Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ο ΆΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΤΟΥ ΈΣΣΕΞ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ


Το 1958, ο Άγιος Σωφρόνιος ζήτησε από τις βρετανικές αρχές άδεια να μετακομίσει στην Αγγλία με τη μικρή μοναστική κοινότητα

που είχε συγκεντρωθεί γύρω του στο Παρίσι.

Στην Αγγλία, είχε βρει μια απομονωμένη ιδιοκτησία, το Tolleshunt Knights, στο Έσσεξ.


Αλλά εκείνα τα χρόνια, οι ξένοι ήταν πολύ δύσκολο να υποδεχτούν την Αγγλία.

Στη συνέντευξη στη Βρετανική Πρεσβεία στη Γαλλία, ο πατέρας Σωφρόνιος ρωτήθηκε πώς θα μπορούσε να είναι χρήσιμος

στην αγγλική κοινωνία.

Απάντησε ότι ο στόχος τους ήταν να ζήσουν σε ένα ήσυχο μέρος, όπου θα μπορούσαν να τελέσουν τη Θεία Λειτουργία.


Από τη μαρτυρία του πατέρα Ζαχαρία Ζαχαρού μαθαίνουμε πώς πήγαν οι συζητήσεις στο Κοινοβούλιο και για το γεγονός ότι

ορισμένοι βουλευτές ήταν πολύ αποφασισμένοι να μην τους αφήσουν να έρθουν στην Αγγλία, επειδή ο πατέρας Σωφρόνιος

είχε ζητήσει να έρθει με ολόκληρη την κοινότητά του.


Κάποια στιγμή, όταν οι συζητήσεις έτειναν σαφώς προς την άρνηση, ένα μέλος του Κοινοβουλίου σηκώθηκε και είπε:

«Δεν θέλετε να αφήσετε τον Αρχιμανδρίτη να έρθει επειδή δεν μπορεί να συνεισφέρει τίποτα στην οικονομία μας.

Έτσι, αν οι 12 απόστολοι έρχονταν στο Ντόβερ σήμερα, θα δεχόσασταν μόνο τον Ιούδα, επειδή έχει τα χρήματα!»


Εκείνη τη στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών, Μπάτλερ, υπέγραψε τα αιτήματα και είπε: «Δώστε στον Αρχιμανδρίτη ό,τι θέλει!»

Και, με αυτόν τον απολύτως υπέροχο τρόπο, ο Πατέρας Σωφρόνιος έλαβε βίζα για να παραμείνει στην Αγγλία,

μαζί με τη μικρή μοναστική του κοινότητα.



apantaortodoxias

[XAPA]

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΑ ΒΛΑΨΕΙ

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


Κάποιος γέροντας έλεγε συνεχώς την ευχή, Παναγία μου, σώσε με! Παναγία μου, σώσε με!

Μια μέρα κάποιος διάβολος, έριξε στον γέροντα ένα πραγματικό βέλος, να τον τραυματίσει.

Και καθώς ερχόταν το βέλος καταπάνω του, προσέκρουσε σε ένα πύρινο πράγμα και αυτοδιαλύθηκε.

Ήταν η Χάρη της Παναγίας, που τον προστάτευσε.

Τα παιδιά της, η Παναγία πάντα τα προσέχει και κανείς δεν μπορεί να τα βλάψει.


Εμφανίστηκε η Παναγία πριν κάποια χρόνια στην Γερόντισσα Μακρίνα (Βασσοπούλου), που ήταν ηγουμένη

στην Ιερά Μονή Πορταριάς του Βόλου και της είπε:

– Θέλω να πεις στον κόσμο, να με επικαλείται.

Είναι το διακόνημά μου σαν Μητέρα του Χριστού κατά φύση και η δική σας Μητέρα κατά χάρη, να σας βοηθώ.

Εάν όμως οι άνθρωποι δεν με επικαλούνται, πώς εγώ θα τους βοηθήσω;


Να έχετε όλοι την ευλογία της Παναγίας!


ekklisiaonline

[XAPA]

Πώς να ελκύσουμε το έλεος του Θεού


ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ



…Ήρθε ένας κύριος , πριν από είκοσι χρόνια και μου είπε ότι είχε πολλά βάσανα κλπ,

και ότι θα ήθελε να κάνη προσευχή, για να μπορέση οικογενειακώς να τα αντιμετωπίζη με περισσότερη

καρτερία και υπομονή και, αν είναι δυνατόν, χωρίς γογγυσμό.

- Αλλά, μη μου πης να λέω (έτσι μου ζήτησε) αυτό το «Κύριε ,ελέησον… Κύριε ελέησον», όλο το βράδυ!

Πες μου έναν άλλο τρόπο, πιο πρακτικό.


Πώς μου ήρθε εκείνη τη στιγμή λοιπόν και του λέω:

- Υπάρχει ένα βιβλίο στην Εκκλησία μας, που λέγεται Ωρολόγιο (και του το έδειξα).

