαναστάτες της 25ης Μαρτίου ως ημέρας έναρξης της επανάσταστασης του 1821 την αποδίδουν (Δελτίο τύπου ΥΣΕΕ #15) στην αστρολογία: «(....) «εορτάζει» την Εθνεγερσία της 25ης Μαρτίου (που όμως στ’ αλήθεια ξεκίνησε την Εαρινή Ισημερία)»!! – αγνοώντας τον Κολοκοτρώνη, ο οποίος την 25η Μαρτίου την αναφέρει όχι ως ημέρα της Εαρινής Ισημερίας, αλλά ως ημέρα του Ευαγγελισμού («Την ημέραν του Ευαγγελισμού να είναι έτοιμοι, και κάθε επαρχία να κινηθή» (Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα, εκδ. Αφών Τολίδη, σ.145)).

4) Αν λοιπόν, οι Νεοπαγανιστές είναι στ’ αλήθεια ταγμένοι στην «υπεράσπιση της αρχαίας ψυχής», όπως τους αρέσει να λένε, τότε δεν μπορούν να εκλέγουν αυθαιρέτως ό,τι τους αρέσει από την «αρχαία ψυχή», ενώ τα υπόλοιπα τμήματά της να τα υποβιβάζουν – επειδή τους συμφέρει να κάνουν έτσι – σε ασήμαντα, τάχα μεμονωμένα περιστατικά. Μεμονωμένα περιστατικά είναι, λοιπόν, η λατρεία του Ασκληπιού, οι χρησμοί των μαντείων – τα οποία έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην αρχαιότητα – και το λαϊκό ήθος, η πραγματική στοχοθεσία, που φανερώνεται στις δεισιδαιμονίες; Φυσικά, δεν είναι˙ αντιθέτως, πρόκειται για τεκμήρια της σκοτεινής πλευράς ενός λαμπρού πολιτισμού. Οι πεποιθήσεις ενός συνόλου ανθρώπων, ενός πολιτισμού χιλιάδων χρόνων, οι στόχοι τους, η πίστη τους δεν μπορούν να γίνουν γνωστοί, αν ένα τμήμα τους απομονωθεί για ιδεολογικούς λόγους ό,τι συμφέρει κάποιους. Ακριβώς αυτή η νεοεποχίτικη μόδα είναι που τους κάνει να δηλώνουν «αρχαιολάτρες» και «υπερασπιστές – υποτίθεται όλου – του αρχαίου ήθους», ενώ στην πραγματικότητα διαλέγουν μόνον ό,τι τους συμφέρει από το αρχαίο ήθος, εθελοτυφλώντας για την συνολική στοχοθεσία και το συνολικό ήθος της αρχαίας Ελλάδας.

2. "Στην Ελλάδα για πρώτη φορά χλευάστηκαν θεοί μέσα από τη σάτυρα και αν δεν εμφανιζόταν η χριστιανική βαρβαρότητα από τότε θα άρχιζε το ξήλωμα όλων των θεών".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Την εποχή που εμφανίστηκε ο Χριστιανισμός, υπήρχε τεράστια διάδοση και εξάπλωση κάθε είδους θρησκειών και λατρειών, οπότε οι κατηγορίες ότι ο Χριστιανισμός απέτρεψε την επικράτηση του... αθεϊσμού, είναι αστήριχτες. Απλώς, στην ελληνιστική εποχή, και την ελληνορωμαϊκή είχε ξεφτίσει το Δωδεκάθεο. Όχι όμως η θρησκεία και οι λατρείες θεών. Στην ρωμαϊκή εποχή υπήρχαν εκατοντάδες λατρείες θεών, και κάθε τόσο ξεφύτρωναν και νέες. Τελείως αστήρικτη η άποψη ότι η θρησκεία έσβηνε πριν εμφανιστεί ο Χριστιανισμός.
Αφού όμως οι αρχαιολάτρες και οι Νεοπαγανιστές επιμένουν ότι με την επικράτηση του Χριστιανισμού επικράτησε κι ο «ανορθολογισμός», ας δούμε πόσο «ορθολογική» ήταν η κοσμοθεωρία της ύστερης παγανιστικής αρχαιότητας την οποία αντικατέστησε ο Χριστιανισμός: «Πέρα από τους λογοτεχνικούς και ιστορικούς δεσμούς του το επίσημο πάνθεο ελάχιστο νόημα είχε στον ύστερο ειδωλολατρικό κόσμο. Σ’αυτή την περίοδο η φιλοσοφία είχε ήδη απομακρυνθή πολύ από την ελληνική αφετηρία της. Δεν εμπνεόταν πια από πνευματική περιέργεια, αλλά έγινε κατά βάση θρησκευτική. Στα θρησκευτικά εγχειρίδια της εποχής συνηθιζόταν πολύ να εκτίθεται το δόγμα σαν μία αποκάλυψη από κάποιον θείο σοφό, όπως ο Ερμής ο Τρισμέγιστος, ο Αιγυπτιος Θώθ. Οι επικρατέστερες σχολές της ημέρας των Νεοπλατωνικών και των Νεοπυθαγορείων ήταν διαρχικά συστήματα βασιζόμενα στην πίστη και θεωρούσαν ότι η ύλη είναι κακό, το σώμα ένας τάφος και η σωτηρία έγκειται στην καθυπόταξη της σάρκας και στην ενατένιση εν καθαρότητι πνεύματος του Θεού, του μυστηριώδους Ενός, για τον οποίο η ανθρώπινη διάνοια δεν μπορεί να βεβαιώση τίποτε. Ούτε ήταν ασυμβίβαστη η φιλοσοφία με την πίστη στην αστρολογία και τη μαγεία» (A.M. Jones, Ο Κωνσταντίνος και ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης, εκδ. Γαλαξίας, σ. 41, 42). Ο Κορδάτος γράφει χαρακτηριστικά για τον (σύμφωνα με τους Νεοπαγανιστές... «γίγαντα της σκέψης») Πλωτίνο: «Ο Πλωτίνος έκανε την τέχνη του μάγου, και καλούσε τα πνεύματα.» Ο ίδιος ο Πορφύριος στα τέλη της ζωής του θεωρούσε την πίστη ως την πρώτη συνθήκη για να προσεγγίσει η ψυχή το θεό: «Πρέπει να πιστέψουμε ότι η στροφή προς το θεό είναι η μόνη μας σωτηρία» (Προς Μαρκ. 24).
«Μερικά γενικά χαρακτηριστικά της προχριστιανικής περιόδου πρέπει να τονισθούν ιδιαίτερα. Πρώτα-πρώτα ήταν μια εποχή έντονα θρησκευτική. Έξω από ένα μικρό κύκλο Επικουρείων, ο ορθολογισμός ή ο σκεπτικισμός ήταν ανύπαρκτοι. Όλοι, από τον πιο μορφωμένο διανοούμενο ως τον πιο απαίδευτο χωρικό και εργάτη, πίστευαν αδιάσειστα στην ύπαρξη υπερφυσικών δυνάμεων και στο ενδιαφέρον τους για τα ανθρώπινα πράγματα. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι η καλή ή κακή τύχη εξαρτιόταν από το αόρατο και προσπαθούσαν, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία τους και τις δοξασίες τους, να μαντέψουν το αναπόφευκτο μέλλον, να επηρεάσουν το υπερφυσικό με τη μαγεία, να εξευμενίσουν την οργή των θεών ή να κερδίσουν την εύνοιά τους ή να επικοινωνήσουν με το θείο που θα τους λύτρωνε από τα επίγεια δεινά. Εξ άλλου, η θρησκεία της εποχής ήταν σε μεγάλο βαθμό αδιάφορη για τα εγκόσμια, θρησκεία φυγής» (A.M. Jones, Ο Κωνσταντίνος και ο εκχριστιανισμός της Ευρώπης, εκδ. Γαλαξίας, σ. 49).
«Άλλοι άνθρωποι βασίζονταν σε ιερά βιβλία, άλλοι αναζητούσαν μια προσωπική αποκάλυψη μέσα από χρησμό, όνειρο ή όραμα εν εγρηγόρσει. Υπήρχε μια αυξημένη δόση αποκρυφισμού. Αλλά και η φιλοσοφία ακολούθησε μια παράλληλο πορεία σε υψηλότερο επίπεδο. Οι περισσότερες σχολές είχαν πάψει από παλιά να δίνουν αξία στην αλήθεια καθ’ εαυτήν, και στην αυτοκρατορική εποχή παρουσιάστηκαν ως μεσίτες της σωτηρίας. Ο φιλόσοφος, όπως πίστευε ο Μ. Αυρήλιος ήταν «ένα είδος ιερέως και υπηρέτη των θεών» (Μάρκος Αντ. 3, 4, 3), και η διδασκαλία του απέβλεπε περισσότερο σε θρησκευτική παρά σε επιστημονική καταξίωση» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 157, 158).
Είναι εντελώς αβάσιμο λοιπόν, να κατηγορούν ορισμένοι την Ορθοδοξία ότι τάχα μετέτρεψε τη φιλοσοφία σε θεραπαινίδα της θεολογίας – ουδέποτε συνέβη αυτό – ενώ οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες θεωρούσαν πως ο «φιλόσοφος» είναι απλώς «ιερέας» της ειδωλολατρικής θρησκείας. Σε πάπυρο (P. Oxy. 1477) που περιέχει κατάλογο 21 ερωτημάτων, τα οποία απευθύνονται προς κάποιο παγανιστικό μαντείο κατά τα τέλη του 3ου αιώνα περιλαμβάνονται ερωτήσεις όπως «πρόκειται να γίνω ζητιάνος;»˙ «θα με πουλήσουν;»˙ «πρέπει να το σκάσω;»˙ «μου έχουν κάνει μάγια;»
Αυτός ήταν ο «παγανιστικός ορθολογισμός» που αντικαταστάθηκε από τον «χριστιανικό ανορθολογισμό»; Αλλά τι να περιμένει κανείς από τους «ορθολογιστές» Νεοπαγανιστές, που θεωρούν ορθολογικό να μιλά ο θεός μέσω των φύλλων ενός δέντρου ή να χρησμοδοτεί η Πυθία αφού εισπνεύσει αέρια, ή να προλέγουν το μέλλον με βάση τα συκωτάκια και τα έντερα του θυσιαζόμενου αρνιού ή κατσικιού;
Ο Νέρωνας είχε ένα άγαλμα, ομοίωμα, δώρο κάποιου, το οποίο τον πληροφορούσε για τις συνωμοσίες (Σουετώνιου, Nero, 56). «Από τους δύο αυτούς κλάδους της θεουργίας ο πρώτος εμφανίζεται με το όνομα τελεστική και ενδιαφέρεται κυρίως για τον καθαγιασμό (τελεῖν, Πρόκλου, Εις Τίμ. 3, 6, 13) και το ζωντάνεμα των αγαλμάτων, με σκοπό να επιτύχουν έτσι χρησμούς: Πρόκλος Εις Τίμ. 3, 155, 18: «τὴν τελεστικὴν καὶ χρηστήρια καὶ ἀγάλματα θεῶν ἱδρῦσθαι ἐπὶ γῆς καὶ διά τινων συμβόλων ἐπιτήδεια ποιεῖν τὰ ἐκ μερικῆς ὕλης γενόμενα καὶ φθαρτῆς εἰς τὸ μετέχειν θεοῦ καὶ κινείσθαι παρ’ αὐτοῦ καὶ προλέγειν τὸ μέλλον». «Ἡ τελεστικὴ διακαθήρασα καί τινας χαρακτῆρας καὶ σύμβολα περιτιθεῖσα τῷ ἀγαλμάτι ἔμψυχον αὐτὸ ἐποίησε» (Θεολ. Πλατ., 1, 28)» (E.R.Doods, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 184).
Τον τρίτο αιώνα ο Πορφύριος παραθέτει έναν χρησμό της Εκάτης που δίνει οδηγίες για την κατασκευή ενός ομοιώματος το οποίο θα προκαλέσει στον ύπνο του πιστού το όραμα της θεάς (Ευσέβιου, Ευαγγελική Προπαρασκευή, 5, 12 = Περί της εκ λογίων φιλοσοφίας σσ. 129). Ο Ιάμβλιχος παραδέχεται ότι ακάθαρτα ή δίχως πείρα μέντιουμ λαμβάνουν πολλές φορές όχι τον σωστό θεό, ή ακόμη χειρότερα ένα πονηρό πνεύμα από εκείνα που ονομάζονται αντίθεοι (Περί μυστηρίων, 117, 7). Ο ίδιος λέει πως ξεσκέπασε κάποτε έναν υποτιθέμενο Απόλλωνα, ο οποίος στην πραγματικότητα ήταν απλώς το φάντασμα ενός μονομάχου (Ευνάπιου, Βίος Σοφ., 437).
«Οι φωτεινές εμφανίσεις ανάγονται στα Χαλδαϊκά Λόγια, όπου παρέχεται η διαβεβαίωση ότι με την απαγγελία ορισμένων μαγικών ο κλήτωρ μπορεί να δει «πυρ με σχήμα αγοριού», ή ένα «άμορφο (ατύπωτον) πυρ, απ’ όπου βγαίνει φωνή», ή ποικίλα άλλα πράγματα (Πρόκλου, Εις Πολ. 1, 1111 1). Μπορούμε να συγκρίνουμε εδώ τα πυραυγή φάσματα, τα οποία λέγεται πως επέδειξαν οι «Χαλδαίοι» στον αυτοκράτορα Ιουλιανό˙ τα φάσματα Εκατικά φωτοειδή, τα οποία είδε, όπως ισχυρίζεται ο Πρόκλος (Μαρίνου, Βίος Πρόκλου, 28). Η φωτεινή ιδιότητα που συνήθως αποδίδεται στις εμφανίσεις αυτές συνδέεται χωρίς αμφιβολία με την «Χαλδαϊκή» (περσική) πυρολατρία» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 192).
Ο Παγανιστής Πρόκλος, μάς πληροφορεί ότι η ικανότητα της ψυχής να εγκαταλείπει το σώμα και να επιστρέφει πίσω επιβεβαιώνεται από ὅσα τοῖς ἐπὶ Μάρκου θεουργοῖς ἐκδέδοται˙ καὶ γὰρ ἐκεῖνοι διὰ δὴ τίνος τελετῆς τὸ αὐτὸ δρῶσιν εἰς τὸν τελούμενον (Πρόκλου, Εις Πολιτείαν, 2, 123, 8). Ο ορθολογιστής παγανιστής Πρόκλος διατείνεται πως έλαβε από τους δαίμονες πολλές αποκαλύψεις για το παρελθόν και το μέλλον (Εις Πολιτείαν, 1, 86, 13).

«Αρκετοί από τους χρησμούς του Πορφύριου φαίνεται να προέρχονται, καθώς έδειξε ο Frederic Myers («Greek Oracles», στα Hellenica του Abbott, 488κκ.) από τις εκφωνήσεις των μέντιουμς, που είχαν πέσει σε έκσταση για το σκοπό αυτό – να ενσαρκωθεί προσωρινα ο θεός μέσα σε ένα ανθρώπινο ον, σε έναν δοχέα – όχι σε επίσημα ιερά αλλά σε ιδιωτικές συγκεντρώσεις.
Ο Ιάμβλιχος, αναφορικά με την συμπεριφορά και την ψυχολογική κατάσταση του μέντιουμ λέει λ.χ. πως μπορεί να έχουμε αναισθησία, ακόμη και για τη φωτιά (110, 4 κκ.)˙ μπορεί να έχουμε έντονες κινήσεις του σώματος ή πλήρη ακινησία (111, 17)˙ επίσης μπορεί να υπάρξουν αλλαγές στη φωνή (112, 5κκ.).
Μπορούμε επίσης να αναφέρουμε τη σημαντική παρατήρηση που παραθέτει ο Πορφύριος, στον Ευσέβιο, Προπαρασκευή Ευαγγελική, 5, 8, από τον Πυθαγόρα τον Ρόδιο, ότι οι «θεοί» προσέρχονται στην αρχή απρόθυμα, αλλά ευκολότερα όταν έχουν συνηθίσει» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 190). Για τον Ιάμβλιχο η θεία χάρη είναι απαραίτητη και η ψυχική διάθεση του προφήτη είναι ένα απλό συναίτιο (Περί Μυστηρίων, 3, 1), προκειμένου να γίνει σωστή η προφητεία/μαντεία. Αυτόν τον «ορθολογισμό της Αρχαίας Ελλάδας» θεώρησε ανοησία, επικίνδυνο και παράλογο ο Χριστιανισμός. Αυτός είναι ο «Χριστιανικός Μεσαίωνας», που πολέμησε με λύσσα αυτές τις ειδωλολατρικές ανοησίες.
Θαυμάστε προχριστιανικό ορθολογισμό: «Δεν είναι η νόηση που ενώνει τους θεουργούς με τους θεούς˙ επειδή, τι θα εμπόδιζε τους θεωρητικούς φιλοσόφους να επιτύχουν θεουργική ένωση μαζί τους; Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Η θεουργική ένωση επιτυγχάνεται μόνο με την ενέργεια των άρρητων έργων, τελουμένων με τον αρμόδιο τρόπο, έργων που είναι πέρα από κάθε νόηση, και με τη δύναμη των άφθεγκτων συμβόλων που μόνο οι θεοί τα εννούν... ακόμη και δίχως εμείς να τα εννοούμε τα συνθήματα αυτά εκτελούν από μόνα τους το δικό τους έργο» (Ιάμβλιχου, Περί μυστηρίων, 96, 13).
«Στο Περί Μυστηρίων, 3, 6 (112, 10κκ.) τα φαινόμενα αυτά είναι σαφώς συνδεδεμένα με τον πνευματισμό: το πνεύμα μπορεί να παρασυρθεί ως φλεγόμενη ή φωτεινή μορφή που εισέρχεται (εἰσκρινόμενον) στο σώμα ή που εγκαταλείπει το σώμα του μέντιουμ˙ έτσι παρουσιάζεται στον κλήτορα (θεαγωγοῦντι) και στο μέντιουμ (τῷ δεχομένῳ) και καμμιά φορά σ’ όλους όσοι παρευρίσκονται: η τελευταία περίπτωση (η αὐτοψία του Πρόκλου) είναι, όπως μαθαίνουμε, η πιο ικανοποιητική. Ο Hopfner (Kindermedien, 73) και άλλοι έχουν επισημάνει τη φανερή αναλογία με το λεγόμενο «εκτόπλασμα» ή «τηλέπλασμα», το οποίον, όπως ισχυρίζονται, έχουν δει σύγχρονοι παρατηρητές να αναδύεται από τα σώματα ορισμένων μέντιουμς και να επιστρέφει πάλι εκεί. Όπως ακριβώς το «εκτόπλασμα» έτσι και τα φαντάσματα μπορεί να μην έχουν σχήμα (ἀτύπωτα, ἀμόρφωτα) ή και να έχουν (τετυπωμένα): ένας χρησμός του Πορφυρίου (Ευσέβιου, Προπαρασκευή Ευαγγελική, 5, 8) ομιλεί για το «καθαρό πυρ που μεταβάλλεται σε ιερές μορφές» (E.R. Doods, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 192).
Αυτό είναι η κατάληξη της εθνικής φιλοσοφίας, στον 4ο αιώνα. Μερικοί νομίζουν πως αυτά ήταν περιθωριακά φαινόμενα. Όμως ο Παγανισμός προς τα εκεί βάδιζε, αν δεν τον ανέκοπτε ο Χριστιανισμός. «Ο Ευνάπιος, σ’ ένα κατατοπιστικό χωρίο (Βίος Σοφιστών, 474κκ. Boissonade.), μάς αναφέρει πως ο Ευσέβιος από τη Μύνδο της Καρίας, μαθητής του Αιδέσιου, που ήταν μαθητής του Ιαμβλίχου προειδοποιεί τον μέλλοντα αυτοκράτορα Ιουλιανό να προσέχει τον θεουργό Μάξιμο, τον θεατρικὸν ἐκεῖνον θαυματοποιόν. Σ’ αυτόν ο Ιουλιανός απάντησε: «Ασχολήσου με τα βιβλία σου: μου έδειξες αυτόν που ήθελα» – και κατέφυγε στον Μάξιμο. Ύστερα από λίγο συναντούμε τον νεαρόν Ιουλιανό να παρακαλεί τον φίλο του Πρίσκο να του εξασφαλίσει ένα αντίτυπο των σχολίων που ο Ιάμβλιχος έκανε πάνω στον συνώνυμό του, τον Ιουλιανό τον θεουργό˙ επειδή, λέει, «είμαι σφοδρός εραστής της φιλοσοφίας του Ιάμβλιχου και της θεοσοφίας [θεοσοφία = θεουργία] του συνωνύμου μου και νομίζω πως οι άλλοι όλοι δεν αξίζουν τίποτε» (Επιστολαί 12 Bidez = 71 Hertlein = 2 Wright)» (E.R. Doods, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 184). Εκεί θα οδηγούσε την ανθρωπότητα ο θνήσκων παγανισμός. Όχι στον «ορθολογισμό», αλλά στο εκλογικευμένο Παράλογο.

Οι Νεοπαγανιστές, θα ρίξουν – όπως πάντα – το φταίξιμο για τη δεισιδαιμονία αυτήν στην επίδραση της «κακής Ανατολής» επί της Ελλάδας από τους ελληνιστικούς χρόνους και μετά. Κι εδώ σφάλλουν, καθότι πολύ πριν την ελληνιστική εποχή οι Ειδωλολάτρες Έλληνες ήταν δεισιδαίμονες. «Γενικά υπάρχει η γνώμη ότι οι Ελληνες της κλασσικής εποχής είχαν την ευτυχία να μην είναι δεισιδαίμονες. Λυπάμαι που είμαι αναγκασμένος να αναιρέσω τη γνώμη αυτή. Απαντούμε πολλή δεισιδαιμονία στην Ελλάδα, ακόμα κι όταν ο ελληνικός πολιτισμός ήταν στην ακμή του, ακόμα και στο κέντρο αυτού του πολιτισμού, την Αθήνα. Στο σύγγραμμα του Ιπποκράτη (5ος π.Χ. αι.) Περί ιερής νούσου (επιληψίας) διαβάζουμε ότι εάν ο άρρωστος μουγκρίζει κι έχει σπασμούς τότε υπεύθυνη γι’ αυτό είναι η Μεγάλη Θεά. Εάν οι φωνές του αρρώστου μοιάζουν με χρεμέτισμα αλόγου, τότε, λέει ο Ιπποκράτης, αιτία είναι ο Ποσειδών, κι εάν οι φωνές του μοιάζουν με τιτίβισμα, αφορμή είναι ο Νόμιος Απόλλων. Επειδή ο θεός Ακταίωνας κατέστρεφε τα χωράφια των Βοιωτών, αυτοί, ακολουθώντας τη συμβουλή του μαντείου, αλυσσόδεσαν το άγαλμά του σε ένα βράχο. Δε πρέπει να περάσεις ένα ποτάμι πριν προσευχηθείς κοιτώντας μέσα στα νερά του γιατί οι θεοί θυμώνουν, λέει ο Ησίοδος. Με τον Ορέστη δεν έπρεπε να συναντηθείς τη νύχτα στους δρόμους, πίστευαν οι Αθηναίοι, γιατί ήταν πολύ πιθανό να φας ξύλο και να σού αρπάξει τα ρούχα. Ο Πλάτωνας αναφέρει διάφορες μαγγανείες και μαγείες και κατάρες που είταν συνηθισμένες στην εποχή του, καθώς και για τις κερένιες κούκλες που έβαζαν στις πόρτες, στα σταυροδρόμια και στους τάφους (Νόμοι, 10, 908-9). Η πίστη στη μαγική δύναμη της κατάρας δεν περιορίζονταν στο λαό αλλά είχε απλωθεί και στα ανώτερα στρώματα» (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 110, 111).
«Όπως έλεγε ο Πυθαγόρας, η αιτία των σεισμών δεν είναι άλλη από τη σύναξη των νεκρών» (Αριστοτέλης, απόσπασμα 196, στον Αιλιανό, Ποικίλη ιστορία 4, 17).
Όταν ο Κροίσος βρισκόταν δεμένος πάνω στην πυρά, καταδικασμένος σε θάνατο από τον κατακτητή της Λυδίας, τον Κύρο, επικαλέστηκε τον Απόλλωνα «αν πήρε ποτέ κανένα δώρο απ’ τον Κροίσο, να τον βοηθήσει και να τον γλυτώσει από τη συμφορά που τον βρήκε. Με δάκρυα στα μάτια καλούσε το θεό, όταν ξαφνικά, ενώ δεν είχε σύννεφα και δε φυσούσε αέρας, μαζεύτηκαν σύννεφα, ξέσπασε θύελλα, έριξε ραγδαία βροχή και έσβυσε τη φωτιά» (1, 87). Τελικά κι ο «συμβολικός θεός» Απόλλων διαταρράσει τη φύση σώζοντας τους πιστούς του Ασιάτες.
Ο Ησίοδος προτρέπει τα εξής: «Μη κάνεις το νερό σου ορθός, γυρισμένος αγνάντι στον Ήλιο˙/ κι απ’ την ώρα που θα δύση ώς την ώρα που θα ξανανέβη, πρόσεχε να μην κατουρήσης μήτε στο δρόμο,/ μήτε έξω από το δρόμο προχωρώντας,/ μήτε να γυμνωθής: οι νύκτες ανήκουνε στους μακάριους θεούς˙/ ο θεοσεβούμενος άνθρωπος ο φωτισμένος ή καθίζει/ ή ζυγώνει στον τοίχο καλόκλειστης μάντρας» (Έργα και ημέραι, στ. 727-732) καθώς και: «Μήτε να βγάλης άσεμνα στα φόρα τ’ απόκρυφά σου μολυσμένα από το σπέρμα μέσα στο σπίτι σου μπροστά στην εστία, μα πολύ να το φυλάγεσαι» (Έργα και ημέραι, στ. 733-734).
Ο Ησίοδος συνεχίζει: «Όποιος περάση ποτάμι με τη συνείδησή του ακάθαρτη και με τα χέρια του άνιφτα/ προκαλεί την αγανάκτηση των θεών κι αυτοί θα του δώσουν συμφορές κατόπι» (Έργα και ημέραι, στ. 740-741) και αφού μας προειδοποιεί να μην προεξέχει κανένα τούβλο από το σπίτι μας όταν το χτίζουμε, διότι μπορεί να κάτσει καμμιά καρακάξα κι αυτό είναι μεγάλη γρουσουζιά, καταλήγει:
«Ποτέ μη βάζης την κρασοκανάτα πάνω από τον κρατήρα [= μεγάλο αγγείο κρασιού]/ την ώρα που πίνουνε˙ μια γρουσουζιά πολύ κακή είναι σ’ αυτό το κάμωμα» (Έργα και ημέραι, στ. 744-745).
Τέλος, ο Ησίοδος, θυμίζοντας διάφορες αντίστοιχες απαγορεύσεις για λόγους υγείας που έχουν τα βιβλία της Π.Δ. λέει: «Ένας άνδρας δεν πρέπει να λούζεται μέσα σε νερό που λούστηκε γυναίκα/ γιατί θαρθη και δω η τιμωρία, αργά βέβαια, αλλά φοβερή» (Έργα και ημέραι, στ. 753-755).
Ο Ηρόδοτος διηγείται ότι ο Κροίσος προσπάθησε να δει αν ο Απόλλων στους Δελφούς γνώριζε τι έκανε και με αυτή την ερώτηση έστειλε τους απεσταλμένους του στους Δελφούς. Ο Απόλλων του απάντησε σωστά, λέγοντας ότι ο Κροίσος έβαλε σε μια χάλκινη χύτρα να βράσουν μια χελώνα και ένα αρνί μαζί (Ηρόδοτος, 1, 48-49). Θαύμα.
Όταν ο πατέρας του Πεισίστρατου, Ιπποκράτης, παρακολουθούσε τους Ολυμπιακούς, τότε «συνέβη ένα μεγάλο θαύμα: καθώς δηλαδή εθυσίασε τα καθιερωμένα σφάγια, οι λέβητες έτοιμοι και γεμάτοι με κρέατα και νερό, χωρίς φωτιά από κάτω έβρασαν και εξεχείλισαν» (Ηρόδοτος, 1, 59).
Οι Ειδωλολάτρες Έλληνες της εποχής του Πεισίστρατου ήταν τόσο ανόητοι, ώστε όταν ο τελευταίος, προκειμένου να επανέλθει θριαμβευτικά στην Αθήνα, σκαρφίστηκε να ντύσει μια πανύψηλη Αθηναία με κράνος, πανοπλία και να την βάλει να εισέλθει στην Αθήνα πάνω σε άρμα έχοντας επιβλητική στάση, αυτοί την εξέλαβαν για την... θεά Αθηνά(!) η οποία τάχα τον υποδεχόταν ευμενώς και τιμητικά (Ηρόδοτος, 1, 60). Ο Πεισίστρατος ανέκτησε την τυραννίδα. Πολυθεϊσμός, η θρησκεία των ανοήτων.
Ο νεκρός του Ορέστη είχε ύψος επτά πήχεων (2,3 μέτρα), σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι είχαν ύψος 1,5 μέτρο (τόσο έχει ο σκελετός του Φιλίππου Β’). Θαυμαστά πολυθεϊστικά συμβάντα (Ηρόδοτος, 1, 68).
Σύμφωνα με το μαντείο των Δελφών ο Κροίσος έχασε την εξουσία όχι από δικό του σφάλμα, αλλά επειδή «πλήρωσε τις αμαρτίες του πέμπτου προγόνου του» (Ηρόδοτος, 1, 91). Με άλλα λόγια, για τους Ειδωλολάτρες δεν υπήρχε η ιδέα της προσωπικής ευθύνης. Σύμφωνα με την πολυθεϊστική κοσμοαντίληψη είμαστε υπεύθυνοι λ.χ. για τις πράξεις των προπαππούδων μας κι όχι τις δικές μας!
Όταν οι Πέρσες προσπάθησαν να συλήσουν τους Δελφούς κι έφτασαν κοντά στο ναό του Απόλλωνα, ο Ηρόδοτος λέει (8, 37): «Στους βάρβαρους πάλι, καθώς είχαν φτάσει στο ναό της Προναίας Αθηνάς, έτυχαν θαύματα μεγαλύτερα από εκείνα που ‘χαν συμβή προηγουμένως. (...) Να τι έγινε: καθώς οι βάρβαροι προχωρούσαν κι έφτασαν κοντά στο ναό της Προναίας Αθηνάς έπεσαν ταυτόχρονα απ’ τον ουρανό κεραυνοί καταπάνω τους, ενώ απ’ τον Παρνασσό αποκόπηκαν δύο βράχοι και κατευθύνονταν με πολύ θόρυβο προς το μέρος τους. Πολλούς τους έλειωσαν (..) Την ίδια στιγμή ακούγονταν φωνές και πολεμικές κραυγές μέσα απ’ το ναό της Προναίας Αθηνάς».
«Όταν οι κάτοικοι των Δελφών τους [=τους βαρβάρους] είδαν να φεύγουν όρμησαν εναντίον τους και σκότωσαν πολλούς απ’ αυτούς. (...) Οι βάρβαροι που ξέφυγαν έλεγαν, καθώς πληροφορούμαι ότι, εκτός απ’ όσα διηγήθηκα, είδαν κι άλλα σημεία και τέρατα με θεϊκή προέλευση: δύο οπλίτες με ανάστημα μεγαλύτερο απ’ ό,τι επιβάλλει η φύση στους ανθρώπους, τους ακολούθησαν κυνηγώντας τους και χτυπώντας τους. Οι κάτοικοι των Δελφών λένε πως αυτοί οι δύο ήταν ήρωες της περιοχής, ο Φύλακος κι ο Αυτόνοος. Των ηρώων αυτών τα ιερά άλση βρίσκονται κοντά στο ναό», γράφει ο Ηρόδοτος (8, 38-39). Βλέπουμε, πως η πίστη των πολυθεϊστών σε θαύματα υπήρχε, όσο κι αν οι «ορθολογιστές» Νεοπαγανιστές αρνούνται ότι συνέβαιναν θαύματα στην αρχαία θρησκεία.
«Οι Αθηναίοι λένε πως μέσα στο ναό της Ακρόπολης ζει, φύλακας, κάποιο μεγάλο φίδι. Πιστεύοντας πως το φίδι υπάρχει, του κάνουν κάθε μήνα κάποια προσφορά. Αυτή η μηνιαία παροχή είναι μια μελόπιττα. Η μελόπιττα λοιπόν τούτη, ενώ πάντα τις προηγούμενες φορές εξαφανίζονταν, έμεινε τότε άθικτη. Όταν η ιέρεια το είπε στους Αθηναίους, αυτοί οι τελευταίοι με μεγαλύτερη προθυμία εγκατέλειψαν την πόλη τους, αφού κι η θεά είχε παρατήσει την Ακρόπολη», γράφει (8, 41) ο Ηρόδοτος. Δηλαδή, έγινε θαύμα και οι Αθηναίοι ερμηνεύοντάς το ως θαύμα, πείστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους ενώ έρχονταν οι Πέρσες.
Τα θαύματα των θεών του Πολυθεϊσμού δεν έχουν τελειωμό: «Υπάρχει στην ακρόπολη της Αθήνας ναός του Ερεχθέα που λένε ότι τον γέννησε η γη. Μέσ’ στον ναό βρίσκονται μια ελιά και μια πηγή με αλμυρό νερό (...). Αυτή λοιπόν η ελιά συνέπεσε να καεί από τους Πέρσες μαζί με τον υπόλοιπο ναό. Όταν όμως τη δεύτερη μέρα μετά την πυρκαγιά ανέβηκαν στο ναό οι Αθηναίοι που ο Ξέρξης τους είχε διατάξει να προσφέρουν θυσίες, είδαν να έχει ξεπεταχτεί από τον κορμό ένα βλαστάρι μία πήχη μακρύ. Έτσι διηγήθηκαν οι άνθρωποι εκείνοι» (Ηρόδοτος, 8, 55). Η θεά Αθηνά επενέβη και – παραβιάζοντας τους νόμους της φύσης – έκανε ώστε να ξεπεταχτεί από καμμένο δέντρο νέος κλώνος μέσα σε δύο μέρες.
«Είδαν [οι Πέρσες], λοιπόν, να έρχεται απ’ την Ελευσίνα σκόνη, σαν να περπατούσαν κάπου τριάντα χιλιάδες άτομα. Αναρωτιόντουσαν ποιοι άραγε άνθρωποι σηκώσανε αυτή τη σκόνη. Ξαφνικά άκουσαν μια φωνή που νόμισαν ότι ήταν επίκληση των μυστών προς τον Ίακχο. (...) Ο Δίκαιος [Αθηναίος στο πλευρό των Περσών] απάντησε: «είναι ολοφάνερο πως, εφόσον η Αττική είναι άδεια, οι φωνές έχουν θεϊκή προέλευση κι έρχονται από την Ελευσίνα για βοήθεια των Αθηναίων και των συμμάχων». (...) Η σκόνη και οι φωνές σχημάτισαν σύννεφο που σηκώθηκε στον ουρανό και πήγε προς τη Σαλαμίνα, στο ελληνικό στρατόπεδο. Έτσι οι Έλληνες κατάλαβαν πως ήταν γραφτό να χαθεί το ναυτικό του Ξέρξη», μας λέει (8, 65) ο Ηρόδοτος. Θαύματα, θαύματα, θαύματα. Σε μία θρησκεία, όπου – όπως πάνε να τη παραποιήσουν οι «ορθολογιστές» Νεοπαγανιστές κι οι αθεϊστές αρχαιόπληκτοι – δεν συνέβαιναν θαύματα κι όλα ήταν σύμφωνα προς τους φυσικούς νόμους.
«Αμέσως μόλις ξεκίνησαν, έκαναν επίθεση κι οι βάρβαροι. Οι άλλοι Έλληνες πισογύριζαν κι οδηγούσαν τα πλοία στην ακτή.(...) Διηγούνται [οι Έλληνες] ότι παρουσιάστηκε ένα φάντασμα γυναίκας. Μόλις εμφανίστηκε, μίλησε έτσι που να την ακούσουν σ’ ολόκληρο το ελληνικό στρατόπεδο. Πρώτα όμως κατσάδιασε τους Έλληνες με τα παρακάτω λόγια: «ίσα με ποιο σημείο, δυστυχισμένοι, θα υποχωρείτε;» γράφει (8, 84) ο Ηρόδοτος για τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Είτε στους αρχαιολάτρες είτε όχι, οι Αρχαίοι του 5ου και 6ου αιώνα π.Χ. παραδέχονταν πως γίνονταν θαύματα.
Πριν αρχίσει ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ενώ ακόμη οι δύο παρατάξεις προετοιμάζονταν, κυκλοφορούσαν χρησμοί και προφητείες: «Τότε διαδίδονταν πολλές προφητείες, κι οι χρησμολόγοι απήγγειλαν πολλούς χρησμούς και στις πόλεις που ήταν να συγκρουστούν και στις άλλες πόλεις. Κι ακόμα, λίγο πριν απ’ τα γεγονότα τούτα, έγινε σεισμός στη Δήλο, που δεν είχε ποτέ της ώς τότε σειστεί, αφότου θυμούνται οι Έλληνες. Έλεγαν, σχετικά, και το πίστευαν, πως έπρεπε να εξηγηθεί σα σημάδι για όσα ήταν να συμβούν. Μα κι ο,τιδήποτε άλλο τέτοιο έτυχε να σταθεί, αναζητιόταν σ’ όλα μια τέτοια λογής εξήγηση» (Θουκιδίδης, 2, 98, 2-3). Δεν άρχισε να κατακτά την αρχαία Ελλάδα η δεισιδαιμονία εξατίας του Αλεξάνδρου ή της ασιατικής επιρροής, όπως κακώς κι εξεπίτηδες λένε οι Νεοπαγανιστές εθνικιστές, αλλά ήδη, πριν τον Μεγαλέξανδρο, πριν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τις τρομερές συνέπειες που αυτός είχε στα ήθη, οι αρχαίοι Έλληνες έτρεχαν σε προφήτες, μάντεις και χρησμολόγους, για να ερμηνεύουν κάθε τυχαίο φυσικό φαινόμενο.
Οι Σικελοί «πιστεύουν πως ο Ήφαιστος έχει το χαλκωματάδικό του στην Ιέρα, επειδή τη νύχτα φαίνεται σα να αναδίνονται από εκεί μεγάλες φλόγες και την ημέρα καπνός» (Θουκιδίδης, 3, 88, 3). Πώς λέμε, επιστήμη και ειδωλολατρία;
Οι κάτοικοι της αρχαίας ελληνικής πόλης Τεμέσα είχαν λιθοβολήσει έναν αθλητή που είχε βιάσει μια κοπέλα. Για να αποφύγουν την οργή του θυσίαζαν σ’ αυτόν κάθε χρόνο και μια κοπέλα (M. Nilsson, Η Ελληνική λαϊκή θρησκεία, εκδ. «Η βιβλιοθήκη του φιλολόγου», σ. 110).
Ο Εμπεδοκλής ισχυρίζεται ότι μπορεί να διδάξει τους μαθητές του να σταματούν τους ανέμους ή να ζωντανεύουν τους πεθαμένους και πως ο ίδιος είναι θεός (Εμπεδοκλής, απ. 112.4). Επίσης πίστευε ότι το ίδιο το απόκρυφο εγώ του είχε κάποτε κατοικήσει σ’ ένα θάμνο (Εμπεδοκλής, απ. 117).
«Στην αρχαϊκή εποχή οι Έλληνες έχυναν υγρά και τροφές με ένα σωλήνα τοποθετημένο στις πελιδνές σιαγόνες του αποσυνθεμένου πτώματος των συγγενών τους. Καθώς δείχνουν οι αρχαιολογικές μαρτυρίες, αυτού του είδους η περιποίηση των νεκρών συνεχιζόταν αδιατάρακτα, τουλάχιστον στην ηπειρωτική Ελλάδα, κι έγινε τόσο άσκοπη και υπερβολική στην Αττική, ώστε ο Σόλωνας (7ος - 6ος π.Χ. αι.) έπρεπε να εισαγάγει νομοθεσία για να την περιορίσει (Πλούταρχου, Σόλων 21), όπως έκανε επίσης αργότερα και ο Δημήτριος ο Φαληρέας (4ος π.Χ. αι.)» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 96). Όχι μόνο προσφορές αντικειμένων αλλά και πραγματικοί σωλήνες τροφής βρέθηκαν ακόμη και σε ταφές με αποτέφρωση (Nock, Harv. Theol. Rev. 25 [1932] 322).
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα ο θεός κι όχι ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πραγμάτων (Νόμοι 716c), ο άνθρωπος είναι ιδιοκτησία («κτήμα») του θεού (Νόμοι 902b, 906a), και αν θέλει να είναι ευτυχής, θα πρέπει να είναι «ταπεινός» μπροστά στο θεό. Ορίστε μη χριστιανική, μη θεοκρατούμενη, αρχαιοελληνική σκέψη.
Όταν ο Σωκράτης ρώτησε τον Ευθύφρονα, έναν τυπικό εκπρόσωπο του όχλου των Ειδωλολατρών της Αθήνας, «εσύ παραδέχεσαι πως πιο πολύ οι θεοί πιάνονται αναμεταξύ των και ότι εχθρεύονται θανασίμως ο ένας τον άλλον και αλληλοσκοτώνονται και κάμνουν πολλά άλλα τοιαύτα που τα λέγουν οι ποιητές και τα αναπαριστάνουν οι καλοί ζωγράφοι και που με αυτές τις ζωγραφιές είναι διακοσμημένα και τα άλλα ιερά μας και προπάντων ο πέπλος της Αθηνάς που κατά τα Μεγάλα Παναθήναια αναβιβάζεται εις την Ακρόπολη γεμάτος από τέτοια στολίδια. Θα τα παραδεχθώμεν όλα αυτά γι’ αληθινά, Ευθύφρον;», ο Ευθύφρονας απαντά «μα όχι μόνον αυτά, Σωκράτη, αλλά και άλλα πολλά» (Πλάτωνα, Ευθύφρων, 6bc). Μάλιστα όταν ο Σωκράτης τού λέει «άρα η οσιότης μπορεί να είναι, Ευθύφρον, κάποια εμπορία αναμεταξύ ανθρώπων και θεών», ο Ευθύφρων απαντά «ας είναι και εμπορία, αν σου αρέση έτσι να την ονομάζης» (Ευθύφρων, 14e). Τέτοιο ήταν το επίπεδο των πραγματικών Ειδωλολατρών.
Όταν παύθηκαν από το Λυκούργο οι ανθρωποθυσίες (Παυσανία, Λακωνικά 16, 10) στο βωμό της Αρτέμιδος Όρθιας στη Σπάρτη, αυτές αντικαταστάθηκαν με μαστίγωμα εφήβων Σπαρτιατών επάνω στο βωμό της. Ο Παυσανίας αναφέρει: «Στη μαστίγωση παρευρίσκεται και η ιέρεια της Αρτέμιδος, με το ξόανο της θεάς στα χέρια. Το ξόανο κανονικά είναι ελαφρύ, γιατί είναι μικρό˙ αν όμως εκείνοι που μαστιγώνουν είναι φειδωλοί στα χτυπήματά τους, τότε το ξόανο γίνεται βαρύ για τα χέρια της ιέρειας, τόσο βαρύ που δε μπορεί να το κρατάει εύκολα, και κατηγορεί τους μαστιγωτές των νέων, λέγοντας πως υποφέρει από το βάρος του εξαιτίας τους» (Παυσανία, Λακωνικά 16, 10-11). Θαύμα αρχαιοελληνικό! Μια βαραίνει και μια ελαφραίνει ίδιας μάζας αντικείμενο, ανάλογα με την βία του μαστιγώματος.
Το 267 π.Χ. οι Γαλάτες είχαν επιτεθεί στον ελλαδικό χώρο και είχαν εισβάλλει στους Δελφούς, οι κάτοικοι των οποίων συγκρούστηκαν μαζί τους. Τότε «όταν έγινε η σύγκρουση, κεραυνοί και βράχοι αποσπασμένοι από τον Παρνασσό έπεφταν στους Γαλάτες, αλλά και φοβερές υπάρξεις υπό μορφήν ενόπλων ανδρών παρουσιάστηκαν στους βαρβάρους. Λένε πως δύο απ’ αυτούς, ο Υπέροχος και ο Αμάδοκος, ήρθαν από τους Υπερβόρειους• ο τρίτος ήταν ο Πύρρος, ο γιος του Αχιλλέα» (Παυσανίας, 10, 4, 4). Υπέροχα.
«Λένε πως ο θάνατος του Πύρρου οφείλεται σε χτύπημα με κεραμίδα από μία γυναίκα. Οι Αργείοι λένε πως εκείνη που τον σκότωσε δεν ήταν γυναίκα, αλλά η Δήμητρα με τη μορφή μιας γυναίκας. Αυτά λένε σχετικά με το θάνατο του Πύρρου οι ίδιοι οι Αργείοι και ο ντόπιος εξηγητής Λυκέας τα αναφέρει σε ποίημά του» (Παυσανίας, 10, 13, 8).
«Για τον Επιμενίδη λένε πως πήγε στην εξοχή και μπήκε σε μια σπηλιά και κοιμήθηκε και δεν τον άφησε ο ύπνος παρά αφού πρώτα κοιμήθηκε επί σαράντα χρόνια• κατόπιν αυτός έκανε έπη και καθαρμούς πόλεων» (Παυσανίας, 10, 14, 4).
«Ο Αισχύλος διηγούνταν πως, όταν ήταν νέος και κοιμώνταν κάποτε στην εξοχή φυλάγοντας σταφύλια, του παρουσιάστηκε ο Διόνυσος, ο οποίος τον παρακίνησε να γράψει τραγωδία» (Παυσανίας, 10, 21, 2). Κατά τα άλλα οι «θεοί» είναι απρόσωπες δυνάμεις κι όχι πρόσωπα και οντότητες.
Ο Παυσανίας πίστευε πως κάποιος «θεός» κι όχι οι φυσικοί νόμοι προκάλεσαν βροχή («ο θεός έβρεξε»), ώστε να εξοντωθούν σμήνη ακρίδων στο όρος Σίπυλο (Αττικά, 24, 8). Κατά τα άλλα οι «θεοί» δεν επεμβαίνουν στη φυσική τάξη.
Είναι γνωστή η διαμάχη Αθηνάς-Ποσειδώνα για την κυριότητα της Αθήνας. Όταν νίκησε η πρώτη, ο δεύτερος θυμωμένος έρριξε, κατά τη μυθολογία, την τρίαινά του στο βράχο της Ακρόπολης. Τον 2ο μ.Χ. αι. ο Παυσανίας αναφέρει τη γνώμη των... ορθολογιστών Ελλήνων Παγανιστών (Αττικά, 26, 5): «υπάρχει και σημάδι της τρίαινας στο βράχο». Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τους Ειδωλολάτρες, υπάρχει και τρίαινα κάπως μεγάλου μεγέθους, την οποία έρριξε.. ο Ποσειδών (με το αντιστοίχου μεγέθους.. χέρι του) στην Ακρόπολη!
Οι Αθηναίοι, πριν τη μάχη του Μαραθώνα είχαν στείλει τον Φιλιππίδη να πάει στη Σπάρτη ζητώντας βοήθεια. Στον γυρισμό του «έλεγε ακόμα ο Φιλιππίδης πως ο Παν τον είχε συναντήσει περί το Παρθένιο όρος και πως είχε πει πως ευνοεί τους Αθηναίους και πως θάρθει στο Μαραθώνα για να πολεμήσει μαζί τους» (Παυσανίας, 10, 28, 4). Τελικά οι «ζώσες απρόσωπες δυνάμεις», οι «θεοί», που υποτίθεται ότι είναι σύμβολα της φύσης, όχι μόνο κατορθώνουν να εμφανίζονται σε θνητούς και συνομιλούν(!) μαζί τους, αλλά και ευνοούν παρατάξεις και συμπολεμούν μαζί τους. Άρα μόνο φυσικά σύμβολα και απρόσωπες (=ασυνείδητες) οντότητες δεν είναι, όπως οι Νεοπαγανιστές προσπαθούν να τους παρουσιάσουν, ώστε να πλασάρουν στους ανίδεους μια νεοεποχίτικη και ψευδοορθολογιστική εκδοχή της αρχαίας θρησκείας.
«Εδώ [=στο Μαραθώνα] κάθε νύχτα μπορεί κανείς να έχει την αίσθηση ενός χρεμετισμού αλόγων και μάχης ανδρών• αν επεδίωξε όμως κανείς από σκοπού το θέαμα αυτό, ποτέ δεν του βγήκε σε καλό• αν κανείς δεν είχε ακούσει σχετικά, και του συνέβη τυχαία ν’ αντιληφθεί αυτά τα πράγματα, τα πνεύματα δεν οργίζονται εναντίον του» (Παυσανίας, 10, 32, 4). Εδώ να τονίσουμε πως ακριβώς επειδή δεν υπήρχε κάποια Εκκλησία στην αρχαία θρησκεία, η αρχαία θρησκεία συνίσταται στις ανορθολογικές απόψεις που παραθέτουμε εδώ, ήταν η μόνη αληθινή πολυθεϊστική θρησκεία, ενώ οι απόψεις των φιλοσόφων ήταν προσωπικές. Δεν υπήρχε δηλαδή η «πραγματική θρησκεία» την οποία εκπροσωπούσαν οι φιλόσοφοι (και πώς θα γινόταν να την εκπροσωπούσαν, αφού είχαν διαφορετικές γνώμες και μάλιστα οι εκπρόσωποι της αρχαίας θρησκείας τούς κυνηγούσαν;). Αντίθετα στο Χριστιανισμό υπάρχει Εκκλησία, που απαγορεύει τέτοιες δεισιδαιμονίες.
«Ενώ βάδιζαν [=ο περσικός στρατός], η Άρτεμη το φερε να τους βρει η νύχτα• έχασαν τότε το δρόμο και βρέθηκαν στα ορεινά της χώρας. Προσπαθώντας να εξακριβώσουν αν υπάρχει κοντά στράτευμα εχθρικό, έρριχναν βέλη και χτυπούσαν έναν κοντινό βράχο, ο οποίος έβγαζε στεναγμό και αυτοί ξανά έβαλλαν με μεγαλύτερο πείσμα: στο τέλος εξάντλησαν τα βέλη τους νομίζοντς πως κτυπούν εχθρούς. (...) απ’ αυτή την αφορμή έκαναν άγαλμα της Άρτεμης σωτείρας» (Παυσανίας, 10, 40, 2-3). Στον «ορθολογικό πολυθεϊσμό» ακόμη και οι βράχοι βογγάνε.
Στο Άργος, στο ιερό της Αθηνάς «η χρησμοδοσία, η οποία συνεχίζεται και επί των ημερών μας, γίνεται ως εξής: προφητεύει μια γυναίκα (...) κάθε μήνα θυσιάζεται τη νύχτα μια προβατίνα, της οποίας όταν γευθεί το αίμα η γυναίκα, "κατέχεται" από το θεό» (Παυσανία, Κορινθιακά, 24, 1).
«Πάνω σ’ αυτό [=το όρος Αραχναίον] υπάρχουν βωμοί του Δία και της Ήρας, όπου θυσιάζουν, όταν χρειάζονται βροχή» (Παυσανία, Κορινθιακά, 25, 10). Πολυθεϊσμός και επιστήμη.
«Αυτού [=στο ιερό της Ιλάειρας και της Φοίβης] είναι κρεμασμένο από την οροφή ένα αυγό συγκρατούμενο με ταινίες• λεν πως είναι το αυγό εκείνο που κατά την παράδοση είχε γεννήσει η Λύδα» (Παυσανία, Λακωνικά, 16, 1). Δηλαδή οι Λάκωνες Πολυθεϊστές θεωρούσαν ως πραγματική, και όχι ως συμβολική (όπως οι Νεοπαγανιστές που διαστρεβλώνουν την αρχαία θρησκεία) τη συνεύρεση Λύδας και Δία (ο Δίας είχε τη μορφή κύκνου), την οποία αναφέρει η μυθολογία. Άρα δεν θεωρούσαν «συμβολική, με κρυφό νόημα» την διήγηση, διότι αν την θεωρούσαν, δε θα παρουσίαζαν το.. αβγό! Πώς είναι δυνατόν, άλλωστε, μια γυναίκα να γεννήσει αβγό κι όχι βρέφος; Για τους ανόητους Πολυθεϊστές ήταν δυνατόν.
«Ψάρια φοβούνται να βγάλουν από τη λίμνη [=του Ποσειδώνα], κι όποιος ψαρέψει, λένε πως από άνθρωπος θα πάρει τη μορφή του ψαριού που το λένε αλιέα» (Παυσανία, Λακωνικά, 21, 5).
Στο Λαρύσιο ιερό «στην αρχή της άνοιξης τελούν γιορτή για το Διόνυσο και λένε και (...) πως βρίσκουν αυτού ένα ώριμο τσαμπί σταφύλια» (Παυσανίας, 3, 22, 5). Ακόμη μια περίπτωση όπου οι «θεοί», οι οποίοι για τους Νεοεποχίτες Νεοπαγανιστές είναι υποτιθέμενες «απρόσωπες οντότητες που δεν επεμβαίνουν στη Φυσική Τάξη» θαυματουργούν.
«Όταν οι κάτοικοι των πόλεων αυτών [σημ.= Ήτις, Αφροδισιάς, Σίδη] είχαν ξεσπιτωθεί, ζητούσαν να βρούν πού θα έπρεπε να εγκατασταθούν. Υπήρξε χρησμός πως η Άρτεμη θα τους δείξει πού να κατοικήσουν. Μόλις αποβιβάστηκαν στην ξηρά παρουσιάστηκε λαγός, τον οποίο έκαναν οδηγό της πορείας τους. Όταν ο λαγός τρύπωσε σε μια μυρτιά, έχτισαν στο μέρος αυτό πόλη [σημ.= τις Βοιές, σημερινή Νεάπολη] και τη μυρτιά εκείνη τη λατρεύουν ακόμη και την ονομάζουν Άρτεμιν σωτείρα» (Παυσανία, Λακωνικά, 22, 12). Ώστε ένα τόσο σημαντικό γεγονός, όπως η εκλογή τοποθεσίας για ίδρυση πόλης, ανατίθεται σε έναν λαγό• και στην εποχή του Παυσανία (2ος αιώνας μ.Χ.) οι Ειδωλολάτρες λάτρευαν ένα δέντρο, μια μυρτιά αποκαλώντας την.. Άρτεμη, επειδή σ’ αυτήν τρύπωσε ο λαγός!
Στήν Επίδαυρο Λιμηρά (κοντά στον σημερινό Άγιο Ιωάννη της Λακωνίας) οι κάτοικοι «λένε πως είχαν φέρει από την πατρίδα τους Επίδαυρο ένα φίδι, το οποίο ξέφυγε από το πλοίο και τρύπωσε στη γη, όχι μακριά από τη θάλασσα• έτσι τα όνειρα που είδαν και το σημάδι του φιδιού τούς έκαμαν ν’ αποφασίσουν μόνιμη εγκατάσταση εκεί» (Παυσανία, Λακωνικά, 23, 7)!
«Στο νερό αυτό, κατά τη γιορτή της Ινούς, ρίχνουν ζυμαρικά από κριθαράλευρο• αν το νερό τα πάρει κάτω, είναι αίσιο σημάδι για κείνον που τα ρίχνει• αν τα βγάλει πάνω, αυτό θεωρείται κακό σημάδι» (Παυσανία, Λακωνικά, 23, 8). Θαυμάστε ορθολογισμό. Ίσως έπαιζε ρόλο και η μάρκα των ζυμαρικών.
«Οι Μαντινείς λένε πως φανερώθηκε και ο Ποσειδώνας βοηθώντας τους (...). Πως θεοί είναι παρόντες σε πολέμους και σκοτωμούς ανθρώπων αναφέρουν στα ποιήματά τους όσοι ενδιαφέρθηκαν για τα παθήματα των ηρώων στην Τροία» (Παυσανία, Αρκαδικά, 10, 8-9). Ώστε οι «θεοί» δεν ήταν «σύμβολα» για τον Παυσανία και τους Ειδωλολάτρες της Αρχαιότητας (όπως θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι Νεοπαγανιστές, ώστε να παρουσιάσουν την αρχαία θρησκεία ως ορθολογιστική), αλλά είναι πρόσωπα, φανερώνονται και λαμβάνουν μέρος σε πολέμους. Αν ήταν «σύμβολα» ή «δυνάμεις» (βροχή, αέρας), τότε (ως γνωστόν ο αέρας και η βροχή ανήκουν σε κάθε λαό) δεν θα έπαιρναν το μέρος κανενός – και μάλιστα «συνειδητά» (τώρα, πόση συνείδηση έχει λ.χ. η βροχή, είναι ένα θέμα των ψυχίατρων).
«Στη χώρα των Ορχομενίων βρίσκεται το ιερό της υμνίας Αρτέμιδος (...) Εκλέγουν και ιέρεια και άνδρα ιερέα που έχει επικρατήσει να περνούν ολόκληρη τη ζωή τους μέσα σε μια θρησκευτική καθαρότητα, όχι μόνο στις επαφές με το άλλο φύλο, αλλά και γενικότερα: ούτε λουτρά τους επιτρέπονται» (Παυσανίας, 8, 13, 1). Ίσως η Άρτεμη να τους άφηνε να τους φαν οι ψείρες.
«Μερικά παιδιά που έπαιζαν περί το ιερό, δεν θυμούνται πόσα, βρήκαν ένα σκοινί και το έδεσαν περί τον τράχηλο της θεάς λέγοντας πως η Άρτεμη απαγχονίζεται. Όταν οι Κιαφυείς ανακάλυψαν την πράξη των παιδιών, τα σκότωσαν με λιθοβολισμό» (Παυσανίας, 8, 23, 6-7).
Οι «θεοί» που – κατά ΥΣΕΕ δεν επεμβαίνουν στη φυσική τάξη – επεμβαίνουν και προειδοποιούν: «για την Αθήνα ο θεός είχε βρέξει στάχτη, ένα χρόνο προτού ο πόλεμος που επέφερε ο Σύλλας προξενήσει σοτυς Αθηναίους τις μεγάλες συμφορές» (Παυσανία, Βοιωτικά (9), 6, 6).
«Ο θεός [Διόνυσος] έλυσε αιχμαλώτους Θηβαίους που τους κρατούσαν Θράκες» (Παυσανίας, 9, 16, 6). Το σύμβολο του κρασιού λύνει σκοινιά.
«Ο κοινός τάφος του Ζήθου και του Αμφίονα είανι ένας σωρός χώματος όχι μεγάλος• οι κάτοικοι της φωκικής Τιθορέας θέλουν να κλέψουν χώμα απ’ αυτόν, όταν ο ήλιος περνάει δια του αστερισμού του Ταύρου• αν τότε πάρουν απ’ αυτού χώμα και μ’ αυτό περιβάλλουν τον τάφο της Αντιόπης, η χώρα των Τιθορέων θαγίνει εύφορη, ενώ η χώρα των Θηβαίων θα είναι λιγότερο εύφορη. Γι’ αυτό οι Θηβαίοι κατά το χρονικό τούτο διάστημα φρουρούν τον τάφο» (Παυσανίας, 9, 17, 4). Γι’ αυτόν τον λόγο οι Αρχαίοι δεν χρησιμοποίησαν την μυστική υπερτεχνολογία τους για την καλλιέργεια της γης: υπήρχε χώμα τάφου γι’ αυτόν τον σκοπό.
«[στο ιερό της μυκαλησσίας Δήμητρας] παρουσιάζουν και το εξής θαύμα: μπροστά στα πόδια του αγάλματος βάζουν καρπούς που γίνονται το φθινόπωρο κι αυτοί μένουν φρέσκοι όλη τη χρονιά» (Παυσανίας, 9, 19, 5). Όχι, δεν είναι θαύμα, είναι απολύτως φυσιολογική διαδικασία! Όπως με τα ταμ-ταμ των Ινδιάνων.
«Όταν ο Πίνδαρος ήταν νέος, ενώ πήγαινε στις Θεσπιές, κουράστηκε και τον κατέλαβε μια επιθυμία να κοιμηθεί. Όπως ήταν λοιπόν, ξάπλωσε λίγο πιο πάνω από το δρόμο• όταν αποκοιμήθηκε, μέλισσες άρχισαν να πετούν προς αυτόν και να πλάθουν στα χείλη του κερήθρα• αυτό στάθηκε η αρχή της ποιητικής δημιουργίας το Πινδάρου» (Παυσανίας, 9, 23, 2). Αυτός ήταν ο ορθολογισμός των Ειδωλολατρών του 2ου αιώνα μ.Χ.
«Οι Μακεδόνες οπλίτες που μπήκαν στο ιερό των Καβίρων, βρισκόμενο κι αυτό σε γη εχθρική, καταστράφηκαν με κεραυνούς και αστραπές από τον ουρανό. Τόσο άγιο ήταν το ιερό αυτό από την αρχή» (Παυσανίας, 9, 25, 10). Τόσο «ορθολογιστές» ήταν οι Ειδωλολάτρες, απ’ την αρχή ώς το τέλος.
Ο ελληνικής καταγωγής Παυσανίας, μορφωμένος και ευσεβής λάτρης των «θεών» πιστεύει ότι «ο θεός [Δίας] εξαφάνισε την Ελίκη» (Αχαϊκά, 25, 1 και 8) αναφερόμενος στον καταποντισμό της πελοποννησιακής αυτής πόλης• δεν πίστευε, όπως ο συριακής καταγωγής Μάλχος (Πορφύριος), ότι «οι θεοί δεν επεμβαίνουν στη φυσική τάξη».
Στην Πάτρα «στην πηγή υπάρχει μαντείο αλάθητο, όχι όμως για ο,τιδήποτε παρά μόνο για αρρώστους: δένουν με κλωστή ένα κάτοπτρο και το κατεβάζουν στην πηγή, υπολογίζοντας να μην κατεβεί περισσότερο από το σημείο όπου η κυκλική άκρη του κατόπτρου θάρθει σ’ επαφή με την επιφάνεια του νερού. Κατόπιν προσεύχονται στη θεά [Δήμητρα], κάνουν θυμίαμα και κοιτάζουν στο κάτοπτρο, το οποίο τους δείχνει τον άρρωστο ζωντανό ή νεκρό• ώς αυτού φτάνει η μαντική δύναμη της πηγής» (Αχαϊκά, 21, 12). Είναι προφανές ότι η επιστήμη της ιατρικής είναι περιττή με τέτοια «μαντική δύναμη» των Ειδωλολατρών.
Όταν λοιπόν οι Νεοπαγανιστές παριστάνουν τον «ορθολογιστή», και αναμασούν υλιστικά-αθεϊστικά επιχειρήματα κατά των χριστιανικών θαυμάτων, η μόνη απάντηση είναι απλώς η παράθεση των αρχαιοελληνικών, πριν την επίδραση της «κακής Ανατολής», παγανιστικών θαυμάτων και της μαγείας των Ειδωλολατρών της κλασσικής εποχής. Κι αντί οι διάφοροι άθεοι εθνικιστές αρχαιολάτρες να ισχυρίζονται ότι ο Χριστιανισμός έφερε τα θαύματα και το παράλογο, ας δικαιολογήσουν πρώτα τα αρχαία θαύματα.
«Διαβάζουμε στην «Επιγραφή της Επιδαύρου» για κάποιον άνθρωπο που κοιμήθηκε έξω από το ναό του Ασκληπιού κατά τη διάρκεια της μέρας, όταν ξαφνικά ένα από τα ήμερα φίδια του θεού ήρθε και του έγλυψε τα πληγωμένα δάκτυλα του ποδιού˙ ξύπνησε «γιατρευμένος» και είπε πως ονειρεύθηκε έναν ωραίο νεαρό που του έβαλε μια αλοιφή στα δάκτυλα! Αρκετές φορές η φαρμακοποιία του Ασκληπιού είναι καθαρά μαγική˙ βάζει τους ασθενείς του να καταπίνουν δηλητήριο φιδιού, στάχτες από το βωμό, ή να πασαλείβουν τα μάτια τους με αίμα άσπρου κόκορα» (E.R. Dodds, Οι Έλληνες και το παράλογο, εκδ. Καρδαμίτσα, σ. 87). Αυτός είναι ο ορθολογισμός των Ειδωλολατρών της κλασσικής εποχής; Όμως γιατί να απορεί κανείς με τους αρχαίους, αφού οι Νεοπαγανιστές πιστεύουν στα άστρα, και ακόμα και την εκλογή από τους Αγωνιστές του ’21 της 25ης Μαρτίου ως μέρας έναρξης της Επανάστασης την αποδίδουν στην.. Εαρινή Ισημερία;
Θα προσπαθήσουν μερικοί να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα της μαγείας της αρχαιότητας, λέγοντας αφενός πως, δυστυχώς, αλλά αναγκαία, η ελληνικότητα συνίσταται τόσο από την φιλοσοφία όσο και από την λαϊκή θρησκευτικότητα και αντίληψη για τη ζωή, διότι δεν γινόταν όλοι να είναι φιλόσοφοι, αφετέρου ότι η μαγεία της εποχής εκείνης θεωρούνταν ως ένα είδος επιστήμης, η τελευταία λέξη της επιστήμης, άρα δεν υπάρχει πρόβλημα με την αρχαιοελληνική μαγεία! Όλα αυτά είναι αρχαιολατρικές ταχυδακτυλουργίες. Οι φιλόσοφοι – όσοι από αυτούς διέπονταν από το στοιχειώδη ορθολογισμό – όχι μόνο κήρυξαν πόλεμο στη μαγεία, την αστρολογία, και την αρχαιοελληνική λατρεία εν γένει, και συνεπώς δεν ισχύει κανένα τερατούργημα περί «ενιαίας αλλά με δύο κλάδους» αρχαίας ελληνικότητας: η μία «αρχαιοελληνικότητα», των φιλοσόφων, αντιτίθενταν πλήρως στην άλλη.
Για το ζήτημα της μαγείας, δεν είναι αλήθεια ότι δήθεν θεωρούνταν ως «η επιστήμη της εποχής», τουλάχιστον για τους φιλοσόφους, οι οποίοι χλεύαζαν τις μαγικοθρησκευτικές προλήψεις των υπολοίπων αρχαίων. Πώς υποστηρίζεται ότι η μαγεία της αρχαίας εποχής θεωρούνταν κάτι το θετικό και «επιστημονικό» από τους ίδιους τους αρχαίους φιλοσόφους, τη στιγμή που οι Επικούρειοι, οι Κυνικοί κ.ά. φιλόσοφοι χλεύαζαν την μαγεία και ασφαλώς δεν την θεωρούσαν «την επιστήμη της εποχής» τους; Πίστη στην μαγεία ως «επιστημονική μέθοδο» έχουν μόνο ανορθολογιστές και τέτοιοι σαφώς υπήρχαν στην αρχαιότητα, αλλά η άποψή τους δεν ήταν η άποψη των σοφών της αρχαιότητας. Κατακρίνοντας την αρχαιοελληνική μαγεία και ανορθολογισμό διόλου δεν «κρίνουμε παλαιότερες εποχές με σημερινά κριτήρια», δηλαδή λανθασμένα, αλλά επαναλαμβάνουμε την κριτική που ήδη από τότε είχαν ασκήσει οι εξυπνότεροι αρχαίοι, οι φιλόσοφοι. Ότι από τότε οι φιλόσοφοι κατέκριναν ως αντιεπιστημονική και ανόητη τη μαγεία, την αστρολογία, τον αρχαίο τσαρλατανισμό, είναι αυτό η απόδειξη ότι δεν εθεωρείτο «ένα είδος επιστήμης της εποχής εκείνης» η μαγεία. Τέτοια είδους σύγχυση αφορά μόνο πρωτόγονους, υπανάπτυκτους λαούς που είχαν ιερείς-μάγους ιατρούς, κι ασφαλώς όχι την ελληνική αρχαιότητα. Επιστήμη υπήρχε στην αρχαιότητα και δεν είχε καμμία σχέση με τον αρχαιοελληνικό λαϊκό, θρησκευτικό και μη, ανορθολογισμό, τον οποίο – όπως σήμερα μερικοί θέλουν να εμφανίζουν επιστημονική την αστρολογία – προσπαθούν να δικαιολογήσουν μερικοί αρχαιολάτρες.
Οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται πως «Η θεουργία δεν είναι κάτι το παράλογο ούτε έχει κάτι το απατηλό ή υπερφυσικό, όπως την κατηγορούν οι Χριστιανοί. Είναι προάγγελος της αναζήτησης για την λεγόμενη ενοποιημένη θεωρία των φυσικών. Η θεουργία βασίζεται αποκλειστικά σε φυσικούς νόμους και όχι σε μια υπερφυσική μεσολάβηση πάνω ή πέρα από τους νόμους αυτούς». «Η δικαιολόγηση της θεουργίας (Πρόκλου Περί ιερατικής τέχνης CMAG VI 148-151) βασίζεται στη μαγική "Αρχή της αντιστοιχίας" – την ιδέα πρώτον ότι κάθε μέρος του σύμπαντος καθρεφτίζει όλα τα υπόλοιπα μέρη, και, δεύτερον, ακόμη πιο σημαντικό, ότι το σύνολο του υλικού κόσμου είναι ο καθρέπτης των αόρατων θεϊκών δυνάμεων˙ γι’ αυτό τον λόγο, δυνάμει του δικτύου των δυνάμεων οι οποίες συνδέουν την εικόνα με το αρχέτυπο, ο χειρισμός των κατάλληλων υλικών αντικειμένων φέρνει τους θεουργούς σε επαφή με τις οντότητες που απεικονίζουν. (...). Ήταν κοινή πεποίθηση όλων των Νεοπλατωνικών ότι η συμπάθεια που ενώνει όλα τα μέρη του αισθητού κόσμου καθιστά ικανό τον μάγο να αντλεί δύναμη από τις ουράνιες σφαίρες. (...) Η μεγάλη διαφορά μεταξύ της νεοπλατωνικής θεουργίας και του χριστιανικού τελετουργισμού ήταν ότι η πρώτη θεωρούσε πως η ίδια χρησιμοποιούσε δυνάμεις ενυπάρχουσες στη φυσική κοσμική τάξη και δεν εξαρτιόταν από κάποια υπερφυσική θεία μεσολάβηση πάνω και έξω από την τάξη αυτή. (...) [η θεουργία] βασίζεται αποκλειστικά στους θεμελιώδεις εδραιωμένους από το θεό κοσμικούς νόμους κι όχι σε μια υπερφυσική μεσολάβηση πάνω και πέρα από αυτούς τους νόμους» (R.T. Wallis, Νεοπλατωνισμός, εκδ. Αρχέτυπο, σ. 177, 178-9, 198).
Εάν πράγματι αυτά δεν ήταν υπερφυσικά φαινόμενα, εάν δηλαδή εξηγούνταν με τους φυσικούς νόμους και αίτια, τότε χρειάζεται η απόδειξη για την ύπαρξη των φυσικών αιτιών. Βέβαια, τέτοια απόδειξη δεν υπάρχει˙ οι θεωρίες εικόνας και καθρεφτισμού είναι παγανιστικοί αντιεπιστημονικοί παραλογισμοί, αναπόδεικτοι όσο και οι ισχυρισμοί των αστρολόγων, κατάλληλοι για μικρά παιδιά. Η θεουργία είναι καθαρή μαγεία. Σε ποιους φυσικούς νόμους βασίζεται η «συμπάθεια» εικόνας και σύμπαντος; Σε ποια φυσικά αίτια; Σε κανένα. Βάσει ποιων επιστημονικών δεδομένων δικαιολογείται η «μαγική» ιδιότητα των θεουργικών αντικειμένων; Έχουν περάσει δύο χιλιάδες χρόνια από τότε, αλλά οι Νεοεποχίτες και οι αρχαιολάτρες υποστηριχτές της θεουργίας αδυνατούν ακόμη να αποδείξουν ότι η θεουργία είναι επιστημονικά θεμελιωμένη σε φυσικούς νόμους κι όχι σε ακατανόητες φράσεις (π.χ. όπως στους κατάδεσμους) και σε υπερφυσική μαγεία. Η απάντηση των υποστηρικτών της επιστημονικής ότι «υπήρχαν κάποτε παράδοξα γεγονότα τα οποία αργότερα αποδείχτηκε ότι ήταν βασισμένα σε φυσικούς νόμους» δεν έχει καμμία σχέση με τη θεουργία. Κι αυτό διότι, ούτε πριν 1700 χρόνια ούτε πριν 200 χρόνια ούτε σήμερα έχει αποδείχθεί η θεουργία ότι είναι Επιστήμη. Για ποιο λόγο να έπρεπε να δεχτούμε (από) τώρα τα επιχειρήματα των αντιχριστιανών πολυθεϊστών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι «κάποτε (ίσως..) ΘΑ αποδειχθεί Επιστήμη η θεουργία»; Όταν και αν γίνει αυτό, θα δεχτούμε την άποψή τους. Γιατί να δεχτούμε από τώρα ως δεδομένη μια μελλοντική απόδειξη της «επιστημονικότηταςτης θεουργίας»; Έως ότου να αποδειχτεί κάτι τέτοιο, αδυνατούμε να δεχτούμε, τις εκ μέρους των Πολυθεϊστών, απατεωνίστικες εξομοιώσεις της θεουργίας με την Επιστήμη και τους νόμους της Φυσικής˙ διότι απλούστατα, οι «νόμοι» της θεουργίας είναι αναπόδεικτοι και αστήρικτοι βάσει της λογικής και όλων των πειραματικών μεθοδολογιών. Σίγουρα υπήρξαν πολλά παράδοξα τα οποία σε μεταγενέστερες εποχές εξηγήθηκαν επιστημονικώς˙ αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να αποδεχόμαστε τώρα ως Επιστήμη την κάθε ανοησία του καθενός Νεοεποχίτη Πολυθεϊστή. Το γεγονός μάλιστα ότι επί τόσον πολύ καιρό (1700 χρόνια) και παρόλη την τεράστια ανάπτυξη της Επιστήμης, οι Πολυθεϊστές Νεοπλατωνικοί/Μάγοι/Νεοεποχίτες δεν κατόρθωσαν να αποδείξουν τίποτα, αποδεικνύει πληρέστερα ότι η εμμονή τους να χαρακτηρίζουν την θεουργία ως «επιστήμη βασισμένη σε Φυσικούς Νόμους» είναι παράλογη και απατηλή. Ούτε οι Ειδωλολάτρες του 4ου αιώνα δικαιολογούνται, ότι τάχα δεν υπήρχε τότε επιστήμη, ώστε να την ξεχωρίζουν από την μαγεία. Είναι ντροπή, τη στιγμή που η ελληνιστική αρχαιότητα είχε κατασκευάσει ατμοκίνητα αυτόματα και υπολογιστές π.χ. των Αντικυθήρων, οι Νεοπαγανιστές να προσπαθούν να δικαιολογήσουν ό,τι πιο δεισιδαιμονικό. Δεν υπάρχει φυσική εξήγηση της θεουργίας. Η θαυματοποιία του Χριστιανισμού είναι απείρως ορθολογικότερη, αφού για τον Χριστιανισμό δεν υπάρχει παρά μόνο ο υπέρλογος Θεός και η Κτίση. Ο Θεός δημιουργεί κι άλλη, τελειότερη τάξη, με το θαύμα. Αντίθετα, το να προσπαθούν οι Ν/Π να εκλογικεύσουν τη μαγεία ή το υπερφυσικό, αποδίδοντας τις μαγικές ιδιότητες σε απλά αντικείμενα του σύμπαντος, αποδεικνύει πόσο ξένοι είναι προς την αρχαιοελληνική επιστήμη και τον ορθολογισμό.
Και μερικά πράγματα για τα χριστιανικά θαύματα, και την αντιπάθεια των άθεων αρχαιολατρών για κάτι που «διαταράσσει την φυσική τάξη», το θαύμα και τον αίτιό του, τον εξωκοσμικό Άκτιστο Θεό: «Κάθε φορά που η Αγία Γραφή και η πατερική θεολογία περιγράφουν ένα οποιοδήποτε θαύμα ποτέ δεν ενοχλούνται ούτε θέτουν πρόβλημα σύγκρουσης προς τους φυσικούς νόμους. Οι ίδιοι οι νόμοι είναι ένα θαύμα και κάθε νέα δημιουργική επέμβαση του Θεού είναι μιά από τις άπειρες θείες δυνατότητες να κάνει νόμους. Γι’ αυτό ποτέ ο Θεός ή ένα οποιοδήποτε θαύμα δεν συγκρούεται με τη φυσική νομοτέλεια˙ αποτελεί μια άλλη νομοτέλεια, μέσα στην ενιαία δομή του σύμπαντος, ως προέκταση κατά κάποιο τρόπο της υπάρχουσας νομοτέλειας.
Με τον τρόπο αυτό μπορούμε να καταλάβουμε τη διαφορά του ειδωλολατρικού θαύματος και της χριστιανικής διδασκαλίας για το θαύμα. Ο ειδωλολάτρης το θεωρεί ένα παράξενο και ασυνήθιστο γεγονός που κυριαρχεί κατ’ εξαίρεση σε μια περιοχή, ανατρέποντας γνωστά δεδομένα. Ο Χριστιανός θεωρεί το θαύμα πρώτα ως τη συνολική έκφραση και δομή της δημιουργίας και έτσι κάθε επιμέρους θαύμα εντάσσεται πρώτα σε αυτό το σύνολο και έπειτα εξυπηρετεί την καθολικότητα του σχεδίου της θείας οικονομίας μέσα στο σύμπαν και στο ιστορικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό το θαύμα έχει λόγο και διάρθρωση μέσα σε ένα όλο και σε ένα γίγνεσθαι. Δεν είναι κάτι παράξενο ούτε τυχαίο ούτε ανατρεπτικό της φυσικής και ιστορικής τάξης. Αν είναι παράξενο, τυχαίο και ανατρεπτικό αυτής της τάξης είναι ειδωλολατρικό θαύμα.
Η εισβολή του Θεού στη φυσική και ιστορική τάξη, ως κυρίαρχη ελευθερία, δεν σημαίνει βέβαια καμμιά αυθαιρεσία ούτε κατάργηση της τάξης, γιατί μια τέτοια πραγματικότητα μοιραία θα κατέλυε τον ίδιο τον Θεό. Όσο και αν η εισβολη του Θεού στα δεδομένα αυτά είναι παράδοξο γεγονός, αντιεπιστημονικός ισχυρισμός και άλλα πολλά, για την πίστη και τη θεολογία αποτελεί μια διεύρυνση επ’ άπειρον της φυσικής τάξης και νομοτέλειας με τη μετάβαση από τη μια τάξη στην άλλη και όχι κατάργηση αυτών. Με άλλα λόγια η θεολογία από τη μια μεριά θα συμφωνούσε με τη ρήση του Αινστάιν ότι ο Θεός δεν παίζει κύβους στο σύμπαν, γιατί είναι δημιουργός μιας φυσικής τάξης˙ από την άλλη όμως ο Θεός δεν είναι δημιουργός μιας μόνο φυσικής τάξης, αλλά πολλών άλλων τάξεων. Ετσι η διεύρυνση και ο πλουτισμός αυτής της τάξης είναι το ίδιο το θείο έργο. Και το θαύμα, με άλλα λόγια, από τη μια μεριά δεν καταλύει την υπάρχουσα φυσική τάξη και από την άλλη δημιουργεί ή καλλίτερα προεκτείνει αυτή την τάξη σε μια ή σε πολλές άλλες τελειότερες.
Αν ο Θεός μπορούσε να δημιουργήσει τον κόσμο μόνο με μία τάξη, τότε θα ήταν δεμένος με μία φυσική νομοτέλεια. Η δημιουργία πορεύεται εξελικτικά μέσα από μια φυσική τάξη που στην ολοκλήρωσή της φυσικά μπορεί να πλαισιωθεί από αναρίθμητες άλλες τάξεις» (Ν. Α. Ματσούκα, Επιστήμη, φιλοσοφία και θεολογία στην Εξαήμερο του Μ. Βασιλείου, εκδ. Πουρναρά, σ. 69, 97, 112).

