Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

H Αγία απογοήτευση


Συγκινήθηκα πολύ, όταν χθές μιλώντας με μία νέα κοπέλα που είπε:

-Πάτερ , κάθε χρόνο που περνά ,μετράω και λιγότερους φίλους.

-Μπήκες στην στράτα του Θεού. Της απαντώ.

-Και ποια είναι αυτή;

Η Αγία απογοήτευση!

Σε εγκαταλείπουν τα πάντα, οι αγάπες, τα όνειρα, οι πατρίδες , οι φίλοι,

οι χαρές σου ,τα χρήματα ,η υγεία,οι ελπίδες ,όλες οι ανθρώπινες σιγουριές

και βεβαιότητες, η ίδια η ζωή, το παρελθόν και το μέλλον σου…

-Και μετά;

-Μετά σε περιμένει η αγκαλιά Του Χριστού, η γλυκιά Του Αγάπη .

Άμα δεν σε απογοητεύσουν οι άνθρωποι δεν γίνεται να σε γοητεύσει ο Χριστός.

Είσαι σε καλό δρόμο!



π. Διονύσιος Ταμπάκης- Ναύπλιον


diakonima.gr

[XAPA]

ΌΣΙΟΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ: “ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ, ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΛΩΝ, ΠΟΥ ΕΝΩ ΔΕΝ ΜΙΛΑΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ ΛΕΣ…”


Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω.

Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..


Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.

Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.

Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.

Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.


Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη.

Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.

Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή.

Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.


Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς,

όλα θα πάνε καλά…….».

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς

ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.


Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.

Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας,

τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.


Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.

Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας,

η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι,

προδότες και προδομένοι


ΠΗΓΗ

vimaorthodoxias.gr

[XAPA]

Γερόντισσα Μακρίνα:

«Θα προστατεύσει ο Θεός, δεν θα αφήσει, γιατί χιλιάδες άνθρωποι προσεύχονται..»



-Είδατε εκείνος ο μοναχός πού ήταν πολύ άρρωστος;

Ήταν κάποτε ένας δεσπότης και ένας μοναχός και πήγαν να ζήσουν στην έρημο σαν ασκητάδες.

Κάποια μέρα λέει ο δεσπότης: «Θα πάω για εξυπηρέτηση στην τάδε πόλι και εσύ μείνε εδώ πέρα, κάνε την προσευχή σου

και θα επιστρέψω».

Στο διάστημα αυτό προσέβαλε μια σοβαρή αρρώστια τον υποτακτικό και κινδύνευσε να πεθάνη.

Ο δεσπότης όπου πήγαινε και όπου στεκόταν είχε το κομποσχοινάκι του και άκουγε,

«Γέροντα, πρόφθασον, ο υποτακτικός σου είναι πολύ άρρωστος, τελειώνει, είναι πολύ βαρειά άρρωστος».


«Μπά, λέει, τί φωνή είναι αυτή; Θα επιστρέψω».

Φθάνοντας βλέπει τον υποτακτικό του και του λέει: «Πώς με ειδοποιούσες;»

«Να, μεταχειρίστηκα το κομποσχοινάκι μου σαν τηλέφωνο και έλεγα, Γέροντα, πρόφθασον.

Ακουγα τη φωνούλα σου. Τώρα εγώ θα φύγω».


Μετά τον έκανε μοναχό, τον χειροτόνησε και κοιμήθηκε. Είδατε πώς πληροφορεί ο Θεός;

Ο Γέροντάς μας ό,τι κάνουμε το βλέπει, όλα τα βλέπει. Προχθές τον είδα στον ύπνο μου πολύ ζωντανό. Είχα μία στενοχώρια.

Έβλεπα ότι ήμουν σ’ ένα βράχο καί καθόμουν και τραβούσα κομποσχοινάκι.

Εκείνη την ώρα είδα τον Γέροντα να έρχεται και να μου λέη:

«Τί κάνεις, Γερόντισσα, εδώ;».


«Να, τραβώ κομποσχοινάκι, και σκέπτομαι τί “μέλλει γενέσθαι”, πως θα σωθούμε, τι θα γίνουμε;

Ασθενική είμαι, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να κάνω όπως παλαιότερα τα καθήκοντά μου, που τα γευόμουν.

Τώρα δεν έχω σωματικές δυνάμεις, αισθάνομαι κουρασμένη, θέλω μία ενίσχυση να με βοηθήση ένας άνθρωπος».

