Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Ζεί Κύριος ο Θεός εν τοις Αγίοις Αυτού....!!! βιώματα ενός φίλου με τον Άγιο Ραφαήλ



Ήταν Αύγουστος του 1988 και υπηρετούσα σαν Υπολοχαγός στην Πέτρα Μυτιλήνης.

Ένα βράδυ Σαββάτου γύρω στις 22:30, πήγαινα με έναν συνάδελφο Μόνιμο Επιλοχία (Αντώνης Ν.)

στον Μόλυβο για την βραδινή μας διασκέδαση.


Ανάμεσα στην Πέτρα και στον Μόλυβο βλέπουμε ξαφνικά στο βάθος μακριά

ένα πάρα πολύ έντονο κίτρινο και ταυτόχρονα λαμπερό φως.

Αναρωτηθήκαμε και οι δύο τι φως είναι αυτό.

Στην αρχή υποθέσαμε ότι κάποια πυρκαγιά.

Όμως η φωτιά έχει πιο κόκκινο φως και δεν είναι τόσο έντονο.

Δεν δώσαμε και πολύ σημασία και πήγαμε για την διασκέδαση μας.


Την επομένη το πρωί έπρεπε να συνοδέψω νεοτοποθετημένους οπλίτες της Μονάδας

στην καθιερωμένη τότε εκδρομή του γύρου του νησιού με στάσεις στον Ταξιάρχη,

στον Αγ. Ραφαήλ, στο Πλωμάρι, στην Ερεσό, στο Σίγρι και επιστροφή το απόγευμα στην Μονάδα.

Παρεμπιπτόντως ήταν η Τρίτη συνεχόμενη Κυριακή που γινόταν αυτή ή εκδρομή με διαφορετικούς οπλίτες.


Κάθε φορά που πηγαίναμε στον Αγ. Ραφαήλ η ηγουμένη της μονής μας έλεγε την ιστορία της μονής

και του Αγίου και διάφορα θαύματα του.

Εκείνη την ημέρα την ξενάγηση μας την έκανε μια καλόγρια.

Όταν ρώτησα που είναι η ηγουμένη, η καλόγρια φανερά σοκαρισμένη και συγκινημένη μου είπε:

« Καλά δεν μάθατε τι έγινε? Χθες βράδυ εμφανίστηκε στο μοναστήρι ο Άγιος μέσα σε ένα έντονο κίτρινο φως,

περπάτησε στους διαδρόμους της μονής και μετά εξαφανίστηκε.

Τώρα η ηγουμένη είναι στο κελί της και προσεύχεται».


Κοιταχτήκαμε με τον Αντώνη και καταλάβαμε τι ήταν αυτόν το φως που είδαμε εμείς την προηγουμένη το βράδυ,

χιλιόμετρα μακριά, ανάμεσα στην Πέτρα και τον Μόλυβο.





Το επόμενο ή το μεθεπόμενο καλοκαίρι είχε έρθει στο νησί διακοπές

η κοπέλα μου με την αδελφή της και τον αρραβωνιαστικό της.

Μία μέρα ξεκινήσαμε να επισκεφτούμε τον Άγ. Ραφαήλ.

Φύγαμε πολύ πρωί γιατί θέλαμε γύρω στις 12 να είμαστε στο Πλωμάρι.

Περίπου στις 08:30 με 09:00 φτάσαμε στο μοναστήρι.

Την ώρα που βγαίναμε από το αυτοκίνητο, συνάντησα έναν συνάδελφο,

ο οποίος μας προέτρεψε να πάμε αμέσως στο σημείο που είναι ο τάφος της Αγ. Ειρήνης.

Πήγαμε αμέσως εκεί (ήταν μέσα άλλα 2 ή 3 άτομα) και τότε παρατηρήσαμε ότι τα μάτια της Αγ. Ειρήνης ανοιγόκλειναν.

Αυτό το θαύμα κράτησε περίπου ένα δεκάλεπτο με τέταρτο.

Μετά ούτε εμείς δεν βλέπαμε τίποτε.

Όταν το είπαμε στις καλόγριες μας είπαν ότι αυτό το γεγονός το έχουν δει και άλλοι πιστοί κατά καιρούς.

Αυτά είναι τα 2 θαύματα που έτυχαν σε μένα και ευχαριστώ πολύ τον Άγιο που μου έκανε αυτή την τιμή.


Μεγάλη η χάρη Του.


Χρήστος Τ. Κάλυμνος

ahdoni

[XAPA]

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΑ-ΤΥΧΩΝΑ, ΟΛΕΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΗΤΑΝ ΔΙΑΚΑΙΝΗΣΙΜΕΣ,

ΚΑΙ ΖΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΧΑΡΑ


Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου


Ακόμη και για την Θεία Λειτουργία έλεγε στον Μοναχό, που θα τον βοηθούσε και θα έκανε τον ψάλτη,

να έρχεται το πρωί με το φώτισμα.