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑ

Β' ΜΕΡΟΣ

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ

3. Διάφορες αντιρρήσεις των επικριτών της Παλαιάς Διαθήκης.

α') "Το όνομα Elohim που αναφέρεται στο στίχο ΓΕΝΕΣΙΣ Α’, 1, ως όνομα του Θεού της Παλαιάς Διαθήκης (Π.Δ.) είναι πληθυντικός του ονόματος Eloach. Δηλαδή οι ίδια η εβραϊκή βίβλος παραδέχεται, αντί για ένα Θεό πολλούς – που συμπεριφέρονται ως ένας. Οι Elohim δεν ήταν ένας, ήταν αναρίθμητα πνεύματα, ανώνυμα και αόρατα".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο πληθυντικός δεν συνεπάγεται ύπαρξη πολλών θεών, ενός πανθέου. Η Π.Δ. χρησιμοποιεί το πληθυντικός Elohim πάντα με ρήματα ενικού προσώπου (χρησιμοποιεί ρήματα στον πληθυντικό, μόνο όταν αναφέρεται στα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας που συνομιλούν μεταξύ τους). «Το περίεργο της χρησιμοποίησης ενός ονόματος σε πληθυντικό για αν προσδιορίσει το μοναδικό Θεό του Ισραήλ, εξηγείται με διαφόρους τρόπους. Ορισμένοι ερευνητές το θεωρούν κατάλοιπο του πολυθεϊσμού των προγόνων του Αβραάμ ή το εκλαμβάνουν ως πληθυντικό, που εκφράζει μια περιεκτική αφηρημένη έννοια, όπως λ.χ. η νεότης (ne’urim), το γήρας (zequinim). Άλλοι αναζητούν σ’ αυτό έναν πληθυντικό μεγαλοπρεπείας ή υπεροχής ή μεγέθους (pluralis majestalis ή excellentiae ή amplitudinis). Διατυπώνεται επίσης η άποψη ότι το Elohim δεν είναι πληθυντικός αλλά ενικός, η οποία βασίζεται στη δυνατότητα που παρέχει η εβραϊκή γραμματική να το εκλάβουμε ως υπερθετικό βαθμό του Eloach, το οποίο ως ομόρριζο της λ. ayil (δυνατός, ισχυρός) αποκτά τη μεταφορική σημασία της «δύναμης». Έτσι η μετάφραση του Elohim ως «ισχυρότατος, παντοδύναμος» αντί του «Θεός» αποδίδει πλήρως αυτό που θέλει να τονίσει ο ιερός συγγραφέας, δηλ. το ιδίωμα του Θεού ως δυνατού σ’ ένα έργο κατ’ εξοχήν δυνάμεως, όπως η Δημιουργία. Πιθανότερη ωστόσο φαίνεται η εκδοχή ότι το Elohim εισέρχεται και καθιερώνεται στην αρχαία εβραϊκή κατ’ επίδραση προϊσραηλιτικής χρήσης του ως ενικού, στη Βαβυλώνα και τη Χαναάν, για τον πτροσδιορισμό ενός συγκεκριμένου θεού αντιπροσωπευτικού του ειδωλολατρικού πανθέου (Ο B. W. Anderson αναφέρει συναφώς ότι οι βαβυλώνιοι χρησιμοποιούσαν τον πληθ. «ilanu» (θεοί) για το θεό Sin της σελήνης εκφράζοντας έτσι την πίστη τους ότι είναι ο υπεράνω όλων θεός, στον οποίο αντιπροσωπεύεται το βαβυλωνιακό πάνθεο. Επίσης οι χαναναίοι ως υποτελείς των αιγυπτίων αποκαλούσαν το θεοποιημένο Φαραώ «ilania» (θεοί μου), με τη σκέψη ότι η θεότητα συγκεντρώνεται στο πρόσωπό του). Οι αρχαίοι εβραίοι υιοθέτησαν αυτόν τον όρο, όταν, μετά την εγκατάσταση του Αβραάμ και των οικογενών του στην Παλαιστίνη, αντάλλαξαν την αραμαϊκή γλώσσα, που μιλούσαν, με την «χαναανίτιδα γλώσσαν» (sephath kena’an, Ησ. 19, 18) – την άλλως γνωστή εβραϊκή –, η οποία τον εμπεριείχε. Τον προσάρμοσαν όμως στο πνεύμα της μονοθεϊστικής τους πίστης. Έτσι, στην Π. Διαθήκη, ενώ διατηρεί το σχήμα του πληθυντικού, χρησιμοποιείται ως ενικός – όταν βεβαίως δεν αναφέρεται σε εθνικούς θεούς – υπό την έννοια ότι ο Θεός του Ισραήλ, λόγω της μοναδικότητας και της υπεροχής του, εμπερικλείει εν Εαυτώ όλους τους θεούς αλλά και διακρίνεται απ’ όλους. Είναι ο απολύτως Εις και όχι ένας μεταξύ των πολλών. Ως εκ της ερμηνείας του αυτής το Elohim σημαίνει την πληρότητα της θεότητας, το Θεό με την απόλυτη έννοια, ως πολλαπλότητα και πληρότητα δυνάμεων (...). Η αναφορά εδώ του Elohim υπαινίσσεται το Δημιουργό Θεό ως απόλυτο κύριο της κτίσης και κυρίαρχο της ιστορίας. (...). Η κατάθεση του ονόματός του είναι σαφώς δηλωτική της μονοθεΐας της Π. Διαθήκης, η οποία εκφράζει την πίστη σ’ έναν και μόνον υπερβατικό και προσωπικό Θεό, με ρητή άρνηση κάθε άλλου θεού, που την αντιδιαστέλλει από την ενοθεΐα και την πολυθεΐα, τον αθεϊσμό και τον πανθεϊσμό» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 63-68).
Όπως λέει κι ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης, (Περί κατασκευής ανθρώπου, 7, 3), αν οι φύσεις (ουσίες) των προσώπων που συνολικά ονομάζονται «Elohim» ήταν μεταξύ τους ανόμοιες (δηλαδή εάν υπήρχαν τρεις θεοί κι όχι ένας), τότε δεν θα έλεγε η Γένεση (Α’, 26): «Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με την δική μας εικόνα», αλλά θα έλεγε «Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο σύμφωνα με τις δικές μας εικόνες». Αν το Elohim της Γένεσης σήμαινε πολυθεϊσμό, τότε αυτό θα έγραφε το κείμενο˙ για (τρεις) «εικόνες» (τριών διαφορετικών θεών που περικλείονται στον όρο Elohim) κι όχι για (μία) «εικόνα» (ενός Θεού με τρεις υποστάσεις). Γιατί δε θα ήταν δυνατό εκείνα που δεν ομοιάζουν μεταξύ τους, να αναδειχθούν σε ένα ομοίωμα.

β') "Ο μύθος του Αδάμ και της Εύας είναι δανεισμένος από αντίστοιχους Βαβυλωνιακούς και Σουμεριακούς μύθους για τον Αδάπα (Adapa), το μύθο για το φυτό της ζωής κ.ά."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: καταρχήν, αυτό που προκύπτει, ανεξάρτητα από τις ομοιότητες ή διαφορές μεταξύ της βιβλικής και της βαβυλωνιακής διήγησης, είναι ότι αυτά που ο Μωυσής και οι Βαβυλώνιοι πραγματεύονται προέρχονται από μια πανάρχαια κοινή παράδοση. Η κοινή αυτή παράδοση συνεπάγεται την ύπαρξη κάποιας αλήθειας στους βαβυλωνιακούς μύθους και στη διήγηση της Βίβλου. Αν υπάρχει κάποια απ’ τις δύο διηγήσεις που είναι πιο κοντά στην αλήθεια, αυτή είναι της Βίβλου. Ενώ η βαβυλωνιακή εκδοχή είναι γεμάτη εξωτικά θεϊκά φαντάσματα αναδυόμενα απ’ το χάος, τα οποία πολεμούν μεταξύ τους για να υπερισχύσουν το ένα του άλλου, τέρατα, αταξία, κλοπές, φόνοι κι άλλες «θεϊκές» πράξεις των δεκάδων «θεών». Στην Αγία Γραφή έχουμε εξαιρετική απλότητα και λαμπρότητα, ομαλή και θαυμαστή δημιουργία, η οποία αρχίζει απ’ τα ατελέστερα και προχωρεί στα πολυπλοκότερα δημιουργήματα. Στην αρχαία Εγγύς Ανατολή ο κανόνας είναι ο εξωραϊσμός κι ο εμπλουτισμός των αρχικών απλών ιστοριών και παραδόσεων, κι όχι η ιστορικοποίηση και το πλάσιμο ψευδο-ιστορίας (απλούστευσης των πολύπλοκων αρχικών μύθων). Αυτό παρατηρούμε στη Μεσοποταμία σχετικά με την εξέλιξη μύθων και παραδόσεων γύρω από το πρόσωπο του μυθικού βασιλιά Γιλγαμές (Gilgamesh) καθώς και στον αιγυπτιακό μύθο του Σέσωστρι ή τις παραδόσεις για τους Υξώς (K. A. Kitchen, Ancient Orient and Old Testament, The Tyndale Press, London 1966, p. 89). Είναι δύσκολο να φανταστούμε, αν η εξέλιξη των αρχικών παραδόσεων γινόταν αντίθετα από τον τρόπο που προαναφέραμε, τα εξής πράγματα: πρώτον πώς και γιατί η αρχική διήγηση ήταν πολύπλοκη και μυθική (κι όχι απλή, μεστή κι λογοτεχνικά ακατέργαστη, όπως στην Γένεση) και δεύτερον, αν ήταν η αρχική διήγηση πλούσια, με εξωραϊσμούς, μυθική και πλήρης θεομαχιών, τότε πώς κατάφερε ο Μωυσής να απομακρύνει από την αρχική διήγηση όλα τα μυθικά στοιχεία, όλες τις δεισιδαιμονίες, τον πολυθεϊσμό, τις διαμάχες μεταξύ των θεών, και να μας δώσει μια απολύτως μονοθεϊστική περιγραφή, εν μέσω τόσων πολυθεϊστικών θρησκειών της Μ. Ανατολής.
Εδώ θα απαντήσουν κάποιοι ότι η γραπτή περιγραφή που κάνουν τα βαβυλωνιακά έπη είναι αρχαιότερη της συγγραφής της Γένεσης. Η ιστορία του Αδάμ είναι αρχαιότερη από την εποχή της γραπτής καταγραφής των βαβυλωνιακών επών. Και πράγματι η Γένεση γράφτηκε μετά την καταγραφή των βαβυλωνιακών επών. Ωστόσο, ο χρόνος καταγραφής των μυθολογιών ή της βιβλικής εκδοχής δεν είναι ο σημαντικότερος παράγοντας, βάσει του οποίου θα κρίνουμε την ακριβέστερη περιγραφή εκ της μυθολογίας και της βιβλικής εκδοχής. Για παράδειγμα, τα ομηρικά έπη καταγράφηκαν γραπτώς μόνο τον 6ο αιώνα, στην Αθήνα, όταν ήταν τύραννός της ήταν ο Πεισίστρατος. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν αναφέρονται σε πραγματικά γεγονότα (σε κάποια εκστρατεία Αχαιών κατά της Τροίας, εφτά αιώνες πριν, τον 13ο αι.) ούτε ότι πριν την καταγραφή τους, τα προφορικά ομηρικά έπη δεν υπήρχαν (δλδ δημιουργήθηκαν όταν καταγράφηκαν μόνο). Άλλο πράγμα η χρονολογία καταγραφής ενός έπους, και άλλο πράγμα η (προφορική) προΰπαρξη και η χρονολογία δημιουργίας του έπους αυτού. Ο σημαντικότερος παράγοντας είναι το πόσο επεξεργασμένο είναι ένα κείμενο. Όσο πιο αρχαίο είναι ένα κείμενο και μια προφορική παράδοση, τόσο πιο «άχαρο» λογοτεχνικά είναι, πιο απλό (δίχως πολλή φαντασία και τέρατα και θεομαχίες), σαν ξερή καταγραφή γεγονότων. Αυτό που δείχνουν οι ομοιότητες μεταξύ βαβυλωνιακών επών και Γένεσης είναι ότι υπάρχει μια πανάρχαια κοινή παράδοση, η οποία αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, κι όχι ότι η Γένεση είναι αντιγραφή των επών.

γ') «Η προσταγή «αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε» αφορά αποκλειστικά τους Ισραηλίτες».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κι όμως, υπάρχουν επικριτές της Παλαιάς Διαθήκης που ισχυρίζονται τόσο αναληθή πράγματα! Η ευχή – και όχι «προσταγή» – αυτή δίνεται στη ΓΕΝΕΣΗ, Α’, 28, προς τους πρώτους ανθρώπους. Οι πρώτοι άνθρωποι δεν ήταν Ισραηλίτες. Από αυτούς κατάγεται όλη η ανθρωπότητα. Ισραήλ υπάρχει μετά τον Αβραάμ.

δ') «Δεν είναι αντιγραφή της βαβυλωνιακής μυθολογίας η αναφορά της Παλαιάς Διαθήκης περί δέντρου της ζωής; Δεν είναι, λοιπόν, σκέτη αντιγραφή των παγανιστικών θρησκειών η Π.Δ.;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Βεβαίως η αντίληψη για ένα μαγικό φυτό, που πρσφέρει ζωή στον άνθρωπο ή προξενεί το θάνατο, ήταν ευρέως διαδεδομένη στην αρχαία Εγγύς Ανατολύ. Είναι εντούτοις σαφές ότι δεν υπάρχει σχέση μεταξύ τού δέντρου της ζωής στη διήγηση της Γενέσεως και του μαγικού φυτού των μυθικών αφηγήσεων των πολυθεϊστών. Διότι το μεν πρώτο αντλεί την υπερφυσική του δύναμη από το Θεό, στην κατοχή του οποίου ανήκει, ενώ το δεύτερο κατέχει μαγική δύναμη αφ’ εαυτού˙ το πρώτο έχει να κάνει με την αθανασία του ανθρώπου και όχι με την επιμήκυνση της ζωής ή το θάνατό του, όπως το δεύτερο. Περί του μαγικού φυτού μάς πληροφορεί κυρίως το σχετικό με τη δημιουργία εκτενές έπος του Giglamesh, που βρέθηκε στα ερείπια των ανακτόρων του Ασσουρμπανιπάλ στη Νινευή ης Ασσυρίας. Εκεί περιγράφεται ως ακανθώδες φυτό, το οποίο ο μυθικός βασιλιάς της Ουρούκ της Μεσοποταμίας Γκιλγαμές καλείται να πιάσει με τα χέρια του, χωρίς να κεντηθεί από τα αγκάθια του, και να φάει τον καρπό του, προκειμένου έτσι να επιστρέψει στην κατάσταση της νεότητας και να διατηρηθεί στη ζωή. Αν αποτύγχανε στην προσπάθειά του, τότε θα τού αφύπνιζε τον τρόμο και τη φρίκη του επικειμένου θανάτου του. Παρόμοιες σκέψεις στο θέμα της απωλεσθείσας αθανασίας διατυπώνονται και στον Ακκαδικό μύθο του Adapa, στον οποίο προσφέρεται ο άρτος της ζωής. Οι μυθικές αυτές αντιλήψεις, ότι η ζωή αποκτάται δια μέσου ενός φυτου ή του άρτου, είναι τελείως μαγικές και ασφαλώς ξένες προς το ρόλο του βιβλικού δέντρου. Διότι το δέντρο της ζωής στην Π. Διαθήκη δεν προσφέρει αιώνια ζωή στον άνθρωπο αφ’ εαυτού. Αποτελεί απλώς το φορέα της, αφού στην πραγματικότητα ο Θεός είναι η πηγή της ζωής και αυτός την προμηθεύει μυστηριωδώς σ’ αυτό. Δια της θείας ενέργειας μεταδίδεται ουσιαστικά η υπερφυσική δύναμη της ζωής στους καρπούς του παραδείσιου δέντρου, που ανήκει στη φυτεία του Θεού. Ο δε θάνατος του ανθρώπου δεν οφείλεται ασφαλώς στην απώλεια του δέντρου αλλά στην αμαρτία που προξένησε η παρακοή του και τον εξώθησε από τον παράδεισο. Το γεγονός άλλωστε ότι ο στίχος Β’ 9, δίδει έμφαση όχι στο δέντρο της ζωής αλλά σ’ αυτόν που το φύτευσε, ενισχύει την ιδέα ότι η ζωή προέρχεται από το Θεό και όχι από το δέντρο» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 384-385).

ε') «Το να μην επιτρέψει ο θεός στους ανθρώπους που έπλασε να μάθουν να διακρίνουν το καλό από το κακό, δεν είναι υπερβολικά παράλογο; Γιατί, τι πιο ηλίθιο από τον άνθρωπο που δεν μπορεί να διακρίνει το καλό από το κακό; Αφού είναι προφανές ότι τα μεν κακά δεν θα τα αποφύγει, τα δε καλά δεν θα τα επιδιώξει. Και το πιο σημαντικό: ο θεός δεν επέτρεψε στον άνθρωπο να γευθεί τη φρόνηση, από την οποία δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει γι' αυτόν περισσότερο. Επομένως το φίδι είναι ευεργέτης μάλλον, και όχι καταστροφέας του ανθρώπινου γένους. Με βάση αυτά, πρέπει να πούμε ότι ο θεός είναι φθονερός. Γιατί όταν είδε τον άνθρωπο να μετέχει στη φρόνηση, προκειμένου να μη γευτεί, λέει, από το δέντρο της ζωής, τον ξαπόστειλε από τον παράδεισο λέγοντας ξεκάθαρα: "Να, ο Αδάμ έφτασε, σαν ένας από εμάς, να γνωρίζει το καλό και το κακό. Τώρα λοιπόν, μη τυχόν και απλώσει το χέρι, και πάρει, και φάει από το δέντρο της ζωής, και ζήσει αιώνια." Γιατί (..) το να απαγορεύει τη γνώση του καλού και του κακού, που είναι το μόνο πράγμα που φαίνεται να δίνει συνοχή στον ανθρώπινο νου, και επιπλέον το να φθονεί, μήπως ο άνθρωπος πάρει από το δέντρο της ζωής και από θνητός γίνει αθάνατος, αυτά είναι χαρακτηριστικά υπερβολικά φθονερού και μνησίκακου όντος.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ο Θεός δεν επέτρεψε στον άνθρωπο να γευτεί το δέντρο της γνώσης – δηλαδή να μάθει το καλό και το κακό – όχι επειδή δεν ήθελε να γίνει ο Αδάμ «σαν κι εμάς», δηλ. αθάνατος – το να γίνει κατά χάριν θεός είναι το σχέδιο του Θεού – αλλά επειδή ο Αδάμ πνευματικώς βρισκόταν σε νηπιακή/βρεφική ακόμα κατάσταση, η γνώση του καλού/κακού δεν θα τον οφελούσε, θα του έκανε κακό. «Ο χαρακτηρισμός από ορισμένους πατέρες των πρωτοπλάστων ως «νηπίων» δεν έχει να κάνει με τη γνώση του καλού και πονηρού, αλλά με την ανάπτυξη του «κατ’ εικόνα» της δημιουργίας τους και τη μεταβολή του στο «καθ’ ομοίωσιν». Χρησιμοποιείται είτε για να τονίσει ότι ο πρώτος άνθρωπος δεν ήταν επαρκώς ώριμος για να δεχθεί την τέλεια γνώση είτε για να εξάρει την αθωότητά και απλότητά του» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 409). Το κρέας π.χ. είναι ωφέλιμο, αλλά ένα βρέφος χωρίς δόντια, δεν μπορεί ακόμη να το φάει, κι αν δοκιμάσει να το φάει, θα βλαφτεί. Μη έχοντας την πνευματική ανάπτυξη που έπρεπε, η γνώση του καλού και του κακού εκείνη τη στιγμή θα έκανε κακό στον Αδάμ. Αυτό φοβήθηκε ο θεός κι όχι μή τυχόν το απείρως κατώτερό του δημιούργημα γίνει σαν κι αυτόν. Επομένως το φίδι διατάραξε την πνευματική πορεία του ανθρώπου, δίνοντάς του πράγματα που ακόμη – λόγω μη επαρκούς ανάπτυξης – δεν μπορούσε να διαχειριστεί, και δεν ήταν ο θεός φθονερός.
«Η ονομασία αυτή («της γνώσεως του καλού και του κακού») δεν υπαινίσσεται βεβαίως ότι ο πρωτόπλαστος πριν από τη βρώση του απαγορευμένου καρπού αγνοούσε το καλό και το κακό, αφού είναι γνωστό ότι, πέραν από την ανεπτυγμένη βούληση και νοημοσύνη του, «είχε λογισμόν δεκτικόν καλού τε και πονηρού (Προκοπίου Γαζαίου, Εις την Γένεσιν ερμηνεία, 161D), αλλ’ υποδηλώνει ότι μετά τη βρώση του απέκτησε «της αμαρτίας την αίσθησιν» (Θεοδώρητου Κύρου, PG 80, 124BC), με συνέπεια την απογύμνωσή του από τη θεία δόξα» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 404). Δεν πρόκειται, λοιπόν, για την ηθική διάκριση/γνώση του καλού από το κακό. «Το γεγονός ότι ο Θεός τού έδωσε εντολή να μη φάγει από τον καρπό του, μαρτυρεί ότι αυτός γνώριζε πριν από την πτώση του πώς να διακρίνει το ορθό από το εσφαλμένο. Γνώριζε δηλ. ότι το καλό έγκειται στην υπακοή προς το Θεό και το κακό στην ανυπακοή προς Αυτόν. Και τούτο διότι με τη δημιουργία του είχε δεχθεί μέσα του αυτομάτως τον έμφυτο ηθικό νόμο. Από αυτόν άλλωστε το φυσικό νόμο εμφορούνται όλοι οι άνθρωποι, κατά τη μαρτυρία του απ. Παύλου» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 407). Ούτε πρόκειται για την αφύπνιση του λογικού. «Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι˙ πρώτον γνωρίζει τη φύση των ζώων, όταν καλείται να τους δώσει ονόματα, χωρίς να συγχέει το γένος και την τάξη τους˙ δεύτερον, αναγνωρίζει την υπεροχή του όχι μόνον έναντι των ζώων αλλά και της λοιπής ορατής κτίσεως˙ τρίτον, αντιλαμβάνεται, βλέποντας ενώπιόν του την Εύα ευθύς μετά τη δημιουργία της, ότι πρόκειται για ον όμοιο μ’ αυτόν» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 409). Η παγγνωσία, δηλαδή η δυνατότητα πραγματοποίησης των πάντων θεωρείται ότι «προσεγγίζει περισσότερο στο θεολογικό νόημα του «γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν». Πρόκειται για τη γνώση των πάντων όχι στη θεωρητική της έννοια, αλλά στην πρακτική της δυνατότητα και εφαρμογή, που μεταφράζεται σε παντοδυναμία. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι στη βιβλική σκέψη η μεν «γνώση» (da’ath) έχει πρακτικό και όχι θεωρητικό χαρακτήρα, δυναμικό και όχι νοησιαρχικό, οι δε αντίθετες έννοιες «καλόν και πονηρόν» (tobh wara’) εκφράζουν την ολότητα. Πράγματι ως προς τη «γνώση» αυτή είναι για τον ισραηλίτη ολοκληρωτικά προσανατολισμένη στην πράξη˙ η πράξη είναι η εξωτερική εκδήλωση της σκέψης. Ως προς το «καλόν και πονηρόν», αυτά, ως ζεύγος αντίθετων εννοιών, χρησιμοποιούνται τόσο στην Αγ. Γραφή όσο και στη θύραθεν γραμματεία προς δήλωση της ολότητας (π.χ. «οὐ δυνησόμεθα οὖν σοι ἀντειπεῖν κακὸν ἢ καλόν.» = δεν έχουμε τίποτε να πούμε, Γεν. 24, 50˙ «καὶ οὐκ ἐλάλησεν ᾿Αβεσσαλὼμ μετὰ ᾿Αμνὼν ἀπὸ πονηροῦ ἕως ἀγαθοῦ» = δεν είπε απολύτως τίποτε, Β’ Βας. 13, 22 ή το αρχαιοελληνικό «οἵ τ’ ὄντες, οἵ τ’ ἀπόντες» = οι πάντες, Σοφοκλή Αντιγόνη στ. 1247 ή τα νεοελληνικά «για καλό και για κακό» = για παν ενδεχόμενο, και «λύνει και δένει» = είναι παντοδύναμος). Επομένως η γνώση του καλού και του κακού στο κείμενο της Γενέσεως δεν είναι η θεωρητική γνώς των πάντων (παγγνωσία), αλλά η δυνατότητα πραγματοποίησής τους, δηλ. η παντοδυναμία. Μια τέτοια δυνατότητα γνώσης και πραγματοποίησης των πάντων ανήκει μόνο στο Θεό. Στο Θεό αποκλειστικά ταιριάζουν οι ιδιότητες της παγγνωσίας και της παντοδυναμίας. Αυτός υπήρξε άλλωστε ο πειρασμός, στον οποίο υπέβαλε ο όφις τον άνθρωπο˙ «ἔσεσθε ὡς θεοί, γινώσκοντες καλὸν καὶ πονηρόν» (Γεν. 3, 5)» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 413).
Επομένως, δεν πρόκειται για κάποια ευεργετική πρόταση του όφι-διαβόλου προς τους πρωτόπλαστους, αλλά για την απατηλή υπόσχεση της παντοδυναμίας. Δηλαδή ότι το δημιούργημα τάχα θα μπορούσε να εκμηδενίσει την άπειρη απόσταση από το δημιουργό του, παρ’ όλες τις φυσικές και πνευματικές του ατέλειες. Η συμπεριφορά των πρωτοπλάστων της Αγ. Γραφής ουσιαστικά στην αρχαία Ελλάδα θα ονομαζόταν «ύβρις». Άλλωστε, οι αρχαιοκεντρικοί δεν μπορούν να κατακρίνουν το Θεό της Παλαιάς Διαθήκης, τη στιγμή που ο Δίας τιμωρεί τον ευεργέτη των ανθρώπων, τον Προμηθέα, που δεν προσπάθησε καν να εξισώσει θεούς και ανθρώπους, αλλά απλώς να τους δώσει τη φωτιά, δηλαδή να τους βοηθήσει απλώς να επιβιώσουν.

στ') «Και το φίδι που μίλησε με την Εύα, ποια γλώσσα θα πούμε ότι χρησιμοποίησε; Μήπως την ανθρώπινη; Και σε τι διαφέρουν όλα αυτά από τους μύθους που έπλασαν οι Έλληνες»;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διαφέρουν στο ότι, σε αντίθεση με τους συμβολισμούς της Παλαιάς Διαθήκης, δέν γίνεται να δοθεί «μυστικό» νόημα κι ερμηνεία σε όλους αυτούς τους χιλιάδες, μυριάδες αρχαιοελληνικούς μύθους που οι περισσότεροι είναι καθαρή φαντασία. Το φίδι μπορεί να μίλησε σε γλώσσα ανθρώπινη, κατά παραχώρηση, ή μπορεί να είναι συμβολισμός της παρουσίας του διαβόλου και της επικοινωνίας του με τον άνθρωπο.
«Όσον αφορά στο είδος και τη φύση της συνομιλίας του όφι με την Εύα, εκφράζεται η άποψη ότι η συνομιλία αυτή ήταν πνευματικής φύσεως, που έλαβε χώρα στη διάνοιά της. Προφανώς η Εύα, λόγω της πρωτόγονης κατάστασης που ζούσε στον παράδεισο, να είχε την αίσθηση ότι ανταλλάσσει σκέψεις με τον όφι – με τον οποίον άλλωστε ήταν εξοικειωμένη διαβιώνοντας στον ίδιο χώρο –, επικοινωνώντας μ’ αυτόν κατά τρόπο πνευματικό» (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 501). Η ίδια λέξη του εβραϊκού κειμένου, που μεταφράζεται στα ελληνικά ως «όφις», η λέξη nachash διαφορετικά φωνηεντισμένη σημαίνει τη μαντεία, η οποία στην αρχαία Εγγύς Ανατολή συνδέεται με διαδικασίες, όπου εμπλέκεται και ο όφις (Στ. Ε. Καλαντζάκη, Δρ. Θ., «Εν Αρχή εποίησεν ο Θεός». Ερμηνευτική ανάλυση των περί δημιουργίας διηγήσεων της Γενέσεως, εκδ. Πουρναρά, σ. 486).

ζ') ΓΕΝΕΣΙΣ Γ’ 9 «καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ;».«Ο «παντογνώστης» Θεός ρωτά τον κρυμμένο, μέσα στην βλάστησι του παραδείσου, Αδάμ πού είναι(!!!!)»
ΓΕΝΕΣΙΣ Δ’ 9 «καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Κάϊν· ποῦ ἔστιν ῎Αβελ ὁ ἀδελφός σου;». «Μετά την δολοφονία του Άβελ από τον Κάιν ο ΠΑΝΤΟΓΝΩΣΤΗΣ υποτίθεται Γιαχβέ κάνει την απίστευτη ερώτησι στον Κάιν πού είναι»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Για να αρχίσει ο Θεός μια συζήτηση με τον Αδάμ, να τον κάνει να εκφραστεί και να ομολογήσει τί έκανε – δίνοντάς του την ευκαιρία να ζητήσει συγγνώμη – έπρεπε να τον ρωτήσει. Το ίδιο έκανε και με τον Κάιν: έπρεπε ο Θεός να ρωτήσει τον Κάιν, ώστε να τον αναγκάσει να απαντήσει, μπας και ο Κάιν καταλάβει τί είχε μόλις κάνει και ζητήσει συγγνώμη. Ο Θεός φυσικά και ήξερε πού ήταν ο Άβελ και ο Αδάμ. Το ότι το ήξερε φαίνεται από τη συνέχεια της διήγησης, όπου και στους δύο λέει τί έκαναν, ώστε να αποδείξει την κουτοπονηριά τους, επειδή απέφευγαν να απαντήσουν αμέσως.

η') "Από πού βρήκε γυναίκα ο Κάιν, όταν έφυγε απ’ το μέρος όπου έμενε με τους γονείς του; Η Γένεση λέει ότι γνώρισε κάποια από την χώρα Ναιδ, απέναντι από την Εδέμ. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχαν κι άνθρωποι – απ’ τη φυλή των οποίων έλαβε γυναίκα ο Κάιν – που δεν τους έπλασε ο θεός της Βίβλου. Άρα ο Θεός έπλασε μόνο τους Εβραίους-απόγονους του Αβραάμ. Συνεπώς εμείς οι Έλληνες δεν πλαστήκαμε από τον Γιαχβέ και δεν οφείλουμε να τον λατρεύουμε."

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κατά πρώτον, του άγιου Ιωάννη Χρυσοστόμου: «Ίσως όμως θα ημπορούσε να ερωτήση κανείς˙ πώς, ενώ η Αγία Γραφή δεν ανέφερεν άλλην γυναίκαν, ο Κάιν απέκτησε γυναίκα; Μη σε παραξενεύη αυτό, αγαπητέ. Διότι πουθενά μέχρι τώρα δεν κάνει κατάλογο των γυναικών με ακρίβεια, αλλά αποφεύγουσα η Αγία Γραφή το περιττόν αναφέρει μόνον τους άνδρας, και όχι αυτούς όλους, αλλά μας διηγείται συντομώτερα λέγουσα, ότι ο τάδε εγέννησεν υιούς και θυγατέρας και απέθανε. Φυσικόν λοιπόν ήτο και τώρα η Εύα να εγέννησε θυγατέρα μετά τον Κάιν και τον Άβελ, την οποίαν έλαβεν ως σύζυγον ο Κάιν. Επειδή λοιπόν ήτο αρχή και έπρεπε να αυξηθή το ανθρώπινον γένος εις το μέλλον, επετρέπετο να συνέρχονται εις σαρκικήν μείξιν με τας αδελφάς των. Δια τούτο βεβαίως η Γραφή, αφού αφήση να γνωρίσωμεν ημείς τα επόμενα, διηγείται αυτό μόνον λέγουσα˙ "και συνευρέθη ο Κάιν με την γυναίκα του, η οποία αφού συνέλαβεν εγένησσε τον Ενώχ" (...) Αλλά όπως ακριβώς εις την περίπτωσιν του Κάιν είπεν, ότι "συνευρέθη με την γυναίκα του", χωρίς να μας διδάξη τίποτε, ούτε να μας ειπή από πού είχε την γυναίκα» (άγ. Ιω. Χρυσοστόμου, ομιλία κ’ εις την Γένεσιν, 1).
Η Γένεση γράφει (Δ’, 16-17): ἐξῆλθε δὲ Κάϊν ἀπὸ προςώπου τοῦ Θεοῦ καὶ ᾤκησεν ἐν γῇ Ναὶδ κατέναντι Ἐδέμ. Καὶ ἔγνω Κάϊν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ, καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκε τὸν Ἐνώχ. Καὶ ἦν οἰκοδομῶν πόλιν καὶ ἐπωνόμασε τὴν πόλιν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, Ἐνώχ». Ναίδ στα εβραϊκά σημαίνει «ταραχή». Δεν είναι το όνομα κάποιων ανθρώπων ούτε το όνομα που είχαν δώσει κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι προϋπήρχαν εκεί στην περιοχή τους. Τουλάχιστον η Αγία Γραφή δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Αργότερα ονομάστηκε γη «ταραχής», διότι ο Κάιν πήγε εκεί ταραγμένος και φοβισμένος. Η αντίρρηση, ότι ο Κάιν στο στίχο 14 φοβάται μην τον σκοτώσει κανείς, ενώ αυτός θα περιπλανιέται, δεν συνεπάγεται ότι υπήρχαν «άλλοι άνθρωποι». Εκείνη την εποχή, μια που δεν υπήρχε κράτος, νόμοι, στρατός κ.ο.κ., οι μόνοι που θα ενδιαφέρονταν να εκδικηθούν σκοτώνοντας κάποιον φονιά, θα ήταν οι συγγενείς αυτού που ο φονιάς είχε σκοτώσει. Δηλαδή, πάλι τα παιδιά του Αδάμ και της Εύας. Όσοι δεν ήταν συγγενείς του Άβελ, δε θα κυνηγούσαν τον Κάιν. Ούτε στον στίχο 14 η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει (έστω από.. απροσεξία) την ύπαρξη άλλων ανθρώπων. Ας μην πιστεύουν οι κατήγοροι της Αγίας Γραφής ότι όσα δεν πρόσεξαν εδώ και 2000 χρόνια οι Χριστιανοί, τα πρόσεξαν εκείνοι.
Το ἔγνω τὴν γυναῖκαν αὐτοῦ του στίχου Δ’ 16, δεν σημαίνει «γνώρισε την γυναίκα του (ενώ πριν δεν την ήξερε) στη χώρα Νάιδ». Το ἔγνω σημαίνει «είχε σεξουαλική σχέση». Με αυτή τη σημασία χρησιμοποιείται το ἔγνω και στο ΓΕΝΕΣΙΣ Δ’, 1: ο Αδάμ γνώριζε την γυναίκα του, την Εύα, ήδη από το ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 23. Αλλά δεν είχε ακόμη σεξουαλικές σχέσεις μαζί της. Οι στίχοι 16-17 μάς λεν ότι ο Κάιν 1) έφυγε «από το πρόσωπο του Θεού», δηλαδή την Εδέμ, 2) έπειτα πήγε στη γη Ναίδ 3) και μετά είχε σεξουαλικές σχέσεις με τη γυναίκα του. Άλλο πράγμα αυτό που λέει η ΓΕΝΕΣΗ («ο Κάιν άρχισε να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τη σύζυγό του, αφού κατοίκησε την Ναίδ») κι άλλο αυτό που οι αρχαιολάτρες ισχυρίζονται πως η ΓΕΝΕΣΗ λέει (διαστρεβλώνοντάς την), ότι δήθεν «ο Κάιν βρήκε τη γυναίκα του στη Ναίδ» («άρα υπήρχαν άνθρωποι μη πλασμένοι από το Θεό της Π.Δ.»). Μπορεί φεύγοντας ή λίγο πριν φύγει από την Εδέμ να πήρε κάποια για γυναίκα του, κι αφού έφτασαν στη Ναιδ (η οποία ήταν «κατέναντι», δηλαδή πολύ κοντά στην Εδέμ) τότε να είχαν σεξουαλικές σχέσεις. Επιπλέον πουθενά δεν αναφέρει ούτε υπονοεί η Γένεση ότι ανάμεσα στο διάστημα της γέννησης των Κάιν και Άβελ και της γέννησης του Σήθ, δεν γεννήθηκε κάποια γυναίκα. Όσο για τους Έλληνες, τουλάχιστον σύμφωνα με το ΓΕΝΕΣΙΣ Ε’ και Ι’, 2-4, οι Έλληνες είναι απόγονοι του Ιάφεθ (Ιάπετου), γιου του Νώε, γιού του Λάμεχ, γιου του Μαθουσάλα, γιου του Ενώχ, γιου του Ιάρεδ, γιου του Μαλελεήλ, γιου του Καϊνάν, γιου του Ενώς, γιου του Σηθ, γιου του Αδάμ και της Εύας, πλασμάτων του Θεού της Π.Δ. κι όχι του Δία και των λοιπών ψευδοθεϊκών οντοτήτων (στις οποίες δόθηκαν τα ονόματα Γαία, Κρόνος, Ουρανός κ.λπ.), οι οποίες άλλωστε – σύμφωνα με την ίδια την ελληνική μυθολογία του Ησίοδου – δεν έπλασαν το πέμπτο γένος, των σημερινών ανθρώπων.
Συνεπώς η Αγία Γραφή δεν αντιφάσκει με τον εαυτό της. Το ερώτημα «πώς γίνεται να μιλάμε για ανθρώπινο είδος ηλικίας μόνο 7500 ετών» δεν είναι σωστό, διότι τα 7500 έτη υπολογίζονται βάσει της γενεαλογίας˙ αλλά αυτή θα μπορούσε να είναι λανθασμένη, με την έννοια ότι μπορεί να της λείπουν ορισμένοι κρίκοι. Ο Μωυσής μπορεί να μην συμπεριέλαβε όλους τους προγόνους, διότι μπορεί να μην διασώθηκαν στην εποχή του όλες οι γραπτές γενεαλογίες (αν ήταν όλες γραπτές – που δε γίνεται να ήταν) ενώ οι προφορικές γενεαλογίες σταδιακά (από γεροντότερο σε νεότερο) ελάττωναν τον αριθμό των ενδιάμεσων κρίκων στο ΓΕΝΕΣΙΣ Ε’ από Σηθ έως Νώε. Το πράγμα αυτό δεν είναι απίθανο, αν δούμε ότι μεταξύ Σηθ και Νώε οι διαδοχικοί πρόγονοι κατονομάζονται μηχανικά, δίχως να αναφέρονται οι πράξεις τους, ενώ ο Νώε αναφέρεται να φτιάχνει την κιβωτό.
Mια μελέτη των βιολόγων, οπαδών της θεωρίας της Εξέλιξης, του Robert Dorit (Yale), του Hiroshi Akashi (University of Chicago) και του Walter Gilbert (Harvard) είναι σχετική με το θέμα μας. Σε μια προσπάθεια να ανακαλύψουν τα ίχνη της καταγωγής των ανθρώπων, οι παραπάνω ερευνητές έψαξαν για γενετικές διαφορές στο χρωμόσωμα Y τριάντα οκτώ ανδρών που ζούσαν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και είχαν διαφορετική φυλετική καταγωγή (Robert L. Dorit, Hiroshi Akashi and Walter Gilbert, "Absence of Polymorphism at the ZFY Locus on the Human Y Chromosome," Science, 268(1995), pp. 1183-1185). Ο Dorit και οι βοηθοί του δεν βρήκαν διαφορές/εναλλαγές στα νουκλεοτιδία σε κανένα από τα μόνιμα τμήματα του Υ χρωμοσώματος των 38 ανδρών. Αυτή η έλλειψη διαφοροποίησης οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν συνέβη εξέλιξη στην καταγωγή των ανδρών. Βάσει αυτής της ανάλυσης, συμπέραναν ότι ο προπάτορας των ανδρών – ένα άτομο, όχι μια ομάδα ατόμων – έζησε όχι περισσότερο από 270 χιλιάδες χρόνια πριν. Περισσότερο πρόσφατες μελέτες έχουν συρρικνώσει τον αριθμό αυτό σημαντικά και φανερώνουν πόσο μικρότερος μπορεί να ‘ναι. Κάνοντας την ίδια υπόθεση με τους παραπάνω ερευνητές, ειδικά ότι οποιαδήποτε διαφοροποίηση στα χρωμοσώματα Y, η οποία θα βρισκόταν σε άνδρες που ζουν στις μέρες μας, θα πρέπει να υπήρξε μέσω φυσικής εξελικτικής διαδικασίας, ο αμερικανός μοριακός βιολόγος Michael Ηammer εξέτασε 2.600 τμήματα από ζεύγη νουκλεοτιδίων του χρωμοσώματος από δεκαέξι άνδρες διαφορετικής εθνικότητας. Οι υπολογισμοί του οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι οι δεκαέξι αυτοί άνδρες κατάγονταν από έναν άνδρα που έζησε μεταξύ 51 και 411 χιλιάδες χρόνια πριν (Michael F. Hammer, "A Recent Common Ancestry for Human Y Chromosomes," Nature, 378 (1995), pp. 376-378). Μια ομάδα Βρεταννών αποτελούμενη από τους γενετιστές Simon Whitfield, John Sulston, και Peter Goodfellow, εξέτασε ένα πολύ μεγαλύτερο τμήμα του ανθρώπινου χρωμοσώματος Y, ένα τμήμα που αποτελείται από 100 χιλιάδες ζεύγη νουκλεοτιδίων, από πέντε φυλετικά διαφορετικούς άνδρες. Η απόκλιση που παρατήρησαν ήταν τόσο μικρη, ώστε να ελαττώσει το χρονικό εύρος περίπου μεταξύ 37.000 και 49.000 ετών (L. Simon Whitfield, John E. Sulston, and Peter N. Goodfellow, "Sequence Variation of the Human Y Chromosome," Nature 378 (1995), pp. 379-380). Επιπλέον, η ανακοίνωση των Whitfield, Sulston και Goodfellow εξηγεί πως ο συνδυασμός των πληροφοριών για το χρωμόσωμα Y με μια πληροφορίες για άλλους παράγοντες όπως η μορφολογία των οστών και η γεωγραφική κατανομή, μεταξύ άλλων δείχνει ότι ο Homo sapiens δεν μπορεί να εξελίχτηκε με φυσικές διαδικασίες από τον Homo erectus. Παλιότερα, είχε γίνει μια παρόμοια έρευνα για την γενετική απόκλιση/μεταβολή στις γυναίκες. Επειδή οι διαφορές ήταν τόσο μικρές, οι επιστήμονες κατέληξαν ότι οι γυναίκες μπορεί να έχουν την καταγωγή τους μόνο 200.000 έτη πριν σε έναν πρόγονο, τον οποίο οι επιστήμονες αποκάλεσαν «Εύα». Πάντως τα αποτελέσματα και των δύο μελετών αποκλείουν τον Homo erectus ως πιθανό προπάτορα των σύγχρονων ανθρώπων.
Η πιθανή αντίρρηση, για τα εργαλεία που κατασκεύαζαν διάφορα πρωτεύοντα, δεν λέει τίποτε. Σήμερα, ακόμη και πουλιά, ακόμη και γορίλλες χρησιμοποιούν υποτυπώδη εργαλεία. Αυτό δε σημαίνει ότι... εξανθρωπίζονται τα πουλιά! Επίσης η εύρεση κρανίων άλλων ανθρωποειδών δεν σημαίνει απαραίτητα ότι αυτοί είναι οι πρόγονοι του Homo Sapiens (υπάρχουν πολλά είδη άλλωστε) ή ότι έχει αποδειχτεί (π.χ. με την εύρεση όλων των ενδιάμεσων εξελικτικών κρίκων) η εξέλιξη.
Αυτή η πιο πρόσφατη ημερομηνία για τον προπάτορα του άντρα βρίσκεται σχετικά κοντά στη βιβλική χρονολογία για τον Αδάμ, συγκριτικά με τα εκατομμύρια έτη που έδιναν άλλοι για τα ανθρωποειδή απ’ τα οποία υποτίθεται ότι εξελίχθηκε ο άνθρωπος. Αν οι γενεαλογίες της Γενέσεως δεν είναι πλήρεις – αν για κάποιους πολύ πιθανούς λόγους (π.χ. χάθηκαν οι γραπτές γενεαλογίες ή οι προφορικές οδήγησαν στην ελάττωση του αριθμού των προγόνων) δεν συμπεριλήφθηκαν διάφοροι από τους πρόγονους στο τελικό κείμενο του Μωυσή, τότε δεν είναι καθόλου απίθανο όσο αρχικά φαίνεται, ο Αδάμ και η Εύα να έζησαν μεταξύ 7.500 και 60.000 ετών. Αλλά και πάλι, εάν από τα 51-411 χιλιάδες έτη υπήρξε μετακίνηση προς τα 37-49 χιλιάδες έτη, δεν είναι απίθανο, στο μέλλον, οι νεότερες έρευνες να «χαμηλώσουν» κι άλλο το χρονολογικό εύρος, μεταξύ του οποίου έζησαν ο πρώτος άντρας κι η πρώτη γυναίκα, φτάνοντάς το πολύ κοντά σε αυτό που δίνει η ΓΕΝΕΣΗ.
Αυτά όσον αφορά την επιστημονική πλευρά του ζητήματος. Οι αρχαιολάτρες όμως, που χλευάζουν το Χριστιανισμό για την πίστη του ότι από ένα μόνο ζευγάρι ξεκίνησε η ανθρωπότητα, και που ισχυρίζονται ότι οι ειδωλολατρικοί μύθοι είναι συμβατοί με την επιστήμη, τι έχουν να πουν για τα παρακάτω; Σύμφωνα με τους μύθους των αρχαίων Αργείων, πρώτος άνθρωπος επί γης ήταν ο Φορωνεύς. Σύμφωνα με τους μύθους των αρχαίων Βοιωτών πρώτος άνθρωπος επί γης ήταν ο Ώγυγος. Σύμφωνα με τους αρχαίους μύθους των Αθηναίων πρώτος άνθρωπος ήταν ο Κέκροπας. Σύμφωνα με άλλους αρχαίους μύθους, κοινούς στη Βοιωτία και την Αττική, πρώτος άνθρωπος ήταν ο Αλαλκομενέας, που βγήκε απ’ τα νερά του ποταμού Κηφισού. Ας μας εξηγήσουν οι αρχαιολάτρες 1. γιατί υπάρχουν τόσες πολλές διαφορετικές εκδοχές; Δεν έχει μία άποψη η υποτιθέμενη ενιαία μυθολογία; 2. Πώς γίνεται να ξεπηδάν απ’ το ποτάμι άνθρωποι; 3. Πώς πιστεύουν οι αρχαιολάτρες στην ύπαρξη ενός αρχικού ζευγαριού ανθρώπων, του πρώτου άνδρα και της γυναίκας του, αφού χλευάζουν την αντίστοιχη εκδοχή της Γένεσης; 4. Πώς τα καταφέρνουν οι αρχαιολάτρες να χλευάζουν την εκδοχή της Γένεσης, να ισχυρίζονται ότι οι μύθοι είναι επιστημονικές εξηγήσεις και ταυτόχρονα να ισχυρίζονται ότι δέχονται την εξέλιξη, ενώ οι μύθοι αυτοί αλλά και άλλοι (π.χ. Ησίοδου) όχι μόνο για Εξέλιξη δεν μιλάνε, αλλά κάνουν λόγο για άμεση δημιουργία των ανθρώπων από τους «θεούς»;

θ') «Η Παλαιά Διαθήκη μιλά για «γίγαντες» (Γένεσις Στ’4). Δεν είναι αυτό απόδειξη ότι η Π.Δ. είναι αντιγραφή παγανιστικών μύθων, των αρχαιοελληνικών που μιλούν για γίγαντες;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η φυλή τού Κάιν ήταν ασεβής και έκφυλης. Η φυλή τού Σηθ ήταν ευσεβής και καθαρή. Γι’ αυτό η φυλή τού Κάιν λέγονταν απλώς «άνθρωποι», ενώ η τού Σηθ «παιδιά τού Θεού», «υιοί τού Θεού». Κατόπιν έγινε η επιμιξία τους και προέκυψε η γενιά τών «γιγάντων». Δες ΓΕΝΕΣΙΣ ΣΤ’, 2-4. Οι «υιοί του Θεού» δεν είναι άγγελοι, όπως φαντάζονται ορισμένοι, κατηγορώντας την Παλαιά Διαθήκη ότι μας λέει πως (είναι δυνατόν να) έχουν άγγελοι και γυναίκες σεξουαλική επαφή, ως απόδειξη ότι η Παλαιά Διαθήκη έχει επιρροές από παγανιστικές μυθολογίες. Να τι λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος «Διότι ισχυρίζονται, ότι δεν έχει λεχθή αυτό [σημ.: το «υιοί του Θεού»] δια τους ανθρώπους, αλλά δια τους αγγέλους˙ αυτούς λοιπόν ωνόμασεν υιούς του Θεού. Κατά πρώτον μεν ας μας δείξουν, εις ποία χωρία οι άγγελοι ωνομάσθησαν υιοί του Θεού˙ αλλά δεν θα ημπορέσουν πουθενάνα δείξουν αυτό. Διότι άνθρωποι μεν ωνομάσθησαν υιοί του Θεού, άγγελοι δε καθόλου» (Ομιλία κβ’ εις την Γένεσιν, 2) και «Προηγουμένως σας διδάξαμεν, ότι η Αγία Γραφή συνηθίζει να ονομάζη και τους ανθρώπους υιούς του Θεού. Επειδή λοιπόν αυτοί κατήγοντο από την γενεάν του Σηθ, και από τον υιόν του, που ωνομάσθη Ενώς˙ "διότι αυτός, λέγει, ήλπισεν ότι θα προσεύχεται εις το όνομα Κυρίου του Θεού" [σημ. Γέν. Δ’, 26]˙ όσοι λοιπόν εγεννώντο εις το εξής από εκείνον ωνομάσθησαν από την Αγίαν Γραφή υιοί του Θεού, επειδή εμιμούντο την αρετήν των προγόνων τους μέχρις εκείνον˙ υιούς δε των ανθρώπων ωνόμασε τους γεννηθέντας πριν από τον Σηθ, τους γεννηθέντας από τον Κάιν και τους ανήκοντες εις την γενεάν του. (...) Και δια να μάθωμεν ότι δεν έκαμαν τούτο [σημ.: οι «υιοί του Θεού»] ούτε με νόμιμον γάμον, ούτε ένεκα της επιθυμίας να αποκτήσουν παιδιά, δια τούτο λέγει˙ "όταν είδαν ότι είναι ωραίαι, έλαβαν δια τον εαυτόν τους τας γυναίκας από εκείνας, που εξεχώρισαν" [σημ:. Γέν. ΣΤ’, 2]» (Ομιλία κβ’ εις την Γένεσιν, 3). Με άλλα λόγια, οι – έως τότε – ενάρετοι «υιοί του Θεού», άρπαξαν δια της βίας τις γυναίκες άλλης φυλής εξοργίζοντας το Θεό, που διαπιστώνει ότι είναι «σαρκικοί» στο φρόνημα. Πάντως, ούτε ο Χρυσόστομος θεωρεί πανύψηλους ανθρώπους τους «γίγαντες»: «Νομίζω ότι η Αγία Γραφή ονομάζει εδώ γίγαντας τους ισχυρούς κατά το σώμα» (Ομιλία κβ’ εις την Γένεσιν, 4). Η Γραφή όταν γράφει για «γίγαντες», δεν εννοεί τούς τελευταίους ως γιγαντιαίους και κολοσσιαίους ανθρώπους, αφού στα χρόνια που η Παλαιά Διαθήκη μεταφράστηκε στα ελληνικά, η λέξης «γίγας» σήμαινε ένα από τα όπλα τού στρατού. Όπως δηλ. ο στρατός σήμερα έχει πέντε όπλα (πεζικό, τεθωρακισμένα, πυροβολικό, μηχανικό, διαβιβάσεις) έτσι και στα παλαιά χρόνια υπήρχαν οπλίτες (πεζικό), τοξότες, πελαστές, ιππικό, κλπ. Οι οπλίτες, δηλ. αυτοί που είχαν κράνος, θώρακα, περικνημίδες, ασπίδα, δόρυ, ξίφος, ακόντιο λέγονταν – στα αλεξανδρινά χρόνια – και «γίγαντες», χωρίς η λέξη να έχει την έννοια του μεγαλόσωμου ανθρώπου. Επειδή, όμως, στα χρόνια πριν από τον Κατακλυσμό, όταν πρωτοεμφανίστηκαν ένοπλοι, ασφαλώς δεν υπήρχε η διάκριση σε πολλά είδη όπλων, στο συγκεκριμένο εδάφιο της Π.Δ. η λέξη «γίγας» σημαίνει απλούστερα «πολεμιστής» ή ακόμη πιο απλά «ένοπλος άνθρωπος». Τότε δηλ. που αναμίχθηκαν οι δύο φυλές, τότε εμφανίσθηκαν και οι πρώτοι ένοπλοι άνθρωποι, οι οποίοι αντί να οποιανδήποτε δουλειά (γεωργία, κτηνοτροφία, οικοδομική μεταλλουργία) ασχολούνταν με το να επιβάλλουν την θέλησή τους στους άλλους – με την χρήση τών όπλων – και να τούς εκμεταλεύονται. Κι έτσι έγιναν επίκεντρα συσπείρωσης φατριών, αρχηγοί κρατών, κλπ. Γι’ αυτόν τον λόγο αναφέρονται ως «οι άνθρωποι οι ονομαστοί», κι όχι επειδή ήταν γιγαντόσωμοι. Στο ανάστημα δεν διέφεραν καθόλου από τούς άλλους.
Αντίστοιχες απαντήσεις δίνονται και για άλλες λέξεις ή φράσεις που φαινομενικά δίνουν την εντύπωση ότι έχουμε επιρροές από παγανιστικούς μύθους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, προτού συμπεράνουμε ότι η Π.Δ. λέει ό,τι να ‘ναι, χρειάζεται να κοιτάμε το αντίστοιχο εβραϊκό κείμενο καθώς και να έχουμε υπόψη τις συνθήκες και τις χρησιμοποιούμενες ορολογίες της εποχής κατά την οποία μεταφράστηκε στα ελληνικά η Π.Δ. Για παράδειγμα, η λέξη «μονόκερος» στον Ιώβ ΛΘ’, 9 είναι η μετάφραση του εβραϊκού רים (ρεμ) η οποία στη λεξικογραφική της μορφή είναι ראם (ρεέμ). Η λέξη τούτη εταφράζεται από το Brown-Driver-Briggs Hebrew & English Lexicon (έκδοση 1906) ως “wild ox” (άγριο βόδι).

ι') "Πώς γίνεται ο Αδάμ να έζησε 930 χρόνια, ο Μααλαλεήλ 855, ο Νώε 950 χρόνια, ο Σαλάχ 333 χρόνια; Είναι δυνατόν έπειτα απ’ αυτές τις ηλικίες, να πιστέψουμε ότι έζησαν τέτοιοι άνθρωποι;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: υπάρχουν δύο εκδοχές. Ποια είναι η σωστή δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Η πρώτη είναι ότι, επειδή με τον καιρό ξεχάστηκαν διάφοροι πρόγονοι-κρίκοι στη γενεαλογία, είχαν καταρτιστεί γραπτές πινακίδες με γενεαλογίες˙ και αφού ήδη είχαν ξεχαστεί διάφοροι κρίκοι, οι συγγραφείς των γενεαλογικών θεώρησαν ότι έπρεπε οι εναπομείναντες κρίκοι να «φορτωθούν» με τα έτη ζωής των λησμονημένων κρίκων. Τις γραπτές αυτές «γενεαλογίες», που περιγράφονται στην Γένεση, τις χρησιμοποίησε ο Μωυσής παίρνοντάς τες ως είχαν.
Για την άλλη εκδοχή, πρέπει, τουλάχιστον να αναφέρουμε τρία πράγματα. Πρώτον ότι οι αριθμοί που η Γένεση δίνει είναι πολύ μετριοπαθείς συγκριτικά με τις δεκάδες χιλιάδων ετών, που αναφέρουν οι βαβυλωνιακοί μύθοι πως έζησαν οι προκατακλυσμιαίοι βασιλείς της Μεσοποταμίας. Για παράδειγμα, οι βασιλείς των πόλεων Εριντού, Λαράκ, Σιππάρ και Σουρουπάκ, σύμφωνα με βαβυλωνιακές πινακίδες, βασίλευσαν για διάστημα 30.000 μέχρι 40.000 χρόνων. Ο Εν-μεν-λου-άννα βασίλευσε – πάλι σύμφωνα με τις βαβυλωνιακές πινακίδες – 43.200 χρόνια και ο Ουμπαρατούτου 18.600 χρόνια. Ο Ντουμούζι διετηρήθη στο θρόνο για 18.000 χρόνια. Μετά τον κατακλυσμό και πριν τον Γιλγκαμές, η πιο μακρόχρονη βασιλεία ήταν αυτή του Ετάνα, βασιλιά της Κις, που βασίλευσε 1560 χρόνια, και η πιο μικρή αυτή του βασιλιά της Ουρούκ, Ντουμούζι, που βασίλευσε εκατό χρόνια. Αντιλαμβάνεται κανείς τη διαφορά μεγέθους ανάμεσα σε 969 χρόνια ζωής (Μαθουσάλας) και 43.000 χρόνια βασιλείας.
Δεύτερον, παρόλη την μυθική διάρκεια βασιλείας των παραπάνω βασιλέων, έχει αποδειχθεί ότι αυτή δεν επηρεάζει το ζήτημα της ύπαρξης ή ανυπαρξίας τους. Για παράδειγμα, «ημπορεί ν’ απορρίψωμεν ως μύθον το ότι ο Ενμεμπαραγκίσι, βασιλιάς της πόλεως Κις, εβασίλευσε 900 χρόνια, όμως παραμένει σταθερόν και αδιάσειστον το γεγονός, ότι ο βασιλιάς εκείνος υπήρξε πραγματικά˙ ότι μας αφήκε τις πρώτες επιγραφές εις την γραφήν των Σουμερίων. Επομένως ο βασιλιάς εκείνος είναι ιστορικόν πρόσωπον, ανεξάρτητα του πώς θα υπολογίση ή πώς θα εκλάβη κανείς τον αριθμόν 900, ο οποίος αναφέρεται εις τον κατάλογον των Σουμερίων Βασιλέων» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 50). Άρα και για τα πρόσωπα της Γένεσης θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί το ίδιο.
Τρίτον, ενώ στους Σουμέριους η διάρκεια βασιλείας (άρα και ζωής) πέφτει απότομα, από 30.000 έτη προ Κατακλυσμού σε 1500 μετά τον κατακλυσμό, στην Αγία Γραφή υπάρχει μια πολύ πιο ομαλή μετάβαση από μεγάλες ηλικίες σε φυσιολογικές: Προ κατακλυσμού: Αδάμ 930, Σηθ 912, Ενώς 905, Καινάν 910, Μααλαλεήλ 855, Ιάρεδ 962, Μαθουσάλα 969, Λάμεχ 777, Ενώχ 365, Νώε 950. Μετά τον Κατακλυσμό: Σημ 600, Αρφαξάδ 438, Σαλάχ 433, Εβέρ 464, Πελέγ 239, Ρεού 239, Σερούγ 230, Ναχώρ 148, Θάρα 205, Αβραάμ 175, Ισαάκ 180, Ιωσήφ 110 κ.ο.κ. Συνεπώς, υπάρχει και σ’ αυτήν την περίπτωση (έστω, παρά τις μεγάλες ηλικίες) διαφορά μεταξύ σουμεριακής και βιβλικής παράδοσης.
Τουλάχιστον από τους αρχαιολάτρες θα περίμενε κανείς περισσότερη μετριοπάθεια. Αλλιώς, πώς μπορούν να εξηγήσουν τη μακροβιότητα των ανθρώπων του «χρυσού γένους» ή ότι ο Φορωνέας ήταν ταυτόχρονα ο πρώτος άνθρωπος και ο πρώτος βασιλιάς;