«Δός μου τα χέρια σου», μου είπε. Μου έδωσε τα χέρια του, του έδωσα καί ’γώ τα δικά μου και με σήκωνε, με σήκωνε…


Μόλις ξύπνησα αισθάνθηκα μία ξεκούρασι. Ό νους του σκέφτηκα θα είναι εδώ πέρα και μας εύχεται.

Σήκωσε και από εμένα όλο τό φορτίο που αισθανόμουν. Γιατί πότε κοιμάμαι, πότε ξυπνάω, δεν έχω ύπνο

να ξεκουρασθή το σώμα μου και αισθάνομαι πολύ κουρασμένη.


Όταν κάνουμε προσευχή, φωτίζει ο Θεός τους Προεστώτες σε ποιά πνευματική κατάστασι βρισκόμαστε και έτσι,

η Χάρις του Θεού δεν μας αφήνει, μας ενισχύει.

Εμείς θα κάνουμε αυτό που θέλει ο Θεός, για να μη μας βρή απροετοίμαστους, όταν θα έρθη η ώρα η ευλογημένη.

Όπως λένε τώρα, άμα χειριστούν αυτά τα αέρια, τίποτε δεν θα μείνη όρθιο. Τόσο πολύ! Εδώ από το Τσερνομπίλ έφθασε,

δεν θα φθάση και από την Ιερουσαλήμ; Άντε, δεν θα αφήση ο Θεός, τόσοι πιστοί προσεύχονται. «». Θα προστατεύση ο Θεός,

δεν θα αφήση, γιατί χιλιάδες άνθρωποι προσεύχονται.


Μιά φορά, θυμάμαι, ήταν ένας που προσευχόταν για τους πολιτικούς.

Πήγαινε κάθε μέρα στην εκκλησία και άναβε από ένα κερί για όσους ήταν υπουργοί, βουλευταί και γονάτιζε στην Παναγία μπροστά

και προσευχόταν να διορθωθούν τα πράγματα, να γίνουν καλύτερα. Μετά δακρύων προσευχόταν μου έκανε εντύπωσι’

κάθε μέρα άναβε κεριά.


Η Χάρις του Θεού, έτσι τον φώτισε αυτόν. Άλλους πάλι αλλιώς. Ο π. Μάρκελλος πάει στην έρημο και βρίσκει Πατέρες

που προσεύχονται για τον κόσμο- και λέει ότι ύπάρχουν και αόρατοι άσκηταί που κάνουν προσευχή. Έτσι είναι…



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ – «ΛΟΓΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ»


simeiakairwn

[XAPA]

Θες ένα "μυστικό " από έναν αγιασμένο άνθρωπο;

|Κρύψου... |



Όταν έχεις χαρά,

κρύψε την στην καρδιά σου

για να μην την γνωρίσει

ο διάβολος από την απροσεξία σου

ή να σου την κλέψει με κάποιον πειρασμό.


Και στο πένθος

κάντε το ίδιο,

για να μη σας το αυξήσει,

έχοντας μάθει την αιτία του.

Όταν είσαι ισορροπημένος

στη χαρά και στη λύπη,

ο διάβολος,

χωρίς να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει μέσα σου,

δεν ξέρει πώς να σε πολεμήσει…


~ (άγιος) Γέροντας Εφραίμ Φιλοθείτης.

amfoterodexios.blogspot

[XAPA]

Πάρε δύο σανίδες και φτιάξε ἕνα σταυρό


Πάρε δυό σανίδες καί φτιάξε ἕνα σταυρό,έλεγε ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς.

Ἡ μιά σανίδα εἶναι ἡ προσευχή πρός τόν Θεό.

Ἡ ἄλλη, ἡ ἐλεημοσύνη πρός τούς ἀνθρώπους.

Ἡ προσευχή σέ ἀνεβάζει ὅλο καί πιό ψηλά στόν Θεό.

Ἡ ἐλεημοσύνη πλαταίνει ὅλο καί περισσότερο στούς γύρω μας ἀνθρώπους.

Ἡ γαλήνη πού δοκιμάζουμε, ὅταν ἀναθέσωμε τόν ἑαυτό μας στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό καρφί.

Χρειάζεται νά ἔχωμε γαλήνη καί ὑπομονή.

