Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Πώς ζουν οι άγιοι;


Πόσες φορές αλήθεια οι πιστοί που αγαπούν το Θεό δεν διερωτήθηκαν με ποιο τρόπο θα πρέπει να Του

εκφράσουν την αγάπη τους;


Πόσες φορές άνθρωποι απλοί, με φόβο Θεού, με πόθο Θεού,

με καθημερινό αγώνα να Τον θέτουν πάντα αρχηγό και κυβερνήτη της ζωής τους,

δεν προβληματίστηκαν πώς θα ζήσουν το Θεό εντονότερα

και εναργέστερα στη ζωή τους;


Πόσες φορές εντυπωσιασμένοι κυριολεκτικά από τη ζωή των αγίων,

δεν θελήσαμε να μεταφέρουμε τη ζωή τους στη ζωή μας,

το παράδειγμά τους στα δικά μας δεδομένα,

θέλοντας να τους καταστήσουμε πρότυπα βίου και υποδείγματα συμπεριφοράς;


Μας αρέσει η ζωή των αγίων, μας εντυπωσιάζει το παράδειγμά τους, μας ελκύει ο βίος τους.

Η υπομονή τους, η πίστη τους, η αγάπη τους προς τους συνανθρώπους τους,

η ανεκτικότητά τους και η αγάπη τους προς το Θεό.


Όμως, όσο κι αν τα Συναξάριά τους φωτίζουν κάθε πτυχή της ζωής τους, η δική μας αγάπη προς αυτούς

όλο και περισσότερες λεπτομέρειες αποζητεί να μαθαίνει από το βίο τους.

Πώς ζούσαν οι άγιοι την κάθε στιγμή τους; Πώς ήταν η καθημερινότητά τους;

Πώς και πόσο έτρωγαν; Πώς να μιλούσαν; Πόσο κοιμόντουσαν;

Πώς κάλυπταν τον ελεύθερο χρόνο τους;


Ίσως να μην μπορούμε να συλλέξουμε τόσες λεπτομέρειες για τη ζωή των αγίων.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε και σε θέση να συμπεράνουμε ό,τι μας φαίνεται αδιευκρίνιστο

σχετικά με τέτοιες λεπτομερειακές πτυχές της ζωής τους,

και τούτο γιατί ισχύει σ’ όλους τους αγίους ένας γενικός κανόνας

που μας επιτρέπει να φθάσουμε στο σκοπό της αναζητήσεώς μας·

και η μαρτυρία του να φωτίσει και τη δική μας καθημερινότητα

από το φως της αγιότητός τους.


Οι άγιοι λοιπόν υπέταξαν όλη τη θέλησή τους στο Χριστό.

Αυτό είναι το βασικό κοινό χαρακτηριστικό τους.

Κατανοούν και ζουν σύμφωνα με την αλήθεια που διατυπώνει ο απόστολος Παύλος:

«Οὐκ ἐστέ ἑαυτῶν· ἠγοράσθητε γάρ τιμῆς» (Α΄ Κορ. ς΄ 19-20).

Δεν ανήκετε στον εαυτό σας, σας αγόρασε ο Ιησούς Χριστός με το ατίμητο αίμα του.

Άρα λοιπόν ούτε το σώμα σας, ούτε η θέλησή σας, ούτε η καρδιά και οι επιθυμίες σας,

ούτε οι λογισμοί σας μπορεί να είναι δικά σας. Όλα ανήκουν στο Θεό.


Γι’ αυτό και οι άγιοι όλα τα προσφέρουν στο Θεό.

Ο άγιος, σημειώνει ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας, «οὐχ ἑαυτόν θέλει, ἀλλ’ Ἐκεῖνον».

Δεν θέλει τίποτε για τον εαυτό του, αλλά όλα τα θέλει για το Χριστό,

αφού μόνο το Χριστό θέλει.


Έτσι οι άγιοι χαίρονται με ό,τι χαίρεται ο Χριστός.

Λυπούνται με ό,τι λυπεί και στενοχωρεί το Χριστό.

Εκφράζουν πάντα και ενεργούν μέσα στις καθημερινές τους μεγάλες ή μικρές πράξεις

σύμφωνα με τη θέληση του Χριστού.

Μιλούν ως στόματα Χριστού και αγωνίζονται να φανερώνουν πάντα την αλήθεια του.

Ενεργούν ως χέρια Χριστού.

Γι’ αυτό και αγαθοποιούν, ελεούν και συχνά θαυματουργούν.


Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει η μίμηση του βίου των αγίων στη ζωή μας,

αν η αγιότητά τους όχι απλώς μας εντυπωσιάζει

αλλά μας παρακινεί εσωτερικά σε μίμηση της ζωής τους,

τότε ας γνωρίζουμε ότι αυτό έκαναν οι άγιοι.

Έτσι ζούσαν. Υπέταξαν όλη τη θέλησή τους στο Χριστό.


Αυτό ας κάνουμε κι εμείς. Ας αναρωτιόμαστε πάντα τι θέλει ο Χριστός.

Τι θα έκανε ο Χριστός στην α΄ και β΄περίσταση.

Αν αυτό που βλέπουμε, θα το έβλεπε ο Χριστός.

Αν θα πήγαινε ο Χριστός εκεί που θέλουμε να πηγαίνουμε εμείς.

Και πώς θα πήγαινε εκεί ο Χριστός.

Και ας παραχωρούμε ολόψυχα τη θέλησή μας, την προτίμησή μας,

την άποψή μας στο άγιο και σωτήριο θέλημα του Χριστού.


Τότε η ζωή μας θα γίνεται ζωή Χριστού.