ια') "Ο μύθος της Βαβέλ είναι αντιεπιστημονικός. Αντίθετα υπάρχει το έπος της Φορωνίδας. Σύμφωνα μ’ αυτό, όταν βασιλιάς του Άργους ήταν ο Φορωνέας, η επικράτειά του ήταν μεγάλη, και οι κάτοικοί του ζούσαν διασκορπισμένοι στα διάφορα μέρη της. Όταν μάλωσαν η Ήρα κι ο Ποσειδών για την κηδεμονία του Άργους, επικράτησε η πρώτη κι ο δεύτερος οργισμένος έστειλε ξηρασία στο Άργος. Τότε ο Φορωνεύς συγκέντρωσε όλους τους κατοίκους στον τόπο όπου υπήρχαν αποθέματα νερού. Εκεί όμως «γίνονται μια σειρά από πρωτοφανείς διαπιστώσεις και πρώτ’ απ’ όλα ότι η πολυθρύλητη ομογλωσσία των απογόνων του Φορωνέα δεν υπάρχει πιά» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 57). Έτσι, αρχίζουν προστριβές. Ο Δίας στέλνει τον Ερμή, ο οποίος προτείνει τη διάλυση της πόλης και τη διασπορά των κατοίκων, ανάλογα με τη γλώσσα τους, σε διαφορετικές περιοχές όπου υπήρχαν αποθέματα νερού. Ο ελληνικός μύθος του Φορωνέα είναι πολύ επιστημονικότερος, διότι δεν ισχυρίζεται τον παραλογισμό ότι η δημιουργία των διαφορετικών γλωσσών οφείλεται σε θαυματουργική επέμβαση των θεών (όπως στην Π.Δ.), αλλά, σύμφωνα με την επιστήμη, ότι προέκυψαν φυσιολογικά οι διαφορετικές γλώσσες (Βλ. Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 56-58)".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εδώ ο αυτοσυστηνόμενος ως «απομυθοποιητής της Βίβλου» και «ορθολογιστής», Μ. Καλόπουλος, μας λέει ότι ο ειδωλολατρικός μύθος είναι ανώτερος της διήγησης της Παλαιάς Διαθήκης, επειδή σ’ αυτήν οι διαφορετικές γλώσσες εμφανίζονται έπειτα από θεϊκή παρέμβαση (θαύμα), ενώ στον μύθο τάχα δεν υπάρχει θεϊκή παρέμβαση, αλλά οι γλώσσες εμφανίζονται «φυσιολογικά», όπως λέει η επιστήμη. Κατά πόσο αυτό αληθεύει, δείτε το, διαβάζοντας τον πραγματικό μύθο του Φορωνέα, όπως μας τον δίνει η Ελληνική Μυθολογία, τόμος 3 – Οι ήρωες, της Εκδοτικής Αθηνών (επιμέλεια Ι. Κακριδή), σελ. 165-166:
«Σύμφωνα με την αργεία παράδοση ο Φορωνέας, ο γιος του ποταμού Ίναχου και της νύμφης Μελίας, ήταν ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη αυτή. Ως γυναίκα του αναφέρεται η Τελεσιδίκη (ή Πειθώ). Το ζευγάρι των πρωτόπλαστων πρέπει να απόκτησε πλήθος απογόνους. Για χάρη τους ο Φορωνέας κατεβάζει τη φωτιά από τον ουρανό, το δίχως άλλο με τη συγκατάθεση του Δία, και τους μαθαίνει να τη χρησιμοποιούν, για να μπορούν να πορεύονται στη ζωή. Αναφέρεται ακόμα από άλλες πηγές πως, όταν η Ήρα και ο Ποσειδώνας μάλωναν ποιος θα γίνει κύριος του Άργους, ήταν ο Φορωνέας και όχι ο Ίναχος που ορίστηκε κριτής με τον Κηφισό και τον Αστερίωνα – ονόματα θεοποιημένων ποταμών – και έδωσε τη νίκη στη θεά˙ έπειτα, πρώτος αυτός, ίδρυσε τη λατρεία της στο Άργος. Η κατακύρωση του Άργους στην Ήρα προκαλεί την οργή του Ποσειδώνα, που για τιμωρία στρεύει τα ποτάμια της αργείας γης. Από τότε το Άργος γίνεται πολυδίψιον.
Στα παλιά εκείνα χρόνια δεν είχαν ακόμα χτιστεί πολιτείες˙ οι άνθρωποι περνούσαν τη ζωή τους στα δάση και στις ερημιές, καθένας για τον εαυτό του, μιλούσαν όμως όλοι την ίδια γλώσσα και ήταν ο Δίας που τους κυβερνούσε από τον Όλυμπο. Το κακό ήταν πως, έτσι σκορπισμένοι και απομονωμένοι που ζούσαν, κινδύνευαν να αφανιστούν από τα άγρια θηρία, γι’ αυτό ο Φορωνέας αποφασίζει να τους συγκεντρώσει στο Άργος˙ επειδή όμως έχουν στο μεταξύ πληθύνει και δεν χωρούν πια σ’ ένα μόνο συνοικισμό, ο Ερμής τούς σκορπίζει πάνω στη γη, ώστε να σχηματιστούν πολλές πολιτείες˙ αποφασίζει ακόμα, από λόγους που δεν ξέρουμε, να δώσει σε κάθε πολιτεία και άλλη γλώσσα. Τώρα όμως οι άνθρωποι αρχίζουν τα μαλώματα μεταξύ τους, πρώτα πρώτα μέσα στην ίδια πολιτεία, ο ένας γείτονας με τον άλλον. Είναι και ανάμεσα στις πολιτείες που γεννιούνται τώρα διχόνοιες για τις βοσκές, για τα χωράφια, για τα σύνορα. Το κακό μεγαλώνει με την πολυγλωσσία, που οδηγεί στην ασυνεννοησία. Όταν τα μαλώματα και οι αδικίες πληθαίνουν, ο Δίας αποστρέφει το πρόσωπό του από τη γη, δεν θέλει πια να κυβερνά τους ανθρώπους και παραδίδει την εξουσία σ’ ένα θνητό, τον Φορωνέα. Στην εκλογή αυτή φαίνεται πως σημαντικό ρόλο έπαιξε η Ήρα, που είχε λόγους, όπως είδαμε, να συμπαθεί τον ήρωα. Έτσι ο Φορωνέας γίνεται ο πρώτος βασιλιάς του κόσμου. Για να αποκαταστήσει, όσο γινόταν, την αρμονία κι τη δικαιοσύνη που επικρατούσε στα παλιά χρόνια, υποχρεώνεται να συντάξει νόμους και να ιδρύσει τα πρώτα δικαστήρια. Και κάτι άλλο: ώς την ώρα εκείνη όπλα δεν υπήρχαν, ή, αν υπήρχαν, ήταν πρωτόγονα. Αναφέρεται για τον Άπη, το γιο του Φορωνέα, πως πρώτος αυτός οδήγησε το στρατό του οπλισμένο με ξύλα και δέρματα. Όταν η κατάσταση χειροτερεύει, ο Φορωνέας αναγκάζεται να επινοήσει όπλα πιο φονικά. Τα πρώτα δείγματά τους τα αφιερώνει στο ναό της Ήρας. Για το θάνατο του Φορωνέα δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία, πρέπει όμως να πέθανε σε πολύ βαθιά γεράματα». Η Ελληνική Μυθολογία, για τα παραπάνω περί Φορωνέα βασίζεται, όπως η ίδια αναφέρει, στις εξής πηγές: Φορωνίς EGF σ. 210-211, απόσπ. 1-5˙ Ακουσίλαος FgrHist 2 F 23α˙ Πλάτων, Τίμαιος 22Α˙ Απολλόδωρος 2, 1, 1˙ Πάπυροι Οξυρύγχου 20, 2260, στ. Ι, 3 κ.ε. και 10, 1241, στ. II, 24 κ.ε. και 10, στ. IV, 3 κ.ε.˙ Παυσανίας 2, 15, 5 και 2, 19, 5˙ Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, Στρωματείς, 1, 21˙ Ευσέβιος, Ευαγγελική προπαρασκευή 10, 10, 448˙ Τατιανός, Προς Έλληνας, 150˙ Γεώργιος Σύγκελλος 119, 15˙ Τζέτζης, Σχόλια στον Λυκόφρονα 177˙ Σχόλια στον Σοφοκλή, Ηλέκτρα, 4˙ Σχόλια στον Ευριπίδη, Ορέστης 932 και 1246˙ Σχόλιο στον Στάτιο, Θηβαΐδα 1, 252˙ Υγίνος 143 και 225 και 274˙ Κασσιόδωρος 12, 213. Παρατηρούμε τα εξής, συγκρίνοντας όσα ισχυρίζεται περί Φορωνέα ο Μ. Καλόπουλος και όσα γράφει περί Φορωνέα η Ελληνική Μυθολογία:
1. (Το σημαντικότερο:) Ο Μ. Καλόπουλος παραποιεί (συνειδητά;) την αφήγηση του μύθου στο κρίσιμο σημείο της δημιουργίας των πολλών διαλέκτων. Ο Μ. Καλόπουλος λέει ότι ο διαχωρισμός των γλωσσών, η δημιουργία νέων διαλέκτων δεν οφείλεται στους «θεούς», αλλά έγινε «φυσιολογικά» και απλώς, όταν συνοικίστηκαν στο Άργος όλοι οι άνθρωποι, «διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε πλέον ομογλωσσία». Αντίθετα η Ελληνική Μυθολογία μας πληροφορεί ότι ο «θεός» Ερμής δημιούργησε και έδωσε τις διαφορετικές γλώσσες στους ανθρώπους, αφού είχαν συνοικιστεί.
2. Ο συνοικισμός στο Άργος δεν οφείλεται στην λειψυδρία, όπως ισχυρίζεται ο Μ. Καλόπουλος, αλλά στο φόβο μην φαγωθούν απ’ τα θηρία οι άνθρωποι.
3. Οι προστριβές δεν οφείλονται στην ύπαρξη πολλών διαλέκτων, όπως ισχυρίζεται ο Μ. Καλόπουλος, αλλά στο συνωστισμό, όπως λέει η Ελληνική Μυθολογία˙ η πολυγλωσσία επέτεινε τις προστριβές, αλλά δεν ήταν αυτή που τις δημιούργησε. Ο Μ. Καλόπουλος ισχυρίζεται ότι αντλεί τα στοιχεία του για τον μύθο από την Ελληνική Μυθολογία της Εκδοτικής Αθηνών. Είναι ολοφάνερο ότι άλλα λέει η Ελληνική Μυθολογία και άλλα ισχυρίζεται ο Μ. Καλόπουλος. Τι συμβαίνει είναι προφανές.
Ώστε ο Ερμής, ένας «θεός», είναι που δίνει σε κάθε πολιτεία και στις διαφορετικές ομάδες ανθρώπων από μια γλώσσα. Καμμιά σχέση με τον ψευδοεπιστημονισμό του αρχαιογνώστη, Μ. Καλόπουλου, ο οποίος θέλει να πείσει ότι ο μύθος συμφωνεί με τα επιστημονικά δεδομένα (που σιγά μην συμφωνούσε, λες και έχουν καταλήξει οι επιστήμονες πώς, πού και πότε διαχωρίστηκαν οι γλώσσες).
Είναι ενδιαφέρον, ως διαφορά, ότι στην Π.Δ. η σύγχυση των γλωσσών έχει μια κάποια αιτία, μια «ύβρη» προς τον Θεό. Στο μύθο του Φορωνέα αντίθετα, δεν υπάρχει κανείς λόγος, αντίστοιχος ή έστω διαφορετικός απ’ αυτόν της διήγησης της Βαβέλ. Γιατί π.χ. να μην τους άφηνε ο Ερμής να συνεχίσουν να έχουν την ίδια γλώσσα, όπως την είχαν πριν πριν τους συνοικίσει ο Φορωνέας στο Άργος;
Όχι απλώς – ενάντια στους ψευδείς ισχυρισμούς του Μ. Καλόπουλου – ο ειδωλολατρικός μύθος παραδέχεται ότι οι «θεοί» έδωσαν τις γλώσσες (άρα πάει στράφι ο «αθεϊστικός ορθολογισμός», τον οποίο γελοιοποιεί ο Μ. Καλόπουλος κάνοντάς τον «σημαία» του αγώνα του υπέρ των πολυθεϊστικών μύθων) κι ότι αυτές δεν δημιουργήθηκαν μόνες τους (π.χ. απ’ τις φυσικές συνθήκες ή το γεωγραφικό διαχωρισμό), αλλά επιπλέον ο μύθος δεν δίνει καν μια (έστω παράλογη) εξήγηση για τη δημιουργία πολλών διαλέκτων απ’ τους «θεούς», σε αντίθεση με την Παλαιά Διαθήκη, η οποία δίνει μια θεολογικώς πολύ κατανοητή εξήγηση (ύβρη προς τον Θεό). Για δυο λόγους, λοιπόν, υπερτερεί η αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης απ’ το παραμύθι του Φορωνέα, και συνεπώς είναι αδύνατο να αντιγράφει αυτή τον ειδωλολατρικό μύθο. Για τρεις μάλλον. Ο μύθος μάς λέει ότι αρχικά οι άνθρωποι «οι άνθρωποι περνούσαν τη ζωή τους στα δάση και στις ερημιές, καθένας για τον εαυτό του». Αυτό είναι εντελώς αντιεπιστημονικό. Δεν υπήρξε ποτέ καμμιά αρχική άγρια κατάσταση, όπου καθένας ζούσε μόνος του. Πάντα ζούσαν μαζί οι άνθρωποι. Άλλωστε, αν ζούσαν στις ερημιές, τι νόημα θα είχε η διακυβέρνηση απ’ τον Δία; Χώρια που αυτό εισάγει τη θεοκρατία, ότι οι θεοί κυβερνούσαν την ανθρώπινη κοινωνία. Πέραν αυτών, ο μύθος, όπως τον παραθέτει η Ελληνική Μυθολογία, είναι εξαντικειμένου παράλογος, διότι μας παρουσιάζει τον Φορωνέα να είναι ταυτόχρονα ο πρώτος άνθρωπος και ο πρώτος βασιλιάς στη γη. Για να ήταν βασιλιάς, θα απαιτούνταν η ύπαρξη κι άλλων ανθρώπων. Αλλά τότε θα έπρεπε ο Φορωνέας να ζήσει εκατοντάδες χρόνια, ώστε να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι θα γίνονταν υπήκοοί του. Πώς το εξηγούν αυτοί οι οπαδοί της επιστημονικότητας των μύθων; Εξάλλου ο μύθος του Φορωνέα που κατεβάζει τη φωτιά απ’ τον ουρανό, προφανώς με τη συγκατάθεση του Δία (αφού ο Φορωνέας δεν τιμωρήθηκε γι’ αυτό) αντικρούει το μύθο του Προμηθέα, που έκλεψε τη φωτιά και τιμωρήθηκε. Συμπέρασμα; Η ειδωλολατρική μυθολογία είναι ένα ετερόκλητο σύμφυρμα παράλογων παραμυθιών, που το ένα αντικρούει το άλλο. Επιπλέον υπάρχουν και άλλες διαφορές μεταξύ μύθου του Φορωνέα και διήγησης της Βαβέλ: πρώτον, δεν υπάρχει πύργος και απόπειρα των ανθρώπων να φτάσουν τους θεούς στο μύθο του Φορωνέα˙ δεύτερο, στη βιβλική διήγηση η αιτία της συγκέντρωσης των ανθρώπων σε μια πόλη είναι η ματαιοδοξία των ανθρώπων να ανέβουν στον ουρανό.
Υπάρχει η αντίρρηση για ένα άλλο μύθο, του Ώτου και του Εφιάλτη, των Αλωάδων, γιων του Ποσειδώνα και της Ιφιμέδειας. Αυτοί, «όταν έγιναν εννιά χρονώ κι είχαν πάχος εννιά πήχες και ύψος εννιά οργυιές, τους μπήκε η ιδέα ν’ ανοίξουν πόλεμο με τους θεούς. Σηκώνουν, λοιπόν, την Όσσα και τη στήνουν πάνω στον Όλυμπο, πάνω στην Όσσα σκαλώνουν το Πήλιο και με τα βουνά αυτά φοβέριζαν ν’ ανεβούνε στον Ουρανό. Κι έλεγαν, ότι θα χώσουν τη θάλασσα με τα βουνά και θα την κάνουν στεριά και τη στεριά θάλασσα. Και ζητούσαν γυναίκες ο Εφιάλτης την Ήρα κι ο Ώτος την Αρτέμιδα. Έδεσαν μάλιστα και τον Άρη. Αλλά κατάφερε να τον απελευθερώσει κρυφά ο Ερμής και τους Αλωάδες του σκότωσε η Άρτεμις με τέχνασμα στη Νάξο» (Απολλοδώρου Βιβλιοθήκη, Α’, VII, 4). Παρατηρούμε τις εξής διαφορές μεταξύ μύθου των Αλωάδων και βιβλικής αφήγησης: πρώτον, στη βιβλική αφήγηση χτίζεται πύργος (οικοδόμημα), ενώ στο μύθο στήνεται βουνό πάνω σε βουνό (!)˙ δεύτερον, στη βιβλική αφήγηση όλοι οι άνθρωποι συμμετέχουν στο εγχείρημα της οικοδόμησης του πύργου, ενώ στο μύθο μόνο δύο αδέλφια˙ τρίτον, σκοπός των ανθρώπων που έχτιζαν τον πύργο της Βαβέλ ήταν «να γίνουν ονομαστοί» πριν διασπαρούν, ενώ στο μύθο ο σκοπός των Αλωάδων ήταν... να παντρευτούν δυο θεές˙ τέταρτο, ούτε και σ’ αυτόν τον μύθο υπάρχει αιτιολόγηση για την ποικιλία των διαλέκτων, αλλά ούτε και αναφορά σε γλωσσικές διαλέκτους˙ πέμπτον, είναι ολοφάνερο ότι ο μύθος περιέχει πολλά εντελώς παράλογα στοιχεία (στήσιμο βουνού πάνω σε βουνό) που δείχνουν την αναληθοφάνειά του, ενώ η βιβλική διήγηση είναι ορθολογική (δεν θα ήταν παράξενο αν κάποιοι αποφάσιζαν να χτίσουν έναν πύργο, από ματαιοδοξία, που να έφτανε ώς τον ουρανό). Καμμία σχέση λοιπόν.
Η ύπαρξη υψηλών πύργων-ναών στην Μεσοποταμία είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο. Ο Ηρόδοτος (1, 181 κ.ε.) αναφέρει τέτοιους οκταόροφους πύργους˙ οι Άραβες τους ονομάζουν birs nimrud. Ένας σωζόμενος πύργος έχει ύψος 210 μέτρων. Είναι τα γνωστά ziggurat, όπως πολλοί γνωρίζουν. Είναι αξιοσημείωτο ότι η λέξη ζιγκουράτ σημαίνει «λόφος του ουρανού» (Robert T. Boyd, Tells, Tombs and Treasure, Bonanza Books - New York 1969, p. 75), πράγμα που μας θυμίζει την πρόθεση των επίδοξων οικοδόμων της Βαβέλ να χτίσουν πύργο, του οποίου η κορυφή «να φτάνει στους ουρανούς». Η λέξη Βαβέλ προέρχεται από την ακκαδική Bab-ilu, η πύλη του θεού. Στους Εβραίους όμως η λέξη σημαίνει την Βαβυλώνα και είναι ομόηχη της λέξης «σύγχυση». Εντυπωσιακό είναι και το εξής. «Ο Τζώρτζ Σμιθ, μέλος του προσωπικού του Βρεταννικού Μουσείου, που μετέφρασε την διήγησιν του Βαβυλωνιακού μύθου δια τον Κατακλυσμόν, εδημοσίευσε την μετάφρασιν ενός αποσπάσματος, εις το οποίον γίνεται λόγος δια την καταστροφήν ενός από αυτά τα Ζιγκουράτ. Το απόσπασμα γράφει: "Το κτίσιμον του ναού αυτού δυσαρέστησε τους θεούς. Σε μια νύχτα κατεδάφισαν, ό,τι είχε κτισθή. Τους εσκόρπισαν σε μακρινούς τόπους και έφεραν σύγχυσι στην ομιλία τους (την έκαναν παράξενη, ξένη). Την πρόοδο την εμπόδισαν" (George Smith, Chaldean Account of Genesis (N. York: Scribner’s 1876) εις J. P. Free, Archaeology and Bible History, Van Kampen Press, Wheaton, 1954, σελ. 46» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 47). Άλλη μία επιγραφή στη Borsippa αναφέρεται στη σύγχυση των γλωσσών και γράφει: «Λέμε για το άλλο, δηλαδή το οικοδόμημα, τον οίκο των Επτά Λυχνιών της Γης, το πιο αρχαίο μνημείο της Borsippa, ότι ένας παλιάς βασιλιάς το είχε χτίσει, αλλά δεν ολοκλήρωσε την κορυφή του. Από μια πολύ μακρινή εποχή οι άνθρωποι το είχαν εγκαταλείψει μιλώντας ασυνάρτητα. Από εκείνο τον καιρό ο σεισμός και ο κεραυνός είχαν διασκορπίσει τον πηλό του˙ τα τούβλα της επένδυσης είχαν σπάσει, και το ανάχωμα είχε σκορπιστεί». Οι εξωβιβλικές αναφορές δεν είναι λίγες. Στο σουμεριακό έπος με τίτλο Ο Ενμερκάρ και ο κύριος της Αράττα, βρίσκεται ένας λόγος του Ενμερκάρ. Σ’ αυτόν, αφού αναφερθεί ότι όλοι μιλούσαν σε μια γλώσσα, διαβάζουμε: «[Τότε] ο Ένκι, ο κύριος της αφθονίας, [του οποίου] οι εντολές είναι αξιόπιστες, / ο κύριος της σοφίας, που κατανοεί τη γη, / ο ηγέτης των θεών, / προικισμένος με σοφία, ο κύριος της Eridu, / άλλαξε την λαλιά στα στόματά τους, [έφερε] καυγά σ’ αυτή, / στο λόγο των ανθρώπων, που [ώς τότε] ήταν ένας».
Μόνο φαντασία, λοιπόν, δεν είναι το περιεχόμενο της διήγησης της Γένεσης για τον πύργο της Βαβέλ. Το ζήτημα της δυνατότητας να υπήρχε μία αρχική κοινή γλώσσα είναι συδεδεμένο με το ενδεχόμενο της ύπαρξης ενός μοναδικού ζευγαριού ανθρώπων – αναφερθήκαμε σ’ αυτό παραπάνω. Αν υπήρξε τέτοια κοινή γλώσσα – είναι η λεγόμενη Νοστρατική υπόθεση (Nostratic hypothesis) –, είναι επιστημονικά αμφιλεγόμενο, αλλά όχι και αποκλειόμενο. Στο Nostratic: Sifting the Evidence (John Benjamins, 1998), των Brian Joseph (καθηγητή γλωσσολογίας στο Ohio State) και Josheph Salmons (καθηγητή Γερμανικών στο University of Wisconsin), αφού οι δύο επιστήμονες παραθέσουν τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της υπόθεσης αυτής, ο Joseph λέει: «Η απόδειξη για την Νοστρατική υπόθεση δεν είναι αρκετά ισχυρή, ώστε να την κάνει πιθανή, αλλά υπάρχει αρκετή αξία σ’ αυτήν, για να κάνει την υπόθεση ενδεχόμενη». Όσο για το πώς ο Θεός επέφερε τη σύγχυση των γλωσσών, προκαλώντας πανικό ή τρόμο στους οικοδόμους, δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί, καθώς δεν εξηγείται ούτε στα κείμενα των λαών της Μεσοποταμίας. Αλλά εδώ πρόκειται για μια απευθείας επέμβαση του Θεού. Η άγνοια του τρόπου με τον οποίον έπαθαν σύγχυση, τρομοκρατήθηκαν, έφυγαν αλαφιασμένοι προφέροντας ασυνάρτητες κι ακατανόητες λέξεις – σύμφωνα και με τους εξωβιβλικούς βαβυλωνιακούς μύθους – οι κατασκευαστές του πύργου της Βαβέλ, δεν ακυρώνει την πραγματικότητα του γεγονότος (εκτός κι αν αρχίσουμε να μην πιστεύουμε ούτε στις εξωβιβλικές πηγές, εάν αυτές επιβεβαιώνουν τη μαρτυρία της Π.Δ.) ότι όντως οι κατασκευαστές του πύργου τρομοκρατήθηκαν, έπαθαν σύγχυση, και διασκορπίστηκαν αλαφιασμένοι μιλώντας ασυνάρτητα και ακατανότητα. Άλλο η αδυναμία εξήγησης (της θεϊκής παρέμβασης επί) ενός γεγονότος κι άλλο η αβεβαιότητα ή η (στην περίπτωσή μας) βεβαιότητα ότι πράγματι το γεγονός αυτό συνέβη.

ιβ') "Τι αποδείξεις υπάρχουν για την ύπαρξη του Αβράαμ; Μπορεί απλώς να εφευρέθηκε το πρόσωπο αυτό, ώστε οι απόγονοί του να ισχυρίζονται ότι κληρονόμησαν τα δικαιώματα που ο Θεός της Π.Δ. υποτίθεται ότι έδωσε σ’ αυτόν".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φυσικά, ο Αβραάμ δεν ήταν κάποιος βασιλιάς ενός ισχυρού έθνους˙ θα ήταν μάταιο να αρνηθούμε την ύπαρξη ενός μη σημαντικού προσώπου, επειδή δεν τον αναφέρουν εξωβιβλικές πηγές. Τότε θα έπρεπε να αρνηθούμε την ύπαρξη όλων των ανθρώπων της εποχής εκείνης, εκτός από τους επιφανείς. Μπορούμε όμως να μάθουμε κατά πόσο οι πληροφορίες της Γένεσης για τον καιρό του Αβραάμ επαληθεύονται από την Αρχαιολογία.
Κατά πρώτον, συγκρίνοντας τα ονόματα που βρέθηκαν σε κείμενα της Μέσης Ανατολής του 20ου και 18ου π.Χ. αιώνα με τα ονόματα των Πατριαρχών της Π.Δ., βλέπουμε ορισμένες ομοιότητες. «Έτσι ημπορούμε να συγκρίνωμεν το όνομα Άβραμ με το Αβα(μ)ράμα, που ευρέθη εις πινακίδες εις το Ντιλμπάτ˙ το όνομα Αβραάμ με το Αμπουραχάνα, που ευρέθη εις τα "κείμενα με τους εξορκισμούς"˙ το όνομα Ιακώβ με το Γιακούμπ-ιλ, το όνομα Ζαβουλών με το Ζαβιλάνου, που ευρέθη εις πηγές Αιγυπτιακές και παλαιο-Βαβυλωνιακές˙ το όνομα Ασήρ με το Άσρα κλπ. Το όνομα (Μαρί-) Γιαμίνα, που ευρέθη εις τα κείμενα της Μάρι, θεωρείται παράλληλον με το Εβραϊκόν όνομα Βενιαμίν. Όλα αυτά τα παράλληλα ονόματα συναντώνται μεταξύ του 19ου και 17ου αιώνος π.Χ. (K. A. Kitchen, Ancient Orient and Old Testament, The Tyndale Press, London 1966, σσ. 48-49)» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 60). Όταν πέθανε η Σάρρα, ο Αβραάμ αγόρασε ένα χωράφι για να τη θάψει. Αρχικά ήθελε να αγοράσει μόνο ένα σπήλαιο, αλλά ο Εφρών, ο ιδιοκτήτης του αγρού στην άκρη του οποίος βρισκόταν το σπήλαιο, επέμενε να αγοράσει ο Αβραάμ όλο το χωράφι (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΓ’). «Το γεγονός εφωτίσθη εντελώς, όταν εμελετήθησαν οι πινακίδες με τους νόμους των Χετταίων (M.R. Lehman, Bulletin of the American Schools of Oriental Research, 129 (1953), σσ. 15-18). Από τις πινακίδες αυτές εμάθαμε διατί ο Εφρών επέμενε ν’ αγοράσει ο Αβραάμ όχι μονάχα το σπήλαιον, αλλά και όλο το χωράφι. Αν ο Αβραάμ αγόραζε μόνον το σπήλαιον, τότε, σύμφωνα με την ισχύουσαν νομοθεσίαν, τα έξοδα συντηρήσεως, καλλιεργείας κλπ. θα εσυνέχιζε να τα πληρώνη ο Εφρών˙ ενώ, εάν ο Αβραάμ αγόραζε και το χωράφι, εις το οποίο ευρίσκεταο το σπήλαιον, τότε τα έξοδα αυτά θα τα επλήρωνε ο αγοραστής, ο νέος κάτοχος, δηλαδή ο Αβραάμ (K. A. Kitchen, Ancient Orient and Old Testament, The Tyndale Press, London 1966, σσ. 155)» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 63). Στο ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΘ’, 18 και 27 ο Ιακώβ εργάζεται επτά χρόνια για τον πεθερό του, προκειμένου να παντρευτεί τις κόρες του. Ο πεθερός του, ο Λάβαν, τονίζει στον Ιακώβ ότι δεν πρέπει αυτός να πάρει άλλες γυναίκες εκτός από τις κόρες του (ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΑ’, 50). «Από τις γραπτές πινακίδες της Νουζί εμάθαμε επίσης ότι, όταν κάποιος υιοθετούσε ένα γιο, έδιδε εις αυτόν ως σύζυγον την κόρην του. Οι πινακίδες αναφέρουν πολλές περιπτώσεις, κατά τις οποίες ένας άνδρας εδούλευε δια κάποιαν περίοδον εις τον θετόν του πατέρα, πριν ο τελευταίος του δώση την κόρη του. Εις πολλές επίσης περιπτώσεις εις τον άνδρα, πάντοτε κατά τις πινακίδες, απηγορεύετο ο γάμος με άλλον σύζυγον. Εις περίπτωσιν γάμου επεβάλλοντο ποινές εις τον άνδρα» Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 64). «Από τις πινακίδες της Νουζί εμάθαμεν επίσης ότι εις την πόλιν εκείνη ήταν γνωστός και ο γάμος γαμβρού με κουνιάδα. Έχομεν, περίπτωσιν, την οποίαν αναφέρουν οι πινακίδες, κατά την οποίαν ο πατέρας προσφέρει νύμφην εις το παιδί του και ορίζει ότι, αν πεθάνη ο γιος του, τότε η κόρη πρέπει να υπανδρευθή με άλλον γιο του» Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 65). Αυτό ακριβώς γίνεται και στο ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΗ’, 6-8. Ο Ιούδας δίνει στο γιο του, Ήρ, κάποια Ταμάρ για γυναίκα˙ όταν ο Ήρ πεθαίνει, ο Ιούδας λέει στον αδερφό του Ήρ να παντρευτεί την Ταμάρ. Στο ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’, 1-2 βλέπουμε την στείρα Σάρρα να προτρέπει τον άντρα της να κοιμηθεί με τη δούλη της, ώστε να αποκτήσει μέσω αυτής ένα γιο. «Ο κώδικας του Χαμμουραμπί αναφέρει ότι εις την Βαβυλωνίαν η γυναίκα ημπορούσε να προσφέρη ως δεύτερη σύζυγο εις τον άνδρα της μίαν δούλην, ώστε ο τελευταίος ν’ αποκτήσει μαζί της παιδιά» Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 65). Επίσης η Αγία Γραφή δεν γράφει πουθενά ότι ο Θεός προέτρεψε την Σάρρα να ζητήσει κάτι τέτοιο από τον Αβραάμ˙ ήταν δική της πρωτοβουλία, σύμφωνα με τα έθιμα της πατρίδας τους. Αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει την αλήθεια ότι ο Θεός δεν προέτρεπε στον πολυγυνισμό, πριν το Δεκάλογο στο Σινά, αλλά απλώς τον ανέχτηκε. Περιπτώσεις όπως του Ησαύ που πούλησε τα πρωτοτόκια για ένα πιάτο φακής (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕ’, 27-34) βρίσκουμε και στις πινακίδες της Νουζί. Εκεί αναφέρεται κάποιος Τουπκιτίλλα που μεταβίβασε τα κληρονομικά του δικαιώματα στον αδερφό του Κουρπαζάμ, με αντάλλαγμα τρία πρόβατα. Ακόμη και περίεργοι τρόποι επικύρωσης εμπορικής συμφωνίας, σύμφωνα με τους οποίους τα συμβαλλόμενα μέρη έδιναν το ένα στο άλλο το ένα σανδάλι τους (π.χ. ΡΟΥΘ Δ’, 7-8). Αυτός ο τρόπος αναφέρεται και σε ορισμένες πινακίδες, σύμφωνα με τις οποίες γινόταν ανταλλαγή ενός ζευγαριού παπουτσιών ή άλλου φθηνού αντικειμένου μεταξύ δύο προσώπων σε περίπτωση εμπορικών συναλλαγών. Η ευλογία του ετοιμοθάνατου πατέρα ήταν μη ανακλητή και είχε νομική ισχύ. Γι’ αυτό κι ο Ισαάκ δεν μπορεί να ευλογήσει ξανά τον εξαπατημένο πρωτότοκο Ησαύ με τις ίδιες ευλογίες, αφού είχε ήδη ευλογήσει τον Ιακώβ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΖ’, 33 κ.ε.). Και στις πινακίδες της Νουζί βλέπουμε ανίστοιχα πράγματα. Στις ίδιες πινακίδες αναφέρεται ότι ο κληρονόμος κάποιου έπαιρνε, εκτός από την περιουσία, και τα είδωλα των οικογενειακών θεών, που επείχαν θέση τίτλων κυριότητας, ακόμη κι αν ήταν θετός γιος. Οι κόρες του Λαβάν, επειδή αυτός δεν έδινε στον Ιακώβ το μερίδιο της περιουσίας που του άξιζε, φεύγουν μαζί με τον Ιακώβ και παίρνουν μαζί τους τα είδωλα των θεών του πατέρα τους (ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΑ’, 34), προφανώς για να «εκβιάσουν» αργότερα τα αδέρφια τους, αφού θα είχαν τους τίτλους κυριότητας της πατρικής περιουσίας.
Το ζήτημα των καμήλων που απέκτησε ο Αβραάμ στην Αίγυπτο (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΒ’, 16) χρησιμοποιήθηκε, από όσους τόνιζαν ότι δεν είχαν εξημερωθει οι καμήλες την εποχή εκείνη, για να αποδειχθεί ότι η Π.Δ. γράφει ανακρίβειες. «Κατά τον αρχαιολόγο Φρη, μεταξύ των στοιχείων που κατέχει η Αρχαιολογία, των σχετικών με την παρουσίαν και χρήσιν των ζώων αυτών εις την Αίγυπτον, περιλαμβάνονται αγαλματίδια και γλυπτά με καμήλες, πλάκες με παραστάσεις των ζώων αυτών, γλυπτά εις βράχους και τοιχογραφίες, οστά καμήλας, ένα κρανίο καμήλας και ένα σκοινί από μαλλί καμήλας. Τα αντικείμενα αυτά, που πλησιάζουν τα είκοσι, χρονολογούνται από το 3000 περίπου π.Χ. μέχρι τον 7ον π.Χ. αιώνα (J.P Free, Abraham’s Camels, Journal of Near Eastern Studies, University of Chicago, July 1944, σσ. 187-193)» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 73).
Το συμπέρασμα είναι ότι όλα τα έθιμα της εποχής του Αβραάμ περιγράφονται με μεγάλη ακρίβεια στην Παλαιά Διαθήκη˙ αυτό είναι σημαντικό στοιχείο, για να αποδεχτούμε και την μαρτυρία της για την ύπαρξη των προσώπων που αναφέρει, αλλά και την αλήθεια της άποψης ότι συγγραφέας ήταν ο Μωυσής.

ιγ') «Ο Αβραάμ είναι ο νταβατζής της ίδιας του της γυναίκας, αφού την έδωσε στον Φαραώ, όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Νταβατζής» είναι κάποιος που παραδίδει στην πορνεία γυναίκες, προκειμένου να βγάλει χρήματα. Εάν οι επικριτές της Π.Δ. διάβαζαν ποτέ τους το επίμαχο εδάφιο ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΒ’ 10-20, αντί να βρίζουν, θα έβλεπαν ότι ο Αβραάμ ούτε είχε σκοπό να βγάλει χρήματα εκδίδοντας την Σάρα ούτε την έκανε πόρνη:
ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΒ’ 10 Εκείνο τον καιρό ξέσπασε πείνα στη Χαναάν και ο Άβραμ κατέβηκε στην Αίγυπτο για να μείνει εκεί, γιατί η πείνα ήταν μεγάλη. 11 Όταν πλησίαζε στην Αίγυπτο, είπε στη Σάρα, τη γυναίκα του: «Ξέρω πως είσαι γυναίκα με ωραία εμφάνιση. 12 Αν σε δουν οι Αιγύπτιοι θα καταλάβουν πως είσαι γυναίκα μου. Τότε θα με σκοτώσουν˙ εσένα όμως θα σε αφήσουν να ζήσεις. 13 Να λες λοιπόν ότι είσαι αδελφή μου, για να μου φερθούν καλά και να μ’ αφήσουνε να ζήσω για χάρη σου.
Δεν είναι προαγωγός ο Αβραάμ, όπως ψεύδονται οι κατήγοροί του, διότι δεν είχε καμμία τέτοια πρόθεση. Ήξερε ο Αβραάμ ότι κινδύνευε, εάν έλεγε πως η Σάρα είναι γυναίκα του. Βλέποντάς τον να είναι μόνος, οι Αιγύπτιοι θα τον σκότωναν, για να του πάρουν τη γυναίκα, να τη βιάσουν ή να την πουλήσουν δούλα. Από φόβο λοιπόν, είπε κι έκανε όλα αυτά ο Αβραάμ, κι όχι από πονηρούς υπολογισμούς. Μπορεί να κατηγορηθεί ως δειλός, αν και ούτε αυτό ισχύει, διότι, όταν είσαι ολομόναχος σε ξένη χώρα και γνωρίζεις τα «έθιμα» των λαών αυτών, μόνο για δειλία δεν μπορείς να κατηγορηθείς.
i)«Ναι, αλλά δεν υπολόγισε ότι η τιμή της γυναίκας του θα σπιλωνόταν;» Απάντηση: Φυσικά, αλλά ήξερε ότι θα τον βοηθούσε ο Θεός.
ii) «Μα αφού στο ΙΒ’ 19 ο Φαραώ λέει ότι έλαβε τη Σάρα για γυναίκα του, πώς λέτε ότι δεν σπιλώθηκε η τιμή της;» Η απάντηση βρίσκεται στο ΙΒ’ 17-20:
17 Αλλά ο Κύριος χτύπησε με μεγάλες συμφορές τον Φαραώ και τους αυλικούς του εξαιτίας της Σάρας, της γυναίκας του Άβραμ. 18 Τότε ο Φαραώ κάλεσε τον Άβραμ και του είπε: «Τι ήταν αυτό που μου έκανες! Γιατί δεν μου το ‘πες ότι αυτή είναι γυναίκα σου; 19 Γιατί είπες ότι είναι αδερφή σου, κι εγώ την πήρα γυναίκα μου; Τώρα λοιπόν να η γυναίκα σου. Πάρ’ την και φύγε». 20 Και έδωσε ο Φαραώ διαταγή στους άντρες του να συνοδέψουν έξω από τη χώρα τον Άβραμ, τη γυναίκα του και όλα όσα είχε.
Δεν είναι σίγουρο πρόλαβε να διαπράξει τη μοιχεία ο Φαραώ. Εάν είχε προλάβει να τη διαπράξει, τότε το 17 θα έλεγε ότι ο Θεός τον τιμώρησε για τις ασεβείς πράξεις. Δηλαδή επενέβη όταν έπρεπε. Το ίδιο συνέβη και στο ΓΕΝΕΣΙΣ Κ’ 2-7. «6. Τότε ο Θεός τού [Αβιμέλεχ] είπε, στο όνειρό του πάντα: «Το ξέρω κι εγώ ότι το έκανες με καλή πρόθεση: γι’ αυτό και σε προφύλαξα από του να αμαρτήσεις ενώπιόν μου, και δε σε άφησα να την αγγίξεις». Το σχετικό με τον Φαραώ κείμενο δεν προσδιορίζει το διάστημα μεταξύ της γαμήλιας τελετής Φαραώ-Σάρας και της τιμωρίας του Φαραώ. Δεν είναι υποχρεωτικό να υποθέσουμε ότι τα δύο γεγονότα συνέβηκαν μακριά το ένα από το άλλο, ούτε καν παραπάνω από την ίδια ημέρα. Αντίθετα, η αρχική (όχι κατά το διώξιμο απ’ την Αίγυπτο) παροχή δώρων στον Αβραάμ μπορεί κάλλιστα να έγινε πριν την γαμήλια τελετή ή αμέσως μετά, την ίδια μέρα.
iii) «Και γιατί δεν το βοήθησε εξ αρχής ο Θεός, αλλά τον άφησε να μπλέξει;» Απάντηση: διότι οι πρόγονοί μας έλεγαν «συν Αθηνά και χείρα κίνει»˙ έπρεπε πρώτα ο Αβραάμ να εξαντλήσει τα ανθρωπίνως δυνατά μέσα και μετά θα αναλάμβανε δράση ο Θεός, όταν οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε άλλο. Εκτός κι αν έχουν κατά νου τους οι Νεοπαγανιστές κανέναν θεό προστάτη της τεμπελιάς και της αδράνειας. Καθόλου παράξενο.
iv) «Και γιατί να πει ψέμματα ότι είναι η αδελφή του;» Απάντηση: Δεν είπε ψέμματα, ήταν ξάδερφή του και γυναίκα του.
v) «Ωραία. Εκτός από νταβατζής είναι και αιμομίκτης ο.. Πατριάρχης σας». Απάντηση: Στους λαούς της Μεσοποταμίας και της Αιγύπτου δεν θεωρείτο αιμομιξία να διαλέγεις γυναίκα μέλος της οικογένειάς σου, αλλά αντίθετα, θεωρείτο ασέβεια να πάρεις γυναίκα από άλλη φυλή. Ακολουθούσε τα έθιμα, τα θεωρούμενα σωστά ο Αβραάμ. Δεν τα παραβίαζε. Ο Καλόπουλος φυσικά, έχοντας πλήρη άγνοια του γεγονότος αυτού κάνει λόγο για «πρωτάκουστη και εύκαμπτη χαλδαϊκή λογική» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 73). H αλήθεια είναι ότι και στην Ελλάδα, τον καιρό του Θεμιστοκλή ο ανηψιός κάποιου μπορούσε να παντρευτεί την κόρη του, δηλαδή, επιτρεπόταν ο γάμος μεταξύ ξαδέλφων (Πλούταρχου, Θεμιστοκλής, 32).
vi) «Κι εξάλλου, βλέπουμε στο ΙΒ’ να γράφει ότι αφού οδήγησαν την Σάρα στα ανάκτορα του Φαραώ: «16 Χάριν αυτής υποδέχτηκαν με ευμένεια και περιποιήθηκαν τον Άβραμ, ώστε αυτός να αποκτήσει πρόβατα και μοσχάρια και ημιόνους και δούλους και δούλες και καμήλες.» Δηλαδή ο Αβραάμ όντως επωφελήθηκε από το γεγονός αυτό! Πώς λέτε ότι δεν είναι νταβατζής;»
Απάντηση: δεν είναι, γιατί δεν σκόπευε να αποκτήσει τα αγαθά αυτά εκδίδοντας τη Σάρα. Μετά ήρθαν αυτά, δίχως να τα ζητήσει. Γι’ αυτό άλλωστε λέει στη Σάρα, αρχικά, να πει ότι είναι αδερφή του, όχι για να κερδίσει ο ίδιος χρήματα, αλλά για να σωθεί η ζωή του.
Ο Καλόπουλος, θεωρεί ότι ο Αβραάμ, όντας «Χαλδαίος μάγος» εξαπατούσε με χαλδαϊκά φίλτρα και δηλητήρια διάφορους (μεταξύ αυτών και το Φαραώ) προκαλώντας σ’ αυτούς πληγές (ΓΕΝΕΣΗ ΙΒ’, 17), ώστε μετά να τους τρομάξει παριστάνοντας σ’ αυτούς τον άνθρωπο του Θεού κι έτσι πείθοντάς τους να του δώσουν πλούτη ώστε να προσευχηθεί για να απαλλαγούν από την θεϊκή τιμωρία: «Η Χαλδαία, γνωστός τόπος παραγωγής δυνατών φίλτρων, βοτάνων, καθώς και μάγων-μαγγανευτών, έχει εξοπλίσει με ικανότατα εφόδια (τον Αβραάμ). (...) Άλλωστε ο Αβραάμ δεν έχει λιγότερες ίσως ελευθερίες μέσα στο θεϊκό στόχο, την οικεία του Φαραώ. Οι πληγές λοιπόν μπορούν να συντηρηθούν με αξιοθαύμαστη δράση. Ο Φαραώ μάταια θα εφαρμόσει τις δικές του θεραπευτικές μεθόδους προσπαθώντας να απαλλαγεί από τις μεγάλες πληγές που ξαφνικά γέμισαν τον οίκο του. (...) Γι’ αυτό το σκοπό, τα αραιωμένα δηλητήρια-ναρκωτικά είναι η ιδανική λύση, γιατί ζώα και άνθρωποι "θεραπεύονται" αμέσως μόλις αποσύρει απ’ τη διατροφή των θυμάτων του τα πληγηρά αυτά μαγγανο-χαλδαιικά μυστικά "όπλα"!» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 72 και 149). Εδώ ο Καλόπουλος μας παρουσιάζει τον Αβραάμ (πάντα δίχως αποδείξεις: ένας συνωμοσιολόγος «κριτικός» ποτέ δεν θα πράξει κάτι τέτοιο) ως τον Κυρίαρχο της Κουζίνας (ε, είναι κουνιάδος του Φαραώ, βλέπετε) ή σαν χαρακτήρα σε ταινίες, στις οποίες ρίχνει σκονάκι στα ποτήρια με το ποτό κι αποκοιμίζει τα θύματά του. Μαζί με το δισάκι του, ο Αβραάμ – ακόμη κι όταν κατεβαίνει φτωχός και πεινασμένος στην Αίγυπτο – κουβαλά πάντα τα μαγικά χαλδαϊκά φίλτρα, φυσικά, που είναι τόσο απαραίτητα. Και οι μάγειρες του Φαραώ τον αφήνουν να αλωνίζει στα μαγειρεία, να προσθέτει ό,τι θέλει στα φαγητά, και – όπως στις ταινίες – να μη τον παίρνει χαμπάρι κανείς μάγειρας, κανείς «δοκιμαστής» να μην διαβλέπει αλλαγή στη γεύση των ποτών και των φαγητών κι έτσι ο Φαραώ να υποφέρει και το πανάρχαιο Αιγυπτιακό ιερατείο να μην μπορεί να διαγνώσει την αιτία ούτε τη θεραπεία, παρά ο «χαλδαίος μάγος»...πολύ χολυγουντιανά όλα αυτά.
Μπορεί άραγε οι Αιγύπτιοι να ήταν τόσο αδαείς και ηλίθιοι, και οι Χαλδαίοι τόσο πονηροί και υπέρτεροι γνώστες των φίλτρων-δηλητηρίων, όπως σκηνοθετεί ο Καλόπουλος την ιστορία για τις ανάγκες της συνωμοσιολογίας του; Από όσο μας λεν οι Αρχαίοι, με τίποτε! Οι Χαλδαίοι ήταν μαθητές των Αιγυπτίων ιερέων: «Ο Αιγύπτιος Βήλος, αφού εγκαταστάθηκε στον Ευφράτη ποταμό, διόρισε ιερείς, που οι Βαβυλώνιοι τους ονομάζουν Χαλδαίους (...) κατά το παράδειγμα του ιερατείου της Αιγύπτου, που κάνουνε [οι Χαλδαίοι] αστρονομικές παρατηρήσεις, μιμούμενοι τους Αιγύπτιους ιερείς, φυσικούς και αστρολόγους» (Διόδωρος Σικελιώτης, 1, 28, 1). Το αντίθετο, λοιπόν συνέβαινε, πράγμα που αναιρεί την υπόθεση των «σατανικών, ακατανίκητων χαλδαϊκών φίλτρων»: «Λένε επίσης πως οι Χαλδαίοι της Βαβυλώνας, όντας άποικοι των Αιγυπτίων, απέκτησαν τη φήμη που έχουν επειδή έμαθαν την αστρολογία από τους Αιγύπτιους ιερείς» (Διόδωρος Σικελιώτης, 1, 81). Αν όμως οι Χαλδαίοι μάγοι ήταν οι μαθητές και οι Αιγύπτιοι ιερείς οι δάσκαλοι, τότε όλα τα σενάρια περί Χαλδαίου Αβραάμ που εξαπατά τους ηλίθιους κι αδαείς Αιγυπτίους (μάγειρες, παλατιανούς, Φαραώ κι ιερατείο, τους πάντες) αποδεικνύονται αβάσιμα. Εκατό χρονώ η αλεπού και εκατόν ένα το αλεπουδάκι, δεν γίνεται.

ιδ') "Η εμφάνιση των τριών αγγέλων στον Αβραάμ και η βοήθειά τους στη θεραπεία της στειρότητας της Σάρρας είναι αντιγραφή του ελληνικού μύθου του Υριέα. Αυτόν τον επισκέφτηκαν τρεις ολύμπιοι θεοί, και επειδή αυτός ήταν άτεκνος, του έδωσαν παιδί: γονιμοποίησαν το δέρμα του βοδιού το οποίο ο Υριέας είχε θυσιάσει σ’ αυτούς και τον διέταξαν να το χώσει στη γη, στον τάφο της γυναίκας του, και να το βγάλει ύστερα από εννιά μήνες. Έτσι γεννήθηκε ο γιος του".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: αυτά ισχυρίζεται ο Καλόπουλος (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 113-114), για να πείσει ότι ο συγγραφέας της Π.Δ. αντέγραψε τον ελληνικό μύθο. Είναι προφανές, ωστόσο, ότι 1) Η γυναίκα του Αβραάμ ζούσε – η γυναίκα του Υριέα ήταν νεκρή. 2) Οι τρεις άγγελοι (ο Θεός) απλώς με ένα λόγο τους έλυσαν την στειρότητα της Σάρρας – οι ψευτοθεοί του παραμυθιού όντας αδύναμοι έπρεπε να ακολουθήσουν ολόκληρο μαγικό τυπικό πασαλείφοντας στο δέρμα ενός βοδιού το σπέρμα τους (αν αυτό σημαίνει η γονιμοποίηση του δέρματος, εκτός κι αυνανίστηκε ο ίδιος ο Υριέας και έρριξε το δικό του σπέρμα στο δέρμα του ψόφιου βοδιού) κι ύστερα να το θάψουν για εννιά ολόκληρους μήνες. 3) Ο Ισαάκ εξέρχεται φυσιολογικά από τη μήτρα γυναίκας – ο γιος του Υριέα μήπως βγήκε από τη γη όπου ήταν θαμμένος επί εννιά μήνες και πασσαλειμένος στο σπέρμα (φαίνεται υπήρχε ομφάλιος λώρος μεταξύ δέρματος και εμβρύου); Ποια ιστορία είναι πιο ορθολογική κι αληθινή και ποια είναι πλήρης ανοησιών, σε ποια ιστορία ο ένας Θεός είναι αξιόπιστος και σε ποια οι τρεις θεοί είναι για κλάμματα (αλήθεια, δεν μπορούσαν οι θεοί να συστήσουν στον Υριέα απλώς να υιοθετήσει ένα παιδί ή να παντρευτεί μιαν άλλην κάνοντας μαζί της παιδί;) είναι εύκολο να εννοηθεί απ’ όλους εκτός από ελληνοκεντρικούς «κριτικούς της Βίβλου».

ιε') «Η επαγγελία της θαυμαστής γέννησης του Ισαάκ αναγγέλλεται [σημ.: από τους τρεις αγγέλους στον Αβραάμ] με μεγαλύτερη απ’ τη γνωστή σε όλους κανονική διάρκεια! αντί (sic) των 9 φυσιολογικών μηνών το παιδί θα έρθει σε 12 ακριβώς μήνες!» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 135).

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: ως «επιχείρημα» παρατίθεται το ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ’, 10. Τίποτε τέτοιο δεν συνάγεται από το εδάφιο αυτό. Ο Θεός είπε στον Αβραάμ ότι «του χρόνου τέτοια εποχή η Σάρρα θα έχει γιο». Δεν είπε στον Αβραάμ «του χρόνου τέτοια εποχή, τη στιγμή που θα έρθω, η Σάρρα θα γεννήσει γιο». Άλλο το ένα άλλο το άλλο. Πράγμα που σημαίνει, αντίθετα από ό,τι λέει ο Καλόπουλος, ότι ο γιος της Σάρρας σε ένα χρόνο θα ήταν τριών μηνών, θα ήταν δηλαδή ήδη γεννημένος, κι όχι «γεννημένος μόλις εκείνη τη στιγμή».

ιστ') "Η καταστροφή των Σοδόμων-Γομόρρων δεν έγινε από τον «Θεό», αλλά από τον Αβραάμ, ο οποίος κατασκεύασε τη θεότητα της Π.Δ., ώστε να δικαιολογήσει την θέλησή του ν’ αρπάξει τη γη των Σοδόμων. Να πώς: «Η πυκνοκατοικημένη πόλη με τις πολλές πλινθόχτιστες οικίες, άφθονα αποθηκευμένα εύφλεκτα υλικά...αρκούσαν για να κάνουν παρανάλωμα του πυρός τις πόλεις αυτές, αν η φωτιά ξεκινούσε σε λίγα σωστά επιλεγμένα μέρη. Αν ταυτόχρονα κάποια φρεάτια ασφάλτου υπήρχαν καταμεσής της περιοχής τους και κάποιος φρόντιζε να πιάσουν κι’ αυτά φωτιά, τότε καταλαβαίνουμε ότι η πυρκαγιά αυτή θα εξελισσόταν σε καταστροφή πολλών εβδομάδων (...) το πολύ-πολύ τινάζοντας τον παρακείμενο λόφο θείου στον αέρα πάνω απ’ την πόλη, να έχανε [σημ.: ο «ύπουλος Αβραάμ»] έναν αφελή δούλο, που έλαβε τη θεϊκή εντολή να θυσιάσει στον "Κύριο" εκείνο το πρωί πλάι...στις εύφλεκτες εξόδους αερίων» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 112-113). «Ο "πιστός", είναι τόσο ιδιόμορφα αφελής, που ενώ εύκολα δέχεται το "θεό" να ανατινάξει έναν ολόκληρο λόφο θειάφι πάνω στους "ασεβείς" Σοδομίτες... δεν του περνά καθόλου απ’ το μυαλό του πως και ο "ευσεβής" προφήτης του... θα ήταν εξίσου πρόθυμος να κάνει το ίδιο» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 113)".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι κριτικοί της Αγίας Γραφής είναι τόσο ιδιόμορφα αφελείς, ώστε ενώ εύκολα αποδέχονται ως γεγονός την καταστροφή των Σοδόμων (είναι γνωστό ότι αποδέχονται από την Π.Δ. μόνο ό,τι τους βολεύει), δεν σκέφτονται πως δεν ήταν δυνατόν να ανατιναχτεί ολόκληρη πόλη...στα κρυφά από έναν άνθρωπο, όπως επίσης δεν περνά καθόλου απ’ το μυαλό τους να διαβάσουν (αυτοί, οι γνώστες-κριτικοί της Π.Δ.) το κεφάλαιο ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ’ 23-32, όπου ο Αβραάμ – που υποτίθεται ότι σκέφτεται μόνο την καταστροφή των Σοδόμων, ώστε να ιδιοποιηθεί τη γη τους – ζητά από τον Θεό (τον οποίο υποτίθεται ότι «κατασκεύασε», μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την αρπακτικότητά του λέγοντας: «δεν ζήτησα εγώ τη Χαναάν. Ο Θεός μου την έδωσε!») να συγχωρέσει τους Σοδομίτες και να μην τους καταστρέψει! Ούτε περνά καθόλου απ’ το μυαλό των κριτικών της Βίβλου ότι ο Θεός που δήθεν «εφευρέθηκε ως άλλοθι από τον Αβραάμ εξαιτίας της υλικής απληστίας του ίδιου» υποσχέθηκε (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΕ’, 16) να δώσει τη γη όχι στον ίδιο τον Αβραάμ αλλά στους απογόνους του έπειτα από 480 χρόνια, οπότε δε θα είχε απολύτως κανένα νόημα – ούτε και άδεια του Θεού υπήρχε – ο Αβραάμ να καταστρέψει τα Σόδομα (λέγοντας ότι το έκανε ο Θεός) ώστε να εκπληρωθεί μια ώρα αρχύτερα η υπόσχεση της δωρεάς της Χαναάν! Η ίδια η υπόθεση του Καλόπουλου βρίθει αναπόδεικτων υποθέσεων: 1) ΑΝ έβαζε κάποιος φωτιά σε πολλά σημεία της πόλης. 2) ΑΝ το έκανε αυτό και στην άλλη πόλη, και δεν πιανόταν (ένας άνθρωπος να κάψει μια πόλη!!). 3) ΑΝ κάποια φρεάτια ήταν κοντά εκεί. 4) ΑΝ κάποιος φρόντιζε να τα ανάψει, στα κρυφά. 5) ΑΝ ο Αβραάμ ήθελε να καταστρέψει στα Σόδομα για να λάβει τη χώρα τους εκείνη τη στιγμή κι όχι μετά από 480 χρόνια και κυρίως 6) ΑΝ ο Θεός της Π.Δ. είναι επινόηση του Αβραάμ. Ο Καλόπουλος, ως... σκεπτικιστής που είναι, πιστεύει ότι όλα αυτά τα «αν» έγιναν, διότι προφανώς ήταν εκεί και τα είδε. Τα επιχειρήματα του Καλόπουλου είναι κυκλικά: «επειδή δεν υπάρχει τέτοιος θεός, ο Αβραάμ τον κατασκεύασε για να δικαιολογήσει σε όλον τον κόσμο την απληστία του», ενώ αντίστροφα «πώς το ξέρουμε ότι ο Αβραάμ πράγματι ήθελε να δικαιολογήσει την απληστία του και γι’ αυτό πράγματι κατασκεύασε έναν τέτοιο θεό για άλλοθι; –Μα επειδή είναι προφανές ότι δεν υπάρχει εξαντικειμένου τέτοιος θεός!» και ξανά: «και πώς το ξέρουμε ότι δεν υπάρχει τέτοιος θεός; –Επειδή είναι ολοφάνερο ότι ο Αβραάμ τον κατασκεύασε προκειμένου να κ.λπ.» κ.ο.κ. Δεν είναι κακό πράγμα κάποιος να έχει κυκλική λογική, αρκεί να το ξέρει κι έτσι να μην παριστάνει τον «κριτικό», τον «διαφωτιστή», τον «αδογμάτιστο», ενώ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας πιστός απ’ την ανάποδη. Το παράδοξο είναι ότι κάτι τέτοιου είδους «κριτικοί» όχι απλώς αρνούνται αλλά και δεν κατανοούν ότι αυτό που υποστηρίζουν είναι δογματισμός. Η λογική αποδεικνύει τον ανορθολογισμό αυτού του είδους ψευδο-«σκεπτικισμού».
Η ιστορία αναφέρει τα εξής για τα Σόδομα: «Ένας ιερέας των Φοινίκων, ο Σαγχουνιάθων, εις την "Παλαιά ιστορία" του γράφει: "...Η κοιλάδα Σιντίμους (=Σιδδίμ) βυθίστηκε κι έγινε λίμνη που πάντοτε αχνίζει κι είναι χωρίς ζωή, μια εικόνα τιμωρίας και θανάτου των αμαρτωλών» (Ν. Π. Βασιλειάδη, Αρχαιολογία και Αγία Γραφή, εκδ. Αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», σ. 84). Την ιστορία του Φοίνικα ιερέα την μετέφερε ο Διόδωρος Σικελιώτης. Ώστε και οι γύρω λαοί πίστευαν τα ίδια, αυτά που λέει η Παλαιά Διαθήκη για τα Σόδομα.

ιζ') «Ο... Δίκαιος Αβραάμ αφού κάνει παιδί με την δούλη του Άγαρ, όταν κάνει παιδί με την Σάρα, διώχνει τη δούλα του με το παιδί του να πεθάνουν στην έρημο.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: i) Δεν ήταν δική του πρωτοβουλία ούτε ήθελε ο Αβραάμ να διώξει τη Σάρα και τον γιο του Ισμαήλ. Η Σάρα τού το ζήτησε˙ κι όταν του το ζήτησε
ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’ 11 Βαρύς πολύ και οδυνηρός φάνηκε στον Αβραάμ ο λόγος αυτός της Σάρας για το γιό του.
ii) «άρα μεταθέτετε την κακία από τον Αβραάμ στη Σάρα, ώστε τουλάχιστον να τη γλιτώσει ο πρώτος. Όμως και οι δυο τιμώνται ως άγιοι.»
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η Σάρα μίλησε όπως κάθε γυναίκα. Ήταν στείρα για δεκαετίες, ταπεινώθηκε τόσο, ώστε να προτείνει η ίδια στον άντρα της να κοιμηθεί με τη δούλη τους, για να αποκτήσει αυτός γιο (ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’, 2). Είχε «προηγούμενα» με την Άγαρ:
ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΣΤ’, 4 Ο Άβραμ, λοιπόν, συνευρέθηκε με την Άγαρ κι εκείνη έμεινε έγκυος. Όταν η Άγαρ είδε ότι ήταν έγκυος, άρχισε να φέρεται στην κυρά της με περιφρόνηση.
Δηλαδή, μίλησε ο εγωισμός της. Κι όταν είδε (ΚΑ’, 8) το παιδί της, τον Ισαάκ να παίζει με το γιο της Άγαρ, θυμήθηκε τα παλιά. Όπως και να ‘χει, «άγιος» δε σημαίνει «τέλειος». Και ο πιο άγιος είναι ατελής, έχει διαπράξει σφάλματα. Και η Σάρα διέπραξε. Δεν υπάρχει καμμιά αντίφαση στη διδασκαλία της Εκκλησίας.
iii) «Όπως και να ‘χει, τελικά ο Αβραάμ έδιωξε το παιδί του στην έρημο, για να πεθάνει».
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όχι, δεν το έδιωξε για να πεθάνει. Πριν πάρει την απόφαση να το διώξει, του μίλησε ο Θεός
ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’, 13 Ως προς το γιο της δούλης σου, θα φροντίσω εγώ. Θα τον αναδείξω γενάρχη μεγάλου λαού, γιατί είναι κι αυτός δικό σου τέκνο.
Μόνο μετά τη διαβεβαίωση του Θεού, ότι το παιδί και η Άγαρ δεν θα πεθάνουν στην ερημιά, αλλά θα καταστεί μεγάλος λαός, δέχτηκε ο Αβραάμ και το έδιωξε. Δεν έκανε κάτι απάνθρωπο, λοιπόν, ο Αβραάμ. Κι όταν η Άγαρ περιπλανιόταν στην ερημιά και είχαν εξαντληθεί τα τρόφιμα και το νερό
ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’ 17 Ο Θεός όμως άκουσε τις φωνές του παιδιού, κι ένας άγγελος Θεού φώναξε στην Άγαρ από τον ουρανό και της είπε: Τι σου συμβαίνει Άγαρ; Μη φοβάσαι! Ο Θεός άκουσε το παιδί σου που φωνάζει πέρα ‘κει. 18 Σήκω, πάρε το παιδί σου και κράτησέ το στην αγκαλιά σου, γιατί απ’ αυτό θα κάνω ένα μεγάλο λαό». 19 Τότε ο Θεός τής άνοιξε τα μάτια και είδε ένα πηγάδι με νερό. Πήγε και γέμισε το ασκί της νερό, και έδωσε στο παιδί να πιεί. 20 Ο Θεός ήταν μαζί με το παιδί.
Ούτε ο Αβραάμ έκανε κάτι απάνθρωπο ούτε ο Θεός αδιαφόρησε για τον «άχρηστο» – αφού είχε γεννηθεί ο Ισαάκ – γενάρχη των Αράβων, Ισμαήλ. Τελικά, τι θέλουν να αποδείξουν οι εθνικιστές επικριτές της Π.Δ.; Ότι ο Αβραάμ δεν είναι «τόσο τέλειος», όσο τον θεωρούν οι Χριστιανοί; Οι Χριστιανοί δεν θεωρούν τέλειο τον Αβραάμ ή κάποιον άλλον άνθρωπο. Τέλειος είναι μόνο ο Θεός. Άλλο Δίκαιος κι άλλο Τέλειος.
Να μερικές πράξεις του «κακού», ατελή Αβραάμ: ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΓ’, 8-12, όπου ο Αβραάμ δίνει στον ανεψιό του Λωτ το πιο εύφορο κομμάτι γης. ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΔ’ 22-24, όπου ο Αβραάμ δεν δέχεται να πάρει τίποτα από τον βασιλιά των Σοδόμων. ΓΕΝΕΣΙΣ, ΙΕ’, 2-3, όπου ο Αβραάμ, όντας άτεκνος, θέλησε να αφήσει τα υπάρχοντά του στον υπηρέτη του. ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΗ’, 23-32, όπου ο Αβράαμ μεσιτεύει για να μην καταστραφούν τα Σόδομα. ΓΕΝΕΣΙΣ, Κ’, 17, όπου ο Αβραάμ προσευχήθηκε στον Κύριο για να γίνει καλά ο βασιλιάς των Γερράρων Αβιμέλεχ και οι δούλες του. Εξ αιτίας του έγινε το θαύμα. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’, 24-27, όπου ο Αβραάμ είναι γενναιόδωρος και θέλει ειρήνη. ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΓ’, 16, όπου ο Αβραάμ πλήρωσε τον αγρό, παρ' όλο που εκείνος που του το έδωσε δεν ήθελε πληρωμή.
Είναι αξιοσημείωτη η υποκρισία των αρχαιολατρών κατήγορων της Π.Δ.. Φαίνεται πως δεν άνοιξαν ποτέ τους καμμιά αρχαία μυθολογία, να εμφανιστεί ενώπιόν τους το πορνείο του Ολύμπου με τις μοιχίες του, τους βιασμούς, με θεούς που μεταμορφώνονταν σε ταύρους και σε χρυσάφι ακόμα(!), επειδή είχαν όρεξη για σεξ. Αυτοί, που λατρεύουν το Δία, που δεν άφησε κοριτσάκι για κοριτσάκι, αγοράκι για αγοράκι, που κρεμούσε ανάποδα τη γυναίκα του (βλ. Ιλιάδα), έχουν πρόβλημα με έναν άνθρωπο, ένα ατελές ον. Αυτοί, των οποίων οι θεοί είναι ΜΙΑ οικογένεια και συνεπώς όλοι τους είναι προϊόντα αιμομιξίας, μιλούν για τον Λωτ – που στο κάτω κάτω ούτε θεός, δηλαδή τέλειος είναι, αλλά ούτε και είχε τις αισθήσεις του ή το θέλησε. Αντί να κοιτάξουν τα χάλια τους, αυτοί που λατρεύουν αιμομίκτες, παιδεραστές και νταβατζήδες θεούς, ψεύδονται κι από πάνω αποκαλώντας προαγωγό τον Αβραάμ. Ισοσταθμίζουν, από τη μια τις πράξεις ενός ανθρώπου – οι Χριστιανοί δεν λατρεύουν ανθρώπους – με τις πράξεις «θεών». Δηλαδή, συγκρίνουν θεό και άνθρωπο, και κατηγορούν, ψευδώς μάλιστα, τον άνθρωπο για κάτι που οι θεοί τους έκαναν σε τακτική βάση.

ιη') "Ο Αβιμέλεχ, που εξαπατήθηκε στο ΓΕΝΕΣΙΣ Κ’, αποκαλεί ψεύτη τον Αβραάμ: «μόνο ένα πράγμα φοβάται ο Αβιμέλεχ, τα μοναδικά και ανεπανάληπτα ψέματα αυτού του ανθρώπου. Ξέρει ότι είναι τρόπος ζωής για τον προφήτη (...). Ένας διορατικός βασιλιάς με απόλυτη ευθύτητα αποκαλεί τον Αβραάμ επαγγελματία και ψεύτη» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 146)".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί οδηγούν το συμπέρασμα ότι η άγνοια και η συνειδητή παραποίηση της Π.Δ. είναι ο χειρότερος τρόπος για να ασκηθεί επιστημονική κριτική στην Αγία Γραφή. Ο Καλόπουλος χρησιμοποιεί μια παλιά μετάφραση του Βέλλα, στην οποία διαβάζουμε ότι ο Αβιμέλεχ ζητά απ’ τον Αβραάμ να του ορκιστεί στο Θεό ότι δεν θα πει ψέμματα ποτέ, ούτε στον Αβιμέλεχ ούτε στους απογόνους του (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’, 23). Στην σύγχρονη μετάφραση της Βιβλικής Εταιρίας διαβάζουμε (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΑ’, 22-23): «22 Εκείνη την εποχή ο Αβιμέλεχ κι ο αρχιστράτηγός του ο Φιχόλ είπαν στον Αβραάμ: «Ο Θεός είναι μαζί σου ό,τι κι αν επιχειρείς. 23 Τώρα, λοιπόν, ορκίσου μου στο Θεό ότι δε θα εξαπατήσεις ποτέ ούτε εμένα ούτε τα παιδιά μου ούτε τους απογόνους μου. τη φιλία που σου έδειξα εγώ, την ίδια θα δείξεις κι εσύ σ’ εμένα και σ’ αυτή τη χώρα, όπου έχεις εγκατασταθεί ως ξένος». Το επίσημο εκκλησιαστικό κείμενο των Ο’ κάνει λόγο για «αδικία» κι όχι για «ψευδολογία»: «22 ᾿Εγένετο δὲ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ καὶ εἶπεν ᾿Αβιμέλεχ καὶ ῾Οχοζὰθ ὁ νυμφαγωγὸς αὐτοῦ καὶ Φιχὸλ ὁ ἀρχιστράτηγος τῆς δυνάμεως αὐτοῦ πρὸς ῾Αβραὰμ λέγων· ὁ Θεὸς μετὰ σοῦ ἐν πᾶσιν, οἷς ἐὰν ποιῇς· 23 νῦν οὖν ὄμοσόν μοι τὸν Θεόν, μὴ ἀδικήσειν με μηδὲ τὸ σπέρμα μου, μηδὲ τὸ ὄνομά μου· ἀλλὰ κατὰ τὴν δικαιοσύνην, ἣν ἐποίησα μετὰ σοῦ, ποιήσεις μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ τῇ γῇ, ᾗ σὺ παρῴκησας ἐν αὐτῇ.» Είναι αξιοσημείωτο όχι μόνο ότι ο Αβιμέλεχ δεν αποκαλεί ψεύτη ή απατεώνα τον Αβραάμ, αλλά κι ότι του ζητάει κάτι για το μέλλον δίχως να υπονοεί ότι στο παρελθόν ο Αβραάμ τον εξαπάτησε/του είπε ψέμματα. Δεν είπε, δηλαδή, ο Αβιμέλεχ «μην με εξαπατήσεις ξανά / μη μου πεις ψέμματα ποτέ ξανά, ούτε σ’ εμένα κ.λπ.», το οποίο θα σήμαινε ότι πίστευε – ο Αβιμέλεχ – ότι στο παρελθόν είχε εξαπατηθεί από τον Αβραάμ, αλλά «μη με αδικήσεις». Κι αυτό το λέει επειδή – ο Μ. Καλόπουλος σιωπά εδώ – πιστεύει ότι ο Αβραάμ είναι άνθρωπος του Θεού. Ενδεχόμενη αντίρρηση ότι το αρχικό κείμενο υπέστη διορθώσεις, ώστε να βγαίνει το μόνο λογικό συμπέρασμα – που παραθέσαμε – το ενάντιο στο συμπέρασμα του Καλόπουλου, θα ακύρωνε την ίδια την αρχική αντίρρηση. Διότι, πώς μπορεί κανείς να συζητά βάσει ενός κειμένου, το οποίο θεωρεί παραποιημένο (με καμμία απόδειξη, φυσικά);

ιθ') «O Μωϋσής ήταν ο τελευταίος θρησκευτικός αρχηγός των μονοθεϊστών Αιγυπτίων με μοναδικό θεό τον Ήλιο, ΟΝ στα αρχαία αιγυπτιακά (τα οποία έχουν πολλές ομοιότητες με τα αρχαία εβραϊκά), που σημαίνει ήλιος και που με το όνομα αυτό αναφέρεται στη Παλιά Διαθήκη με την φράση «εγώ ειμί ο ΟΝ». Οι μονοθεϊστές μετά από ένα μακροχρόνιο εμφύλιο πόλεμο με τους πολυθεϊστές γύρω στο -1350, στα χρόνια του Φαραώ Ακενατόν Δ΄, ηττήθηκαν και αυτοεξορίζονται στην έρημο του Σινά».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο αιγυπτιακός θεός Ήλιος «ΟΝ» (σωστότερα «Άτων») μπορεί μεν να μοιάζει με το ελληνικό «Ων», αλλά η Παλαιά Διαθήκη δεν γράφτηκε στα Ελληνικά! Γράφτηκε στα Εβραϊκά, και σε αυτά αναφέρεται ο «Γιαχβέ». Καμμία φωνητική ομοιότητα δεν υπάρχει μεταξύ εβραϊκού «Γιαχβέ» και αιγυπτιακού «Ατών», και συνεπώς δεν είναι ο Γιαχβέ ένα εβραϊκό αντίγραφο του αιγυπτιακού Ατών. Ο Μ. Καλόπουλος γράφει: «θα δούμε μάλιστα παρακάτω ότι ΩΝ είναι το πρώτο όνομα με το οποίο ο θεός της ερήμου συστήνεται εκ νέου στο Μωυσή, πριν το αλλάξει με το όνομα Ιεοβά, Γιαχβέ ή Ιεχωβά (Έξ. Γ’, 14 & Σ’ 3)» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 235). Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει, αλλά ένας άνθρωπος, ο οποίος συστήνεται ως «κριτικός της βιβλικής θρησκείας» και «απομυθοποιητής» του Θεού του Χριστιανισμού, δεν γνωρίζει ούτε καν τα στοιχειώδη της Βίβλου, ότι η εβραϊκή λέξη «Γιαχβέ» (YHWH) σημαίνει ό,τι και η ελληνική λέξη «ων». Καταλαβαίνει αμέσως κανείς πώς στην σύγχρονη Ελλάδα η αμάθεια βαπτίζεται «κριτική της Αγίας Γραφής».
Ούτε λοιπόν και αντιγραφή του αιγυπτιακού μονοθεϊσμού υπάρχει. Άλλωστε, στην Γένεση είναι ο Γιαχβέ που κατασκευάζει τον ήλιο˙ δεν ταυτίζεται μαζί του. Ο Θεός είναι άκτιστος, ενώ κάθε άλλος «θεός» είναι κτιστός, δηλαδή θεοποιηθέν τμήμα της φύσης˙ πράγμα που αποδεικνύει την άπειρη διαφορά μεταξύ των δύο υποτιθέμενων κοινών μονοθεϊσμών. Ο αιγύπτιος θεός-ήλιος λεγόταν Ρα ή αλλιώς Ρε. Κι άλλωστε ο Φαραώ που εισήγαγε τον «μονοθεϊσμό» ήθελε να τον λατρεύουν ως ενσάρκωση του μόνου θεού Ήλιου –δεν έλεγε (αντίθετα απ’ το Μωυσή) ότι ο Θεός είναι πνεύμα. Τα περί αυτοεξορίας είναι αναπόδεικτα.
Άλλωστε, το βιβλίο της Εξόδου περιγράφει ένα θαύμα που αποδεικνύει πως δεν μπορεί ο Μωυσής να ήταν Αιγύπτιος μονοθεϊστής. Ο Μωυσής έριξε τη ράβδο του μπροστά στον Φαραώ κι αυτή έγινε μεγάλο φίδι. Ο Φαραώ κάλεσε τους μάγους των Αιγυπτίων, οι οποίοι μετέτρεψαν κι αυτοί μπροστά στον Φαραώ και τον Μωυσή τις ράβδους τους σε μεγάλα φίδια˙ όμως, η ράβδος του Μωυσή κατάπιε τις τα φίδια των μάγων (ΕΞΟΔΟΣ Ζ’, 10-12). Επίσης όταν ο Μωυσής έβγαλε σκνίπες από τη γη, οι αιγύπτιοι μάγοι δεν μπόρεσαν να κάνουν το ίδιο και μάλιστα είπαν στο Φαραώ «δάκτυλος Θεού είναι αυτό» (ΕΞΟΔΟΣ Η’ 12-15). Επίσης ο Μωυσής προκάλεσε πληγές στους Αιγύπτιους, αλλά οι μάγοι του Φαραώ δεν μπορούσαν να σταθούν εξαιτίας αυτών μπροστά στον Μωυσή – ούτε μπόρεσαν να του προκαλέσουν πληγές (ΕΞΟΔΟΣ Θ’10-11) – ο Μ. Καλόπουλος, σιωπά εδώ, για ευνόητους λόγους. Αν ο Μωυσής ήταν Αιγύπτιος, τότε τα μαγικά του κόλπα θα ήταν τα ίδια με αυτά των Αιγυπτίων κι όχι ανώτερα, ώστε να καταβροχθίσει η δική του ράβδος τις δικές τους. Εφόσον η Έξοδος των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο είναι γεγονός, όπως αναφέρουμε στην παράγραφο 26, τότε θα επετεύχθη μόνο επειδή τα θαύματα που έκανε ο Μωυσής ήταν ανώτερα και πέρα από τις δυνάμεις των μαγικών δυνάμεων των Αιγυπτίων μάγων. Δηλαδή, αν οι Αιγύπτιοι μάγοι είχαν την ίδια δύναμη με τον Μωυσή, θα τον εμπόδιζαν να πλήξει την Αίγυπτο και συνεπώς ο Φαραώ δεν θα άφηνε τους Ισραηλίτες. Συνεπώς ο Μωυσής είχε ανώτερες δυνάμεις και βοηθόταν από έναν Θεό, ο οποίος ήταν διαφορετικός από τους αιγυπτιακούς θεούς. Άρα ο Μωυσής δεν ήταν «Αιγύπτιος μονοθεϊστής που αυτο-εξορίστηκε από την Αίγυπτο μαζί με τους οπαδούς του μετά από την ήττα των μονοθεϊστών». Αν ήταν τέτοιος, τότε η δύναμή των Αιγυπτίων μάγων θα ήταν τουλάχιστον ίση με τη δική του, αφού και οι δυο – αιγύπτιοι μάγοι και Μωυσής – από την ίδια αιγυπτιακή πηγή θα είχαν διδαχτεί τις μαγείες. Ούτε μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι τα επιπλέον μαγικά κόλπα του Μωυσή οφείλονται σε κάποια μαθητεία του στους Βαβυλώνιους/Χαλδαίους, εφόσον όλος ο αρχαίος κόσμος δεχόταν ότι οι Αιγύπτιοι ήταν δάσκαλοι των Χαλδαίων κι όχι το αντίθετο.
Επιπλέον μιλώντας γενικότερα για τη σύγκριση της εξιστόρησης της δημιουργίας του ανθρώπου και του κατακλυσμού σε αιγυπτιακή μυθολογία και στην Π.Δ. βλέπουμε ότι υπάρχουν σημαντικές διαφορές. «Η δημιουργία του ανθρώπου στην αιγυπτιακή μυθολογία δεν καταλαμβάνει ειδικό μέρος» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 74) και της δίνεται «μικρή έμφαση». Ο θεός Χνούμ φτιάχνει τον άνθρωπο με πηλό σε τροχό˙ ο τροχός υποδηλώνει ότι η διήγηση είναι μεταγενέστερη. Επίσης στην αιγυπτιακή μυθολογία δεν υπάρχει κανένας μύθος για κατακλυσμό. «Ο Ρα έφτασε σε μεγάλη ηλικία και κατάλαβε ότι έχασε το κύρος του στους θεούς και τους ανθρώπους» (Samuel Henry Hook, Μυθολογία της Μέσης Ανατολής, εκδ. Αρίων, σ. 74). Γι’ αυτό στέλνει την θεά Άθωρ στη γη να σφάξει τους ανθρώπους. Το μετανοιώνει όμως και για να γλιτώσει τους ανθρώπους κάνει την Άθωρ να μεθύσει με κριθαρένιες μπύρες. Αντίθετα από την Γένεση δεν υπάρχει ούτε κατακλυσμός ούτε πλοίο ούτε Νώε ή άλλος αντίστοιχος ήρωας και επιπλέον ο Ρα χάνει το κύρος του όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους θεούς. Αν ο Μωυσής ήταν Αιγύπτιος, θα είχε συμπεριλάβει στοιχεία της αιγυπτιακής μυθολογίας για την δημιουργία του ανθρώπου και δεν θα είχε καταγράφει την διήγηση του Κατακλυσμού.

κ') "Ο Μωυσής βάζει τον Θεό να τον δασκαλεύει, διατάζοντάς τον να πει στον Φαραώ ότι θέλουν απλώς να φύγουν εκτός Αιγύπτου σε τριών ημερών δρόμου απόσταση, για να θυσιάσουν στο Θεό τους (ΕΞΟΔΟΣ Γ’, 10 και 18). Ωστόσο ούτε λατρεία προσφέρουν ούτε απλώς βγαίνουν εκτός Αιγύπτου μόνο σε απόσταση τριών ημερών δρόμου, αλλά φεύγουν για πάντα. Βλ. Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 315-320). Γιατί άραγε ο Μωυσής λέει ότι οι θυσίες των Εβραίων θα θεωρούνταν απ’ τους Αιγυπτίους βδέλυγμα και γι’ αυτό οι Ισραηλίτες έπρεπε να θυσιάσουν εκτός Αιγύπτου, ώστε να μη λιθοβοληθούν (ΕΞΟΔΟΣ Η’, 22), τη στιγμή που οι Αιγύπτιοι θυσίαζαν όπως κι όλοι οι λαοί;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: οι Αιγύπτιοι δε θυσίαζαν όπως όλοι οι άλλοι λαοί. Οι Αιγύπτιοι θεωρούσαν ιερά πάρα πολλά είδη ζώων, από τα οποία ίσως οι Ισραηλίτες να θυσίαζαν κάποια. Κι αυτό το πράγμα, να θυσιαστεί ένα ζώο-«θεός», θα φαινόταν βλάσφημο και φρικτό στους Αιγυπτίους. Ο Διόδωρος Σικελιώτης μας περιγράφει ότι οι Αιγύπτιοι σκότωσαν έναν Ρωμαίο που άθελα σκότωσε μια γάτα και ούτε ο βασιλιάς της Αιγύπτου δεν πρόλαβε να τον σώσει.
Αρχικά ο Θεός είχε πει στον Μωυσή να ζητήσει απ’ τον Φαραώ έξοδο από την Αίγυπτο σε απόσταση τριών ημερών δρόμου. Στο τέλος όμως (ΕΞΟΔΟΣ, ΙΒ’, 31-33) ουσιαστικά ο Φαραώ και οι Αιγύπτιοι «έδιωξαν» τους Ισραηλίτες, δίχως να τους πουν να επιστρέψουν ή να φτάσουν μόνο ώς τριών ημερών δρόμου απόσταση. Κάποιοι με τον τρόπο σκέψης του Καλόπουλου θα θεωρήσουν «ύπουλο» ή ύποπτο να διατάζει ο Θεός τον Μωυσή να ζητήσει απ’ τον Φαραώ «πορεία τριών ημερών στην έρημο για λατρεία» αντί για «οριστική έξοδο από την Αίγυπτο». Διατάζοντας ο Θεός τον Μωυσή να ζητήσει αυτό αντί οριστικής εξόδου ουσιαστικά έδινε στον Φαραώ την ευκαιρία να δείξει τις καλές προθέσεις του και να ικανοποιήσει ένα απλό αίτημα. Ήξερε βέβαια ο Θεός για τη μελλοντική στάση του Φαραώ, αλλά τον άφησε να δείξει τις προθέσεις του για ένα μικρό ζήτημα (την προσωρινή έξοδο).
Λατρεία προσφέρθηκε: ο Μωυσής έχτισε θυσιαστήριο (ΕΞΟΔΟΣ ΙΖ’, 15) στη Ραφιδίν και έπειτα προσφέρθηκαν θυσίες και ολοκαύτωμα στο Θεό (ΕΞΟΔΟΣ ΙΗ’, 12). Λατρεία προσφέρθηκε και αργότερα, στο Σινά (ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ Η’), αφού πρώτα έπρεπε να ξεμπερδέψουν με τους Αιγυπτίους που τους κυνηγούσαν και τους Αμαληκίτες, οι οποίοι τους επιτέθηκαν, και να πάρουν το Δεκάλογο. Το ότι έγινε καθυστερημένα η θυσία κι όχι ακριβώς σε τριών ημερών δρόμου απόσταση, εξαιτίας πολλών έκτακτων συμβάντων, ασφαλώς για τους «απομυθοποιητές της Βίβλου» συνιστά «ακλόνητη απόδειξη» (!) περί της ανυπαρξίας της «θεότητας του Αβραάμ»...