Σ’ αυτό υπάρχουν όλα τα απολυτίκια των Αγίων, από την 1η Σεπτεμβρίου έως 31 Αυγούστου.

- Δεν ξέρω να ψάλλω, μου είπε.

- Να τα διαβάζης. Όταν τελειώνουν τα απολυτίκια, παρακάτω έχει παρακλήσεις, πλήθος από ύμνους και ωδές πνευματικές.

Πόση ώρα θα καθήσης να κάνης προσευχή; Μία ώρα; Δυό ώρες; Τρεις ώρες; Διάβαζε από αυτά.

Και τελειώνοντας το κάθε απολυτίκιο, να λες π.χ. :

«Άγιε Ευστράτιε, , βοήθησέ μας στο σπίτι μας.

Άγιε Νικόλαε βοήθησέ με.

Αγία μου Βαρβάρα, πρέσβευε υπέρ ημών…».

Κάθε φορά που τελειώνεις, λέγε και κάτι παρόμοιο.

Στον Χριστό και στην Παναγία θα λες «σώσε μας ή ελέησον ημάς».


Και από τότε άρχισε να τα διαβάζη. Την πρώτη μέρα διάβασε δυο ώρες. Την δεύτερη ημέρα διάβασε τρεις.

Έφθασε μέχρι πέντε ώρες να διαβάζη τα απολυτίκια και τις διάφορες παρακλήσεις, που υπάρχουν μέσα στο Ωρολόγιο .

( Στην Αγία Τριάδα, στον Ιησού, Στην Παναγία, μαζί με τους Χαιρετισμούς, στον Άγγελο, στους αγίους Πάντες… ,

κάνοντας υπακοή ακριβώς σ’ αυτό που τον προέτρεψα) .

Ύστερα από περίπου έναν μήνα, , εκκλησιάστηκε σε κάποιον ναό και την επόμενη ημέρα ήρθε και με βρήκε, λέγοντάς μου:


- Άσ’ τα τι έπαθα, πάτερ Στέφανε! Τι έπαθα! Τι έπαθα! Τι φοβερό πράγμα έπαθα!

- Τι έπαθες;

- Να, άρχισα να διαβάζω, όπως μου είπες. Και χθες εκκλησιάστηκα στον άγιο Νικόλαο στον Πειραιά.

Και ενώ παρακολουθούσα την Θεία Λειτουργία , ξαφνικά ένοιωσα ότι όλοι οι χριστιανοί δίπλα μου ,

δεν ήταν χριστιανοί, δεν ήταν δηλαδή οι άνδρες από ‘δω, οι γυναίκες από ‘κει…,

αλλά γέμισε όλη η εκκλησία από Αγίους!!! Τους οποίους μάλιστα αναγνώριζα!

Εγώ δεν τους ήξερα. Πώς τους ανεγνώριζα; Με την ψυχή μου; Με την καρδιά μου; Με τον νου; Δεν γνωρίζω!!!

Πω, πω! Πόσο χάρηκα! Γέμισε η ψυχή μου από ευτυχία…, έλεγε και ξανάλεγε και ξανάλεγε.

Έπεφτε κάτω, έβαζε μετάνοιες, ξανάβαζε, ξανάβαζε, θέλοντας να με ευχαριστήση.


Την επόμενη εβδομάδα ξανάρθε, όμως λυπημένος αυτή τη φορά , και μου είπε:

- Αυτήν την Κυριακή που πήγα στην εκκλησία, δεν ήρθε κανένας Άγιος!!!

(Γιατί νόμιζε ότι κάθε φορά που θα πηγαίνη στην εκκλησία θα γινόταν το ίδιο! ) .

- Εμ , του λέω, δεν είναι έτσι κάθε μέρα!

Αυτό το ουράνιο γεγονός που είδες, ήτο μία απάντησις των Αγίων, που σ’ ευχαρίστησαν,

επειδή τους διάβαζες κάθε βράδυ τα απολυτίκια.


Πέρασαν τα χρόνια και ο εν λόγω χριστιανός άλλαξε κατοικία και χάθηκε.

Πριν από λίγο όμως καιρό, εμφανίστηκε πάλι μπροστά μου. Στην αρχή δεν τον ανεγνώρισα. Είχε αλλάξει η μορφή του.

Όμως τον θυμήθηκα, γιατί ήτο ο πρώτος που του συνέστησα να κάνη αυτού του είδους την προσευχή,

σαν μια ευλογημένη συνήθεια. ( Βέβαια, αυτό το είδος δεν έχει τη δύναμη της Νοεράς προσευχής,

αλλά έχουν δύναμη όμως οι επικλήσεις των Αγίων, ως πρεσβευτών στη Βασιλεία του Θεού ) .


Μου είπε λοιπόν:

- Α, πάτερ Στέφανε… Μια φορά έγινε αυτό!

- Ε, μια φορά θα το δης! του είπα. Για να καταλάβης ότι οι Άγιοι είναι παρόντες.