Την ώρα δε της Θείας Λειτουργίας του έλεγε να μένη στον μικρό διάδρομο, έξω από τον Ναό, και από εκεί να λέη

το Κύριε, ελέησον, για να νιώθη τελείως μόνος του και να κινήται άνετα στην προσευχή του.


Όταν έφθανε στο Χερουβικό, ο Πάπα -Τύχων ηρπάζετο είκοσι έως τριάντα λεπτά, και ο ψάλτης θα έπρεπε να επαναλάβη

πολλές φορές το Χερουβικό, μέχρι να ακούση τις περπατησιές του στην Μεγάλη Είσοδο.

Όταν τον ρωτούσα μετά στο τέλος «τι βλέπεις, Γέροντα», εκείνος μου απαντούσε:

–Τα Χερουβείμ και Σεραφείμ δοξολογούν τον Θεό.

Έλεγε επίσης στην συνέχεια:

– Έμενα μετά από μισή ώρα με κατεβάζει ο φύλακάς μου Άγγελος και τότε συνεχίζω την Θεία Λειτουργία…


Για τον Παπά-Τύχωνα, όλες σχεδόν οι ημέρες του χρόνου ήταν Διακαινήσιμες, και ζούσε πάντα την Πασχαλινή χαρά.

Συνέχεια άκουγε κανείς από το στόμα του το: Δόξα Σοι ο Θεός, Δόξα Σοι ο Θεός.

Αυτό συνιστούσε και σε όλους, να λέμε το: Δόξα Σοι ο Θεός, όχι μόνο όταν περνάμε καλά, αλλά και όταν περνάμε δοκιμασίες,

γιατί και τις δοκιμασίες τις επιτρέπει ο Θεός, για φάρμακα της ψυχής.


Το “δόξα σοι ο Θεός” να μη λείπη ποτέ από τα χείλη σας.

Εγώ, όταν πονάω, το “δόξα σοι ο Θεός” έχω για χάπι του πόνου· τίποτε άλλο δεν με πιάνει.

Το “δόξα σοι ο Θεός” είναι ανώτερο και από το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”.


(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου: Αγιορείται Πατέρες και Αγιορείτικα, Ι. Ησυχαστήριο Αγ. Ιωάννου Θεολόγου,
Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 1994)


iconandlight

[XAPA]

Ο Διευθυντής που έλεγε για 40 ημέρες Χριστός Ανέστη


Ένας Διευθυντής Δημοτικού σχολείου, προσερχόμενος επί 40 μέρες μετά το Πάσχα στο σχολείο,

χαιρετούσε τους συναδέλφους του με το χαιρετισμό των ημερών: Χριστός Ανέστη.


Κάποια μέρα του λέει ο υποδιευθυντής του: Καλά βρε Γιώργο, δε βαρέθηκες επί 40 μέρες να μας λες:

Χριστός Ανέστη και Χριστός Ανέστη;


Και η απάντηση του Διευθυντή:

Πες πως εγώ βαρέθηκα, που δε βαρέθηκα με τίποτα, εσείς δε βαρεθήκατε επί 365 μέρες το χρόνο

να λέτε, καλημέρα και καλημέρα, που δεν είναι και σίγουρο ότι θα είναι και καλή

ενώ το Χριστός Ανέστη, έχει τη σιγουριά της αιωνιότητας.


Πηγή: Μακαριστός διευθυντής, Γεώργιος Παπαδόπουλος (17 Απριλίου 2019)


simeiakairwn

[XAPA]

Ο Τσομπάνος που πήγε στον Παράδεισο


Αυτός ο τσοµπάνος, που πήγε στον Παράδεισο, τον λέγανε Μαυρογένη, γιατί είχε µαύρα γένια και ζούσε

µέ την γυναίκα του απ' τον κόσμο µακρυά, µέ τα ζωντανά του και δεν κατέβαινε στο χωριό, παρά µονάχα

για να πουλήσει τα τυριά του και να ψουνίση τα χρειαζούµενα, ξεκίνησε να λέει ό Προκόπης.


Μιαν ημέρα το λοιπόν, όπου βρέθηκε στο χωριό για τις δουλειές του, πήγε να ανάψει ένα κερί στην εκκλησιά,

γιατί ήτανε θεοφοβούμενος και καλής ψυχής άνθρωπος. Εκεί µιλούσεν ό παπάς στους χωριανούς του και τούς έλεγε

το κήρυγμα για τον ίσιον δρόμο του Θεού, πού πάει ολόϊσια στον Παράδεισον, αν δεν στρίβουµε δεξιά κι αριστερά.


Πρέπει να τραβούµεν ίσια και να είµαστε συµπονετικοί για κάθε άνθρωπον, όταν έχει την ανάγκην µας.

Νάµαστεν δηλαδή ψυχηκάρη δες και να ελεούμε, γιατί το ίδιο κάνει και ο Θεός και ελεεί τον κόσµον όλον

για να ζει και να πορεύεται. Κι όποιον δει πώς κάνει κι αυτός το ίδιο, τον συµπαθά πολύ και τον παίρνει στον Παράδεισον,

όπου είναι ή ζωή µεγαλείο ατελείωτον! "Έτσι τα έλεγεν ο παπάς κι έτσι πρέπει να είναι, κατά την γνώµην µου.