Τότε η ζωή μας θα συνεχίζει τη ζωή της αγιότητός του επί της γης.


Από το περιοδικό «Ο Σωτήρ», τ. 1988



xfd.gr

[XAPA]

Πνευματικές συμβουλές για θάρρος και προσευχή

Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος


~ Ἔχεις ἀκόμη ἀνησυχίες. Πές μου, ἀπὸ ποῦ θὰ μποροῦσαν νὰ προέρχονται;

Ὅλα τὰ ἐξωτερικὰ πᾶνε καλά. Ὅλα τὰ ἐσωτερικὰ τὰ ἔχεις ἐπανεξετάσει καὶ τακτοποιήσει.

Τὴν ἀπόφασή σου τὴν ἔχεις πάρει. Ἀπὸ ποῦ, λοιπόν, προέρχονται αὐτὲς οἱ ἀνησυχίες;

Ὅλες εἶναι ἀπὸ τὸν ἐχθρό. Ὅλες. Ἀπὸ πουθενὰ ἀλλοῦ.


Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ συμβαίνει;

Μήπως σκέφτεσαι νὰ φτιάξεις τὴ ζωή σου μόνη σου, μὲ τὶς δικές σου ἱκανότητες καὶ προσπάθειες;

Ἂν πραγματικὰ αὐτὸ σκέφτεσαι, σὲ συμβουλεύω ν’ ἀλλάξεις ἀμέσως γνώμη,

ἀλλιῶς δὲν θ’ ἀπαλλαγεῖς ἀπό τὴ σύγχυση καὶ τὴν ταραχή.


Ἐξέτασε πάλι τὸν ἑαυτό σου ἤ θυμήσου ὅ,τι σοῦ ἔχω ὑποδείξει καὶ ὅ,τι ἔχει συμβεῖ μέσα σου

σ’ ὅλη τη διάρκεια τῆς ἀλληλογραφίας μας.

Θυμήσου, ἐπίσης, ποιὰ ἦταν ἡ ἔκβαση τῶν προβληματισμῶν σου γιὰ τὴ ζωή.

Τέλος, δῶσε στὴν αὐτοεξέτασή σου τέτοια κατεύθυνση,

ὥστε νὰ καταλήξει σὲ μιά σταθερὴ ἀπόφαση ἀμετάκλητης ἐναποθέσεως τοῦ μέλλοντός σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ.


Ἀφοῦ, λοιπόν, πάρεις αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, προσευχήσου στὸν Κύριο ὁλόθερμα.

«Τὸ μέλλον μου», πές Του, «τὸ ἀφήνω μὲ ἐμπιστοσύνη στὰ χέρια Σου.

«Ὅπως ξέρεις καὶ ὅπως θέλεις, Κύριε, κατεύθυνε τὴ ζωή μου, μ’ ὅλα τὰ ἀπρόοπτα καὶ μ’ ὅλες τὶς δυσκολίες της.

Ἀπὸ δῶ κι ἐμπρὸς δὲν θὰ μεριμνῶ καὶ δὲν θ’ ἀνησυχῶ πιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό μου.

Μιὰ φροντίδα μόνο θὰ ἔχω, νὰ κάνω πάντα ὅ,τι εἶναι εὐάρεστο σ’ Ἐσένα».


Ἔτσι νὰ Τοῦ μιλήσεις, ἀλλά καὶ ἔμπρακτα νὰ Τοῦ ἀποδείξεις ὅτι ἔχεις ὁλοκληρωτικὰ ἀφεθεῖ στὰ χέρια Του,

ὅτι δὲν ἀνησυχεῖς γιὰ τίποτα, ὅτι ἀποδέχεσαι ἤρεμα καὶ ἀγόγγυστα ὁποιαδήποτε κατάσταση,

εὐχάριστη ἡ δυσάρεστη, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ἔχει παραχωρηθεῖ ἀπό τὴ θεία πρόνοια.

Μοναδική σου μέριμνα ἂς εἶναι ἡ ἀκριβὴς τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ θεοῦ σὲ κάθε περίσταση.


Ὕστερ’ ἀπὸ μιά τέτοια ἐσωτερικὴ τοποθέτηση, ὅλες οἱ ἀνησυχίες σου θὰ ἐξανεμιστοῦν.

Ἀνησυχεῖς γιὰ τὸν ἑαυτό σου τώρα, καθὼς θέλεις ὅλες οἱ περιστάσεις νὰ συντείνουν

στὴν ἐκπλήρωση τοῦ δικοῦ σου σκοποῦ.

Καὶ ἐπειδή, φυσικά, ὅλα δὲν γίνονται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά σου, ταράζεσαι καὶ στενοχωριέσαι

– «Αὐτὸ δὲν ἔγινε ἔτσι, ἐκεῖνο δὲν ἔγινε ἀλλιῶς».

Ἄν, ὅμως, ἀναθέσεις τὰ πάντα στὸν Κύριο μὲ ἐμπιστοσύνη καὶ δεχθεῖς πὼς ὅ,τι συμβαίνει

προέρχεται ἀπ’ Αὐτὸν γιὰ τὸ καλό σου, τότε δὲν θ’ ἀνησυχεῖς πιά καθόλου.

Θὰ κοιτᾶς μόνο γύρω σου, γιὰ νὰ δεῖς τί σοῦ στέλνει ὁ Θεός, καὶ θα ἐνεργεῖς σύμφωνα μ’ αὐτὸ ποὺ στέλνει.


Κάθε κατάσταση μπορεῖ νὰ ὑπαχθεῖ σὲ κάποια θεία ἐντολή.