Κι όταν ψάλλουμε το απολυτίκιό τους ή ο,τιδήποτε άλλο, αυτοί μας προστατεύουν!

Την διατηρείς αυτή την καλή συνήθεια;

- Την διατήρησα για λίγον καιρό. Ύστερα την άφησα, αφού δεν εμφανίστηκαν ξανά!...

- Κακώς, πολύ κακώς που άφησες την προσευχή σου, επειδή δεν σου ξαναεμφανίστηκαν οι Άγιοι.

Με τις αδυναμίες και τα πάθη που έχεις, θα μπορούσε ο διάβολος με πολλή ευκολία να σου στήση κάποια παγίδα,

εμφανιζόμενος ο ίδιος ως Άγγελος φωτός.

Θα τον προσκυνούσες και θα δαιμονιζόσουν ή θα σε έριχνε σε πλάνες και θα σε κόλαζε στους αιώνες.

Ευτυχώς που ο Θεός σε φύλαξε , αμείβοντας την πίστη και την απλότητά σου.

Διότι ο σκοπός της οποιασδήποτε προσευχής δεν είναι για να βλέπουμε οράματα με Αγίους

ή και φώτα λαμπερά, αλλά για να ελκύσουμε το έλεος του Θεού, που θα διορθώση την άτακτη ζωή μας

και που θα μας φωτίση και θα μας οδηγήση στην σωτηρία της ψυχής μας.


Αυτές τις συμβουλές σου τις είχα δώσει από την πρώτη φορά που διαμαρτυρήθηκες.

Γι’ αυτό θα προσεύχεσαι όπως πρώτα, θα νηστεύης, θα συμμετέχης στα Πανάγια Μυστήρια, με φόβο, πίστη,

αγάπη και αληθινή μετάνοια. Θα τηρής τις ευαγγελικές εντολές με πολλή υπομονή

και όλα όσα μας διδάσκει η Ορθόδοξη πίστις μας.

Από τότε διορθώθηκε η στάσις του στην προσευχή και μαζί με τα απολυτίκια λέει πλέον συνεχώς προφορικά

και την Ευχούλα «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με».



Από το βιβλίο: “Η «ΕΥΧΗ» ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ”
ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ
ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 2007

talantoblog

[XAPA]

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ


Ο μικρός Νικόλας είχε ακούσει τη γιαγιά του να λέει πως «σήμερα είναι Παρασκευή και νηστεύουμε για τον Χριστό».

Στο μυαλό του 7χρονου αγοριού, η νηστεία ήταν ένας γρίφος.

«Δηλαδή, γιαγιά, αν δεν φάω το τυρί μου, θα χαρούν οι άγγελοι;» ρωτούσε με απορία.


Εκείνη την Παρασκευή, στο σχολείο στα Χανιά, το διάλειμμα ήταν δύσκολο.

Ο φίλος του ο Μάνος άνοιξε το ταπεράκι του και η μυρωδιά από το τοστ με το λιωμένο κασέρι γέμισε τον αέρα.

Ο Νικόλας κοίταξε το δικό του λιτό σνακ: ένα παξιμάδι και ένα μήλο.


Η κοιλιά του έκανε έναν μικρό θόρυβο, σαν να διαμαρτυρόταν.

«Θέλεις μια μπουκιά;» του είπε ο Μάνος.

Ο Νικόλας κοντοστάθηκε. Ήθελε πολύ. Αλλά μετά θυμήθηκε το εκκλησάκι του Αγίου Διονυσίου που είχαν επισκεφθεί το πρωί

και τη γαλήνη που ένιωσε.

«Όχι, ευχαριστώ, Μάνο. Σήμερα κάνω… προπόνηση», είπε με καμάρι.


Καθώς έτρωγε το μήλο του, πρόσεξε στη γωνία της αυλής τον Λευτέρη, ένα παιδί από την πρώτη τάξη, που καθόταν μόνο του

και δεν είχε καθόλου κολατσιό μαζί του.

Ο Λευτέρης κοίταζε τα άλλα παιδιά να τρώνε, προσπαθώντας να το κρύψει.

Τότε ο Νικόλας κατάλαβε κάτι που δεν του το είχε πει καμία γιαγιά.

Η νηστεία δεν ήταν μόνο για το τι δεν τρως, αλλά για το τι δίνεις.


Πλησίασε τον μικρό. «Κοίτα, έχω ένα μεγάλο μήλο και δεν το πεινάω όλο. Θέλεις το μισό; Είναι το πιο γλυκό από το περιβόλι μας».

Τα μάτια του Λευτέρη φωτίστηκαν. Μοιράστηκαν το φρούτο καθισμένοι στο πεζούλι.

Ο Νικόλας ένιωσε ξαφνικά να χορταίνει περισσότερο από κάθε άλλη φορά, παρόλο που το στομάχι του ήταν σχεδόν άδειο.


