Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Με είπε ένας γέροντας (Πάτερ Νικόδημος)...

"Ο Χριστός τρέχει να μας σώσει και εμείς τρέχουμε να χαθούμε"..!!


"Κάποιοι χάνουν την ψυχή τους από τον πολύ εγωισμό!!!

Καταστρέφονται μέρα με την μέρα ρίχνοντας ευθύνες δεξιά και αριστερά"!!!


Με είπε ένας γέροντας (Πάτερ Νικόδημος)...

"Ο Χριστός τρέχει να μας σώσει και εμείς τρέχουμε να χαθούμε"..!!

Κακο πράγμα ο εγωισμός...

Ελπίδα μας η Πίστη στην Αγάπη Της!!!

Πριν τρία χρόνια "έφυγε" στην γειτονιά των Αγγέλων και στην αγκαλιά της Παναγίας Μας που τόσο αγαπούσε,

αλλά τα λεγόμενα του αφήνουν το "στίγμα" σε όσους μπορούν να καταλάβουν!!!

Τόση απλότητα και τόση αλήθεια μόνο στο Περιβόλι Της θα βρεις και σε Πατέρες και Γέροντες...

που δίνουν μάχες για όλους εμάς...


Χριστός Ανέστη!!!



PROSKINITIS

[XAPA]

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΧΑΡΑ ΜΟΥ!


Καί τό πρωΐ

«Χριστός Ἀνέστη»

καί τό μεσημέρι «Χριστός Ἀνέστη»

καί τό βράδυ

«Χριστός Ἀνέστη»…

Χαρά στούς ἀνθρώπους πού θά ‘θελαν νά κρατήσουν γιά 40 ἡμέρες τό «Χριστός Ἀνέστη»,

γιά νά ὑπενθυμίζουνε καί στούς ἄλλους.


Ο Σατανάς έβλεπε την ανθρωπότητα του Χριστού που Σταύρωσε,

δεν έβλεπε όμως την θεότητα του Χριστού.

Ο Σατανάς έβλεπε τη Σταύρωση του Χριστού, αλλά δεν έβλεπε την Ανάσταση,

που είναι το ”Βατερλό” του, αφού συντρίφτηκε η κεφαλή του.


Γι’ αυτό ο διάβολος μισεί την υπόθεση της Αναστάσεως του Χριστού

και φροντίζει να μην γίνεται λόγος περί Αναστάσεως

και να αντικαθίσταται η ευχή: «Χριστός Ανέστη» με τα: “Χρόνια πολλά”.

Αν για παράδειγμα πεις σε έναν αιρετικό: «Χριστός Ανέστη»,

το μόνο που δεν θα σου πει είναι ”Αληθώς Ανέστη!”.


Θα σου πει

«Χρόνια πολλά».

Γιατί;

Γιατί δεν θέλουνε τον Χριστό…


Εμείς ντρεπόμαστε να πούμε «Χριστός Ανέστη»

και λέμε «Χρόνια πολλά»,

χωρίς να γνωρίζουμε οι δυστυχείς,

ότι χωρίς τον Χριστό,«Χρόνια πολλά» δεν υπάρχουνε.


Εάν ο Χριστός δεν Ανέστη, που θα πάμε;

Που πηγαίνανε οι άνθρωποι τόσες χιλιάδες χρόνια προ Χριστού;

Πηγαίνανε στον Άδη.

Από τότε που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο,που πάνε οι άνθρωποι;

Αν θέλουν πάνε στον Άδη.Τότε πηγαίνανε, αναγκαστικά στον Άδη.


Θέλανε δεν θέλανε. Σήμερα δεν πάνε στον Άδη,αν δεν θέλουν.

Οι πρώτοι Χριστιανοί είχαν το

«Χριστός Ανέστη» εις χρήσιν για 40 ολόκληρες μέρες.

Είχε αποσυρθεί η «καλημέρα»,

είχε αποσυρθεί η «καλησπέρα»,

το «χαίρετε»

και το «καληνύχτα»… αυτά είχανε αποσυρθεί, είχανε αντικατασταθεί!


Επί 40 ολόκληρες ημέρες ο χαιρετισμός ήταν «Χριστός Ανέστη».

