Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

ΚΑΙ ΣΑΣ ΛΕΩ ΚΑΤΙ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΟΥ ΑΚΟΥΣΑ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΜΕΓΑΛΟ

ΚΑΙ ΔΙΟΡΑΤΙΚΟ ΓΕΡΟΝΤΑ…


Αββά Δωροθέου


Και σας λέω κάτι αξιοθαύμαστο που άκουσα για κάποιον μεγάλο και διορατικό Γέροντα,

ότι, ενώ στεκόταν στην εκκλησία, μόλις άρχισαν να ψέλνουν οι αδελφοί,

έβλεπε έναν λαμπροφορεμένο να βγαίνει από το Ιερό, κρατώντας ένα μικρό στρογγυλό σκεύος με αγίασμα,

και μια μίλη (μικρή λαβίδα με μορφή σμίλης).


Τη μίλη αυτή τη βουτούσε στο σκεύος και πέρναγε από όλους τους αδελφούς και τους σφράγιζε σε σχήμα σταυρού.

Τις θέσεις δε όσων έλειπαν, άλλοτε τις σφράγιζε και άλλοτε πέρναγε χωρίς να τις σφραγίσει.


Και πάλι, όταν επρόκειτο να σχολάσει η εκκλησία, τον έβλεπε να βγαίνει από το Ιερό και να ξανακάνει το ίδιο.


Μια μέρα λοιπόν τον σταματάει ο Γέροντας και πέφτει στα πόδια του, παρακαλώντας τον να του εξηγήσει ποιος ήταν

και τι νόημα είχε αυτό που έκανε.

Και του λέει εκείνος ο λαμπροφορεμένος:

«Εγώ είμαι Άγγελος Κυρίου, και πήρα εντολή να σφραγίζω όσους βρίσκονται στην εκκλησία από την αρχή της ακολουθίας

και όσους παραμένουν μέχρι το τέλος της, για την προθυμία και την επιμέλεια και την καλή προαίρεσή τους».


Του λέει ο Γέροντας:

«Και τότε γιατί σφραγίζεις τις θέσεις μερικών που λείπουν»;

Του απαντάει ο άγιος Άγγελος λέγοντας:


«Όσοι από τους αδελφούς είναι επιμελείς και με καλή προαίρεση,

από κάποια όμως ανάγκη ή αρρώστια απουσιάζουν, με ευλογία των Πατέρων,

ή πάλι, υπακούοντας σε κάποια εντολή, είναι κάπου απασχολημένοι και για αυτό το λόγο απουσιάζουν,

αυτοί, παρόλο ότι λείπουν, σφραγίζονται, επειδή με τη διάθεσή τους βρίσκονται μαζί μ’ αυτούς που ψέλνουν.


Και μόνο όσους μπορούν να παρευρίσκονται και από αμέλεια απουσιάζουν, έχω εντολή να μη σφραγίζω,

γιατί αυτοί γίνονται μόνοι τους ανάξιοι».


Αββά Δωροθέου


simeiakairwn

[XAPA]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τί υπέφερε!

Άγιος Παΐσιος o Αγιορείτης


– Γέροντα, όταν περνούμε κάποιον πειρασμό, μια μεγάλη δοκιμασία, τι να κάνουμε;

– Τι να κάνετε; Υπομονή να κάνετε.

Η υπομονή είναι το ισχυρότερο φάρμακο που θεραπεύει τις μεγάλες και μακροχρόνιες δοκιμασίες.


Οι περισσότερες δοκιμασίες μόνο με την υπομονή περνούν.

Η μεγάλη υπομονή ξεδιαλύνει πολλά και φέρνει θεϊκά αποτελέσματα∙

εκεί που δεν περιμένεις την λύση, δίνει ο Θεός την καλύτερη λύση.


Να ξέρετε ότι ο Θεός ευαρεστείται ,όταν ο άνθρωπος περνά δοκιμασίες και υπομένη αγόγγυστα δοξάζοντας το άγιο όνομά Του .

«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν», λέει ο Άγιος Ιάκωβος.


Γι’ αυτό να προσευχώμαστε να μας δίνη ο Καλός Θεός υπομονή,

ώστε να τα υπομένουμε όλα αγόγγυστα και με δοξολογία.


Η ζωή μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι μια συνεχής άσκηση

και ο καθένας μας ασκείται με διαφορετικό τρόπο.


Να σκέφτεσθε τι τράβηξε ο Χριστός σ’ εκείνα τα δύσκολα χρόνια !

Πόσα προβλήματα του δημιουργούσαν οι Εβραίοι και δεν μιλούσε καθόλου!