Το απόγευμα, όταν η γιαγιά τον ρώτησε πώς πήγε η νηστεία του, ο Νικόλας χαμογέλασε με νόημα..

«Γιαγιά, σήμερα έμαθα το μυστικό.

Η νηστεία είναι σαν να κάνεις χώρο στην καρδιά σου για να χωρέσει κάποιος άλλος».



simeiakairwn

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος: Μάθετε τα παιδιά μας να ζητούν τη βοήθεια του Θεού


Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση

Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίδει απόλυτη ασφάλεια.

Ο Θεός είναι το παν.

Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό.


Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση.

Τίποτα δεν θα κάνομε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση.

Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά.


Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε:

«Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος είσαι τέλειος!...».

Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί.

Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή.


Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις, ο Θεός σου τα έδωσε.

Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις,

για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την Χάρη Του».

Τούτο δω είναι το τέλειο.

Σ' όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητάνε τη βοήθεια του Θεού.


Στα παιδιά ο έπαινος κάνει κακό.

Τι λέει ο λόγος του Θεού;

«Λαός μου, οι μακαρίζοντες υμάς πλανώσιν υμάς και την τρίβον των ποδών υμών ταράσσουσιν».

Όποιος μας επαινεί, μας πλανάει και μας χαλάει τους δρόμους της ζωής μας.

Πόσο σοφά είναι τα λόγια του Θεού!

Ο έπαινος δεν προετοιμάζει τα παιδιά για καμιά δυσκολία στη ζωή και

βγαίνουν απροσάρμοστα και τα χάνουν και τελικά αποτυγχάνουν.


Τώρα ο κόσμος χάλασε. Στο μικρό παιδάκι λένε όλο επαινετικά λόγια.

Μην το μαλώσομε, μην του εναντιωθούμε, μην το πιέσομε το παιδί.

Μαθαίνει, όμως έτσι και δεν μπορεί ν' αντιδράσει σωστά και στην πιο μικρή δυσκολία.

Μόλις κάποιος του εναντιωθεί, τσακίζεται, δεν έχει σθένος.

Οι γονείς ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και καθηγητές μετά.

Τα επαινούν διαρκώς. Τους λένε εγωιστικά λόγια.

Δεν τα φέρνουν στο Πνεύμα του Θεού, τ' αποξενώνουν απ' την Εκκλησία.


Όταν μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και πάνε στο σχολείο μ' αυτό τον εγωισμό,

φεύγουν απ' τη θρησκεία και την περιφρονούν, χάνουν το σεβασμό προς τον Θεό, προς τους γονείς, προς όλους.

Γίνονται ατίθασα και σκληρά και άπονα, χωρίς να σέβονται ούτε τη θρησκεία ούτε τον Θεό.

Βγάλαμε στη ζωή εγωιστές και όχι Χριστιανούς.



hellas-orthodoxy

[XAPA]

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΙΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ

(† 12 Ιουνίου)


Μένει έκθαμπος κανείς διαβάζοντας αληθή γεγονότα που διαδραματίστηκαν

σε πρώτο χρόνο στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.

Μαρτυρίες αγίων, οσίων,κληρικών που τελούσαν την θεία μυσταγωγία φέρουν τον μεγάλο θαυμασμό

και την έκπληξή μας γι αυτά που πραγματικά συμβαίνουν στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.


Θα ωφεληθεί κάποιος από τις ουκ ολίγες εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία που περιγράφει

από το ομώνυμο βιβλίο του ο πατήρ Στέφανος Αναγνωστόπουλος..

Είναι συγκλονιστικές, απίστευτες..

Υπάρχει ένα θαυμάσιο γεγονός από τη ζωή του Αγίου Ονουφρίου, τον οποίο εορτάζει η Εκκλησία μας στις 12 Ιουνίου:


Όταν ήταν πολύ μικρός, μπήκε σ' ένα Κοινόβιο, άγνωστο πως.

Μεγάλος ανεχώρησε για την έρημο, όπου έζησε 60 χρόνια χωρίς να δει ποτέ άνθρωπο.

Ήταν γυμνός, αλλά ολόκληρο το σώμα του εκαλύπτετο από την μακριά γενειάδα του,

που έφθανε μέχρι το έδαφος, καθώς και από τα μαλλιά του και τις μεγάλες τρίχες του όλου σώματος.

Τον μεγάλο αυτό Άγιο τον ανεκάλυψε ο Όσιος Παφνούτιος,

στον οποίον εδιηγήθη τα της οσιακής και ερημικής ζωής του.


Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής:

Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες.

'Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα...

Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν.

Κάποιο ζωάκι θα ταίζει, σκέφθηκε. Αυτό συνεχίσθηκε για καμμιά εβδομάδα.

Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά, που του δίνω.


Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα.

Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ' αυτά, που είδε,γούρλωσαν τα μάτια του...

Ο μικρός κουβέντιαζε με το Βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου!

Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταίζει κανείς... ούτε και η μαμά Σου...

Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί...

Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί...

και, όπως μάζεψε το χεράκι Του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίσθηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα!...


Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος,

έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη.

Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί,

αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν:

-Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον Οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες.


Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν

να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία

και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη:

- Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να σου πω να μου δώσεις από το δικό σου.

Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω!


- Και ω, του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το Βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του,

και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει!
-
- Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό,

αλλά και σ' όλο τα μοναστήρι και στον γύρω τόπο.


- Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει

τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού πολλού κόπου.

- Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς!

- Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος.


- Είναι αυτό, που λέγει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη θεία Λατρεία:

- «Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος».

- Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρόν Ονούφριο,

διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα ηυξάνετο και η αγιότης του.






- θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος... όπως και έγινε...

- Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.'


- Εμείς όμως εδώ δεν κάνουμε λόγο για το μάννα, που έριχνε ο θεός από τον ουρανό,

για να θρέψει τους Ιουδαίους στην έρημο, ούτε για ουράνιους άρτους,

με τους οποίους ο Κύριος συντηρούσε τους Αγίους Του στις έρημους, στις σπηλιές και στις οπές της γης,

αλλά για τον πανάγιο Άρτο Χριστό, δηλαδή για το Τίμιο Σώμα και Αίμα Του.

- Για τη θεία Λατρεία, μέσα από την οποία προσφέρεται Σώμα και Αίμα Χριστού

«εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον»• γι' αυτήν κάνουμε λόγο.



(Από το βιβλίο ''ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ'' Πρωτοπρεσβυτέρου ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ


agia-varvara

[XAPA]

Αγία Ματρώνα της Μόσχας η Τυφλή (1881 - 1952): Προφητείες για Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο

Η μνήμη της τιμάται στις 2 Μαΐου



Η Αγία Ματρώνα γεννήθηκε το 1881, πάμπτωχη, τυφλή εκ γενετής, και πέθανε το 1952 κατατρεγμένη, από το

τότε Σοβιετικό καθεστώς. Είχε από τον Χριστό το χάρισμα της διόρασης αλλά και της προόρασης.


Προφήτεψε για την επανάσταση των Μπολσεβίκων, την πτώση των Τσάρων και την επάνοδο της Ορθοδοξίας στη

Ρωσία, ενώ αρκετές άλλες προφητείες της παραμένουν ανεξήγητες ακόμα και σήμερα, κάτι που σημαίνει πώς

προφανώς δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα τους να εκπληρωθούν.


Ο Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, ό μεγάλος αυτός Άγιος της Ορθοδόξου Ρωσικής Εκκλησίας, όταν συνάντησε για

πρώτη φορά την άγνωστή του τότε, 14χρονη τυφλή Ματρώνα μέσα στον κατάμεστο από κόσμο ναό τού Αγίου Ανδρέα,

είπε γι΄ αυτήν, τα παρακάτω λόγια,


"Έλα, Ματρώνουσκα, έλα... Ιδού έρχεται ή αντικαταστάτριά μου, ό Όγδοος στύλος της Ρωσίας" μιλώντας προφητικά,

για την ιδιαίτερη αποστολή της Ματρώνας στον Ρωσικό λαό και στα μετέπειτα χρόνια των διωγμών πού έβλεπε

να έρχονται...

Προέβλεψε την Γερμανική εισβολή στην Ρωσία, αλλά μίλησε και για έναν άλλο, μετέπειτα πόλεμο,

πού θα σκοτώσει εκατομμύρια ανθρώπους, μέσα σε μία νύχτα...


Σε μικρή ακόμη ηλικία προείπε την επανάσταση τού 1917 πού έγινε χρόνια αργότερα, λέγοντας.

"Θα ληστεύουν και θα αφανίζουν τις Εκκλησίες, θα αρπάζουν τα εδάφη και θα τα μοιράζουν άπληστα μεταξύ τους,

καταδιώκοντας όλους χωρίς εξαίρεση..."

Ζήτησε μία φορά από την μητέρα της ένα φτερό μεγάλο. Το μάδησε, και δείχνοντάς το στην μητέρα της, της είπε,

"Βλέπεις μαμά, αυτό το φτεράκι;

Και τί να δώ παιδάκι μου, αφού το χεις μαδήσει;

Έτσι μητέρα, θα μαδήσουν σε λίγο, και τον πατερούλη μας τον Τσάρο..."


Η μητέρα της φοβήθηκε, όμως σε λίγο καιρό ή προφητεία βγήκε σωστή και ό Τσάρος οδηγήθηκε στην εκτέλεση...

Δεκάδες ασθενείς περνούσαν καθημερινά από το σπίτι της και οι περισσότεροι, έχοντας πίστη, γίνονταν καλά...

Όταν μετακόμισε το 1925 στην Μόσχα χωρίς μάλιστα διαβατήριο και άδεια παραμονής, το Σοβιετικό

καθεστώς επανειλημμένως προσπάθησε να την συλλάβει.