Και το πρωΐ

«Χριστός Ανέστη»

και το μεσημέρι «Χριστός Ανέστη»

και το βράδυ

«Χριστός Ανέστη».


Δυστυχώς σήμερα ξεθωριάσανε αυτοί οι ωραίοι θεσμοί,

οι διδακτικοί και δεν ακούγεται από πολλούς,

ούτε ανήμερα το Πάσχα, το«Χριστός Ανέστη»!

Χαρά στους ανθρώπους που θα ‘θελαν να κρατήσουν για 40 ημέρες

το «Χριστός Ανέστη»,

για να υπενθυμίζουνε και στους άλλους.

ΟΤΙ ΚΥΡΙΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.


† Δημ. Παναγόπουλος

ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ”Η Χαρά της εν Χριστώ ζωής”

megalipanagiathivon.gr

[XAPA]

Ο λαϊκός αχθοφόρος που ανέστησε νεκρό

Του Αγίου Παϊσίου


(Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο πατήρ Παϊσιος μου είπε”, του Αθ. Ρακοβαλή, Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, σελ. 166-168)


Καμιά, φορά, βουτηγμένοι σε (αυτό που νομίζουμε πως είναι) «βαθιές θεολογικές αντιλήψεις»,

νομίζουμε πως κάνουμε κάτι σπουδαίο και σημαντικό.

Έχοντας όμως χάσει την απλότητα, ουσιαστικά χάνουμε και την Αγιότητα. Χάνουμε την επαφή με τον Ιησού Χριστό.


Αρκεί πολλές φορές, η Αγιότητα ενός ανθρώπου «της διπλανής πόρτας»

για να μας υπενθυμίσει να είμαστε απλοί και ταπεινοί,

όπως ο απλός αχθοφόρος της ιστορίας, που μας διηγείται ο Γέροντας Παϊσιος.



…Είχα γνωρίσει κάποτε έναν άνθρωπο πολύ καλό και ευαίσθητο.

Αφού να φανταστείς ούτε στο μοναστήρι δεν ερχόταν να φιλοξενηθεί για να μη δώσει βάρος στους μοναχούς…

Ήμουν τότε αρχοντάρης στη σκήτη των Ιβήρων, βγαίνω μία στιγμή στο μπαλκόνι το μεσημέρι,

βλέπω κάποιον κάτω να ξαπλώνει πάνω στις πέτρες… Βρε, λέω, τι κάνει αυτός εκεί; ανησύχησα Πήγα και τον βρήκα.

— Τι κάνεις εδώ ευλογημένε; Γιατί δεν έρχεσαι στο μοναστήρι να φιλοξενηθείς;


— Όχι, όχι, καλά είμαι εδώ, μη στεναχωριέσαι. Τον βίαζα να έρθει και αυτός δεν ήθελε.

Μου λέει «Όλη νύχτα οι πατέρες κάνουν αγρυπνία… κουράζονται, νηστεύουν… πάνε να ξεκουραστούν λιγάκι το μεσημέρι,

να πάω εγώ να τους ανησυχήσω; Δεν πάει!»


Είδες καλούς λογισμούς που έκανε; αυτό δείχνει ψυχική και πνευματική υγεία…

ενώ άλλοι έρχονται με απαίτηση να τους υπηρετήσεις και μετά όλο κακούς, λογισμούς κάνουν… να σε κατηγορήσουν κιόλας.

Τέλος πάντων. Τελικά τον έπεισα, τον πήρα στο μοναστήρι, γνωριστήκαμε και γίναμε φίλοι.


Άκου να δεις τι έκανε αυτός ό άνθρωπος.

Αυτός από μικρός έμεινε ορφανός, δε γνώρισε γονείς, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο.

Όταν μεγάλωσε, δούλευε αχθοφόρος στο λιμάνι, στη Θεσσαλονίκη.


Παντρεύτηκε και χάρηκε πολύ. Γιατί βρήκε την οικογένεια που του έλειπε. Τα πεθερικά του τα είχε σαν τους γονείς του.

Πιασαν ένα σπίτι κοντά στα πεθερικά και τα αγαπούσε πολύ.