Ή Εκκλησία δεν λέγει ποτέ της ψέματα και γιατί να τα πει, μαθές;


'Όλοι ακούγαμε τον απλοϊκόν τσοµπάνο, που μιλούσε µε τον δικό του παραστατικόν τρόπο και κάθε λίγο σκούπιζε

τα µουστάκια του, άγνωστον γιατί, και δεν έδειχνε δυσκολία στο να εκφραστεί αυθόρµητα και να πει την πίστη του.

Ό φίλος µου, πού είχε ενθουσιασθεί, ρώτησε, συντομεύοντας την μικρή παύση στην διήγηση του Προκόπη:

- Και μετά τι έγινε: Πως πήγε στον Παράδεισον;

- 'Όταν γύρισε στο καλύβι του, το είπε στην γυναίκα του χαρούμενος αυτό το ευχάριστο μαντάτο και της είπε πώς θα πάει

την άλλη μέρα να συναντήσει τον Θεό. 'Έτσι κι έγινε.


Την άλλη µέρα πήρε ψωμοτύρι µαζί του, χαιρέτισε την κυρά του και ξεκίνησε για τον Παράδεισο.

Πήρε τον ίσιον δρόμο και προχωρούσε ανάµεσα στα χωράφια, χωρίς να στρίβει δεξιά τι αριστερά, όπως είπεν ο παπάς

και το βραδινό κοιµήθηκε κάτω από ένα δέντρο και συνέχισε την άλλη µέρα τον ίσιο δρόμο για τον Παράδεισο.


'Εφαγε και το ψωμοτύρι, που είχε µαζί του και συνέχισε και την τρίτη µέρα και την τέταρτη.

Το ένα βουνό ανέβαινε, το άλλο κατέβαινε. Την πέµπτη µέρα πείνασε πολύ και σκέφτηκε τι να κάνη και που να βρει τροφή.

Κι όταν ανέβηκε το βουνό, πού ήταν µπροστά του, είδε στην απέναντι πλαγιά ένα Μοναστήρι.


'Έσυρε λοιπόν και πήγε. Χτύπησε την πόρτα και ζήτησε βοήθεια. Ευτυχώς το Μοναστήρι βρισκόταν πάνω στον δρόμο του.

Τον βάλανε λοιπόν µέσα στην εκκλησιά του Μοναστηριού να περιµένει, ώσπου να του φέρουνε τίποτε φαγώσιµο.

Κι έβλεπε ολόγυρα τις εικόνες και τις θαύµαζε, όλες του φαινότανε ζωντανές, ολοζώντανες. Μόνο, πού δεν µιλούσανε.

Κι όντας έστρεψε το µάτι του και είδε στον σταυρό σταυρωµένον κι ολόγυμνο και µατωµένον τον Χριστό, αναφώνησε:

-' Ωχου, το παλληκάρι, το λαβώσανε οι άτιµοι! 'Ωχου και τον έχουν κρεµασµένον ακόµα!

- Την ίδια στιγµή, ένας καλόγερος του έφερε λίγα φαγώσιµα, τάβαλε πάνω στον πάγκο και τούπε να φάει,

συνέχισε ο Προκόπης.


Ό καλόγερος όμως µπαίνοντας τον άκουσε, πού µιλούσε στον σταυρωµένον και τον ρώτησε:

Μιλούσες µέ κανέναν, αδερφέ; Ό Μαυρογένης, πού υποψιάστηκε τον καλόγερον, πώς είναι απ' αυτούς, πού τον σταυρώσανε,

δεν είπε τίποτα. Κι όταν έφυγε ο καλόγερος φώναξε στον σταυρωµένον:

- 'Έ, παλληκάρι! Μπορείς να κατέβεις; από κει πάνω, να 'ρθης να φάμε µαζί αυτά, πού µου φέρανε;

Θες να 'ρθώ να σε κατεβάσω εγώ;

- 'Οχι. Μπορώ και µόνος µου να κατέβω. 'Ερχοµαι.


- Κατέβηκε το λοιπόν ο Σταυρωµένος κάτω, συνέχισε ο Προκόπης την αφήγηση του, κάθισε στον πάγκο κι έφαγε

κι έπιασε κουβέντα µέ τον τσοµπάνο. 'Εκείνος τούπε να τον πάρει µαζί του, τώρα πού πάει να συναντήσει τον Θεό.

Θέλεις να σε πάρω κι εσένα; Ό Θεός είναι καλός και θα σε λυπηθεί και θα σε βάλει και σένα στον Παράδεισο.