Νὰ ἐνεργεῖς, λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὴ σχετικὴ ἐντολή, ἐπιδιώκοντας τὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ

καὶ ὄχι τὴν ἱκανοποίηση τῶν δικῶν σου ἐπιθυμιῶν.

Προσπάθησε νὰ καταλάβεις τί λέω καὶ ἀποφάσισε νὰ τὸ ἐφαρμόσεις.

Δὲν θὰ τὸ κατορθώσεις, βέβαια, ἀπό τή μιά στιγμὴ στὴν ἄλλη.

Χρειάζεται ἀγώνας γι’ αὐτό, ἀλλά καὶ προσευχή.


Ζητῶ ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ σὲ λυτρώσει ἀπὸ τὴν κατάθλιψη, ποὺ θεωρεῖς ἀφόρητη,

ἀλλά μόνο ἂν αὐτὸ εἶναι σύμφωνο μὲ τὸ ἅγιο θέλημά Του καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία σου.

Θὰ σὲ λυτρώσει, δίχως ἄλλο, στὴν ὥρα ποὺ πρέπει.

Ὁπλίσου μὲ πίστη καὶ ὑπομονή. Βλέπουμε πόσο γρήγορα μεταβάλλονται οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς μας.

Ὅλα ἀλλάζουν ἀκατάπαυστα. Ἔτσι θ’ ἀλλάξει καὶ ἡ ψυχική σου κατάσταση.

Θὰ ἔρθει μία μέρα πού, ἀπαλλαγμένη πιὰ ἀπὸ τὸ πλάκωμα,

θ’ ἀναπνέεις ἐλεύθερα καὶ θὰ φτεροκοπᾶς ὅπως ἡ πεταλούδα πάνω ἀπὸ τὰ λουλούδια.

Πρέπει μόνο νὰ σηκώσεις μὲ ὑπομονὴ τὴν τωρινὴ δυσκολία γιὰ ὅσον καιρὸ παραχωρήσει ὁ Θεός.


Ὅταν ἡ νοικοκυρὰ βάλει μιά πίτα στὸ φοῦρνο, δὲν τὴ βγάζει ὥσπου νὰ βεβαιωθεῖ πὼς εἶναι ψημένη.

Ὁ Νοικοκύρης τοῦ σύμπαντος σ’ ἔχει βάλει μέσα σ’ ἕνα φοῦρνο καὶ σὲ κρατάει ἐκεῖ ὥσπου νὰ ψηθεῖς.

Κάνε ὑπομονή, λοιπόν, καὶ περίμενε.

Δὲν θὰ μείνεις στὸ φοῦρνο οὒτ’ ἕνα λεπτὸ περισσότερο ἀπ’ ὅσο χρειάζεται.

Μόλις εἶσαι ἕτοιμη, θὰ σὲ βγάλει ὁ Κύριος ἔξω.

Ἄν, ὅμως, μόνη σου πεταχτεῖς ἔξω, θὰ εἶσαι σὰν τὴ μισοψημένη πίτα.


Πρέπει ἐπίσης νὰ σοῦ πῶ, ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴν πίστη μας, ὅποιος ὑπομένει ἀγόγγυστα τὶς δυσκολίες,

πιστεύοντας ὅτι τὶς παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ καλό του, εἶναι ἰσότιμος μὲ τοὺς μάρτυρες.

Αὐτὸ νὰ τὸ θυμᾶσαι πάντα, γιὰ νὰ παρηγοριέσαι.


Εἶναι ἀδύνατο νὰ ζήσεις χωρὶς συναισθήματα καὶ συγκινήσεις, ἀλλά δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ὑποκύπτεις σ’ αὐτά.

Πρέπει νὰ τὰ συγκρατεῖς μὲ τὴ λογικὴ καὶ νὰ τοὺς δίνεις τὴ σωστὴ κατεύθυνση.

Εἶσαι εὐαίσθητη καὶ εὐσυγκίνητη. Ἡ καρδιά σου ξεχειλίζει καὶ χύνεται μέσα στὸ κεφάλι σου.


Προσπάθησε ν’ ἀποκτήσεις αὐτοκυριαρχία.

Σοῦ ἔχω γράψει ἤδη τί νὰ κάνεις:

Νὰ σκέφτεσαι προκαταβολικὰ ποῦ βρίσκεται τὸ πιθανὸ ἐρέθισμα γιὰ κάθε συναίσθημα.

Καί, ὅταν τὸ ἐντοπίζεις, νὰ εἶσαι σὲ ἐπιφυλακή, γιὰ ν’ ἀντιλαμβάνεσαι ὁποιαδήποτε συναισθηματικὴ

ταραχὴ τῆς καρδιᾶς, ἤ νὰ κρατᾶς τὴν καρδιά σου κάτω ἀπὸ τὸν σταθερὸ ἔλεγχο τοῦ νοῦ.

Χρειάζεται ν’ ἀσκηθεῖς σ’ αὐτό. Μὲ τὴν ἐξάσκηση εἶναι δυνατὸ ν’ ἀποκτήσεις πλήρη αὐτοκυριαρχία.


Ὅλα πάντως προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ ἂς στρεφόμαστε σ’ Ἐκεῖνον μὲ τὴν προσευχή.

Καὶ ὅμως, γράφεις ὅτι δὲν προσεύχεσαι. Τί εἶναι τοῦτο πάλι; Μήπως ἔγινες ἄθεη;

Τί πάει νὰ πεῖ δὲν προσεύχεσαι;

Μπορεῖ νὰ μὴ λὲς τὶς τυπικὲς προσευχές, ἀλλά ν’ ἀπευθύνεσαι στὸν Θεὸ μὲ δικά σου λόγια

καὶ νὰ Τοῦ ζητᾶς βοήθεια.