Αφού να φανταστείς, όταν σχολούσε από τη δουλειά, πρώτα πήγαινε από τα πεθερικά του, να τα χαιρετήσει,

να δει αν χρειάζονται τίποτα, και μετά πήγαινε σπίτι να δει τη γυναίκα του.


Ήταν και πολύ ευλαβής. Έλεγε και την ευχή. «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με». Κουβαλούσε και προσευχόταν.

Τον στεναχωρούσε το θέμα ότι τα πεθερικά του δεν πίστευαν.

Ο πεθερός του μάλιστα βλασφημούσε και αυτό τον πίκραινε πολύ…

Παρακαλούσε λοιπόν τον Θεό να μην τους πάρει απ’ αυτή τη ζωή πριν μετανοήσουν…

Με παρακάλεσε και μένα να κάνω προσευχή γι’ αυτό το θέμα.


Μία φορά λοιπόν αρρώστησε ο πεθερός του και τον πήγαν στο νοσοκομείο: Στο ΑΧΕΠΑ. Ήταν μέρες εκεί.

Μία μέρα λοιπόν μετά τη δουλειά πήγε στο νοσοκομείο κατευθείαν, χωρίς να περάσει από το σπίτι.

Ψάχνει για τον πεθερό του, δεν τον βρίσκει στο δωμάτιο… Ψάχνει ρωτάει…

«Ποιος, αυτός; πέθανε,… τον έχουν κάτω στα ψυγεία, εκεί πού φυλάν τους νεκρούς» του λένε.

Του ήρθε σαν να τον χτύπησε κεραυνός.

«Γιατί, Θεέ μου, τον πήρες αφού δεν ήταν έτοιμος; αφού δεν πρόλαβε να μετανοήσει; γιατί, Θεέ μου;».


Άρχισε να προσεύχεται με πόνο, βαθειά.

«Τι είναι για το Θεό να τον φέρει πίσω; Τίποτα» σκέφτηκε και άρχισε να παρακαλεί τον Θεό.

Κατεβαίνει κάτω, ψάχνει το νεκροτομείο, τον βρίσκει παγωμένο, νεκρό.

Τον πιάνει από το χέρι. «Έλα, πάμε, του λέει, πάμε σπίτι». Ζωντάνεψε ό νεκρός, σηκώθηκε και τον ακολούθησε.


— Αλήθεια, γέροντα, έγινε αυτό; τον ρώτησα εμβρόντητος.

— Αλήθεια, βρε, αλήθεια.

— Και ζει αυτός ο άνθρωπος ακόμα;

— Όχι, έχει πεθάνει τώρα… έζησε μερικά χρόνια ακόμα, μετανόησε, καλοσύνεψε… έγινε αρνάκι,

και τον πήρε ο Χριστός στον Παράδεισο…

Ήμουν κατάπληκτος.


— Γίνονται στις μέρες μας τέτοια πράγματα;… ρώτησα με θαυμασμό.

— Είδες… και ήταν λαϊκός. Είχε όμως πολύ απλότητα!!! και βαθειά πίστη.

Δε λέει ό Χριστός, «ο πιστεύων εις εμέ α εγώ ποιώ και μείζονα τούτων ποιήσει»;

Γιατί να μας φαίνεται παράξενο; Ο Χριστός δεν ανέστησε νεκρούς; Το Λάζαρο, το γιο της χήρας, την κόρη τού Ιαείρου!

Οι Απόστολοι δεν ανάσταιναν νεκρούς;… Στους βίους των Αγίων δε διαβάζουμε τόσα και τόσα;

Γιατί μας φαίνεται παράξενο;



dosambr.wordpress.com

[XAPA]

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου..


Να κάνεις πάντα καλές πράξεις με αγάπη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις.

Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.


Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Και να δοξάζεις για όλες τον Θεό.

Το ότι περπατάς είναι μια από αυτές. Γράψτο. Μην το προσπερνάς.


Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις.

Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις. Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου.


Να αγαπάς το διπλανό σου. Όπως αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι.

Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.


Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου.

Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει.


Γι’ αυτό είσαι εδώ.