Αλλά και ο Απόστολος Παύλος τί υπομονή έκανε!

Ενώ είχε πληροφορία από τον Θεό ότι θα πάη στην Ρώμη , έμεινε στην φυλακή δύο χρόνια,

γιατί ο ηγεμόνας καθυστερούσε την δίκη.


Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος πάλι τί υπέφερε!

Για έναν μικρό γογγυσμό υπέστη ναυάγιο …


Βλέπετε, επιτρέπει ο Θεός να ταλαιπωρηθούν για μικρά πράγματα οι Άγιοι, για να έχουμε εμείς παραδείγματα,

ώστε να αντιμετωπίζουμε τους πειρασμούς με υπομονή, με προσευχή, αλλά και με χαρά.


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου-Πάθη και Αρετές. Λόγοι Ε΄, σελ 149, Ι. Ησυχαστήριον ” Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος”
Σουρωτή Θεσσαλονίκης


iconandlight

[XAPA]

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΕΝΤΑΚΟΣΑΡΙΚΟ.


"Έλπιζε επί Κύριον, και πράττε το αγαθόν... και ευφραίνου εν Κυρίω, και θέλει σοι δώσει τα ζητήματα της καρδίας σου."

(Ψαλμός λζ΄ 3,4 )



Ένας πιστός άνθρωπος, υπηρέτης του Θεού, βρέθηκε κάποιο Σαββατοκύριακο να έχει δύο πεντακοσάρικα μονάχα,

στην τσέπη του.

Μα τη Δευτέρα το πρωί, έπρεπε οπωσδήποτε να δώσει πενήντα χιλιάδες για μια επείγουσα ανάγκη....


Φως από πουθενά.

Ανέθεσε το θέμα του στον Κύριο και βγήκε να πάει να κηρύξει το Λόγο του Θεού.


Στο δρόμο συνάντησε κάποιον γνωστό του, που του θύμισε ένα χρέος που εκκρεμούσε, πεντακοσίων δραχμών.

Έτσι, του έδωσε το ένα από τα δύο πεντακοσάρικα.


Το μοναδικό πεντακοσάρικο που του έμενε τώρα στην τσέπη του, είχε αποκτήσει ιδιαίτερη αξία γι’αυτόν.

Ώσπου, να σου ένας ζητιάνος.


Σκέφτηκε να χαλάσει το νόμισμα και να του δώσει κάτι.

Μα ο Θεός τον έλεγξε, κι έτσι έδωσε το τελευταίο του πεντακοσάρικο στο ζητιάνο.


Έπειτα γύρισε σπίτι του, κοιμήθηκε ήσυχος και... τη Δευτέρα το πρωί έλαβε με τηλεγράφημα

μια εντελώς απρόσμενη προσφορά... πενήντα χιλιάδων δραχμών!

Καθώς το τελευταίο πεντακοσάρικο έφευγε από την τσέπη του,

ο Θεός, ξετύλιγε το θαυμαστό Του σχέδιο!


Αν ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τις ανάγκες των άλλων, παρά του εαυτού μας,

τότε ο Θεός θα πάρει στα χέρια Του, όλες τις δικές μας ανάγκες.


Αν αγαπούμε περισσότερο τους ανθρώπους, παρά τα χρήματα,

θα δούμε τις ευλογίες του Θεού στο σπίτι μας, στο περιβάλλον μας.


Αν μπορούμε να παραιτηθούμε από τις αγωνίες και τις μέριμνες,

θα αφήσουμε το Θεό, να αναλάβει όλη τη φροντίδα μας.


Αν αφήσουμε τα οικονομικά μας να τα διαχειρίζεται ο σοφός Κύριός μας,

η ζωή μας θα γεμίσει από τους καρπούς της αγάπης Του.



otheosagapiesti

[XAPA]

«Θέλω να γίνω Άγιος… Τι να κάνω;»

Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος



Κάποτε μου είπε ένας άνθρωπος, με αφοπλιστική ειλικρίνεια:

«Θέλω να γίνω άγιος. Τι να κάνω;»


Και η αλήθεια είναι πως αυτή η ερώτηση, όσο υπερβολική κι αν ακούγεται στα αυτιά του κόσμου, είναι η πιο φυσιολογική ερώτηση

για έναν χριστιανό. Γιατί αν δεν θέλω να γίνω άγιος, τότε τι θέλω;


* - Να γίνω απλώς καλός;

* - Να γίνω θρησκευόμενος;

* - Να γίνω τυπικός;

Ο Χριστός δεν μας κάλεσε σε μια απλή ηθική βελτίωση.

Μας κάλεσε στη μεταμόρφωση.