«Κοίτα, Κύριε, τί συμβαίνει μ’ ἐμένα. Ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο…

Δὲν μπορῶ νὰ τὰ βγάλω πέρα μόνη μου. Βοήθησέ με, πολυεύσπλαχνε!».

Νὰ Τοῦ μιλᾶς γιὰ κάθε σου ἀνάγκη, ἀκόμα καὶ τὴν πιὸ μικρή, καὶ νὰ Τὸν παρακαλᾶς γιὰ διαρκή ἐνίσχυση.

Αὐτὴ ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ πιὸ γνήσια.


Γιατί ἀκοῦς ἐκεῖνον πού σὲ ἀποτρέπει ἀπὸ τὴν προσευχή; Δὲν καταλαβαίνεις ὅτι κι αὐτὸ εἶναι δουλειὰ τοῦ ἐχθροῦ;

Ναί, ἀναμφίβολα εἶναι. Ψιθυρίζει στὸ αὐτί σου: «Μὴν προσεύχεσαι!».

Καὶ μερικὲς φορές, ἀφοῦ κυριαρχήσει σ’ ὁλόκληρο τὸ σῶμα σου, σὲ ρίχνει στὸ κρεβάτι καὶ σὲ ἀποκοιμίζει.

Δικά του τεχνάσματα εἶναι ὅλα τοῦτα.

Μὰ ἐνῶ ὁ πονηρὸς κάνει τὴ δουλειά του, πασχίζοντας νὰ σὲ ἀποσπάσει ἀπὸ τὸ καλό σου ἔργο,

πρέπει κι ἐσύ νὰ κάνεις τὴ δική σου δουλειά, ἐπιμένοντας σ’ αὐτὸ τὸ ἔργο ὥς τὸ τέλος.


Ὁπλίσου, ὅπως τόσες φορὲς σοῦ ἔχω πεῖ, μὲ θάρρος καὶ μὴν ἀκοῦς τὸν ἐχθρό.

Καμιὰ προσοχὴ μὴ δίνεις στοὺς ψιθυρισμούς του.

Καὶ ἐπιπλέον, θύμωσε!

Θυμώνοντας ἐναντίον του, εἶναι σὰν νὰ τὸν χτυπᾶς κατάστηθα. Ἀμέσως γίνεται καπνός.

Σοῦ εὔχομαι μ’ ὅλη μου τὴν καρδιὰ νὰ βρεῖς τελικὰ τὴν εἰρήνη. Ὁ Θεὸς βοηθός!



agiazoni.gr

[XAPA]

Έμαθα ότι...



Έμαθα -

ότι παίρνει χρόνια να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη, και αρκούν μερικά δευτερόλεπτα για να την καταστρέψεις.


Έμαθα -

ότι δεν μπορείς να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει.
Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι άξιος να αγαπηθείς.
Τα υπόλοιπα επαφίενται σ' αυτόν.


Έμαθα -

ότι ανεξαρτήτως πόσο καλός φίλος είναι κάποιος,
κάποιες φορές θα σε πληγώσει, και εσύ θα πρέπει να τον συγχωρήσεις.


Έμαθα -

ότι δεν έχει σημασία τι έχεις στη ζωή σου, αυτό που μετράει είναι ποιους έχεις στη ζωή σου.


Έμαθα -

ότι δεν πρέπει να συγκρίνεις τον εαυτό σου, με ότι καλύτερο μπορούν οι άλλοι να κάνουν.


Έμαθα-

ότι αρκεί μια στιγμή για να κάνεις κάτι που θα σε στενοχωρεί όλη σου τη ζωή.


Έμαθα-

ότι χρειάζεται πολύς χρόνος για να γίνεις αυτός που θέλεις να είσαι.


Έμαθα-

ότι θα πρέπει πάντα να αποχωρίζεσαι τα αγαπημένα πρόσωπα με λόγια αγάπης. Μπορεί να είναι η τελευταία φορά που τα βλέπεις.


Έμαθα-

ότι είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που κάνουμε, δεν έχει σημασία το πώς αισθανόμαστε για αυτό που κάνουμε.


Έμαθα-

ότι είτε μπορείς να ελέγχεις τη συμπεριφορά σου είτε θα σ' ελέγχει αυτή.


Έμαθα-

ότι ανεξάρτητα από το πόσο θερμή είναι μια σχέση στην αρχή, το πάθος εξασθενίζει και πρέπει να υπάρχει κάτι άλλο να πάρει τη θέση του.


Έμαθα-

ότι ήρωες είναι αυτοί που κάνουν αυτό που πρέπει να γίνει, όταν χρειάζεται να γίνει, ανεξάρτητα από τις συνέπειες.


Έμαθα-

ότι τα χρήματα είναι ένας άθλιος τρόπος να αξιολογείς την ζωή σου.


Έμαθα-

ότι μερικές φορές οι άνθρωποι που περιμένεις να σε κλωτσήσουν όταν είσαι στα κάτω σου, είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν να πάρεις τα πάνω σου.


Έμαθα-

ότι όταν είμαι θυμωμένος έχω το δικαίωμα να το δείχνω, αλλά αυτό δεν μου δίνει το δικαίωμα να γίνομαι σκληρός με τους άλλους.


Έμαθα-

ότι η αληθινή φιλία διατηρείται ακόμα και όταν υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Το ίδιο ισχύει και για την αληθινή αγάπη.


Έμαθα-

ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος δεν σε αγαπάει με τον τρόπο που θέλεις, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάει όσο περισσότερο μπορεί.