Για να σκορπίσεις την αγάπη που σου χαρίζει ο Θεός και πλούσιος από αυτήν

να επιστρέψεις κοντά Του.



Πηγή: leimwnas

[XAPA]

Ο Θεός δίνει σε πολλούς ανθρώπους ένα σταυρό για τους λόγους που εμείς δεν θα γνωρίσουμε ποτέ


ΕΙΠΕ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ...


Θυμάμαι όταν ήμουν 18 ετών, έναν (φίλος μου) τον συμπαθούσε μια κοπελίτσα και προσπαθούσε να τον πλησιάσει.

Αυτός όμως την κορόιδευε γιατί το ένα ματάκι της ήταν ελαφρώς λοξό και την προσφωνούσε (η γκαβή).

Του έλεγα, αφού δεν την θέλεις μην την κορόιδευες είναι κρίμα, αυτός όμως συνέχιζε να την κοροϊδεύει όλο και πιο πολύ.


Εγώ έφυγα στο μοναστήρι και μετά από 10 έτη ήρθε να με βρει.

Μετά το καθιερωμένο αγιορείτικο κέρασμα αφού μείναμε μόνοι μας μου λέει,

παντρεύτηκα με την τάδε έχουμε δυο κοριτσάκια άλλα το πρώτο το ματάκι του είναι είναι ελαφρώς λοξό.


Αυτόματως το μυαλό μου γύρισε 10 έτη πίσω και του λέω, θυμάσαι που κορόιδευες εκείνη την κοπελίτσα,

όχι μου λέει δεν την θυμάμαι.

Την θυμόταν άλλα δεν ήθελε να το παραδεχτεί ότι αυτός ήταν η αιτία

που ο Θεός του ανταπέδωσε στην κόρη του αυτό που κορόιδευε.

Ο Θεός δίνει σε πολλούς ανθρώπους ένα σταυρό για τους λόγους που εμείς δεν θα γνωρίσουμε ποτέ,

ας μην χλευάζουμε τον σταυρό τους για να μην τους λουστούμε δίκαια και εμείς.



yiorgosthalassis

[XAPA]

Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς…..



Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα.

Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένον που ξεμέθυσε,

και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα,

και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει, και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα.

Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα,

και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο.


Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας.

Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε:

«Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά.

Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη• κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό.

'Ανθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν μπορεί να γίνει πράος και ησύχιος.

Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά, κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος.


Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται.

Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για το Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή.

Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού.

Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα,

γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω».


Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια,

για το Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση.

Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου την γέψη τους, θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο.


Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο που έχω να σου μεταδώσω την μια και μόνη αληθινή χαρά,

που κ' εγώ άργησα να τη βρω, μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού•

και η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω αυτό το μονοπάτι που

μ' έβγαλε σ' ένα έμορφο περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα.



Τα Ρημοκκλήσια του Μαρουσιού (απόσπασμα) Φώτης Κόντογλου[/b]


• iereasanatolikisekklisias

[XAPA]

Από το Θεό οι χαρές από το Θεό και οι θλίψεις


(Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος)



Στη γη οι θλίψεις είναι περισσότερες από τις χαρές.

Και όπως στέλνονται οι δεύτερες από το Θεό, έτσι παραχωρούνται και οι πρώτες απ’ Αυτόν.

Για διάφορους λόγους.

Άλλοτε για να συνέλθουμε από την πνευματική νάρκη.

Άλλοτε για να κόψουμε κάποιαν αμαρτία.

Άλλοτε για να καθαρθούμε με τη μετάνοια.

Άλλοτε για να φανερώσουμε την αφοσίωσή μας στον Κύριο.

Εμείς, πάντως, σ’ όλες τις περιπτώσεις οφείλουμε να δείχνουμε ανδρεία και υπομονή,

τόσο για τη δόξα του Θεού όσο και για τη δική μας πνευματική προκοπή.


Για κάποιον από τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, παραχώρησε ο Θεός να σας βρουν κι εσάς θλίψεις.

Να προσέχετε τον εαυτό σας και να μην αντιστέκεστε στο θείο θέλημα.