Τούς ξέφευγε την τελευταία στιγμή ειδοποιημένη από τον Θεό με διάφορους τρόπους.

Μόλις αυτή έφευγε, κατέφθαναν οι πράκτορες της NKVD , αλλά ήταν αργά πια...



Ή Άννα Βιμπορνόβα θυμάται το παρακάτω περιστατικό.

"Ήρθε μία φορά ένας αστυνομικός να συλλάβει την Ματρώνα και εκείνη τού λέει

"Φύγε, φύγε γρήγορα, έχεις συμφορά στο σπίτι σου. Ή τυφλή δεν φεύγει από σένα, εδώ στο κρεβάτι κάθομαι,

δεν πάω πουθενά..."

Την άκουσε ό αστυνομικός, πήγε σπίτι του και βρήκε την γυναίκα του καμένη από την γκαζιέρα.

Πρόλαβε και την μετέφερε στο Νοσοκομείο.


Όταν την άλλη μέρα ήρθε στην υπηρεσία, τον ρώτησαν,

"Την συνέλαβες την τυφλή;"

"Την τυφλή, τούς είπε, δεν θα την συλλάβω ποτέ. Χάρη στην τυφλή πρόλαβα να πάω την γυναίκα μου στο

Νοσοκομείο, άμα δεν μού το ΄λεγε θα την έχανα..."


Φοιτητές αποκλεισμένοι πολιτικά από το τότε καθεστώς διηγούνται πώς με τις προσευχές αυτής της τυφλής γυναίκας

ξεπέρναγαν τα εμπόδια για την απόκτηση ενός πτυχίου. Ακόμη και αξιωματούχοι τού καθεστώτος, κατά

παράδοξο τρόπο, βοηθούσαν αυτούς για τούς οποίους ή Αγία Ματρώνα προσηύχετο.

Αλλά και άνθρωποι πού υπέφεραν από μαγείες ή ψυχολογικά προβλήματα έβρισκαν σ΄ αυτήν την θεραπεία τους...

Συμβούλευε να κάνουμε σωστά τον σταυρό μας και να σταυρώνουμε τα πάντα γύρω μας, ακόμη

και το φαγητό μας...


Την ρώτησε κάποτε ή Ζηναϊδα Ζδάνοβα,

"Γιατί επέτρεψε ό Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες;"

και απάντησε με τα παρακάτω λόγια,

"Αυτό ήταν το θέλημα τού Θεού. Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μία φοβερή δαιμονική δύναμη

έχει μπει σε δράση. Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού.

Παλιά, ή δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση, επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά

στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό. Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες,

τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν...

Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν...

Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για

την απιστία τους και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό".


Έλεγε ακόμη, "Όταν θα πεθάνω λίγοι θα έρχονται στον τάφο μου. Αλλά μετά από χρόνια ό κόσμος θα με γνωρίσει,

και άνθρωποι ταλαιπωρημένοι από τις θλίψεις θα με παρακαλάνε να προσεύχομαι γι΄ αυτούς...

Όλους θα τούς ακούω και όλους θα τούς βοηθώ...


Να έρχεσθε σε μένα και να μού λέτε σαν να είμαι ζωντανή, τις θλίψεις σας και τα προβλήματά σας και εγώ

όλους θα τούς ακούω και όλους θα τούς βοηθώ..."


Θυμάται ακόμη ή κ. Ζδάνοβα, αρχιτέκτων μηχανικός,

"Την ρωτούσα για την πορεία της Ρωσίας μέσα στην Επανάσταση, και μού έλεγε,

Πρώτα θα βγάλουν τον Στάλιν.

Μετά απ΄ αυτόν οι κυβερνήτες θα εναλλάσσονται και ό ένας θα είναι χειρότερος από τον άλλον....

Θα κατακλέψουν την Ρωσία...

Μετά τον πόλεμο θα γυρίζουν "οι σύντροφοι" στο εξωτερικό, θα ιδούν και πώς ζούνε οι ξένοι, θα διαφθαρούν και θα σπάσουν

τελικά τα μούτρα τους.

«Εκείνο τον καιρό θα εμφανισθεί ο Μιχαήλ...» (όπως φαίνεται και από τα παρακάτω πιθανώς αναφερόταν στον Γκορμπατσόφ)

"Θα θελήσει να βοηθήσει, όλα να τα αλλάξει, όλα να τα ανατρέψει...


Αλλά αν ήξερε ότι θα αποτύχει και ότι θα τον σκοτώσουν (σ.σ. πιθανώς εννοεί τον πολιτικό «θάνατο» του

Γκορμπατσόφ, αφού η πολιτική του καριέρα έληξε πρόωρα και άδοξα), έ , τότε, δεν θα άρχιζε με κανένα τρόπο...