Έμαθα-

ότι η ωριμότητα σχετίζεται περισσότερο με τις εμπειρίες που είχες καθώς και από τι έχεις μάθει από αυτές, και λιγότερο από το πόσα γενέθλια γιόρτασες.


Έμαθα-

ότι δεν πρέπει ποτέ να λες σ' ένα παιδί ότι τα όνειρά του είναι εξωπραγματικά. Τι τραγωδία θα ήταν αν σε πίστευε.


Έμαθα-

ότι δεν είναι πάντα αρκετό να σε συγχωρέσουν οι άλλοι. Αρκετές φορές πρέπει να μπορούμε να συγχωρούμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.


Έμαθα-

ότι δεν έχει σημασία πόσο άσχημα ράγισε η καρδιά σου, η ζωή δεν σταματά για να ξεπεράσεις τη θλίψη σου.


Έμαθα-

ότι οι περιστάσεις και οι συνθήκες μπορεί να έχουν επηρεάσει το ποιοι είμαστε, όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που έχουμε γίνει.


Έμαθα-

ότι πλούσιος δεν είναι αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.


Έμαθα-

ότι μόνο και μόνο επειδή δύο άτομα μαλώνουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούν ο ένας τον άλλο. Ισχύει και το αντίθετο, επειδή δεν μαλώνουν δεν σημαίνει ότι αγαπούν ο ένας τον άλλο.


Έμαθα-

ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο πρόθυμοι να μάθουμε ένα μυστικό. Θα μπορούσε να αλλάξει τη ζωή μας για πάντα.


Έμαθα-

ότι δύο άνθρωποι μπορούν να κοιτούν ακριβώς το ίδιο πράγμα και να βλέπουν κάτι εντελώς διαφορετικό.


Έμαθα-

ότι τα διαπιστευτήρια στον τοίχο κρεμασμένα, δεν σε κάνουν αξιοπρεπή άνθρωπο.


Έμαθα-

ότι οι άλλοι θα ξεχάσουν τι τους είπες, θα ξεχάσουν τι τους έκανες, αλλά δεν θα ξεχάσουν ποτέ πώς τους έκανες να αισθάνονται.



Omer B. Washington

yiorgosthalassis

[XAPA]

Περισσότερο αξίζει μία σταγόνα προσευχής

από μία θάλασσα ανησυχίας.


Αγ.Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[XAPA]

Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους, σιώπησε, αγάπησε,συγχώρησε, δεν έκρινε.



Ποτέ δεν ξέρεις.

Γενικώς, ψυχή μου, μήν κρίνεις εύκολα, βγάζοντας συμπεράσματα...

Για κανέναν και για τίποτα.

Πες τη γνώμη σου αν θες, μα βάλε και πολλά ερωτηματικά, άσε κενά,και

να θυμάσαι ότι Αυτός που μπορούσε να μιλήσει αλάνθαστα για όλους,

σιώπησε, αγάπησε, συγχώρησε, δεν έκρινε.


π.Ανδρέας Κονάνος



proskynitis

[XAPA]

''
Αββά, τι να κάνω που χάνεται η ψυχή μου; '' ~ Ευεργετινός


"Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ανίκητη από τους δαίμονες.."


Ευεργετινός (ήτοι Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των Θεοφόρων και Αγίων Πατέρων.)



Ένας αδελφός πήγε στο όρος της Φέρμης. στον μεγάλο γέροντα, και του είπε:

«Αββά, τι να κάνω που χάνεται η ψυχή μου;».

«Γιατί, παιδί μου;» τον ρώτησε ο γέροντας.

Ο αδελφός αποκρίθηκε: «Όταν ήμουν στον κόσμο, έκανα στ’ αλήθεια πολλές νηστείες και αγρυπνίες και

είχα μέσα μου πολλή κατάνυξη και θέρμη. Τώρα όμως δεν βλέπω μέσα μου κανένα καλό».


«Πίστεψέ με, παιδί μου», του είπε ο γέροντας «όσα έκανες όταν ήσουν στον κόσμο, τα έκανες επειδή η

κενοδοξία και ο έπαινος των ανθρώπων έβαζαν μέσα σου αυτή την προθυμία, ο Θεός όμως δεν τα δεχόταν.

Γι’ αυτό ούτε ο σατανάς σε πολεμούσε, γιατί δεν τον ένοιαζε να κόψει την προθυμία σου, αφού δεν είχες

καμία ωφέλεια από αυτήν...

Τώρα όμως, που είδε ότι έγινες στρατιώτης του Χριστού και βγήκες να τον πολεμήσεις, πήρε και αυτός

τα όπλα εναντίον σου. Πλην όμως στον Θεό αρέσει ο ένας ψαλμός που λες τώρα με κατάνυξη, παρά οι χίλιοι που

έλεγες στον κόσμο· και δέχεται ο Θεός τη λίγη τωρινή νηστεία σου περισσότερο από τις εβδομάδες που

νήστευες στον κόσμο...».


Ο αδελφός απάντησε: «Καθόλου δεν νηστεύω τώρα, αλλά όλα τα καλά που είχα στον κόσμο έφυγαν από εμένα».

Και ο γέροντας του είπε: «Αδελφέ, σου φτάνει αυτό που έχεις. Μόνο κάνε υπομονή, και καλά είσαι».

Καθώς όμως ο αδελφός επέμενε και έλεγε: «Αλήθεια, αββά, χάνεται η ψυχή μου», ο γέροντας του είπε:

«Πίστεψε, αδελφέ, δεν ήθελα να σου το πω, για να μη βλαφτεί ο λογισμός σου. Επειδή όμως βλέπω ότι

ο σατανάς σε έριξε σε αποθάρρυνση, σου λέω:


Το ότι νομίζεις πως όταν ήσουν στον κόσμο έκανες καλά και είχες καλή ζωή, είναι υπερηφάνεια.