Απεναντίας, να έχετε εμπιστοσύνη στα σοφά και αγαθά κρίματα του Κυρίου.



Υπομονή στις θλίψεις


Δεν είναι εύκολο να υπομένουμε καρτερικά και ψύχραιμα κάθε θλίψη, προπαντός όταν είναι βαρειά.

Αλλά το βάρος είναι πολύ μεγάλο την ώρα της συμφοράς και για λίγο έπειτα απ’ αυτήν.

Ύστερα, σιγά-σιγά, γίνεται πιο ελαφρό. Ο χρόνος, βλέπετε, είναι ο καλύτερος γιατρός.

Διώχνει τον πόνο, στεγνώνει τα δάκρυα, φέρνει τη λήθη, ξαναδίνει στη ζωή τον κανονικό της ρυθμό…

Έτσι θα γίνει και με τη δική σας συμφορά. Κάντε κουράγιο, και η λύπη σας θα επουλωθεί.


Στο μεταξύ, να στερεώσετε μέσα σας την πεποίθηση ότι όλα παραχωρούνται από τον Κύριο.

Εκείνος για ένα μόνο πράγμα ενδιαφέρεται: τη σωτηρία μας.

Και για το σκοπό αυτό μεταχειρίζεται κάθε πρόσφορο μέσο, ακόμα, κάποτε-κάποτε, και το πιο σκληρό.

Ό,τι στέλνει, λοιπόν, ο Θεός να το δέχεστε σαν φάρμακο ωφέλιμο.

Τίποτα δεν συμβαίνει τυχαία, όλα ρυθμίζονται από τη θεία πρόνοια.

Γι’ αυτό, όποτε σας βρίσκει κάποια θλίψη, να σκέφτεστε πως είναι μια επίσκεψη, μια υπόμνηση,

μια ειδοποίηση του Θεού για κάποιο σφάλμα σας. Να Τον ευχαριστείτε και να διορθώνεστε.


Στους δικαίους οι θλίψεις στέλνονται ως δοκιμασίες – έτσι έγινε με τον μακάριο Ιώβ της Παλαιάς Διαθήκης.

Σ’ εμάς τους αμαρτωλούς, όμως στέλνονται ως σωφρονιστικές τιμωρίες και ως ερεθίσματα για μετάνοια.


Σηκώνετε βαρειές θλίψεις; Λυπάμαι γι’ αυτό και σας συμπονάω.

Άλλη βοήθεια δεν υπάρχει, παρά μόνο η υπομονή και η ελπίδα στο έλεος του Θεού.

Όλα από το Θεό προέρχονται ή παραχωρούνται.

Και για όλα πρέπει να Τον ευγνωμονούμε, όχι μόνο για τα ευχάριστα, αλλά και για τα δυσάρεστα.

Γιατί κι αυτά στην ωφέλειά μας αποσκοπούν:

στην κάθαρση, στην απόκτηση και στερέωση καλών έξεων, στη μνήμη και επίκληση του Κυρίου.


Μη βαρυγγωμάτε, λοιπόν.

Κάντε υπομονή στις σκοτεινές ημέρες. Θα έρθουν και φωτεινές.

Θλίψεις, θλίψεις, θλίψεις… Η μια πίσω από την άλλη!

Δεχθείτε τις με γενναιοψυχία και καρτερία.


Είναι σωτήρια φάρμακα για τις αρρώστιες της ψυχής σας, σημάδι ότι ο Θεός ενδιαφέρεται για σας.

Ευχαριστήστε Τον! Και φροντίστε να γίνετε καλά.

Μην εξουδετερώνετε τη θεραπευτική δράση αυτών των φαρμάκων με το γογγυσμό.



(Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή», Ι. Μ. Παρακλήτου)


hristospanagia3

[XAPA]

Ο ΑΚΟΙΜΗΤΟΣ ΦΥΛΑΚΑΣ – ΆΓΓΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΑΟΥ, ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ

Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου



Κάποτε ἕνας Ἱερεὺς μοῦ διηγήθηκε τὰ ἑξῆς.