'Εγώ γι' αυτό πάω στον Θεό. 'Ερχεσαι µαζί µου; Δεν πρόλαβε όμως ο Σταυρωµένος ν' αποκριθεί, γιατί ακούστηκε

να έρχεται ο καλόγερος. Τότε ο Σταυρωµένος ξανανέβηκε γρήγορα πάνω στον σταυρό κι έμεινε µέ ανοιγμένα χέρια.


Και ο καλόγερος ρώτησε τον τσοµπάνο:

- Τώρα µή µου πεις πώς δεν µίλαγες µέ κανέναν. Σ' άκουσα µέ τα ίδια µου τ' αυτιά. Λέγε µέ ποιόν µιλούσες;

- Ό Μαυρογένης φοβήθηκε στην αρχή, δίστασε και στο τέλος είπε στον καλόγερο πώς μιλούσε με το κρεμασμένο αυτό παλληκάρι,

πού το λυπήθηκε και το κάλεσε να φάνε μαζί το βρισκόμενο. Και είπε στον καλόγερο:

- Μη με μαρτυρήσεις, άγιε καλόγερε, αλλά θέλω να πάω στον Παράδεισο και ό παπάς του χωριού μας είπε να πάρουμε

τον ίσιο δρόμο και να είμαστε ψυχοπονιάρηδα;

Κατάλαβες; Το λυπήθηκα λοιπόν το παλληκάρι και το κάλεσα να πάρει κι αυτό μια μπουκιά ψωμί. Κακό έκανα;


- 'Οχι, όχι, καλά έκανες και πάντα να συμπονάς τούς αναγκεμένους, αποκρίθηκε κατάπληκτος ό καλόγερος

με τα όσα του είπε ό τσομπάνος. Κι έτρεξε και τα φανέρωσε όλα στον Ηγούμενό του.

'Ύστερα, λέγει η ιστορία, φτάσανε όλοι οι καλόγεροι με τον Ηγούμενο στην εκκλησιά και βάλανε μετάνοια στον τσομπάνο,

πού έφαγε μαζί με τον Σταυρωμένο Χριστό και τον παρακαλέσανε να πει καμμιά καλή κουβέντα και γι' αυτούς,

όταν συναντήσει τον Θεό.


- Άμα τον δω τον Θεό, θα του πω και για σας, αλλά γιατί το κρατάτε σταυρωμένο το παλληκάρι; Τι σας έκανε;

Κατεβάστε το να φάει και να ντυθεί, πού είναι ολόγυμνος και πληγωμένος.

Κι αν δεν τον θέλετε εσείς εδώ, τον παίρνω εγώ μαζί μου.


- Εκείνοι κοκκαλώσανε απ' την καλοσύνη και την αθωότητα του Μαυρογένη και, αφού του δώσανε όλα τα χρειαζούμενα,

τον συνόδεψαν κάμποσο στον ίσιο δρόμο. πού ακολουθούσε κι όταν εκείνος απομακρύνθηκε,

τον βλέπανε πού δεν πάταγε στην γη, αλλά περπατούσε στον αέρα μέχρι, πού χάθηκε απ' τα μάτια τους.


Από το βιβλίο του Π.M.Σωτήρχου «Οι εραστές του παραδείσου» εκδ.Αστήρ


agiameteora

[XAPA]

ΕΙΔΑ ΤΟ ΆΓΙΟ ΦΩΣ ΣΑΝ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΑΝΑΒΑΝ

ΤΑ ΦΙΤΙΛΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΙΩΝ. Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ!


Ο γέρων Χρυσόστομος Κατουνακιώτης κατήγετο από την Ανατολική Θράκη από ένα γειτονικό χωριό με την Σηλυβρία,

την πατρίδα του αγίου Νεκταρίου. Τον είχε συναντήσει όταν κάποτε πέρασε από το χωριό του ο Άγιος.


Στα Κατουνάκια, στο κελί Άξιον Εστί, που μόνασε είχαν πολλή φτώχεια.

Για να οικονομήσουν τα απαραίτητα τον έστελναν για μήνες και εργαζόταν σε Μοναστήρια.

Έκανε και εργόχειρο κουτάλες και χτένες. Γηροκόμησε τους Γεροντάδες του οι οποίοι και οι τρεις κοιμήθηκαν νέοι σχετικά

γύρω στα 60 από φυματίωση…


Διηγήθηκε:

«Κάποια χρονιά πήγα το Πάσχα προσκύνημα στα Ιεροσόλυμα. Ήταν το προηγούμενο έτος από την έκρηξη στο Τσερνομπίλ.

Είδα στο Ναό μία εικόνα της Παναγίας να δακρύζει αυτό έγινε αντιληπτό από πολλούς και από έναν Άραβα Αστυνομικό.

Ήρθε ο Πατριάρχης φορεμένος τα Αρχιερατικά του Άμφια και με βαμβάκι σκούπισε τα δάκρυα της Παναγίας.

Στην συνέχεια έβλεπα την εικόνα να ανοιγοκλείνει τα μάτια της.


Άλλη φορά διανυκτέρευα στο παρεκκλήσι των Κλαπών, όπου είναι η κολόνα που έδεσαν και μαστίγωσαν τον Κύριο.