Έτσι νόμιζε και ο Φαρισαίος και έχασε όλα τα καλά που είχε κάνει.

Επίσης, το ότι τώρα πιστεύεις πως τίποτε καλό δεν κάνεις, σου φτάνει, αδελφέ, για να σωθείς, γιατί είναι ταπείνωση.

Έτσι δικαιώθηκε και ο τελώνης, χωρίς να κάνει κανένα καλό.


Γιατί στον Θεό είναι πιο αρεστός ένας άνθρωπος αμαρτωλός και αμελής με συντριβή καρδιάς και

ταπείνωση, παρά εκείνος που κάνει πολλά καλά και έχει την ιδέα ότι γενικά κάνει κάτι καλό».

Ο αδελφός ωφελήθηκε πάρα πολύ και έβαλε μετάνοια στον γέροντα λέγοντας:

«Σήμερα, αββά, σώθηκε η ψυχή μου με τη βοήθειά σου».



Ευεργετινός, "Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ανίκητη από τους δαίμονες",
υπ.44, τόμος Α΄, Το Περιβόλι της Παναγίας.

[XAPA]

O παπαγάλος και ο σοφός (Υπέροχο δίδαγμα)



Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος που του άρεσε να ακούει τη διδασκαλία κάποιου σοφού,

ποτέ όμως δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει πράξη τα όσα άκουγε.

Όταν ο παπαγάλος του, ο οποίος μπορούσε να μιλάει καλά, τον ρώτησε πού πήγαινε κάθε μέρα,

εκείνος απάντησε ότι επιθυμούσε να μάθει περισσότερα για τον Θεό και την ελευθερία.

Αυτός ήταν και ο λόγος που πήγαινε να ακούσει τα λόγια του σοφού.


Ο παπαγάλος τότε τον έβαλε να ρωτήσει τον σοφό πώς θα μπορούσε κι εκείνος να απελευθερωθεί.

Ο άνθρωπος λοιπόν έκανε την ερώτηση του παπαγάλου στον σοφό,

ο οποίος αμέσως έπεσε κάτω στο έδαφος σαν να λιποθύμησε ξαφνικά.

Όσοι ήταν μαζεμένοι τριγύρω θύμωσαν πολύ μαζί του που τόλμησε να κάνει μια τέτοια ερώτηση

και του ζήτησαν να φύγει αμέσως.


Όταν επέστρεψε στο σπίτι, διηγήθηκε στον παπαγάλο όλη την ιστορία.

Το επόμενο πρωί βρήκε τον παπαγάλο ακίνητο μέσα στο κλουβί του.

Ο άνθρωπος υπέθεσε ότι ήταν νεκρός και άνοιξε το κλουβί για να τον βγάλει έξω.

Ο παπαγάλος πέταξε αμέσως στο κλαδί ενός δέντρου και του είπε:

«Ακολούθησα τα λόγια του σοφού και τώρα είμαι ελεύθερος. Καλό θα ήταν να εφαρμόζεις κι εσύ τις οδηγίες του».

Πολλές φορές ακολουθούμε ένα μονοπάτι και το μόνο που κάνουμε είναι να αποθηκεύουμε ως πληροφορίες

τα όσα μαθαίνουμε “παπαγαλίζοντας” τη θεωρία του.

Κανένα μονοπάτι όμως δεν έχει νόημα εάν αυτά που μαθαίνουμε δεν τα εφαρμόζουμε στην πράξη.



synodoiporia.blogspot.gr

[XAPA]

Η μακαριστή γερόντισσα Χαριθέα - Ιερά Μονή Αγίου Ηρακλειδίου -


ΚΑΤΕΒΗΚΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΟΣ


" Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου! Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου. "




Μετά από αυτές τις διηγήσεις, πήραμε αφορμή και επιμείναμε να μας εξιστορήσει,

έστω κάτι από τις πολλές εμπειρίες της θείας χάριτος που γεύθηκε από πολύ νωρίς.


Με πολλή δυσκολία η Γερόντισσα υπεχώρησε στις παρακλήσεις μας.

«Τούτα τά πράγματα δεν βγαίνουν στην δημοπρασία.

είναι του καθενός μια παρηγοριά, ένα στήριγμα, μια επίσκεψη,

πού υπηρετεί την ψυχή και δυναμώνει τον πόθο.


Πάντα, μετά από κάθε δυνατό πειρασμό, ο καλός Θεός φρόντιζε να με παρηγορήσει,

γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ μόνη μου να βαστάξω τόσο σταυρό.[...]



Μια φορά, ενώ προσευχόμουν, κοίταζα μια μικρή εικόνα της Παναγίας που κρατούσε τον Χριστό,

ξαφνικά είδα την μορφή του Χριστού, που βρισκόταν πάνω στην εικόνα, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει

και να παίρνει ανθρώπινες διαστάσεις. Τα έχασα!


Ένα φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο και η καρδία μου γέμισε από μια ανέκφραστη αγαλλίαση.

Κατέβηκε ο Χριστός, ολοζώντανος, από την εικόνα και ήλθε, δεν ξέρω πως... και στάθηκε πίσω μου!

Έβαλε τα χέρια Του στους ώμους μου και έγειρε την κεφαλή Του πάνω μου.

Έσκυψε το θείο Του πρόσωπο και το ακούμπησε στο δικό μου και με χάιδεψε πατρικά,

σαν ένα δείγμα Αγάπης και παρηγοριάς.

Όπως δηλαδή αγαπάς ένα πλάσμα και θέλεις να του δείξεις την Αγάπη σου; Έτσι!