Κάποιο βράδυ, πῆγε κάπως ἀργὰ στὴν Ἐκκλησία, γιατὶ εἶχε ξεχάσει κάτι, ποὺ ἔπρεπε ὁπωσδήποτε νὰ τὸ πάρη.

Τὴν ξεκλείδωσε καὶ μπῆκε μέσα. Ἦταν σκοτεινά.


Ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη, τὴν ὁποία εἶχε ξεχάσει ἀνοιχτὴ (δὲν εἶχε τραβήξει τὴν κουρτίνα, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχαν καὶ βημόθυρα στὴν Πύλη),

βλέπει ἕναν ἀστραφτερὸ Ἄγγελο μὲ ξίφος πύρινο στὸ χέρι, νὰ στέκεται δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα!

Τρόμαξε τόσο πολύ, ποὺ τράπηκε σὲ φυγή!

Φοβήθηκε!…


Φθάνοντας στὸν Νάρθηκα (ὁ Ναὸς ἦταν μεγάλος), ἀκούστηκε μιὰ φωνή: «Στάσου!…».

Στάθηκε, λοιπόν, κοκκάλωσε! μαρμάρωσε!

– Μὴ φοβᾶσαι,… τοῦ εἶπε πολὺ γλυκὰ ἡ φωνή.

Εἶμαι ὁ Ἄγγελος-Φύλακας τοῦ Ναοῦ.

Ὅταν μία Τράπεζα σὲ ἕναν Ναὸ καθαγιάζεται καὶ γίνεται Ἁγία, ὁ Κύριος, ὁ Παντοκράτωρ, ὁ «Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων

καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων», τοποθετεῖ ἕναν ἀκοίμητο Ἄγγελο – Φύλακα δίπλα στὴν Ἁγία Τράπεζα.


Καθ᾿ ὃν χρόνον ἔλεγε αὐτὰ ὁ Ἄγγελος, ὁ Ἱερεὺς ἦταν ἀκίνητος στὸν Νάρθηκα καὶ ἄκουγε ἔντρομος, μὲ τὴν πλάτη πρὸς τὸ Ἱερό.

Καὶ συνέχισε μὲ ἀκόμη πιὸ γλυκειὰ φωνὴ ὁ Ἄγγελος:

– Ἔλα, γύρισε, κλεῖσε, σὲ παρακαλῶ, τὴν Ὡραία Πύλη, ποὺ ξέχασες ἀνοιχτή…


Ὁ Ἄγγελος εἶπε στὸν Ἱερέα «σὲ παρακαλῶ!»

Πόσοι ἀπὸ ἐμᾶς λέμε στὸν σύτροφό μας, στὸ παιδί μας, στὸν ἀδελφό μας, στὸν πλησίον μας, «σὲ παρακαλῶ!»

Πόσοι;

Γύρισε ὁ Ἱερεὺς –τοῦ εἶχε φύγει ὁ φόβος καὶ ὁ τρόμος· μέσα του βασίλευε γαλήνη – καὶ δὲν εἶδε πλέον τὸν Ἄγγελο.

Προχώρησε δισταχτικά, ἀλλὰ τώρα χωρὶς φόβο· μὲ σεβασμό.


Μὲ συστολὴ καὶ δέος ἔπιασε τὴν κουρτίνα τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ σιγὰ-σιγὰ τὴν ἔκλεισε.

Μέσα του ὅμως ἄρχισε νὰ ἀναρωτιέται:

«Μὴν ἦταν φαντασία μου; !… Μήπως ὀνειρευόμουν;… Μήπως ἔχω παραισθήσεις;…».

Ὡς ἀπάντησι ὅμως, ἄκουσε μυριάδες φωνὲς Ἀγγέλων νὰ ψάλλουν τὸ «Ἄξιόν ἐστι».

(Ὁ Ναὸς ἦταν ἀφιερωμένος στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο).

Δὲν ἄντεξε στὸ ἄκουσμα τῆς γλυκειᾶς αὐτῆς ἀγγελικῆς ψαλμωδίας καὶ λιποθύμησε! Ἔπεσε κάτω !…


Ὅταν ὕστερα ἀπὸ λίγο συνῆλθε, πῆγε σπίτι του καὶ δὲν μίλησε σὲ κανέναν.