Γιατί μόνο τότε, μόνο μέ τό καρφί αὐτό θά στερεωθοῦν οἱ δύο αὐτές σανίδες (ἡ προσευχή καί ἡ ἐλεημοσύνη)

καί θά γίνουν πηγή εὐλογίας: Σταυρός.

Μήν τήν ἀποχωρίζεσαι ποτέ τήν ἐλεημοσύνη καί τήν προσευχή.

Αὐτές θά κατεβάσουν τήν εὐλογία καί τήν παρηγοριά ἀπό τόν οὐρανό στήν καρδιά σου.

Καί θά τήν δροσίσουν, ὅπως δροσίζει ἡ πρωϊνή δροσιά τό διψασμένο χορταράκι.



proskynitis

[XAPA]

Υπέρανθρωπα παλαίσματα

του αγίου Δανιήλ του Στυλίτη (11 Δεκεμβρίου)


Ὑψώσας τὸ σῶμα σου, ἐπὶ τοῦ στύλου σοφέ, τὸν νοῦν σου ἐπτέρωσας, πρὸς τὸν Θεὸν ἀκλινῶς, βιώσας ὡς ἄγγελος, ὅθεν σὲ στήλην ζῶσαν, εὐσεβείας εἰδότες, κράζοντας σοὶ βοῶμεν, Δανιὴλ Θεοφόρε, Παντοίων ἠμᾶς κινδύνων, πρέσβευε ρύεσθαι.


Μια χρονιά έγινε ένας φοβερός χειμώνας με σφοδρούς ανέμους και σφοδρότατες χιονοπτώσεις.

Ο άγιος, όμως, Δανιήλ ο Στυλίτης υπέμεινε τα στοιχεία της φύσης και όλη την ταλαιπωρία εκτεθειμένος γυμνός και άστεγος

πάνω στον στύλο.


Ακόμη και ένα δερμάτινο κουκκούλι που είχε του το πήραν οι άνεμοι και το έριξαν μακριά από τον στύλο σε ένα φαράγγι.

Όλη την νύκτα, λοιπόν, τον κτυπούσε στο κορμί του το χαλάζι -ω της καρτερίας και της γενναιότητας- και βασανιζόταν,

επίσης, από την ορμή και την βία των ανέμων, την σφοδρότητα των χιονοπτώσεων και την δεινή

και βασανιστική ψύχρα της νύκτας.


Όταν ξημέρωσε, δυνάμωσε η βροχή και τα χιόνια και ο μαθητές τους δεν μπορούσαν για τρεις ημέρες

να βγουν από την πόρτα τους.

Την τρίτη ημέρα κατά την οποίαν σταμάτησε λίγο η ένταση των ανέμων, οι μαθητές του έβαλαν σκάλα και ανέβηκαν στον στύλο

οι οποίοι έμειναν εμβρόντητοι όταν τον είδαν τον άγιο Δανιήλ παγωμένο και αποκρυσταλλωμένο εντελώς.


Όλο του το σώμα του ήταν απονεκρωμένο, χωρίς καμία ένδειξη ζωής και φαινόταν σαν να ήταν ένα κομμάτι πάγος ή κρύσταλλος.

Οι μαθητές του, λοιπόν, αφού ζέσταναν νερό τον ράντισαν με αυτό και σε λίγη ώρα αφού συνήλθε τούς είπε:

– Γιατί με ενοχλήσατε, αφού κοιμόμουνα γλυκύτατα; Πριν από λίγη ώρα επικαλέσθηκα την βοήθεια του Κυρίου και κοιμήθηκα.


Όταν τους είπε αυτά, τους ζήτησε να του φορέσουν ένα ένδυμα για να μην τον βλέπουν γυμνό.

Όταν τα έμαθε αυτά ο βυζαντινός αυτοκράτορας, ο άγιος Λέων ο Α’ ο Μακέλλης ο Θράξ (400-474), επισκέφτηκε τον άγιο και,

αφού προσέπεσε στα πόδια του, τον παρακάλεσε λέγοντάς του:

– Εάν εσύ δεν λυπάσαι τον εαυτό σου, κάνε αγάπη για τον Χριστό για μας, και προστάτευσε τον εαυτό σου,

για να μην πεθάνεις παράκαιρα και μας στερήσεις τη δική σου παρουσία από την πολλή σκληραγωγία και κακοπάθεια.