Με έπιασε μια τρεμούλα και στενοχωρήθηκα συνάμα,

επειδή ήμουν τόσο ανάξια και δεν μπορούσα να αντέξω την Αγάπη Του.


Ένιωσα τόση πατρική Αγάπη, τόση δύναμη και τόση παρηγοριά..., αν και δεν μου είπε τίποτε.

Ή παρουσία Του όμως κατέλυσε κάθε λόγο.

Ήμουν ανάξια και αδύνατη, για να δεχθώ τον πλούτο της χρηστότητός Του.

Εγώ, το ανάξιο πλάσμα, να γίνω μέτοχος της θείας Του Αγάπης!

Βλέπετε, αδελφές, εχρειάζετο μια τέτοια παρηγοριά, γιατί ποιος άλλος θα με στήριζε;

Όλοι ήσαν ενάντιοι και έτσι έχρειάσθη ο μέγας Θεός να μου δείξει έμπρακτα δεν θα με αφήσει μόνη μου.

Αν ό Θεός δεν βοηθούσε, πώς θα μπορούσα εγώ να αντέξω τόση δοκιμασία εκείνους τούς καιρούς;


Έμνήσθην ημερών αρχαίων Επιλείψεί γάρ με ό χρόνος διηγούμενουν,

αναφέρει και στον Απόστολο, αδελφές.

Μην τά σκέφτεστε αυτά πού είπαμε τώρα.

Είναι προσωπικά βιώματα και εμπειρίες τού καθενός.

Εσείς πήρατε την απόφαση, να ξέρετε ότι πρέπει να ευαρεστήσετε τον Κύριο.

Να τον νιώσετε μέσα σας, δικό σας.


Εγώ θέλω να είμαι σύμφωνη με την δική σας προσευχή και ελπίζω να βοηθήσω σύμφωνα με τις ευχές σας.

Έχω την εντύπωση ότι είσαστε νούσιμες, κόρη μου.

Όταν είσαι νούσιμος, θα διάλεξης την αρετή.

Λέει και ή ακολουθία τού Σχήματος:

Όντως καλόν έργον έξελέξω, άλλ ’ άν και τελείωσης.

Την απόφαση πού πήραμε, την πραγματοποιήσαμε,

αλλά αυτό πού μακαρίζεται είναι το τέλος.


Τά λέω, αδελφές, και πιστεύω ότι ό καλός Θεός είναι μαζί μας,

στην καθεμιά βοηθός, στον καθένα πού ζητά πνευματική ζωή.

Για να πάρετε θάρρος, τόλμησα και τά είπα.

Τόσα χρόνιοι, ποτέ μου, δεν άνοιξα το στόμα μου να πω τέτοιες ιστορίες,

όμως τώρα, ή Αγάπη για την προκοπή σας με παρεκίνησε».




ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. Η ΜΑΚΑΡΙΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΧΑΡΙΘΕΑ.
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΔΙΟΥ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ, ΚΥΠΡΟΣ. 2015


PROSKINITIS

[XAPA]

Σοφά λόγια Αγίων

- Στάρετς Ἀντωνίου τῆς Ὄπτινα -



Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο ἡ πρώτη σου σκέψη πρέπει νὰ στραφεῖ στὸ Θεό,

ὁ πρῶτος σου λόγος πρέπει νά ῾ναι προσευχὴ στὸ Θεὸ – τὸν Πατέρα καὶ Δημιουργό σου.

Νὰ μετανοεῖς καὶ νὰ δοξολογεῖς τὸ Θεὸ ποὺ δὲν ἐπέτρεψε ν᾿ ἀπωλεστεῖς ἀπὸ τὶς ἀδυναμίες σου.

Βάλε ἀρχὴ νὰ κάνεις ὅ,τι εἶναι ἄριστο.

Κανένας δὲ θὰ ὁλοκληρώσει τὴν πορεία πρὸς τὸν οὐρανό,

ἐκτὸς ἀπὸ κεῖνον ποὺ ξεκινάει τὴν ἡμέρα του καλά.


Νὰ ξεκινᾷς τὴν ἡμέρα σου σὰν σεραφεὶμ στὴν προσευχή,

σὰν χερουβὶμ στὶς πράξεις

καὶ σὰν ἄγγελος στὴ συμπεριφορά σου.

Μὴν περνᾷς τὸν καιρό σου ἀργή.

Σὲ ὅλες τὶς πράξεις, τὰ λόγια καὶ τὶς σκέψεις σου ὁ νοῦς σου νἆναι στὸ Θεό.


Ὁ λόγος σου νἆναι ἤρεμος, ταπεινός, σοβαρὸς κι ὠφέλιμος.

Ἡ σιωπὴ θὰ σὲ βοηθήσει νὰ λὲς μόνο τ ᾿ ἀπαραίτητα λόγια, μὲ διάκριση.

«Λόγος σαθρὸς ἐκ τοῦ στόματος ὑμῶν μὴ ἐκπορευέσθω» (Ἐφεσ. δ´ 29).

Μὴ γελᾷς μὲ θόρυβο, ἀλλὰ μόνο νὰ χαμογελᾷς. Κι αὐτὸ ὄχι συχνά.


Ν᾿ ἀποφεύγεις τὴν ἀντιλογία καὶ τὴ φιλονικία.

Ν᾿ ἀγαπᾷς πάντα τὴν ταπείνωση καὶ ν᾿ ἀποφεύγεις πάντα τὴν ὑπερηφάνεια.

Μὴ μισήσεις κανένα, γιὰ ὁποιοδήποτε λόγο.