κα') "Η πληγή την οποία προκάλεσε δήθεν ο Θεός της ήταν απλώς χαλκός, τον οποίο κουβάλησε ο Μωυσής, έπειτα από οδηγίες του πεθερού του, όταν επέστρεψε από την Μαδιάμ. Ο χαλκός κοκκινίζει το νερό. «Ο Μωυσής δεν είχε παρά να εξασφαλίσει τον τρόπο, που οι άνθρωποί του θα "φουντάρουν" στην κατάλληλη στιγμή τεράστιες ποσότητες στον ανυπεράσπιστο ποταμό... Απ’ τα βαριά αποτελέσματα, φαίνεται ότι οι άνθρωποί του έδειξαν σ’ αυτό ιδιαίτερο ζήλο» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 254)".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εδώ γίνεται αναφορά στην πληγή του αίματος. Ο Θεός διέταξε τον Μωυσή να χτυπήσει με τη ράβδο του τα νερά του Νείλου, ώστε να γίνουν αίμα, μπροστά στα μάτια του Φαραώ και των αυλικών του. (ΕΞΟΔΟΣ Ζ’, 14-24). Ο Μ. Καλόπουλος ισχυρίζεται επίσης ότι σε κάθε πηγάδι και σε κάθε λίμνη έρριχναν οι Ισραηλίτες λίγη σκόνη χαλκού – κρυφά απ’ τους Αιγύπτιους. Έτσι έχουμε τις εξής υποθέσεις: 1) Αν ο Μωυσής ήξερε για τον χαλκό. 2) Αν ο Μωυσής κατάφερε τόσο εύκολα να μεταφέρει τόσον πολύ χαλκό απαρατήρητος και να μετατρέψει σε σκόνη τόσο μεγάλη ποσότητα απαιτούμενου χαλκού. 3) Αν μπορούσαν οι Ισραηλίτες να ρίξουν την ίδια στιγμή στον Νείλο τις «τεράστιες» ποσότητες που απαιτούνταν για να κοκκινίσει ο μεγάλος αυτός ποταμός, χωρίς να τους αντιληφθούν οι Αιγύπτιοι. 4) Αν οι Αιγύπτιοι ιερείς δεν πληροφορούσαν τον Φαραώ για την απάτη του Μωυσή, εφόσον και οι ίδιοι αντιλήφτηκαν το κόλπο του και ήταν σε θέση να πράξουν το ίδιο, ώστε ο Φαραώ να εννοήσει την απάτη του Μωυσή (Το ότι μπροστά στον Φαραώ οι ιερείς έκαναν κόκκινο τον ποταμό, αποδεικνύει ότι δεν έριξαν σκόνη). Η δεύτερη υπόθεση ειδικά είναι αδύνατη. Ο Μ. Καλόπουλος, ως (δήθεν) «σκεπτικιστής», πιστεύει ότι έτσι έχουν τα πράγματα, αφού ήταν ο ίδιος εκεί και είδε τους Ισραηλίτες να ρίχνουν τεράστιες (ακόμη κι ο ίδιος το παραδέχεται) ποσότητες χαλκού στο Νείλο, απαρατήρητοι. Δε χρειάζεται κανένα άλλο επιχείρημα. Ωστόσο δε χρειάζονται τόσες πολύπλοκες θεωρίες. Οι «πληγές» δεν είναι παρά φυσικά φαινόμενα, εξηγήσιμα κατά τα άλλα, που συνέβησαν στο συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, για συγκεκριμένο σκοπό, γι’ αυτό και είναι θαύματα.

κβ') "Ο Θεός είχε πει αρχικά στο Μωυσή να χρησιμοποιήσει, ως δεύτερο σημείο κατά των Αιγυπτίων, τη λέπρα˙ ωστόσο προχώρησε στην τρίτη πληγή, του νερού του Νείλου που θα γινόταν αίμα. «Ο Μωυσής, έπρεπε να επιβάλει στο δύσμοιρο Φαραώ μετά από τη θεϊκή εντολή, και ως δεύτερη κατά σειρά σημείο-πληγή- της λεπρής χειρός. Έπρεπε να ζητήσει απ’ το Φαραώ να βάλει το χέρι στον "κόλπο" του, (μασχάλη) και να του βγει λευκό και λεπρό. (...) Αλλά δυστυχώς...δυστυχώς αυτήν ακριβώς την πληγή ξέχασε να παρεμβάλει ο Μωυσής ανάμεσα στην πρώτη και στην τρίτη – ανάμεσα στη ράβδο και τον ποταμό, ο Μωυσής ξέχασε το χέρι το λεπρό. Ούτε κι ο θεός της βίβλου νοιάστηκε να του το θυμίσει. Η πληγή νούμερο δύο εξαφανίζεται ολότελα και ποτέ κανείς δε μιλά πια γι (sic) αυτήν. Μάλιστα ο ίδιος ο θεός με τις συνεχείς εντολές του, φαίνεται να παρασύρει τον προφήτη του κατ’ ευθείαν απ’ τη ράβδο, στην πληγή του ποταμού, υπερπηδώντας προς μεγάλη μας απογοήτευση όλων μας, την τελειότερη και την πλέον ελπιδοφόρα πληγή. Την πληγή με το νούμερο δύο (sic)! Έχουμε και πάλι την ένοχη σιωπηρή σύμπραξη θεού και προφήτη, που μας κάνει δίκαια νομίζω να ξαναρωτάμε: μήπως ο θεός της παλαιάς διαθήκης, ο πατέρας του Ιησού της καινής διαθήκης, είναι κατασκεύασμα εξ ολοκλήρου της χαλδαιο-εβραιο-πατριαρχικής φαντασίας;» (Μ. Καλόπουλου, Βιβλική θρησκεία. Το μεγάλο ψέμα, σ. 322, 323). Εφόσον η Π.Δ. παραλείπει την πληγή της λέπρας, διότι προφανώς δεν μπορούσε ο Μωυσής να κάνει τον Φαραώ λεπρό ούτε να τον ξεγελάσει με ψεύτικα σημάδεια λέπρας, δεν είναι η σιωπή απόδειξη απάτης;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο Μωυσής ρωτά το Θεό πώς θα τον θα τον «πιστέψουν» (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 1) κι ο Θεός του δίνει δύναμη να πραγματοποιήσει τρία θαύματα˙ αν δεν πίστευαν στο πρώτο, ο Μωυσής θα πραγματοποιούσε το δεύτερο, κι αν δεν πίστευαν στο δεύτερο, θα πραγματοποιούσε και το τρίτο. Τα τρία κατά σειρά θαύματα ήταν η ράβδος που γινόταν όφις, το χέρι που γινόταν λεπρό και, τέλος, να λάβει ο Μωυσής νερό απ΄το Νείλο, να το χύσει σε ξηρό έδαφος και να γίνει το χυμένο αυτό νερό αίμα πάνω στο έδαφος (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 4, 7-8 και 9 αντίστοιχα). Και ο Θεός κάνει λόγο για κάποιους που ίσως θα πιστεύσουν ή δε θα πιστεύσουν έπειτα από κάθε θαύμα (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 5, 8 και 9). Το «πιστεύσουν» αφορά τους Ισραηλίτες συμπατριώτες του Μωυσή και όχι τον Φαραώ. Έχουμε τέσσερις λόγους υπέρ αυτής της άποψης:
Ο πρώτος: το «πιστεύσουν» αφορά πολλούς ανθρώπους. Όχι έναν, δηλαδή τον Φαραώ.
Ο δεύτερος: στο ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 5 (τμήμα του διαλόγου μεταξύ Μωυσή-Θεού για τα τρία θαύματα) ο Θεός λέει (επίσημο κείμενο των Ο’) «ἵνα πιστεύσωσί σοι ὅτι ὦπταί σοι ὁ Θεὸς τῶν πατέρων αὐτῶν, Θεὸς Ἁβραὰμ καὶ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ Θεὸς Ἰακώβ». Η λέξη «αυτών», που υπογραμμίσαμε, σημαίνει ότι το «πιστεύσωσί» (ο γ’ πληθυντικός) αφορά τους Ισραηλίτες, που είχαν για Θεό τον Θεό των πατέρων τους, το Θεό του Αβράαμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ. Ο Φαραώ, προφανέστατα, δεν συμπεριλαμβάνεται στο «αὐτῶν»˙ δεν είχε για Θεό τον Θεό «των πατέρων αυτών». Επομένως ο Φαραώ δεν συμπεριλαμβάνεται στο «πιστεύσωσι», διότι αυτός ο γ’ πληθυντικός αναφέρεται στους Ισραηλίτες. Ο Μωυσής πρέπει πρώτα να πείσει τους ομοεθνείς του ότι του φανερώθηκε ο Θεός των πατέρων τους˙ διαφορετικά δεν θα τον ακολουθούσαν. Και οι πατέρες των Ισραηλιτών ήταν άλλοι απ’ τους πατέρες του Φαραώ. Το κείμενο είναι σαφέστατο.
Ο τρίτος λόγος: στο ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 29-31, διαβάζουμε ότι οι Μωυσής και Ααρών συγκέντρωσαν τους Ισραηλίτες, πραγματοποίησαν μπροστά τους τα θαύματα που προαναφέρθηκαν (δεν μάς αναφέρει η Π.Δ. αν πείστηκαν απ’ το πρώτο ή το δεύτερο ή το τρίτο θαύμα) και οι Ισραηλίτες πίστευσαν (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 31).
Ο τέταρτος: ο Φαραώ δεν νοιαζόταν αν ο Θεός «κάποιων άγνωστων πατέρων κάποιων» παρουσιάστηκε όντως στο Μωυσή˙ ούτε και διαβάζουμε ότι είπε κάτι τέτοιο. Ρώτησε μάλιστα ποιος είναι αυτός ο Θεός, για να τον ακούσει (ΕΞΟΔΟΣ Ε’, 1). Απλώς, στο τέλος δεν άντεξε και άφησε τους Ισραηλίτες να φύγουν.
Ο Μ. Καλόπουλος συγχέει το τρίτο θαύμα που θα έκανε ο Μωυσής, ώστε να πείσει τους συμπατριώτες του (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 9) με την – κατά Καλόπουλο – τρίτη πληγή (στην πραγματικότητα πρώτη, όπως φαίνεται στο ΕΞΟΔΟΣ Ζ’, 17-21). Το τρίτο θαύμα (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 9) συνίσταται στο «θα πάρεις λίγο νερό από το Νείλο και θα το χύσεις στο έδαφος˙ και το νερό αυτό του ποταμού θα γίνει αίμα», ενώ η πρώτη πληγή (ΕΞΟΔΟΣ Ζ’, 14-21) είναι «Ο Κύριος είπε στο Μωυσή: "ο Φαραώ παραμένει άκαμπτος. Πήγαινε, λοιπόν, αύριο το πρωί, όταν αυτός θα βγαίνει για το ποτάμι και στάσου απέναντί του κοντά στην όχθη του Νείλου˙ πάρε στο χέρι σου και το ραβδί που είχε γίνει φίδι. Και θα του πεις: "(....). Με το ραβδί που κρατώ στο χέρι μου, θα χτυπήσω τα νερά του Νείλου και θα γίνουν αίμα. Τα ψάρια του ποταμού θα ψοφήσουν και θα βρωμήσει ο Νείλος˙ και οι Αιγύπτιοι θα συχαίνονται να πιουν νερό απ’ αυτόν". (...) Σήκωσε το ραβδί του ο Ααρών και χτύπησε τα νερά του Νείλου, μπροστά στα μάτια του Φαραώ και των αυλικών του, κι όλο το χέρι του έγινε αίμα. Τα ψάρια ψόφησαν (...)». Ο Μ. Καλόπουλος είναι τόσο σπουδαίος «κριτικός της βιβλικής θρησκείας», ώστε αντιγράφει τα ψεύδη ξένων «απομυθοποιητών» της Αγίας Γραφής, χωρίς να έχει καν διαβάσει το βιβλίο της Εξόδου, ώστε να πληροφορηθεί ότι άλλο πράγμα το θαύμα που προοριζόταν αποκλειστικά για τους Ισραηλίτες, στο οποίο μια χούφτα νερό του Νείλου θα χυνόταν στο έδαφος και θα γινόταν αίμα, κι άλλο η πληγή που προοριζόταν αποκλειστικά για τον Φαραώ, στην οποία το νερό όλου του Νείλου θα γινόταν αίμα, αφού πρώτα ο Ααρών θα χτυπούσε το ποτάμι με τη ράβδο. Συνεπώς, το τρίτο θαύμα αφορά τους Ισραηλίτες, όπως και το δεύτερο θαύμα, του χεριού που γινόταν λεπρό και αμέσως θεραπευόταν (ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 6-7) που προοριζόταν για τους Ισραηλίτες κι όχι για τον Φαραώ. Εξάλλου πουθενά δεν λέει η προτροπή του Θεού στο ΕΞΟΔΟΣ Δ’, 6-7 ότι ο Μωυσής θα κολλούσε λέπρα σε κάποιον Ισραηλίτη, ώστε να τον πείσει, ούτε, φυσικά, ότι θα κολλούσε λέπρα στον ίδιο τον Φαραώ. Άρα, αντίθετα από ό,τι ισχυρίζεται ο Μ. Καλόπουλος, η διήγηση της Αγίας Γραφής δεν παραλείπει την μόλυνση του Φαραώ από λέπρα, που δήθεν έπρεπε να συμβεί (διότι τάχα έτσι πρόσταξε ο Θεός τον Μωυσή στο ΕΞΟΔΟΣ Δ’), αλλά δε συνέβη «διότι απλούστατα ο Μωυσής αδυνατούσε να κολλήσει πραγματική λέπρα στον Φαραώ με μαγικά κολπάκια». Πολύ έξυπνη, πράγματι, η διασκεδαστική σοφιστεία (ή μήπως αμάθειαq) των «απομυθοποιητών» της Αγίας Γραφής, να της αποδίδουν πράγματα που δε γράφει, ώστε να την κατηγορούν έπειτα. Πάντως, το μόνο που δεν αποδεικνύουν μ’ αυτά όλοι αυτοί, είναι ότι ο Θεός της Αγίας Γραφής είναι δημιούργημα του Αβραάμ.

κγ') «Γιατί ο Μωϋσής σκότωσε ανθρώπους και ζώα στην Αίγυπτο, κάτι που εξίσου καλά θα μπορούσε να κάνει και ένας οργανωμένος δηλητηριαστής; Γιατί δεν έριξε μια κατάλληλη έκσταση στον ίδιο τον Φαραώ για να του αλλάξει απλά γνώμη; Γιατί επιτέλους δεν σκότωσε αυτόν και την οικογένεια του που είχαν την άμεση ευθύνη για τη σκλαβιά των Ιουδαίων, αλλά σκότωσε απλούς αθώους Αιγυπτίους που ήταν αμέτοχοι στις κρατικές αποφάσεις; Μήπως επειδή ο φόνος ανύποπτων Αιγυπτίων ήταν ευκολότερος από την πρόσβαση στο βασιλικό τραπέζι του Φαραώ;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο Μωϋσής δε θα μπορούσε να σκοτώσει τόσους πολλούς ανθρώπους και ζώα ούτε να φέρει τόσες πληγές. Ένας άνθρωπος ολομόναχος, πώς θα το κατόρθωνε αυτό. Ακόμη κι αν είχε συνεργούς τους Ισραηλίτες, δεν θα κατόρθωνε τίποτα, αφού αυτοί ήταν άοπλοι σε ξένη χώρα, ενώ οι Αιγύπτιοι ένοπλοι. Τι είναι ο Μωϋσής, κανένας μάγος να ρίχνει σε έκσταση τα θύματά του; Κι αν τα μάγευε, δε θα τον σκότωναν αμέσως στο παλάτι; Δε θανατώθηκε ο Φαραώ, αλλά ο πρωτότοκός του, ώστε να πειστεί να αλλάξει γνώμη. Μόνο τέτοιες πληγές, που θα συμπεριελάμβαναν και τους απλούς Αιγύπτιους – οι οποίοι επίσης φέρονταν σκληρά στους Εβραίους δούλους τους – θα ανάγκαζε τον Φαραώ να αφήσει τους σκλάβους του ελεύθερους. Όταν όλος ο Αιγυπτιακός λαός, ακόμα και ο ίδιος, θα είχαν να κλάψουν για κάτι. Οι Αιγύπτιοι δεν ήταν ανύποπτος λαός, βασάνιζαν τους Ισραηλίτες και εκτελούσαν χωρίς αντίρρηση τις εντολές του Φαραώ. Τους είχαν υποβιβάσει σε θέση ειλώτων. Αν ο Θεός απλώς θανάτωνε τον Φαραώ, ο επόμενος θα έκανε πάλι τα ίδια, πιστεύοντας πως είναι ισχυρότερος από τον προκάτοχό του. Και μάλιστα ο Θεός είχε πει, ότι η πληγή μπορούσε να αποφευχθεί, αν ο Φαραώ υποχωρούσε, και ελευθέρωνε το λαό που είχε καταδουλώσει. Δεν επέφερε λοιπόν ο Θεός την πληγή, αλλά ο ίδιος ο Φαραώ στο λαό του. Κάθε φορά, έπειτα από κάθε πληγή, ο Φαραώ φώναζε τον Μωϋσή και του έλεγε να φύγουν, αλλά αμέσως άλλαζε γνώμη. Τότε ακολουθούσε νέα πληγή, ώσπου να αλλάξει γνώμη. Ακόμη και την τελευταία φορά, που άφησε τους Ισραηλίτες ελεύθερους, άλλαξε γνώμη και έστειλε στρατό να τους κυνηγήσουν.

κδ') «Είναι ο Γιαχβέ ο μοναδικός θεός, σύμφωνα με την Π.Δ.; «θεοὺς οὐ κακολογήσεις.» (Έξοδος ΚΒ’, 28). Ουδέν σχόλιον...».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Νεοπαγανιστές που αναφέρουν αυτό το εδάφιο, δεν έχουν διαβάσει όλη την αφήγηση. Γίνεται λόγος για τους Κριτές των Εβραίων. Στα Εβραϊκά η λέξη «θεοί» είναι η ίδια με τη λέξη: «ισχυροί», δηλαδή «ελοχίμ». Το κείμενο λοιπόν, λέει για τους Κριτές-Δικαστές «ισχυρούς ου κακολογήσεις» και στην Ελληνική μετάφραση επελέγη η λέξη «θεούς», αντί για τη λέξη: «ισχυρούς». Τους Κριτές τους λοιπόν οι Εβραίοι τους ονόμαζαν «ελοχίμ», δηλαδή «ισχυρούς». Γι αυτούς μιλάει το εδάφιο. Καμμία σχέση με τους ειδωλολατρικούς «θεούς». Κάποτε οι επικριτές της Π.Δ. θα πρέπει, αντί να διαβάζουν μεμονωμένους στίχους, διαστρεβλώνοντας το νόημα της διήγησης, να ερευνούν πρώτα σε τι αναφέρονται τα εδάφια αυτά.

κε') «Γιατί ο θεός φέρεται σαν ποταπός δηλητηριαστής δίνοντας κρέας για να χολεριάσουν πεινασμένοι άνθρωποι; «καὶ ἔσται ὑμῖν εἰς χολέραν» Ο΄ Αριθμοί 11.20».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι κατήγοροι της Π.Δ. δεν ξέρουν για τι πράγμα μιλούν. Η ιστορία δεν είναι καθόλου όπως την παρουσιάζουν. Περιπλανώμενοι οι Ισραηλίτες μέσα στην έρημο και τρώγοντας μόνο το «μάννα», άρχισαν να νοσταλγούν την δουλεία στην Αίγυπτο, όπου έτρωγαν δωρεάν πολλά κρέατα και λαχανικά (ΑΡΙΘΜΟΙ, ΙΑ’, 1-6). Ο Μωϋσής άκουγε τη γκρίνια τους και είπε στο Θεό, γιατί του φόρτωσε τόσο απερίσκεπτο λαό και ότι δεν υπέφερε άλλο (ΙΑ’, 11-15). Ο Θεός τότε είπε στο Μωϋσή
ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΑ’ 18 Τώρα πες στο λαό: "εξαγνιστείτε για αύριο και θα φάτε κρέας. Ο Κύριος σας άκουσε που του γκρινιάζατε και λέγατε ποιος θα σας δώσει να φάτε κρέας, κι ότι ήσασταν καλά στην Αίγυπτο. Θα σας δώσει λοιπόν κρέας να φάτε. 19 Και θα το τρώτε όχι μία μέρα ούτε δύο, ούτε πέντε, ούτε δέκα, ούτε είκοσι μέρες. 20 Ολόκληρο μήνα θα τρώτε κρέας, ώσπου να σας βγει από τη μύτη και να το αηδιάσετε. Κι αυτό γιατί περιφρονήσατε τον Κύριο, που είναι ανάμεσά σας, και του παραπονεθήκατε που φύγατε από την Αίγυπτο"».
Και έπειτα έπεσαν πλήθος ορτύκια, τόσα που το λιγότερο που μάζεψε ο καθένας ήταν δέκα κόροι (ΙΑ’, 32). Δεν έρριξε όμως χολέρα ο Θεός, μέσω του κρέατος ούτε το χάλασε, ώστε να αρρωστήσει κανείς, όσο κι αν οργίστηκε με τη λαιμαργία των Εβραίων. Η φράση «θα εξέλθει από τις μύτες σας το κρέας», υποδηλώνει ότι θα είναι πάρα πολύ˙ όπως μια αντίστοιχη ελληνική «θα βγει το τυρί απ’ τα αυτιά σου, τόσο που τρως». Κι όταν λέει «θα γίνει για σας χολέρα η πολυφαγία», εννοεί τις τεράστιες ποσότητες ορτυκιών που θα μάζευε ο καθένας: θα ήταν τόσο πολύ το κρέας, σαν να έπεσε «επιδημία κρέατος»! Δεν έστειλε δηλητηριασμένα (πριν ή μετά) κρέατα ο Θεός, όπως τον κατηγορούν ορισμένοι.

κστ') «Τί να πή κανείς γι΄αυτές τις αδιανόητες κατάρες που εξεστόμισε ο Θεός της αγάπης(;): “καταραμένα τα παιδιά σου και τα προϊόντα των αγρών σου ....Ο Κύριος θα κολλήσει πάνω σου αρρώστειες που φέρνουν τον θάνατο, μέχρις ότου να σε εξολοθρεύσει....θα σε πατάξει ο Κύριοος με πυρετό και ελονοσία...και θα φας τον καρπό των σπλάγχνων σου” (Δευτερονόμιο ΚΗ’) !!!»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτά όλα δεν είναι εκδικητικές πράξεις του Θεού προς τους Εβραίους, όπως και οι «τιμωρίες» των άλλων λαών. Σημαίνουν απλούστατα ότι, «Αν όμως δεν υπακούσετε στον Κύριο, το Θεό σας, και δεν προσέχετε να εφαρμόζετε τις εντολές του και τους νόμους του, που εγώ σας δίνω σήμερα, τότε θα σας βρουν και θα πέσουν πάνω σας όλες ετούτες οι κατάρες» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΚΗ’ 15). Δεν είναι ο Θεός που προκαλεί όλες τις συμφορές αυτές: αν κάποιος ξεκόβει από αυτόν, τότε, απλώς πια ο Θεός δεν θα τον προστατέψει από ό,τι κακό έρθει. Και όταν ο Θεός δεν προστατεύει κάποιον, όλες οι καταστροφές που το ΚΗ’ κεφάλαιο περιγράφει πραγματοποιούνται. Είναι πρόβλεψη-προειδοποίηση, κι όχι απειλή. Όταν ο Θεός λέει: «θα κάνω αυτό», «θα κάνω εκείνο», σημαίνει: «Θα το επιτρέψω λόγω της ανομίας σας».

κζ') «Οι εβραίοι είναι το έθνος για το οποίο λέει το βιβλίο τους: «Εσείς είστε λαός αφιερωμένος στον Κύριο, το Θεό σας. Αυτός σας διάλεξε μέσα απ’ όλους τους λαούς της γης, για να είστε λαός δικός του» (Δευτερονόμιο Ζ’ 6). Τι μας ενδιαφέρει λοιπόν το ιερό βιβλίο των Εβραίων, εμάς τους Ελληνες;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Άγιο» έθνος είναι μόνο υπό μία προϋπόθεση: «Αν ακούσετε προσεκτικά την εντολή μου και φυλάξετε τη διαθήκη μου, θα είστε περιούσιος λαός μεταξύ όλων των λαών, διότι είναι δική μου η γη» (ΈΞΟΔΟΣ ΙΘ’ 5). Αν δεν την φυλάξουν, δεν είναι, όπως και δεν τη φύλαξαν. Δεν υπάρχει «εβραϊκός θεός» δηλαδή, ούτε και σχέση αποκλειστικότητας. Στην περίοδο της Καινής Διαθήκης – όπου βρισκόμαστε – δεν ισχύουν οι διακρίσεις Εθνικών και Εβραίων, διότι καταργήθηκαν από τον Χριστό: «Δεν υπάρχει πλέον Ιουδαίος ούτε Έλληνας...όλοι είστε ένας εν Ιησού Χριστώ» (Γαλάτες 3, 28).

κη') "Η Βίβλος γράφει «οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς τοῖς μισοῦσί με» (ΕΞΟΔΟΣ Κ’, 5). Θεός εκδικητικός ο Γιαχβέ. Ακόμη και οι απόγονοι ενός ανθρώπου που μισεί τον Γιαχβέ, θα πεθάνουν μαζί με αυτόν, για τις δικές του αμαρτίες!"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Καταρχήν οι επικριτές της Παλαιάς Διαθήκης αποκρύβουν τον επόμενο στίχο (6) του ίδιου κεφαλαίου, ο οποίος λέει:
«καὶ ποιῶν [ο Θεός] ἔλεος εἰς χιλιάδας τοῖς ἀγαπῶσί με καὶ τοῖς φυλάσσουσι τὰ προστάγματά μου».
Η εξαγωγή συμπερασμάτων με τη μέθοδο της απομόνωσης ορισμένων στίχων και της αποσιώπησης άλλων σχετικών με το ίδιο θέμα συνιστά διαστρέβλωση του νοήματος της Π.Δ., και αυτό ακριβώς διαπράττουν οι αρχαιολάτρες. Αντίθετα λοιπόν απ’ ό,τι λεν οι επικριτές της Π.Δ. ο Θεός αποδίδει αμαρτίες, δηλαδή τιμωρεί, όχι τους δίκαιους απογόνους ενός άδικου ανθρώπου, αλλά – συνδυάζοντας τον 5ο με τον 6ο στίχο – μόνο τους άδικους απογόνους ενός άδικου ανθρώπου. Εφόσον, σύμφωνα με τον 6ο στίχο, ο Θεός ελεεί όποιον τον αγαπά, θα ήταν αντιφατικό και παράλογο να τιμωρείται κάποιος που αγαπά το Θεό, απλώς επειδή ο πατέρας του μισούσε το Θεό. Συνεπώς ο Θεός «τιμωρεί» (δηλαδή αποσύρει την προστασία του) μόνο εκείνους τους απογόνους οι οποίοι συνεχίζουν – όπως ο πρόγονός τους – να μισούν το Θεό.
Και για να κάνουμε πιο ξεκάθαρο τι εννοείται με την τρίτη και τέταρτη γενιά του 5ου στίχου, το νόημα είναι ότι ο Θεός δεν τιμωρεί αμέσως τον πρώτο αμαρτωλό, αλλά αφήνει την πρώτη και την δεύτερη γενιά να συνεχίσουν να αμαρτάνουν, επειδή μακροθυμεί δίνοντας τους χρονικό διάστημα για μετάνοια. Αν όμως και η τρίτη τέταρτη γενιά επιμένουν να μισούν το Θεό, τότε «ξεχειλίζει το ποτήρι» και ο Θεός τους αφήνει έκθετους στις συνέπειες τις ασέβειάς τους: τιμωρεί τον αμαρτωλό της τρίτης ή τέταρτης γενιάς, όχι για τις αμαρτίες των προγόνων του (της πρώτης και δεύτερης γενιάς), αλλά αποκλειστικά για τις δικές του αμαρτίες. Αν βέβαια η δεύτερη ή η τρίτη ή τέταρτη γενιά φερόταν αντίθετα από τις προηγούμενες, δηλαδή αγαπούσε αντί να μισεί το Θεό, τότε θα ίσχυε ο 6ος στίχος, και φυσικά θα ήταν παράλογο να τιμωρηθεί αυτή η γενιά για αμαρτίες προηγούμενων ανθρώπων.
Αυτή η ερμηνεία επιβεβαιώνεται και από το ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΚΔ’, 16, όπου διαβάζουμε: Οὐκ ἀποθανοῦνται πατέρες ὑπὲρ τέκνων, καὶ οἱ υἱοὶ οὐκ ἀποθανοῦνται ὑπὲρ πατέρων· ἕκαστος ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἁμαρτίᾳ ἀποθανεῖται», δηλαδή «δεν θα τιμωρηθούν με θάνατο οι πατέρες εξαιτίας των παιδιών τους, ούτε και τα παιδιά εξαιτίας των πατέρων τους. Ο καθένας θα τιμωρείται για τη δική του αμαρτία».
Όπως βλέπουμε, ο Θεός της Π.Δ. όχι μόνο δεν είναι εκδικητικός, αλλά το αντίθετο. Δεν είναι απλώς δίκαιος, είναι ελεήμων, για τον λόγο ότι περιμένει τρεις γενιές αμαρτωλών προτού τιμωρήσει την τέταρτη αμαρτωλή, αλλά αν υπάρξει μετάνοια σε κάποια γενιά, τότε κανείς δεν τιμωρείται. Αποδεικνύεται λοιπόν πόσο επιπόλαια διαβάζουν την Π.Δ. οι επικριτές της, «αρχαιολάτρες» κ.ά.

κθ') "Η Βίβλος μάς αποκαλύπτει ότι ο.. εκλεκτός λαός του Θεού ασκούσε την ανθρωποφαγία:
Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΣΤ’
24 Καὶ ἐγένετο μετὰ ταῦτα καὶ ἤθροισεν υἱὸς ῎Αδερ βασιλεὺς Συρίας πᾶσαν τὴν παρεμβολὴν αὐτοῦ καὶ ἀνέβη καὶ περιεκάθισεν ἐπὶ Σαμάρειαν. 25 καὶ ἐγένετο λιμὸς μέγας ἐν Σαμαρείᾳ, καὶ ἰδοὺ περιεκάθηντο ἐπ᾿ αὐτήν, ἕως οὗ ἐγενήθη κεφαλὴ ὄνου πεντήκοντα σίκλων ἀργυρίου καὶ τέταρτον τοῦ κάβου κόπρου περιστερῶν πέντε σίκλων ἀργυρίου. 26 καὶ ἦν ὁ βασιλεὺς διαπορευόμενος ἐπὶ τοῦ τείχους, καὶ γυνὴ ἐβόησε πρὸς αὐτὸν λέγουσα· σῶσον, κύριε βασιλεῦ. 27 καὶ εἶπεν αὐτῇ· μή σε σώσαι Κύριος, πόθεν σώσω σε; μὴ ἀπὸ ἅλωνος ἢ ἀπὸ ληνοῦ; 28 καὶ εἶπεν αὐτῇ ὁ βασιλεύς· τί ἔστι σοι; καὶ εἶπεν ἡ γυνή· αὕτη εἶπε πρός με· δὸς τὸν υἱόν σου καὶ φαγόμεθα αὐτὸν σήμερον, καὶ τὸν υἱόν μου φαγόμεθα αὐτὸν αὔριον· 29 καὶ ἡψήσαμεν τὸν υἱόν μου καὶ ἐφάγομεν αὐτόν, καὶ εἶπον πρὸς αὐτὴν τῇ ἡμέρᾳ τῇ δευτέρᾳ· δὸς τὸν υἱόν σου καὶ φάγωμεν αὐτόν. καὶ ἔκρυψε τὸν υἱόν αὐτῆς.
Αντίθετα, λοιπόν, από όσα μας λεν οι Χριστιανοί, η Βίβλος παραθέτει και επιδοκιμάζει την ανθρωποφαγία. Ηθικοδιδακτικό βιβλίο η Παλαιά Διαθήκη!"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο ισχυρισμός αυτός είναι ψέμμα που αποδεικνύει πόσο εμπαθείς και αδιάβαστοι είναι οι επικριτές της Παλαιάς Διαθήκης. Απαντούμε με στοιχεία:
i) Ο «βασιλιάς» του κειμένου αυτού είναι ο Ιωράμ. Το βασίλειό του ΔΕΝ είναι η μονοθεϊστική Ιουδαία αλλά το ειδωλολατρικό Ισραήλ, εφόσον βρισκόμαστε στην εποχή όπου είχε διαιρεθεί το εβραϊκό κράτος:
Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Γ’
1 ΚΑΙ ᾿Ιωρὰμ υἱὸς ᾿Αχαὰβ ἐβασίλευσεν ἐν ᾿Ισραὴλ ἐν ἔτει ὀκτωκαιδεκάτῳ ᾿Ιωσαφὰτ βασιλέως ᾿Ιούδα καὶ ἐβασίλευσε δώδεκα ἔτη. 2 καὶ ἐποίησε τὸ πονηρὸν ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου, πλὴν οὐχ ὡς ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ οὐχ ὡς ἡ μήτηρ αὐτοῦ. καὶ μετέστησε τὰς στήλας τοῦ Βάαλ, ἃς ἐποίησεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ· 3 πλὴν ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ ῾Ιεροβοὰμ υἱοῦ Ναβάτ, ὃς ἐξήμαρτε τὸν ᾿Ισραήλ, ἐκολλήθη, οὐκ ἀπέστη ἀπ᾿ αὐτῆς.
Το κείμενο μάς λέει ότι ο Ιωράμ, βασιλιάς του Βόρειου Βασιλείου (το οποίο λεγόταν Ισραήλ και στην κατοχή του ήταν η Σαμάρεια) συνέχισε, αν και σε μικρότερο βαθμό, την αμαρτία των προηγούμενων βασιλιάδων του Βορείου Βασιλείου. Ποια ήταν η αμαρτία αυτή;
Γ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΒ’
28 καὶ ἐβουλεύσατο ὁ βασιλεὺς καὶ ἐπορεύθη καὶ ἐποίησε δύο δαμάλεις χρυσᾶς· καὶ εἶπε πρὸς τὸν λαόν· ἱκανούσθω ὑμῖν ἀναβαίνειν εἰς ῾Ιερουσαλήμ· ἰδοὺ θεοί σου, ᾿Ισραήλ, οἱ ἀναγαγόντες σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου. 29 καὶ ἔθετο τὴν μίαν ἐν Βαιθὴλ καὶ τὴν μίαν ἔδωκεν ἐν Δάν. 30 καὶ ἐγένετο ὁ λόγος οὗτος εἰς ἁμαρτίαν· καὶ ἐπορεύετο ὁ λαὸς πρὸ προσώπου τῆς μιᾶς ἕως Δάν. καὶ εἴασαν τὸν οἶκον Κυρίου. 31 καὶ ἐποίησεν οἴκους ἐφ᾿ ὑψηλῶν καὶ ἐποίησεν ἱερεῖς μέρος τι ἐκ τοῦ λαοῦ, οἳ οὐκ ἦσαν ἐκ τῶν υἱῶν Λευί.
Δηλαδή, ο Ιωράμ συνέχισε την ειδωλολατρία και δεν απομακρύνθηκε από αυτήν, αλλά συνέχισε να την επιβάλλει στο Βόρειο Βασίλειο, του Ισραήλ.
ii) Ο Θεός, όμως, είχε προειδοποιήσει από πολύ παλιά τους Ισραηλίτες (όταν ήταν ενωμένοι), ότι αν αποστατήσουν από τη συμφωνία που έκαναν μαζί του, θα τους βρουν πολλά κακά:
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΖ’ 15 ᾿Επικατάρατος ἄνθρωπος, ὅστις ποιήσει γλυπτὸν καὶ χωνευτόν, βδέλυγμα Κυρίῳ, ἔργον χειρῶν τεχνιτῶν, καὶ θήσει αὐτὸ ἐν ἀποκρύφῳ· καὶ ἀποκριθεὶς πᾶς ὁ λαὸς ἐροῦσι· γένοιτο.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΗ’ 15 Καὶ ἔσται ἐὰν μὴ εἰσακούσῃς τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ σου, φυλάσσειν καὶ ποιεῖν πάσας τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ὅσας ἐγὼ ἐντέλλομαί σοι σήμερον, καὶ ἐλεύσονται ἐπὶ σὲ πᾶσαι αἱ κατάραι αὗται καὶ καταλήψονταί σε. 53 καὶ φαγῇ τὰ ἔκγονα τῆς κοιλίας σου, κρέα υἱῶν σου καὶ θυγατέρων σου, ὅσα ἔδωκέ σοι Κύριος ὁ Θεός σου, ἐν τῇ στενοχωρίᾳ σου καὶ ἐν τῇ θλίψει σου, ᾗ θλίψει σε ὁ ἐχθρός σου.
Όπως βλέπουμε ο λαός είχε συμφωνήσει και γνώριζε τι θλίψεις τον περίμεναν, αν αποστατούσε από τη συμφωνία. Γνώριζε επίσης ήδη από την εποχή του Μωυσή ότι μία από τις θλίψεις θα ήταν οι γονείς να καταλήξουν να φαν τα ίδια τα παιδιά τους, από την αγωνία τους. Αυτό πραγματοποιήθηκε τον καιρό του Ιωράμ, διότι αυτός καθώς και όλοι όσοι τον ακολουθούσαν στο Βόρειο Βασίλειο ήταν ειδωλολάτρες και είχαν αποστατήσει. Δεν έκανε ο Θεός να φάνε οι Σαμαρείτες τα παιδιά τους: αυτοί από μόνοι τους επέλεξαν αυτή την φοβερή λύση, για να γλιτώσουν από το λοιμό λόγω της πολιορκίας της Σαμάρειας από το βασιλιά της Συρίας.
Συνεπώς, αυτοί που έτρωγαν τα παιδιά τους ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΙΣΤΟΙ ΤΟΥ ΓΙΑΧΒΕ, αλλά ειδωλολάτρες, ΕΧΘΡΟΙ του Γιαχβέ, τους οποίους αυτός είχε προειδοποιήσει για τις συνέπειες τις αποστασίας τους, αλλά αυτοι δεν μετανόησαν και αυτός τους εγκατέλειψε στο έλεος των εχθρών τους. Καμμία προτροπή για ανθρωποφαγία δεν έχει η Βίβλος: το αντίθετο μάλιστα, δείχνει πού καταντάνε αυτοί οι οποίοι αποστατούν από το Θεό – όσο κι αν αυτός τους έχει προειδοποιήσει. Όχι μόνο δεν επιδοκιμάζει η Βίβλος την ανθρωποφαγία, αλλά δείχνει ότι αυτήν μπορούν να τη διαπράξουν μόνο οι ειδωλολάτρες και οι αποστάτες από τον Θεό. Επομένως, οι «ερευνητές-απομυθοποιητές» της Παλαιάς Διαθήκης είτε συκοφαντούν την Π.Δ., είτε τολμάνε να επικρίνουν την Π.Δ. δίχως να την έχουν διαβάσει όλη.

λ') «Ο Δαβίδ επιδεικνύει την εβραϊκή θρασύτητα και πονηριά, αφού, αντί να πολεμήσει σαν άντρας τον Γολιάθ, τον σκοτώνει από μακριά. Τέτοια παραδείγματα δίνει η Παλαιά Διαθήκη;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Ο καθένας με τα όπλα του» είναι ένα ρητό που παντού και πάντα επαληθεύεται. Οι λίγοι Έλληνες κλέφτες πολεμούσαν με γιουρούσια τους πολλούς Τούρκους τακτικούς, δίχως να σκεφτούν αν είναι «γυναικούλες», επειδή δεν παρετάσσονταν σε ανοικτό χώρο. Το ίδιο έκαναν και οι Σπαρτιάτες, παρατασσόμενοι στο στενό χώρο των Θερμοπυλών ή ο Μέγας Αλέξανδρος σε διάφορες μάχες εναντίον υπερδιπλάσιων περσικών στρατευμάτων. Οι σοβινιστές επικριτές της πράξης του Δαβίδ ξεχνούν να μας πουν ότι αντίστοιχη άνανδρη πονηριά διέπραξε ο Οδυσσέας, προκειμένου να τυφλώσει τον Κύκλωπα Πολύφημο, αφού τον μέθυσε πρώτα, και να γλιτώσει. Αν ήταν «άντρας» ο Οδυσσέας, θα προκαλούσε σε μάχη τον Κύκλωπα. Θα ήταν όμως τρελλός, αν χρησιμοποιούσε την σωματική δύναμη αντί για την πονηριά και τη θρασύτητα. Ό,τι έκανε ο Οδυσσέας, έκανε κι ο Δαβίδ: πολέμησαν και οι δύο με την εξυπνάδα τους εναντίον σωματικώς ισχυρότερων εχθρών.

λα') ««ὅτι ὀργὴ Κυρίου ἐξῆλθε θυμώδης, ἐξῆλθεν ὀργὴ στρεφομένη, ἐπ’ ἀσεβεῖς ἥξει. 24 οὐ μὴ ἀποστραφῇ ὀργὴ θυμοῦ Κυρίου, ἕως ποιήσῃ καὶ ἕως καταστήσῃ ἐγχείρημα καρδίας αὐτοῦ·» (Ιερ.ΛΖ΄23-24). Θεός της αγάπης είπατε;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: «Ὀργὴ Κυρίου ἐστὶν ἡ ἀνακωχὴ τῆς τῶν θείων χαρισμάτων χορηγίας» (Μάξιμου Ομολογητή, Κεφάλαια διάφορα θεολογικά τε και οικονομικά PG 90, 1264Α). Δεν οργίζεται ο Θεός, δηλαδή, και εξοντώνει ή σκοτώνει. Απλά αποσύρει την χορηγία των χαρισμάτων του από όποιον κρίνει ότι δεν τα αξίζει.

λβ') «Πώς ισχυρίζονται οι Χριστιανοί ότι ο θεός της Π.Δ. είναι καλός, κι όχι κακός, όταν γράφει αυτή: «ἐγὼ ὁ κατασκευάσας φῶς καὶ ποιήσας σκότος, ὁ ποιῶν εἰρήνην καὶ κτίζων κακά» (Ησαίας ΜΕ΄, 7); Ο Θεός Γιαχβέ κτίζει τα κακά, είναι λοιπόν ο Δημιουργός του κακό, κατά παραδοχήν του, άρα αφού αυτός δημιουργεί το κακό είναι η αιτία του κακό. Οπότε είναι αναγκαστικά κακός.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Το εδάφιο αυτό δεν μιλάει για το «κακό» γενικά ούτε για τα κακά του κόσμου, αλλά για «κάποια κακά». Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγεί η έλλειψη οριστικού άρθρου και ενικού, για όσους ξέρουν Ελληνικά. Και τι γίνεται λοιπόν; Ο Θεός ποιεί ειρήνη για τους δίκαιους και κακά για τους ασεβείς.

λγ') Οι Νεοπαγανιστές κι οι αρχαιολάτρες εθνικιστές προσπαθούν να δυσφημήσουν την Παλαιά Διαθήκη τόσο πολύ, ώστε φτάνουν στο σημείο να διαστρεβλώνουν διάφορα σημεία της και να διαδίδουν ό,τι τους κατέβει. Ένα παράδειγμα είναι οι στίχοι από το βιβλίο του Ιεζεκιήλ, στους οποίους, σύμφωνα με τους Ν/Π, ο Θεός διατάζει τον Ιεζεκιήλ να φάει ανθρώπινα περιττώματα! Η μετάφραση όμως (από την Ελληνική Βιβλική Εταιρία) αποδεικνύει κάθε άλλο από ό,τι οι συκοφάντες της Π.Δ. ισχυρίζονται:
ΙΕΖΕΚΙΗΛ Δ' 9 Ο Κύριος συνέχισε: «Πάρε σιτάρι, κριθάρι, κουκιά, φακή, κεχρί και βρίζα. Βάλε τα όλα σε μια χύτρα και φτιάξε μ’ αυτά ψωμί… 12 Την τροφή σου θα την τρως σε σχήμα κριθαρένιας πίττας, που θα την ψήνεις πάνω σε ανθρώπινα περιττώματα, μπροστά σε όλο τον κόσμο». 13 Έπειτα είπε ο Κύριος: «Έτσι θα φάνε οι Ισραηλίτες ακάθαρτη τροφή ανάμεσα στα έθνη που θα τους διασκορπίσω». 14 Τότε είπα: «Μα Κύριε Θεέ, εγώ ποτέ μέχρι σήμερα δεν μολύνθηκα. Από τα νιάτα μου δεν έφαγα ποτέ ζώο που ψόφησε ή ξεσκίστηκε από θηρία, ούτε έβαλα στο στόμα μου ακάθαρτο κρέας». 15 Κι εκείνος μου είπε: «Καλά, σε αφήνω να χρησιμοποιήσεις αντί για ανθρώπινα περιττώματα, κοπριά αγελάδας, για να ψήνεις πάνω σε αυτήν το ψωμί σου».
Το δε αρχικό κείμενο έχει ως εξής:
9 Καὶ σὺ λάβε σεαυτῷ πυροὺς καὶ κριθὰς καὶ κύαμον καὶ φακὸν καὶ κέγχρον καὶ ὄλυραν καὶ ἐμβαλεῖς αὐτὰ εἰς ἄγγος ἓν ὀστράκινον καὶ ποιήσεις αὐτὰ σεαυτῷ εἰς ἄρτους, καὶ κατὰ ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν, ἃς σὺ καθεύδεις ἐπὶ τοῦ πλευροῦ σου, ἐνενήκοντα καὶ ἑκατὸν ἡμέρας φάγεσαι αὐτά. 12 καὶ ἐγκρυφίαν κρίθινον φάγεσαι αὐτά· ἐν βολβίτοις κόπρου ἀνθρωπίνης ἐγκρύψεις αὐτὰ κατ᾿ ὀφθαλμοὺς αὐτῶν 13 καὶ ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραήλ· οὕτως φάγονται οἱ υἱοὶ τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀκάθαρτα ἐν τοῖς ἔθνεσι. 14 καὶ εἶπα· μηδαμῶς, Κύριε Θεὲ τοῦ ᾿Ισραήλ· ἰδοὺ ἡ ψυχή μου σὺ μεμίανται ἐν ἀκαθαρσίᾳ, καὶ θνησιμαῖον καὶ θηριάλωτον οὐ βέβρωκα ἀπὸ γενέσεώς μου ἕως τοῦ νῦν, οὐδὲ εἰσελήλυθεν εἰς τὸ στόμα μου πᾶν κρέας ἕωλον. 15 καὶ εἶπε πρός με· ἰδοὺ δέδωκά σοι βόλβιτα βοῶν ἀντὶ τῶν βολβίτων τῶν ἀνθρωπίνων, καὶ ποιήσεις τοὺς ἄρτους σου ἐπ᾿ αὐτῶν.
Πού το είδαν οι επικριτές της Π.Δ. ότι ο Θεός προστάζει τον προφήτη να φάει ανθρώπινα περιττώματα; Απλώς λέει να χρησιμοποιήσει ανθρώπινα (αποξηραμένα προφανώς) κόπρανα για καύσιμη ύλη, κι όχι τίποτε άλλο όπως υπονοούν οι Νεοπαγανιστές, αλλά ούτε κι αυτό το επιβάλλει. Αλλά τόσο άσχετοι που είναι οι εθνικιστές αρχαιολάτρες, πώς να μετέφραζαν ένα αρχαίο κείμενο; Δυστυχώς, δεν πρόκειται για ζήτημα ασχετοσύνης. Οι Νεοπαγανιστές απομονώνουν ό,τι θέλουν από τις δύο περιόδους του στίχου 12, ώστε να προκύψει: «φάγεσαι αὐτά· ἐν βολβίτοις κόπρου ἀνθρωπίνης», αφαιρώντας το «αὐτά· ἐν», ώστε να προκύπτει: «φάγεσαι βολβίτοις κόπρου ἀνθρωπίνης», ότι δηλαδή ο Θεός διατάζει τον προφήτη να φάει ανθρώπινα περιττώματα. Κακοήθεια ή αμάθεια;
λδ') ««Θεὸς ζηλωτὴς καὶ ἐκδικῶν Κύριος, ἐκδικῶν Κύριος μετὰ θυμοῦ, ἐκδικῶν Κύριος τοὺς ὑπεναντίους αὐτοῦ, καὶ ἐξαίρων αὐτὸς τούς ἐχθροὺς αὐτοῦ.» (Ναούμ Α΄, 2). Ζηλιάρης, εκδικητικός, θυμωμένος και δολοφόνος ο Γιαχβέ. Πολύ υψηλού επιπέδου θεολογία...»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ζηλιάρης με την έννοια της συζυγικής ζηλοτυπίας: αυτός που αγαπά ζηλεύει και θέλει ο αποδέκτης της αγάπης του να του παραμένει πιστός και να τον αγαπά πάντα. Εκδικών, γιατί αυτούς που τον μισούν δεν τους προστατεύει, αλλά τους αφήνει, αφού πρώτα τους παράσχει ένα διάστημα να αλλάξουν τρόπο, στην απώλεια.

λε') Α' ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ, ΙΕ’ 35 «καὶ Κύριος μετεμελήθη ὅτι ἐβασίλευσε τὸν Σαοὺλ ἐπὶ ᾿Ισραήλ.». Εδώ μετανιώνει που έκανε τον Σαούλ βασιλέα των Εβραίων. Μα ως παντογνώστης υποτίθεται Θεός θα ‘πρεπε να γνωρίζη εκ των προτέρων ότι η επιλογή του αυτή θα είναι άστοχη. Τι είναι ο Θεός να κάνη λάθη και να μετανιώνη μετά. Δεν είναι αλάνθαστος;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ο Θεός εξέλεξε αυτόν που προτιμούσε ο λαός του Ισραήλ, τους άφησε με τον βασιλιά του είδους που ήθελαν, αφού όμως προηγουμένως τους είχε προειδοποιήσει για όσα θα πάθαιναν από αυτόν. Και σεβάστηκε την επιθυμία του λαού, παρόλες τις προειδοποιήσεις του. Όταν όλα όσα τους είχε προειδοποιήσει έγιναν, τότε είχε έρθει ο καιρός να αλλάξει τη στάση του προς το Σαούλ, να «μεταμεληθεί» που τον έκανε βασιλιά και να κάνει τον Δαυίδ βασιλιά. Δεν έκανε λάθος λοιπόν ο Θεός: απλώς, μετά την πραγματοποίηση των προβλέψεών του για την πολιτεία του Σαούλ –τον οποίο δέχθηκε κατά παραχώρηση, μόνο και μόνο επειδή το απαιτούσε ο λαός- τον έβγαλε από τη μέση.

λστ') «Γιατί ένα φαλακρό ρεμάλι (ο προφήτης Ελισαίος) καταριέται στο όνομα του Κυρίου, σαράντα δυο παιδάκια και τα έφαγαν αρκούδες;»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:
Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Β’ 23 καὶ ἀνέβη ἐκεῖθεν εἰς Βαιθήλ· καὶ ἀναβαίνοντος αὐτοῦ ἐν τῇ ὁδῷ καὶ παιδάρια μικρὰ ἐξῆλθον ἐκ τῆς πόλεως καὶ κατέπαιζον αὐτοῦ καὶ εἶπον αὐτῷ· ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε. 24 καὶ ἐξένευσεν ὀπίσω αὐτῶν καὶ εἶδεν αὐτά, καὶ κατηράσατο αὐτοῖς ἐν ὀνόματι Κυρίου· καὶ ἰδοὺ ἐξῆλθον δύο ἄρκοι ἐκ τοῦ δρυμοῦ καὶ ἀνέρρηξαν ἀπ᾿ αὐτῶν τεσσαράκοντα καὶ δύο παῖδας. 25 καὶ ἐπορεύθη ἐκεῖθεν εἰς τὸ ὄρος τὸ Καρμήλιον κἀκεῖθεν ἐπέστρεψεν εἰς Σαμάρειαν.
i) Ξεχνούν οι Νεοπαγανιστές ότι αυτοί οι νεαροί δεν θανατώθηκαν από τον προφήτη Ελισαίο. Αυτός τους καταράστηκε «εν ονόματι Κυρίου»: ούτε τους σκότωσε με τα χέρια του ούτε ευχήθηκε να τους φάνε αρκούδες. Τι θα πάθαιναν αυτοί μετά την κατάρα του, ούτε το γνώριζε ο Ελισαίος ούτε το προέβλεψε. Δεν είπε π.χ. «είθε να σας φάνε αρκούδες»! Ούτε είπε «είθε να πεθάνετε». Επετράπη από τον Θεό να θανατωθούν από αρκούδες, γιατί στο πρόσωπό του έβριζαν τον ίδιο το Θεό. Διότι, ήξεραν οι νέοι αυτοί ποιος είναι ο Ελισαίος και τι είναι. Δεν τον έβρισαν για πλάκα, όπως θα έβριζαν έναν οποιονδήποτε ζητιάνο ή έναν τυχαίο ανάπηρο. Τον έβρισαν, κοροϊδεύοντας τη φαλάκρα του, επειδή ήταν προφήτης του Θεού.
ii) Εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει η λέξη «κατάρα» για το Χριστιανισμό (διότι όντας αρχαία λέξη, συγχέεται το προχριστιανικό με το χριστιανικό νόημά της). «Κατάρα» σημαίνει την άρση της προστασίας του Θεού από τον «καταραμένο», και την άφεσή του στο έλεος των καταστροφικών (των σατανικών ή των άψυχων στοιχείων της φύσεως) δυνάμεων. Δεν σημαίνει, ότι ο Θεός κάνει κακό σε κάποιον. Σημαίνει ότι τον εγκαταλείπει, αφού αυτός έπαψε να ζει σύμφωνα με το θέλημά του κι έπαψε οριστικά να θέλει να διατηρεί σχέση με το Θεό. Εφόσον, όμως, κάποιος εγκαταλείπεται αυτόνομος, από την πηγή της Ζωής, την ίδια τη Ζωή, το Θεό, τότε πέφτει (εθελούσια, ας μη το ξεχνάμε) στα χέρια των φθοροποιών δυνάμεων. Τι έκαναν, λοιπόν, αυτοί οι χλευαστές του Ελισαίου; Κορόιδεψαν τον φορέα του Αγίου Πνεύματος, ουσιαστικά. Ο Θεός ήρε το δώρο της προστασίας Του από κάποιους που δεν το άξιζαν (και δεν το άξιζαν, επειδή ειρωνεύτηκαν αυτόν δια του οποίου μιλά ο Θεός). Δικό του δώρο είναι, άλλωστε, το οποίο δίνει σ’ εκείνους που τον εκτιμούν και το παίρνει από εκείνους που αμετάκλητα κι οριστικά τον απορρίπτουν. Ούτε να τους σκοτώσει ζήτησε από το Θεό ο Ελισαίος ούτε διέταξε την αρκούδα να τους φάει. Οι ίδιοι, ουσιαστικά, καταράστηκαν τον εαυτό τους, ειρωνευόμενοι το Θεό κι έτσι διακόπτοντας τη σχέση τους μαζί του. Άλλωστε ο Θεός είχε προειδοποιήσει τον καθένα, ακόμη και τους Ισραηλίτες:
ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΚΣΤ’ 21 καὶ ἐὰν μετὰ ταῦτα πορεύησθε πλάγιοι, καὶ μὴ βούλησθε ὑπακούειν μου, προσθήσω ὑμῖν πληγὰς ἑπτὰ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ὑμῶν. 22 καὶ ἀποστελῶ ἐφ᾿ ὑμᾶς τὰ θηρία τὰ ἄγρια τῆς γῆς καὶ κατέδεται ὑμᾶς καὶ ἐξαναλώσει τὰ κτήνη ὑμῶν, καὶ ὀλιγοστοὺς ποιήσω ὑμᾶς, καὶ ἐρημωθήσονται αἱ ὁδοὶ ὑμῶν.
iii) Το εβραϊκό κείμενο γράφει “neurim qetanim”, της οποίας καλύτερη μετάφραση είναι το «νεανίες» κι όχι το «παιδάρια». Η ίδια εβραϊκή φράση χρησιμοποιείται και για τον δεκαεπτάχρονο Ιωσήφ (ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΖ’, 2). Δεν ήταν, λοιπόν, δεκάχρονα ή δωδεκάχρονα παιδάκια, που είπαν ένα τραβηγμένο αστείο, κι ο κακός προφήτης τα σκότωσε. Ήταν σχεδόν ενήλικες και, αν λάβουμε υπόψη μας ότι τότε οι άνθρωποι ζούσαν λιγότερο και ωρίμαζαν γρηγορότερα, ήταν, για την εποχή εκείνη ενήλικες άντρες.
iv) Ασχέτως όμως της ηλικίας τους, ήθελαν να κοροϊδέψουν το Θεό μέσω του προφήτη του. Οι νεαροί αυτοί προέρχονταν από την πόλη της Βαιθήλ, κέντρο της παιδοθυσιαστικής λατρείας του Βαάλ (Γ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΒ’, 29). Τη στιγμή που οι λάτρεις του Βαάλ δε λυπόντουσαν καθόλου τα βρέφη που καίγονταν ζωντανά στις φλόγες του Βαάλ, θα το είχαν δύσκολο να επιτεθούν σε ένα άοπλο άνδρα μεγάλης ηλικίας, ο οποίος ήταν προφήτης του εχθρικού γι’ αυτούς Θεού; Αντί, λοιπόν, να καθίσει να ασχοληθεί μαζί τους και με τις ύβρεις τους προς τον ίδιο και το Θεό που χλεύαζαν, τους καταράστηκε γενικά, δίχως να τους επιτεθεί, δίχως να ζητήσει από το Θεό το θάνατό τους, δίχως να ζητήσει να τους επιτεθούν αρκούδες. «Ήθελές τα και παθές τα», για τους ειδωλολάτρες αυτούς χλευαστές, που τον έβρισαν ακριβώς επειδή αυτός ήταν προφήτης και πιστός του Θεού κι όχι του Βάαλ.
vi) Ο προφήτης Ελισαίος δεν ήταν κανένας αιμοβόρος ή απάνθρωπος ή σιωνιστής. Ο «κακός παιδοκτόνος» και «σιωνιστής» Ελισαίος θεράπευσε από την λέπρα το Σύριο αρχιστράτηγο Ναιμάν (Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Ε’, 10-19), παρόλο που η Συρία είχε μόλις πριν επεδράμει κατά του Ισραήλ λεηλατώντας τη χώρα και υποδουλώνοντας Ισραηλίτες, μεταξύ αυτών και κάποια που πληροφόρησε τον Ναιμάν ότι ο Ελισαίος μπορεί να τον θεραπεύσει(Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Ε’, 3). Δηλαδή, ο «κακός Ελισαίος» δεν είχε καμμιά εθνικιστική προκατάληψη, ώστε να αρνηθεί σε έναν Σύριο, εχθρό της χώρας του, τη θεραπεία. Επίσης ο «κακός Ελισαίος», όταν ο βασιλιάς του Ισραήλ τον ρώτησε αν έπρεπε να θανατώσει τους αιχμαλώτους Σύριους στρατιώτες, του απάντησε (Δ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΣΤ’, 21) ότι «κανονικά δεν μπορείς να θανατώσεις αιχμαλώτους πολέμου» συνιστώντας στον βασιλιά να τους παραθέσει γεύμα κι ύστερα να τους αφήσει να επιστρέψουν στη Συρία, όπως κι έγινε. Δεν είχε πρόβλημα ούτε με ειδωλολάτρες, αφού κι αυτούς τους θεράπευε, δείχνοντας ότι ο Θεός δεν κάνει διακρίσεις˙ αρκεί να μην κοροϊδεύουν το Θεό.

λζ') «Γιατί με τις ευλογίες του Γιαχβε: «καὶ δέκα χιλιάδας ἐζώγρησαν οἱ υἱοὶ ᾿Ιούδα καὶ ἔφερον αὐτοὺς ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ κρημνοῦ καὶ κατεκρήμνιζον αὐτοὺς ἀπὸ τοῦ ἄκρου τοῦ κρημνοῦ, καὶ πάντες διερρήγνυντο.»! Β΄ Χρονικών 25, 12»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διότι με τις ευλογίες του θεού τους Βαάλ αυτοί οι καλοί αιχμάλωτοι έψηναν ζωντανά τα παιδάκια τους και δεν είχαν καμμιά διάθεση να σταματήσουν. Αντί να κοιτάνε τις ατελείωτες σφαγές και εξανδραποδισμούς που συνέβαιναν κατά τους εμφύλιους πολέμους μεταξύ αρχαιοελληνικών πόλεων, οι Νεοπαγανιστές έχουν πρόβλημα με τη θανάτωση παιδοθυσιαστών. Κι εξάλλου, πού είδαν ότι ο Θεός πρόσταξε αυτήν την συγκεκριμένη πράξη;
Η ονομασία «Χρονικών» (προτεσταντική-δυτική) αντί του ορθού «Παραλειπομένων» για το βιβλίο αυτό της Π.Δ. δείχνει και την πηγή ενός γνωστού «ερευνητή»: οι αρχαιολάτρες απλώς το μόνο που ξέρουν είναι να αντιγράφουν τα ξένα βιβλία, δίχως ούτε καν για τα προσχήματα να μεταφράζουν σωστά τους τίτλους βιβλίων, που έχουν μεταφραστεί εδώ και 23 αιώνες πριν.

λη') "Τι έχουν να πουν οι Έλληνες Χριστιανοί – που θεωρούν την Π.Δ. ιερό τους βιβλίο – για αυτό το εδάφιό της: «καὶ ράξει ὁ Θεὸς τοὺς ἐπανισταμένους ἐπὶ ὄρος Σιὼν ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν διασκεδάσει, 12 Συρίαν ἀφ᾿ ἡλίου ἀνατολῶν καὶ τοὺς ῞Ελληνας ἀφ᾿ ἡλίου δυσμῶν, τοὺς κατεσθίοντας τὸν ᾿Ισραὴλ ὅλῳ τῷ στόματι. ἐπὶ πᾶσι τούτοις οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμός, ἀλλ᾿ ἔτι ἡ χεὶρ ὑψηλή.» (Ησαίας Θ΄11-13). Ανθελληνισμός σε όλο του το μεγαλείο".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτά τα λέει ο Θεός όχι για όλους τους Έλληνες, αλλά για όσους επιτίθενται στο Ισραήλ. Και είναι γνωστό ότι επί βασιλείας Αντίοχου Γ’ και Δ’ οι Έλληνες που κατείχαν την Παλαιστίνη προέβησαν σε βεβηλώσεις του ναού των Εβραίων. Δεν πρόκειται για ρατσιστικό εδάφιο. Μιλάει κατά αυτών που επιτίθενται στο Ισραήλ. Δηλαδή, το να μιλήσει κανείς κατά εκείνων των συγκεκριμένων Γερμανών του 1941 που επιτέθηκαν κάποτε στην Ελλάδα είναι ρατσιστικό; Και εν πάσει περιπτώσει ό,τι λέει ο Θεός προς τους Σύριους και τους Έλληνες, τα ίδια λέει και προς τους ίδιους τους Εβραίους. Δεν έχει πρόβλημα. Δεν είναι ρατσιστής.

λθ') "Οι Εβραίοι έλαβαν μέρος στην εκστρατεία του Ξέρξη κατά των Ελλήνων, όπως φαίνεται από ένα απόσπασμα ενός ποιητή, του Χοιρίλου. Η γυναίκα του Ξέρξη ήταν η Εβραία Εσθήρ, η οποία θα τον έπεισε να εκστρατεύσει κατά των Ελλήνων".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η εκστρατεία του Ξέρξη δεν έγινε λόγω κρεββατομουρμούρας, όπως οι εθνικιστές αρχαιολάτρες διαδίδουν, αλλά επειδή οι Έλληνες της Ιωνίας είχαν επαναστατήσει και ο Ξέρξης βρήκε αφορμή απ’ το γεγονός αυτό να προσπαθήσει να υποτάξει την Ελλάδα και να επεκτείνει την Περσική Αυτοκρατορία. Η ερμηνεία της κρεββατομουρμούρας της Εσθήρ είναι μόνο τραγελαφική και δείχνει πόσο καλά γνωρίζουν ιστορία οι αρχαιολάτρες.
Όσο για τη συμμετοχή των Εβραίων στην εκστρατεία, αυτό το συμπέρασμα βγάζουν οι αρχαιολάτρες από το Κατ’ Απιώνος, 1, 172-173, του Εβραίου Φλάβιου Ιώσηπου. Λέει ο Ιώσηπος: «Και ο Χοιρίλος, όστις είναι αρχαιότερος ποιητής, αναφέρει το έθνος μας [=το εβραϊκό], ότι συνεξεστράτευσε μετά του Ξέρξη, τον βασιλέα των Περσών, κατά της Ελλάδος. Απαριθμήσας δήλον ότι πάντα τα έθνη τελευταίον παρέθηκε και το ιδικόν μας λέγων "Τούτων δε όπισθεν διέβαινε φυλή θαυμαστή κατά την μορφήν, / γλώσσαν μεν Φοινικικήν ωμίλουν, / κατώκουν δε εις τα όρη των Σολύμων παρά πλατείαν λίμνην, / η εξηγριωμένη κόμη των ήτο κουρεμένη ολόγυρα, άνωθεν δε έφερον / δέρματα κεφαλής ίππων, εξηραμένα εις τον καπνόν". Είναι λοιπόν φανερόν εις όλους, ως νομίζω, ότι ημάς ούτος αναφέρει, διότι και τα Σόλυμα όρη εις την χώραν μας είναι, τα οποία κατοικούμεν, και η λεγομένη Ασφαλτίτις λίμνη, διότι αύτη εκ πασών των λιμνών της Συρίας είναι πλατυτέρα και μεγαλυτέρα». Το ζήτημα είναι, εάν όντως έχει δίκαιο ο Ιώσηπος. Οι εθνικιστές θα πουν ότι «αφού ακόμη και οι Εβραίοι το παραδέχονται, θα το αρνηθείτε εσείς;». Δεν είναι έτσι όμως. Μπορεί να έχει κάνει λάθος ο Ιώσηπος. Οι λόγοι για τους οποίους κάνει λάθος είναι οι παρακάτω: 1) Σόλυμα όρη δεν υπάρχουν στην Ιουδαία. Η Ιερουσαλήμ είναι χτισμένη στο όρος Σιών, όχι σε κάποια Σόλυμα όρη. Η λέξη Σόλυμα προέρχεται από τη λέξη Σαλήμ που σημαίνει ειρήνη-ασφάλεια. Το «Ιερό-» σημαίνει γερό, στέρεο. Ιερουσαλήμ είναι στα εβραϊκά η στέρεη ειρήνη. 2) Τα Σόλυμα όρη αναφέρονται στο Οδύσσειας Ε 283 και οι αρχαίοι σχολιαστές τα τοποθετούσαν κάπου στη Λυκία και όχι στη Συρία. 3) Ο τρόπος κουράς των μαλλιών που αναφέρει ο Χοιρίλος (και ο Ηρόδοτος 3, 8) απαγορεύεται για τους Εβραίους από το Λευϊτικό ιθ’, 27. Ο Ιώσηπος σίγουρα ήθελε να αποδείξει ότι το έθνος του είναι πασίγνωστο και γι’ αυτό ερμήνευσε το ποίημα του Χοιρίλου με αντίστοιχο τρόπο. Δεν φαίνεται όμως να έχει δίκαιο.

μ') "Ιδού τερατώδης ανθελληνισμός, σε κείμενα, που μάλιστα – σύμφωνα με τον Δ. Λάμπρου, εκδότη του περιοδικού Δαυλός – αναγιγνώσκονται και στα ελληνικά μοναστήρια και εκκλησίες: «διότι ἐνέτεινά σε, ᾿Ιούδα, ἐμαυτῷ εἰς τόξον, ἔπλησα τὸν ᾿Εφραὶμ καὶ ἐξεγερῶ τὰ τέκνα σου, Σιών, ἐπὶ τὰ τέκνα τῶν ῾Ελλήνων καὶ ψηλαφήσω σε ὡς ρομφαίαν μαχητοῦ· 14 καὶ Κύριος ἔσται ἐπ᾿ αὐτοὺς καὶ ἐξελεύσεται ὡς ἀστραπὴ βολίς, καὶ Κύριος παντοκράτωρ ἐν σάλπιγγι σαλπιεῖ καὶ πορεύσεται ἐν σάλῳ ἀπειλῆς αὐτοῦ. 15 Κύριος παντοκράτωρ ὑπερασπιεῖ αὐτούς, καὶ καταναλώσουσιν αὐτούς, καί καταχώσουσιν αὐτοὺς ἐν λίθοις σφενδόνης καὶ ἐκπίονται αὐτοὺς ὡς οἶνον καὶ πλήσουσιν ὡς φιάλας θυσιαστήριον.» (Ζαχαρίας Θ΄13-15)".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Στις κριτικές-επιστημονικές εκδόσεις της Π.Δ. (βλ. Βασιλ. Μ. Βέλλα, Το Δωδεκαπρόφητον, Αθήνα 1950, σ. 106) τίθεται στο Εβραϊκό σε αγκύλες, που σημαίνει ότι δεν είναι γνήσιο. Ο Δαυλός βέβαια αναφέρεται (τεύχ. 223) στο κλασικό έργο Δωδεκαπρόφητον του παγκοσμίως αναγνωρισμένου παλαιοδιαθηκολόγου και εβραιολόγου Βασιλείου Βέλλα με τη φράση: «κάποια έκδοση ενός ιδιώτου»! Αληθινά ισχύει (και) εδώ το «ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως». Και δυστυχώς για τον Δαυλό, το επίμαχο χωρίο δεν αναγιγνώσκεται πουθενά στις εκκλησίες και στα μοναστήρια, όπως βεβαιώνει ο πανεπιστημιακός και κληρικός π. Γ. Μεταλληνός. Οι μόνες περικοπές που διαβάζονται στις εκκλησίες και τα μοναστήρια από το βιβλίο του προφήτη Ζαχαρία είναι οι εξής: Την Παρασκευή της Τυροφάγου μετά την Τριθέκτη – Η’, 7-17. Εις τον Εσπερινόν – Η’, 19-23. Στην Α’ Ώρα της Μ. Παρασκευής – ΙΑ’, 10-13 και στον Μ. Εσπερινό της Αναλήψεως – ΙΔ’, 4-11 (Π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, εκδ. Αρμός, σ. 107). Ας μας πει το περιοδικό «πρωτοποριακής έρευνας» Δαυλός, πού είναι το συγκεκριμένο εδάφιο; Με αγκύλες ή μη όμως, το κείμενο είναι τμήμα της Π.Δ. και γράφτηκε ακριβώς εξαιτίας της ξεδιάντροπης συμπεριφοράς του βασιλιά Αντίοχου Δ’, ο οποίος ντρόπιασε το όνομα «Έλληνας» μη σεβόμενος τη θρησκεία των εβραίων, προσπαθώντας να τους εξελληνίσει δια της βίας. Το εδάφιο αυτό είναι μια έκφραση αγανάκτησης των Εβραίων εκείνης της εποχής, όπως εκφράσεις «βάρβαροι» για τους Γερμανούς της εποχής της κατοχής ήταν πολύ συνηθισμένες, αλλά δε σημαίνει ότι οι Γερμανοί είναι βάρβαροι εν γένει. Και τί δεν έκαναν οι Έλληνες πρόγονοί μας κατά των Ιουδαίων στην Παλαιστίνη:
Α’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, Α’ 20 Αφού κυρίεψε την Αίγυπτο, το έτος 143, ο Αντίοχος γύρισε και επιτέθηκε εναντίον του Ισραήλ και της Ιερουσαλήμ με πολύ στρατό. 21 Μπήκε με μεγάλη αλαζονεία στο ναό και άρπαξε το χρυσό θυσιαστήριο των θυμιαμάτων, τη λυχνία και όλα τα εξαρτήματά της. 22 Πήρε επίσης την τράπεζα της προθέσεως και τα σκεύη που χρησιμοποιούνταν για τις σπονδές, τις φιάλες και τα χρυσά θυμιατήρια, τις κουρτίνες και τα στεφάνια και τις χρυσές διακοσμήσεις που υπήρχαν στην πρόσοψη του ναού (...). 41 Ο βασιλεύς Αντίοχος [ο Επιφανής] (...) διέταξε να γίνουν όλοι οι λαοί ένας 42 και να εγκαταλείψουν ο καθένας απ’ αυτούς τους δικούς του νόμους. 44 Ο βασιλιάς έστειλε επίσης επιστολές με αγγελιοφόρους στην Ιερουσαλήμ και στις πόλεις του Ιούδα και διέταζε τους Ισραηλίτες να υιοθετήσουν ξενόφερτα έθιμα στη χώρα. 45 Απαγόρευσε την προσφορά των ολοκαυτωμάτων και κάθε άλλης θυσίας και σπονδής στο ναό. Επέτρεψε τη βεβήλωση των Σαββάτων και των εορτών, 48 Τους απαγόρευσε να κάνουν περιτομή στα παιδιά τους 49 απαίτησε να ξεχάσουν το νόμο και να αλλάξουν όλα τα έθιμά τους. 50 Όποιος δεν θα συμμορφωνόταν με τη διαταγή του βασιλιά θα ετιμωρείτο με θάνατο. 56 Επίσης όσα βιβλία του νόμου βρήκαν, τα έσχισαν και τα έκαψαν. 57 Αν κάποιος είχε ένα βιβλίο του νόμου ή τηρούσε το νόμο, αυτόν τον σκότωναν, σύμφωνα με τη διαταγή του βασιλιά. 58 Αυτά λοιπόν έκαναν οι αξιωματούχοι κάθε μήνα με την εξουσία που είχαν, στους πιστούς Ισραηλίτες, που τους ανακάλυπταν σ’ όλες τις πόλεις.
Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, ΣΤ’ 1 Μετά από λίγον καιρό ο βασιλιάς Αντίοχος έστειλε στην Ιερουσαλήμ έναν Αθηναίο γέροντα για ν’ αναγκάσει τους Ιουδαίους να εγκαταλείψουν τους νόμους του Θεού. 2 Επίσης είχε σκοπό να βεβηλώσει και το ναό στα Ιεροσόλυμα και να τον μετονομάσει σε ναό του Ολυμπίου Διός˙ επίσης το ναό στο όρος Γαριζίν ήθελε να τον μετονομάσει σε ναό του Διός, προστάτη των ξένων. 6 Κανείς δεν επιτρεπόταν να τηρεί την αργία του Σαββάτου ή τις πατροπαράδοτες γιορτές ούτε καν να ομολογεί πως είναι Ιουδαίος. 7 (..) Κι όταν γιορτάζονταν τα Διονύσια, συμμετείχαν υποχρεωτικά στην πομπή προς τιμήν του Διόνυσου κρατώντας κισσούς στα χέρια. 8 Επίσης με σύσταση του Πτολεμαίου διατάχθηκαν οι γειτονικές ελληνικές πόλεις να υποχρεώνουν τους Ιουδαίους να τηρούν τα έθιμα των εθνικών και να τρώνε από τις θυσίες τους. 9 Επίσης διατάχθηκαν να σκοτώνουν όσους Ιουδαίους δεν θα ήταν πρόθυμοι να υιοθετήσουν τα ελληνικά έθιμα. 10 Δυο γυναίκες που ανακαλύφθηκαν να έχουν κάνει περιτομή στα παιδιά τους, διαπομπεύθηκαν στην πόλη με τα βρέφη κρεμασμένα στα στήθη τους και τέλος τις γκρέμισαν από το τείχος. 11 Κάποιους άλλους, που είχαν καταφύγει ομαδικά στις γύρω σπηλιές για να γιορτάσουν κρυφά το Σάββατο, τους κατήγγειλαν στο Φίλιππο και τους έκαψαν όλους μαζί. (..)
Β’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, Ζ’ 1 Μια άλλη φορά, συνελήφθησαν εφτά αδέρφια μαζί με τη μητέρα τους και πιέζονταν από το βασιλιά με μαστιγώσεις και χτυπήματα να φάνε χοιρινά κρέατα, απαγορευμένα από το νόμο μας. 3 (..) ο βασιλιάς διέταξε να πυρακτώσουν τηγάνια και καζάνια. 4 Όταν αυτά πυρακτώθηκαν, διέταξε αμέσως να κόψουν μπροστά στη μάνα του και στα έξι αδέρφια του τη γλώσσα αυτού που αντιμίλησε˙ ακόμη διέταξε να του βγάλουν το δέρμα του κεφαλιού του και να του κόψουν τα άκρα. 5 Όταν τον αχρήστεψαν εντελώς, ο βασιλιάς διέταξε να τον οδηγήσουν ζωντανό ακόμα στη φωτιά και να τον τηγανίσουν. 7 (...) οι στρατιώτες έφεραν τον δεύτερο για να τον εμπαίξουν. Του ξερρίζωσαν το δέρμα του κεφαλιού του μαζί με το τρίχωμα και τον ρωτούσαν: «Θα φας ή όχι πριν σε βασανίσουμε σε κάθε μέλος του σώματός σου;»
Γ’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, Β’ 28 [Ο Πτολεμαίος ο Φιλοπάτωρ διέταξε] (..) να καταγραφούν όλοι οι Ιουδαίοι σε καταλόγους και να γίνουν δούλοι. Και όσοι αντιδρούν, να συλλαμβάνονται με τη βία και να εκτελούνται. 29 Αυτοί που θα απογράφονται, θα σημαδεύονται στο σώμα τους με πυρακτωμένο σίδερο και με το σήμα του θεού Διονύσου, δηλαδή ένα φύλλο κισσού (...).
Γ’ ΜΑΚΚΑΒΑΙΩΝ, Γ’ 1 (..) [Ο Φιλοπάτωρ] διέταξε να τους συγκεντρώσουν όλους γρήγορα σ’ ένα μέρος και να τους εκτελέσουν με το χειρότερο τρόπο.
Τόσα και τόσα βασανιστήρια, είναι να απορεί κανείς που τα ανθελληνικά εδάφια στην Π.Δ. είναι τόσα λίγα. Κι όμως, το βιβλίο των Μακκαβαίων δεν είναι ανθελληνικό. Απόδειξη, ότι στρέφεται όχι κατά των Ελλήνων γενικά, αλλά μόνο κατά των Ελλήνων που καταπίεζαν τους Εβραίους. Στο Α’ Μακκαβαίων, ΙΒ’ κεφάλαιο οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες αναφέρονται ως αδέλφια των Εβραίων, κι ακόμη πιο ενδιαφέρων είναι ο στίχος 19-23:
19 Το αντίγραφο της επιστολής που είχαν [οι Σπαρτιάτες] στείλει στον [Ιουδαίο αρχιερέα] Ονία είναι το εξής: 20 «Ο Άρειος, βασιλιάς των Σπαρτιατών, στέλνει χαιρετισμούς στον αρχιερέα Ονία. 21 Βρέθηκε γραμμένο για τους Σπαρτιάτες και τους Ιουδαίους ότι είναι αδελφοί λαοί και ότι κατάγονται και οι δύο λαοί από τον Αβραάμ. 23 Εμεις σας απαντούμε ότι (...) τα δικά μας είναι δικά σας (..)».
ενώ στο Γ’ Μακκαβαίων, Γ’ κεφάλαιο γράφει
2 Στο μεταξύ, διαδίδονταν διάφορες δυσφημιστικές πληροφορίες εναντίον του ιουδαϊκού γένους από κείνους που είχαν αποφασίσει να τους κάνουν κακό˙ έτσι δινόταν αφορμή να πραγματοποιήσουν τα σχέδιά τους, σα να ήταν οι Ιουδαίοι που τους εμπόδιζαν να εφαρμόσουν τους νόμους και τα έθιμά τους. 3 Οι Ιουδαίοι έτρεφαν αμείωτη αγάπη και αφοσίωση στους Έλληνες βασιλιάδες. 8 Οι εθνικοί όμως που κατοικούσαν στην πόλη [=Αλεξάνδρεια] και που δεν είχαν ζημιωθεί σε τίποτα, έβλεπαν την ανεξήγητη αναταραχή σε βάρος των Ιουδαίων και τις ταραχές που γίνονταν, αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε για να τους βοηθήσουν. Αλλά επειδή η κατάσταση γινόταν αφόρητη, προσπαθούσαν να τους παρηγορήσουν. 9 Αγανακτισμένοι έλεγαν ότι η κατάσταση θ’ αλλάξει, γιατί δεν ήταν δυνατό να αφεθεί έτσι να καταστραφεί ένα τόσο μεγάλο έθνος, που κανένα κακό δεν τους είχε κάνει. 10 Επίσης, πολλοί γείτονες των Ιουδαίων ή φίλοι και συνάδελφοί τους στο εμπόριο τους πλησίαζαν κρυφά και τους υπόσχονταν αμέριστη συμπαράσταση και κάθε είδους βοήθεια.
Ένα «ανθελληνικό βιβλίο» δε θα επεσήμανε καμμιά συγγένεια με τους Έλληνες. Ένα «ανθελληνικό βιβλίο» δε θα ανέφερε καθόλου την ύπαρξη καλών Ελλήνων που δεν επιθυμούσαν το διωγμό των Ιουδαίων.