Μετά τα λόγια αυτά και τα δάκρυα του αυτοκράτορα ο άγιος Δανιήλ δέχθηκε μετά βίας και του έβαλαν μια μικρή στέγη στον στύλο

από την οποία έλαβε λίγη άνεση.

Όσοι ηγεμόνες και μεγιστάνες, πρέσβεις και βασιλείς και άλλοι μεγάλοι και σπουδαίοι άρχοντες

επισκέπτονταν τον αυτοκράτορα, αυτός τους έστελνε χάριν ευλογίας εις τον άγιον.

Και βλέποντάς τον αυτοί και ακούοντας τα σοφά του λόγια επέστρεφαν θαυμάζοντας.


Διασκευή από τον Μεγάλο Συναξαριστή της Εκκλησίας, τόμος 12, μήνας Δεκέμβριος.


simeiakairwn

[XAPA]

Στους έσχατους χρόνους ο Θεός θα κρύψει από τους ανθρώπους, από τους πιστούς Του, την πνευματική τους κατάσταση…


ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (+1993) και Ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ (+1833).


Στους έσχατους χρόνους ο Θεός θα κρύψει από τους ανθρώπους, από τους πιστούς Του, την πνευματική τους κατάσταση.

Δεν θα εργάζονται πλέον θαύματα και θα αισθάνονται σαν να έχουν ξεχαστεί από τον Θεό, σε μια κατάσταση κένωσης

(σαν να μην έχουν χάρη).

Αυτός είναι (για όλους) ο μόνος αληθινός δρόμος (όπως γράφει ο άγιος Σιλουανός), ο δρόμος των δακρύων.


Ο π. Σεραφείμ Rose (+1982) είπε, για το θέμα αυτό, σε ομιλία του στο Σαν Φρανσίσκο (3-8-1981):

Μία άλλη φορά, ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ μίλησε στο Μοτοβίλωφ (ένα θεολόγο, στον οποίο είχε δείξει ποιος είναι

ο σκοπός της πνευματικής ζωής, μεταμορφούμενος μπροστά του με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος).

Μίλησε για τα αφορώντα την πνευματική κατάσταση των τελευταίων Χριστιανών που θα απομείνουν να πιστεύουν (αληθινά)

στον Θεό πριν το τέλος του κόσμου:


«Και στις ημέρες αυτής της μεγάλης θλίψης, από την οποία δεν θα σωζόταν κανείς άνθρωπος, αν για χάρη των εκλεκτών δεν

περικόπτονταν αυτές οι ημέρες, (σ’ αυτές τις ημέρες), οι πιστοί που θα έχουν απομείνει πρόκειται να βιώσουν οι ίδιοι,

κάτι σαν αυτό που βιώθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, όταν κρεμάμενος επί του Σταυρού, όντας τέλειος Θεός και τέλειος

άνθρωπος, αισθάνθηκε τον Εαυτό του τόσο εγκαταλειμμένο από τη Θεότητά Του, που κραύγασε προς αυτήν»: «Θεέ μου,

Θεέ μου, ίνα τι με εγκατέλειπες»; (Ματθ. 27:45).


«Οι τελευταίοι Χριστιανοί, θα βιώσουν στον εαυτό τους μία παρόμοια εγκατάλειψη της (ανθρώπινης) φύσης τους

από τη Χάρη του Θεού. Αλλά μόνο για μια πολύ σύντομη περίοδο, μετά το πέρας της οποίας, ο Κύριος δεν θα καθυστερήσει

να εμφανισθεί με όλη τη Δόξα Του, και με όλους τους Αγίους Αγγέλους μαζί Του».


«Και τότε θα ολοκληρωθεί σε όλη την πληρότητά του κάθε τι που προορίσθηκε προ των αιώνων από την προαιώνια βουλή

της Αγίας Τριάδος». (Είχε παλιότερα δημοσιευθεί στο Τhe Orthodox Word, 1973, Νο 50).


Οι άγιοι μάς βεβαιώνουν, με άλλα λόγια, ότι η αγωνιζόμενη Εκκλησία πρέπει και αυτή να βιώσει στη γη ό,τι και

το αρχέτυπό της, ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Στις έσχατες μέρες που αντιστοιχούν στη Σταύρωση του Κυρίου, το πιο οδυνηρό

θα είναι ότι οι πιστοί θα εγκαταλείπονται από συγγενείς και φίλους, όπως και ο Ιησούς εγκαταλείφθηκε τότε από

τους Μαθητές Του: «Τότε οι μαθηταί πάντες αφέντες αυτόν έφυγον».(Ματθ. 26:56).