Άκουγα ευκρινώς βουρδουλιές από μαστίγιο.

Είδα το Άγιο Φως σαν φωτεινές ταινίες πού διαπερνούσαν τον αέρα και άναβαν τα φιτίλια των κεριών.

Η πίστη μας είναι μεγάλη και ζωντανή».


«Από το βιβλίο: Από την ασκητική και ησυχαστική αγιορείτικη Παράδοση».

iconandlight

[XAPA]

Οι κεκοιμημένοι που σκίρτησαν στο "Χριστός Ανέστη"!

..Προφήτευσον επί τα οστά ταύτα και ερείς αυτοίς: «τα οστά τα ξηρά, ακούσατε λόγον Κυρίου»...



Συνέβη το Πάσχα του 1935, στο αγιορείτικο μοναστήρι του Αγίου Παύλου.

Μετά τον εσπερινό της Αγάπης συνηθίζεται να συνάζονται όλοι οι πατέρες στο αρχονταρίκι και να ανταλλάσσουν ευχές

με τον ηγούμενο και μεταξύ τους.

Ο νεόκουρος μοναχός π. Θωμάς μη γνωρίζοντας την τάξη, πήγε με τους γεροντότερους μοναχούς μπροστά μπροστά.

Ο ηγούμενος τον είδε και τον παρατήρησε. Ο π. Θωμάς είπε το «ευλόγησον».


Τότε ο καθηγούμενος π. Σεραφείμ γύρισε και είπε στον π. Θωμά:

«Πάτερ Θωμά, πήγαινε, σε παρακαλώ, κάτω στο οστεοφυλάκιο να πείς στα οστά των κεκοιμημένων πατέρων

το «Xριστός Aνέστη» και έλα μετά πάλι εδώ».

O π. Θωμάς, ο απλός, ο ταπεινός, ο πρόθυμος εργάτης της υπακοής, χωρίς να σκεφτεί καθόλου, έτρεξε στο οστεοφυλάκιο

και είπε μεγαλόφωνα:

«Πατέρες και αδελφοί, ο ηγούμενος με έστειλε να σας πω το «Xριστός Aνέστη». Και τότε συνέβη το υπέρλογο γεγονός.

Όλα τα οστά σκίρτησαν, έτριξαν, χόρεψαν, αναπήδησαν!

Ένα κρανίο, μάλιστα, σηκώθηκε έως ένα μέτρο ψηλά και απάντησε στον χαιρετισμό του γέροντα:

«Αληθώς Ανέστη ο Κύριος». Αμέσως έγινε και πάλι νεκρική σιγή.


Ο π. Θωμάς επέστρεψε πίσω σε περίπου δέκα λεπτά, καθώς το κοιμητήριο και το οστεοφυλάκιο της Μονής

βρίσκεται κοντά στο αρχονταρίκι.

Μόλις τον είδε ο ηγούμενος τον ρώτησε αν είπε το «Χριστός Ανέστη» στους κεκοιμημένους.

Εκείνος απάντησε καταφατικά.


Τότε ο ηγούμενος ξαναρώτησε «Και σού απάντησαν;»

Χαρούμενος ο απλούστατος π.Θωμάς είπε ότι του απάντησαν οι νεκροί το «Αληθώς Ανέστη», διηγήθηκε όλο το συμβάν

στον ηγούμενο και εκείνος έκπληκτος τον ρώτησε ξανά και ξανά για να επιβεβαιώσει ότι δεν άκουσε λάθος.


Ο ευλογημένος π.Θωμάς νόμιζε πως αυτό ήταν το τυπικό που συμβαίνει κάθε χρόνο στο μοναστήρι και δε τού φάνηκε

κάτι ιδιαίτερο!

Το περιστατικό έχει καταγράψει ο παλιός και σεβαστός αγιορείτης, επίσκοπος Ροδοστόλου π.Χρυσόστομος, από παλαιούς

αγιοπαυλίτες οι οποίοι ήσαν παρόντες στο συμβάν.


Πηγή: Ιερός Ναός Παναγίας Αλεξιωτίσσης Πατρών

estavromenos

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ:

“ΉΡΘΕ, ΕΝΑ ΦΩΣ ΑΠΟ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΕ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΕΓΙΝΑ ΟΛΟΣ ΦΩΣ!”


Όταν ήταν στρατιώτης ο όσιος Ιάκωβος, ο διοικητής του Πολύκαρπος Ζώης, ο οποίος γνώριζε την ευλάβεια του στρατιώτη,

κάποτε όταν πλησίασε η Μεγάλη Εβδομάδα του είπε:

– «Εσύ Ιάκωβε, θα πας όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα στις εκκλησίες, για να προσεύχεσαι και για μας», του είπε.


Όλοι βεβαίως οι στρατιώτες ήθελαν να κάνουν Πάσχα με τις οικογένειές τους, αλλά έπρεπε κάποιοι να μείνουν στα φυλάκια.