μα') "Τη στιγμή που η Παλαιά Διαθήκη είναι γεμάτη από φόνους, μοιχείες, αιμομιξίες, ακολασίες, πώς μπορείτε να κατηγορείτε την ελληνική μυθολογία (ακόμη και στην περίπτωση που οι διηγήσεις της μυθολογίας είναι πραγματικά γεγονότα κι όχι φυσικοί συμβολισμοί); Λέτε ότι οι αρχαιοελληνικοί μύθοι διαφθείρουν με τις ανήθικες διηγήσεις τους. Τι διαφορετικό κάνουν οι ανήθικες διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Σε αντίθεση με τις διηγήσεις της μυθολογίας, η Π.Δ. δεν διαφθείρει, λόγω των εξής δύο διαφορών:
1) οι ανήθικες πράξεις της μυθολογίας ενεργούνται από τους «θεούς», δηλαδή από εκείνους που κανονικά θα έπρεπε να αποτελούν ηθικά πρότυπα προς μίμηση για τους ανθρώπους, ενώ οι ανήθικες πράξεις της Παλαιάς Διαθήκης ενεργούνται όχι από το Θεό, αλλά από ανθρώπους, οι οποίοι είναι εξ ορισμού ατελή όντα και απέχουν απείρως από την ηθική τελειότητα που έχει ένα θεϊκό ον.
2) Στην Παλαιά Διαθήκη, πέρα από τις διηγήσεις των ανθρώπινων πράξεων υπάρχουν και οι πάμπολες ηθικές εντολές (π.χ. Δέκα Εντολές) προς τους ανθρώπους. Απεναντίας, δεν βλέπουμε να υπάρχουν στην μυθολογία ηθικές εντολές των «θεών» προς τους ανθρώπους. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε να υπάρξουν, αφού οι ίδιοι οι «θεοί» θα ήταν οι πρώτοι που θα τις καταπατούσαν;
Είναι αλήθεια ότι και ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης εξολοθρεύει έθνη ή άτομα. Όμως αυτό δεν το κάνει για πλάκα ή για να περνά την ώρα του ή για λόγους εγωισμού, όπως κάνουν οι ανήθικοι «θεοί», αλλά μόνο για τιμωρία των αμαρτωλών και για παιδαγωγικούς λόγους. Όμως αυτές οι πράξεις είναι μεμονωμένες, όντας τιμωρίες. Όταν θέλει ο Θεός της Π.Δ. να πει στους ανθρώπους πώς πρέπει να συμπεριφέρονται στην κοινωνία, τους δίνει ηθικές εντολές που ισχύουν διαρκώς.
Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν ηθικές εντολές, ενώ στη μυθολογία δεν υπάρχουν. Γι’ αυτό το λόγο, η μυθολογία παραδειγματίζει αρνητικά τους ανθρώπους, ενώ η Π.Δ. δίνει παράδειγμα μέσω των εντολών. Οι πράξεις των ατελών ανθρώπων δεν συνιστούν παράδειγμα. Αν η Π.Δ. περιείχε μόνο τις διηγήσεις των ανθρώπων, δίχως καμμία ηθική εντολή, τότε ασφαλώς θα προέτρεπε στην ανηθικότητα, όπως οι μύθοι. Είναι προφανές ότι οι ηθικές εντολές ενός τέλειου Θεού υπερισχύουν ως ηθικά παράδειγμα έναντι των πράξεων ατελών ανθρώπων.
Ακόμα και οι περιπτώσεις όπου ο Θεός διατάζει τους Ισραηλίτες να φονεύσουν τους εχθρούς τους, είναι ειδικές, μεμονωμένες, διαρκούν λίγο και εμφανίζονται αποκλειστικώς για λόγους ηθικής δικαιοσύνης, τιμωρίας ενός αμαρτωλού έθνους κ.λ.π. και όχι για λόγους εγωιστικούς, απόκτησης πλούτου και αρπαγής. Πάλι, δηλαδή, πρόκειται για διαταγές βασισμένες σε ηθικά αίτια και σε καμμιά περίπτωση στην αυθαιρεσία με την οποία π.χ. οι «θεοί» διατάζουν ή βοηθούν την σφαγή ανθρώπων από άλλους ανθρώπους.
Ο Θεός τούς διατάζει να φονεύσουν α’) σε συγκεκριμένη στιγμή (κι όχι συνεχώς), β’) συγκεκριμένο λαό (κι όχι όλους ή όποιους επιλέξουν μόνοι τους οι Ισραηλίτες), γ’) για λόγους ηθικής διαφθοράς (κι όχι για λόγους θεϊκού εγωισμού, όπως η Αφροδίτη που βοηθά τον τους Τρώες απλώς επειδή ο Πάρις τής έδωσε το μήλο ούτε για λόγους υλικής απληστίας του Ισραήλ). Αυτές δεν είναι εντολές «διαρκούς ισχύος», αλλά περιστασιακές και επιπλέον πάντοτε εμπεριέχουν ηθική αιτία. Δεν μπορούσαν δηλαδή οι Ισραηλίτες – κι ούτε έχουμε τέτοιο παράδειγμα πουθενά στην Π.Δ. – να αρχίσουν πόλεμο ή να σφάξουν έναν λαό δίχως εντολή του Θεού, έχοντας τάχα ως ηθικό παράδειγμα/δικαιολογία ότι παλαιότερα τούς είπε ο Θεός να επιτεθούν σε κάποιον συγκεκριμένο (άλλο ή τον ίδιο) λαό. Όπως θα δούμε στο επόμενο κεφάλαιο, ο Θεός προειδοποιεί τους Ισραηλίτες ότι δεν θα λάβουν ούτε ένα πόδι ξένης γης παραπάνω από αυτήν που ο ίδιος θα τους δώσει.
Για να επανέλθουμε στο αρχικό θέμα, αλήθεια, ποιος δίνει εντολές ενάντια σε ανήθικα πράγματα; Άλλο πράγμα η περιγραφή ανηθικοτήτων κι άλλο πράγμα η προσταγή για διάπραξη ανηθικοτήτων. Η Παλαιά Διαθήκη περιγράφει (και) ανηθικότητες, πράγμα φυσιολογικό, αφού διηγείται ιστορίες και περιπέτειες ατελών ανθρώπων, αλλά προστάζει την αποφυγή ανηθικοτήτων. Ο Θεός, μέσω συγκεκριμένων εντολών της Π.Δ., απαγορεύει την αιμομιξία, την μοιχεία, την ομοφυλοφιλία, την κτηνοβασία (Λευϊτικόν ΙΗ’, 8-24), την θυσία ανθρώπων (Δευτερονόμιο ΙΗ’, 10˙ Δευτερονόμιο ΙΒ’ 31˙ Ιεζεκιήλ Ζ’, 31), την ιεροδουλεία κ.ά.. Οι «θεοί», άραγε απαγορεύουν αυτά τα πράγματα, μέσω των μύθων; Σαφώς όχι. Αφού οι ίδιοι τα πράττουν. Πώς θα γινόταν να τα απαγόρευαν;
Όπως και να ‘χει, όταν οι Πατέρες της Εκκλησίας λένε να μιμούμαστε τους Δίκαιους της Π.Δ. (αλλά και τους αγίους της Κ.Δ. και μετά), δεν εννοούν να μιμούμαστε όλες τις πράξεις τους. Είναι ολοφάνερο, ότι η μίμηση αφορά μόνο τα έργα εκείνα των Δικαίων, τα οποία συμφωνούν με τις εντολές του Θεού. Όχι με κάθε πράξη της ζωής τους. Γιατί, τι νόημα θα είχε να μιμηθεί κανείς μια πράξη που δεν ταιριάζει με τις εντολές του Θεού στον οποίο πιστεύει. Οι Δίκαιοι δεν είναι τέλειοι. Αν κάποιοι επιμένουν να θεωρούν τον Δίκαιο Τέλειο, αυτό είναι δικό τους (κυριολεκτικά) πρόβλημα και σύγχυση. «Είναι λάθος να νομίζουν κάποιοι, λόγω παχυλής άγνοιας (ή κακίας), ότι η Π.Δ. πρέπει να κριθεί ηθικολογικά. Ηθικά και ανήθικα βρίσκονται παντού. Αν εφαρμόζονταν ηθι(κολογι)κά κριτήρια, θα έπρεπε να απορριφθεί το μεγαλύτερο μέρος των Ομηρικών Επών» (π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, εκδ. Αρμός, σ. 101).
Το κύριο ερώτημα, όμως, είναι: πού και πότε διδάσκονται τα «αντιπαιδαγωγικά»/ανήθικα παλαιοδιαθηκικά χωρία στην σχολική εκπαίδευση; Πότε αναγιγνώσκονται στην ορθόδοξη λατρεία; Φυσικά, ποτέ και πουθενά, αλλά οι Νεοπαγανιστές ψεύδονται ασύστολα, ισχυριζόμενοι το αντίθετο. Τούς είναι αδύνατο να φτάσουν στο ύψος των Πατέρων της Εκκλησίας και των Ορθόδοξων, οι οποίοι, παρόλο που κατέκριναν την ανηθικότητα των μύθων, ουδέποτε θέλησαν να «απαλλαγούν» από τα αρχαία κείμενα, τα οποία αντιθέτως πάντοτε υπήρχαν στο σχολικό πρόγραμμα των βυζαντινών σχολείων και ανωτέρων σχολών. Διότι, απλώς, οι Ορθόδοξοι δεν ήταν ελληνομάχοι.
Όσοι, λοιπόν, ισχυρίζονται πως «είναι τυχερή η Εκκλησία που οι πιστοί της δε διαβάζουν τη Βίβλο προσεκτικά», μάλλον οι ίδιοι είναι – εκτός από εμπαθείς – άτυχοι , αφού διαβάζουν πρόχειρα μια-δυο φορές την Π.Δ. (αν την έχουν διαβάσει καν ολόκληρη), βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα για τις απόψεις του Χριστιανισμού περί των διηγήσεών της, δίχως να συμβουλευτούν ή έστω να ενδιαφερθούν να μάθουν, προτού καταδικάσουν τελεσίδικα την Π.Δ., για τη χριστιανική ερμηνεία της.
Εν πάσει περιπτώσει, είναι προφανής η διαφορά μεταξύ των επικριτών και των υποστηρικτών της Π.Δ. Οι πρώτοι επικρίνουν την Π.Δ. έχοντας ένα κωμικό ύφος αγωνιζόμενου ηθικολόγου – κωμικό, διότι οι ίδιοι απορρίπτουν εκείνη την ηθική, βάσει της οποίας κατακρίνουν την Π.Δ. Αντίθετα, οι δεύτεροι αποδέχονται την Π.Δ., διότι θεωρούν πως είναι λογικότερο να παρουσιάζεις τον άνθρωπο όπως αυτός είναι – αμαρτωλό, με πάθη, ατελή – και έπειτα να δείχνεις τον τρόπο με τον οποίο θα απαλλαγεί από την αμαρτωλότητά του, παρά να περιγράφουν κάτι που δεν υπήρξε ποτέ˙ ανθρώπους τέλειους.

μβ') "Πώς μπορούμε να είμαστε τόσο σίγουροι ότι ο Μωυσής έγραψε την Πεντάτευχο (τα πρώτα πέντε βιβλία της Π.Δ.);"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όταν λέμε ότι «Ο Μωυσής έγραψε την Πεντάτευχο» δεν εννοούμε ότι το κείμενο που έχουμε σήμερα είναι ακριβώς το ίδιο κείμενο που ο Μωυσής έγραψε. Είναι λογικό να υποτεθεί ότι υπήρξε κάποια τροποποίηση και μείωση του όγκου του αρχικού κειμένου. Ο λόγος για την τροποποίηση ή μείωση του όγκου δεν ήταν να αλλάξουν τα βασικά τμήματα του, αλλά να το κάνουν κατανοητό στις επόμενες γενιές. Όταν λέμε «τροποποίηση» δεν εννοούμε αλλαγή του νοήματος. Για να δείξουμε τι εννοούμε «τροποποίηση», αν ο Μωυσής συνέγραψε την Πεντάτευχο μεταξύ του 1400 και 1200 π.Χ., η γλώσσα του αρχικού κειμένου θα ήταν όχι η εβραϊκή των τελικών κειμένων, αλλά η γλώσσα που μιλούσαν οι Εβραίοι τον καιρό της Εξόδου. Όταν οι Εβραίοι άρχισαν να μιλούν τα παλαιο-εβραϊκά της εποχής της μοναρχίας ή των δύο βασιλείων (και είχαν εγκαταλείψει/ξεχάσει τη γλώσσα που μιλούσαν στην Αίγυπτο), τότε τα κείμενα έπρεπε να μεταφραστούν στην γλώσσα της εποχής τους. Αργότερα, το ίδιο έγινε κατά την Βαβυλώνια αιχμαλωσία: μεταφράστηκαν στα αραμαϊκά. Κατά τις μεταφράσεις οι αντιγραφείς προσέθεταν επεξηγήσεις ή αντικαθιστούσαν λ.χ. τα παλιά ονόματα πόλεων με τα σύγχρονα τους, ώστε οι αναγνώστες να ξέρουν πού αναφέρεται το κείμενο. Οι προσθήκες αυτές κατά κανόνα είναι εύκολα ανιχνεύσιμες. Για παράδειγμα, στο τέλος του ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΥ αναφέρεται ο θάνατος του Μωυσή. Φυσικά δεν κατέγραψε ο Μωυσής το θάνατό του – ήταν ο Ιησούς του Ναυή, ο οποίος πρόσθεσε τη διήγηση αυτή˙ και ίσως οι μεταγενέστεροι αντιγραφείς σκέφτηκαν ότι έπρεπε, για λόγους ενότητας, να τοποθετήσουν την προσθήκη αυτή στο ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ κι όχι στο βιβλίο ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ. Υπάρχουν πολλοί λόγοι να υποθέσουμε ότι ο Μωυσής (ή το πρόσωπο που κατονομάζεται ως Μωυσής και που έζησε την εποχή της Εξόδου) είναι ο αρχικός συγγραφέας:
1) Τα γεγονότα που περιγράφονται στην Πεντάτευχο συνεχώς αναφέρονται σε επόμενα βιβλία˙ όχι και το αντίθετο όμως. Δηλαδή η Πεντάτευχος γράφτηκε νωρίτερα από τα επόμενα βιβλία και δεν μπορεί να είναι γραμμένη σε μετέπειτα καιρούς από κάποιον που έζησε αργότερα κι ο οποίος θέλησε να γράψει την Πεντάτευχο παρουσιάζοντάς την ως «αυθεντικό έργο».
2) Το λεξιλόγιο της Πεντάτευχου είναι πλούσιο σε όρους που περιγράφουν τη ζωή νομάδων, βοσκών, ανθρώπων περιπλανώμενων σε ερήμους, σε βουνά κ.λπ., πράγμα που δεν θα γινόταν, αν αυτή γραφόταν μετά την εγκατάσταση των Ισραηλιτών στην Χαναάν. Αντιστοίχως η γραμματική και αρκετές προθέσεις υπάρχουν μόνο στην Πεντάτευχο κι όχι στα επόμενα βιβλία της Π.Δ. Έτσι, υπάρχει η αντωνυμική κατάληξη τρίτου προσώπου –mo (π.χ. ΕΞ. ΙΕ’, 5˙7), η κατάληξη θηλυκού β’ προσώπου –ky, η χρήση του αρνητικού bal αντί του lo, η χρήση των zo και zu ως αναφορικών μορίων (ΕΞ. ΙΕ’, 13), το απόλυοτ απαρέμφατο με χρονική σημασία (ΕΞ. ΙΕ’, 6), η ρηματική κατάληξη –t στο γ’ θηλυκό πρόσωπο (ΔΕΥΤ. ΛΒ’, 36) η κατάληξη –h αντί της –w στο γ’ ενικό πρόσωπο θηλυκό κ.ά.
3) Ο συγγραφέας της Πεντάτευχου είχε πολύ καλή γνώση της αιγυπτιακής πραγματικότητας, τόσο του βασιλικού οίκου όσο και της ζωής των Αιγυπτίων. Θα πρέπει να έχει ζήσει εκεί. Γι’ αυτό αναφέρει τους τίτους του «αρχιοινοχόου» και του «αρχισιτοποιού» (ΓΕΝΕΣΙΣ Μ’, 2), των οποίων έχει επιβεβαιωθεί η ύπαρξη στην Αίγυπτο. Τα ονόματα Πετεφρής, Ασενίθ είναι καθαρά αιγυπτιακά, όπως και το Μωυσής. Γενικά υπάρχουν πολλές αιγυπτιακές λέξεις που δεν θα μπορούσε να θυμάται κανείς ιερέας, υποτιθέμενος συγγραφέας της Πεντατεύχου στα χρόνια μετά την εγκατάσταση του Ισραήλ στη Χαναάν και ακόμη περισσότερο στα χρόνια της Βαβυλωνιακής Εξορίας. Επίσης ο συγγραφέας της Πεντάτευχου γνωρίζει πολύ καλά την τελετή ανακήρυξης ενός προσώπου σε αντιβασιλέα, σύμφωνα με το αιγυπτιακό τυπικό (ΓΕΝΕΣΙΣ ΜΑ’, 42-43). Επίσης, πριν παρουσιάσουν τον Ιωσήφ στο Φαραώ, τον ξύρισαν (ΓΕΝΕΣΙΣ ΜΑ’, 14), πράγμα που είναι αποκλειστικά αιγυπτιακό έθιμο. Η Πεντάτευχος αναφέρεται στους μάγους (ΓΕΝΕΣΙΣ ΜΑ’, 8˙ ΕΞΟΔΟΣ Η’, 7˙ Θ’ 11) και η μαγεία ήταν όντως πολύ διαδεδομένη στην Αίγυπτο˙ η ίδια η λέξη που χρησιμοποιείται (ΓΕΝΕΣΙΣ ΜΑ’, 8 και 24) για τους «μάγους» είναι αιγυπτιακή. Η μουμιοποίηση είναι αιγυπτιακό έθιμο (ΓΕΝΕΣΙΣ Ν’, 26)˙ στη Χαναάν και στη Βαβυλώνα ήταν εντελώς άγνωστο. Το ότι ο Φαραώ σε όλη την Πεντάτευχο δεν κατονομάζεται, είναι χαρακτηριστικό του τρόπου με τον οποίο προσφωνείτο από τους ίδιους τους Αιγύπτιους ο αιγύπτιος μονάρχης την εποχή εκείνη. Η χρήση αχύρου για την κατασκευή πλίνθων (ΕΞΟΔΟΣ Ε’, 7-13) όντως συνέβαινε στην Αίγυπτο της εποχής εκείνης. Περιγράφεται η γιορτή των γενεθλίων του Φαραώ (ΓΕΝΕΣΙΣ Μ’, 20). Ο συγγραφέας της Γένεσης και οι αναγνώστες της της εποχής του συγγραφέα είναι εξοικειωμένοι με το κλίμα της Αιγύπτου. Για να περιγράψει στους σύγχρονούς του Εβραίους ο Μωυσής στο ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΓ’, 10 την κοιλάδα του Ιορδάνη, λέει ότι «η περιοχή ήταν σαν παράδεισος, σαν τη χώρα της Αιγύπτου». Ποιος ο λόγος να χρησιμοποιήθεί η Αίγυπτος ως πρότυπο, σε άλλες εποχές, όταν οι Εβραίοι ήταν εγκατεστημένοι στη Χαναάν και ήξεραν πώς ήταν η κοιλάδα του Ιορδάνη – και ταυτόχρονα είχαν ξεχάσει πώς ήταν η Αίγυπτος;
4) Διάφορα κεντρικά πρόσωπα στη Γένεση, τα οποία είναι «Δίκαιοι», πράττουν αντίθετα από τα παραγγέλματα του Μωσαϊκού Δεκάλογου. Έτσι ο Αβραάμ παντρεύεται την ετεροθαλή αδέρφη του, τη Σάρα (ΓΕΝΕΣΙΣ Κ’, 12), το οποίο απαγορεύεται στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΗ’, 9. Ο Ιακώβ στήνει μια «ιερή στήλη» (ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΗ’, 18), πράξη που απαγορεύεται στο ΕΞΟΔΟΣ ΛΔ’, 13˙ ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΚΣΤ’, 1. Ο Ιακώβ παντρεύεται την αδερφή της γυναίκας του, πράξη που απαγορεύεται στο ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΗ’, 18 κ.ο.κ. Αυτά δεν ήταν ασήμαντες πράξεις περιθωριακών προσώπων της Γένεσης, ώστε ο υποτιθέμενος μεταγενέστερος συγγραφέας της Πεντάτευχου να ξεχάσει/αδιαφορήσει να τις αλλάξει. Αν δεν τις κατέγραφε ο Μωυσής, δεν θα τις κατέγραφε κανείς μεταγενέστερος υποτιθέμενος συγγραφέας της Πεντάτευχου. Ο υποτιθέμενος μεταγενέστερος συγγραφέας λ.χ. δεν θα έλεγε ότι η Σάρα είναι ετεροθαλής αδελφή του Αβραάμ˙ θα την εμφάνιζε να μην είναι συγγενής του, ώστε να μην εμφανίσει τον Αβραάμ να παραβαίνει τον νόμο του Θεού.
5) Στην ίδια την Πεντάτευχο βλέπουμε να κατονομάζεται συνεχώς πολλές φορές ο Μωυσής ως ο συγγραφέας της (ΕΞΟΔΟΣ ΙΖ’, 14˙ ΕΞΟΔΟΣ ΚΔ’, 4 και 7˙ ΕΞΟΔΟΣ ΛΔ’, 27˙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΓ’, 2˙ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΑ’, 9 και 24). Επίσης κι στα άλλα, τα μεταγενέστερα βιβλία κατονομάζεται ο Μωυσής ως συγγραφέας της Πεντάτευχου (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Α’, 7˙ ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Η’, 31-32˙ ΚΡΙΤΑΙ Γ’, 4˙ Β’ ΕΣΔΡΑΣ ΣΤ’, 18˙ ΝΕΕΜΙΑΣ Η’, 1˙ ΝΕΕΜΙΑΣ ΙΓ’, 1˙ ΔΑΝΙΗΛ Θ’, 11).
6) Ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα του πρώτου εισηγητή (Wellhausen) της θεωρίας των πηγών (ότι η Πεντάτευχος γράφτηκε από διαφορετικούς συγγραφείς σε διαφορετικές περιόδους), των J, E, P και D, ήταν ότι στον καιρό του Μωυσή δεν ήταν γνωστή η γραφή. Αυτό έχει αποδειχθεί πως δεν ισχύει˙ κι από την εποχή εκείνη που η θεωρία προτάθηκε (β’ μισό του 19ου αι.) έχουν γίνει αρχαιολογικές ανακαλύψεις που δύσκολα συμβιβάζονται μαζί της˙ με βάση αυτές τις ανακαλύψεις κάνουμε λόγο για την ορθότητα των περιγραφών της αιγυπτιακής αυλής και ζωής από την Πεντάτευχο στο 3).
7) Η θεωρία των πηγών (Quelle) προϋποθέτει μια τεράστια φιλολογική απάτη αιώνων. Δηλαδή πάλι έχουμε την παράλογη συνωμοσιολογία. Για παράδειγμα, η θεωρία των πηγών συνεπάγεται ότι όλα τα μεταγενέστερα (των πέντε πρώτων) βιβλία που αναφέρουν τον Μωυσή ως συγγραφέα ψεύδονται και δεν υπήρξε κανείς που να το αντιληφθεί και να το καταγράψει-καταγγείλει. Είναι πολύ πιο απλό να δεχτούμε, όπως δέχονται όλοι οι συγγραφείς των βιβλίων της Π.Δ., ότι ο Μωυσής έγραψε την Πεντάτευχο, αντί να περιπλέξουμε την κατάσταση αρνούμενοι τόσες εξωβιβλικές ενδείξεις και ενδοβιβλικές μαρτυρίες.
8) Το ότι από το ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4β και μετά χρησιμοποιείται η λέξη YHWH αντί του Elohim (ή μαζί κι οι δυο), η οποία χρησιμοποιείται ώς τον στίχο B’, 4α, δεν οφείλεται στην δήθεν ύπαρξη δύο συγγραφέων. Απλά, στο πρώτο μέρος έπρεπε να καταδείξει ο Μωυσής την παντοδυναμία του Θεού, την απόλυτη δύναμη και κυριαρχία του πάνω σε κάθε τι, το οποίο δημιουργούσε. Γι’ αυτό και πιο κατάλληλο όνομα για το Δημιουργό ήταν το Elohim, που μπορεί να μεταφραστεί και Παντοδύναμος ή Ύψιστος. Αντίθετα, στο β’ μέρος υπήρχε ανάγκη να καταδειχθεί η προσωπική σχέση του Θεού-Προσώπου με τον άνθρωπο, και χρησιμοποιήθηκε η λέξη YHWH, που στα ελληνικά αποδίδεται «αυτός που πάντοτε ήταν, είναι και θα είναι», ο «Ων». Επιπλέον στο ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4α αναφέρεται ο «Κύριος ο Θεός», δηλαδή YHWH Elohim, ώστε να καταδειχθεί ότι πρόκειται για τον ίδιο Θεό, ότι είναι ίδιος ο Δημιουργός με τον Θεό που αποκαλύπτεται και συνομιλεί με τους ανθρώπους. Στις διαφορετικές απαιτήσεις της εξιστόρησης και όχι σε διαφορετικούς συγγραφείς οφείλεται η διαφορετική ονομασία: δείχνει δύο διαφορετικές όψεις της δραστηριότητας του ίδιου Θεού.
9) Ο Μωυσής ίσως χρησιμοποίησε παλιότερες διηγήσεις από τους Ισραηλίτες – οι οποίοι κι αυτοί κατάγονταν από τη Μεσοποταμία – για να γράψει τη Γένεση. Η άποψη των οπαδών της θεωρίας των πηγών ότι κάποιος μετά τον «Μωυσή» συνέραψε τις διαφορετικές διηγήσεις δεν εξετάζει την πιθανότητα να ήταν ο Μωυσής (κι όχι κάποιος πολύ μετά από αυτόν) που επεξεργάστηκε τις πρωταρχικές εβραϊκές παραδόσεις για τη Δημιουργία και τον Κατακλυσμό. Δεν χρειαζόταν να υπάρξουν μετέπειτα συγγραφείς J, P, E, D. Ο Μωυσής, έχοντας θεϊκή έμπνευση, επέλεγε από τα «βιβλία των γενεαλογιών του ανθρώπου» και τις γραπτές «διηγήσεις» (όπως αυτά αναφέρονται στα εδάφια: ΓΕΝΕΣΙΣ Ε’, 1˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΣΤ’, 9˙ ΓΕΝΕΣΙΣ Ι’, 1˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΑ’, 10˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΚΕ’, 19˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΣΤ’, 1 και 9 και 31˙ ΓΕΝΕΣΙΣ ΛΖ’, 2) που διασώζονταν κατά την εποχή του – τα είχαν γράψει, δηλαδή, άλλοι πριν από αυτόν – ό,τι ήταν πιο βασικό για την εξιστόρηση της Δημιουργίας, των πρώτων ανθρώπων και του Κατακλυσμού (διότι θα είχε στη διάθεσή του αρκετό υλικό). Ακόμα και η διπλή διήγηση της δημιουργίας (ΓΕΝΕΣΙΣ Α’, 1- ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4α και ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4β – ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 25) δεν αντιφάσκει η μία με την άλλη ούτε συνιστά απόδειξη για μεταγενέστερες ομάδες J και Ε που άλλα έλεγε η μία και άλλα η άλλη, αφού η δεύτερη διήγηση (ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4β – ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 25) επικεντρώνεται ειδικά στη δημιουργία του ανθρώπου, την οποία επεξηγεί περισσότερο από την πρώτη. Απλώς ο Μωυσής, με θεϊκή έμπνευση, συμπεριέλαβε στη Γένεση τόσο την γενικότερη, πρώτη διήγηση (ΓΕΝΕΣΙΣ Α΄, 1 – ΓΕΝΕΣΙΣ Β’, 4α), όσο και την ειδικότερη δεύτερη διήγηση, ώστε να επεξηγήσει καλύτερα την πορεία του ανθρώπου˙ δε είναι απαραίτητο να υπήρξαν J και E στα κατοπινά χρόνια. Αυτή η πιθανή εκδοχή διαφέρει από την θεωρία των πηγών, διότι ήταν ο Μωυσής που επέλεξε τις διηγήσεις, όχι πολλοί συγγραφείς, και διότι ο συγγραφέας ζούσε στην εποχή της Εξόδου κι όχι αργότερα.
10) Γενικότερα, από τις έρευνες που έχουν γίνει, έχει διαπιστωθεί ότι το ύφος του συγγραφέα όλης της Πεντάτευχου είναι το ίδιο. Μεγαλύτερη, με βάση γλωσσολογικά, συντακτικά κ.ά. κριτήρια είναι η πιθανότητα να συντάχθηκε από ένα άτομο η Πεντάτευχος, παρά από πολλά.

μγ') "Πώς γίνεται να θεωρείτε την Αγία Γραφή αλάθητη και θεόπνευστη, τη στιγμή που έχει τόσα ιστορικά λάθη, αναχρονισμούς κ.ά. που δείχνουν ακριβώς το αντίθετο;"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Άλλο αλάθητη κι άλλο θεόπνευστη. Θεοπνευστία δε σημαίνει ότι ο Θεός υπαγόρευε στους συγγραφείς κι αυτοί, σαν υπνωτισμένοι δακτυλογράφοι, κατέγραφαν δίχως να κάνουν τίποτε άλλο. Οι Χριστιανοί δεν υποστηρίζουν ότι η Αγία Γραφή είναι αλάθητη από ιστορικής πλευράς, αλλά από θεολογικής (και, φυσικά, ενίοτε είναι και από ιστορικής, ιδίως εάν τα ιστορικά γεγονότα συνδέονται άμεσα με θεολογικές αλήθειες). Σκοπός του Θεού δεν ήταν να δώσει μια εγκυκλοπαίδεια ή ένα βιβλίο ιστορίας ή βιολογίας στους ανθρώπους, αλλά να τους πληροφορήσει για την αποκάλυψή του μέσα στην ιστορία. Η Αγία Γραφή δεν είναι «αλάθητη»˙ δεν είναι όπως το Κοράνι, για το οποίο οι Μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει ένα αντίγραφό του στον ουρανό. Δεν ισχυρίστηκε κανείς ότι η Αγία Γραφή είναι κατά γράμμα αλάθητη. Οι συγγραφείς της Αγίας Γραφής ήταν θεόπνευστοι, γιατί μέσα στα κείμενα που έγραφαν υπήρξε θεϊκή έμπνευση˙ αλλά αυτή η έμπνευση δεν αφορά κάθε τι που λέγεται. Οπωσδήποτε όμως κάθε τι που αναφέρεται στο Θεό και στην αποκάλυψη του Θεού είναι αληθές και η Αγία Γραφή στα σημεία αυτά είναι αλάθητη.

Γ' ΜΕΡΟΣ

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ II

4. "Η Π.Διαθήκη είναι γεμάτη από ρατσιστικά διαδάγματα όπου ο «λαός του Γιαχβέ» παίρνει το δικαίωμα «από το θεό» να σφάξει όποιον θέλει".
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: κατηγορείται ο Θεός της Π.Δ. ότι είναι ρατσιστής και ότι διατάζει εξαρχής και δίχως λόγο την εξολόθρευση των γειτονικών του Ισραήλ λαών: αυτό αποδεικνύεται ψέμμα. Η Π.Δ. δείχνει ότι δεν διέταξε ο Θεός από την αρχή το Ισραήλ να σκοτώσει όλους τούς κατοίκους της γης Χαναάν. Αντίθετα, υποσχέθηκε ότι εάν ο λαός του τον εμπιστεύονταν, αυτός ο ίδιος θα έδινε στους Χαναναίους λόγο να άφηναν βαθμιαία τη γη. Γιατί όμως τους έδιωξε, δεν μάς το λέν οι Νεοπαγανιστές.

4a ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΑΞΗ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ/ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΧΑΝΑΝΑΙΩΝ;

Να τι λέει η Π.Δ. για τους κατοίκους της Χαναάν: ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΙΒ΄ 4 Είχαν κάνει τις πιο βδελυρές πράξεις, δηλαδή μαγείες και μιαρές τελετές: 5 Θανάτωναν παιδιά χωρίς οίκτο, έκαναν συμπόσια όπου έτρωγαν ανθρώπινες σάρκες, σπλάγχνα και αίμα. 6 Τους γονείς εκείνους που θυσίαζαν με τα ίδια τους τα χέρια τ’ ανυπεράσπιστα παιδιά τους, εσύ αποφάσισες να τους θανατώσεις με τη δύναμη των δικών μας προγόνων. 8 Αλλά και αυτούς ακόμα τους διεφθαρμένους τους λυπήθηκες σαν ανθρώπους, κι έστειλες σαν ανιχνευτές του στρατού σου σφήκες για να τους καταστρέψουν λίγο λίγο. 10 Εκδηλώνοντας, όμως, την κρίση σου εναντίον τους λίγο λίγο, τους έδινες την ευκαιρία να μετανοήσουν. Εσύ ήξερες πως η γενιά τους ήταν αμαρτωλή με έμφυτη την κακία τους, και ότι δεν επρόκειτο ποτέ ν’ αλλάξουν νοοτροπία.
Ο Θεός έδωσε στους Χαναανίτες την ευκαιρία να φύγουν. Αυτοί είχαν μολύνει τη γη και γι’ αυτό έχασαν το δικαίωμα να ζουν σ’ αυτή την περιοχή. Οταν αυτοί διάλεξαν να αντισταθούν στον Θεό των στρατευμάτων του Ισραήλ....
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Κ’ 10 Όταν πλησιάσετε σε μια πόλη για να της επιτεθείτε, πρώτα θα στείλετε σ’ αυτήν ειρηνικές προτάσεις. 11 Κι αν οι κάτοικοι σας απαντήσουν ότι θέλουν ειρήνη και σας ανοίξουν τις πύλες, τότε όλος ο πληθυσμός της πόλης θα σας είναι υποτελής και θα δουλεύσει για σας. 12 Αν όμως δεν κάνουν ειρήνη μαζί σας και σας πολεμήσουν, τότε θα πολιορκήσετε την πόλη. 13 Και όταν ο Κύριος, ο Θεός σας, θα την παραδώσει στην εξουσία σας, τότε θα κατασφάξετε όλους τους άνδρες της.
....μόνο τότε ο Θεός ζήτησε την καταστροφή όλων αυτών των κοινοτήτων και μάλιστα για τον λόγο ότι: «Γιατί θα απομακρύνουν τα παιδιά σας από τον Κύριο και θα λατρεύσουν άλλους θεούς» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 4).
ΛΕΥΐΤΙΚΟΝ ΙΗ' 24 «Δεν πρέπει να μολύνεστε μα καμιά απ’ όλες αυτές τις πράξεις˙ με τέτοιες πράξεις μολύνθηκαν τα έθνη, αυτά που εγώ τα διώχνω από μπροστά σας. 25 Μ’ αυτές τις πράξεις μολύνθηκε η χώρα˙ γι’ αυτό θα την τιμωρήσω για την ανομία της και θα ξεράσει τους κατοίκους της.
Αλλά ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες που έκαναν οι Χαναναίοι; Στο παραπάνω βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, στίχοι 6 ώς 24, περιγράφονται μερικά από όσα έκαναν οι Χαναναίοι: συνουσία με τις μητέρες τους (8), με τις αδελφές τους (9), με τις νύφες των γυιών τους (15), κτηνοβασία (23). Αν αυτά φαίνονται ανόητες απαγορεύσεις, τότε αυτά είναι σημαντικότερα:
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΒ΄ 31 Μη λατρεύσετε τον Κύριο, το Θεό σας, με τον τρόπο που λατρεύουν εκείνοι τους θεούς τους, γιατί κατά τη λατρεία των θεών τους κάνουν αισχρές πράξεις, που τις μισεί ο Κύριος˙ ακόμα και τους γιους τους και τις κόρες τους τους καίνε στη φωτιά, θυσία στους θεούς τους.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΗ΄ 10 Δε θα βρεθεί κανείς ανάμεσά σας, που να προσφέρει το γιο του ή την κόρη του να καούν θυσία (...). 12 Όποιος τα κάνει αυτά είναι μισητός στον Κύριο (...).
Αυτοί οι ισχυρισμοί μπορεί να φαίνονται ψεύτικοι και προπαγανδιστικοί ή απλώς αναληθείς. Η αλήθεια είναι ότι ανταποκρίνονται πλήρως στα ήθη και λατρεία των κατοίκων της Χαναάν (Παλαιστίνης).

α') Θυσίες βρεφών στους θεούς

Στο θυσιαστήριο του Κρόνου στην Tanit της Καρχηδώνας (Φοινικικής πόλης) οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει, εκτός από οστά προβάτων και αιγών, πολλά ανθρώπινα οστά παιδιών. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (XX, 14) επίσης λέει τα ίδια. Οι Χαναναίοι επηρεάστηκαν από την Φοινικική παράδοση (William V. Harris, Ancient Literacy, Harvard:1989, p. 445).
«Επιγραφές περιέχουν εκφράσεις όπως mlk ‘mr (mokhomor στα λατινικά) και mlk ‘dm. Πολύ πιθανόν, αυτές οι εκφράσεις σημαίνουν «προσφορά αρνιού» και «προσφορά ανθρώπου» και αναφέρονται σε θυσία βρέφους ή αρνιού ως υποκατάστατου» (William V. Harris, Ancient Literacy, Harvard:1989, p. 445). Σκελετοί θυσιασμένων παιδιών, τα οποία θυσιάστηκαν από λάτρεις του Βάαλ, έχουν βρεθεί και στην Παλαιστίνη (φωτο. υπ. αριθμό 161 στο Tells Tombs and Treasure, Bonanza Books, N.Y 1969, σ. 119).
Τα αρχαιολογικά στοιχεία είναι στο σημείο αυτό σαφή και συνεχώς αυξάνονται. Οι τόποι ενταφιασμού θυσιασμένων παιδιών καλούνται tophet, και εμφανίζονται σε όλη την Χαναάν και τη φοινικική αυτοκρατορία. Αναφέρονται οι περιοχές Atlit, Tell el-Far'a και Tell el 'Ajjul στην Παλαιστίνη (G.W. Ahlstrom, The History of Ancient Palestine, Fortress: 1993, p. 688), και πρόσφατα κοντά στην Τύρο και την Gezer (Hoerth, Mattingly, Peoples of the Old Testament World; Yamauchi (eds.), Baker: 1994, p.171).
«Για να πετύχουν τη βοήθεια των θεών, τα στρατεύματα έκαναν θυσίες προ των μαχών – ορισμένες φορές και ανθρωποθυσίες (...) Αυτό το έθιμο φαίνεται ότι προέρχεται από παλιές Χαναανιτικές παραδόσεις, διότι σε πολλά αιγυπτιακά ανάγλυφα του ύστερου βασιλείου, αναπαριστώνται αλώσεις πόλεων της Χαναάν, και οι πολιορκημένοι φαίνονται να ρίχνουν τα παιδιά τους από τα τείχη της πόλης, για να ζητήσουν την προστασία των θεών» (Zondervan Pictorial Ency. of the Bible, 1986, p. 895).
Αξίζει προσοχής το γεγονός ότι το έθιμο να θυσιάζουν τα ίδια τους τα παιδιά είναι καθαρά Χαναανιτικό-Φοινικικό και δεν βρίσκεται σε άλλους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής εκείνης της εποχής. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα παράδειγμα του χαρακτήρα των Χαναναίων.

β’) κτηνοβασία

Ο θεός των Χαναναίων, ο Βαάλ συνήθως αναπαριστάται (σε επιγραφές ή εικόνες) με ανθρώπινη μορφή και συχνά συνοδεύεται από έναν ταύρο ή καβάλα σε ταύρο. Σε ένα κείμενο της Ugarit ο Βαάλ, πηγαίνοντας στον κάτω κόσμο έχει ερωτικές περιπέτειες με μια μικρή αγελάδα (James B. Pritchard, Ancient Near Eastern Texts, Relating to the Old Testament, with supplement, PrincetonUP,1969, p.139).
Ο κραταιός Βαάλ περιποιείται τον εαυτό του.
Επιθυμεί ένα μοσχαράκι στο Dubr.
Μια μικρή αγελάδα στο Shihlmemat.
Ξαπλώνει μαζί της 77 φορές. [...] ...88 φορές.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παγανιστικές τελετές των αρχαίων παραδόσεων ήταν γενικώς «επαναλήψεις» των θεϊκών δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, αν ένας μύθος ιστορούσε έναν θεό που συνευρισκόταν με άλλον αφήνοντάς την έγκυο, οι λάτρεις απλώς θα «επανελάμβαναν» αυτή την πράξη δια της θρησκευτικής πορνείας/ιεροδουλείας. Φαντάζεται κανείς πόσο διεστραμμένη αντίληψη πρέπει να έχει ένας λαός, ώστε να τιμά το θεό συνουσιαζόμενος με κατσίκες, αγελάδες, σκύλους κ.λπ., να πιστεύει ότι έτσι ευχαριστεί το ανώτερο ον!

γ’) ιεροδουλεία

«Η χρήση αρσενικών και θηλυκών ιερόδουλων ήταν καθιερωμένη και εξαγιασμένη στα ιερά των Χαναναίων» (de Vaux, Roland, Ancient Israel, McGraw-Hill, 1965). Τα Χαναανιτικά κείμενα στην Ugarit χρησιμοποιούν τις λέξεις qadesh και qedesha που σημαίνουν «ιερός άντρας» και «ιερή γυναίκα» αντίστοιχα και υποδήλωναν τους ομοφυλόφιλους ιερείς και ιέρειες που είχαν ρόλο ιερόδουλων.
Κι εδώ να σημειωθεί ότι η ιεροδουλεία δεν ήταν τόσο ανεκτή στις υπόλοιπες ειδωλολατρικές κουλτούρες των τριγύρω λαών, όσο ήταν στη Χαναάν. Επιγραφές του βασιλιά Merodachbaladan Β’ και Nabonidus της Βαβυλώνας περιέρχουν αναφορές για μια επανάσταση στο Uruk περί το 765 π.Χ. επί βασιλείας Eribamarduk. Αυτή η επανάσταση δεν προεκλήθη μόνο από κοινωνικές αιτίες, αλλά στόχευε εναντίον των λατρευτικών πρακτικών στο ναό του Eanna και στις ιερόδουλες που ήταν εκεί. Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια «διαμαρτυρία» των Χαναναίων. Πιστοποιείται λοιπόν η μαρτυρία της Π.Δ. όσον αφορά τις συνήθειες των Χαναναίων. Οι Χαναναίοι είχαν πολύ κακή φήμη, δίχως η Π.Δ. να προσθέσει κάτι παρπάνω. Ένα γράμμα του 18ου π.Χ. αι. κάποιας Μαρί αναφέρεται σε μια φράση του σε «κλέφτες και Χαναναίους» (Peoples of the Old Testament World; Hoerth, Mattingly, Yamauchi (eds.), Baker, 1994, p. 158). Μια επιγραφή του Shu-Sin αναφέρει «Από εκείνον τον καιρό οι Αμορραίοι, ένας λαός επιδρομέων, με ένστικτα κτήνους... σαν λύκοι˙ ένας λαός που δε γνωρίζει τη γεωργία» (Daily Life in Ancient Mesopotamia. Karen Rhea Nemet-Nejat. Greenwood Press,1998, p. 114).
Ρωτάνε μερικοί, γιατί ο Ων τιμώρησε κάποιους λαούς της Χαναάν, αφανίζοντάς τους, χωρίς νέα δυνατότητα άφεσης αμαρτιών. Καταρχήν πρέπει να πουμε ότι ο Θεός ήταν εξαιρετικά μακρόθυμος με τους λαούς της Χαναάν, όσο κι αν (επειδή είναι παντογνώστης) ήξερε ότι δεν επρόκειτο να αλλάξουν. Έτσι, δεν αληθεύει ότι οι λαοί της Χαναάν δεν είχαν καμμία ιδέα για το Θεό και την υπόσχεσή του στον Αβραάμ. Ο Αβραάμ έζησε στην Χαναάν, είχε σχέσεις με τους Αμορραίους (π.χ. Γένεσις ιδ’, 7). Ο Χαναναίος Μελχισεδέκ (Γένεσις ιδ’ 20) λέει ότι ο Θεός παρέδωσε στον Αβραάμ τους εχθρούς του. Επίσης οι Χαναναίοι είχαν δει την καταστροφή των Σοδόμων, παρά την προσπάθεια του Αβραάμ να μεταπείσει το Θεό. Δεν αληθεύει λοιπόν ούτε ότι οι Χαναναίοι δεν ήξεραν τι θεωρούσε ο Θεός του Αβραάμ «κακό» ούτε πως τιμωρούσε τους αμαρτωλούς. Οι Χαναναίοι γνώριζαν (από τον καιρό του Αβραάμ αλλά και αμέσως μετά την Έξοδο) ότι η χώρα τους είχε δωθεί από το Θεό στους Ισραηλίτες. Οι Χαναναίοι είχαν δει τη βοήθεια του Θεού στους Ισραηλίτες κατά του μεγαλύτερου έθνους της εποχής, των Αιγυπτίων. Τα νέα είχαν διαδοθεί:
ΕΞΟΔΟΣ ΙΕ’ 14 Οι λαοί τ’ άκουσαν και τρόμαξαν. Φόβος κυρίεψε της Παλαιστίνης τους κατοίκους. 15 Αλαφιάστηκαν οι ηγεμόνες της Εδώμ, τους πολέμαρχους της Μωάβ τους έπιασε τρεμούλα˙ οι κάτοικοι της Χαναάν όλοι παρέλυσαν.
ΕΞΟΔΟΣ ΙΗ’, 1 Ο Ιοθόρ, ιερέας της Μαδιάμ και πεθερός του Μωυσή, άκουσε όλα όσα έκανε ο Κύριος ο Θεός για το Μωυσή και για τους Ισραηλίτες, το λαό του, ότι δηλαδή τους έβγαλε από την Αίγυπτο.
Η Ραάβ λέει στους δύο Ισραηλίτες κατασκόπους
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Β’ 9 και τους είπε «Εγώ ξέρω πως ο Κύριος σας έχει δώσει αυτήν εδώ τη χώρα. Εξαιτίας σας μας έχει πιάσει φόβος, κι όλοι οι κάτοικοι τρέμουν μπροστά σας. 10 Ακούσαμε ότι, καθώς βγήκατε από την Αίγυπτο, ο Κύριος ξέρανε τα νερά της Ερυθράς θάλασσας μπροστά σας. Μάθαμε ακόμα και τα όσα κάνατε στους δυο βασιλιάδες των Αμορραίων, ανατολικά του Ιορδάνη (...). 11 Όταν τ’ ακούσαμε αυτά, έπεσε το ηθικό μας και κανένας από μας δεν είχε το θάρρος να σας αντιμετωπίσει. Πραγματικά, ο Κύριος ο Θεός σας, είναι Θεός ψηλά στους ουρανούς κι εδώ κάτω στη γη».
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Ε’, 1 Όταν οι βασιλιάδες όλοι των Αμορραίων, που κατοικούσαν στα δυτικά του Ιορδάνη, και οι βασιλιάδες των Χαναναίων, που κατοικούσαν στα παραθαλάσσια, έμαθαν ότι αποξήρανε ο Θεός τα νερά του Ιορδάνη για να περάσουν οι Ισραηλίτες, πανικοβλήθηκαν και δεν είχαν πια το θάρρος να τους αντιμετωπίσουν.
Αλλά και πολύ πιο πριν βλέπουμε το σχέδιο του Θεού αναφορικά με το χρόνο της εκδίωξης των Χαναναίων:
ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΕ΄ 16 Όταν φτάσουν στην τέταρτη γενιά [οι απόγονοι του Αβραάμ] θα επιστρέψουν εδώ [στη Χαναάν], γιατί ώς τότε δεν θα έχει ακόμη ολοκληρωθεί η ανομία των Αμορραίων [των κατοίκων της Χαναάν στα χρόνια του Αβραάμ] για να τιμωρηθούν.
Βλέπουμε ότι ο Θεός παρέχει καιρό, τουλάχιστον 300-400 χρόνια στους Αμορραίους, ώστε να μετανοήσουν ή έστω να εκπολιτιστούν και να πάψουν τις θυσίες βρεφών και την ιεροδουλεία, πράγματα τα οποία ούτε καν οι άλλοι ειδωλολατρικοί λαοί εξασκούσαν σε τέτοιο βαθμό όσο οι Χαναναίοι. Οι φήμες, λοιπόν, της βοήθειας του Θεού προς το Ισραήλ είχαν διαδοθεί στους Χαναναίους αμέσως μετά την Έξοδο από την Αίγυπτο. Μπορούσαν να είχαν μετανοήσει οι Χαναναίοι, κι ωστόσο οι Αμαληκίτες είχαν επιτεθεί κατά των Ισραηλιτών μόλις αυτοί είχαν βγει από την Αίγυπτο.
Συνεπώς οι Χαναναίοι γνώριζαν τόσο το Θεό του Αβραάμ όσο και τη δύναμή του, τόσο παλιά όσο και μετά την Έξοδο. Από την άλλη ο Θεός, παρόλο που επί 400 χρόνια (το διάστημα που οι Ισραηλίτες βρίσκονταν στην Αίγυπτο) καθυστέρησε την τιμωρία των Χαναναίων, ώστε να τους αφήσει χρόνο να μετανοήσουν, στο τέλος τους τιμώρησε διότι γνώριζε ότι αυτοί οι λαοί δεν επρόκειτο να αλλάξουν. Ας δούμε όμως γιατί αυτοί οι λαοί δεν επρόκειτο να αλλάξουν. Μας το λέει ο Ησίοδος, όταν αναφέρει ποιες είναι οι «καλές θυσίες» σύμφωνα με τους αρχαίους. Κατά τον Ησίοδο λοιπόν καλές θυσίες είναι οι θυσίες κατά το έθιμο, δηλαδή οι απαράλλαχτες (Ησίοδου, Θεογονία, στχ. 415 - 417 «ἀθανάτοις τε θεοῖσι τετιμένη ἐστὶ μάλιστα. καὶ γὰρ νῦν, ὅτε πού τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων ἔρδων ἱερά καλὰ κατὰ νόμον ἱλάσκηται»). Γι αυτό και ο Θεός τους τιμώρησε. Δεν ήθελαν να αλλάξουν εκείνοι οι νηπιοθυσιαστές λαοί. Ακολουθούσαν τα ανθρωποκτόνα τους έθιμα ασταμάτητα. Ασεβούσαν διαρκώς. Και αν ακόμη αναρωτηθεί κανείς γιατί ο Θεός τους έπαψε δια μέσω των Ιουδαίων και όχι μόνος Του, μπορούμε να απαντήσουμε πως αν τους εξολόθρευε μόνος Του δεν θα είχαμε μαρτυρία περί αυτού του γεγονότος, το οποίο θα εκλαμβάνονταν ως φυσική καταστροφή. Όμως ο Θεός θέλησε να αφήσει μαρτυρία και για την τιμωρία τους αλλά και για τους λόγους που επέβαλλαν αυτή την τιμωρία. Στο κάτω κάτω ο Θεός δεν ήθελε να εξοντώσει φυσικά τους Χαναναίους, αλλά – όπως θα δούμε – να τους διώξει από τη Χαναάν. Όπως και να ‘χει, δεν έχουν δίκαιο όσοι υποστηρίζουν ότι ο Θεός εκδίωξε τους Χαναναίους από τη Χαναάν δίχως να τους αφήσει καιρό να μετανοήσουν. Έβλεπαν οι Χαναναίοι τη δύναμη του Θεού, έβλεπαν τις τιμωρίες, τα θαύματα, αλλά συνέχισαν τις πρακτικές τους δίχως καμμιά αλλαγή.

Επιπλέον η ευλογία του Θεού προς τον Αβραάμ δεν είχε το νόημα της κυριαρχίας των απογόνων του Αβραάμ, αλλά της εκλογής του ως εκπρόσωπου των ανθρώπων μέσω του οποίου θα διοχετευόταν η θεϊκή ευλογία:
ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΒ’, 3 «Θα ευλογώ όποιον σε ευλογεί και θα καταριέμαι όποιον σε καταριέται. Μ’ εσένα θα ευλογηθούν όλα τα έθνη της γης».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΒ’, 16 «Αυτοί [=οι γειτονικοί λαοί του Ισραήλ] δίδαξαν το λαό μου να ορκίζεται στο Βάαλ˙ αλλά αν μάθουνε καλά την πίστη του λαού μου, και μάλιστα να υπόσχονται με όρκο στο όνομά μου, τότε θα επιτρέψω να κατοικούν ανάμεσα στο λαό μου».
Ήταν δηλαδή στο χέρι των Χαναναίων να πιστέψουν και να μετανοήσουν, ώστε να ευλογηθούν κι αυτοί. Οπωσδήποτε θα ρωτήσει κανείς γιατί ο Θεός διάλεξε ένα τόσο απειθές έθνος, όπως οι Ισραηλίτες, προκειμένου να τιμωρήσει τους Χαναναίους.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Θ΄ 4 μη σκεφτείτε ότι επειδή είστε δίκαιοι και ακέραιοι σας έφερε στη χώρα εκείνη να την κατακτήσετε και να εγκατασταθείτε εκεί. 5 Στην πραγματικότητα, επειδή τα άλλα έθνη είναι ασεβή, γι’ αυτό ο Κύριος θα τα διώξει από μπροστά σας. Επιπλέον, θέλει να πραγματοποιήσει την υπόσχεση, που με όρκο έδωσε στους προγόνους σας τον Αβραάμ, τον Ισαάκ και τον Ιακώβ. 6 Να ξέρετε, λοιπόν, ότι ο Κύριος, ο Θεός σας, θα σας δώσει εκείνη την εύφορη χώρα να την πάρετε ιδιοκτησία σας, αλλά όχι εξαιτίας της δικαιοσύνης σας˙ γιατί εσείς στην πραγματικότητα είστε λαός ισχυρογνώμων.
Και οι Ισραηλίτες, όπως δείχνει η ίδια η Π.Δ., ήταν αμαρτωλοί. Κι επιπλέον γεννάται το ερώτημα: ακόμη κι αν δεν ήταν αμαρτωλοί, ακόμη κι αν ήταν απολύτως δίκαιοι, θα είχαν το ηθικό δικαίωμα να εκδιώξουν τους αμαρτωλούς κατοίκους της Χαναάν; Η αρετή τους θα ήταν αρκετή δικαιολογία για την εκδίωξη των Χαναναίων από τον τόπο τους; Πόσο μάλλον τη στιγμή που δεν ήταν – οι Ισραηλίτες – ενάρετοι αλλά αμαρτωλοί; ‘Η αντίστροφα, είχε κανείς το ηθικό δικαίωμα να πάρει τη γη από τους Χαναναίους, ακόμη κι αν αυτοί ήταν εντελώς αμαρτωλοί; Οι Ισραηλίτες είχαν συμφωνήσει με το Θεό – τους είχε προειδοποιήσει – πως αν κι αυτοί πράξουν ό,τι έπρατταν οι προηγούμενοι κάτοικοι της Χαναάν, θα εκδιώκονταν και αυτοί από τη Χαναάν. Κι έτσι γίνονται «δυνάμει εξόριστοι» από την Χαναάν, από την πρώτη στιγμή που αποδέχονται τους όρους κατάκτησής της. Αναλαμβάνουν μια αδυσώπητη ευθύνη και καλούνται να πληρώσουν για τη δική τους αδικία με την εξορία τους. Η Χαναάν, όπως παρουσιάζεται από την Π.Δ., ήταν μια ξεχωριστή χώρα με ένα παράξενο χαρακτηριστικό: ήταν μια χώρα που ξερνάει τους κατοίκους της, όταν αυτοί δεν είναι δίκαιοι. Η διάθεση, η απόφαση να δεχτείς μια τέτοια χώρα κάτω από τέτοιες συνθήκες και όρους σού δίνει δικαίωμα πάνω σε αυτή τη χώρα. Μια χώρα, η οποία δινόταν με σκοπό τη δημιουργία μιας κοινωνίας δικαιοσύνης, σύμφωνα με τις εντολές του Θεού – δεν ήταν μια ακόμη κατάκτηση. Αυτά τα δύο – πέραν της αμαρτωλότητας των Χαναναίων και της υπόσχεσης του Θεού προς τον Αβραάμ – δικαιολογούσαν την κατάληψη της Χαναάν.
Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός συμπεριφέρεται στους Ισραηλίτες ακριβώς όπως συμπεριφέρεται στους Χαναναίους, όπως θα δούμε παρακάτω. Επιπλέον ο Θεός είχε δώσει το Νόμο στους Ισραηλίτες και δεν είχε σκοπό να τους αφήσει να παραμείνουν αμαρτωλοί – δηλαδή απλώς να αλλάξει κύριο η Παλαιστίνη. Με άλλα λόγια, η κατάκτηση της Χαναάν είχε διπλό σκοπό/αποτέλεσμα: από τη μια τα έθνη που την κατοικούσαν κατανικήθηκαν, επειδή η ζωή τους ήταν απίστευτα (συγκριτικά, όχι μόνο με τους Εβραίους, αλλά ακόμη και με τους άλλους ειδωλολατρικούς λαούς της περιοχής: Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους κ.ά. που δεν είχαν τέτοια κατάπτωση) ανήθικη κι εγκληματική και όχι επειδή οι Εβραίοι ήταν ο «τέλειος λαός». Δηλαδή χάρη στην κατάκτηση σταμάτησε, συγκεκριμένα, η χαναανιτική ειδωλολατρία που συνεπαγόταν ανθρωποθυσίες, βρεφοκτονίες, θρησκευτική ομοφυλοφιλία και πορνεία. Από την άλλη εκπληρώθηκε η υπόσχεση προς τον Αβραάμ.
Αντί όμως οι λαοί της περιοχής να σωφρονιστούν (αφού είχαν ακούσει τα νέα της Εξόδου καθώς και τις παραδόσεις για την υπόσχεση του Θεού προς τον Αβραάμ), έγιναν επιθετικοί κατά των Ισραηλιτών. Μόλις είχε βγει από την Αίγυπτο ο Ισραήλ, και αμέσως οι Αμαληκίτες, λαός νομαδικός-ληστρικός, του οποίου η περιοχή δεν ήταν μέσα στα όρια της Χαναάν (οπότε δεν επρόκειτο καν να εκδιωχθούν από τη γη τους) επιτίθενται δίχως αφορμή:
ΕΞΟΔΟΣ ΙΖ’ 9 Στη Ραφιδίν ήρθαν οι Αμαληκίτες να πολεμήσουν τους Ισραηλίτες. 14 Τότε είπε ο Κύριος στον Μωυσή «Γράψ’ το αυτό το περιστατικό σε βιβλίο, για να μην ξεχαστεί και θέσε το υπόψη του Ιησού, ότι εξάπαντος θα εξαφανίσω τους Αμαληκίτες, ακόμα και τη θύμησή τους, από τη γη».
Οι Αμαληκίτες συνεχίζουν τις επιθέσεις τους (ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΔ’, 45) επί δεκάδες κι εκατοντάδες χρόνια (ΚΡΙΤΑΙ Γ’, 13˙ ΚΡΙΤΑΙ ΣΤ’, 6˙ ΚΡΙΤΑΙ Ζ’, 12˙ Α’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Λ’, 1-2).
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ ΚΕ΄ 17 Ποτέ να μην ξεχάσετε τι σας έκαναν οι Αμαληκίτες κατά την πορεία σας, όταν βγήκατε από την Αίγυπτο. 18 Σας περίμεναν στο δρόμο και σας χτύπησαν από τα νώτα σκοτώνοντας έτσι όλους τους βραδυπορούντες, ενώ εσείς ήσασταν εξαντλημένοι κι αποκαμωμένοι˙ δε φοβήθηκαν το Θεό.
Διακόσια χρόνια μετά την Έξοδο, οι Αμαληκίτες συνέχιζαν να κάνουν τα ίδια: Α’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΕ’, 33 Ο Σαμουήλ του [= του Αγάγ, βασιλιά των Αμαληκιτών] είπε: «Όπως το σπαθί σου άφησε γυναίκες χωρίς παιδιά, έτσι και η δική σου μάνα θα μείνει χωρίς παιδί». Κι εκτέλεσε τον Αγάγ εκεί στα Γάλγαλα, ενώπιον του Κυρίου.
Γιατί να συνιστά γενοκτονία η πολεμική σύρραξη κι ο απόλυτος εκμηδενισμός της ισχύος ενός λαού ο οποίος, δίχως να απειλούνται καθόλου τα συμφέροντά του, παρενοχλούσε έναν άλλο λαό επί αιώνες;
Οι Ιδουμαίοι, λαός του οποίου η γη επίσης δεν ήταν μέσα στα όρια της «Γης της Επαγγελίας» και συνεπώς επίσης δεν κινδύνευαν, αρνούνται τη βοήθεια στους Ισραηλίτες και μάλιστα βγαίνουν οπλισμένοι κατά των Ισραηλιτών (ΑΡΙΘΜΟΙ Κ’, 14-22).
Ο βασιλιάς Χανανείς της Αράδ, του οποίου η χώρα βρισκόταν στην έρημο, δηλαδή και αυτή δεν κινδύνευε, επιτίθεται στους Ισραηλίτες, με αποτέλεσμα αυτοί να ζητήσουν τη βοήθεια του Θεού κι αυτός να τους παραδώσει τον Χανανείν, ώστε να τον νικήσουν (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑ’, 1-3).
Ο βασιλιάς Σηών, των Αμορραίων, αν και ο Μωυσής τον παρακάλεσε να περάσουν από τη χώρα τους περπατώντας μόνο στο δημόσιο δρόμο, μη πίνοντας καν νερό από τα φρέατά τους, δηλαδή αν και οι Ισραηλίτες του είχαν υποσχεθεί ότι ο λαός του δεν κινδυνεύει με εκδίωξη, όχι μόνο δεν επέτρεψε στους Ισραηλίτες να περάσουν μέσω της χώρας του, αλλά βγήκε με στρατό έξω από τη χώρα του, στην έρημο, προκειμένου να πολεμήσει τους Ισραηλίτες (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑ’, 20-26), με αποτέλεσμα να χάσει, να σκοτωθεί και οι Ισραηλίτες να καταλάβουν τη χώρα του. Και σ’ αυτήν την περίπτωση βλέπουμε ένα αδικαιολόγητο – διότι δεν κινδύνευαν τα συγκεκριμένα έθνη αυτά – μίσος των λαών αυτών, το οποίο τους βγαίνει σε κακό. Καμμία γενοκτονία δεν υπάρχει.
Αλλά και οι λαοί της Χαναάν ήταν επιθετικοί προς τους Ισραηλίτες. Ενώ είχαν παρακολουθήσει τους εχθρούς του Ισραήλ (Αιγύπτιους, Αμαληκίτες, Αραδαίους, Αμορραίους) να ηττώνται ο ένας μετά τον άλλον, ούτε μετανόησαν ούτε σκέφτηκαν ότι υπάρχει θεϊκή βοήθεια. Το αντίθετο: ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Ι’ 3 Έστειλε ο Αδωνιβεζέκ [βασιλιάς της Ιερουσαλήμ] το εξής μήνυμα στον Ωάμ, βασιλιά της Χεβρών, στον Ιαφιά, βασιλιά της Λαχίς και στο Δεβείρ, βασιλιά της Εγλών: 4 «Ελάτε να με βοηθήσετε να επιτεθούμε στη Γαβαών, επειδή έκανε ειρήνη με τον Ιησού και με τους Ισραηλίτες»
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΑ’ 1 Όταν έμαθε αυτές τις κατακτήσεις ο Ιαβίν, βασιλιάς της Ασώρ, έστειλε μήνυμα στον Ιωβάβ, βασιλιά της Μαδών, στους βασιλιάδες της Σιμρών και της Αχσάφ, 2 στους βασιλιάδες των ορεινών περιοχών στα βόρεια, στην κοιλάδα του Ιορδάνη νότια της λίμνης Χιννερώθ στις πεδινές περιοχές και στα υψώματα της Δωρ, δυτικά. 3 Επίσης ήρθε σε συνεννόηση με τους Χαναναίους στα ανατολικά και στα δυτικά, καθώς και με τους Αμορραίους, τους Χετταίους, τους Φερεζαίους και τους Ιεβουσαίους της ορεινής περιοχής και με τους Ευαίους, στους πρόποδες του όρους Ερμών, στη Μισπά. 4 Όλοι αυτοί οι βασιλιάδες ξεκίνησαν με αναρίθμητο στρατό (...). 5 Ένωσαν τις δυνάμεις τους κι ήρθαν και στρατοπέδευσαν όλοι μαζί κοντά στα νερά της Μερώμ, με σκοπό να πολεμήσουν τους Ισραηλίτες. 19 Καμμιά πόλη δεν έκανε ειρήνη με τους Ισραηλίτες, εκτός από τη Γαβαών, που την κατοικούσαν Ευαίοι. Όλες τις άλλες πόλεις τις κατέλαβαν με πόλεμο. 20 Κι αυτό, γιατί ο Κύριος επέτρεψε να σκληρυνθεί η καρδιά αυτών των λαών και να πολεμήσουν τους Ισραηλίτες. Αυτοί όμως τους εξόντωσαν χωρίς έλεος και τους αφάνισαν, όπως είχε διατάξει ο Κύριος τον Μωυσή.
Η «πρωτοβουλία» ανήκε στους Χαναναίους, που βάδιζαν μόνοι τους στο χαμό τους επιτιθέμενοι. ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Β’, 30 Ο Σιχών όμως δεν μας άφησε να περάσουμε μέσα από τη χώρα του, γιατί ο Κύριος, ο Θεός σας, ενίσχυσε την άκαμπτη διάθεσή του και την αλύγιστη καρδιά του, για να παραδώσει σ’ εσάς τη χώρα του.
Δεν υπάρχει γενοκτονία˙ απλώς πόλεμος. Στο κάτω-κάτω οι λαοί αυτοί ήταν οι πλέον αμαρτωλοί της Μέσης Ανατολής κι έπρεπε να εκδιωχτούν. ΚΡΙΤΑΙ Α’ 6 Ο Αδωνί-Βεζέκ [βασιλιάς της Βεζέκ] έφυγε για να σωθεί, αλλά τον καταδίωξαν, τον έπιασαν και του έκοψαν τα μεγάλα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών του. 7 Τότε είπε ο Αδωνί-Βεζέκ: «Εβδομήντα βασιλιάδες με κομμένα τα μεγάλα δάκτυλα των χεριών και των ποδιών τους μάζευαν ό,τι έπεφτε κάτω από το τραπέζι μου. Ό,τι έκανα, ο Θεός τώρα μου το ανταπέδωσε».
Πάντως πρέπει να τονίσουμε ότι ο Θεός έκανε διάκριση μεταξύ δίκαιων και άδικων των λαών αυτών: ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΗ’ 7 πέρας λαλήσω ἐπὶ ἔθνος ἢ ἐπὶ βασιλείαν τοῦ ἐξᾶραι αὐτοὺς καὶ τοῦ ἀπολλύειν, 8 καὶ ἐπιστραφῇ τὸ ἔθνος ἐκεῖνο ἀπὸ πάντων τῶν κακῶν αὐτῶν, καὶ μετανοήσω περὶ τῶν κακῶν, ὧν ἐλογισάμην τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς.
(Κάποτε εξαγγέλω για ένα έθνος ή βασίλειο ότι θα το ξεριζώσω, θα το ανασκάψω και θα το καταστρέψω. Αν το έθνος εκείνο, που εναντίον του μίλησα, αφήσει την κακία του, τότε θα αφήσω κι εγώ τις απειλές μου εναντίον του).
Α΄ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΕ΄ 2 «Τώρα θα τιμωρήσω τους Αμαληκίτες», λέει ο Κύριος των ισραηλιτικών δυνάμεων, «γι’ αυτά που έκαναν στους Ισραηλίτες, να τους κλείσουν το δρόμο, όταν εκείνει έβγαιναν από την Αίγυπτο. 5 Ο Σαούλ οδήγησε το στρατό του στην πόλη των Αμαληκιτών κι έστησε ενέδρα στο φαράγγι. 6 Έπειτα έστειλε μήνυμα στους Κεναίους: «Φύγετε», τους έλεγε, «βγείτε απ’ την πόλη των Αμαληκιτών, για να μην έχετε την ίδια τύχη μ’ αυτούς. Εσείς δείξατε καλοσύνη στους Ισραηλίτες, όταν εκείνοι έβγαιναν από την Αίγυπτο». Έτσι οι Κεναίοι έφυγαν από τους Αμαληκίτες. 7 Τότε ο Σαούλ χτύπησε τους Αμαληκίτες (...).
ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΛΓ’ 1 Ο Κύριος μου είπε: 2 «Εσύ, άνθρωπε, μίλησε στους συμπατριώτες σου και θύμισέ τους τι συμβαίνει όταν εγώ φέρνω πόλεμο σε μια χώρα. Ο λαός της χώρας βάζουν για φύλακά τους έναν από τους συμπολίτες τους. 3 Όταν ο φύλακας δει τον εχθρό να έρχεται εναντίον τους θα ειδοποιήσει με τη σάλπιγγα το λαό. 4 Τότε, όποιος ακούσει τον ήχο της σάλπιγγας και δε λάβει τα μέτρα του, κι έρθει ο εχθρός και τον σκοτώσει, θα είναι ο ίδιος υπαίτιος για το θάνατό του, 5 γιατί ενώ άκουσε τη σάλπιγγα, δεν έλαβε τα μέτρα του. Αν προφυλαγόταν, θα γλίτωνε. 6 Αν όμως ο φύλακας δει τον εχθρό να έρχεται και δεν ειδοποιήσει με τη σάλπιγγα κι ο λαός δεν λάβει τα μέτρα του κι έρθει ο εχθρός και σκοτώσει κάποιον, αυτός θα θανατωθεί εξαιτίας της ανομίας του˙ εγώ όμως θα θεωρήσω υπεύθυνο τον φύλακα.
Έτσι, η αντίρρηση ότι μαζί με το «κακό έθνος» τιμωρούνταν και τα καλά μέλη του δεν ισχύει. Είναι πολύ πιθανό ότι τα «καλά μέλη ενός κακού έθνους» είχαν λάβει στα σοβαρά τα προμηνύματα της επερχόμενης τιμωρίας (όπως η Ραάβ και οι Κιναίοι) και είχαν διαχωρίσει τη θέση τους είτε φεύγοντας από τη χώρα είτε συμμαχώντας με τους Ισραηλίτες. Παρέμειναν και αντιστάθηκαν μόνο οι κακοί, αμαρτωλοί Χαναναίοι, που αψηφούσαν το Θεό και συνέχιζαν τις ειδεχθείς πράξεις τους. Για το θέμα αυτό κάνουμε λόγο στην 8η παράγραφο.
Μπορεί εδώ κάποιος να ισχυριστεί ότι είναι πολύ παράλογο το επιχείρημα ότι «έπρεπε να υπακούσουν οι Χαναναίοι και να φύγουν από τη χώρα τους, επειδή κάποιοι, οι Ισραηλίτες, ήρθαν ξαφνικά και ισχυρίζονταν ότι τους την έδωσε ο Θεός» κι ότι το πιο πιθανό είναι πως – ακόμη και οι καλοί Χαναναίοι – θα αντιστέκονταν παρά θα υπάκουαν σε κάποιους τρελλούς που ισχυρίζονταν πως «ο Θεός τους έδωσε το δικαίωμα να πάρουν τη γη τους». Η αλήθεια είναι διαφορετική. Εκτός από τα σημάδια που προαναφέραμε, υπήρχε και η «διαμάχη των θεών» μέσω της οποίας μπορούσαν οι Χαναναίοι να διαπιστώσουν τη δύναμη του Θεού που βοηθούσε τον Ισραήλ. Κάθε αρχαία χώρα είχε το θεό-προστάτη της. Η δύναμη κάθε χώρας ήταν ανάλογη της δύναμης του θεού-προστάτη της. Έτσι, οι Χαναναίοι μπορούσαν να ξέρουν ότι αν σίγουρα οι χαναανιτικοί θεοί ήταν κατώτεροι των αιγυπτιακών θεών (διότι η Αίγυπτος μπορούσε άνετα να νικήσει τους Χαναναίους) και ταυτόχρονα οι αιγυπτιακοί θεοί ήταν κατώτεροι του ισραηλιτικού (αφού δεν κατάφεραν να εμποδίσουν τους Ισραηλίτες να φύγουν από την Αίγυπτο), τότε ο ισραηλιτικός Θεός ήταν ανώτερος από τους θεούς της Χαναάν κι επομένως δεν υπήρχε περίπτωση οι θεοί της Χαναάν να την υπερασπιστούν επιτυχώς κατά του Ισραήλ. Η λογική αυτή της «σύγκρουσης των θεών» σίγουρα φαντάζει σήμερα απλοϊκή, ωστόσο στην αρχαία εποχή ήταν πολύ διαδεδομένη και ήταν ένας τρόπος που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι λαοί, για να διαπιστώσουν τη δύναμή τους έναντι άλλων λαών. «Αν έβγαιναν ηττημένοι, απέδιδαν την ήττα στους θεούς˙ τους καταλόγιζαν ότι δεν έκαναν σωστά το καθήκον τους σαν υπερασπιστές της πόλεως˙ έφθαναν κάποτε ώς το σημείο να γκρεμίσουν τους βωμούς και να λιθοβολήσουν τους ναούς τους (Σουητώνιου, Καλιγούλας, 5˙ Σένεκα, De vita beata, 36). Αν μια πόλη είχε νικηθεί, πίστευαν πως είχαν νικηθεί μαζί της και οι θεοί (Βιργίλιου, Αινειάδα, 1, 68)» (Fustel De Coulanges, Η αρχαία πόλη, εκδ. Ειρμός, σ. 236).
Υπάρχει το «αντιεξουσιαστικό» επιχείρημα ότι ο Θεός ήταν η πρόφαση των Ισραηλιτών ώστε να κατακτήσουν μια ξένη χώρα. «Μας διέταξε ο Θεός, δεν ήταν δική μας πρωτοβουλία». Η αλήθεια είναι διαφορετική. Ο λαός του Ισραήλ πριν την Έξοδο ήταν μια ομάδα ανθρώπων εξαιρετικά δειλών και γκρινιάρηδων, σύμφωνα τουλάχιστον με την Π.Δ., που ήθελαν να γυρίσουν πίσω, ως δούλοι των Αιγυπτίων. Έτσι, οι Ισραηλίτες δηλώνουν στο Μωυσή
ΕΞΟΔΟΣ ΙΔ’ 11 «Δεν υπήρχαν τάφοι στην Αίγυπτο;» έλεγαν στο Μωυσή. «Γιατί μας έφερες να πεθάνουμε εδώ στην έρημο; Τι ήταν αυτό που μας έκανες να μας βγάλεις από την Αίγυπτο; 12 Δε σου τα ‘χαμε πει εμείς όλα αυτά εκεί; Δε σου λέγαμε να μας αφήσεις στην ησυχία μας; Εμείς θέλαμε να δουλεύουμε στους Αιγύπτιους˙ προτιμότερο ήταν αυτό για μας, παρά να πεθάνουμε εδώ στην έρημο».
ΕΞΟΔΟΣ ΙΣΤ’ 2 Τότε ολόκληρη η ισραηλιτική κοινότητα άρχισε εκεί στην έρημο τα παράπονα ενάντια στο Μωυσή και στον Ααρών: 3 «Καλύτερα να μας είχε θανατώσει ο Κύριος στη Αίγυπτο», τους έλεγαν, «εκεί που είχαμε άφθονο το κρέας και χορταίναμε το ψωμί, παρά που μας το φέρατε εδώ στην έρημο, για να πεθάνει όλο αυτό το πλήθος από την πείνα».
ΕΞΟΔΟΣ ΙΖ’, 3 Αλλά ο λαός διψούσε όλο και περισσότερο και συνέχισαν να καταφέρονται ενάντια στο Μωυσή: «Τι μας ξεσήκωσες από την Αίγυπτο;» του έλεγαν. «Για να πεθάνουμε από τη δίψα εμείς και τα παιδιά μας και τα ζώα μας;»
ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΔ’ 2 Παραπονιούνταν ενάντια στο Μωυσή και στον Ααρών, και τους έλεγαν: «Μακάρι να ‘χαμε πεθάνει στην Αίγυπτο ή σ’ αυτήν εδώ την έρημο. 3 Γιατί μας έφερε ο Κύριος σ’ αυτή τη χώρα; Για να σκοτωθούμε στον πόλεμο; Για να αιχμαλωτιστούν οι γυναίκες μας και τα παιδιά μας; Καλύτερα να γυρίσουμε στην Αίγυπτο!» 4 Κι έλεγαν μεταξύ τους: «Ελάτε να ορίσουμε έναν αρχηγό και να γυρίσουμε πίσω στην Αίγυπτο».
ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑ’, 5 Και να τα βάζουν με το Θεό και με το Μωυσή: «Γιατί μας βγάλατε από την Αίγυπτο;», του έλεγαν. «Για να πεθάνουμε στην έρημο; Ούτε ψωμί υπάρχει εδώ ούτε νερό, κι αηδιάσαμε πια αυτή την άθλια τροφή».
Ώστε και τότε, απ’ την αρχή, τους διέταζε ο Θεός, αλλά αυτοί αρνούνταν και ήθελαν να γυρίσουν πίσω˙ πώς γίνεται, τη στιγμή που ξέρουμε ότι εξαρχής απειθούσαν στις εντολές του Θεού – που τους διέταζε να κατακτήσουν τη Χαναάν – να εφηύραν το Θεό ως δικαιολογία; «Δικαιολογία ο Θεός», ενώ ταυτόχρονα καταγράφουν στην Παλαιά Διαθήκη την άρνησή τους να υπακούσουν στην εντολή Του για κατάκτηση της Χαναάν; Ακούγεται κάπως παράδοξο. Επίσης γνωρίζουμε ότι ο λαός του Ισραήλ φοβόταν τη στρατιωτική δύναμη των κατοίκων της Χαναάν (Δευτερονόμιον ζ’, 19). Ποιος ο λόγος να χρησιμοποιηθεί ως πρόφαση ο Θεός, τη στιγμή που οι Ισραηλίτες πρώτον συνεχώς απειθούσαν στον Θεό είτε λατρεύοντας άλλους θεούς (και η Π.Δ. δεν φοβάται να το αναφέρει) είτε παραπονούμενοι και δεύτερον φοβόντουσαν και τη σκιά τους και ήθελαν ακόμη και να επιστρέψουν ως δούλοι στην Αίγυπτο; Άλλωστε στην Π.Δ. ο Θεός συνεχώς λέει ότι δεν έδωσε τη Χαναάν στους Εβραίους λόγω της αρετής τους, αλλά λόγω της υπόσχεσής Του στον Αβραάμ και της ανάγκης τιμωρίας των Χαναναίων.
4b ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ «ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ» ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ
Κοιτώντας στις περιγραφές των διαταγών του Θεού που οι Νεοπαγανιστές αποκαλούν βάρβαρο, θα διαπιστώσουμε αν αυτές αφορούν γενοκτονία ή εκδίωξη των ειδωλολατρικών λαών. Οι επαγγελίες του Θεού σχετικά με την τύχη των λαών της Χαναάν χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Αυτές της «εξόντωσης» και αυτές της «εκδίωξης». Ας δούμε πρώτα τους στίχους της «εξόντωσης»:
1. «ἐκτρίψω [= θα ξεπαστρέψω] αὐτούς» (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 23). 2. «καὶ ἀπολεῖτε πάντας τοὺς κατοικοῦντας τὴν γῆν» (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΓ’, 53). 3. «ἐξολοθρεῦσαι ἔθνη μεγάλα καὶ ἰσχυρότερά σου πρὸ προσώπου σου» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Δ’, 38). 4. «καὶ παραδώσει αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός σου εἰς τὰς χεῖράς σου καὶ πατάξεις αὐτούς, ἀφανισμῷ ἀφανιεῖς αὐτούς» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 2). 5. «καὶ ἀπολεῖς αὐτοὺς ἀπωλείᾳ μεγάλῃ, ἕως ἂν ἐξολοθρεύσητε αὐτούς» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 23). 6. «οὗτος [ο Θεός] ἐξολοθρεύσει αὐτούς, καὶ οὗτος ἀποστρέψει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου, καὶ ἀπολεῖ αὐτοὺς ἐν τάχει» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Θ’, 3). 7. «Ἐὰν δὲ ἐξολοθρεύσῃ Κύριος ὁ Θεός σου τὰ ἔθνη..» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΒ’, 29). 8. «Ἀλλ’ ἢ ἀναθέματι ἀναθεματιεῖτε αὐτούς, τὸν Χετταῖον καὶ Ἀμορραῖον καὶ Εὐαῖον καὶ Ἰεβουσαῖον καὶ Γεργεσαῖον, ὃν τρόπον ἐνετείλατό σοι Κύριος ὁ Θεός σου» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Κ’, 17). 9. «Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν οὗτος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προςώπου ἡμῶν, ἕως ἂν ἀπόλωνται» (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΚΓ’, 5).