Η δικαίωση των ευσεβών έρχεται όμως σύντομα, με τη 2α Παρουσία.


Αλλά, όπως πριν τον καιρό των Παθών, ο Ιησούς εισέρχεται θριαμβευτικά στα Ιεροσόλυμα, αντίστοιχα και η Εκκλησία

θα ζήσει την αναλαμπή της Ορθοδοξίας, η οποία ακολουθεί μετά τη «Μεγάλη Φωνή» του Λόγου που ανασταίνει τον

Ελληνορθόδοξο πολιτισμό, σαν άλλο Λάζαρο (ή Ελλάσαρο). Διότι σαν συνέπεια θείας επέμβασης: «Στο τέλος οι Χριστιανοί θα

νικήσουν» όπως προείπε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για την έκβαση του «Γενικού» ή 3ου παγκοσμίου πολέμου:


imdleo.gr

[XAPA]

Tα εκατό κατσίκια του Αγίου Σπυρίδωνα

(† 12 Δεκεμβρίου)



Κάποτε, ο άγιος Σπυρίδων πούλησε εκατό κατσίκια σε έναν ζωέμπορο σε μια τιμή που συμφώνησαν

και ο άγιος είπε στον αγοραστή να του δώσει τα χρήματα.

Εκείνος, γνωρίζοντας ότι ο Σπυρίδων ποτέ δεν μετρούσε χρήματα, του έδωσε ικανό ποσόν για ενενήντα εννέα κατσίκια

και έκρυψε τα χρήματα για το ένα, το εκατοστό.

Ο άγιος μέτρησε εκατό κατσίκια και του τα έδωσε.


Όταν όμως ο έμπορος και οι υπηρέτες του οδήγησαν έξω το κοπάδι, ένα απ’ τα ζώα, βελάζοντας γύρισε πίσω.

Αυτός το έδιωχνε αλλά εκείνο επέστρεφε. Όσο το έδιωχνε ξανά και ξανά, εκείνο γύριζε πάλι,

μη θέλοντας να πάει μαζί με τα άλλα κατσίκια.

Ο άγιος τότε πλησίασε τον έμπορο και ψιθύρισε στο αυτί του:

«Κοίταξε, παιδί μου, το ζωντανό δεν το κάνει τυχαία αυτό.

Μήπως τυχόν παρακράτησες την άξια του;».

Ο έμπορος ντράπηκε και ομολόγησε την αμαρτία του.

Μόλις πλήρωσε την ανάλογη τιμή που παρακράτησε,

το κατσικάκι έφυγε αμέσως και πήγε μαζί με τα άλλα ζώα του κοπαδιού.


Σε άλλη περίπτωση, συνέβη κάποτε να μπουν κλέφτες μέσα στο μαντρί του αγίου Σπυρίδωνα.

Αφού άρπαξαν όσα πρόβατα μπορούσαν, γύρισαν κι έκαναν να φύγουν,

αλλά μια αόρατη δύναμη τους κρατούσε, σαν καρφωμένους, στο ίδιο σημείο, και ήταν αδύνατον να κινηθούν.

Την αυγή ήλθε ο επίσκοπος να δει το κοπάδι του.

Βρίσκοντας εκεί τους κλέφτες, τους επέπληξε με ήπιο τρόπο και τους συμβούλευσε στο εξής

να πασχίζουν να ζουν με τους δικούς τους κόπους και όχι με κλοπές.

Πήρε μετά ένα πρόβατο και τους είπε: «Πάρτε αυτό για τον κόπο σας, για να μην πάει χαμένη η ολονύχτια αγρυπνία σας»·

και έτσι τους απέλυσε εν ειρήνη.


(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ο Πρόλογος της Αχρίδος, Δεκέμβριος, εκδ. Άθως, σ. 114-115, 118-119)

iconandlight

[XAPA]

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ – Το χρυσό φίδι που ζωντάνεψε



Μια μέρα, ένας πτωχός με μεγάλη οικογένεια χτύπησε την πόρτα της του Αγίου Σπυρίδωνα,

επισκόπου Τριμυθούντος της Κύπρου. Πλησίασε τον άγιο και με δάκρυα του ζήτησε ένα δάνειο.