Είδε ο Γέροντας έναν συστρατιώτη του, τον Γιώργο, πολύ λυπημένο και τον ρώτησε, να μάθει τον λόγο.

– «Εσύ παπα-Ιάκωβε, τα κατάφερες και θα περάσεις καλά με τα ψαλτικά σου και τα καλογερικά σου. Ρωτάς κι μένα,

που θέλω να πάω στο χωριό μου να δω και την αρραβωνιαστικιά μου; Τι Πάσχα θα κάνω εγώ», του απαντά.


Και ο άνθρωπος του Θεού, πώς μπορούσε να αφήσει το συστρατιώτη του λυπημένο, αφού στο πρόσωπό του έβλεπε

την εικόνα του Θεού;

– «Πόσες μέρες θέλεις», τον ρωτάει.

– «Ε! να μην είμαι το Πάσχα; Ε! Αν είμαι και τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Μεγάλη Παρασκευή!… Αν είμαι και τη Μεγάλη Πέμπτη,

να ακούσουμε και κανένα Ευαγγέλιο…», απαντάει ο Γιώργος.


– «Εντάξει! Θα τα κανονίσω! Θα πάω στο διοικητή».

Τελικά, την άδεια την πήρε ο Γιώργος, κι ο Γέροντας έμεινε στο στρατόπεδο!

Τα θυσίασε όλα για την αγάπη του πλησίον.


Για το πώς πέρασε το Πάσχα εκείνο, διηγόταν πολλές φορές ο Γέροντας:

– Ήμουν στη σκοπιά, πάνω σ’ ένα ύψωμα, και έβλεπα από μακριά τους κατοίκους των Αθηνών, που πήγαιναν στις εκκλησίες.

Έλεγα την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, το “Δόξα Σοι, ο Θεός. Δόξα Σοι, ο Θεός”, και την ημέρα του Πάσχα

“Δόξα τη αγία Αναστάσει Σου, Κύριε”.


Όταν άκουσα τις καμπάνες, κατάλαβα ότι είπαν οι Ιερείς το “Δεύτε, λάβετε Φως”, το “Χριστός ανέστη”.

Αχ, Χριστέ μου! είπα, οι χριστιανοί μας παίρνουν το Άγιο Φως.

Και αμέσως ήρθε και σ’ εμένα το Άγιο Φως!

Ήρθε, ένα φως από ψηλά και κάθισε από πάνω μου, και έγινα όλος φως».


iconandlight

[XAPA]

Άγιος Αρσένιος ο εν Πάρω: Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι!


Άγιος Αρσένιος ο Νέος εν Πάρω – η μνήμη του τιμάται στις 31 Ιανουαρίου


Μια γυναίκα η οποία λεγόταν Ελένη Δαβαρία η οποία κατοικούσε στην Παροικιά της Πάρου

ανέβαινε συχνά στην Μονή και έκανε διάφορες δουλειές στις αδελφές της Μονής.

Μίαν ημέρα της λέει ο όσιος Αρσένιος ο εν Πάρω:

– Τέκνον, εδώ που έρχεσαι και εργάζεσαι, τι σου δίνουν οι αδελφές για τον κόπο σου; Σε πληρώνουν;

– Όχι, δεν μου δίνουν χρήματα διότι δεν έχουν, αλλά μου δίνουν άρτον, καφέ, ζάχαρη και άλλα είδη.

– Από αυτά τα είδη που σου δίνουν, δίνεις σε κανένα φτωχό, όταν σου ζητήσει ή τύχει να συναντήσεις κάποιον στον δρόμο.

– Όχι, Γέροντα, δεν μου ζητούν διότι γνωρίζουν ότι είμαι φτωχή, αλλ’ ούτε στον δρόμο συνάντησα κάποιον να μου ζητήσει.


– Άκουσε τέκνον, εάν θέλεις ο Χριστός να ευλογεί και σε και τα ολίγα τρόφιμα που σου δίνουν, όταν συναντήσεις κανένα φτωχό

πεινασμένο και σου ζητήσει να του δίνεις. Επίσης όταν γνωρίζεις κανένα ότι είναι φτωχός και έχει ανάγκην

ή καμιά χήρα ή ορφανό να πεινούν, μην περιμένεις να σου ζητήσουν.

Δίνε με ευχαρίστηση και μη φοβάσαι, αλλά να πιστεύεις ότι ο Χριστός αοράτως θα ευλογεί τα λίγα υπάρχοντά σου

και δεν θα πεινάσεις, ούτε θα στερηθείς μέχρι τέλους της ζωής σου.

– Ευχαρίστως Γέροντα, σε ό,τι μου είπες, θα σας κάμω υπακοή.


Βάζοντας μετάνοια και αναχωρώντας από την Μονή, είχε μαζί της και οκτώ άρτους τους οποίους της είχαν δώσει.

Μόλις απομακρύνθηκε από την Μονή, περίπου 500 μέτρα, συναντά τον γέροντα Δημήτριο Μαούνη,

ο οποίος της ζήτησε λίγο ψωμί, γιατί είχε να φάει από την προηγούμενη ημέρα.