Οι στίχοι της «εκδίωξης»:
1. «ὅταν γὰρ ἐκβάλω τὰ ἔθνη ἀπὸ προςώπου σου..» (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 18).
2. «Θα φέρνω σύγχυση σε κάθε λαό που θα πολεμάτε και θα κάνω τους εχθρούς σας να τρέπονται σε φυγή» (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 27).
3 «Θα προκαλέσω πανικό, που θα διώξει τους Ευαίους, τους Χαναναίους και τους Χετταίους από μπροστά σας» (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 28).
4. «Θα τους διώχνω από μπροστά σας λίγο λίγο, ώσπου εσείς να πολλαπλασιαστείτε και να κυριαρχήσετε στη χώρα» (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 30).
5. «Θα παραδώσω στην εξουσία σας τους κατοίκους εκείνης της χώρας και θα τους διώξετε από ‘κει» («..παραδώσω εἰς τὰς χεῖρας ὑμῶν τοὺς ἐγκαθημένους ἐν τῇ γῇ καὶ ἐκβαλῶ αὐτοὺς ἀπὸ σοῦ») (ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 31).
6. «καὶ ἐκβαλεῖ [ο άγγελος] τὸν ᾿Αμορραῖον καὶ Χετταῖον καὶ Φερεζαῖον καὶ Γεργεσαῖον καὶ Εὐαῖον καὶ ᾿Ιεβουσαῖον καὶ Χαναναῖον» (ΕΞΟΔΟΣ ΛΓ’, 2).
7. «κι εγώ θα διώξω από μπροστά σας [ἐκβάλλω ἀπὸ προςώπου ὑμῶν] τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Χετταίους, τους Φερεζαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους» (ΕΞΟΔΟΣ ΛΔ’, 11).
8. «όταν θα έχω διώξει από μπροστά σας τα άλλα έθνη» (ΕΞΟΔΟΣ ΛΔ’, 24).
9. «με τέτοιες πράξεις μολύνθηκαν τα έθνη, αυτά που εγώ τα διώχνω από μπροστά σας» (ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΗ’, 24)
10. «Μην υιοθετείτε τις συνήθειες των εθνών που εγώ διώχνω από μπροστά σας» (ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ Κ’, 23).
11. «ἀπέστειλε Μωυσῆς κατασκέψασθαι τὴν ᾿Ιαζήρ, καὶ κατελάβοντο αὐτὴν καὶ τὰς κώμας αὐτῆς καὶ ἐξέβαλον τὸν ᾿Αμορραῖον τὸν κατοικοῦντα ἐκεῖ» (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑ’, 32).
12. «ἐκδιῶξαι πάντας τοὺς ἐχθρούς σου πρὸ προσώπου σου» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΣΤ’, 19).
13. «Όταν ο Κύριος, ο Θεός σας, σας φέρει στη χώρα, που τώρα πάτε να την κατακτήσετε, θα διώξετε στο πέρασμά σας πολλά έθνη: τους Χετταίους, τους Γεργεσαίους, τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Φερεζαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους, εφτά έθνη μεγαλύτερα και ισχυρότερα από σας» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 1).
14. «Αυτός θα τους συντρίψει και θα τους υποτάξει σ’ εσάς˙ κι εσίς θα τους διώξετε και θα τους εξοντώσετε στη στΙγμή» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Θ’, 3).
15. «καὶ ἐκβαλεῖ Κύριος πάντα τὰ ἔθνη ταῦτα ἀπὸ προσώπου ὑμῶν» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΑ’ 23).
16. «καὶ ἐκβαλεῖ ἀπὸ προσώπου σου ἐχθρὸν» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΓ’, 27).
17. «Καθώς οι Ισραηλίτες θα προχωρούν, εγώ θα διώχνω από μπροστά τους τους κατοίκους όλων αυτών των περιοχών» (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΓ’, 6).
18. «Έστειλα πριν από σας σφήκες που έδιωξαν στο πέρασμά σας τους δύο βασιλιάδες των Αμορραίων. Δεν ήταν ούτε το ξίφος σας ούτε το τόξο σας που τους έδιωξαν» (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΚΔ’, 12).
19. «Ο Κύριος έδιωξε στο πέρασμά μας όλους εκείνους τους λαούς, ιδιαίτερα τους Αμορραίους, που κατοικούσαν σ’ αυτή τη χώρα» (ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΚΔ’, 18).
20. «Γι’ αυτό κι εγώ δε θα διώξω πια από μπροστά τους κανένα από τα έθνη που είχαν παραμείνει στη χώρα» (ΚΡΙΤΑΙ Β’, 21).
21. «[Οι Ισραηλίτες] έδιωξαν τους Χαναναίους, τους Φερεζαίους, τους Ιεβουσαίους, τους Συχεμίτες και όλους τους Γεργεσαίους και κατοίκησαν σ’ αυτά τα βουνά για πολλά χρόνια» (ΙΟΥΔΙΘ Ε’, 16).

Τι συμβαίνει; Ο Θεός επιδίωκε εκδίωξη από τη Χαναάν ή φυσικό (βιολογικό) αφανισμό, δηλαδή γενοκτονία, των Χαναναίων; Για ποιο λόγο έχουμε το φαινομενικό παράδοξο, για τα ίδια έθνη ο Θεός άλλοτε να υπόσχεται ότι θα τα εξοντώσει και άλλοτε ότι (απλώς) θα τα διώξει από την Παλαιστίνη;
Καταρχήν είναι προφανές ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του αφανισμού και της εκδίωξης. Το «εκβαλώ» των παραπάνω στίχων έχει την σημασία που έχει στο ΕΞΟΔΟΣ ΣΤ’ 1: «ἐκβαλεῖ [ο Φαραώ] αὐτοὺς ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ». Όπως φαίνεται, το «ἐκβαλῶ» και το «ἐξαποστέλλω» δεν σημαίνουν «εξολοθρεύω», αφού οι Εβραίοι φεύγοντας από την Αίγυπτο δεν φονεύτηκαν. Η υπόσχεση του Θεού για εκδίωξη των Χαναναίων σημαίνει ότι αυτοί (ή ένα μέρος τους) δεν θανατώνονται, αλλά εκδιώκονται από τη Γη της Επαγγελίας. Η υπόσχεση του Θεού για εξόντωση των Χαναναίων σημαίνει ότι αυτοί εξοντώνονται και δεν κατορθώνουν να φύγουν. Το πρώτο μας συμπέρασμα, λοιπόν, είναι ότι δεν γίνεται ταυτόχρονα να εξοντώθηκαν (όλοι) οι Χαναναίοι και να εκδιώχτηκαν. Αυτό πρέπει να μας οδηγήσει στις εξής σκέψεις για το «τι εξοντώνεται» και «ποιοι εκδιώκονται».
Υπήρχαν τμήματα του κάθε λαού από τους πολλούς λαούς της Χαναάν, τα οποία αντιλήφθηκαν ότι πρώτον ήρθε η στιγμή της τιμωρίας των λαών τους λόγω της αμαρτωλότητάς τους και δεύτερον ότι ο Ισραήλ βοηθιόταν από τον Θεό. Αυτά τα τμήματα των λαών, αυτοί οι άνθρωποι, κατάλαβαν ότι το καλύτερο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να φύγουν από τη Χαναάν, ώστε να αποφύγουν να συνυποστούν τη μοίρα των αμαρτωλών Χαναναών, και το χειρότερο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να κάτσουν να πολεμήσουν (στο πλευρό των αμαρτωλών Χαναναίων και βασιλιάδων) τους Ισραηλίτες. Αυτοί οι άνθρωποι, οι Χαναναίοι, κυριολεκτικά «το έσκασαν», ώστε να γλιτώσουν την αναπόφευκτη, σε έναν πόλεμο, φυσική εξόντωση.
Επίσης, υπήρχαν κάποια τμήματα του πληθυσμού των Χαναναίων που, αν και προσπάθησαν να φέρουν αντίσταση, γρήγορα έχασαν και πανικοβλήθηκαν και αποφάσισαν να φύγουν από τη Χαναάν το συντομότερο δυνατόν. Αυτοί «εκδιώχτηκαν».
Υπήρχαν κάποιοι Χαναναίοι, οι οποίοι ήταν αμαρτωλοί, δεν κατανοούσαν καθόλου ότι 1) είχε έρθει ο καιρός της τιμωρίας για την αμαρτωλότητα της Χαναάν και 2) ότι ο Ισραήλ ήταν φορέας της τιμωρίας, είτε επιτίθενταν στους Ισραηλίτες είτε δεν παραδίνονταν. Αυτοί «αφανίστηκαν» είτε στη μάχη είτε μετά τη μάχη, όταν οι πόλεις τους καταλαμβάνονταν από τους Ισραηλίτες. Η εξόντωση μετά από κατάληψη μιας πόλης δε θα πρέπει να ενοχλήσει τους αντιχριστιανούς, διότι και οι Έλληνες τα ίδια κάνουν στην Τροία, την ίδια περίπου εποχή. Και ας μη ξεχνάμε ότι αυτοί οι αμαρτωλοί Χαναναίοι είχαν μέτρο σύγκρισης: τους καλούς Χαναναίους που αντιλαμβάνονταν την κατάσταση.
Αυτό που καταστρέφεται, ξεπαστρεύεται, αφανίζεται, εξολοθρεύεται δεν είναι αναγκαστικά οι λαοί της Χαναάν ως άτομα, αλλά οι λαοί ως «έθνη», ως «κράτη», ως «πολιτισμός/κουλτούρα». Ως άτομα, ο καθένας τους μπορούσε να διαλέξει είτε τη φυγή και την εκδίωξη είτε την παραμονή του στη Χαναάν με επακόλουθο τον φυσικό αφανισμό. Δηλαδή ο Θεός δεν διέταξε απαραίτητα «γενοκτονία», δηλαδή σφαγή των Χαναναίων. Αυτοί μπορούσαν να φύγουν, ώστε να μην συνυποστούν τις συνέπειες της αμαρτωλότητας των ομοεθνών τους.
Εξαφανίζεται/εξολοθρεύεται, λοιπόν, κάθε έθνος από τα αναφερόμενα, ως έθνος, ως εθνική μονάδα. Δεν εξαφανίζονται/εξολοθρεύονται απαραίτητα τα μέλη του. Δεν υπόσχεται αυτό ο Θεός στους Ισραηλίτες. Υπόσχεται την εξολόθρευση/διάλυση των εθνών-κρατών αυτών με ταυτόχρονη εκδίωξη των μελών τους. Η διάλυση ενός έθνους/κοινωνίας δεν απαιτεί απαραίτητα εξόντωση των μελών του. Η εξόντωση κάποιων Χαναναίων ήταν αποκλειστικά επιλογή δική τους: αν έμεναν, αν δεν παραδίνονταν, αν πολεμούσαν τους Ισραηλίτες, τότε εξοντώνονταν. Αν έφευγαν, σώζονταν. Είναι φανερό ότι αυτό δε συνιστά γενοκτονία. Άλλο η εκδίωξη και άλλο η γενοκτονία.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς συνυπάρχει το «εκβαλώ» και το «απολώ» υπάρχει στο ΕΞΟΔΟΣ ΚΑ’: 32 Ο Μωυσής έστειλε ανθρώπους σε αναγνωριστική αποστολή στην Ιαζήρ. Οι Ισραηλίτες κυρίεψαν τα περίχωρά της και έδιωξαν τους Αμορραίους που ήταν εκεί. 33 Έπειτα γύρισαν και ανέβαιναν από το δρόμο της Βασάν. Ο βασιλιάς της Βασάν, ο Ωγ, βγήκε με το στρατό του να τους πολεμήσει κοντά στην Εδρεΐ. 35 Έτσι οι Ισραηλίτες χτύπησαν αυτόν, τους γιους και το στρατό του. Δεν άφησαν κανέναν ζωντανό, και κυρίεψαν και τη χώρα του.

Προφανώς, δε βγήκαν όλοι οι κάτοικοι της χώρας Βασάν, άντρες, γυναίκες, γέροι, παιδιά να πολεμήσουν τον στρατό του Μωϋσή, ούτε και ο Μωϋσής πολεμώντας χρησιμοποιούσε στη μάχη όλο τον εβραϊκό «λαό», αλλά ο «εθνικός στρατός» της Βασάν. Βλέπουμε ότι οι άοπλοι κάτοικοι της Ιαζήρ και των χωριών δεν σφαγιάστηκαν, αλλά διώχτηκαν. Ο στρατός που παρετάχθη κατά των Εβραίων «επατάχθη» και σφαγιάστηκε. Επίσης το εδάφιο που προαναφέραμε, ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 31, παρόλο που ρητά αναφέρει ότι οι Χαναναίοι θα «παραδωθούν στα χέρια» του Ισραήλ, υπόσχεται ότι αυτοί θα εκδιωχθούν, όχι ότι θα εξοντωθούν.
Ακριβώς όπως συμπεριφέρεται ο Θεός στους Χαναναίους, έτσι συμπεριφέρεται και στους Ισραηλίτες, όταν κι αυτοί με τη σειρά τους αμαρτάνουν:
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΑ’ 8 Μετά ο Κύριος έδωσε εντολή στον Ιερεμία να πει στο λαό: «Λέει ο Κύριος: "σας έδωσα τη δυνατότητα να διαλέξετε ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο: 9 Όποιος παραμείνει σ’ αυτή την πόλη [=Ιερουσαλήμ] θα σκοτωθεί στον πόλεμο από τα ξίφη των εχθρών ή θα πεθάνει από την πείνα κι από το θανατικό. Αλλά όποιος βγει και παραδοθεί στους Βαβυλωνίους που σας πολιορκούν, θα σώσει τουλάχιστο τη ζωή του. 10 Αποφάσισα να κάνω κακό σ’ αυτή την πόλη˙ όχι καλό. Εγώ ο Κύριος το λέω. Θα την παραδώσω στα χέρια του βασιλιά της Βαβυλώνας και θα την κάνει στάχτη"».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΛΗ’ 2 Ο Κύριος λέει: "Όποιος μείνει σ’ αυτή την πόλη θα σκοτωθεί στον πόλεμο ή θα πεθάνει από την πείνα και τις ασθένειες. Όποιος όμως βγει έξω και παραδοθεί στους Βαβυλώνιους δε θα σκοτωθεί και τουλάχιστον θα σώσει τη ζωή του. 3 Η πόλη αυτή θα παραδοθεί εξάπαντος στο στρατό του βασιλιά της Βαβυλώνας κι αυτός θα την κυριέψει". 17 Τότε είπε ο Ιερεμίας στο Σεδεκία: «Ο Κύριος, ο Θεός του σύμπαντος, ο Θεός του Ισραήλ, λέει: "αν πράγματι βγεις και παραδοθείς στους άρχοντες του βασιλιά της Βαβυλώνας, θα ζήσεις εσύ και η οικογένειά σου, κι αυτή η πόλη δε θα πυρποληθεί. 18 Αν όμως δε βγεις να παραδοθείς στο βασιλιά της Βαβυλώνας, τότε θα παραδοθεί η πόλη στους Βαβυλώνιους που θα την πυρπολήσουν, αλλά κι εσύ δε θα ξεφύγεις από τα χέρια τους"».
Δηλαδή, όπως οι αμαρτωλοί Ισραηλίτες θα έσωζαν τις ζωές τους, αν επέλεγαν να παραδωθούν στους Βαβυλώνιους και να το σκάσουν/μεταναστεύσουν από την Παλαιστίνη, ενώ αν επέλεγαν να αντισταθούν, θα έχαναν τις ζωές τους, κατά τον ίδιο τρόπο και οι Χαναναίοι, αν έφευγαν και δεν αντιστέκονταν στους Ισραηλίτες, οι ζωές τους θα γλίτωναν. Στο κάτω-κάτω, όπως βλέπουμε, τα εδάφια στα οποία ο Θεός υπόσχεται εκδίωξη είναι διπλάσια από τα εδάφια στα οποία υπόσχεται εξολόθρευση.
Υπάρχουν όμως κάποιοι, που μπορεί να δεχτούν ότι δεν υπήρξε γενοκτονία ούτε εντολή/υπόσχεση του Θεού για γενοκτονία, αλλά θεωρούν ότι έχουμε να κάνουμε με μια τεράστια επιχείρηση «εθνοκάθαρσης», πράγμα που είναι επίσης απαράδεκτο, έστω κι αν είναι λιγότερο κακό από μια επιχείρηση γενοκτονίας. Κι εδώ πρέπει να μιλήσουμε για το λόγο της εκδίωξης των λαών αυτών από την Παλαιστίνη.
Ναί, γράφει η Π.Δ. «Θα τους εξοντώσετε τελείως όλους: Τους Χετταίους, τους Αμορραίους, τους Χαναναίους, τους Φερεζαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους, όπως σας έχει διατάξει ο Κύριος, ο Θεός σας» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ Κ’ 16-17), αλλά γιατί αυτό; «Αλλιώς, αυτοί θα σας μάθουν να κάνετε τις βδελυρές τους πράξεις, αυτές που κάνουν στις λατρείες των θεών τους, κι έτσι θα αμαρτήσετε στον Κύριο, τον Θεό σας» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟ Κ’ 18). Η εξόντωση των πολεμιστών (το εδάφιο αναφέρεται στην «επόμενη μέρα» της μάχης) αλλά και η εκδίωξη των Χαναναίων από την Παλαιστίνη διατάχτηκε ώστε να μην συναναστραφούν οι Ισραηλίτες τους Χαναναίους και σιγά-σιγά δεχτούν να λατρέψουν τους χαναανιτικούς θεούς – αν το έκαναν οι Ισραηλίτες, θα πάθαιναν τα ίδια. Ήταν καταρχήν ένα μέτρο προφύλαξης που έπρεπε να πάρει ο Θεός υπέρ των Ισραηλιτών. Σκοπός του Θεού ήταν μέσω του Ισραήλ να προετοιμαστεί η ανθρωπότητα για την έλευση του Μεσσία. Γι’ αυτό το σκοπό – καθώς και λόγω της υπόσχεσης προς τον Αβραάμ – έπρεπε να επανέλθει στην Παλαιστίνη ο Ισραήλ κι εκεί να ακολουθήσει το Νόμο του Θεού. Όχι για να αλλάξει απλώς κύριο η χώρα εκείνη. Κατά δεύτερον, οι λαοί αυτοί ήταν «αμαρτωλοί». Οι θρησκευτικές κ.ά. πρακτικές και συνήθειές τους ήταν ανήθικες, όχι μόνο με τα κριτήρια του Θεού αλλά και με τα κριτήρια των υπόλοιπων λαών της Μέσης Ανατολής. Έπρεπε να τιμωρηθούν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αφού πρώτα τους είχε δωθεί χρόνος μετάνοιας. Η τιμωρία τους λοιπόν είχε τη μορφή εκδίωξης από τη χώρα τους – ώστε να διαλυθεί ο κοινωνικός ιστός, η «κουλτούρα», η οποία συντηρούσε και συνέχιζε από γενιά σε γενιά τις αηδιαστικές θρησκευτικές πρακτικές και έθιμα – και όχι της βιολογικής εξόντωσής τους. Γιατί να συνιστά «εθνοκάθαρση» η τιμωρία αυτή; Το αντίθετο, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι οι Χαναναίοι «τη γλίτωσαν» πολύ φθηνά. Οι Αιγύπτιοι δεν ανθρωποθυσίαζαν ούτε κτηνοβατούσαν.. προς τιμήν του θεού (!) ούτε είχαν ιερή πορνεία και ομοφυλοφιλία˙ ούτε ούτε οι Βαβυλώνιοι ούτε οι Ασσύριοι. Οι Χαναναίοι τα είχαν όλα αυτά. Κάπως έπρεπε να τιμωρηθούν, ώστε να σταματήσουν ή να μειωθούν τέτοιες πρακτικές. Μέσω της εκδιωξης διαλύθηκε/καταστράφηκε η εθνική-κρατική κουλτούρα που επέτρεπε/προωθούσε τις πρακτικές τους. Στ’ αλήθεια, δε θα ΄πρεπε να λυπηθούμε για την εξαφάνιση ενός «τρόπου ζωής» και μιας κουλτούρας που προωθούσε την θρησκευτική (υποχρεωτική, όπως θα δούμε αλλού) πορνεία, τη θρησκευτική ομοφυλοφυλία, την θρησκευτική κτηνοβασία και τις θυσίες βρεφών στους «θεούς». Δεν έχουμε, λοιπόν, μια αδικαιολόγητη, πανάρχαια (πρώτη φορά στην ιστορία) «εθνοκάθαρση». Έχουμε μια ήπια τιμωρία. Επιπλέον πρέπει να τονίσουμε ότι: οι Χαναναίοι δεν διώχτηκαν επειδή ήταν Χαναναίοι στο έθνος, αλλά επειδή ήταν αμαρτωλοί, ακριβώς όπως αργότερα οι Εβραίοι δεν εκδιώχτηκαν (με την αιχμαλωσία στους Βαβυλώνιους) επειδή ήταν Εβραίοι, αλλά επειδή ήταν αμαρτωλό έθνος.
Αυτό το τελευταίο έχει μεγάλη σημασία. Στο Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Α’, 3-8 και βλέπουμε έναν Αμαληκίτη στην καταγωγή, που ήταν μέλος του ισραηλιτικού στρατού, δηλαδή οι Ισραηλίτες τον εμπιστεύονταν αρκετά ώστε να του δώσουν όπλο ώστε να πολεμήσει τους ίδιους τους Αμαληκίτες. Ο Αμαληκίτης λέει ότι είναι «γιος ενός Αμαληκίτη που παροικεί στη γη των Ιουδαίων». Με άλλα λόγια ο πατέρας του ανθρώπου αυτού είχε μεταναστεύσει στην επικράτεια του Ισραήλ και είχε ένα γιο του στον ισραηλιτικό στρατό, δίχως οι Ισραηλίτες να πειράξουν την αμαληκιτική οικογένεια λόγω της καταγωγής της. Τους επέτρεψαν να ζουν. Το ενδιαφέρον είναι ότι, όταν ο αμαληκίτης στρατιώτης του ισραηλιτικού στρατού αποκαλύπτει την καταγωγή του, ο Δαυίδ δεν εκπλήσσεται (ούτε κάποιος άλλος Ισραηλίτης), πράγμα που μάλλον σημαίνει ότι και άλλοι Αμαληκίτες είχαν μεταναστεύσει/παροικήσει στα ισραηλιτικά εδάφη και είχαν λάβει αξιώματα. Ωστόσο υποτίθεται ότι οι Ισραηλίτες έσφαζαν όποιον ξένο έβρισκαν στη «Γη της Επαγγελίας»! Αυτή η υπόθεση αποδεικνύεται εσφαλμένη. Στην πραγματικότητα, όπως φαίνεται οι Ισραηλίτες δέχονταν τους παλαιότερους κατοίκους της περιοχής, ενσωματώνοντάς τους – πιθανόν αφού αυτοί (όντας τα μη αμαρτωλά μέλη των Χαναανιτικών εθνών) είχαν αποκηρύξει την χαναανιτική ειδεχθή «κουλτούρα». Το ίδιο βλέπουμε και στο Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΓ’, 8, όπου ένας Χαναναίος κατέχει υψηλό αξίωμα. Συνεπώς υπήρξαν τμήματα των Χαναναίων που αντελήφθησαν τι επρόκειτο να γίνει, δεν αντιστάθηκαν, έφυγαν ή ζήτησαν προστασία στους Ισραηλίτες και αφομοιώθηκαν μαζί τους. Άρα το ζήτημα δεν ήταν η εξόντωση των μη ισραηλιτικών φυλών.

Έχουμε αναφερθεί παραπάνω στην θεωρία της αντιεξουσιαστικής συνωμοσιολογίας, ότι δηλαδή οι Εβραίοι, για να δικαιολογήσουν την εθνοκάθαρση της Χαναάν εφηύραν τόσο το Θεό και τις υποσχέσεις του όσο και τους «αμαρτωλούς και άξιους τιμωρίας Χαναναίους». Έχουμε αποδείξει ότι ούτε η Π.Δ. λέει ψέμματα παρουσιάζοντας ως ιδιαίτερα αμαρτωλούς/ανήθικους τους Χαναναίους ούτε οι Ισραηλίτες είχαν καμμία διάθεση να καταλάβουν τη Χαναάν – το αντίθετο, ήθελαν να επιστρέψουν ως δούλοι στην Αίγυπτο. Άλλωστε οι Ισραηλίτες παθαίνουν αργότερα τα ίδια – οι αντιεξουσιαστές συνωμοσιολόγοι ξεχνούν ότι ο Θεός φέρεται (δες παρακάτω) και στο Ισραήλ με τα ίδια κριτήρια – και αυτά τα παθήματα τα καταγράφουν στην Π.Δ.˙ αυτή η καταγραφή δε θα γινόταν ποτέ από τους ίδιους τους Ισραηλίτες, εάν ο Θεός, οι Χαναναίοι κ.ο.κ. ήταν «άλλοθι για εθνοκάθαρση».
Έτσι, δεν ευσταθεί η άποψη ότι «η Π.Δ. παρουσιάζει τους εχθρούς των Ισραηλιτών πάντοτε κακούς και ύπουλους, ενώ τον Ισραήλ καλό και αδικημένο», διότι είναι δεκάδες οι στίχοι που παρουσιάζονται οι Ισραηλίτες ως κακοί, άπιστοι, διεφθαρμένοι, αμαρτωλοί.
Αναφέρουν ορισμένοι κατήγοροι της Π.Δ. τον κατάλογο των ηττηθέντων Χαναναίων βασιλέων, ο οποίος βρίσκεται στο ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΒ’, 9-24. Πρόκειται για είκοσι εννέα ηττημένους βασιλείς. Έτσι, οι κατήγοροι της Π.Δ. ισχυρίζονται πως η ήττα και καταστροφή των 29 αυτών βασιλείων της Χαναών συνεπαγόταν και την γενοκτονία των Χαναναίων. Η αλήθεια δεν είναι αυτή. Καταρχήν είναι (με αρχαιολογικά ευρήματα) αποδεδειγμένο ότι την εποχή που διαδραματίζονταν τα γεγονότα αυτά η «πόλη» στην Παλαιστίνη είχε κατά μέσο όρο περίπου 1000-3000 κατοίκους, και υπήρχαν και αρκετές με 700. Αν δεχτούμε ένα μέσο όρο 2000 κατοίκων ανά πόλη-βασίλειο, και αν δεχτούμε ότι οι κάτοικοι των 29 αυτών πόλεων σφάγηκαν, τότε έχουμε περίπου 62.000 σφαγμένους Χαναναίους. Αλλά, για να εκτιμήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης πρέπει να έχουμε υπόψη ότι 1) ήταν παράδοση οι κάτοικοι κάθε πόλης που καταλαμβανόταν με τη βία να σφάζονται ή να πωλούνται ως δούλοι και 2) ο αριθμός αυτός είναι πολύ μικρός αν συγκριθεί με το σύνολο του χαναανιτικού πληθυσμού. Το Ισραήλ αριθμούσε – σύμφωνα με την Π.Δ. - περί τα 1,5 εκατομμύριο ψυχές. Οι Χαναναίοι, ως πληθυσμός, ήταν πολύ περισσότεροι από το Ισραήλ (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 1 και 7). Συνεπώς 70.000 σε σύνολο (ας πούμε) 2 εκατομμυρίων, δε συνιστά, όχι απλώς ούτε καν «γενοκτονία», αλλά ούτε σοβαρές απώλειες. Οι Ισραηλίτες είχαν διαταχτεί να εξοντώνουν μόνο όσους παρέμεναν στις πόλεις (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Κ’, 16) ή κρύβονταν – δηλαδή δεν μετανάστευαν εκτός Χαναάν – (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’, 20).
Άλλωστε: ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ Ι’, 11 και ενώ οι Αμορραίοι έφευγαν κυνηγημένοι από τους Ισραηλίτες, και είχαν φτάσει στην κατωφέρεια της Βαιθ-Χωρών, ο Κύριος έριξε πάντω τους από τον ουρανό χαλάζι χοντρό σαν πέτρες ώς την Αζηκά˙ και σκοτώθηκαν από το χαλάζι αυτό πολύ περισσότεροι απ’ όσους εξόντωσαν οι Ισραηλίτες.

Μια ακόμη απόδειξη ότι, όταν μιλά η Π.Δ. για αφανισμό, δεν εννοεί αυτό που νομίζουμε, δηλαδή σφαγιασμό, αλλά εκδίωξη, είναι ο συνδυασμός των ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’, 23 και των Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΓ’, 8 και Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΚΔ’, 16, 21. Στο εδάφιο της ΕΞΟΔΟΥ διαβάζουμε ότι ο Θεός λέει πως τους Αμορραίους, τους Χετταίους, τους Φερεζαίους, τους Χαναναίους, τους Γεργεσαίους, τους Ευαίους και τους Ιεβουσαίους που κατοικούν την Παλαιστίνη θα τους «ξεπαστρέψει» («ἐκτρίψω αὐτούς»). Όμως, στα εδάφια του Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ διαβάζουμε, ότι όχι μόνο εξακολουθούν στα χρόνια του Δαυίδ να υπάρχουν Χαναναίοι, αλλά και ένας «δυνατός του Δαυίδ» δηλαδή ισχυρός αυλικός του είναι ο Ιεβοσθέ ο Χαναναίος, και επίσης, αλλού, υπάρχει ο Ορνά ο Ιεβουσαίος, υπήκοος του Δαυίδ. Επειδή ο Δαυίδ θέλει να χτίσει θυσιαστήριο του Θεού στο αλώνι του Ορνά, αγοράζει – και δεν το αρπάζει, πράγμα εύκολο για έναν κατακτητή – από αυτόν το αλώνι.
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΓ’, 13 Οι Ισραηλίτες όμως δεν μπόρεσαν να διώξουν τους Γεσουρίτες και τους Μααχαθίτες, και έτσι αυτοί έμειναν ανάμεσά τους.
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΣΤ’, 10 Οι απόγονοι του Εφραΐμ δεν εκδίωξαν τους Χαναναίους που κατοικούσαν στη Γεζέρ˙ έτσι οι Χαναναίοι παρέμειναν ανάμεσα στους Εφραϊμίτες.
ΙΗΣΟΥΣ ΝΑΥΗ ΙΘ’, 48 (μτφ. Ο’) Οι Αμορραίοι εξακολουθούσαν να κατοικούν στο Ελώμ και στη Σαλαμίν.
ΚΡΙΤΑΙ Α’ 21 Οι Βενιαμινίτες όμως δεν μπόρεσαν να εκδιώξουν τους Ιεβουσαίους, που κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ. 27 Οι απόγονοι του Μανασσή δεν μπόρεσαν κι αυτοί να εκδιώξουν τους κατοίκους από τις πόλεις Βαιθ-Σεάν, Τανάκ, Δωρ και Μεγιδδώ κι από τα περίχωρά τους. Έτσι και οι Χαναναίοι συνέχισαν να κατοικούν σ’ αυτήν την περιοχή. 28 Όταν οι Ισραηλίτες ισχυροποιήθηκαν, υποχρέωσαν τους Χαναναίους να εκτελούν καταναγκαστικά έργα γι’ αυτούς, αλλά δεν μπόρεσαν να τους εκδιώξουν εντελώς. 29 Ούτε οι απόγονοι του Εφραΐμ μπόρεσαν να εκδιώξουν τους Χαναναίους που κατοικούσαν στη Γεζέρ. 30 Επίσης οι απόγονοι του Ζαβουλών δεν μπόρεσαν κι αυτοί να διώξουν τους κατοίκους της Κιδρών και της Νααλάλ, κι έτσι οι Χαναναίοι συνέχισαν να κατοικούν μαζί τους. 31 Ούτε οι απόγονοι του Ασήρ μπόρεσαν να εκδιώξουν τους κατοίκους των πόλεων Ακκώ, Σιδών, Ααλάβ, Αχζίβ, Χελβά, Αφίκ και Ρεχώβ. 32 Γι’ αυτό η φυλή του Ασήρ αναγκάστηκε να συγκατοικήσει με τους Χαναναίους που ζούσαν στη χώρα. 33 Επίσης οι απόγονοι του Νεφθαλί δεν μπόρεσαν κι αυτοί να διώξουν τους κατοίκους της Βαιθ-Σέμες και της Βαιθ-Ανάθ˙ έτσι εγκαταστάθηκαν ανάμεσα στους Χαναναίους που κατοικούσαν στη χώρα. 34 Οι Αμορραίοι περιόρισαν τους αογόνους του Δαν στα βουνά και δεν τους άφηναν να κατέβουν στην πεδιάδα. 35 Έτσι οι Αμορραίοι συνέχισαν να κατοικούν στη Χαρ-Χέρες, στην Αϊαλών και στη Σααλβίμ. Όταν όμως οι απόφονοι του Ιωσήφ ισχυροποιήθηκαν, τους υποχρέωσαν να εκτελούν καταναγκαστικά έργα γι’ αυτούς.
Βλέπουμε ότι ενώ κανονικά (έχει σημασία αυτό) οι ισραηλιτικές φυλές θα έπρεπε, η κάθε μια, να εκδιώξουν από τα εδάφη της (και όχι να εξοντώσουν) τους κατοίκους των περιοχών αυτών, τους αφήνουν να ζούν. Είναι σημαντικό, όμως, ότι η εντολή του Θεού ήταν η εκδίωξη κι όχι η εξόντωση. Απόδειξη γι΄ αυτό είναι ότι η Π.Δ. αντιπαραβάλει, σε κάθε στίχο, την συγκατοίκηση (αυτό που έγινε) προς την εκδίωξη (αυτό που θα έπρεπε να γίνει) κι όχι την συγκατοίκηση προς την εξόντωση (αν υποτεθεί ότι είχε αρχικά δώσει εντολή για εξόντωση, ο Θεός). Και ποια είναι η αντίδραση του Θεού στην παράβαση της εντολής του για εκδίωξη των Χαναναίων;
Αυτή:
ΚΡΙΤΑΙ Β’ 3 «Σας δηλώνω λοιπόν: Δε θα διώξω από μπροστά σας τους κατοίκους αυτής της χώρας. Θα είναι εχθροί σας, και οι θεοί τους θα γίνουν παγίδα για σας».
Δηλαδή, η παράβαση, από τους Ισραηλίτες, της εντολής του Θεού για εκδίωξη των Χαναναίων οδηγεί το Θεό να τιμωρήσει τους Ισραηλίτες και απλώς να.. αφήσει τους Χαναναίους να συνεχίσουν να κατοικούν στους τόπους τους! Ακόμη και σ’ αυτήν την περίπτωση βλέπουμε ότι οι Ισραηλίτες κατέλαβαν την Παλαιστίνη δίχως να σφάξουν τους κατοίκους της.
Όπως και να ‘χει, ύστερα από όλα αυτά διαπιστώνουμε ότι οι Ισραηλίτες ποτέ δεν διετάχθησαν να κυνηγήσουν τους κατοίκους της Χαναάν «ώς τα πέρατα της γής» σφάζοντάς τους. Αν οι Χαναναίοι έφευγαν, οι Ισραηλίτες σύναπταν και συνθήκες μαζί τους. Όλα έγιναν για να κρατηθούν σε απόσταση οι Χαναναίοι και οι ειδωλολατρικές αντιλήψεις τους που θα μπορούσαν να επηρεάσουν τον εβραϊκό μονοθεϊσμό. Όπως είδαμε, το σχέδιο του Θεού ήταν οι περισσότεροι άνθρωποι απλώς να φύγουν (αν και είχαν μολύνει τη γη με βρεφοκτονίες και πορνεία και άξιζαν κάποιου είδους τιμωρία). Ο Θεός δεν είπε στους Ισραηλίτες να σφάξουν όποιον βρουν μπροστά τους στην πορεία προς την Χαναάν ούτε να κατακτήσουν όποια χώρα αυτοί από μόνοι τους ήθελαν. Δεν επρόκειτο, δηλαδή, για μια εκστρατεία με σκοπό τη δημιουργία αυτοκρατορίας:
ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΑ’ 21 Οι Ισραηλίτες έστειλαν αγγελιοφόρους στο Σιχόν, βασιλιά των Αμορραίων και του είπαν: 22 «Άφησέ μας να περάσουμε μέσα από τη χώρα σου. Δε θα βγούμε από την πορεία μας για να μπούμε στα χωράφια και στα αμπέλια σας ούτε θα πιούμε νερό από τα πηγάδια σας. Θα ακολουθήσουμε το βασιλικό δρόμο μέχρις ότου βγούμε από τα σύνορά σου». 23 Ο Σιχόν όμως δεν τους επέτρεψε να περάσουν από το έδαφός του. Συγκέντρωσε όλο το στρατό του και βγήκε εναντίον τους στην έρημο. Έφτασε στην Ιαχσά και επιτέθηκε στους Ισραηλίτες. 24 Οι Ισραηλίτες όμως τον νίκησαν στη μάχη.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Β’ 5 Μην αρχίσετε πόλεμο εναντίον τους [των Ιδουμαίων], γιατί δεν πρόκειται να σας δώσω ούτε μια σπιθαμή γης από τη χώρα τους. 9 Ο Κύριος μου είπε: «Μην ενοχλήσεις τους Μωαβίτες και μην αρχίσεις πόλεμο εναντίον τους, γιατί δεν πρόκειται να σου δώσω στην κατοχή σου τίποτε από τη χώρα τους». 19 «Όταν φτάσετε κοντά στους Αμμωνίτες, μην τους ενοχλήσετε και μην αρχίσετε πόλεμο εναντίον τους, γιατί δεν πρόκειται να σας δώσω τίποτε από τη χώρα των Αμμωνιτών για διοκτησία σας».
Χαρακτηριστικό είναι, πως ο Θεός διατάζει τους Ισραηλίτες να μην παίρνουν τον χρυσό και τον άργυρο από τα αγάλματα των θεών των Χαναναίων, αλλά να τα καίνε στη φωτιά (Δευτερονόμιον, ζ’, 25).
Ακόμη και οι γυναίκες των ηττημένων Χαναναίων έπρεπε να υφίστανται μια συμπεριφορά που, για τα δεδομένα της εποχής, ήταν πολύ καλή.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΑ’ 11 Αν κάποιος από σας δει ανάμεσά τους μια ωραία γυναίκα και την ερωτευθεί και θελήσει να την πάρει γυναίκα του, 12 μπορεί να τη φέρει στο σπίτι του. Η γυναίκα θα ξυρίσει το κεφάλι της, θα κόψει τα νύχια της, 13 και θα βγάλει τα φορέματα της αιχμαλωσίας από πάνω της˙ θα μείνει στο σπίτι και θα κλάψει τον πατέρα της και τη μάνα της για ένα μήνα˙ τότε μόνο ο άντρας μπορεί να την πλησιάσει και να την κάνει γυναίκα του. 14 Αν αργότερα δεν του αρέσει πια η γυναίκα, μπορεί να την αφήσει ελεύθερη˙ πάντως απαγορεύεται να την πουλήσει ή να την μεταχειριστεί σαν δούλη, αφού την υποχρέωσε να γίνει γυναίκα του.
Για να γίνει κατανοητό ότι η ίδρυση του κράτους του αρχαίου Ισραήλ μετά την Έξοδο δεν είχε σχέση με εθνικιστικά ιδεολογήματα και αντιλήψεις, είναι ενδιαφέρον να μάθουμε την στάση των Ορθόδοξων Ιουδαίων θρησκευτικών ηγετών σχετικά με την ίδρυση του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ. Στο άρθρο «Zionists do not Represent Jews» - Οι Σιωνιστές δεν αντιπροσωπεύουν τους Εβραίους (www.jewsagainstzionism.com) διαβάζουμε: «Η Άγια Γη δόθηκε στον Ιουδαϊκό λαό υπό τον όρο ότι θα τηρούν την Τορά (τον Νόμο) και τις εντολές της. Όταν αποτύγχαναν να κάνουν αυτό, η κυριαρχία τους πάνω στη γη αφαιρούνταν από αυτούς, και πήγαιναν σε εξορία. Από εκείνον τον καιρό μας απαγορεύεται από την Τορά με μια πολύ σοβαρή απαγόρευση να ιδρύσουμε μία Εβραϊκή ανεξάρτητη κυριαρχία στην Άγια Γη ή οπουδήποτε αλλού στον κόσμο. Μάλλον, είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε νομοταγείς προς τα έθνη στα οποία κατοικούμε κάτω από την προστασία τους…Από τους αρχαίους καιρούς, οι σχέσεις μεταξύ των λαών των Εβραίων και των Αράβων ήταν ειρηνικές, αδελφικές και φιλικές πάντοτε…Επίσης, στην Άγια Γη, οι πατέρες μας ζούσαν ως γείτονες αρμονικά με τους Παλαιστίνιους κατοίκους της γης, βοηθώντας ο ένας τον άλλον, για αμοιβαίο όφελος…Αμέσως με την ίδρυση του Σιωνιστικού κινήματος, πλήθη Εβραίων κάτω από την ηγεσία των Ραββίνων τους, ξεκίνησαν μια μάχη ενάντια στον Σιωνισμό…Οι ηγέτες του Ορθόδοξου Ιουδαϊσμού αντιτάχθηκαν σφοδρά στο κίνημα με όλη τους την ισχύ…Οι Σιωνιστές αρνήθηκαν να ακούσουν την φωνή των Ραββίνων και την εξουσία της Τορά…Προς μεγάλη μας λύπη, από τότε άρχισε η παρακμή των καλών σχέσεων μεταξύ των Εβραίων και των Αράβων κατοίκων της γης».
Και, φυσικά, καμμία σχέση δεν είχαν οι Άραβες κάτοικοι της Παλαιστίνης των αρχών του 20ου αι. με τους Χαναναιους του 12ου π.Χ. αι.. Ούτε ανθρωποθυσίαζαν ούτε έρριχναν τα παιδιά τους στη φωτιά ως θυσία στον Αλλάχ ούτε είχαν ιερή πορνεία ούτε ιερή ομοφυλοφιλία ούτε κάτι παρόμοιο κοινό με τους Χαναναίους.
Με άλλα λόγια: 1) Οι Ισραηλιτες διατάχθηκαν να διώξουν τους Χαναναίους από τη Χαναάν λόγω των δίχως σταματημό αμαρτιών των Χαναναίων και της υπόσχεσης του Θεού στον Αβραάμ. 2) Μόνο όσοι Χαναναίοι αντιστέκονταν σφάζονταν. Οι υπόλοιποι απλώς εκδιώκονταν. Δεν πάρχει γενοκτονία, αλλά εκδίωξη 3) Ο σκοπός της εκδίωξης ήταν να μην έρθουν σε επαφή οι Χαναναίοι με τους Ισραηλίτες και έτσι οι τελευταίοι μολυνθούν με τα ειδωλολατρικά και πλήρως ειδεχθή έθιμά τους. Δεν ήταν «εθνοκάθαρση», αλλά «κάθαρση των αμαρτωλών» – ακριβώς όπως και οι Εβραίοι όταν αμαρτάνουν «εκδιώκονται», όχι επειδή είναι Εβραίοι, αλλά επειδή είναι αμαρτωλό εθνος.

Θα δούμε τώρα μια περίπτωση που οι κατήγοροι της Π.Δ. αποκαλούν «γενοκτονία». Αυτή την διαταγής για εξολόθρευση των Μαδιανιτών, όπως αυτή περιγράφεται στους ΑΡΙΘΜΟΥΣ ΛΑ’. Έτσι οι κατήγοροι της Π.Δ. ισχυρίζονται
1) ότι οι Ισραηλίτες έσφαξαν όλον τον αρσενικό πληθυσμό (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΑ’, 7)
2) ότι έσφαξαν όλους τους άρρενες αιχμαλώτους, συμπεριλαμβανομένων και των μικρών αγοριών (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΑ’, 17),
3) ότι έσφαξαν τις μη παρθένες αιχμάλωτες γυναίκες και κράτησαν μόνο τις παρθένες αιχμάλωτες ζωντανές (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΑ’, 17) προφανώς κάνοντάς τους «τέστ παρθενικότητας», ώστε να τις δώσουν ως σκλάβες του σεξ στους νικητές άντρες Ισραηλίτες (ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΑ’, 18).
4) Κι όλα αυτά επειδή ήταν εντολή του Γιαχβέ, επειδή οι Μαδιανίτες απλώς λάτρευαν έναν άλλο θεό, τον Βαάλ.
5) Έτσι ο Θεός της Π.Δ. επιδοκιμάζει τη σφαγή μικρών αγοριών, γυναικών, και το βιασμό μικρών κοριτσιών. Μάλιστα δεν είναι αμέτοχος, αλλά είναι αυτός που διατάζει το Μωυσή να κηρύξει τον πόλεμο κατά των Μαδιανιτών και στο τέλος (στίχ. 28) ζητά και μερίδιο!
Στην περίπτωση αυτή έχουμε να αντιμετωπίσουμε επιχειρήματα ανθρώπων που απλούστατα ούτε διάβασαν ολόκληρη την Π.Δ. ούτε είναι εξοικειωμένοι με τον πολιτισμό και τις συνθήκες της Μ. Ανατολής της εποχής εκείνης. Ας παραθέσουμε όμως το κείμενο.
ΑΡΙΘΜΟΙ ΛΑ’ 1 Ο Κύριος είπε στο Μωυσή: 2 «Πάρε εκδίκηση από τους Μαδιανίτες για χάρη των Ισραηλιτών. Μετά από αυτό θα πεθάνεις». 3 Τότε ο Μωυσής μίλησε στο λαό και τους είπε: «Ας εξοπλιστούν μερικοί άντρες από σας για πόλεμο. Θα επιτεούν στους Μαδιανίτες για να πραγματοποιήσουν την εκδίκηση του Κυρίου εναντίον τους. 4 Θα στείλετε στον πόλεμο χίλιους άντρες από κάθε φυλή, από όλες τις φυλές του Ισραήλ». 5 Συγκεντρώθηκαν λοιπόν απ’ όλο το λαό χίλιοι από κάθε φυλή, δηλαδή δώδεκα χιλιάδες οπλισμένοι για πόλεμο. 6 Όλους αυτούς τους έστειλε ο Μωυσής στον πόλεμο και μαζί τους το γιο του ιερέα Ελεάζαρ, τον Φινεές. Αυτός κρατούσε στα χέρια του τα ιερά σκεύη και τις σάλπιγγες για τα διάφορα παραγγέλματα. 7 Πολέμησαν εναντίον των Μαδιανιτών, όπως ο Κύριος είχε διατάξει το Μωυσή και σκότωσαν όλους τους άντρες τους. 8 Στους νεκρούς περιλαμβάνονταν και οι πέντε βασιλιάδες της Μαδιάμ: Ευΐ, Ρέκεμ, Σουρ, Ουρ και Ρεβά. Σκότωσαν επίσης και το Βαλαάμ, γιο του Βεώρ. 9 Οι Ισραηλίτες αιχμαλώτισαν τις γυναίκες των Μαδιανιτών μαζί με τα παιδιά τους και λεηλάτησαν τα ζώα τους, τα κοπάδια τους, όλα τα υπάρχοντά τους 10 και πυρπόλησαν όλες τις πόλεις τους και τις κατασκηνώσεις τους. 11 Όλη αυτή τη λεία και τα λάφυρα, ανθρώπους και ζώα, 12 τα έφεραν στο Μωυσή και στον Ελεάζαρ, τον ιερέα, καις την ισραηλιτική κοινότητα, που ήταν στρατοπεδευμένη στις πεδιάδες της Μωάβ, κοντά στον Ιορδάνη, απέναντι από την Ιεριχώ. 13 Ο Μωυσής και ο Ελεάζαρ, ο ιερέας, καθώς και οι υπόλοιποι αρχηγοί της κοινότητας βγήκαν από το στρατόπεδο για να προϋπαντήσουν το στρατό. 14 Τότε ο Μωυσής οργίστηκε με τους αρχηγούς του στρατού, τους χιλίαρχους και τους εκατόνταρχους, που γύριζαν από την εκστρατεία. 15 «Γιατί αφήσατε ζωντανές τις γυναίκες;» τους έλεγε. 16 «Αυτές είναι που με συμβουλή του Βαλαάμ παρέσυραν τους Ισραηλίτες να απιστήσουν στον Κύριο κι έτσι στη Φεγώρ ξέσπασε η πληγή πάνω στην κοινότητα του Κυρίου. 17 Τώρα λοιπόν θα σκοτώσετε κάθε αρσενικό παιδί και κάθε γυναίκα που έχει πλαγιάσει με άντρα και συνευρέθηκε μαζί του. 18 Τα κορίτσια όμως που είναι παρθένες αφήστε τα να ζήσουν για σας. 19 Εσείς θα μείνετε έξω απο το στρατόπεδο εφτά μέρες. Όλοι όσοι από εσας σκοτώσατε άνθρωπο.. 32 Τα λάφυρα, ό,τι δηλαδή είχε μείνει από τη λεηλασία που έκαναν οι πολεμιστές για τους εαυτούς τους, ήταν εξακόσιες εβδομήντα πέντε χιλιάδες πρόβατα, 33 εβδομήντα δύο χιλιάδες βόδια, 34 εξήντα μία χιλιάδες γαϊδούρια. 35 Όσο για τους ανθρώπους, ο αριθμός των παρθένων γυναικών ήταν τριάντα δύο χιλιάδες. 36 Τα μισά απ’ αυτά, δηλαδή το μερίδιο των πολεμιστών, ήταν τριακόσιες τριάντα εφτά χιλιάδες πεντακόσια πρόβατα. 37 Η προσφορά για τον Κύριο από τα πρόβατα αυτά ήταν εξακόσια εβδομήντα πέντε. 38 Από τις τριάντα έξι χιλιάδες βόδια, η προσφορά για τον Κύριο ήταν εβδομήντα δύο. 39 Από τις τριάντα χιλιάδες πεντακόσια γαϊδούρια, η προσφορά στον Κύριο ήταν εξήντα ένα, 40 και από τις δεκαέξι χιλιάδες αιχμαλώτους, η προσφορά για τον Κύριο ήταν τριάντα δύο. 47 Από αυτό το μισό, που ήταν το μερίδιο των Ισραηλιτών, ο Μωυσής πήρε ένα στα πενήντα, από τους αιχμαλώτους και από τα ζώα, και τα έδωσε στους Λευίτες, που υπηρετούσαν στη σκηνή του Κυρίου.

Ας αναλύσουμε έναν-έναν τους ισχυρισμούς των κατηγόρων της Π.Δ.

1) Δεν υπήρχε ανάγκη για «τέστ παρθενικότητας», όπως το εννοούμε σήμερα, διότι εκείνη την εποχή στη Μ. Ανατολή μπορούσε κανείς σχετικά εύκολα να μάθει πολλά πράγματα για την εθνικότητα ή την κοινωνική θέση των ανθρώπων (άρα και των γυναικών) από τα ρούχα τους, την κόμμωσή τους και τα στολίδια τους. Στη Βαβυλώνα, οι γυναίκες έπαυαν να φορούν πέπλο, αλλά φορούσαν μια μαντίλα. Στην Ασσυρία γινόταν το αντίθετο, οι παντρεμένες φορούσαν πέπλο. Στην περιοχή που μας ενδιαφέρει η παρθενικότητα δεικνύονταν με κάποιου είδους ρουχισμό (π.χ. η ρόμπα της Ταμάρ στο Β’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ ΙΓ’). Πιο εύκολα δεικνύοταν ότι μια γυναίκα ήταν παντρεμένη και συνεπώς μη παρθένα. Το πέπλο, τα κοσμήματα και συγκεκριμένα είδη κόμμωσης. Παρομοίως μπορούσε μια ανύπαντρη, μη παρθένα (π.χ. ιερόδουλη ή κοινή πόρνη) να ανακαλυφθεί από τον καλλωπισμό της («εἶδος ἔχουσα πορνικόν», δηλαδή στόλισμα πόρνης ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ Ζ’, 10) ή τα διάφορα σημάδια ή τα λυτά μαλλιά, την περίεργη κόμμωση και τα πολυτελή ρούχα. Έτσι ήταν εύκολο να διαπιστώσει κανείς ποιες γυναίκες ήταν πόρνες και ιερόδουλες καθώς και ποιες ήταν παντρεμένες. Αντίθετα από την εποχή μας, όπου όλοι φορούν πάνω-κάτω τα ίδια ρούχα, εκείνη την εποχή και σ’ εκείνη την περιοχή (αυτό το έθιμο υπήρχε και στα μέρη μας τουλάχιστον ώς πριν 2 αιώνες, τουλάχιστον για την εθνικότητα π.χ. οι Έλληνες είχαν μουστάκι κι όχι γενιάδα, την οποία είχαν οι Τούρκοι) η αμφίεση και η κόμμωση έδειχναν και την κοινωνική θέση της γυναίκας. Για να ανακαλυφθεί ποιες ήταν παρθένες, δηλαδή ούτε παντρεμένες ούτε πόρνες, δεν χρειαζόταν «τέστ παρθενικότητας» από γιατρούς.
Το λόγο, για τον οποίο έγινε επιλογή των παρθένων, τον αναφέρουμε παρακάτω.

2) Είναι εντελώς ψευδής ο ισχυρισμός ότι οι Ισραηλίτες άφησαν να ζήσουν οι παρθένες, ώστε να τις έχουν ως «σκλάβες του σεξ». Οι περισσότερες κοπέλες παντρεύονταν μόλις άρχισαν να μπορούν να γεννούν παιδιά, δηλαδή κατά τα 12-13, στην αρχαία Μέση Ανατολή. Επομένως, οι Ισραηλίτες άφησαν ζωντανές μόνο τις κοπέλες που ήταν κάτω από 11 και που ουσιαστικά ήταν ακόμη παιδιά, όχι γυναίκες. Στην Π.Δ. βλέπουμε το Θεό μέσω των προφητών να κατηγορεί τους Ισραηλίτες για ένα σωρό πράγματα, από μοιχεία και κακία ώς απιστία. Συνεχώς η Π.Δ. κακολογεί τους Ισραηλίτες, όπως θα δούμε. Ωστόσο, είναι βεβαιωμένο και σημαντικό ότι οι Ισραηλίτες δεν κατηγορούνται για παιδοφιλία. Συνεπώς, η κατηγορία ότι τα μικρά κοριτσάκια διασώθηκαν για να τα χρησιμοποιούν σεξουαλικά οι Ισραηλίτες δεν στέκει ούτε υποστηρίζεται από άλλα στοιχεία. Η άποψη ότι η πρόταση να τις κρατήσουν «για τον εαυτό τους» (στίχ. 18) δεν σημαίνει απαραίτητα «για την ευχαρίστησή τους», αλλά αναφέρεται ως η αντίθετη εναλλακτική κατάσταση του «για τον Γιαχβέ», που σήμαινε να σκοτωθούν. «Για τον εαυτό τους» σημαίνει απλώς «μην τις σκοτώσετε». Δεν υπάρχει κάτι που να υποδηλώνει ότι το «κρατήστε τες ζωντανές» συνεπάγεται απαραίτητα «κρατήστε τες ζωντανές για σκλάβες του σεξ».

3) Ο λόγος για τον οποίο σφάχτηκαν οι Μαδιανίτες δεν έχει να κάνει καθόλου με τη λατρεία του Βαάλ καθεαυτή. Εδώ πρέπει να ανατρέξουμε σε διάφορα κεφάλαια του βιβλίου των ΑΡΙΘΜΩΝ, ώστε να δούμε τον λόγο. Αυτός δίνεται κατ’ αρχήν στο κεφάλαιο που αναφέραμε, στους στίχους 15 και 16. Εκεί ο Μωυσής, ρωτά γιατί δεν θανατώθηκαν οι γυναίκες και λέει στους άρχοντες ότι αυτές ήταν η αιτία που αποστάτησαν οι Ισραηλίτες. Έτσι
i) Μετά την ήττα των Αμορραίων, ο βασιλιάς των Μωαβιτών, Βαλάκ, ανησύχησε για την ισχύ των Ισραηλιτών. Οι σύμμαχοί του, οι Αμορραίοι, είχαν ηττηθεί και ο ίδιος είχε ελάχιστη στρατιωτική δύναμη και αρκετή εξυπνάδα, ώστε να μην επιτεθεί στους Ισραηλίτες (να υπενθυμίσουμε ότι ο Θεός είχε τονίσει στους Ισραηλίτες να μην επιχειρήσουν να καταλάβουν τη Μωάβ). Στέλνει το γιο του στον προφήτη Βαλαάμ, που ζούσε στην χώρα Φαθουρά, δίπλα στον Ευφράτη, ώστε να τον προσκαλέσει στη Μωάβ, προκειμένου να καταραστεί (!) τους Ισραηλίτες (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΒ’, 1-6), για να ηττηθούν από τους Μωαβίτες. Ο Βαλαάμ δέχεται, αλλά ο Θεός τον προστάζει να ευλογήσει τους Ισραηλίτες (ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΓ’ και ΚΔ’).
ii) Εδώ να διευκρινίσουμε ότι οι Μωαβίτες και οι Μαδιανίτες ήταν ενωμένοι ως κράτος και ως φυλή (π.χ. ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΒ’, 7), ώστε να μην αναρωτηθεί κανείς, τι δουλειά έχουν οι μεν με την τιμωρία των δε.
iii) Ο Βαλαάμ αντιλαμβάνεται ότι ο Ισραήλ έχει την προστασία του Θεού, γι’ αυτό είναι ανίκητος. Συλλαμβάνει λοιπόν ένα σχέδιο, με το οποίο θα έκανε τους Ισραηλίτες να απομακρυνθούν από την πίστη στο Θεό, να χάσουν την εύνοιά του άρα και την προστασία του και να μπορούν να ηττηθούν στρατιωτικά από τους Μωαβίτες/Μαδιανίτες. Το σχέδιο είναι απλό: οι Μωαβίτισσες και οι Μαδιανίτισσες θα ταξίδευαν στις περιοχές που ήταν οι Ισραηλίτες, θα είχαν σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους (πρώτη παράβαση των εντολών του Θεού) κι έπειτα θα τους προέτρεπαν – με όπλο το σεξ – να λατρεύσουν μαζί τους τους θεούς των Μωαβιτών/Μαδιανιτών, ώστε ο Θεός του Ισραήλ να οργιστεί μαζί του και να εγκαταλείψει τους Ισραηλίτες. Οι Μωαβίτες άρχοντες συμφωνούν, ο Βαλαάμ απευθύνεται στις Μωαβίτισσες/Μαδιανίτισσες και είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο (άμεση πειθώς, έμμεση με πίεση των ανδρών τους ή των αρχόντων τους) τις πείθει. Μόνο ένας προφήτης, σαν το Βαλαάμ, ο οποίος άλλωστε επικοινωνούσε με το Θεό, θα μπορούσε να αντιληφθεί τόσο οξυδερκώς την αιτία της ισχύος του Ισραήλ και τον τρόπο που αυτή η ισχύς θα έπαυε να υπάρχει. Άλλωστε, στο κεφ. ΛΑ’ ρητά κατονομάζεται ως ο εμπνευστής του σχεδίου. Έτσι:
ΑΡΙΘΜΟΙ ΚΕ’ 1 ΚΑΙ κατέλυσεν ᾿Ισραὴλ ἐν Σαττείν· καὶ ἐβεβηλώθη ὁ λαὸς ἐκπορνεῦσαι εἰς τὰς θυγατέρας Μωάβ. 2 καὶ ἐκάλεσαν αὐτοὺς εἰς τὰς θυσίας τῶν εἰδώλων αὐτῶν, καὶ ἔφαγεν ὁ λαὸς τῶν θυσιῶν αὐτῶν καὶ προσεκύνησαν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν. 3 καὶ ἐτελέσθη ᾿Ισραὴλ τῷ Βεελφεγώρ· καὶ ὠργίσθη θυμῷ Κύριος τῷ ᾿Ισραήλ. 4 καὶ εἶπε Κύριος τῷ Μωυσῇ· λαβὲ πάντας τοὺς ἀρχηγοὺς τοῦ λαοῦ καὶ παραδειγμάτισον αὐτοὺς Κυρίῳ κατέναντι τοῦ ἡλίου, καὶ ἀποστραφήσεται ὀργὴ θυμοῦ Κυρίου ἀπὸ ᾿Ισραήλ. 5 καὶ εἶπε Μωυσῆς ταῖς φυλαῖς ᾿Ισραήλ· ἀποκτείνατε ἕκαστος τὸν οἰκεῖον αὐτοῦ τὸν τετελεσμένον τῷ Βεελφεγώρ. 6 Καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος τῶν υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐλθὼν προσήγαγε τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ πρὸς τὴν Μαδιανῖτιν ἐναντίον Μωυσῆ καὶ ἐναντίον πάσης συναγωγῆς υἱῶν ᾿Ισραήλ, αὐτοὶ δὲ ἔκλαιον παρὰ τὴν θύραν τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. 7 καὶ ἰδὼν Φινεὲς υἱὸς ᾿Ελεάζαρ υἱοῦ ᾿Ααρὼν τοῦ ἱερέως ἐξανέστη ἐκ μέσου τῆς συναγωγῆς καὶ λαβὼν σειρομάστην ἐν τῇ χειρὶ 8 εἰσῆλθεν ὀπίσω τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ᾿Ισραηλίτου εἰς τὴν κάμινον καὶ ἀπεκέντησεν ἀμφοτέρους, τόν τε ἄνθρωπον τὸν ᾿Ισραηλίτην καὶ τὴν γυναῖκα διὰ τῆς μήτρας αὐτῆς· καὶ ἐπαύσατο ἡ πληγὴ ἀπὸ υἱῶν ᾿Ισραήλ. 9 καὶ ἐγένοντο οἱ τεθνηκότες ἐν τῇ πληγῇ τέσσαρες καὶ εἴκοσι χιλιάδες. 10 Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· 11 Φινεὲς υἱὸς ᾿Ελεάζαρ υἱοῦ ᾿Ααρὼν τοῦ ἱερέως κατέπαυσε τὸν θυμόν μου ἀπὸ υἱῶν ᾿Ισραὴλ ἐν τῷ ζηλῶσαί μου τὸν ζῆλον ἐν αὐτοῖς, καὶ οὐκ ἐξανήλωσα τοὺς υἱοὺς ᾿Ισραὴλ ἐν τῷ ζήλῳ μου. 12 οὕτως εἶπον· ἰδοὺ ἐγὼ δίδωμι αὐτῷ διαθήκην εἰρήνης, 13 καὶ ἔσται αὐτῷ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ μετ’ αὐτὸν διαθήκη ἱερατείας αἰωνία, ἀνθ’ ὧν ἐζήλωσε τῷ Θεῷ αὐτοῦ καὶ ἐξιλάσατο περὶ τῶν υἱῶν ᾿Ισραήλ. 14 τὸ δὲ ὄνομα τοῦ ἀνθρώπου τοῦ ᾿Ισραηλίτου τοῦ πεπληγότος, ὃς ἐπλήγη μετὰ τῆς Μαδιανίτιδος, Ζαμβρὶ υἱὸς Σαλώ, ἄρχων οἴκου πατριᾶς τῶν Συμεών· 15 καὶ ὄνομα τῇ γυναικὶ τῇ Μαδιανίτιδι τῇ πεπληγυίᾳ Χασβί, θυγάτηρ Σοὺρ ἄρχοντος ἔθνους ᾿Ομμώθ, οἴκου πατριᾶς ἐστι τῶν Μαδιάμ. 16 Καὶ ἐλάλησε Κύριος πρὸς Μωυσῆν λέγων· λάλησον τοῖς υἱοῖς ᾿Ισραὴλ λέγων· 17 ἐχθραίνετε τοῖς Μαδιηναίοις καὶ πατάξατε αὐτούς, 18 ὅτι ἐχθραίνουσιν αὐτοὶ ὑμῖν ἐν δολιότητι, ὅσα δολιοῦσιν ὑμᾶς διὰ Φογὼρ καὶ διὰ Χασβὶ θυγατέρα ἄρχοντος Μαδιὰμ ἀδελφὴν αὐτῶν τὴν πεπληγυῖαν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς πληγῆς διὰ Φογώρ.