Θα γίνουν ταραχές, διαμάχες, σφαγές... Το ένα κόμμα θα πολεμάει το άλλο. Μετά θα γίνει κάποια καλυτέρευση πού

όμως, θα κρατήσει λίγο καιρό. Μία ανάσα θα πάρετε, απ΄ όλα θα έχετε, μέχρι και την Παράκληση θα μπορείτε να

κάνετε στην Κόκκινη Πλατεία αλλά και τα μνημόσυνα στον σφαγιασθέντα Τσάρο...


Αλλά μετά θα γυρίσουν στην Ρωσία οι παλαιοί...και θα γίνει ή κατάσταση χειρότερη από ότι ήταν πρώτα...

Ωχ, πώς σάς λυπάμαι όλους! Μέχρι τούς εσχάτους καιρούς, (γιατί από εκεί και πέρα), έτσι θα ζήσετε..."



Ή Άννα Βιμπόρνοβα θυμάται,

"Επισκέφθηκα την Ματρώνα τις μέρες της Μεγάλης Σαρακοστής (1952), λίγο πριν πεθάνει.

Μη φοβάσαι μου λέει, δεν θα ξαναγίνει σύντομα πόλεμος. Θα ξαπλώσουμε έτσι και θα σηκωθούμε αλλιώς"

"Πώς αλλιώς;" την ρωτάω.

"Να, - μού λέει -, θα γυρίσουμε στο "ξύλινο"...

"Μάτουσκα, της λέω, τί σημαίνει το "ξύλινο;"


"Ξύλινο αλέτρι, μού λέει, με αυτό θα δουλεύουμε τότε..."

"Και πού θα πάνε τα τρακτέρ πού τώρα έχουμε;..."

Ώ, - λέει -, άσε τα τρακτέρ... Θα δουλεύει τότε το αλέτρι το ξύλινο, και ή ζωή θα είναι καλή.

Όμως, ακόμη δεν φτάσαμε μέχρι αυτούς τούς καιρούς. Εσύ όμως δεν θα πεθάνεις μέχρι τότε και θα τα δεις όλα αυτά...


Η επιστροφή της γεωργικής παραγωγής στο ξύλινο άροτρο ταιριάζει και με διάφορα μετα-αποκαλυπτικά σενάρια

επιστημονικής φαντασίας που έχουν διατυπωθεί από Αμερικανούς και άλλους δυτικούς επιστήμονες για το μέλλον

της ανθρωπότητας μετά από ένα παγκόσμιο πυρηνικό ολοκαύτωμα, όπου γίνεται ξεκάθαρα λόγος για επιστροφή

στην Εποχή του Λίθου. Οπότε είναι ξεκάθαρο εδώ τι εννοούσε η Αγία Ματρώνα.


"Πόλεμος, συμπλήρωσε, δεν θα ξαναγίνει ποτέ... (τουλάχιστον όχι με τον τρόπο πού ξέραμε μέχρι τώρα).

Χωρίς πόλεμο θα πεθάνετε όλοι. Θα πέσουν πολλά θύματα. Όλοι οι νεκροί θα ξαπλώσετε επάνω στην γη....


Θα σάς πω και κάτι άλλο: αποβραδίς όλα θα είναι (όρθια και καλά) πάνω στην γη, και όταν θα σηκωθείτε το άλλο

πρωί, όλα θα μπουν (θα ταφούν) μέσα στην γη... (σ.σ. αυτή η ρήση ταιριάζει απόλυτα και με την αντίστοιχη -

και επίσης ακόμα ανεκπλήρωτη - προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού...)


Χωρίς πόλεμο ό πόλεμος (τότε) θα γίνεται..."

Και η αλήθεια είναι ότι εδώ και χρόνια πεθαίνουν εκατοντάδες χιλιάδες χριστιανοί στην Συρία και τώρα και στην

Ουκρανία, χωρίς «επισήμως» να γίνεται πόλεμος, όπως τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο...


Αυτή, με λίγα λόγια, υπήρξε ή ζωή, και αυτά ήσαν τα προφητικά λόγια για την εποχή μας της Αγίας Ματρώνας από την Ρωσία, πού ή Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Εκκλησίας την ανακήρυξε Αγία, στις 2 Μαΐου 1999.


(αποσπάσματα από το βιβλίο "Η Αγία Ματρώνα της Μόσχας")

[XAPA]

ΤΟ 1925 ΡΩΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ.

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες στη Ρωσία;»



Το 1925 ρώτησαν την Αγία Ματρώνα:

«Γιατί επέτρεψε ο Θεός να κλείσουν και να γκρεμίσουν τόσες Εκκλησίες στη Ρωσία;»

Και απάντησε με τα παρακάτω λόγια:


«Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού.

Ο λαός είναι σαν υπνωτισμένος και μια φοβερή δαιμονική δύναμη έχει μπει σε δράση.

Βρίσκεται στον αέρα, και διεισδύει παντού.