Η Ελένη, αμέσως, έβγαλε έναν άρτο από το ταγάρι της και του τον έδωσε με πολλή προθυμία.


Όταν προχώρησε άλλα 500 μέτρα, βλέπει μία σύζυγο ενός ψαρά που μάζευε χόρτα, καθώς ο σύζυγός της

είχε τέσσερις μέρες να πιάσει ψάρια, όπως έμαθε η Ελένη αφού την ρώτησε.

Τότε, έβγαλε από το ταγάρι της και της έδωσε δύο ψωμιά.

Όταν έφθασε στην Παροικιά, βλέπει ένα παιδί το οποίο ήταν τεσσάρων χρονών να κλαίει, επειδή πεινούσε και

η μάνα του δεν είχε να του δώσει ψωμί. Βλέπει και την μητέρα του παιδιού που στεκόταν μέσα στο σπίτι της

με σταυρωμένα τα χέρια, η οποία προσευχόταν και έκλαιγε.

Παίρνει τότε έναν άρτο και τον δίνει στο παιδί.


Η Ελένη, όταν έφθασε στο σπίτι της έβγαλε από το ταγάρι της τα πράγματα και βλέπει ότι οι άρτοι,

αντί να ήταν τέσσερις, δεν λιγόστεψαν, έμειναν οκτώ.

Θαυμάζοντας για το γεγονός αυτό, επέστρεψε αμέσως συγκινημένη στην Μονή και με δάκρυα στα μάτια έπεσε γονατιστή

στα πόδια του οσίου Αρσενίου και του διηγήθηκε το θαύμα, ευχαριστώντας τον Θεό και τον Άγιο.


Από το βιβλίο του Γέροντα, Αρχιμανδρίτη Φιλοθέου Ζερβάκου, «Βίος και θαύματα του οσίου πατρός ημών Αρσενίου του νέου του εν τη νήσω Πάρω ασκήσαντος», έκδοση έκτη, της Ιεράς Μονής Χριστού Δάσους, Πάρος 1996.


ΠΗΓΗ pemptousia

[XAPA]

ΆΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:

ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΛΑΒΕΙΑ, ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΆΓΙΟ ΦΩΣ!


Αν δεν έχη κανείς ευλάβεια, ταπείνωση… και μέσα στο Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου να τον βάλης, τίποτε δεν θα δή.

Ενώ, αν έχη ευλάβεια, και στον Γολγοθά μπορεί να δη το Άγιο Φως.


Κάποτε ένας δόκιμος από την Ιερά Μονή του Αγίου Σάββα πήγε το Μέγα Σάββατο να πάρη Άγιο Φως από τον Πανάγιο Τάφο

για το μοναστήρι του – υπάρχει συνήθεια να στέλνουν τα γύρω μοναστήρια μοναχούς, για να πάρουν το Άγιο Φως.

Αυτός έκανε μια πονηριά· επειδή φορούσε ράσα, παραμέρισε τους κοσμικούς και μπήκε μπροστά.

Ύστερα, όταν ήρθαν κάποιοι κληρικοί, τον παραμέρισαν αυτόν, επειδή ήταν κανονισμένο ποιός θα καθήση εδώ, ποιός εκεί…


Τότε τα έβαλε με τον εαυτό του ο δόκιμος: «Βρέ ταλαίπωρε αμαρτωλέ, χαμένε άνθρωπε, με όλα τα χάλια σου προχώρησες

και μπροστά; Να τσακιστής να φύγης από εδώ. Ούτε μέσα στον Ναό δεν είσαι άξιος να μείνης».

Τα πίστευε αυτά που έλεγε. Βγήκε λοιπόν έξω από τον Ναό και παρακαλούσε τον Χριστό:

«Χριστέ μου, Σε παρακαλώ, ας με ανεχθής να πάω σε κανένα άλλο προσκύνημα». Και πήγε μετά πιο πάνω στον Γολγοθά.


Εκεί ελεεινολογούσε πάλι τον εαυτό του: «Ακούς, να κάνω τέτοια πονηριά! Επειδή φοράω ράσα, παραμέρισα εγώ ο ελεεινός

τους άλλους που είναι καλύτεροι από μένα…». Και ενώ ελεεινολογούσε τον εαυτό του…

Bγήκε σε μια στιγμή από τον Άγιο Γολγοθά, σαν αστραπή, ένα δυνατό φως που τον διέλυσε.

Τότε ο καημένος είπε: «Κατέβηκε το Άγιο Φώς».

Πήγε, πήρε Άγιο Φώς με το φαναράκι του από᾿κεί και έφυγε.


Πόσο έντονη είναι η παρουσία του Χριστού στους Αγίους Τόπους!..

Σημασία έχει αυτό που είπε ο Χριστός στην Σαμαρείτιδα:

«Οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω Πατρί εν πνεύματι και αληθεία».