Μετὰ ἀπὸ 15 χρόνια, μοῦ τὰ διηγήθηκε, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του.


(*) Πρωτοπρεσβυτέρου Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστοπούλου,

Ἐρμηνεία στὴν Θεία Λειτουργία μέσα ἀπὸ πραγματικά γεγονότα καὶ ἐμπειρίες Ἁγίων, Ἱερέων, Μοναχῶν καὶ ΠιστῶνἘμπειρίες κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία, σελ. 36


inpantanassis

[XAPA]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης:

«Να έχετε ιερέα να σας διαβάζει για τη βασκανία. Εάν δεν έχετε ιερέα, αγιασμό να έχετε, παιδιά μου»


Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος ~ Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)»



Κάποτε, παιδιά μου, λειτουργούσα σ’ ένα χωριουδάκι εδώ κοντά. Λειτουργούσα περίπου 30 χρόνια.

Πήγαινα με το μουλάρι και λειτουργούσα τους ανθρώπους. Και μια μέρα, αφού λειτούργησα, μου λέει ένας επίτροπος:

– Έλα, παπά μου, να πιείτε έναν καφέ.

– Παιδί μου, εγώ δεν πηγαίνω σε σπίτια, του λέω.


– Αν δεν έρθετε παπά μου, μας προσβάλλετε χονδρικώς. Εμείς, πάτερ μου, σας σεβόμεθα και σας εκτιμούμε.

Λέω στον πάτερ Κύριλλο, που ήμαστε μαζί.

– Δεν πάμε, πάτερ μου, μαζί για συντροφιά;

Μόλις πήγαμε, ήταν εκεί μια γριά, που άρχισε να λέει:

«Παπάς μικρός στο μάγουλο! Τι ομορφιά αυτός ο παπάς;

Τι ήταν αυτό, όπως το έλεγε τόσο όμορφα, το »ανώ σχώμεν τας καρδίας», και ήταν σαν δέυτερος Θεός, δεύτερος Χριστός».


Ξαφνικά, παιδιά μου, εκεί που ήμασταν, με κόβει ένας κρύος ιδρώτας, βασκανία ήταν. Κι εγώ, με συγχωρείτε, είπα:

– Άγιε μου, προφήτη Ηλία, τόσα χρόνια σε λειτουργώ εδώ. Τι ήταν αυτό που έπαθα τώρα;

Λέω στον πάτερ Κύριλλο:

– Πάτερ, να σηκωθούμε να φύγουμε.

– Μα, αφού φτιάχνουν καφέ, είπε ο πάτερ Κύριλλος.


– Πάτερ, του λέω εγώ θα πεθάνω αυτή την στιγμή.

Ερχόμεθα κάτω στο Μοναστήρι και μου λέει ο πάτερ Κύριλλος.

Πάτερ μου, σε βάσκανε η γριά.

– Πάτερ μου, τι να μου κάνει η γριά; Τι ομορφιές και τι κάλλη είχα εγώ;

– Πάτερ μου, με τα λόγια της. Να σου φέρω λίγο αγιασμό.


– Εγώ λειτούργησα και κοινώνησα, πάτερ μου. Θα πιάσει η βασκανία τον παπά, τον λειτουργό;

– Μετά τη Λειτουργία όμως σου είπε η γυναίκα αυτόν τον λόγο, είπε ο πάτερ Κύριλλος.

– Ε, τότε φέρε μου λιγάκι αγιασμό.

Έφερε λίγο αγιασμό, παιδιά μου, με συγχωρείτε, έκανα το σταυρό μου, ήπια και αμέσως άνοιξαν τα μάτια μου,

είχα θαμπάδα και ζαλιζόμουνα, κρύος ιδρώτας, αμέσως συνήλθα.


Γι’ αυτό, παιδιά μου, να έχετε αγιασμό στο σπίτι σας.

Είδατε, παιδιά μου, τι είπε η γριά; Η γλωσσοφαγιά είναι κακό, παιδιά μου.

Γι’ αυτό, πάντοτε να καταφεύγετε στην Εκκλησία. Προσευχή παιδιά μου, να κάνετε, προσευχές και δεήσεις.