Να ξέρεις πρώτα τι ΔΕΝ είναι η αγιότητα


Η αγιότητα:

* - δεν είναι τελειότητα,

* - δεν είναι αναμαρτησία,

* - δεν είναι να μη πέφτεις.

Η αγιότητα είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις και να λες:

«Κύριε, χωρίς Εσένα δεν μπορώ τίποτα».


Οι άγιοι δεν ήταν άνθρωποι χωρίς πάθη.

Ήταν άνθρωποι που δεν συμβιβάστηκαν με τα πάθη τους.



Ξεκίνα από τη μετάνοια – όχι του φόβου, αλλά της αλήθειας


Αν θέλεις να γίνεις άγιος, ξεκίνα από τη μετάνοια.

Όχι τη μετάνοια που φοβάται την τιμωρία, αλλά τη μετάνοια που τολμά να πει την αλήθεια.

Να μάθεις να λες:


* - Έφταιξα.

* - Πόνεσα.

* - Πληγώθηκα.

* - Πλήγωσα.

Η εξομολόγηση δεν είναι ποινή.

Είναι ανάσταση της ψυχής.


Όποιος θέλει να γίνει άγιος, πρέπει να μάθει να κλαίει μπροστά στον Θεό χωρίς δικαιολογίες.



Αγιοσύνη σημαίνει καθημερινή μικρή σταύρωση


Δεν γίνεσαι άγιος με μεγάλα λόγια.

Γίνεσαι άγιος:


* - όταν σωπαίνεις αντί να απαντήσεις,

* - όταν συγχωρείς ενώ πονάς,

* - όταν δεν εκδικείσαι,

* - όταν δεν προβάλλεις τον εαυτό σου,

* - όταν αγαπάς χωρίς ανταπόδοση.


Η αγιότητα δεν φαίνεται στα μεγάλα.

Φαίνεται στα μικρά — σε όσα δεν βλέπει κανείς.



Μάθε να ζεις εκκλησιαστικά, όχι ιδεολογικά

Ο άγιος δεν είναι μοναχικός ήρωας. Είναι μέλος Σώματος.

Ζει:


* - μέσα στη Θεία Λειτουργία,

* - μέσα στη Θεία Κοινωνία,

* - μέσα στη σχέση με πνευματικό,

* - μέσα στην Εκκλησία, με υπομονή στους ανθρώπους της.


Όποιος θέλει να γίνει άγιος αλλά δεν αντέχει τους ανθρώπους, δεν έχει καταλάβει ακόμα τον Χριστό.

Άφησε τον Θεό να σε κάνει Άγιο – όχι τον εαυτό σου


Το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζουμε ότι η αγιότητα είναι προσωπικό κατόρθωμα.

Δεν γίνεσαι άγιος επειδή προσπαθείς πολύ.

Γίνεσαι άγιος επειδή αφήνεσαι πολύ.


Όταν λες κάθε μέρα:

«Κύριε, κάνε Εσύ ό,τι εγώ δεν μπορώ».


Αν θέλεις να γίνεις άγιος, μην το διαφημίσεις.

Ζήσε το σιωπηλά.


* - Με πτώσεις.

* - Με αγώνα.

* - Με δάκρυα.

* - Με Θεία Κοινωνία.

* - Με ταπείνωση.


Και ένα να θυμάσαι:

Ο Θεός δεν ζητά να Του μοιάσεις.

Ζητά να Του ανήκεις.

Και αν Του ανήκεις, Εκείνος ξέρει πώς να σε κάνει άγιο.


— Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος


proskynitis

[XAPA]

Εγώ παιδάκι μου θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια.

Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη



Κάποιος άπιστος συναντήθηκε κάποτε με έναν πάμφτωχο ερημίτη καλόγερο.

Και του λέει ο άπιστος:

– Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις!

Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό,

που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει…


Ο ασκητής μειδίασε και του είπε:

– Και εγώ παιδάκι μου θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία,

που είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου!…


– Είναι δυνατόν; είπε με απορία ο άπιστος.

Ποιά θυσία κάνω εγώ, που είναι μεγαλύτερη από την δική σου;


– Εγώ παιδάκι μου θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή,

για να κερδίσω την αιώνια.

Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή,

για να χαρείς την πρόσκαιρη.

Ποιός λοιπόν από τους δυό μας, κάνει μεγαλύτερη θυσία;…


Ο άπιστος προβληματίστηκε.

Σκέφτηκε: και αν πράγματι μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;

Αυτό έγινε αιτία να έρθει »εις εαυτόν» και σιγά – σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή,

άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.



Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα


panagia-ierosolymitissa