Νἆσαι ἐγκρατὴς στὸ φαγητό, τὸ ποτὸ καὶ τὰ γλυκά.

Νἆσαι καταδεχτικὴ μὲ ὅλους•

ἔτσι ὁ Θεὸς θὰ σ᾿ εὐλογεῖ κι οἱ καλοὶ ἄνθρωποι θὰ σ᾿ ἐπαινοῦν.


Ὁ θάνατος δίνει τέλος σ᾿ ὅλα τὰ πράγματα.

Αὐτὸ πρέπει νὰ τὄχει πάντα στὸ νοῦ του ὁ ἄνθρωπος.

Πράξεις σὰν κι αὐτὲς εἶναι εὐάρεστες στὸ θεό, ὡς «ὀσμὴ εὐωδίας πνευματικῆς».

Σὲ παρακαλῶ νὰ μνημονεύεις στὶς προσευχές σου τὸν ἀνάξιο μοναχὸ Ἀντώνιο

ποὔχει ἁμαρτήσει πολὺ σὲ ὅλους καὶ σὲ σένα,

κι ὁ Θεὸς νὰ σοῦ μνησθεῖ στὴ βασιλεία Του.


«Σὲ παρακαλῶ νὰ ματαιώσεις πρὸς τὸ παρὸν τὸ ταξίδι σου.

Τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν πρέπει νὰ τὴν ἀναζητήσουμε κάπου ἀλλοῦ

ἀλλὰ μέσα μας, στὴν καρδιά μας.

Θὰ μὲ ρωτήσεις: Τί εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Σοῦ ἀπαντῶ:

Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ ἐνάρετη ἐν Χριστῷ ζωή.

Τὸ νἄχει ἡ ψυχή σου ταπείνωση καὶ ὑπομονή, εἰρήνη.


Ἂν ζεῖς ἔτσι, θὰ δεῖς τὴν εἰρήνη

(δηλ. Τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ) μέσα σου ὅσο ζεῖς

καί, μετὰ τὴν κοίμησή σου,

θὰ ζεῖς πάλι μαζί της».



Στάρετς Ἀντωνίου τῆς Ὄπτινα

imverias

[XAPA]

Η συνηθέστερη και πιο συχνή αμαρτία


Η αμαρτία της γλώσσας είναι η συνηθέστερη και η πιο συχνή αμαρτία.

«Ει τις εν λόγω ου πταίει, ούτος τέλειος ανήρ», λέει ο Απόστολος Ιάκωβος (Ιακ. 3,2).


Όταν ένας μετανοημένος άνθρωπος ξεκινά να βαδίσει τον δρόμο του Θεού

– όταν αρχίζει να ζει σύμφωνα με τις εντολές του Θεού –

πρέπει να πασχίζει να αποφύγει να αμαρτήσει με τη γλώσσα.

Αυτός ήταν ο κανόνας που έβαλε στον εαυτό του ο μετανοημένος προφήτης Δαβίδ.

Ιδιαιτέρως μάλιστα υποσχέθηκε να παραμείνει σιωπηλός ενώπιον των εχθρών του:

«Αποφάσισα να βάλω φραγμό στο στόμα μου και να μη μιλώ όταν ο αμαρτωλός βρεθεί μπροστά μου» (Ψαλ. 38,1).


Να ένας θαυμάσιος κανόνας για όποιον θέλει να θεραπευτεί από την αμαρτία του.

Όταν τον κατηγορούν, εκείνος δεν απαντά· όταν συκοφαντείται, παραμένει σιωπηλός.


Πράγματι, ποιο το νόημα αν μιλήσεις σε έναν εξοργισμένο άνθρωπο

ο οποίος δεν έχει δίκαιο και δεν αγαπά τον Θεό περισσότερο απ’ τον εαυτό του;

Αν του μιλήσεις για το κακό, θα τον εξοργίσεις ακόμη, περισσότερο.

Αν του μιλήσεις για το καλό, θα τον κάνεις χλευαστή των ιερών και των οσίων.


Μπροστά στον Πιλάτο ο Χριστός παρέμεινε ολωσδιόλου σιωπηλός.

Ο Πιλάτος του είπε: «Ουκ αποκρίνη ουδέν;» (Μάρκ. 15,4).

Τί μπορεί να απαντήσει Εκείνος σε σένα, όταν δεν έχεις αυτιά να τον ακούσεις,

ή νου για να τον κατανοήσεις;


Να, λοιπόν, η σιωπή του δικαίου μπροστά στον άδικο

έχει τη δύναμη να επηρεάσει κατά τον καλύτερο τρόπο.

Ο τελευταίος απομένει μόνος,

για να ερμηνεύσει τη σιωπή του δικαίου

και έχει τη δυνατότητα να δώσει ερμηνεία που ωφελεί την ψυχή του·

ενώ οποιαδήποτε άλλη καλή ή κακή απάντηση,

θα την παρανοήσει προς το χειρότερο,

καταδικάζοντας άλλους και δικαιώνοντας τον εαυτό του.


Μακάριος ο άνθρωπος ο οποίος μαθαίνει, εγκρατευόμενος, να κυριαρχεί στη γλώσσα του.

Ιησού Χριστέ, Κύριε και Θεέ μας,

Συ ο οποίος μας έδειξες με το παράδειγμά Σου πως και πότε πρέπει να μιλούμε,

Συ μας έδειξες με το παράδειγμά Σου επίσης

πως και πότε πρέπει να παραμένουμε σιωπηλοί.

Βοήθησέ μας, διά του Αγίου Σου Πνεύματος, να μην αμαρτάνουμε με τη γλώσσα.



(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Οκτώβριος, εκδ. Άθως, σ. 216-218)