Να σας διαβάζει ο ιερέας. Να έχετε ιερέα να σας διαβάζει για τη βασκανία. Εάν δεν έχετε ιερέα, αγιασμό να έχετε, παιδιά μου.


Και τα γητέματα και τα σαραντάσματα και τα φλυτζάνια κι αυτά, παιδιά μου, είναι όλα του διαβόλου έργα.

Να πηγαίνετε στην Εκκλησία, στους πατέρες της Εκκλησίας να πηγαίνετε.

Παιδιά μου, να προσέχουμε να μη σκανδαλίζουμε. Θα φύγουμε μια μέρα.

Όλες τις ομορφιές θα τις φάει το χώμα, όπως και τα σώματά μας.



simeiakairwn

[XAPA]

«Ακούτε αδελφοί μου τους λόγους για τους οποίους πρέπει συχνά να μεταλαμβάνουμε »


Ο΄Αγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος έλεγε:

όταν καλώς και αξίως μεταλαμβάνουν το ιερό και πανάγιο Σώμα του Κυρίου μας,

αυτό γίνεται όπλο για όσους πολεμούνται και επαναστροφή για όσους έχουν απομακρυνθεί από τον Θεό.

Ενδυναμώνει τους ασθενείς, ευφραίνει τους υγιείς, θεραπεύει τις ασθένειες, διαφυλάσσει την υγεία.


Με τη Θεία Μετάληψη διορθωνόμαστε ευκολότερα και γινόμαστε περισσότερο μακρόθυμοι

και υπομονετικοί στους πόνους και στις θλίψεις.

Μας καθιστά περισσότερο θερμούς στην αγάπη, λεπτούς στη γνώση, πρόθυμους στην υπακοή,

οξείς και γρήγορους στην ενέργεια των χαρισμάτων.


Σε όσους δε δεν μεταλαμβάνουν συχνά συμβαίνουν τα αντίθετα, αφού δεν είναι σφραγισμένοι με το Τίμιο Αίμα του Κυρίου μας.

Σφάζεται τότε το Πρόβατο και με το Τίμιο Αίμα Του σφραγίζονται η πράξη και η θεωρία,

δηλαδή η έξη και η ενέργεια, οι παραστάδες των δικών μου θυρών, των κινήσεων του νοός.

Αυτά ανοίγονται καλώς στη θεωρία και κλείνονται πάλι σαν θύρες από τη θεωρία των υψηλότερων και ακατάληπτων νοημάτων.


Ο θείος Κύριλλος Αλεξανδρείας λέει ότι με τη θεία Μετάληψη οι νοητοί κλέφτες,

οι δαίμονες, δεν βρίσκουν την ψυχή μας άδεια, ώστε να μπουν σε αυτή μέσω των αισθήσεων.

Πρέπει να εννοήσεις σαν θύρα της οικίας τις αισθήσεις.

Μέσω αυτών εισέρχονται στην καρδιά οι εικόνες όλων των πραγμάτων και χύνεται σε αυτήν το άμετρο πλήθος των επιθυμιών.

Ο προφήτης Ιωήλ ονομάζει αυτές τις αισθήσεις παράθυρα λέγοντας ότι από αυτά θα μπουν οι κλέφτες,

επειδή δεν ήταν χτισμένα με το Τίμιο Αίμα του Χριστού.


Ο ΄Αγιος Κύριλλος λέει ακόμη πως με τη θεία Κοινωνία καθαριζόμαστε από κάθε ψυχική ακαθαρσία

και λαμβάνουμε προθυμία και ζέση για τις αρετές.

Το Τίμιο Αίμα του Χριστού όχι μόνο μας ελευθερώνει από κάθε φθορά, αλλά μας καθαρίζει

και από κάθε ακαθαρσία που κρύβεται μέσα στην ψυχή μας.

Δεν μας αφήνει να ψυχρανθούμε από την αμέλεια, αλλά μας κάνει ζέοντες και θερμούς στο ΄Αγιο Πνεύμα....




(Πηγή: Περί της ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων, Εκδόσεις Μυριόβιβλος, 2004)

sfa-cryptochristian.blogspot