Από το βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι Β’, Πνευματική Αφύπνιση» » σελ. 58-59

*****

«Θα έρθει καιρός που δεν θα ξεχωρίζεις τη μέρα από τη νύχτα, από το σκοτάδι που θα υπάρχει στις ψυχές των ανθρώπων.

Όμως όσοι έχουν τον Χριστό μέσα τους, θα λάμπουν σαν φώτα και θα οδηγούν και άλλους στην Αλήθεια».

~ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



pneumatoskoinwnia

[XAPA]

“Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν απ’την εικόνα και μιλούσαν μεταξύ τους επί 20 λεπτά!” (Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης)

Διηγείται ο ίδιος ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης:


Η μνήμη των Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τιμάται στις 9 Μαρτίου


«Το ’35 έγινε γενική επιστράτευση, γιατί είχε κάνει επανάσταση αυτός επάνω εκεί στη Μακεδονία.

Απ’ τη Λευκάδα για να πάω στην Αθήνα έκανα τρείς μέρες με το σαπιοκάραβο.

Κι όσο να φτάσουμε στην Αθήνα, κατεστάλη το κίνημα.


»Όταν έφτασα στην Αθήνα και κατεστάλη το κίνημα, ήμουν χαμένος.

Δεν είχα τίποτα κανένα γνώριμο. Στρατιώτες είχα, αλλά μετά που έγινα πολίτης…

Δυό τρείς μέρες καθόμουνα στην Αθήνα. Ήταν ένα Λευκαδίτικο ξενοδοχείο και πήγαινα και κοιμόμουνα το βράδυ εκεί.


»Την Τρίτη μέρα, να και ένας έρχεται με πλησιάζει και μου λέει:«Έρχεσαι να πάμε στο Άγιον Όρος;».

Λέω: «Που είναι το Άγιον Όρος;». Λέει: «Επάνω, στη Μακεδονία».

Εγώ δεν είχα ιδέα για το Άγιον Όρος ούτε από καλογήρους ήξερα.

Λέω: «Δεν πάμε;». «Ετοιμάσου» μου λέει, «το βράδυ φεύγει το βαπόρι». Άγνωστος αυτός τώρα.


»Πήγαμε λοιπόν. Μετά από δύο μέρες, βγήκαμε στη Δάφνη. Απ’ τον Πειραιά το βαπόρι πήγε κατευθείαν στη Δάφνη.

«Τώρα που θα πάμε;». «Θα πάμε στο Ξηροποτάμου το βράδυ», μου λέει. «Αλλά δεν θα καθίσουμε, θα πάμε στο Κουτλουμούσι.

Εκεί θα κοινοβιάσουμε».


»Όταν φτάσαμε στο Ξηροποτάμου, στην πύλη, τι γίνεται, παιδιά;

Οι άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν απ’την εικόνα και μιλούσαν μεταξύ τους επί 20 λεπτά την ώρας.

Κι εγώ τα έχασα. «Θεέ μου, τι γίνεται;», λέω. Οι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες κατέβηκαν στο προαύλιο του ναού!

Λοιπόν, σε λίγο χάθηκαν οι Άγιοι.

Τα’χασα κι εγώ. Ρώτησα κάποιον: «Ποιοι ήσαν αυτοί έξω που μιλούσαν, κάτι στρατιώτες; Που πήγαν κι έφυγαν;».

«Ποιοι στρατιώτες;», μου λέει.


»Καθίσαμε το βράδυ εκεί και την άλλη μέρα πήγαμε στο Κουτλουμούσι. Πήγαμε μέσα στη Γεροντεία, στον ηγούμενο.

Εγώ είπα θα καθίσω, κι αυτός είπε θα καθίσει.

Και μετά που είπε θα καθίσει, την άλλη μέρα χάθηκε. Δεν ξέρω τι έγινε.

Ψάχνω να τον βρω, στις Καρυές, παντού, τίποτα.»


Άλλη φορα ο Γέροντας σε διήγηση του συμπληρώνει:

«Μου έδωσε μάλιστα και ψωμί και φάγαμε παρέα όλες τις ημέρες, που ήταν μαζί μου.

Όσο ήταν μαζί μου, αισθανόμουν μεγάλη ασφάλεια.

Προχωρώντας μου έδειξε την Μονή Ξηροποτάμου, όπου τιμούν τους Αγίους 40 μάρτυρες.

Με ρώτησε, αν ήθελα να προσκυνήσουμε και εγώ δέχτηκα.

Μπήκαμε στον Ναό (στο καθολικό της Μονής) και ενώ ασπαζόμουν την εικόνα, μας περικύκλωσαν 40 νέοι άνδρες.

Τότε ο νέος μου είπε ότι “είναι οι Σαράντα Άγιοι Μάρτυρες και χαίρονται γιατί θα γίνεις μοναχός”.


Γέρων Αμβρόσιος Λάζαρης Πνευματικός της Μονής Δαδίου Φθιώτιδος, Εκδόσεις Π.Κυριακίδη


iconandlight