(Σε μετάφραση: 1 Όταν ο λαός του Ισραήλ εγκατασάθηκε στη Σιττείμ, άρχισε να πορνεύεται με τις Μωαβίτισσες. 2 Αυτές τους προκάλεσαν να συμμετάσχουν στις θυσίες των θεών τους κι εκείνοι έφαγαν απ’ τις θυσίες και λάτρεψαν τους θεούς των Μωαβιτών. 3 Ο Κύριος οργίστηκε πάρα πολύ που ο λαός Ισραήλ πήρε μέρος στη λατρεία του Βάαλ-Φεγώρ 4 και είπε στο Μωυσή: «Πιάσε όλους τους αρχηγούς του λαού και θανάτωσέ τους για μένα απένατι στον ήλιο. Έτσι θα πάψει ο καταστροφικός θυμός μου εναντίον του λαού». 5 Τότε είπε ο Μωυσής στους δικαστές του Ισραήλ: «Καθένας σας να θανατώσετε όσους από τους ανθρώπους σας πήραν μέρος στη λατρεία του Βάαλ-Φεγώρ». 6 Εκείνη τη στιγμή έφτασε ένας Ισραηλίτης φέρνοντας στους δικούς του μια Μαδιανίτισσα˙ και τον είδε ο Μωυσής και όλη η ισραηλιτική κοινότητα, την ώρα που αυτοί έκλαιγαν μπροστά στην είσοδο της σκηνής του Μαρτυρίου. 7 Μόλις το είδε αυτό ο Φινεές, γιος του Ελεάζαρ και εγγονός του ιερέα Ααρών, σηκώθηκε μέσα από την κοινότητα και μ’ ένα δόρυ στο χέρι του 8 καταδίωξε τον Ισραηλίτη ώς μέσα στη σκηνή του και τους διαπέρασε και τους δύο, έτσι που το δόρυ βγήκε από την κοιλιά της γυναίκας. Τότε σταμάτησε η συμφορά ανάμεσα στους Ισραηλίτες. 9 Αυτοί που πέθαναν από τη συμφορά ήταν είκοσι τέσσερις χιλιάδες. 10 Ο Κύριος είπε στον Μωυσή: 11 «Ο Φινεές, γιος του Ελεάζαρ και εγγονός του Ααρών του ιερέα, απέτρεψε την οργή μου από τους Ισραηλίτες, γιατί συγκριτικά μ’ αυτούς έδειξε μεγάλο ζήλο για μένα˙ έτσι δεν εξολόθρευσα τους Ισραηλίτες στην οργή μου. 12 Γι’ αυτό να του πεις ότι εγώ κλείνω μαζί του συμφωνία φιλίας. 13 Γι’ αυτόν και για τους απογόνους του θα ισχύει διαθήκη αιώνιας ιεροσύνης, γιατί έδειξε ζήλο για το Θεό του και έφερε στους Ισραηλίτες τη συγχώρηση των αμαρτιών τους. 14 Ο Ισραηλίτης που θανατώθηκε μαζί με τη Μαδιανίτισσα ήταν ο Ζιμβρή, γιος του Σαλού, αρχηγού οικογενείας στη φυλή συμεών. 15 Και η Μαδιανίτισσα λεγόταν Καζβί, κόρη του Σουρ, αρχηγού φυλής, από πατριαρχική οικογένεια της Μαδιάν. 16 Ο Κύριος είπε στο Μωυσή: 17 «Επιτεθείτε στους Μαδιανίτες και χτυπήστε τους 18 για το κακό που σας έκαναν και σας αποπλάνησαν με τις πονηριές τους στην υπόθεση του Φεγώρ και στην υπόθεση της συμπατριώτισσάς τους της Καζβί, που θανατώθηκε τη μέρα που σας βρήκε η συμφορά»).

Δηλαδή οι Μαδιανίτισσες φτάνουν στις περιοχές που διέμενε ο Ισραήλ (στίχ. 1), οι Ισραηλίτες πορνεύουν με αυτές (στίχ. 1), αυτές τους προσκαλούν στις θυσίες των ξένων θεών, στα ειδωλολατρικά γεύματα. Οι Ισραηλίτες προσκολώνται στον Βάαλ του Φεγώρ (στίχ. 3), με αποτέλεσμα ο Θεός να οργιστεί για την απείθειά τους (στίχ. 4). Μέχρι στιγμής τα πράγματα παν σύμφωνα με το σχέδιο του Βαλαάμ. Ωστόσο, ο Θεός δεν κάθεται απαθής: λέει στο Μωυσή να τιμωρήσει όσους συμμετείχαν στις θυσίες και είχαν σεξουαλική σχέση με τις Μαδιανίτισσες. Αυτό γίνεται, φονεύονται είκοσι τέσσερις χιλιάδες Ισραηλίτες (στίχ. 9). Οι Ισραηλίτες μετανοούν για την αποστασία τους (στίχ. 6). Καταπαύει η οργή του Θεού – αντίθετα απ’ ό,τι προσδοκούσε ο Βαλαάμ και οι Μαδιανίτες. Τότε ο Θεός λέει στους Ισραηλίτες να πολεμήσουν και να πατάξουν τους Μαδιανίτες (στίχ. 17), γιατί αυτοί φέρθηκαν ύπουλα και δόλια. Ο Θεός, φυσικά, ήξερε το σχέδιο των Μαδιανιτών, γι’ αυτό αναφέρθηκε στην δολιότητά τους και γι’ αυτό το λόγο προτρέπει το Μωυσή να πολεμήσει και να πατάξει τους Μωαβίτες. Οι Μωαβίτισσες φαίνεται πως διέφυγαν και εκτός από την θυγατέρα του Σουρ (στίχ. 15) θα επέτρεψαν στη Μωάβ, όπως φαίνεται από το κεφάλαιο ΛΑ’. Συνεπώς η τιμωρία στο κεφάλαιο ΛΑ’ δεν είναι ξεκομμένη ούτε ξαφνική ή αδικαιολόγητη (ώστε να προκαλεί δικαίως αισθήματα αγανάκτησης), όπως θέλουν να μας πείσουν οι κατήγοροι της Π.Δ., αλλά συνδέεται με το κεφάλαιο ΚΕ’. Ούτε ξύπνησε μια μέρα ο Μωυσής και σκέφτηκε «ας πάμε να σφάξουμε τώρα τους Μαδιανίτες».
Μπορεί κάποιοι εδώ να αναρωτηθούν «και γιατί να τιμωρούνται οι Ισραηλίτες και οι Μαδιανίτες, απλώς επειδή οι δεύτεροι προσκάλεσαν τους πρώτους στη λατρεία του Βάαλ και οι πρώτοι δέχτηκαν; Τι σόι τύραννος είναι αυτός ο Θεός της Π.Δ., να τιμωρεί όποιον τον απορρίπτει;» Η απάντηση είναι ότι ο Θεός εξαρχής δεν επέβαλε τη Διαθήκη με τους Ισραηλίτες. Τους ζήτησε να την επικυρώσουν οι ίδιοι, όχι απλώς ο Μωυσής ως εκπρόσωπος του λαού, αλλά ο ίδιος ο λαός, τους προειδοποίησε για τις συνέπειες της απιστίας τους, τους ενημέρωσε για τις συνέπειες της πίστης τους κι αυτοί δέχτηκαν (ΕΞΟΔΟΣ ΙΘ’, 8˙ ΕΞΟΔΟΣ ΚΔ’, 7˙ ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΖ’, 15-26). Δεν υπήρξε λοιπόν κάτι το εξουσιαστικό εκ μέρους του Θεού που «δεν άφηνε να αλλάξουν λατρεία οι Ισραηλίτες». Μόνοι τους είχαν δεσμευτεί να υπακούσουν στους όρους της Διαθήκης και στο κάτω-κάτω δεν ζήτησαν έντιμα απαλλαγή από αυτήν (πράγμα που θα τους έδινε το δικαίωμα να λατρεύουν όποιον θέλουν) προτού διαπράξουν την αποστασία τους.
iv) Στο κεφάλαιο αυτό (το ΛΑ’), στους στίχους 15-16 βλέπουμε τον λόγο που ο Μωυσής διατάζει την εξόντωση των μη παρθένων Μαδιανιτισσών αιχμαλώτων. «15 Είπε ο Μωυσής σ’ αυτούς: "γιατί συλλάβατε αιχμάλωτες και τις φέρατε ζωντανές εδώ; 16 Δεν έπρεπε αυτές να ζήσουν, διότι αυτές ήταν η αιτία, σύμφωνα με τη συμβουλή του Βαλαάμ, να αποστατήσουν οι Ισραηλίτες από τον Κύριο, να καταφρονήσουν τις εντολές Του, να λατρεύσουν το είδωλο Φογώρ, κι έτσι να αποσταλεί εκ μέρους του Κυρίου μεγάλη τιμωρία στο Ισραήλ"». Με άλλα λόγια οι αιχμάλωτες, μη παρθένες Μαδιανίτισσες αυτές ήταν οι ίδιες που είχαν αποδεχτεί το ύπουλο σχέδιο του Βαλαάμ και προσπάθησαν να κάνουν τους Ισραηλίτες να αποστατήσουν κατά του Θεού. Το αν οι αιχμάλωτες ήταν παρθένες ή όχι έπαιζε μεγάλο ρόλο, διότι μόνο οι μη παρθένες αιχμάλωτες μπορούσαν να είχαν συμμετάσχει σε σεξουαλικά όργια με τους Ισραηλίτες˙ οι παρθένες αιχμάλωτες Μωαβίτισσες απλούστατα δεν είχαν συνευρεθεί ποτέ με κανέναν κι επομένως δεν ήταν αυτές που είχαν παρασύρει τους Ισραηλίτες στη λατρεία του Βαάλ στο κεφάλαιο ΚΕ’. Συνεπώς αυτές δεν άξιζαν να φονευτούν, ενώ αντίθετα οι μη παρθένες έπρεπε να τιμωρηθούν, διότι συμμετείχαν στη δολιότητα του Βαλαάμ και των Μωαβιτών.
v) Μπορεί κάποιος να πει ότι οι Μωαβίτισσες αναγκάστηκαν είτε από τις συζύγους τους είτε από τους άρχοντες. Κατα πρώτον αυτή η υπόθεση δεν επιβεβαιώνεται από κανένα στίχο, το αντίθετο μάλιστα, στο στίχο 16, αυτές έκαναν τους Ισραηλίτες να αποστατήσουν «κατὰ τὸ ρῆμα Βαλαὰμ» (κι όχι «υπό την πίεσή» του), δηλαδή φαίνεται πως πείστηκαν για την ορθότητα της «αποστολής» που τους ανέθεσε ο Βαλαάμ και οι Μωαβίτες. Κατά δεύτερον, ακόμη κι αν υποτεθεί ότι αρχικά εξαναγκάστηκαν από τους Μωαβίτες άρχοντες και τους Μωαβίτες άντρες/γονείς τους να αφήσουν (παντρεμένες γυναίκες, ανύπαντρες παρθένες που θα έχαναν την παρθενιά τους με Ισραηλίτες, πόρνες) τη χώρα τους και να ταξιδέψουν σε καταυλισμούς ξένων, θα μπορούσαν – όταν έφταναν στους ισραηλιτικούς καταυλισμούς – να ομολογήσουν στο Μωυσή το σκοπό του ταξιδιού τους κι ότι εξαναγκάστηκαν, οπότε δε θα τιμωρούνταν. Δεν έκαναν κάτι τέτοιο, άρα πείστηκαν είτε αμέσως είτε σταδιακά ότι αυτό ήταν για το «καλό της Μωάβ».

vi) Η δολιότητα της πράξης των Μαδιανιτών και των Μαδανιτισσών στη σημερινή εποχή θα είχε το εξής αντίστοιχο: καμμιά 10-15 χιλιάδες γυναικών, που ενώ γνώριζαν ότι είχαν AIDS, πείθονται από την ηγεσία της πόλης τους να ταξιδέψουν σε μια άλλη πόλη – την οποία θεωρούν εχθρική με τη δική τους, ενώ στην πραγματικότητα η άλλη πόλη δεν αισθάνεται καμμία εχθρότητα για την πόλη των γυναικών – για να προσφέρουν δωρεάν σεξ στους άντρες της πόλης αυτής, αποκρύπτοντάς τους ότι έχουν aids, με σκοπό να μολύνουν όλο τον πληθυσμό της πόλης, συμπεριλαμβανομένων και των γυναικών και παιδιών των αντρών˙ κι όλα αυτά γίνονται με την πλήρη συγκατάθεση των γονιών και των αντρών των γυναικών αυτών.
Από τον αριθμό των φονευμένων Ισραηλιτών (24.000) μπορούμε να αντιληφθούμε ότι ήταν χιλιάδες (τουλάχιστον 16.000) οι Μαδιανίτισσες που συμμετείχαν στην επιχείρηση αυτή. Η «κουλτούρα» κι ο πολιτισμός ενός λαού σαν τους Μωαβίτες-Μαδιανίτες, με την δολιότητα, την συγκατάθεση ανδρών και γυναικών, την διατάραξη κάθε έννοιας οικογενειακής ζωής (σ’ αυτές τις 16.000 τουλάχιστον οι 10.000 θα ήταν είτε παντρεμένες είτε παρθένες, δηλαδή μιλάμε για 10.000 οικογένεις που αποδέχτηκαν ένα τέτοιο αίσχος για τον εαυτό τους), σίγουρα ήταν χειρότερα από την θρησκευτική πορνεία των Χαναναίων. Συνεπώς άξιζαν να καταστραφούν. Δεν επρόκειτο για τιμωρία ενός λαού που είχε τη δική του, παράξενη ίσως, σεξουαλική συμπεριφορά ούτε για τιμωρία «επειδή λάτρευαν άλλους θεούς». Στο κάτω-κάτω, δίχως να κινδυνεύουν επιτέθηκαν στους Ισραηλίτες. Επιπλέον, παρόλο που οι Μωαβίτισσες είχαν διαπιστώσει την δύναμη του Θεού (ο οποίος εξόντωσε τους αποστάτες Ισραηλίτες και απέτρεψε την αποστασία συνολικά του Ισραήλ), όταν πήγαν να διαφθείρουν τους Ισραηλίτες, δεν μετανόησαν ούτε έδειξαν καμμία αλλαγή στη στάση τους.

vii) Μερικοί θα αναρωτηθούν γιατί να σφαγούν τα αγόρια. Η απάντηση σχετίζεται με το ιστορικό πλαίσιο της εποχής. Πρώτον διότι αντίθετα από τα κορίτσια, τα αγόρια ήταν επίφοβα όντας η συνέχεια του ηττημένου έθνους (ας ξαναθυμίσουμε στους αρχαιόπληκτους κατήγορους της Π.Δ. ότι και οι Έλληνες σκότωσαν όλα τα αρσενικά παιδιά της Τροίας, για τον λόγο αυτόν). Δεύτερον, δεν υπήρχε η πιθανότητα να τα βάλουν οι Ισραηλίτες σε ένα ίδρυμα ή να τα παραδώσουν στους συγγενείς τους, ψάχνοντάς τους στην έρημο. Τρίτον, εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε η δυνατότητα οι Ισραηλίτες, που ζούσαν σε καταυλισμούς και μετακινούνταν συνεχώς πορευόμενοι προς τη Χαναάν, να αντέξουν επιπλέον πληθυσμό (περίπου ίσο με τον αριθμό των 32.000 παρθένων Μαδιανιτισσών). Τέταρτον, η άλλη εναλλακτική πιθανότητα, να τα αφήσουν να αργοπεθάνουν στην έρημο, δίχως τροφή ή οικογένεια, στο έλεος των δουλεμπόρων δεν είναι κι η καλύτερη. Εφόσον υπήρχαν αυτές οι επιλογές, αναγκαστικά έπρεπε να παρθεί η λιγότερο οδυνηρή ή η λιγότερο μακροχρόνια οδυνηρή απόφαση. Για το θέμα των παιδιών κάνουμε λόγο σε παρακάτω παράγραφο.

viii) Η τιμωρία-εξολόθρευση αφορούσε μόνο την υποομάδα των Μαδιανιτών που συμφώνησε και συνέπραξε στο σχέδιο του Βαλαάμ. Οι Κιναίοι λ.χ. ήταν Μαδιανίτες (ΚΡΙΤΑΙ Α’, 16˙ ΚΡΙΤΑΙ Δ’, 11), αλλά οι ζωές τους δεν πειράχτηκαν από τον Σαούλ. Επιπλέον, οι Μαδιανίτες στρατιώτες θα ήταν περίπου 8.000-15.000, αφού οι Ισραηλίτες ήταν 12.000. Μικρός αριθμός μάλλον. Δεν επρόκειτο λοιπόν για επιχείρηση αφανισμού των Μωαβιτών, αλλά για τιμωρία της συγκεκριμένης ομάδας ανθρώπων.

ix) Οι πρώτοι που τιμωρήθηκαν ήταν οι Ισραηλίτες. Μετά τιμωρήθηκαν οι Μαδιανίτες. Δεν έχουμε δηλαδή να κάνουμε με σφαγή λόγω «εθνικού μίσους». Αν ήταν έτσι, τότε οι 24.000 Ισραηλίτες δεν θα θανατώνονταν ποτέ κι ούτε θα θανατώνονταν πρώτοι. Τι είδους «γενοκτονία» είναι αυτή;
ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΙΒ’ 11 Κανέναν δε φοβόσουν, Κύριε, όταν τους φερνόσουν με επιείκεια, παρ’ όλη τους την αμαρτία. 12 Ποιος, αλήθεια, μπορεί να σε ελέγξει για τις πράξεις σου; Ποιος μπορεί ν’ αντισταθεί στις αποφάσεις σου; Ποιος θα σε κατηγορήσει για τα ειδωλολατρικά έθνη που κατέστρεψες, ενώ εσύ ο ίδιος τα είχες δημιουργήσει; Ή ποιος θα σου αντισταθεί υπερασπίζοντας τους διεφθαρμένους; 20 Του εχθρούς των παιδιών σου, οι οποίοι ήταν άξιοι θανάτου, τους τιμώρησες με τόση μετριοπάθεια και επιείκεια και τους έδωσες την ευκαιρία και το χρόνο για ν’ απαλλαχθούν από την κακία τους.

4c ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΑ ΕΔΑΦΙΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ

Πώς δικαιολογούνται από τη σκοπιά της θεώρησης της Π.Δ. ως ρατσιστικού βιβλίου τα παρακάτω εδάφια της Παλαιάς Διαθήκης;
ΕΞΟΔΟΣ ΚΒ’ 21 Ξένον δεν πρέπει να τον καταπιέζετε ούτε να τον εκμεταλλεύεστε, γιατί κι εσείς ήσασταν κάποτε ξένοι στην Αίγυπτο.
ΕΞΟΔΟΣ ΚΓ’ 9 Ξένον μην καταπιέζετε, γιατί ξέρετε πώς αισθάνεται ο ξένος, αφού κι εσείς ήσασταν κάποτε ξένοι στην Αίγυπτο.
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΙΘ’ 10 Ούτε να γυρνάτε πίσω στο αμπέλι σας για να μαζέψετε τα τσαμπιά που έμειναν ή τις ρώγες που έχουν πέσει˙ να τ’ αφήνετε για τον φτωχό και για τον ξένο. Εγώ, ο Κύριος, είμαι ο Θεός.
ΛΕΥΪΤΙΚΌΝ ΙΘ’ 33 Αν κάποιος ξένος έρθει να μείνει μαζί σας στη χώρα σας, μη τον εκμεταλλευτείτε. 34 Να του φέρεστε όπως σ’ έναν συμπατριώτη σας˙ «καὶ ἀγαπήσεις αὐτὸν ὡς σεαυτόν», γιατί κι εσείς ξένοι ήσασταν στην Αίγυπτο. Εγώ, ο Κύριος, είμαι ο Θεός σας.
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΔ’ 22 Ο ίδιος νόμος θα ισχύει τόσο για τον Ισραηλίτη όσο και για τον ξένο˙ γιατί εγώ, ο Κύριος, είμαι ο Θεός σας.
ΛΕΥΪΤΙΚΟΝ ΚΕ’ 23 Η γη δεν πρέπει να πωλείται οριστικά, γιατί ανήκει σ’ εμένα κι εσείς είστε σαν ξένοι που τους δόθηκε η άδεια να την κατοικούν.
ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΕ’ 29 Τόσο για τους Ισραηλιτες όσο και για τους ξένους που ζουν ανάμεσά τους, ένας νόμος θα ισχύει για κείνον που αμαρτάνει χωρίς τη θέλησή του.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ι’ 18 Είναι [ο Θεός] εκείνος που αποδίδει στον ορφανό και στη χήρα το δίκιο τους, που αγαπάει τον ξένο και του δίνει ψωμί και ρούχα. 19 Να αγαπάτε, λοιπόν, τους ξένους, γιατί κι εσείς ήσασταν ξένοι στην Αίγυπτο.
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΚΓ’ 8 Μην αποστρέφεστε τους Αιγυπτίους, γιατί έχετε μείνει ως ξένοι στην χώρα του. 9 Η τρίτη γενιά των απογόνων τους μπορεί να γίνει δεκτή στην κοινότητα του Κυρίου.
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Ζ’ 9 τάδε λέγει Κύριος παντοκράτωρ (...) 10 Να μην καταπιέζετε τις χήρες, τα ορφανά, τους ξένους και τους φτωχούς (...).
ΨΑΛΜΟΣ 145 9 Ο Κύριος προστατεύει αυτούς που βρίσκονται μέσα στη χώρα ως ξένοι.
ΑΜΩΣ Θ’ 10 Ο Κύριος λέει: «Μήπως νομίζετε, Ισραηλίτες, ότι στα μάτια μου είστε καλύτεροι απ’ τους Αιθίοπες;»
ΜΑΛΑΧΙΑΣ Γ’ 5 Ο Κύριος του σύμπαντος λέει: «Έρχομαι σ’ εσάς για κρίση! Θ’ απευθύνω αμέσως την κατηγορία εναντίον (...) αυτών που αδικούν τον εργάτη στο μισθό (...), αυτών που αδιαφορούν για τους ξένους.
ΜΙΧΑΙΑΣ Β’ 7 (μτφ. Ο’) Καθένας που λέγει με αλαζονείαν: «είμεθα απόγονοι του Ιακώβ», εξώργισε το πνεύμα του Κυρίου εναντίον σας. Εξοργιστικά δεν είναι τα έργα αυτού του αλαζόνος; (...)

Είναι πολύ αξιοσημείωτο, ότι ο «ρατσιστής θεός της Παλαιάς Διαθήκης» απαγορεύει την εκδήλωση ρατσιστικής συμπεριφοράς χρησιμοποιώντας δύο τρόπους, οι οποίοι είναι και σήμερα επίκαιροι: από τη μια λέει ότι όποιος περηφανεύεται για την καταγωγή του, εξοργίζει τον Θεό, κι από την άλλη προτρέπει τους ντόπιους να αγαπούν και να μην καταπιέζουν τους ξένους, γιατί κι οι ίδιοι έζησαν κάποτε ως ξένοι σε ξένη χώρα. Το ίδιο θα μπορούσε κανείς να πει και για τους Έλληνες, που έζησαν ως μετανάστες σε ξένη χώρα, αναφορικά με τη συμπεριφορά τους προς τους μετανάστες στην Ελλάδα. Τόσο «ρατσιστής» είναι ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης.

4d Η ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ «ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ», ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΕΒΡΑΪΚΉ

Ούτε κάποιος εθνικιστικός παροξυσμός υπάρχει. Πρέπει να διαφυλαχθεί από την ειδωλολατρία ο λαός, ο οποιος φυλάσσει τις εντολές του Θεού. Αν δεν τις φυλάσσει, κι ο ίδιος παθαίνει τα ίδια. Δεν είναι φύσει ανώτερος. Δεκάδες φορές στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός ομιλεί απειλητικά και απαξιωτικά για το εβραϊκό έθνος προλέγοντας τις καταστροφές που του αξίζουν και του μέλλουν να πάθει, ώστε να γίνει κατανοητό πως δεν είναι εθνικιστικό βιβλίο η Π.Δ. Να μερικά μόνο παραδείγματα:
ΕΞΟΔΟΣ ΙΣΤ’ 28 Ο Κύριος είπε στον Μωυσή: «έως πότε δε θα θέλετε να υπακούετε στις εντολές μου και στο νόμο μου;»
ΕΞΟΔΟΣ ΛΒ’ 9 «Και τώρα άφησε με να καταστρέψω αυτούς πάνω στην δίκαιη οργή μου...»
ΑΡΙΘΜΟΙ ΙΔ’ 11 Είπε τότε ο Κύριος στο Μωυσή: «ώς πότε θα με εξοργίζει αυτός ο λαός; Ώς πότε δε θα πιστεύουν σ’ όλα τα θαύματά μου, που έκανα γι’ αυτούς;»
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΑ’ 27 Την ξέρω εγώ την ανυπακοή σας και το σκληρό σας πείσμα (...).
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΒ’ 5 (...) Γενιά της διαστροφής και της ψευτιάς! 6 Είναι αυτός τρόπος για να φέρεσαι στον Κύριο, λαέ ανόητε, άμυαλε; (...) 20 (...) Γιατί αυτοί είναι γενιά διεστραμμένη (...). 28 Αυτοί είναι λαός ανόητος, και η σοφία ολότελα τους λείπει.
ΚΡΙΤΑΙ Β’ 13 Εγκατέλειψαν τον Κύριο και λάτρεψαν τον Βάαλ και την Αστάρτη, 14 κι ο Κύριος (...) τους παρέδωσε σε επιδρομείς, οι οποίοι τους ρήμαζαν (...). 15 Παντού όπου πήγαιναν να πολεμήσουν, ο Κύριος ήταν εναντίον τους και δε νικούσαν, όπως τους το ‘χε πει με όρκο (...). 19 Όταν όμως πέθαινε ο Κριτής, οι Ισραηλίτες ξανάπεφταν στην απιστία, χειρότερη από κείνη των προγόνων τους.
ΚΡΙΤΑΙ Ι’ 11 Ο Κύριος είπε στους Ισραηλίτες: Δεν σας έσωσα από τους Αιγύπτιους και τους Αμορραίους, από τους Αμμωνίτες και τους Φιλισταίους; 12 Όταν οι Σιδώνιοι, οι Αμαληκίτες και οι Μαδιανίτες σάς καταπίεζαν και μ’ επικαλεστήκατε, εγώ δεν σας ελευθέρωσα τότε απ’ αυτούς; 13 Εσείς όμως με αφήσατε και λατρέψατε άλλους θεούς. Γι’ αυτό δεν θα σας ελευθερώσω άλλη φορά. 14 Πηγαίνετε και ζητήστε βοήθεια από τους θεούς που διαλέξατε. Αυτοί να σας βοηθήσουν στον καιρό της δυστυχίας τους».
Γ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Θ’ 6 [ο Κύριος είπε στο Σολομώντα]: «Αν όμως εσείς, Ισραηλίτες, και οι απόγονοί σας απομακρυνθείτε από μένα, αν πάψετε να τηρείτε τις εντολές και τους νόμους που σας έδωσα, και πάτε και λατρέψετε άλλους θεούς και τους προσκηνύσετε, 7 τότε θα σας ξεριζώσω από τη χώρα που σας έχω δώσει. Κι αυτόν το ναό, δε θα θέλω πια να τον ξέρω. Τότε όλοι οι λαοί θα ειρωνεύουνται και θα περιγελούν τους Ισραηλίτες.
ΩΣΗΕ Α' 4 «(..) Σε λίγο εγώ θα καταργήσω το βασίλειο του Ισραήλ. 5 Την ημέρα εκείνη θα συντρίψω το στρατό του Ισραήλ στην κοιλάδα Ιζρεέλ». 6 Τότε είπε ο Θεός στον Ωσηέ: «(...) δε θα ελεήσω άλλο τους Ισραηλίτες˙ δε θα τους συγχωρήσω πια». 9 «(...) εσείς δεν είστε πια λαός μου κι εγώ δεν υπάρχω πια για σας».
ΩΣΗΕ Β' 14 «Τα αμπέλια της και τις συκιές της θ’ αφανίσω. Σε δάσος θα τα μεταβάλω, όπου τα άγρια θεριά θα βόσκουν».
ΩΣΗΕ Δ' 1 Ακούστε το λόγο του Κυρίου, λαέ του Ισραήλ! Ο Κύριος είναι σε δίκη μ’ αυτής της χώρας τους κατοίκους, γιατί δεν υπάρχει αλήθεια ούτε αγάπη στη χώρα, ούτε γνώση Θεού. 2 Πληθαίνουν οι κατάρες και οι απάτες, οι φόνοι, οι κλεψιές και οι μοιχείες. 3 Γι’ αυτό, κοιτάξτε! Άρχισε να ξεραίνεται η χώρα, κι όλα όσα ζούνε πάνω της από τη δίψα θα πεθάνουν. 7 Όσο πληθαίνανε οι ιερείς, τόσο αμάρταναν ενώπιόν μου. Κι εγώ τη δόξα τους σε ατιμία θα μεταβάλω. 8 Τρέφονται απ’ του λαού μου τις θυσίες εξιλέωσης, γι’ αυτό την ανομία του επιθυμούν. 9 Αλλά θα πάθουν κι οι ιερείς όμοια με το λαό. Για τη διαγωγή τους θα τους τιμωρήσω, θα τους ανταποδόσω ανάλογα με τα έργα τους. 17 Ο λαός του Εφραΐμ [=το βόρειο βασίλειο, του Ισραήλ] συνδέθηκε με τα είδωλα˙ αφήστε τον. 18 Ομάδα μεθυσμένων, έχουν επιδοθεί στην πορνεία. 19 Αλλά θα τους σηκώσει ο άνεμος˙ περίγελως θα γίνουν με τις θυσίες τους.
ΩΣΗΕ Ε’ 7 Τώρα, λοιπόν, η νέα σελήνη θα τους βρει κατεστραμμένους κι αυτούς και τη χώρα τους. 14 Γιατί εγώ, ο Κύριος, θα επιτεθώ ωσάν λιοντάρι στο λαό του Εφραΐμ και στο λαό του Ιούδα [=το νότιο βασίλειο, του Ιούδα]˙ θα τους ρίξω καταγής και θα τους ξεσκίσω. Κι όταν μαζί μου θα τους σέρνω, κανείς δε θα βρεθεί να τους γλιτώσει.
ΩΣΗΕ ΣΤ’ 10 Είδα πράγματα φρικτά στον Ισραήλ: ο λαός μολύνθηκε με τη λατρεία των ειδώλων και την πορνεία. 11 Αλλά και για σένα, λαέ του Ιούδα, ετοιμάζω φοβερό θερισμό.
ΩΣΗΕ Ζ’ 1 (...) Ζουν με δολιότητα˙ έξω στους δρόμους οι ληστές γδύνουνε τους ανθρώπους. 2 Και δε σκέφτονται ότι καμιά κακία τους δεν μπορεί να μου διαφύγει. Τώρα οι πράξεις τους τους έχουν κυκλωμένους˙ τις έχω όλες μπρος στα μάτια μου. 11 Ο Εφραΐμ είναι σαν περιστέρι άπειρο και ανόητο. 12 Για τις κακίες τους εγώ θα τους δέσω. 13 Αλίμονο στο λαό του Εφραΐμ, που έφυγε μακριά μου! Του μέλει να καταστραφεί, γιατί εναντίον μου επαναστάτησε. 14 Δεν είναι ειλικρινείς, όταν φωνάζουν να τους βοηθήσω. Πέφτουνε κάτω και θρηνούν, σκίζουν τις σάρκες τους με την ελπίδα να εισακουστούν οι προσευχές τους για σιτάρι και κρασί, μα συνεχίζουνε την ανταρσία εναντίον μου.
ΩΣΗΕ Η’ 14 Όμως εγώ φωτιά στις πόλεις τους θα στείλω και θα εξαφανίσει τα όμορφα σπίτια τους.
ΩΣΗΕ Θ’ 3 Δε θα μπορέσετε να μείνετε στη χώρα του Κυρίου. 7 Έφτασε ο καιρός της τιμωρίας, ο καιρός της ανταπόδοσης. Εσύ, Ισραήλ, πρέπει να το γνωρίζεις. 15 (...) Και για τις πράξεις τους τις βδελυρές έξω απ’ τη χώρα μου θα τους διώξω. 17 Ο Θεός μου θα τους αποδιώξει, γιατί δεν τον άκουσαν. Κι έτσι πρόσφυγες θα πλανιούνται ανάμεσα στα έθνη.
ΩΣΗΕ Ι’ 10 Έχω αποφασίσει να σας τιμωρήσω. Θα συγκεντρώσω εναντίον σας τους λαούς και θα σας αιχμαλωτίσουν, γιατί αμαρτήσατε επανειλημμένα.
ΩΣΗΕ ΙΒ’ 8 Ο Κύριος λέει: «Εσείς, λαέ του Ισραήλ, έχετε γίνει σαν τους εμπόρους της Χαναάν: σας αρέσει να εξαπατάτε τους ανθρώπους με ζυγαριές ψεύτικες. 9 Κι έπειτα λέτε: "εντάξει, πλουτίσαμε, κάναμε περιουσία. Δεν είναι κακό να κερδίζεις. Δεν είναι αμαρτία". 10 Αλλά εγώ ο Κύριος, ο Θεός σας, που από την Αίγυπτο σας έβγαλα, θα σας φέρω πάλι να κατοικήσετε σε σκηνές (...)».
ΑΜΩΣ Β’ 4 Ακούστε τι λέει ο Κύριος: «Οι ασέβειες του λαού του Ιούδα σωρεύονται όλο και πιο πολύ. (...) γι’ αυτό εξάπαντος θα τους τιμωρήσω. 5 Φωτιά θα στείλω ενάντια στη χώρα του Ιούδα και τα ανάκτορα της Ιερουσαλήμ θα καταστρέψει. 6 Ακούστε τι λέει ο Κύριος: «(...) Πουλάτε για δούλο τον τίμιο που δεν έχει να πληρώσει τα χρέη του (...). 7 Ποδοπατάτε όποιον στα πόδια σας προσπέφτει για βοήθεια (...). 13 Έτσι κι εγώ στο έδαφος θα σας συντρίψω και θα στενάζετε (...)».
ΑΜΩΣ Γ' (μτφ. Ο’) 2 Γνωρίζετε καλά, ότι εγώ σας εξέλεξα ως λαόν μου από όλας τας φυλάς της γης και απηλαύσατε πολλά εκ μέρους μου τα υλικά και πνευματικά αγαθά. Επειδή όμως σεις κατεφρονήσατε τον Νόμον μου και ημαρτήσατε, δια τούτο θα σας τιμωρήσω δι’ όλας τας αμαρτίας σας περισσότερον, παρ’ όσον τα άλλα έθνη. 10 Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν να κάνουν το σωστό. Γεμίζουνε τα μέγαρά τους μ’ όσα τους προμηθεύει η βία κι η αρπαγή. 11 Γι’ αυτό εγώ, ο Κύριος, τους λέγω: "ο εχθρός τη χώρα σας θα την πολιορκήσει˙ θα καταστρέψει τα οχυρά σας και τα παλάτια σας θα τα λεηλατήσει!"
ΑΜΩΣ Δ’ 1 (...) Καταπιέζετε τους αδύνατους και καταθλίβετε τους φτωχούς (...). 12 «Τώρα όμως έρχομαι εγώ ο ίδιος να σας τιμωρήσω, λαέ του Ισραήλ. Γι’ αυτό ετοιμαστείτε να με αντιμετωπίσετε, εμένα το Θεό που θα σας κρίνει». Αυτά λέει ο Κύριος.
ΑΜΩΣ Ε’ 2 Έπεσε ο λαός του Ισραήλ σαν νεκρή παρθένα και δε θα σηκωθεί ξανά! 12 (...) Για όλα τούτα, στα όμορφα σπίτια που χτίσατε, δε θα κατοικήσετε, κι απ’ τα ωραία αμπέλια που φυτέψατε, δε θα πιείτε κρασί. 19 Θα ‘ναι [η μέρα που θα επέμβει ο Κύριος] για σας όπως για κείνον που ξεφεύγει απ’ το λιοντάρι και πέφτει πάνω στην αρκούδα˙ γυρίζει σπίτι του κι ως ακουμπά το χέρι του στον τοίχο, δέχεται δαγκωματιά φιδιού. 21 Λέει ο Κύριος: «Μισώ, αηδιάζω τις γιορτές σας! Δεν με αγγίζουν πια τα πανηγύρια σας. 22 Όταν μου προσφέρετε τα ολοκαυτώματα και τις αναίμακτες τις προσφορές σας, μ’ εξοργίζετε˙ αποτροπιασμό μου προκαλούνε τα θρεφτάρια που προσφέρετε θυσία κοινωνίας. 23 Πάψτε πια να με ξεκουφαίνετε με τους ύμνους σας» (...)
ΑΜΩΣ ΣΤ’ 3 Εσείς αποφεύγετε να σκέφτεστε την ημέρα της συμφοράς, αλλά με τις αδικίες σας τη φέρνετε κοντύτερα! 6 «Φτιάχνετε κακόφωνα τραγουδάκια για την άρπα κι έχετε την εντύπωση ότι συνθέτετε όπως ο Δαβίδ». 8 Ο Κύριος, ο Θεός του σύμπαντος, λέει: «Η αλαζονεία του λαού του Ιακώβ μού προκαλεί απέχθεια. (...) Ορκίζομαι στον εαυτό μου ότι θα παραδώσω την πρωτεύουσά τους μαζί με τους κατοίκους της στην καταστροφή.
ΑΜΩΣ Ζ’ 8 (...) Τότε ο Κύριος είπε: «Έλεγξα το λαό μου τον Ισραήλ και βρήκα πως δεν είναι ίσιος. Κι άλλο δεν θα τον ανεχθρώ. 9 Θα καταστραφούν οι ιεροί τόποι των απογόνων του Ισαάκ (...)».
ΑΜΩΣ Η’ 2 (...) Τότε μου είπε ο Κύριος: «Ο λαός μου ο Ισραήλ είναι έτοιμος για την κρίση. Δε θ’ αλλάξω πια γνώμη για την τιμωρία μου. 3 Τότε τα τραγούδια στα ανάκτορα θα γίνουν θρήνοι. Ο τόπος θα γεμίσει πτώματα και κανείς δε θα τα θάβει. Παντού θα βασιλεύει νεκρική σιγή». Αυτά λέει ο Κύριος. 10 «Θα μετατρέψω τις γιορτές σας σε κηδείες και τα γιορταστικά τραγούδια σας σε γοερές κραυγές. Θα κάνω όλοι να ξυρίσετε τα κεφάλια σας (..). Το πένθος σας θα ‘ναι τόσο βαρύ, όπως όταν πεθαίνει ένα μοναχοπαίδι».
ΑΜΩΣ Θ’ 8 Εγώ ο Κύριος ο Θεός παρατηρώ τι κάνει ο Ισραήλ, αυτό το αμαρτωλό βασίλειο, και θα το εξαφανίσω από την επιφάνεια της γης. 10 Όλοι οι αμαρτωλοί μες στο λαό μου, αυτοί που λένε με αυτοπεποίθηση "ο Θεός δεν θ’ αφήσει να μας βρει κακό", όλοι απ’ των εχθρών θα σκοτωθούν το ξίφος».
ΜΙΧΑΙΑΣ Β’ 2 Όταν επιθυμούν χωράφια ή σπίτια τα αρπάζουν. Κατακλέβουν τους ανθρώπους και τις οικογένειές τους και παίρνουν τις περιουσίες τους. 3 Γι’ αυτό, ο Κύριος λέει: «Έτσι σχεδιάζω κι εγώ κακό ενάντια σε ανθρώπους σαν κι εσάς. Δε θα μπορέσετε να το αποφύγετε και δε θα περπατάτε πια με το κεφάλι ψηλά (...). 4 Εκείνη την ημέρα ο κόσμος θα σας αναφέρει σαν παράδειγμα καταστροφής (...). 10 Εμπρός, σηκωθείτε και φύγετε στην εξορία, γιατί εδώ ησυχία δε θα βρείτε! Με τις ανίερες πράξεις σας έχετε προκαλέσει την καταστροφή (...). 11 (μτφ. Ο’) Διεφθαρμένοι καθώς είσθε, θα περιπέσετε εις τοιαύτην δειλίαν, ώστε θα τρέπεσθε εις φυγήν, χωρίς κανείς να σας καταδιώκη. Πνεύμα ψεύδους έχει στήσει την κυριαρχίαν του εις σας. (...)
ΜΙΧΑΙΑΣ Γ’ 12 Εξαιτίας σας η Σιών θα οργωθεί σαν χωράφι˙ η Ιερουσαλήμ θα γίνει σωρός από λιθάρια κι ο λόφος του ναού θα σκεπαστεί από θάμνους.
ΜΙΧΑΙΑΣ ΣΤ’ 3 «Τι σου έκανα, λαέ μου;» ρωτάει ο Κύριος. «Σου ζήτησα πάρα πολλά; Απάντησέ μου!». 16 «(...) Όλοι γεμάτοι φρίκη θα σας δείχνουν με το δάχτυλο και τα έθνη θα σας περιφρονούν».
ΜΙΧΑΙΑΣ Ζ’ 2 Ούτε ένας δεν υπάρχει τίμιος στη χώρα, ούτε ένας στο Θεό να ‘ναι πιστός. Παραμονεύουν όλοι τους να κάνουν φονικό, ο ένας τον άλλο κοιτάει να παγιδέψει. 3 Είναι όλοι τους ειδικευμένοι στο κακό. Ο ηγεμόνας απαιτεί αυξημένους φόρους. Δωροδοκείται να δικάσει ο δικαστής κι ο ισχυρός ζητάει με πονηριά να ικανοποιήσει την απληστία του (...). 4 Ο πιο καλός ανάμεσά τους κι ο πιο τίμιος είναι κι απ’ τ’ αγκαθόβατα πιο βλαβερός. Η μέρα της τιμωρίας σας έρχεται (...)».
ΣΟΦΟΝΙΑΣ Α’ 12 Εκείνο τον καιρό, θα ψάξω προσεκτικά την Ιερουσαλήμ με λυχνάρια, για να βρω και να τιμωρήσω όλους τους ανέμελους, αυτούς που αναπαύονται αμέριμνα στα πλούτη τους και λένε στον εαυτό τους "ο Κύριος δεν κάνει τίποτα˙ ούτε καλό ούτε κακό" (...)».
ΣΟΦΟΝΙΑΣ Β’ 1 Ελάτε στα λογικά σας˙ συνέλθετε, έθνος αδιάντροπο!
ΣΟΦΟΝΙΑΣ Γ’ 1 Αλίμονο στην πόλη [=Ιερουσαλήμ] την ακάθαρτη και μολυσμένη, στην πόλη την τυραννική!
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Ζ’ 10 «Να μην καταπιέζετε τις χήρες, τα ορφανά, τους ξένους και τους φτωχούς (...) 13 Και όπως εγώ μιλούσα αλλά εκείνοι δεν άκουγαν, έτσι κι εγώ δεν άκουσα όταν αυτοί με καλούσαν. 14 Τους διασκόρπισα σε έθνη όλα άγνωστα σ’ αυτούς. Ερημώθηκε η χώρα πίσω τους και έγινε ακατοίκητη. Έτσι αυτοί οι ίδιοι μετέβαλαν την όμρφη χώρα τους σε έρημο».
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Η’ 14 «Όταν οι πρόγονοί σας με εξόργισαν, αποφάσισα να σας κάνω κακό˙ και δεν άλλαξα γνώμη τότε».
ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΙΔ' 2 καὶ ἐπισυνάξω πάντα τὰ ἔθνη ἐπὶ ῾Ιερουσαλὴμ εἰς πόλεμον, καὶ ἁλώσεται ἡ πόλις, καὶ διαρπαγήσονται αἱ οἰκίαι, καὶ αἱ γυναῖκες μολυνθήσονται, καὶ ἐξελεύσεται τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως ἐν αἰχμαλωσίᾳ, οἱ δὲ κατάλοιποι τοῦ λαοῦ μου οὐ μὴ ἐξολοθρευθῶσιν ἐκ τῆς πόλεως.
ΜΑΛΑΧΙΑΣ Α’ 10 «(...) Δεν είμαι ευχαριστημένος από σας και δε θα δεχτώ καμία θυσία από τα χέρια σας».
ΜΑΛΑΧΙΑΣ Β’ 17 Τον κουράσατε τον Κύριο με τα ανόητα λόγια σας.
ΜΑΛΑΧΙΑΣ Γ’ 9 Είστε φορτωμένοι με την κατάρα, γιατί με απατάτε, εσείς, όλο το έθνος.
ΗΣΑΙΑΣ Α '4 οὐαὶ ἔθνος ἁμαρτωλόν, λαὸς πλήρης ἁμαρτιῶν, σπέρμα πονηρόν, υἱοὶ ἄνομοι· 11 «Τι μου χρειάζονται οι πολυάριθμες θυσίες σας» λέει ο Κύριος. (...). 13 Πάψτε πια να προσφέρετε ανώφελες θυσίες˙ μ’ αηδιάζει το θυμίαμα. Νουμηνίες και Σάββατα, προσκλήσεις σε γιορταστικές συνάξεις, ασέβειες μαζί με πανηγυρικές λατρείες δεν μπορώ να τ’ ανεχθώ. 14 Απεχθάνομαι τις νουμηνίες σας και τις γιορτές σας! Για μένα είναι φορτίο˙ μου είναι βαρετό να τις ανέχομαι. 15 Όταν υψώνετε τα χέρια σας, κλείνω τα μάτια μου να μη σας βλέπω. Κι όταν απανωτές λέτε τις προσευχές σας, εγώ δεν τις ακούω, γιατί τα χέρια σας είναι στο αίμα βουτηγμένα. 18 (...) «Είναι οι αμαρτίες σας κόκκινες σαν το αίμα» (...). 19 «Αν μόνο θέλατε να υπακούσετε! Τότε θ’ απολαμβάνατε τα αγαθά της γης. 20 Εσείς όμως αντιστέκεστε κι αποστατείτε˙ γι’ αυτό θα γίνετε του ξίφους η τροφή. Εγώ ο Κύριος το λέω». 21 Πώς κατάντησε πόρνη η πολιτεία [=Ιερουσαλήμ] η πιστή! (...) των φονιάδων είναι το κρησφύγετο.
ΗΣΑΐΑΣ Γ’ 9 Η αναίδειά τους είναι ο κατήγορός τους και τις αμαρτίες τους τις διακηρύττουν όπως στα Σόδομα (...).
ΗΣΑΐΑΣ Ε’ 14 Ο άδης μεγαλώνει την κοιλιά του κι ανοίγει διάπλατα το στόμα του, να καταπιεί τους ευγενείς αντάμα με τα πλήθη της Ιερουσαλήμ.
ΗΣΑΐΑΣ ΣΤ’ 9 «Πήγαινε και πες σ’ αυτόν το λαό: "θ’ ακούτε μα δεν θα καταλαβαίνετε. Θα βλέπετε μα δεν θα εννοείτε!" 10 (...) Είναι τυφλοί, κουφοί, κι ανόητοι (...)».
ΗΣΑΐΑΣ ΙΖ’ 9 Την μέρα εκείνη οι οχυρές πόλεις σου, Ισραήλ, θα εγκαταλειφθούν όπως οι πόλεις των Ευαίων και των Αμορραίων, που οι κάτοικοί τους τις είχαν αφήσει έρημες και φύγανε για να γλιτώσουν από σας. Όλα θα ερημωθούν.
ΗΣΑΐΑΣ ΚΘ’ 2 Εγώ θα σου [=Ιερουσαλήμ] φέρω θλίψη, κι άλλο δε θα ‘ναι εκεί παρά θρήνος και στεναγμός (...). 9 Συμπεριφέρεστε σαν ανόητοι και θα γίνετε ανόητοι˙ συμπεριφερθείτε σαν τυφλοί και θα γίνετε τυφλοί! 13 Ο Κύριος λέγει: «Ο λαός αυτός με το στόμα του με πλησιάζει, και με τα χείλη του με τιμάει, ενώ η καρδιά του βρίσκεται μακριά από μένα (...)».
ΗΣΑΐΑΣ Λ’ 9 ὅτι λαὸς ἀπειθής ἐστιν, υἱοὶ ψευδεῖς, οἳ οὐκ ἠβούλοντο ἀκούειν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, 10 Λένε [=ο λαός] στους Βλέποντες: «Μη βλέπετε οράματα, μη μας προαναγγέλλετε το σωστό. Πείτε μας λόγια κολακευτικά˙ προφητέψτε μας χίμαιρες». 17 Ένας μονάχα θα σας απειλεί κι εσείς χίλιοι θα φεύγετε˙ αν είναι πέντε που σας απειλούν, εσείς θα φύγετε όλοι (...).
ΗΣΑΐΑΣ ΜΒ’ 19 (...) «Υπάρχει τάχα άλλος τυφλός εκτός από σένα [=Ισραηλίτες] που σε διάλεξα να είσαι δούλος μου; Υπάρχει τάχα άλλος κουφός εκτός από σένα; (...)»
ΗΣΑΐΑΣ ΜΓ’ 22 Ο Κύριος λέει στον Ισραήλ, στου Ιακώβ τους απογόνους: 23 (...) «Εγώ δεν σ’ επιβάρυνα να σου γυρεύω προσφορές ούτε σε κούρασα ζητώντας θυμιάματα. 23 Μη λες πως (...) πως χόρτασες εμένα με το λίπος απ’ τις θυσίες σου. Αντίθετα με τις αμαρτίες σου μ’ ενόχλησες και με τις ανομίες σου με κούρασες».
ΗΣΑΐΑΣ ΝΕ’ 8 «Οι σκέψεις μου δεν είναι σαν τις δικές σας σκέψεις», λέει ο Κύριος, «και τα έργα σας δεν είναι όπως τα δικά μου έργα. 9 Όσο απέχει ο ουρανός από τη γη, τόσο απέχουν τα έργα μου απ’ τα δικά σας, οι σκέψεις μου από τις σκέψεις σας».
ΗΣΑΐΑΣ ΝΣΤ’ 11 Είναι ακόμα σκύλοι αδηφάγοι, όσα κι αν έχουνε ποτέ δεν είναι αρκετά (...).
ΗΣΑΐΑΣ ΝΘ’ 5 (...) Όποιος φάει από τ’ αυγά σας θα πεθάνει˙ σπάει το αυγό και βγαίνει οχιά.
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Β’ 26 «Όπως ο κλέφτης νιώθει ντροπή όταν τον πιάνουν, έτσι θα ντρέπεστε κι εσείς, Ισραηλίτες (...)». 30 «(...) Καθώς αχόρταγο λιοντάρι, το ξίφος σας έφαγε τους προφήτες μου». 34 «Στα ρούχα σου υπάρχει αίμα αθώων φτωχών ανθρώπων. Μα η κατάρα για όλα αυτά τα έργα πάνω σας θα ξεσπάσει».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Γ’ 3 «(...) Μοιάζεις [Ισραήλ] πόρνη ξεδιάντροπη και τα λάθη σου δεν τ’ αναγνωρίζεις».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Δ’ 22 «Ο λαός μου είναι ανόητος», λέει ο Κύριος. «Δε με γνωρίζουν˙ είναι σαν τ’ άμυαλα παιδιά τα δίχως γνώση. Είναι πανούργοι για να κάνουν το κακό, μα το καλό δεν ξέρουν να το πράττουν».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ε’ 1 Ο Κύριος λέει: «Βαδίστε μες’ από τους δρόμους της Ιερουσαλήμ˙ καλά κοιτάξτε και ψάξτε στις πλατείες της! Αν βρείτε έστω κι έναν άνθρωπο να κάνει το σωστό και ν’ αναζητάει την αλήθεια, τότε εγώ θα συγχωρήσω την αμαρτία της πόλης». 9 «Δεν πρέπει να τους τιμωρήσω για όλα αυτά; Να μην εκδικηθώ ένα τέτοιο έθνος;» 12 «Αυτοί οι άνθρωποι αρνήθηκαν τον Κύριο και είπαν: "Τι χρησιμεύει να υπολογίζουμε σ’ αυτόν; Δε θα μας βρει κακό κανένα˙ πείνα δεν θ’ αντιμετωπίσουμε ούτε πόλεμο. 13 Όσα οι προφήτες λένε είναι του αέρα λόγια" (...). 14 Αλλά ο Θεός, ο Κύριος του σύμπαντος, μου είπε: «Επειδή αυτοί μιλούν έτσι (...), το λαό αυτό ξύλα θα τον κάνω και θα τους κατακάψει η φωτιά». 19 «Κι όταν ρωτήσουν: "γιατί ο Κύριος ο Θεός μας μας τα κάνει όλα αυτά;" Τότε απάντησέ τους: "όπως στη χώρα σας εκείνον τον εγκαταλείψατε και υπηρετήσατε ξένους θεούς, έτσι θα υπηρετήσετε κι ανθρώπους ξένους, σε χώρα που δε θ’ ανήκει σ’ εσάς"». 21 Πρόσεξε, λοιπόν, λαέ ανόητε και πεισματάρη (...). 23 Εσείς, Ισραηλίτες, είστε λαός ισχυρογνώμονας κι επαναστατικός (...). 29 (...) λέει ο Κύριος «να μην εκδικηθώ ένα τέτοιο έθνος;».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΣΤ’ 13 «Όλοι τους, από τον πιο ασήμαντο ώς τον πιο σπουδαίο, προσπαθούν να πλουτίσουν παράνομα. 15 Θα έπρεπε να ντρέπονται που έπραξαν εκείνες τις βδελυρές τους πράξεις. Γι’αυτό και θα καταστραφούν όπως όλοι οι άλλοι». 18 «Γι’ αυτό ακούστε, έθνη, και μάθετε καλά τι πρόκειται να συμβεί στο λαό μου. 19 Άκου γη: Η συνέπεια των πονηρών σχεδίων τους είναι ότι θα τους τιμωρήσω, γιατί στα λόγια μου δεν δώσαν προσοχή κι απέρριψαν το νόμο μου». 22 Ο Κύριος λέει: «Έρχεται λαός από μια χώρα απ’ το βορρά (...) 23 (...) πολεμιστές που για τη μάχη παρατάσσονται ενάντια σ’ εσένα, πόλη της Σιών». 24 Λένε οι κάτοικοι της Ιερουσαλήμ: «Ακούσαμε την είδηση και παραλύσανε τα χέρια μας˙ μας έπιασε αγωνία (...)». 28 (...) όλοι τους είναι ισχυρογνώμονες, στασιαστές και συκοφάντες˙ σκληροί σαν το χαλκό και σαν το σίδερο˙ όλοι τους είναι διεφθαρμένοι.
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ζ’ 4 Μη ξεγελάτε τον εαυτό σας επαναλαμβάνοντας: "ο ναός που κατοικεί ο Κύριος, ο ναός του Κυρίου, ο ναός του Κυρίου είν’ εδώ!". 6 «Αν δεν καταπιέζετε τον ξένο, το ορφανό και τη χήρα, αν πάψετε να θανατώνετε αθώους ανθρώπους εδώ σ’ αυτόν τον τόπο και να λατρεύετε ξένους, θεούς (...), 7 τότε εγώ θα κατοικήσω μαζί σας σ’ αυτόν τον τόπο. 9 Κλέβετε και σκοτώνετε, μοιχεύετε κι ορκίζεστε ψέματα˙ θυμίαμα προσφέρετε στο Βάαλ (...) 10 Κι έπειτα έρχεστε και στέκεστε ενώπιόν μου, στο ναό αυτό που φέρει τ’ όνομά μου και λέτε: "εδώ είμαστε ασφαλείς!" (...) 11 Τι θαρρείτε πως είναι ο ναός αυτός, Σπηλιά ληστών; (...) 15 Θα σας διώξω από μπροστά μου, όπως έδιωξα και τους αδελφούς σας, όλους τους απογόνους του Εφραΐμ. Εγώ το λέω, ο Κύριος». 21 Ο Κύριος του σύμπαντος, ο Θεός του Ισραήλ, λέει: «Τι μου προσφέρετε ολοκαυτώματα και τα προσθέτετε στις άλλες σας θυσίες; Φάτε τα εσείς όλα τα κρέατα!» 24 (...) κάνανε εκείνο που τους έλεγε η σκληρή και πονηρή καρδιά τους (...) 28 Πες τους, λοιπόν: "Είστε έθνος που δεν υπακούει στον Κύριο, το Θεό του, και δε διορθώνεται (...)"». 31 «Στην κοιλάδα Εννόμ καθιέρωσαν ιερόν τόπο, που τον ονόμασαν Τοφέθ˙ εκεί θυσιάζουν τους γιους τους και τις κόρες τους στη φωτιά, πράγμα που εγώ δεν το διέταξα ούτε καν το διανοήθηκα. 32 Γι’ αυτό θα έρθουν μέρες, που η κοιλάδα αυτή δεν θα ονομάζεται πια «Κοιλάδα Εννόμ» ή Τοφέθ, αλλά «Φαράγγι της Σφαγής», γιατί εκεί θα θάβουν τους νεκρούς τους, επειδή αλλού δε θα υπάρχει τόπος. 33 Και τα πτώματα του λαού αυτού θα είναι τροφή για τα όρνια και τα τσακάλια, που δε θα ‘ναι κανείς να τα φοβίσει».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Η’ 8 Ο Κύριος λέει: «Πώς ισχυρίζεστε ότι είστε σοφοί; Επειδή ξέρετε τους νόμους του Κυρίου; Αφού οι νόμοι αυτοί έχουν νοθευτεί απ’ τους ανάξιους ερμηνευτές τους! 10 «Θα δώσω τις γυναίκες τους σε άλλους, και τα χωράφια τους σε ξένους, σε κατακτητές˙ επειδή όλοι, από τον πιο ασήμαντο ώς τον πιο σπουδαίο, γυρεύουν να πλουτίσουνε παράνομα (...). 17 «Θα εξαποστείλω εναντίον σας φαρμακερές οχιές», λέει ο Κύριος (...).
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Θ’ 1 «(...) όλοι τους είναι μοιχοί, συνάθροιση απίστων. 2 Σαν τόξο τεντωμένο, έτοιμη να ρίξει βέλη ψεύδους η γλώσσα τους. 5 Η μια καταπίεση διαδέχεται την άλλη, κι η μια απάτη ακολουθεί την άλλη και αρνούνται να με γνωρίσουν». 10 Ο Κύριος όμως λέει: «Θα κάνω την Ιερουσαλήμ σωρό από πέτρες και τόπο τσακαλιών˙ τις πόλεις θα ερημώσω του Ιούδα, ώστε κανείς να μην κατοικεί πια σ’ αυτές». 24 (...) «Επειδή όλα αυτά τα έθνη, ακόμα και οι Ισραηλίτες είναι για μένα απερίτμητοι, γιατί δεν έχουν περιτμηθεί στην καρδιά».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ Ι’ 18 Γιατί ο Κύριος λέει: «Αυτή τη φορά θα οδηγήσω αιχμαλώτους τους κατοίκους της χώρας˙ θα τους ταλαιπωρήσω για να πάρουν ένα καλό μάθημα».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΑ’ 11 Γι’ αυτό ο Κύριος λέει: «Θα τους φέρω τέτοια καταστροφή, που να μην μπορούν να ξεφύγουν. Θα μου φωνάζουν για βοήθεια, αλλά δε θα τους ακούω».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΓ’ 10 Ο κακός αυτός λαός αρνείται να υπακούσει στα λόγια μου (...). 14 Θα τους συντρίψω όπως τα σταμνιά, ρίχνοντας τον ένα πάνω στον άλλον (...) Δε θα τους σπλαχνιστώ, δε θα τους λυπηθώ ούτε και θα τους ελεήσω˙ θα τους καταστρέψω! Εγώ το λέω, ο Κύριος». 24 Θα σας διασκορπίσω σαν το άχυρο, που της ερήμου ο άνεμος το παίρνει.
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΕ’ 1 Αλλά ο Κύριος μου είπε: «Ακόμη κι αν ο Μωυσής και ο Σαμουήλ με παρακαλούσαν, δε θα έπαιρνα το μέρος του λαού αυτού. Διώξ’ τους να φύγουνε μακριά μου (...)».
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΑ' 4 τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ μεταστρέψω τὰ ὅπλα τὰ πολεμικά, ἐν οἷς ὑμεῖς πολεμεῖτε ἐν αὐτοῖς πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς [= τους Ισραηλίτες] ἔξωθεν τοῦ τείχους, καὶ συνάξω αὐτοὺς εἰς τὸ μέσον τῆς πόλεως [= της Ιερουσαλήμ] ταύτης 5 καὶ πολεμήσω ἐγὼ ὑμᾶς ἐν χειρὶ ἐκτεταμένῃ καὶ ἐν βραχίονι κραταιῷ μετὰ θυμοῦ καὶ ὀργῆς μεγάλης 6 πατάξω πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, τοὺς ἀνθρώπους καί τὰ κτήνη, ἐν θανάτῳ μεγάλῳ, καὶ ἀποθανοῦνται. 7 καὶ μετὰ ταῦτα —οὕτως λέγει Κύριος— δώσω τὸν Σεδεκίαν βασιλέα ᾿Ιούδα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ καὶ τὸν λαὸν τὸν καταλειφθέντα ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀπὸ τοῦ θανάτου καὶ ἀπὸ τοῦ λιμοῦ καὶ ἀπὸ τῆς μαχαίρας εἰς χεῖρας ἐχθρῶν αὐτῶν τῶν ζητούντων τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ κατακόψουσιν αὐτοὺς ἐν στόματι μαχαίρας· οὐ φείσομαι ἐπ’ αὐτοῖς καὶ οὐ μὴ οἰκτειρήσω αὐτούς. 8 καὶ πρὸς τὸν λαὸν τοῦτον ἐρεῖς· τάδε λέγει Κύριος· ἰδοὺ ἐγὼ δέδωκα πρὸ προσώπου ὑμῶν τὴν ὁδὸν τῆς ζωῆς καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ θανάτου· 9 ὁ καθήμενος ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ἀποθανεῖται ἐν μαχαίρᾳ καὶ ἐν λιμῷ, καὶ ὁ ἐκπορευόμενος προσχωρῆσαι πρὸς τοὺς Χαλδαίους τοὺς συγκεκλεικότας ὑμᾶς ζήσεται, καὶ ἔσται ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς σκῦλα, καὶ ζήσεται. 10 διότι ἐστήρικα τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς κακὰ καὶ οὐκ εἰς ἀγαθά· εἰς χεῖρας βασιλέως Βαβυλῶνος παραδοθήσεται, καὶ κατακαύσει αὐτήν ἐν πυρί.
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΒ' 2 Ακούστε το λόγο του Κυρίου, εσύ βασιλιά, που κάθεσαι στο θρόνο του Δαβίδ (...) 3 "Κάντε το σωστό και το δίκαιο", λέει ο Κύριος, "και γλιτώστε κάθε απογυμνωμένο από τον καταπιεστή του. Μην αδικείτε και μην καταπιέζετε τους ξένους, τα ορφανά και τις χήρες και μη φονεύετε αθώους ανθρώπους σ’ αυτό τον τόπο. 4 Μόνο αν κάνετε αυτά που σας λέω, τότε οι απόγονοι του Δαβίδ θα συνεχίσουν να κάθονται στο θρόνο του (...). 5 Αλλά αν δεν υπακούσετε σ’ αυτές τις εντολές μου, ορκίζομαι στον εαυτό μου ότι το παλάτι αυτό θα ερειπωθεί. Εγώ το λέω, ο Κύριος"». 13 Ω συ Ιωακείμ, βασιλεύ των Ιουδαίων, ο οποίος κτίζεις τα ανάκτορά σου με αδικίας και καταδυναστεύεις, συ ο οποίος εξαναγκάζεις τον πλησίον σου δωρεάν να εργάζεται δια σε και δεν του δίδεις τον δίκαιον μισθόν του! 15 Μήπως νομίζεις ότι θα βασιλεύσης επί πολύ; (...)
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΛΒ’ 34 «Έφτασαν ακόμη και στο σημείο να βάλουν τα είδωλά τους μέσα στο ναό που φέρει το όνομά μου (...)».
ΘΡΗΝΟΙ ΙΕΡΕΜΙΑ Δ’ 6 Η διαστροφή του λαού μου ήταν χειρότερη ακόμη κι απ’ την αμαρτία των Σοδόμων (..) 11 Ο Κύριος εξάντλησε όλο του το θυμό. Η πόλη κατακάηκε μέχρι τα θεμέλιά της.
ΙΕΖΕΚΙΗΛ Θ’ 5 Και στους άλλους είπε, έτσι που που να ακούω εγώ: «Ακολουθήστε αυτόν τον άντρα στην πόλη [=Ιερουσαλήμ] και σκορπίστε το θάνατο˙ μη λυπηθείτε ούτε να διστάσετε για κανέναν. 6 Σφάξτε τους όλους αυτούς, γέρους, νέους και παρθένες, μικρά παιδιά και μανάδες˙ εξοντώστε τους τελείως. Αλλά μην αγγίξετε κανέναν που να έχει στο μέτωπό του το σημάδι.
ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΙΣΤ’ 20 Έπειτα πήρες τ’ αγόρια σου και τα κορίτσια σου, και τα προσέφερες θυσία στα είδωλα για να γίνουν τροφή τους. Σαν να μην έφταναν δηλαδή οι πορνείες σου, 21 έσφαξες τα παιδιά μου και τα παρέδωσες στα είδωλά σου για ολοκαύτωμα. 46 (...) Η αδερφή σου, τα Σόδομα, και τα περίχωρά τους δεν έκαναν ό,τι έκανες εσύ και τα περίχωρά σου.
ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΚΒ’ 2 «Εσύ, άνθρωπε, ετοιμάσου να κρίνεις την πόλη των φονιάδων, την Ιερουσαλήμ (...)». 18 «Άνθρωπε, όλοι οι Ισραηλίτες για μένα είναι σαν τη σκουριά (...)».
Τι έχουν να πουν για αυτά τα εθνικιστικά εβραϊκά λόγια οι επικριτές της Παλαιάς Διαθήκης; Αμαρτάνουν οι Χαναναίοι, και τους τιμωρεί ο Θεός; Όταν αμαρτάνουν οι Ισραηλίτες, κι αυτούς τους τιμωρεί ο Θεός. Αμαρτάνουν οι Αμμοραίοι και γι’ αυτό εγκατέλειπαν τρέχοντας φοβισμένοι τα σπίτια ενώ προήλαυνε ο εβραϊκός στρατός; Όταν αμαρτάνουν και οι Ισραηλίτες, κι αυτοί εγκαταλείπουν τρέχοντας φοβισμένοι τα δικά τους σπίτια, ενώ προελαύνουν οι Βαβυλώνιοι. Φονεύουν τα παιδιά τους οι Χαναναίοι προς τιμήν των ειδώλων και γι’αυτό διώχνονται βίαια από την Χαναάν; Όταν φονεύουν οι Εβραίοι τα δικά τους παιδιά, κι αυτοί διώχνονται βίαια από την Χαναάν. Ο «ρατσιστής», «εβραίος» Θεός της Παλαιάς Διαθήκης συνεχώς υπενθυμίζει στους Εβρααίους τι τους περιμένει αν αθετήσουν τη συμφωνία μαζί του.
Ίδια μέτρα, ίδια σταθμά. Ο Γιαχβέ φτάνει στο σημείο να πει στους Ιουδαίους, ότι μια από τις αιτίες, για τις οποίες αυτοί θα εκδιωχθούν από την Παλαιστινη είναι ότι καταδυναστεύουν τους ξένους που ζουν σ’ αυτήν (ΙΕΡΕΜ. ΚΒ’). Αν τα έλεγε όλα αυτά ο Θεός για τους Φιλισταίους, οι αρχαιολάτρες εθνικιστές σίγουρα θα τινάζονταν ώς το ταβάνι από αγανάκτηση. Με τι στοιχεία ισχυρίζονται όλοι αυτοί, πως ο Θεός της Π.Δ. χαρίζεται στους Εβραίους; Έχουν καθίσει ποτέ να διαβάσουν ολόκληρη την Παλαιά Διαθήκη ή όχι;
Τολμάνε να αποκαλούν το βιβλίο του Προφήτη Ζαχαρία «ανθελληνικό» επειδή έχει 2-3 στίχους κατά των «Ελλήνων». Αν είναι έτσι, τότε οι τρεις στίχοι κατά των Εβραίων, στο ίδιο βιβλίο, σημαίνουν ότι, εκτός από «ανθελληνικό», είναι και «αντιεβραϊκό»! Ευτυχώς που όλα αυτά τα λέει ο... «εβραϊκός θεός», γιατί αλλιώς οι Εβραίοι θα είχαν κάνει μήνυση, για να απαγορευτεί το αντιεβραϊκό αυτό κατηγορητήριο και το βιβλίο στο οποίο αυτό υπάρχει. Τέτοιος εθνικισμός υπάρχει.

Συμπέρασμα:

Τα περί «ρατσισμού» και αδικαιολόγητης σφαγής εκ μέρους Ισραηλιτών και Θεού της Π.Δ. είναι ψέμματα των αρχαιόπληκτων. Οι λόγοι για την εκδίωξη (κι όχι φόνο όλων, παρά μόνο όσων παρέμεναν στη Χαναάν) των Χαναναίων είναι προφανείς. Όλοι, λαοί και άτομα, υπόκεινται στους ίδιους κανόνες, όλοι υφίστανται την ίδια τιμωρία για το ίδιο παράπτωμα. Οι Χαναναίοι αμαρτάνουν. Ο Θεός χρησιμοποιεί τους Ισραηλίτες και τους εκβάλλει από τη Χαναάν. Οι Ισραηλίτες αμαρτάνουν. Ο Θεός χρησιμοποιεί τους Βαβυλώνιους και τους εκδιώκει από τη Χαναάν. Και στις δύο περιπτώσεις φονεύεται όποιος (Χαναναίος ή Ισραηλίτης) αρνείται να παραδοθεί και παραμένει στην πόλη του. Οι λοιποί δεν φονεύονται, αλλά είτε ζουν και φεύγουν για αλλού (Χαναναίοι) είτε ζουν στην εξορία (Ισραηλίτες). Και μάλιστα, επειδή ορισμένοι Ισραηλίτες πίστευαν ότι, επειδή είναι «ο λαός του Θεού», δεν θα πάθουν τίποτε από κανέναν, όσο κι αν αμαρτάνουν, δηλαδή έκαναν τους έξυπνους στο Θεό νομίζοντας ότι αυτός τους έχει παραχωρήσει ασυλία για τα δικά τους εγκλήματα, αυτός λέει ότι τους Ισραηλίτες σαν ξύλα θα τους φάει η φωτιά.
Ορισμένοι, βλέποντας τις τιμωρίες και τις απειλές του Γιαχβέ κατά του λαού «του», θα πουν πως όλα αυτά απλώς σημαίνουν ότι πρόκειται περί σκληρού, απάνθρωπου και σαδιστή Θεού. Το επιχείρημα αυτό δεν ευσταθεί. Ο Γιαχβέ, όταν τιμωρεί λαούς και άτομα, δεν τα τιμωρεί επειδή τάχα είναι αιμοδιψής ή σαδιστής, αλλά επειδή αυτά αμαρτάνουν (με ό,τι αυτό σημαίνει ως πράξεις, όπως προείπαμε για τους Χαναναίους). Δεν τιμωρεί «για πλάκα» ο Θεός τους Εβραίους ή τους Χαναναίους ούτε για να διασκεδάσει. Δεν καταστρέφει κανέναν, όπως ο Δίας που κεραυνοβολεί όσες θνητές δεν δέχονται τον έρωτά του. Δεν καταστρέφει κανέναν για λόγους εγωιστικούς ή ιδιοτελείς, όπως οι «θεοί». Ούτε από βαρεμάρα ή δίχως λόγο. Μόνον εξαιτίας αμαρτημάτων τιμωρεί και μάλιστα μόνο αφού έχει προηγουμένως προειδοποιήσει πολλές φορές τόσο τους Εβραίους όσο και τους άλλους. Επανειλλημένα λέει ότι επιθυμεί την μετάνοια κι όχι την καταστροφή του αμαρτωλού.
Αδυνατεί να πείσει η αντι-παλαιοδιαθηκική θεωρία για την ορθότητα της θεώρησης της Π.Δ. ως ρατσιστικού εβραϊκού βιβλίου, διότι δεν επεξηγεί τιμωρίες, απειλές και προειδοποιήσεις κατά των Εβραίων: δηλαδή δεν λέει γιατί ένας εθνικιστής θεός πράττει κατά του λαού του τα ίδια που πράττει κατά άλλων, ή γιατί συγχωρεί Εβραίους και μη Εβραίους. Ως μη έχουσα ολιστική εξήγηση, η αντι-παλαιοδιαθηκική ερμηνεία της Π.Δ. και της συνολικής συμπεριφοράς του Θεού της Π.Δ. είναι ανεπαρκής, σαθρή, και απορρίπτεται.
Η πραγματική αιτία που οι Νεοπαγανιστές έχουν τόσο μεγάλο πρόβλημα με την Παλαιά Διαθήκη είναι καθαρά εθνικιστική και μόνον: αν π.χ. ο Θεός εξέλεγε τους αρχαίους Έλληνες προγόνους μας ως περιούσιο λαό, τότε οι αρχαιοελληνιστές μας δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να κάνουν τα ίδια με τους Ισραηλίτες. Όμως ο Θεός «ουκ έστι προσωπολήπτης», όπως λέει η Καινή Διαθήκη, και δεν μεροληπτεί προς χάριν κανενός, όπως λέει η Παλαιά Διαθήκη.