Παλιά, η δαιμονική αυτή δύναμη κατοικούσε στα έλη και στα πυκνά δάση,

επειδή οι άνθρωποι πήγαιναν τακτικά στην εκκλησία, φορούσαν και τιμούσαν τον σταυρό.

Τα σπίτια τους ήταν προστατευμένα από τις εικόνες, τα κανδήλια πού έκαιγαν, τον αγιασμό πού έκαναν…

Τα δαιμόνια πετούσαν μακριά και φοβόντουσαν να πλησιάσουν…


Σήμερα όμως, τα σπίτια αυτά αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι

έχουνε γίνει κατοικητήριο δαιμόνων για την απιστία τους και την απομάκρυνσή τους από τον Χριστό».



πηγή: yiorgosthalassis

[XAPA]

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ:

Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΕ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΟΥΝ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ


Να αγαπάτε τον Θεό και να έχετε εμπιστοσύνη στο Θέλημά Του, όχι να καταφεύγετε σε έργα και σε πράξεις του διαβόλου.

Ο δαίμονας δεν γνωρίζει το μέλλον. Σου λέει ό,τι έχεις κάνει.

Η πίστη στον Θεό και η προσευχή σε προφυλάσσουν από όλα τα κακά.


Δεν κατακρίνουμε τους άλλους, όταν παραβαίνουν τον νόμο του Θεού.

Όταν αμαρτάνεις, εξομολογείσαι και προσέχεις πολύ να μην ξαναπέφτεις συνεχώς στα ίδια. Αυτή είναι η μετάνοια.

Χρειάζεται να προσέχουμε πολύ.

Ο Θεός δεν δίνει ποτέ μεγάλο χάρισμα σε κανέναν άνθρωπο, αν δεν του δοθεί πρώτα μεγάλος πειρασμός.

Ο Θεός θέλει να δει προσπάθεια από τους ανθρώπους, όπως ακριβώς ο δάσκαλος από τους μαθητές του.


Είναι καλύτερα στην εποχή μας να ξέρεις λίγους και να μιλάς σε λίγους.

Η ζωή μας είναι ένα πέλαγος με μπουνάτσες και φουρτούνες. Πολλές οι θλίψεις και οι πειρασμοί.

Μη θέλετε μόνο τη χαρά. Οι Άγιοι πέρασαν από καμίνι. «Πας πυρί αλισθήσεται» (Κατά Μάρκον, Θ΄, 49).

Ο καθένας θα ψηθεί στη φωτιά, για να μπει στον Παράδεισο.


Όταν πας στον φούρνο, ζητάς ψημένο ψωμί και όχι ζυμάρι.

Το ίδιο και στον Παράδεισο, ανεβαίνει ο «ψημένος» άνθρωπος.


Για τους πονηρούς λογισμούς, όταν ήταν ήδη 80 χρονών, έλεγε: Κι εγώ, παιδί μου, τους έχω σ’ αυτήν εδώ την ηλικία.

Αλλά να τους αποδιώχνεις, να μην κάνεις συγκατάθεση.

Καμιά φορά σ’ ευχαριστούν στη σκέψη σου. Αλλά κι αυτό είναι ένα είδος συγκατάθεσης, μια μικρή αμαρτία.

Ο λογισμός, όταν τον δεχτεί ο άνθρωπος, είναι μετά πολύ εύκολο, σαν βρεθεί η ευκαιρία, να γίνει πράξη.


Ο πόλεμος δεν σταματά σ’ αυτή τη ζωή, γι’ αυτό δεν μπορεί ο χριστιανός να λέει ότι «θα κοιμάμαι σήμερα και θα ξυπνώ αύριο»,

γιατί χάθηκε.

Ο διάβολος ούτε κοιμάται ούτε ξυπνά. Γι’ αυτό χρειάζεται να ξεκουραζόμαστε, αλλά όχι να αποξεχνιόμαστε.


Όταν έρχονται οι λογισμοί, μην ψάχνετε για ποια αιτία έρχονται. Ούτε να θλίβεστε, επειδή έχετε πειρασμούς.

Αλλά να δοξάζετε τον Θεό, που σας θυμήθηκε μέσω του πειρασμού. Και τότε θα περάσει πάλι.

Γιατί ο πειρασμός τους ανθρώπους, που θέλουν να ζήσουν χριστιανική ζωή, δεν τους αφήνει ήσυχους.

Οι λογισμοί φεύγουν με την ευχή.



Από το βιβλίο της Ι. Μ. Δαδίου Παναγία η Γαυριώτισσα, «Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης, Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου, Ο επιστήθιος φίλος του αγίου Πορφυρίου», των εκδόσεων Άθως. Κείμενα Μιχάλης Λεβέντης.


pemptousia

[XAPA]

Γίνε κι εσύ παιδί… και κέρδισε!


Ένα παιδί ποτέ του δεν μισεί, μονάχα ψευτοθυμώνει

κι όταν πραγματικά πεισμώνει, πάλι γρήγορα το ξεχνά. Γιατί ένα παιδί ξέρει...



pentapostagma