5. "Οι «γείτονες» των Εβραίων, οι Φιλισταίοι, ήταν Έλληνες, και λάτρευαν – όπως και οι υπόλοιποι Έλληνες – τους θεούς τους".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1) Η Παλαιά Διαθήκη λέει για την καταγωγή των Φιλισταίων:
ΓΕΝΕΣΙΣ Ι’ 6 Υἱοὶ δὲ Χάμ· Χοὺς καὶ Μερσαΐν 13 καὶ Μεσραΐν ἐγέννησε τοὺς Λουδιεὶμ καὶ τοὺς ᾿Ενεμετιεὶμ καὶ τοὺς Λαβιεὶμ καὶ τοὺς Νεφθαλιεὶμ καὶ τοὺς Πατροσωνιεὶμ 14 καὶ τοὺς Χασλωνιείμ, ὅθεν ἐξῆλθε Φυλιστιείμ, καὶ τοὺς Καφθοριείμ.
Δηλαδή, οι Φιλισταίοι κατάγονται από τον Μερσαΐν κι αυτός από τον Χαμ, έναν από τους γιους του Νώε. Η Αίγυπτος αποκαλείται από τους Εβραίους Μερσαΐν.

2) Η Παλαιά Διαθήκη επίσης συσχετίζει την έξοδο των Εβραίων από την Αίγυπτο με την έξοδο των Φιλισταίων από την Καφθόρ (που συνήθως μεταφράζεται ως Κρήτη, αλλά γι’ αυτό μιλάμε παρακάτω)
ΑΜΩΣ Θ’ 7 Ο Κύριος λέει: «Μήπως νομίζετε, Ισραηλίτες, ότι στα μάτια μου είστε καλύτεροι από τους Αιθίοπες; Έβγαλα, βέβαια, εσάς από την Αίγυπτο, αλλά έβγαλα και τους Φιλισταίους από την Κρήτη, και τους Αραμαίους από την Κηρ».
(Το κείμενο των Ο’ λέει: οὐχ ὡς υἱοὶ Αἰθιόπων ὑμεῖς ἐστε ἐμοί, υἱοὶ ᾿Ισραήλ; λέγει Κύριος. οὐ τὸν ᾿Ισραὴλ ἀνήγαγον ἐκ γῆς Αἰγύπτου καὶ τοὺς ἀλλοφύλους ἐκ Καππαδοκίας καὶ τοὺς Σύρους ἐκ βόθρου;). Αυτή η σύνδεση της εξόδου των Φιλισταίων και των Ισραηλιτών από τα μέρη όπου κατοικούσαν (Καφθώρ-Κρήτη, Αίγυπτος) συνεπάγεται πως, όπως οι Ισραηλίτες δεν ήταν γηγενείς από την Αίγυπτο, έτσι και οι Φιλισταίοι δεν ήταν γηγενείς από την Καφθώρ, αλλά ότι διέμεναν προσωρινά στην Καφθώρ, όπως οι Ισραηλίτες διέμεναν προσωρινά στην Αίγυπτο, προτού έρθουν στην Χαναάν.

3) Όπως βλέπουμε, η λέξη Καφθώρ δεν μεταφράζεται πάντα ως Κρήτη. Η μετάφραση των Ο’ στο Αμώς Θ’ 7 μιλά για Καππαδοκία. Το ίδιο συμβαίνει και στο Δευτερονόμιο Β’ 23, όπου οι Φιλισταίοι είναι ««Καππαδόκες», «ἐξελθόντες ἐκ Καππαδοκίας». Πολύ πιο πριν, στην Έξοδο Γ’, 8, κατονομάζονται διάφοροι λαοί που κατοικούν την Χαναάν. Δεν βρίσκει κανείς τους «Φιλισταίους», αλλά ανάμεσα σ’ αυτούς του λαούς της Χαναάν είναι και οι «Χετταίοι», οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή της Καππαδοκίας. Η Έξοδος Γ’ 8, δηλαδή, με το Χετταίοι εννοεί τους Φιλισταίους, θεωρώντας τους Καππαδόκες κι όχι Κρήτες. Είναι σφάλμα, λοιπόν, οι Νεοπαγανιστές να παραβλέπουν ορισμένα εδάφια, στα οποία γίνεται λόγος για Καππαδοκία ή για Χετταίους και να προβάλουν μόνο όσα μιλούν για Κρήτη.

4) O βασιλιάς Sargon Β' το 711π.Χ. αποκαλεί «Χετταίους» τους κατοίκους της Φιλισταϊκής πόλης Ashdod. (M. Riemschneider, Die Herkunft der Philister, Acta Antiqua IV, 1956, p. 17-29). Αντίστοιχα, στις εβραϊκές, από τους ίδιους τους Εβραίους, μεταφράσεις του αρχικού κειμένου , οι οποίες έγιναν ανάμεσα στον 2ο και τον 5ο αι. μ.Χ. η Caphtor μεταφράζεται ως Καππαδοκία, ως τμήμα του κράτους των Χετταίων.

5) Οι θεοί των Φιλισταίων Dagon και Baal-Zebub είναι οι χεττιτικοί Dagan-zipas και Zababa αντίστοιχα. Αυτοί είναι οι «Ελληνες Θεοί» των Φιλισταίων; Πίστευαν οι Έλληνες στον Βάαλ; Μα σε αυτόν και σε άλλους μεσανατολικούς θεούς πίστευαν οι Φιλισταίοι. Δεν πίστευαν στους θεούς των Ελλήνων. Σύμφωνα με τους Νεοπαγανιστές, Έλληνες είναι μόνον όσοι λατρεύουν τους «Ελληνικούς» θεούς. Πώς τώρα οι πιστοί του Βάαλ έγιναν Έλληνες;

6) Οι Φιλισταίοι οπωσδήποτε μιλούσαν σημιτική γλώσσα. «Τη βιβλική εποχή η θρησκεία τους ήταν χαναανική. Τα ελάχιστα που μπορούμε να συναγάγουμε για τη γλώσσα τους φαίνεται να δείχνουν προς την Ανατολία. Οι μεταγενέστεροι Φιλισταίοι ηγεμόνες έχουν σημιτικά ονόματα, αλλά υποψιαζόμαστε συγγένειες με τη λουβιτική γλώσσα» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 208). Η λουβική ήταν «ινδοευρωπαϊκή γλώσσα που συγγενεύει με τη χιττιτική και η οποία μιλιόταν σε μέρη της δυτικής Ανατολίας, στα οποία περιλαμβανόταν η Αρζάβα» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 51). Υπάρχει άραγε ελληνικό αντίστοιχο του ονόματος Γολιάθ;

7) Υπέρ της εκδοχής της Καφθώρ ως Κρήτης είναι το αρχικό όνομα της Γάζας: Minoah. Ωστόσο, οι Φιλισταίοι καταγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη ως χρήστες κι επεξεργαστές του σιδήρου και των μετάλλων γενικότερα (Α’ Βασιλειών ΙΓ’, 19), και μάλιστα φύλαγαν με ζήλο τα μυστικά της τέχνης αυτής. Επειδή η Κρήτη δεν έχει κοιτάσματα σιδήρου, δεν μπορεί να αντιστοιχεί στην Καφθώρ, από όπου ήρθαν οι Φιλισταίοι. Άλλωστε, η μετωνομασία της πόλης από Μινώα σε Γάζα σημαίνει ότι οι ίδιοι οι Φιλισταίοι δεν την αποκαλούσαν Μινώα – το «μινωικό» όνομα – αλλά Γάζα. Η αντίρρηση με το γνωστό μύθο, ότι ο αδερφός του Μίνωα, ο Σαρπηδόνας, ίδρυσε την Ιερουσαλήμ, δεν ισχύει. Ο Ηρόδοτος γράφει: «όταν επικράτησε ο Μίνως, έδιωξε τον Σαρπηδόνα και τους οπαδούς του. Οι διωγμένοι πήγαν στην περιοχή Μιλυάδα της Ασίας. Η περιοχή που κατέχουν οι Λύκιοι, παλιά λεγόταν Μιλυάδα κι η πόλη Μιλύες ονομαζόταν τότε Σόλυμοι» (1, 173). Στη Σαλέμ βασίλευσε ο Μελχισεδέκ. Προτού την κατακτήσει ο Δαβίδ, αυτή λεγόταν Ιεβούς και οι κάτοικοί της Ιεβουσαίοι. Ο Ηρόδοτος την ονομάζει Κάδυτις (2, 159˙ 3, 5) από το αραμαϊκό Καδισθά (ιερή).
Όπως και να ‘χει, η Γάζα (η Μινώα) αρχικά κατοικείτο από τους Ευαίους: ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Β’, 23 Καὶ οἱ Εὐαῖοι οἱ κατοικοῦντες ἐν Ἀσηδὼθ ἕως Γάζης, καὶ οἱ Καππαδόκες οἱ ἐξελθόντες ἐκ Καππαδοκίας ἐξέτριψαν αὐτοὺς καὶ κατῳκίσθησαν ἀντ’ αὐτῶν (Μτφ: Τους Αυίμ, που κατοικούσαν στα χωριά της περιοχής της Γάζας, τους εξόντωσαν οι Καφθωρίμ, που προέρχοντα από την Καφθώρ, κι έχουν εγκατασταθεί αυτοί στη θέση τους). Επομένως οι «Καφθωρίμ», ακόμη κι αν ήταν Έλληνες Κρήτες, δεν ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής. Ούτε καν η Γάζα – αντίθετα απ’ ό,τι λεν οι εθνικιστές – ήταν δηλαδή αρχικώς ελληνική˙ πόσο μάλλον το σύνολο της Χαναάν.

8) Η Κύπρος είναι πιθανότερος τόπος σχετικά με την Κρήτη, ωστόσο δεν έχει κοιτάσματα σιδήρου, αλλά χαλκού. Υπάρχουν και άλλες αντιρρήσεις. Καμμιά κυπριακή επιγραφή δεν αναφέρει τίποτε για Φιλισταίους ή Peleset, ως κατοίκους της Κύπρου ή έστω ως εισβολείς. Επίσης, ενώ γνωρίζουμε ότι οι Αιγύπτιοι συγκαταλέγουν τους Peleset/Φιλισταίους στους εχθρικούς «Λαούς της Θάλασσας», οι οποίοι επιτέθηκαν στην Αίγυπτο, ωστόσο το βασίλειο της Κύπρου (Αλάσια λεγόταν πριν τον εξελληνισμό της) είχε φιλικές σχέσεις με την Αίγυπτο. Οι βασιλείς της Αλάσια (Alashiya) και της Αιγύπτου αλληλοαποκαλούνταν «αδελφοί», πράγμα που σημαίνει ισοδυναμία. Η Κύπρος εξήγαγε χαλκό στην Αίγυπτο και «σε αντάλλαγμα, εισήγαγε από την Αίγυπτο κομψά έπιπλα, άρματα, άλογα, λινά υφάσματα, έβενο, λάδι, άργυρο. Ελεφαντόδοντο και χρυσό. Ένα άλλο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι ο βασιλιάς της Αλάσιας δέχεται παραγγελία για την κατασκευή πλοίων για λογαριασμό της Αιγύπτου» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 63) Λίγο δύσκολο οι Αιγύπτιοι να έχουν φιλικές σχέσεις με τους εχθρούς τους ή έστω, να μην σημειώνουν ότι οι Πελεσέτ είναι οι πρώην φίλοι τους, οι Κύπριοι. Αν οι Κύπριοι λέγονταν Peleset, θα το ξέραμε από την αλληλογραφία Αιγυπτίων-Κυπρίων. Επιπλέον, ένας από τους Λαούς της Θάλασσας, οι Λούκα κάνουν συνεχείς επιδρομές στην Κύπρο. «Τον 14ο αι. ένας βασιλιάς της Αλάσιας-Κύπρου έγραφε στον Φαραώ: "Δεν ξέρει ο αδελφός μου ότι κάθε χρόνο οι Λούκα αποσπούν από τη χώρα μου μια μικρή πόλη;"» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 139). Άρα οι Λαοί της Θάλασσας δεν μπορεί να είναι οι Πελεσέτ-Κύπριοι, διότι μάχονται αναμεταξύ τους. Οι Λαοί της Θάλασσας «θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν κυπριακά λιμάνια ως προσωρινές βάσεις, όπως έκαναν προηγουμένως οι Λούκα επί αιώνες. Δεν ήταν ανάγκη να κυριεύσουν ολόκληρο το νησί» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ.179). Η Κύπρος, ως γνωστό, εξελληνίστηκε σχεδόν όλη – μόνο κάτι αποικίες Φοινίκων έμειναν – μεταξύ 1200 και 1050. Τέλος, κατά τον 13ο και τον 12ο αι. κατά τους οποίους «έδρασαν» οι Λαοί της Θάλασσας, σημειώθηκε παρακμή και στην Ελλάδα. Έλληνες προκάλεσαν την παρακμή της Ελλάδας;

9) Σχετικά με την «φιλισταϊκή κεραμική» «επιδεικνύεται ιδιαίτερη προτίμηση στο πουλί που κοιτάζει προς τα πίσω, το οποίο είναι πολύ σπάνιο στο Αιγαίο, αν και δεν απουσιάζει εντελώς. Άλλες διαφορές [με την μυκηναϊκή κεραμική] είναι η χρήση δύο χρωμάτων, συνήθως του ερυθρού και του μαύρου (δίχρωμη κεραμική) και η χρησιμοποίηση ενός λευκού χρώματος σε όλη την επιφάνεια του αγγείου, ασβεστοχρώματος ή αγγειοπλαστικής κόλλας, που εξαφανίζεται στον κλίβανο και ίσως χρησιμοποιόταν για να αντισταθμίζει την έλλειψη στιλπνότητας σε σύγκριση με τα μυκηναϊκά αγγεία» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 209). Άλλωστε, η ύπαρξη μυκηναϊκών ή όμοιων με τα μυκηναϊκά ή μινωικά αγγεία δικαιολογείται από το γεγονός, ότι υπήρχαν εμπορικές ανταλλαγές σε όλη την Α. Μεσόγειο. Μήπως η κατοχή ιαπωνικών στερεοφωνικών από ανθρώπους στην Ελλάδα, την Πολωνία και την Γαλλία σημαίνει ότι οι χώρες αυτές κατοικούνται από Ιάπωνες;

10) Για τους Peleset-Φιλισταίους, η αλήθεια είναι ότι «κανένα αιγυπτιακό κείμενο δεν δίνει οποιαδήποτε υπόδειξη για τον τόπο από τον οποίο ήρθαν» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 205). «Σε διαφορά με τις πόλεις των θαλασσοπόρων Φοινίκων, όπως η Βύβλος, η Σιδών και η Τύρος, οι παλαιστινιακές παράκτιες πόλεις – Άζωτος, Γάζα, Σαρουέν, Tell el Ajjul, Τελ Μορ – απείχαν όλες λίγα μίλια από την ακτή και ελώδεις εκτάσεις και αμμόλοφοι παρεμβάλλονταν ανάμεσα σε αυτές και τη Μεσόγειο. Δεν υπάρχει κανένας φυσικός κόλπος ή αγκυροβόλιο νότια της Γιάφας. (...) Οι πόλεις τους στη νότια Παλαιστίνη δεν ήταν λιμάνια και πολύ λίγα πράγματα συνδέουν με οποιοδήποτε τρόπο με τη θάλασσα» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 212, 253).

11) Από τους υπόλοιπους λαούς της Θάλασσας, στους οποίους συγκαταμετρώνται κι οι Πελεσέτ, δηλαδή τους Εκβές (‘Ikws), τους Τερές (Trš), Σεκελές (Škrš), τους Σαρντάνα, τους Ντανούνα (Dnnym), τους Βεσές και τους Λούκα οι μεν Σεκελές κατάγονται από τη Σικελία, οι Σαρντάνα άγνωστο από πού, αλλά φορούσαν κράνη με κέρατα τα οποία «ήταν ξένα στο Αιγαίο, αλλά συνηθίζονταν στη Μεσοποταμίο, στην Ανατολία και στο Λεβάντε», οι Εκβές ήταν περιτμημένοι, οι Τερές ήταν από την Ανατολία, οι Ντανούνα στα «βόρεια της Ουγκαρίτ και του Ορόντη» ή γύρω από τα Άδανα, «για τους σκιώδεις Βεσές ουσιαστικά τίποτα δεν είναι γνωστό, εκτός και αν έχουν κάποια σχέση με την Wilusa (Wilusiya) των χιττιτικών κειμένων, που μπορεί να τοποθετούνταν στη νοτιοδυτική Ανατολία, ή αν σχετίζονται με το Ίλιον (Τροία) στη βορειοδυτική Ανατολία», οι Λούκα οι κάτοικοι της Λυκίας. Πελεσέτ ή Φιλισταίοι δεν υπάρχουν σε ελληνικές πηγές. Από τις πόλεις της φιλισταϊκής πενταπόλεως, δεν υπάρχει κάποια με το ίδιο όνομα στην ηπειρωτική Ελλάδα, όπως υπήρχε για την Σαλαμίνα της Κύπρου ή την Τραπεζούντα του Πόντου.

12) Οι Αχαιοί-Μυκηναίοι καλούνται Αχιβίγια από τους Χετταίους. Όσο για τους Αιγύπτιους, όλοι οι «Λαοί της Θάλασσας» ήταν βόρειοι. Αν η βόρεια καταγωγή τους σήμαινε Κρήτη ή Κύπρο ή Σικελία ή νότια παράλια της Μ. Ασίας, δεν τους ενδιαφέρει. Δεν είναι λοιπόν η «προέλευση από Βορρά» οπωσδήποτε απόδειξη ελληνικής-αιγιακής καταγωγής.

13) Εν πάσει περιπτώσει, τι είδους «ελληνική εθνική συνείδηση», έστω με την αρχαία πολιτισμική έννοια της «εθνικής συνείδησης», μπορούσε να έχει ένα φύλο στα 1100 π.Χ., εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, αν υποθέσουμε ότι ήταν ελληνικής καταγωγής οι Φιλισταίοι. Εδώ οι θρακικές φυλές στον ίδιο τον ελλαδικό χώρο (Βισάλτες, Κίκονες, Βήσοι, Τριβαλλοί που τους υπέταξε ο Μεγαλέξανδρος, Αρτακοί κ.ά. που κατοικούσαν μεταξύ Δούναβη και Αιγαίου, ή στη Μικρασία - Φρύγες κ.λπ.) δεν είχαν ελληνική συνείδηση ώς την εποχή του αποικισμού της Θράκης από τις ελληνικές πόλεις (650 π.Χ.) και ήταν σύμμαχοι των Τρώων στον τρωικό πόλεμο, και θα είχαν οι Φιλισταίοι 500 χρόνια πρίν;

14) Αν όντως κάποιοι απόγονοι των μινωιτών Κρητικών μετανάστευσαν στην Μέση Ανατολή, δεν σημαίνει ότι παρέμειναν Έλληνες. Είχαν γίνει πλέον Φιλισταίοι. «Οι Φιλισταίοι μπορεί να αποτελούσαν μόνο μια άρχουσα τάξη η οποία απορροφήθηκε σύντομα από τον ντόπιο πληθυσμό» (N. K. Sandars, Οι λαοί της θάλασσας, εκδ. Οδυσσέας, σ. 208). Ως γνωστόν, Φιλισταίους συναντάμε στην Χαναάν στον καιρό του Αβραάμ (Γένεση ΚΑ’ και ΚΣΤ), όμως με αυτούς έχουν φιλικές σχέσεις οι Εβραίοι. Επειδή ο Αλέξανδρος έφτασε στην Ινδία και άφησε στρατό εκεί, και έγινε επιμειξία, οι Ινδοί σήμερα είναι Έλληνες; Και αν δέχονται οι ελληνοκεντρικοί ως Έλληνες τους Φιλισταίους, οι οποίοι, ούτε πίστευαν στους ελληνικούς θεούς ούτε κατοικούσαν στην ελληνική επικράτεια ούτε μιλούσαν Ελληνικά, τότε με ποιο κριτήριο τους λένε Έλληνες, ονομάζοντας και την Χαναάν «ελληνική» (ασφαλώς ξεχνάν ότι οι Φιλισταίοι κατοικούσαν σε μια στενή λωρίδα στην νότια παραλία της Παλαιστίνης, σε ένα πολύ μικρό τμήμα της, και όχι στην Παλαιστίνη); Αν πάλι τους λεν με βάση την καταγωγή, τότε έχουν πρόβλημα με την συνήθη παγανιστική τακτική τους, (να αρνούνται την καταγωγή και) να θεωρούν τη θρησκεία ως βάση Ελληνικότητας. Διότι, προφανώς, εάν ούτε η γλώσσα ούτε η θρησκεία αποδεικνύουν την εθνικότητα, παρά μόνο η καταγωγή, τότε π.χ. κι ο Ραούφ Ντεκτάς, εάν είναι απόγονος εξισλαμισμένων Κύπριων, είναι Ελληναράς ομοεθνής μας, διότι μιλά τουρκικά, είναι μουσουλμάνος, αλλά είναι φυλετικά Έλληνας. Φυσικά, ίδιος θα αρνιόταν κατηγορηματικά ότι είναι Έλληνας, εάν κανείς τον ρωτούσε, αλλά λίγη σημασία έχει αυτό για τους φυλετιστές Παγανιστές.

15) Επιπλέον, η χρήση του «Έλληνας» για τους Φιλισταίους μπορεί κάλλιστα να οφείλεται σε ετεροχρονισμό: σα να λέμε πως ο Ιούλιος Καίσαρας νίκησε τους Άγγλους και κατέλαβε την Αγγλία, ενώ τον πρώτο π.Χ. αι. δεν υπήρχαν «Άγγλοι». Και τέλος πάντων, είναι παράξενο που κάποιοι από τη μιά ειρωνεύονται «το εβραϊκό βιβλίο του Γιαχβέ» και δεν πιστεύουν την κοσμολογία και τις λοιπές «επιστημονικές» γνώσεις της Π.Δ., αλλά όταν αυτή μιλά περί «Ελλήνων» Φιλισταίων, τότε την θεωρούν αλάθητο βιβλίο και την αποδέχονται κατά γράμμα, αποκλειστικά στα κεφάλαια περί Φιλισταίων. Η Π.Δ. δεν διδάσκει ούτε γεωλογία, ούτε εθνολογία, ούτε ιστορία της εξέλιξης των ειδών, αλλά θεολογία, και πως η κατά γράμμα ερμηνεία μη θεολογικών «πληροφοριών» είναι προτεσταντική κι όχι ορθόδοξη ερμηνεία της Π.Δ.

16) Αλλά κι αν είναι πράγματι «Έλληνες» οι Φιλισταίοι, ο Θεός της Π.Δ. δεν στρέφεται εναντίον τους περισσότερο απ' όσο στρέφεται εναντίον άλλων γειτονικών λαών, ή απ΄ όσο εναντίον των ίδιων των Ισραηλιτών όταν αυτοί αμαρτάνουν. Κανένας «ανθελληνισμός» δεν υπάρχει. Αν υποστηρίζουν οι «αρχαιολάτρες» φυλετιστές πως λόγω ενός στίχου της Π.Δ. υπάρχει ανθελληνισμός στην Βίβλο, τότε με το ίδιο σκεπτικό είναι υποχρεωμένοι να πουν πως λόγω των εκατοντάδων στίχων με υβριστικό ή απειλητικό περιεχόμενο εναντίον των ίδιων των Εβραίων η Βίβλος είναι αντιεβραϊκή. Όλοι κρίνονται κατά τα έργα τους ο καθένας:
ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΚΕ’ 3 «Αυτά λέγει ο Κύριος˙ επειδή οι κάτοικοι της Ιδουμαίας ευρήκαν ευκαιρίαν και εξεδικήθησαν σκληράν εκδίκησιν εναντίον των Ιουδαίων, εμνησικάκησαν δια το παρελθόν και τους εξεδικήθησαν τώρα, 3 δια τούτο αυτά λέγει ο Κύριος˙ θα απλώσω τιμωρόν την χείρα μου και εναντίον της Ιδουμαίας (..) .
Τα ίδια παθαίνουν και οι Ισραηλίτες, βλ. ΗΣΑΪΑΣ Α' 20. Γεμάτη από τιμωρίες του Ισραήλ λόγω ανάρμοστης συμπεριφοράς του είναι η Π.Δ.. Στο κάτω κάτω, αν εσφαλμένα, λόγω ετεροχρονισμού οι Φιλισταίοι αποκαλούνται «Έλληνες», τότε ποιοι είναι αυτοί οι Έλληνες και η «Ελληνική μαχαίρα» που ο Θεός προβλέπει την νίκη της;
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΣΤ’, 16 Ο πολυάριθμος στρατός σου [=αιγυπτιακός] ησθένησεν, ηττήθη και έπεσεν. Ο καθένας ωμιλεί προς τον πλησίον του και έλεγεν˙ ας εγερθώμεν και ας επιστρέψωμεν εις τον λαόν μας, την πατρίδα μας˙ ας φύγωμεν μακρυά από την φονικήν αυτήν ελληνικήν μαχαίραν.
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΚΖ’, 16 Εξολοθρεύσατε κάθε απόγονον και βλαστόν της Βαβυλώνος μέχρις αυτού ακόμη, ο οποίος κρατεί το δρέπανό του εν καιρώ θερισμού. Καθένας από τους μισθοφόρους πολεμιστάς της Βαβυλώνος, καθώς θα αντικρύζη την ελληνικήν μάχαιραν, θα επιστρέφη πανικόβλητος εις τον λαόν του. Ο καθένας από αυτούς θα φύγη δια την χώραν του.
6. «Εμείς οι λάτρεις των Θεών είμαστε οι πραγματικοί Έλληνες, ενώ εσείς οι χριστιανοί της Ελλάδας είστε απλώς ιουδαιοχριστιανοί κι όχι Έλληνες. Εάν είστε ελληνοχριστιανοί όπως ισχυρίζεστε καί όχι ιουδαιοχριστιανοί όπως σας κατηγορούμε, τότε αφαιρέστε την διδασκαλία της εθνικής θρησκείας των εβραίων – Παλαιά Διαθήκη – από τα ελληνικά σχολεία καί εισάγετε την διδασκαλία της Εθνικής Θρησκείας των Ελλήνων. Και διδάξτε συγχρόνως και την Καινή διαθήκη, αν το θέλετε. Όσοι δεν αποδεχτούν αυτήν την πρόταση δεν είναι απλώς ιουδαιοχριστιανοί αλλά ελεεινοί προδότες.»
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι Χριστιανοί καταφέρονται τόσο κατά των Αρχαίων Θεών όσο και κατά του Ιουδαϊσμού (καταφέρονται κατά της θρησκείας του Ιουδαϊσμού, κι όχι εναντίον των Εβραίων και του έθνους τους. Ο Κοσμάς ο Αιτωλός γράφει (Διδαχή Γ’, 165): «Δια τούτο, αδελφοί μου, όσοι αδικήσατε ή χριστιανούς ή Τούρκους ή Εβραίους ή Φράγκους, να δώσετε το άδικον οπίσω, διατί είναι κατηραμένο και δεν βλέπετε καμμίαν προκοπήν» και, αφού αναφέρει πολλά, σημειώνει (Διδαχή Δ’, 201): «Τώρα διατί τα είπα Χριστιανοί μου; Όχι δια να φονεύετε τους Εβραίους και να τους κατατρέχετε, αλλά να τους κλαίετε, πως άφησαν το Θεό και επήγαν με τον Διάβολον»). «Ἄτοπόν ἐστιν, Χριστὸν Ἰησοῦν λαλεῖν καὶ ἰουδαΐζειν. Ὁ γὰρ Χριστιανισμὸς οὐκ εἰς Ἰουδαϊσμὸν ἐπίστευσεν, ἀλλὰ Ἰουδαϊσμὸς εἰς Χριστιανισμόν, ὡς πᾶσα γλῶσσα πιστεύουσα εἰς Θεὸν συνήχθη» γράφει (Τρλ., 10) ο άγιος Ιγνάτιος Αντιοχείας.
Χαρακτηριστική απόδειξη για το ότι άλλο πράγμα οι Χριστιανοί κι άλλο οι Ιουδαίοι (και συνεπώς για το ότι δεν υπάρχουν «ιουδαιοχριστιανοί») είναι ότι ο Ιουλιανός επαινούσε, προστάτευε και βοηθούσε τους Εβραίους (προσπαθώντας να ξαναχτίσει ακόμα και το Ναό τους) ενώ ταυτόχρονα εδίωκε τους Χριστιανούς. Επομένως, οι Ν/Π αντιφάσκουν, διότι ακόμα και το ίνδαλμά τους ο βυζαντινός Αυτοκράτωρ Ιουλιανός ξεχώριζε, θεωρητικά και έμπρακτα, Χριστιανούς και Ιουδαίους. Ο Ιουλιανός όχι μόνο έκανε αυτά τα πράγματα, αλλά έγραφε κι αυτά: «(...)Πάντοτε σέβομαι τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ [«ἀεὶ δὲ προσκυνῶν τὸν θεὸν Ἁβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ..»], οι οποίοι (...) σεβάστηκαν ένα θεό ευμενή σε μένα (...) γιατί είναι ένας μεγάλος και πανίσχυρος θεός [«μέγας τε ὢν πάνυ καὶ δυνατός»] (..). Γιατί δε μιμείσθε τον Αβράαμ ανεγείροντας προς τιμή του βωμούς, κτίζοντας θυσιαστήρια και λατρεύοντάς τον, όπως εκείνος, με ιερές τελετές» (Κατά Γαλιλαίων, 45 (354b)). Ευμενής ο Γιαχβέ στον Ιουλιανό. Μέγας και Πανίσχυρος θεός ο Γιαχβέ, γράφει ο Ιουλιανός. Γι' αυτό και ο Ιουλιανός τον προσκυνά και δεν τον βρίζει, όπως κάνουν οι Νεοπαγανιστές. Σέβεται κι αυτόν ακόμη τον Αβραάμ. Μήπως είναι σιωνιστής ο Ιουλιανός;
Με ποιους, τέλος πάντων, είχαν φτιάξει κοινό μέτωπο οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι; Και εναντίον ποιων; Μήπως σύναψε συμμαχία ο άγιος Κύριλλος Αλεξάνδρειας με τους Αλεξανδρινούς Εβραίους; Αφού αυτοί ήταν εχθροί του. Μήπως σύναψε συμμαχία ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος με τους Εβραίους της Αντιόχειας; Μήπως έφτιαξαν Χριστιανοί κι Εβραίοι κοινό μέτωπο κατά του Ιουλιανού; Μήπως έφτιαξαν Χριστιανοί κι Εβραίοι κοινό μέτωπο κατά των ειδωλολατρών αυτοκρατόρων που δίωκαν τον Χριστιανισμό; Μήπως έφτιαξαν Χριστιανοί κι Εβραίοι κοινό μέτωπο κατά των Περσών ή των Αράβων, επί βασιλείας Ηρακλείου; Μήπως σχημάτισαν κοινό μέτωπο κατά των Οθωμανών ή των Σταυροφόρων; Η ιστορία διαβεβαιώνει ότι όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ τέτοιο «εβραιο-χριστιανικό» μέτωπο/συμμαχία, αλλά ότι αντίθετα, οι Ειδωλολάτρες ήταν εβραϊκότεροι των Χριστιανών.

Ορισμένοι αρχαιολάτρες θα απαντήσουν ότι ο Παγανισμός όπως και ο Ιουδαϊσμός ήταν δυο πανάρχαιες παραδόσεις, οπότε η συμμαχία τους κατά του Χριστιανισμού είναι απολύτως δικαιολογημένη, αφού ένωσαν τις δυνάμεις τους κατά της «χριστιανικής παραχάραξης» των δύο αυτών παραδόσεων. Θα είχαν, οι αρχαιολάτρες αυτοί, κάποιο δίκαιο, αν δεν αποκαλούσαν ταυτόχρονα «εβραιόψυχους» (προφανώς με υβριστική διάθεση) τους Χριστιανούς. Τέτοια είναι η υποκρισία τους, που και τους «εβραιόψυχους Χριστιανούς» χτυπούν, αλλά και με τους, προφανώς επίσης «εβραιόψυχους», Ιουδαίους συμμαχούν. Δηλαδή πολεμούν τους «εβραιόψυχους» συμμαχώντας με «εβραιόψυχους». Τέτοια είναι η σοβαρότητά τους και η λογική τους. Από τη μια θεωρούν απόδειξη αθλιότητας να είσαι (κατά την κρίση τους, πάντα) «εβραιόψυχος», αλλά από την άλλη συμμαχούν με τους.. άθλιους (εφόσον είναι «εβραιόψυχοι» κι αυτοί) Ιουδαίους, τους οποίους καμώνονται ότι σέβονται ως αρχαία παράδοση. Οι Νεοπαγανιστές «σέβονται» αυτό (την «εβραιοψυχία») που, ταυτοχρόνως, θεωρούν φύσει άθλιο και άξιο ύβρεως! Θα άξίζε να αναρωτηθούμε, πέραν τούτων, αν είναι ακραία (φασιστική) ή μη η νεοπαγανιστική αντίληψη ότι είναι ύβρη (κι όχι κάτι το φυσιολογικό, όπως και η ελληνικότητα, η κινεζικότητα κ.λπ.) η εβραϊκότητα-«εβραιοψυχία».
Εβραίος θεωρείται αυτός που έχει κάνει περιτομή και δέχεται τον μωσαϊκό νόμο. Ένας Κινέζος στην καταγωγή κάνοντας περιτομή κι ασπαζόμενος τον Ιουδαϊσμό γίνεται Εβραίος. «Ακόμη κι αν δεν είναι Ιουδαίοι, οι Χριστιανοί είναι ιουδαϊκή αίρεση», λεν οι Νεοπαγανιστές. Πρέπει να εξετάσουμε τι συνιστά «ιουδαϊκή αίρεση». Οι Σαδδουκαίοι και οι Φαρισαίοι, στα χρόνια του Χριστού, αποτελούσαν δυο αντιμαχόμενες ιουδαϊκές θρησκευτικές ομάδες, με δογματικές διαφορές μεταξύ τους, ωστόσο και οι δύο θεωρούνταν Ιουδαίοι, επειδή έκαναν περιτομή, δέχονταν το μωσαϊκό νόμο και προσεύχονταν στο Ναό. Υπήρχαν δηλαδή δύο ιουδαϊκές «αιρέσεις». Όσο κι αν ήταν «αιρέσεις», ωστόσο γινόταν αποδεκτές, η μία από την άλλη, ως «ιουδαϊκές αιρέσεις», ως ιουδαϊκές θρησκευτικές ομάδες. Οι Χριστιανοί όμως, ούτε περιτομή κάνουν ούτε δέχονται τον μωσαϊκό νόμο ούτε προσεύχονται στη συναγωγή ούτε γίνονται δεκτοί εκεί και, κυρίως, δεν γίνονται – παρά τις διαφορές τους – αποδεκτοί ως Ιουδαίοι, από τους Ιουδαίους, κατά τον ίδιο τρόπο που οι Σαδδουκαίοι και οι Φαρισαίοι γίνονταν αποδεκτοί. Δεν είναι, λοιπόν, τμήμα και αίρεση του Ιουδαϊσμού. Θα δείξουμε σε άλλο κεφάλαιο ότι ο Ιουδαϊσμός αποτελεί παραστράτημα της λατρείας του Θεού της Π.Δ., διότι κι εκεί φανερώνεται η τριαδικότητά του. Άρα δεν είναι ιουδαίοι οι Χριστιανοί, αλλά οι Εβραίοι ξεστράτησαν από την Π.Δ.
Αφού λοιπόν δεν υπάρχουν ούτε «Εβραιομουσουλμάνοι» και συνεπώς ούτε «εβραιοχριστιανοί», ο Ιουλιανός ήταν εβραϊκότερος των Χριστιανών, οι βασικές προϋποθέσεις για να είσαι Ιουδαίος, η περιτομή και η προσέλευση στη συναγωγή, δεν υπάρχουν, δεν υπήρξε κανένα «εβραιο-χριστιανικό» μέτωπο εναντίον των Ειδωλολατρών˙ αντίθετα, υπήρξε «εβραιο-παγανιστικό» μέτωπο εναντίον των Χριστιανών. Συνεπώς θα ήταν απολύτως δικαιολογημένο, αν κάναμε λόγο για εβραιο-παγανιστές και Ιουδαιοπαγανισμό, από πού κι ώς πού είναι εβραϊσμός ο Χριστιανισμός;
Ίσως εδώ αναφέρουν οι αρχαιόπληκτοι ότι ο Χριστιανισμός είναι Εβραϊσμός διότι ακολουθεί την εβραϊκή κοσμογονία κι όχι την αρχαιοελληνική. Σ’ αυτό έχουν δίκαιο, με μια (ή δύο) μικρή διαφορά, την οποία θέλουν να ξεχνούν: η αρχαιοελληνική αντίληψη ότι ο χρόνος είναι κυκλικός και ότι ο Κόσμος είναι άναρχος και αιώνιος, έχει απορριφθεί. Αντίθετα, η «εβραϊκή» (ακριβέστερα: βιβλική) αντίληψη ότι ο χρόνος είναι γραμμικός κι ότι ο κόσμος δεν είναι ούτε αιώνιος ούτε άναρχος ούτε χωρικά άπειρος έχει αποδειχτεί επιστημονικά. Συνεπώς – πέρα απ’ το ότι οι Χριστιανοί δεν παραδέχονται ότι είναι «εβραϊκή» και «μη θεόπνευστη» η κοσμογονία της Π.Δ. – δεν τίθεται θέμα απόρριψης της αρχαιοελληνικής αντίληψης επειδή είναι αρχαιοελληνική (παγανιστική), αλλά διότι απλούστατα είναι λανθασμένη και αντίθετα η βιβλική είναι θεόπνευστη. Ο Χριστιανισμός απέρριψε εξαρχής τα λανθασμένα – όπως αποδείχτηκαν και επιστημονικά πλέον – της Αρχαιότητας, διότι είναι θεόπνευστος. Οι αρχαιολάτρες λοιπόν κρατάνε από την αρχαιοελληνικότητα αυτά που έχουν απορριφθεί επιστημονικά και κατηγορούν ως «εβραιόψυχους» όσους τα απορρίπτουν. Πρόκειται, δηλαδή, για νευρωτικό σωβινισμό: τα λανθασμένα της Αρχαίας Ελλάδας γίνονται το «σύμβολο της Ελληνικότητας». Εκτός κι αν πρέπει επίσης να παραδεχτούμε ότι π.χ. την Γη την βαστάζει κάποιος Άτλαντας, αλλιώς είμαστε «προδότες εβραιόψυχοι».
Όσο για το υστερικό επιχείρημα «βγάλτε την εθνική θρησκεία των εβραίων από τα σχολεία αλλιώς είστε προδότες», η αλήθεια είναι πολύ απλή: η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι «απλώς» εθνικό βιβλίο των Εβραίων, όπως δεν είναι «εθνικό βιβλίο των Σαουδαράβων» το Κοράνι, ούτε εθνική θρησκεία τους ή ιστορία του εβραϊκού έθνους, αλλά πρόλογος στην Καινή Διαθήκη και ιστορία της δημιουργίας και πτώσης του ανθρώπου και επέμβασης του Θεού υπέρ αυτού. Το όνομα «Ισραήλ» εμφανίζεται μόνο μετά τον Ιακώβ, άρα η Π.Δ. δεν πραγματεύεται με «την εβραϊκή ιστορία», όταν εξιστορεί τα γεγονότα από τον Αδάμ ώς και τον Αβραάμ. Η ιουδαϊκή θρησκεία χρησιμοποιεί την Καμπάλα και το Ταλμούδ πολύ περισσότερο απ’ ό,τι τα βιβλία της Π.Δ. των οποίων ο αριθμός είναι διαφορετικός απ’ ό,τι στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Είναι εξωπραγματικό να θεωρείται ότι τα παιδιά του Αβραάμ είναι μόνο οι Εβραίοι και άρα ο Θεός του Αβραάμ είναι «ο Θεός μόνο των Εβραίων». Με την ίδια λογική και οι Άραβες ως βιολογικοί απόγονοι του Αβραάμ θα έπρεπε να θεωρούνται Εβραίοι. Δεν ακούστηκε ποτέ κανένας Νεοπαγανιστής ν' αποκαλεί «Εβραιομουσουλμάνους» τους Μουσουλμάνους. Γιατί άραγε; Θεωρούν οι Νεοπαγανιστές πως η Π.Δ. είναι η εθνική θρησκεία των Εβραίων και πως ο Θεός της Π.Δ. είναι, σύμφωνα με την ίδια την Π.Δ., αποκλειστικά εβραϊκός. Τότε τι έχουν να πουν για τα παρακάτω εδάφια;
ΓΕΝΕΣΙΣ ΙΒ’ 3 «καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν σοὶ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.»
ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΛΒ’ 8 Όταν έδινε ο Ύψιστος στο κάθε έθνος τη χώρα του, όταν χώριζε τους ανθρώπους, των λαών τα σύνορα τα όρισε, ανάλογα με τους αγγέλους τους.
Γ’ ΒΑΣΙΛΕΙΩΝ Η’ 41 Ακόμα κι έναν ξένο, που δεν ανήκει στο λαό σου, τον Ισραήλ, αλλά ήρθε από κάποια χώρα μακρινή επειδή άκουσε για σένα, 42 πόσο μεγάλος είσαι και πόσο μεγάλη, πόσο ακαταμάχητη είναι η δύναμή σου, αν έρθει και προσευχηθεί στο ναό αυτό, 43 άκουσέ τον κι αυτόν εσύ, Κύριε, από τον ουρανό όπου κατοικείς, και δώσ’ του ό,τι σου ζητήσει. Έτσι θα σε γνωρίσουν όλα τα έθνη της γης και θα σε σέβονται (...).
ΤΩΒΙΤ ΙΓ’ 10 Έθνη πολλά θα ‘ρθουν από μακριά, τ’ όνομα του Κυρίου του Θεού για να τιμήσουν˙ (...) γενιές ατελείωτες θα σου προσφέρουν τη χαρά τους.
ΤΩΒΙΤ ΙΔ’ 6 Όλα τα έθνη θα επιστρέψουν εκεί για να προσφέρουν λατρεία στον Κύριο, τον αληθινό Θεό, και τα είδωλά τους θα τα θάψουν στη γη. Όλα τα έθνη θα δοξάζουν τον Κύριο.
ΨΑΛΜΟΙ ΚΑ’ 28 Θα θυμηθούν και θα γυρίσουνε στον Κύριο όλα τα πέρατα της γης˙ και θα τον προσκυνήσουν οι οικογένειες όλες των λαών.
ΨΑΛΜΟΙ ΛΒ’ 13 ἐξ οὐρανοῦ ἐπέβλεψεν ὁ Κύριος, εἶδε πάντας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων·
ΨΑΛΜΟΙ ΞΣΤ’ 5 Να χαίρονται όλα τα έθνη και ν’ αγάλλονται γιατί κρίνεις μ’ ευθύτητα την οικουμένη, και κατευθύνεις όλα τα έθνη πάνω στη γη.
ΨΑΛΜΟΙ ΠΕ’ 9 Όλοι οι λαοί που έκανε θα ‘ρθουν να σε προσκυνήσουν μπρος σου Κύριε˙ και θα δοξολογήσουν τ’ όνομά σου.
ΨΑΛΜΟΙ 95, 7 Προσφέρετε στον Κύριο, λαοί όλων των χωρών, προσφέρετε στον Κύριο τη δόξα και τη δύναμη.
ΨΑΛΜΟΙ 97, 4 Στον Κύριο αλαλάξτε ολόκληρη η γη! 9 Γιατί έρχεται τη γη να κρίνει, την οικουμένη να την κρίνει με δικαιοσύνη και τους λαούς με τιμιότητα.
ΣΟΦΩΝΙΑΣ Γ’ 9 «Μετά από αυτά», λέει ο Κύριος, «θα μεταστρέψω τους λαούς και θα εξαγνίσω τα χείλη τους για να προσεύχονται όλοι στ’ όνομά μου κι όλοι να με λατρεύουν με μια καρδιά. 10 Από τη μακρινή Αιθιοπία, οι διασκορπισμένοι του λαού μου θα ‘ρθουν και θα μου φέρουν προσφορές».
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Β’ 15 Έθνη πολλά τη μέρα εκείνη θα προσκολληθούν σ’ εμένα και θα γίνουν λαός μου.
ΖΑΧΑΡΙΑΣ Η’ 21 «Οι κάτοικοι της μιας πόλης θα πηγαίνουν στην άλλη και θα λένε: "πάμε γρήγορα να προσευχηθούμε στον Κύριο, ν’ αναζητήσουμε τον Κύριο του σύμπαντος!" 22 Έτσι θα έρχονται πολλοί λαοί και δυνατά έθνη για να αναζητήσουν τον Κύριο του σύμπαντος στην Ιερουσαλήμ και να προσευχηθούν σ’ αυτόν».
ΜΑΛΑΧΙΑΣ Α’ 11 «Από την ανατολή μέχρι τη δύση μεγάλη είναι η φήμη μου ανάμεσα στα έθνη», λέει ο Κύριος. «Σε κάθε τόπο προσφέρεται λιβάνι σ’ εμένα και θυσίες καθαρές, γιατί είμαι μεγάλος ανάμεσα στα έθνη».
ΗΣΑΐΑΣ Β’ 3 [εν ταις έσχαταις ημέραις] ...πορεύσονται ἔθνη πολλὰ καὶ ἐροῦσι· δεῦτε καὶ ἀναβῶμεν εἰς τὸ ὄρος Κυρίου καὶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ, καὶ ἀναγγελεῖ ἡμῖν τὴν ὁδὸν αὐτοῦ, καὶ πορευσόμεθα ἐν αὐτῇ· ἐκ γὰρ Σιὼν ἐξελεύσεται νόμος καὶ λόγος Κυρίου ἐξ ῾Ιερουσαλήμ. 4 καὶ κρινεῖ ἀναμέσον τῶν ἐθνῶν καὶ ἐλέγξει λαὸν πολύν, καὶ συγκόψουσι τὰς μαχαίρας αὐτῶν εἰς ἄροτρα καὶ τὰς ζιβύνας αὐτῶν εἰς δρέπανα, καὶ οὐ λήψεται ἔθνος ἐπ᾿ ἔθνος μάχαιραν, καὶ οὐ μὴ μάθωσιν ἔτι πολεμεῖν.
(Μτφ: 3 Εκεί θα τρέχουν έθνη πολλά. «Εμπρός», θα λένε, «ας ανεβούμε στο όρος του Κυρίου, στον οίκο του Θεού του Ιακώβ, το δρόμο του να μας διδάξει για να τον ακολουθούμε». 4 Αυτός θα κρίνει ανάμεσα σε πολλούς λαούς˙ το δίκιο θ’ αποδώσει σε έθνη δυνατά. Τότε τα ξίφη τους θα τα σφυρηλατήσουν σε άροτρα και τις λόγχες τους σε δρεπάνια. Ξίφος δεν θα σηκώνει το ένα έθνος ενάντια στο άλλο και πια δε θα μαθαίνουν να πολεμούν)
ΗΣΑΐΑΣ ΙΑ’ 10 Σαν έρθει εκείνη η μέρα, το βλαστάρι από τη ρίζα του Ιεσσαί εκεί θα στέκεται για τους λαούς σημαία. Τα έθνη θα ‘ρχονται να του ζητάνε συμβουλή και κατοικία τους θα είν’ η δόξα του Κυρίου.
ΗΣΑΐΑΣ ΙΗ’ 7 Θα ‘ρθει όμως καιρός δώρα να προσφερθούν στον Κύριο του σύμπαντος από αυτόν τον υψηλόκορμο και μελαψό λαό, που είν’ από πάντα τρομερός (...).
ΗΣΑΐΑΣ ΙΘ’ 19 Την ημέρα εκείνη θα υπάρχει μες στην Αίγυπτο ένα θυσιαστήριο για τον Κύριο και μια στήλη ιερή αφιερωμένη σ’ εκείνον κοντά στα σύνορά της. 20 Θα είναι το σημείο που θα μαρτυρεί την παρουσία του Κυρίου του σύμπαντος στη χώρα εκείνη. Όταν οι Αιγύπτιοι θα καταπιέζονται και θα ζητήσουν απ’ τον Κύριο να τους βοηθήσει, αυτός θα τους στείλει έναν σωτήρα, που θα τους υπερασπιστεί και θα τους σώσει. 21 Έτσι, ο Κύριος εκείνη την ημέρα θ’ αποκαλυφθεί στους Αιγυπτίους˙ κι αυτοί θα τον γνωρίσουν ποιος είναι. Τότε θα τον τιμήσουν προσφέροντας μόνο σ’ αυτόν θυσίες και προσφορές. Θα κάνουν τάματα σ’ αυτόν και θα τα εκπληρώσουν. 25 εὐλογημένος ὁ λαός μου ὁ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ὁ ἐν ᾿Ασσυρίοις καὶ ἡ κληρονομία μου ᾿Ισραήλ.
ΗΣΑΐΑΣ ΚΓ’ 17 Έπειτα από τα εβδομήκοντα αυτά έτη, θα επισκεφθή ο Θεός την Τύρον και θα αποκαταστήση πάλιν αυτήν εις το αρχαίον μεγαλείον της.
ΗΣΑΐΑΣ ΚΕ’ 6 Ο Κύριος του σύμπαντος θα ετοιμάσει πάνω στο όρος Σιών για όλους τους λαούς συμπόσιο με τα πιο νόστιμα εδέσματα. 7 Εκεί πάνω στο βουνό, θα καταργήσει το πένθιμο πέπλο, που όλους σκεπάζει τους λαούς (...).
ΗΣΑΐΑΣ ΜΕ’ 22 Στραφείτε σ’ εμένα για να σωθείτε, όλα τα πέρατα της γης, γιατί εγώ είμαι ο Κύριος, κι άλλος Θεός εκτός από μένα δεν υπάρχει.
ΗΣΑΐΑΣ ΝΕ’ 5 έτσι τώρα κι εσείς θα προσκαλέσετε έθνη που δε γνωρίζατε, κι έθνη που δε σας γνώριζαν σ’ εσάς θα τρέξουν˙ (...).
ΗΣΑΙΑΣ ΝΣΤ' 3 Ας μη ειπή ο αλλοεθνής, ο μη Ιουδαίος, ο οποίος εν τούτοις ευρίσκεται πλησίον του Κυρίου˙ θα με ξεχωρίση, λοιπόν, και θα με απομακρύνη ο Κύριος από τον λαό του. (...). 6 Και τους αλλοεθνείς, τους μη Ιουδαίους, οι οποίοι ευρίσκονται κοντά εις τον Κύριον θα τον υπηρετούν και να αγαπούν το όνομα του Κυρίου, να είναι εις αυτόν πιστοί δούλοι (...) 7 αυτούς εγώ θα τους οδηγήσω κα θα τους εισαγάγω εις το άγιόν μου όρος. Θα τους ευφράνω εις τον οίκον της προσευχής μου, εις τον ναόν μου. Τα ολοκαυτώματά των και αι άλλαι θυσίαι των, θα είναι ευαρέστως δεκταί επάνω εις το θυσιαστήριόν μου. Διότι ο οίκος μου θα αναγνωρισθή και θα διακηρυχθεή οίκος προσευχής δι’ όλα ανεξαιρέτως τα έθνη.
ΗΣΑΐΑΣ ΞΣΤ’ 18 κἀγὼ τὰ ἔργα αὐτῶν καὶ τὸν λογισμὸν αὐτῶν ἐπίσταμαι, ἔρχομαι συναγαγεῖν πάντα τὰ ἔθνη καὶ τὰς γλώσσας, καὶ ἥξουσι καὶ ὄψονται τὴν δόξαν μου. 19 Καὶ καταλείψω ἐπ’ αὐτῶν σημεῖα καὶ ἐξαποστελῶ ἐξ αὐτῶν σεσωσμένους εἰς τὰ ἔθνη, εἰς Θαρςὶς καὶ Φοὺδ καὶ Λοὺδ καὶ Μοςὸχ καὶ εἰς Θοβὲλ καὶ εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ εἰς τὰς νήσους τὰς πόρρω, οἳ οὐκ ἀκηκόαςί μου τὸ ὄνομα οὐδὲ ἑωράκαςί μου τὴν δόξαν, καὶ ἀναγγελοῦσι τὴν δόξαν μου ἐν τοῖς ἔθνεσι.
(Μτφ. Βιβλικής Εταιρίας: 18 Ο Κύριος λέει: «Έρχεται καιρός, που όλα τα έθνη, όποια γλώσσα κι αν μιλούν, θα τα συνάξω και θα ‘ρθούνε, για να δουν τη δόξα μου. 19 Σημείο θα τους δώσω της εξουσίας μου. Αυτούς που θα ‘χουν διασωθεί θα τους στείλω στα έθνη να διακηρύξουνε τη δόξα μου: στη Θαρσείς, στην Πουλ, στην Λουδ, στη Μεσέχ, στην Τουβάλ και στην Ιαυάν, σε χώρες μακρινές, που τίποτα δεν έχουν μάθει για μένα, ούτε έχουν δει τη δόξα μου». Μτφ Κολιτσάρα: 18 Εγώ γνωρίζω τας σκέψεις και τα έργα αυτών, θα έλθω, δια να συγκεντρώσω όλα τα έθνη και όλας τας γλώσσας της γης˙ και θα έλθουν και θα ίδουν την δόξαν μου. 19 Θα κάμω και θα δώσω εις αυτούς θαυμαστά γεγονότα, θα αποστείλω από αυτούς σεσωσμένους εις τα έθνη, εις Θαρσίς και Φουδ και Λουδ και Μοσόχ, εις Θοβέλ και εις την Ελλάδα και εις τας μακράς νήσους της Μεσογείου και τα παράλια, προς ανθρώπους, οι οποίοι δεν έχουν μέχρι σήμερον ακούσει το Όνομά μου ούτε και έχουν ίδει την δόξαν μου. Οι απόστολοί μου αυτοί θα κηρύξουν την δόξαν μου εις τα έθνη.)
ΙΕΡΕΜΙΑΣ ΙΣΤ’ 19 Σε σένα θα ‘ρθουν οι λαοί από τα πέρατα της γης (...).
ΙΕΖΕΚΙΗΛ ΛΘ’ 27 «Τότε θα τους χρησιμοποιήσω για να φανερώσω σε πολλά έθνη ότι εγώ είμαι άγιος Θεός».

Βλέπουμε ότι ο Θεός της Π.Δ. διακηρύσσει πως είναι Θεός όλων των ανθρώπων κι όχι μόνο των Εβραίων. Ο Γιαχβέ δεν ξεχωρίζει τους αλλοεθνείς, τα έθνη θα τον λατρεύουν και θα παύσουν οι πόλεμοι, ευλογεί δια μέσου του Αβραάμ όλους τους λαούς κι όχι μόνο τους Εβραίους και δέχεται ευμενώς όλους τους λαούς. Μερικοί θα υποστηρίξουν πως απλώς ο Γιαχβέ επιζητά την κυριαρχία του Ισραήλ επί των υπόλοιπων λαών, την υποδούλωσή τους δηλαδή. Ο Γιαχβέ όχι απλώς δεν ξεχωρίζει τον αλλοεθνή, αλλά θα κρίνει όλους τους λαούς με ευθύτητα και με δικαιοσύνη. Πώς θα γινόταν να υπάρξει δικαιοσύνη και παράλογη υποδούλωση στο Ισραήλ; Δεν προφητεύεται ούτε υπονοείται υποδούλωση στο Ισραήλ, λοιπόν.
ΓΕΝΕΣΙΣ Θ’, 27 «Ας αυξήση και ας πλατύνη ο Θεός την γενεάν και τας χώρας του Ιάφεθ και ας βάλη αυτόν να κατοική εις τας Χώρας του Σημ, ο δε Χαναάν ας γίνη υπηρέτης του».
Βλέπουμε ότι ο «κακός θεός των Εβραίων», όχι απλώς δεν επιδιώκει την υποδούλωση της γης στους Εβραίους, αλλά φτάνει στο σημείο να ευλογήσει τη γενιά του Ιάφεθ – Ιάπετου, γενάρχη των Ελλήνων, προφητεύοντας ότι οι απόγονοί του θα φτάσουν ώς τις χώρες του Σημ (κι όχι το αντίθετο, οι Σημίτες να φτάσουν ώς τις χώρες του Ιάφεθ), γενάρχη των Σημιτών, και θα έχει τον Χαναάν ως υπηρέτη του. Τέτοιος ανθελληνισμός. Και τι να πει κανείς για το ΗΣΑΐΑΣ ΞΣΤ’, 19, στο οποίο ο Θεός προφητεύει την κήρυξη του Ευαγγελίου στην Ελλάδα;
Πώς γίνεται, αφού η Π.Δ. είναι εβραϊκό βιβλίο, να υπάρχει βιβλίο ολόκληρο με τίτλο «Ρουθ», όνομα κάποιας, η οποία ήταν μη Ισραηλίτισσα; Πώς γίνεται να είναι η Π.Δ. «εβραϊκό βιβλίο», αφού ένα βιβλίο της, το «Ιώβ» αναφέρεται στον αλλοεθνή, μη Ισραηλίτη Ιώβ; Αφού η Π.Δ. είναι εβραϊκό βιβλίο, τότε γιατί ανάμεσα στους Δίκαιούς της συγκαταλέγονται αλλόφυλοι όπως ο Ιώβ, η Ρούθ, η Ραάβ κ.ά.; Στο αίμα του Δίκαιου Δαβίδ έρρεε αίμα Μωάβ (Μωαβίτης), γιατί η προ-γιαγιά του ήταν η Ρουθ (ΡΟΥΘ Δ’, 17).
Το Β’ και Γ’ βιβλίο των Μακκαβαίων πρωτογράφτηκαν οπωσδήποτε στα ελληνικά, βιβλία όπως η Σοφία Σολομώντος έχουν επιρροές από την ελληνική φιλοσοφία και ορολογία, ενώ συζητάται ακόμη αν τα βιβλία Εσδρά, Νεεμίας κ.ά. πρωτογράφτηκαν στα ελληνικά (F. Millar, The problem of Hellenistic Syria στο Hellinism in the East).
«Η Π.Δ., ως βιβλίο που περιέχει την προσδοκία του Λυτρωτού και όλη τη σχετική προετοιμασία, είναι βιβλίο των Χριστιανών και όχι των απορριψάντων τον Μεσσία-Χριστόν Εβραίων» (...) «Το ιστορικοπολιτισμικό πλαίσιο είναι όλως δευτερεύον και εύκολα αποσυνδέεται από την πίστη». (...) «Μπορεί, συνεπώς, οι Εβραίοι να καυχώνται για το γεγονός ότι στο χώρο τους, ιστορικά, πραγματοποιήθηκαν τα θαυμάσια του Θεού στην Π.Δ. Αυτοί όμως είναι τελείως ξένοι προς αυτά, αφού τα απέρριψαν» (π. Γεώργιου Δ. Μεταλληνού, Παγανιστικός Ελληνισμός ή Ελληνορθοδοξία;, εκδ. Αρμός, σ. 97, 98, 99).
Αλλά, θα σταθούμε στο ζήτημα της ομοιότητας της (Ορθόδοξης Π.Δ.) και της Εβραϊκής Βίβλου (Μασσοριτικό κείμενο). Ως γνωστό, η μετάφραση στα ελληνικά της Π.Δ. έγινε από τους ίδιους τους Εβραίους, με μεγάλη προσοχή και επισημότητα. Το ελληνικό κείμενο των Ο’ θεωρήθηκε από τους Ιουδαίους, τόσο της Παλαιστίνης όσο και της Αλεξάνδρειας, ως θεόπνευστο και οι Ιουδαίοι Αλεξανδρείς κάθε χρόνο γιόρταζαν την επέτειο της μετάφρασης. Όπως μάς λέει ο Φίλωνας «ἀνὰ πᾶν ἔτος ἑορτὴ καὶ πανήγυρις ἄγεται κατὰ τὴν Φάρον νῆσον, εἰς ἣν οὐκ Ἰουδαῖοι μόνον, ἀλλὰ καὶ παμπληθεῖς ἕτεροι διαπλέουσι, τό τε χωρίον σεμνύνοντες, ἐν ᾧ τὸ πρῶτον τὸ τὴς ἑρμηνείας ἐξέλαμψε». Στη συνέχεια, όμως, όταν οι Χριστιανοί χρησιμοποιούσαν τη μετάφραση των Ο’ και αποδείκνυαν τα σχετικά με την εμφάνιση του Χριστού, οι Ιουδαίοι άρχισαν να μην θεωρούν την μετάφραση των Ο’ θεόπνευστη και από τον δεύτερο αιώνα μ.Χ. άρχισαν να κάνουν νέες μεταφράσεις του αρχικού εβραϊκού κειμένου στα ελληνικά. Ο σκοπός τους ήταν να αλλάξουν τα τμήματα εκείνα που μιλούσαν ξεκάθαρα για τον Μεσσία ή τουλάχιστον να τα κάνουν να φαίνονται λιγότερο σχετικά με τον Χριστό ως Μεσσία. Αλλά επιπλέον, οι Ιουδαίοι άρχισαν να συκοφαντούν τη μετάφραση των Ο’ (που οι ίδιοι είχαν φτιάξει) και μάλιστα το Ταλμούδ λέει: «καταραμένη είναι η μέρα όταν οι εβδομήντα σοφοί μετέφρασαν το Νόμο στα ελληνικά για τον βασιλιά της Αιγύπτου. Εκείνη η μέρα είναι παρόμοια με την ημέρα κατά την οποία το Ισραήλ έφτιαξε το χρυσό μοσχάρι ως ειδωλολατρικό θεό».
Βλέπουμε, ότι οι Ιουδαίοι από τη μια πανηγύριζαν για τη μετάφραση των Ο’, την αποδέχονταν όλοι, σε Παλαιστίνη και Διασπορά, ως εξίσου έγκυρη με το αρχικό εβραϊκό κείμενο, αλλά όταν είδαν πως δεν τους συνέφερε, όχι απλώς την συκοφάντησαν και την απέρριπταν φτιάχνοντας άλλες, κομμένες και ραμμένες στα αντιχριστιανικά μέτρα τους, μεταφράσεις, αλλά καταράστηκαν και την ημέρα της μετάφρασης! Κι όλα αυτά, επειδή δεν ήθελαν να παραδεχτούν, πως το κείμενο που θεωρούσαν θεόπνευστο, μιλούσε για το Χριστό. Στο τέλος, στο διάστημα μεταξύ 2ου και 8ου αι. ολοκλήρωσαν τις μεταφράσεις τους φτιάχνοντας το λεγόμενο Μασσοριτικό κείμενο, το οποίο έχει (εκτός από τις διαφορές στον αριθμό των βιβλίων) μεγάλες διαφορές με το ελληνικό κείμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ουσιαστικά 1) οι Εβραίοι άλλα παραδεχόντουσαν πριν και άλλα μετά, 2) τα κείμενα της Π.Δ. διαφέρουν πολύ σε Ιουδαίους και Ορθόδοξους. Φωνηεντίζοντας το αρχικό μασσοριτικό, μετά τον 1ο μ.Χ. αι. οι ραββίνοι επέφεραν αλλαγές στο αρχικό κείμενο, το οποίο είχαν μεταφράσει οι Εβδομήκοντα. Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, ενώ επί 500 περίπου χρόνια (3ος π.Χ. – 2ος μ.Χ. αι.) δέχονταν ως θεόπνευστη τη μετάφραση, ξαφνικά, όχι μόνο την απέρριψαν, αλλά και παραποίησαν το νόημα χρησιμοποιώντας διαφορετικές λέξεις από αυτές που υπήρχαν στα αρχικά κείμενα. Οι ουσιαστικές ή ανούσιες διαφορές μεταξύ του Ορθόδοξου κειμένου των Ο’ και του Ιουδαϊκού Μασσοριτικού είναι χιλιάδες.

Τίθεται το ερώτημα: πώς μπορεί ο Χριστιανισμός να είναι «αίρεση του Ιουδαϊσμού», τη στιγμή που ο Ιουδαϊσμός έπαψε να δέχεται όσα δεχόταν; Αποδεικνύεται, λοιπόν, αβάσιμη η άποψη των Πολυθεϊστών και των εθνικιστών ελληνοκεντρικών, περί συμμαχίας Χριστιανών-Ιουδαίων και περί «εβραϊκής αίρεσης», απλώς επειδή και οι δύο θρησκείες έχουν το «ίδιο» κείμενο, τη στιγμή που αυτό διαφέρει τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά.
Όσο για τη διδασκαλία των αρχαίων μύθων, ποτέ κανείς Χριστιανός δεν έφερε αντίρρηση. Άλλωστε, αυτοί διδάσκονταν (Όμηρος και Πίνδαρος) και στα Ρωμαίικα «Γυμνάσια-Λύκεια» της βυζαντινής εποχής. Βέβαια, το ελληνικό κράτος όντως διδάσκει τόσο τον Όμηρο, όσο και αποσπάσματα από άλλους ποιητές, οπότε γιατί διαμαρτύρονται οι Νεοπαγανιστές; Ίσως επειδή ο Πλάτων πρότεινε να μην διδάσκονται πολλά τμήματα του Ομήρου και των άλλων ποιητών, και ακριβώς γι' αυτό, κατηγορούν το ελληνικό κράτος ως «ανθελληνικό» διότι, αντίθετα από ό,τι προτείνει ο Πλάτων, αυτό διδάσκει όλο τον Όμηρο στα δημόσια σχολεία! Ίσως επειδή ο «ανθέλληνας» Μέγας Βασίλειος προτρέπει τους νέους να διαβάζουν τον «δάσκαλο όλων των αρετών», όπως αποκαλούσε ο ίδιος τον Όμηρο.
Οι αρχαιολάτρες θεωρούν ότι οι Έλληνες Ορθόδοξοι εξιουδαΐζονται και προπαγανδίζουν τον εβραϊκό πολιτισμό. Η αλήθεια είναι πως οι Ορθόδοξοι δεν δέχονται ότι η Παλαιά Διαθήκη και οι προφήτες με τις προφητείες τους συνιστούν «εβραϊκό πολιτισμό»˙ και δεν το δέχονται, διότι πιστεύουν ότι αυτά είναι θεόπνευστα, δηλαδή προϊόντα θεϊκής επέμβασης κι όχι εβραϊκής φαντασιοπληξίας (και συνεπώς δεν δέχονται τον όρο «εβραιόψυχοι»). Αν οι Ορθόδοξοι δεν τα πίστευαν ως θεόπνευστα, οι ισχυρισμοί των αρχαιολατρών, ότι οι Ορθόδοξοι είναι «εβραιόψυχοι» θα ήταν απολύτως σωστοί. Τότε οι Ορθόδοξοι Έλληνες θα έμοιαζαν με τους Ειδωλολάτρες «Γραικύλους» του 2ου π.Χ., που έγλυφαν τους Ρωμαίους κατακτητές (ως γνωστόν οι θεοί των κατακτητών Λατίνων και των κατεκτημένων Ελλήνων ταυτίζονταν). Οι αρχαιόπληκτοι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αδικούν τους Ορθόδοξους, διότι κάνουν πως δεν γνωρίζουν (ενώ στην πραγματικότητα το γνωρίζουν) ότι ο μόνος λόγος που οι Ορθόδοξοι δέχονται την Π.Δ. και τις προφητείες της είναι ότι τις θεωρούν θεόπνευστες κι όχι ως ανθρώπινο πνευματικό δημιούργημα των Εβραίων, κι ότι ερμηνεύουν μη εθνικιστικά, όπως οι προφήτες, την επέμβαση του Θεού στον κόσμο της Π.Δ. Αν π.χ. οι Ορθόδοξοι του 4ου αι. εισήγαγαν εβραϊκά πολιτιστικά στοιχεία μη θρησκευτικά, όπως π.χ. αλφάβητο, χορούς, γλώσσα, πολιτειακή οργάνωση κ.λπ. τότε δε θα έπρατταν σωστά. Αυτό βέβαια δεν συνέβη˙ κι άλλωστε είναι η συγκεκριμένη προφητική, μη εθνικιστική παράδοση, την οποία αποδέχονται οι Ορθόδοξοι, κι όχι οι υπόλοιπες εθνικιστικές, φαρισαϊκές, ραββινικές, ταλμουδικές, σιωνιστικές κ.λπ. εβραϊκές παραδόσεις. Αλλά και η άποψη των δήθεν «φιλοχριστιανών» αρχαιολατρών, ότι οι Ορθόδοξοι είναι ανυποψίαστα θύματα της εβραϊκής συνωμοσίας για εξιουδαϊσμό της Γης και προωθούν άθελά τους τον εβραϊκό πολιτισμό, πέραν του ότι βασίζεται στο αναπόδεικτο επιχείρημα πως η πίστη των Ορθόδοξων δεν είναι θεόπνευστη, καταρρίπτεται από την καταφανή, όπως αποδείξαμε παραπάνω, αντίθεση μεταξύ Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού.
Από πού πήραν οι αρχαιολάτρες το δικαίωμα και την εξουσία να διαχωρίζουν το λαό και να κρίνουν αυτοί ποιος είναι και ποιος δεν είναι Έλληνας; Αυτοί οι λίγοι Νεοπαγανιστές είναι «πραγματικοί Έλληνες», ενώ οι υπόλοιποι (που είναι είτε Χριστιανοί είτε άθεοι/άθρησκοι) είναι σύμφωνα με τα λεγόμενά τους μπάσταρδοι και μη αυθεντικοί Έλληνες; Δηλαδή, η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είναι Έλληνες, παρά μόνο η ασήμαντη μειοψηφία μιας δράκας νεοπαγανιστών; Φαίνεται αυτοί οι αρχαιολάτρες, ως «καθαρόαιμοι Έλληνες» απονέμουν πιστοποιητικά ελληνικότητας, ανάλογα με τη θρησκεία που έχει ο καθένας.

Επειδή υπάρχουν κάποιοι αρχαιολάτρες ελληνοκεντρικοί, οι οποίοι ζητούν από την διοίκηση της Εκκλησίας να αφαιρέσει την Παλαιά Διαθήκη από τις Γραφές, προκύπτουν δύο ερωτήματα:
1) Αφού οι ίδιοι είναι άθεοι ή άθρησκοι και πάντως μη Ορθόδοξοι, με ποιο δικαίωμα ζητούν από μια θρησκεία με την οποία δεν έχουν πλέον καμμία σχέση, να αλλάξει τα ιερά βιβλία της; Αν αυτοί είναι μη Ορθόδοξοι, έχουν κάθε δικαίωμα να μη θεωρούν την Π.Δ. δικό τους «ιερό βιβλίο», αλλά από πού κι ώς πού, με ποια αρμοδιότητα ανακατεύονται σε ζητήματα ξένης προς αυτούς θρησκείας; Δεν θα ήταν γελοίο (και ίσως φασιστικό), αν οι Ορθόδοξοι Έλληνες ζητούσαν από τους Μουσουλμάνους Έλληνες πολίτες να πάψουν να έχουν το Κοράνι ως ιερό βιβλίο, π.χ. επειδή αυτό προφητεύει την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από το Ισλάμ;
2) Γνωρίζουν ότι ακολουθούν το παράδειγμα του Αδόλφου Χίτλερ και του Ναζισμού εν γένει, ο οποίος ήθελε ακριβώς το ίδιο, ενώ ήταν αντιχριστιανός ήθελε να αποβληθεί η Π.Δ. από το Χριστιανισμό; Γιατί δεν κοιτάζουν τα χάλια τους, λοιπόν, και δεν ασχολούνται με τα δικά τους , αντί να ζητούν από τους Χριστιανούς να διαστρεβλώσουν την πίστη τους;
Συνεπώς:
1) Οι επικριτές της Π.Δ. αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί ο «εθνικιστής» Θεός κατατρέχει τον υπεράνω όλων «εκλεκτό Λαό» του, όταν ο τελευταίος παραβαίνει τη Διαθήκη. Αδυνατούν να επεξηγήσουν απειλές και τιμωρίες απευθυνόμενες προς έναν λαό, ο οποίος υποτίθεται πως «έλαβε από το Θεό του το δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει».
2) Οι επικριτές της Π.Δ. αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί ο «εθνικιστής» Θεός συγχωρεί τους μη Ιουδαίους Νινευίτες και κρίνει λαούς και άτομα βάσει των πράξεών τους.
3) Οι επικριτές της Π.Δ. αδυνατούν να αρνηθούν ότι ο Θεός κρίνει και δρα με βάση ηθικά κριτήρια και ανεξαρτήτως καταγωγής του κρινόμενου, ενώ οι «θεοί» τους είναι τελείως ανθρωπομορφικοί και δεν έχουν απολύτως κανένα ηθικό κριτήριο.
4) Οι επικριτές της Π.Δ. αδυνατούν να εξηγήσουν γιατί ο Ιουλιανός τιμούσε τους Ιουδαίους και αντιπαθούσε τους Χριστιανούς, αφού υποτίθεται ότι Ιουδαίοι και Χριστιανοί είναι ένα και το αυτό.
5) Οι επικριτές της Π.Δ., έχοντας το αναπόδεικτο δόγμα ότι ο Θεός της Π.Δ. ενδιαφέρεται μόνο για τους Εβραίους, δεν μπορούν να ερμηνεύσουν στίχους στους οποίους ο Θεός καλεί σε μετάνοια όλους τους λαούς.
6) Οι επικριτές της Π.Δ. θέλουν να την βγάλει η Εκκλησία από την Αγία Γραφή, όχι γιατί θέλουν να απο-εβραιοποιηθεί η Εκκλησία, ώστε τάχα να την συμπαθήσουν, αλλά για να γίνει η Καινή Διαθήκη άρριζη, ο Χριστιανισμός εμφανιζόμενος από το πουθενά, κι ο Ιησούς Χριστός να γίνει ακόμη ένας από τους πολλούς προφήτες-θαυματοποιούς των διάφορων θρησκειών. Ξέρουν πολύ καλά το σχέδιο που ακολουθούν. Γι’ αυτό και ο Δαυλός από τη μια ζητά επισήμως (!) από την Εκκλησία της Ελλάδος «να αποβληθεί η Παλαιά Διαθήκη» (εν μέρει ή εν όλω) από την Αγία Γραφή, ώστε να χαρούν «οι Έλληνες» (δηλαδή ο εκδότης του Δαυλού, Δ. Λάμπρου, και οι φίλοι του) και τάχα να δουν με καλό μάτι την Εκκλησία της Ελλάδας, ενώ από την άλλη γράφει σε εξώφυλλο ενός άλλου τεύχους του «δεν στέκει ο Χριστιανισμός δίχως την εβραϊκή βίβλο».