Το ήθελε για να πληρώσει κάποιο χρέος του σ’ ένα πλούσιο, που απειλούσε να του πωλήσει

το μικρό σπίτι του που του το είχε βάλει ως ενέχυρο και που να έμενε μετά με την οικογένεια του ο δύσμοιρος.


Πόνεσε η καρδιά του Αγίου μπροστά στην θέα των δακρύων του πτωχού που σπάραζε για το μέλλον της οικογενείας του.

Ο στοργικός επίσκοπος στενοχωρημένος άρχισε να βηματίζει στην αυλή έξω από την οικεία του.

Ξαφνικά εκεί μπροστά του, πήρε το μάτι του ένα φίδι να σέρνεται μέσα στην πρασινάδα.

Σαν αστραπή πέρασε από τον νου του το ραβδί του Ααρών, που στο παλάτι του Φαραώ

τ’ αφήκε να πέσει στη γη κι έγινε φίδι.


Κι αμέσως άρχιζε να ψελλίζει «Ας ήταν, Κύριε, το φίδι αυτό να γινόταν χρυσάφι για τον πτωχό αυτόν οικογενειάρχη.

Ναί, Κύριε. Ας γινόταν χρυσάφι, για να βοηθηθεί το δυστυχισμένο αυτό πλάσμα σου», ξανάπε και σήκωσε το χέρι.

Το φίδι σταμάτησε. Κι ο άγιος έσκυψε και το πήρε.

Στο χέρι του το ερπετό της πτώσεως του ανθρώπου από τον ποθητό παράδεισο μεταμορφώθηκε

κι άστραψε τώρα, έγινε χρυσό.

O πτωχός γεμάτος χαρά πήρε το χρυσό φίδι κι έτρεξε και το έδωσε ως ενέχυρο στον πλούσιο.


Όταν αργότερα με τη βοήθεια του Θεού πλήρωσε το χρέος του, ο δανειστής του επέστρεψε το χρυσαφένιο ενέχυρο.

Κι ο πτωχός το πήρε και με δάκρυα ευγνωμοσύνης το γύρισε στον Άγιο .

Ο Άγιος Σπυρίδων αφού το έλαβε στα χέρια, έστρεψε τα μάτια στον ουρανό,

δόξασε τον Θεό για την άπειρη φιλανθρωπία του κι ύστερα το έριξε στη γη. Και ώ του θαύματος!

Το χρυσό φίδι ζωντάνεψε κι άρχισε να σέρνεται μπροστά στα μάτια του πτωχού μες τα χόρτα

έως ότου χάθηκε από τα μάτια τους



vimaorthodoxias

[XAPA]

«Εγώ είμαι αυτός που φροντίζεις και κάθε απόβραδο μου ανάβεις το καντήλι»


Αναφέρει ο Αρχιμ. Γρηγόριος Δοχειαρίτης:



«Η γριά Στυλιανή, που είχε υπό την φροντίδα της το δισυπόστατο ναό του Αγίου Σπυρίδωνος (στην Πάρο),

διακρινόταν για την ευλάβειά της, τη σοβαρότητα και τη σεμνότητα του ήθους της.

Είχε ζήσει για χρόνια στην ξενιτειά μα τίποτε δεν είχε αλλάξει πάνω της, μήτε η κόμμωση,

μήτε η ενδυμασία – παλαιικιά γυναίκα και στην εμφάνιση και στους τρόπους.

Πολλά χρόνια χήρα, μύριζε λιβάνι και κερί.

Στις βεγγιέρες είχε το δικό της λόγο, που δεν τον άκουσε, αλλά τον έζησε.


Εδιηγείτο, λοιπόν: «Την εποχή κατά την οποία η ελονοσία μάστιζε τον κόσμο,

βγήκα μια φεγγαρόλουστη νύχτα προς νερού μου.

Βλέπω μπρος στα χαλάσματα του σπιτιού μας γέροντα με ψάθινο σκουφάκι να μαζεύει σκουπίδια

και κάθε άχρηστο και βρώμικο πράγμα. Τον πλησίασα και σεβαστικά τον ρώτησα:


– Τι κάνεις αυτού, Γέροντα;

Και μου αποκρίθηκε:

– Καθαρίζω τον τόπο, γιατί όλοι θα απολεσθήτε από την βρωμισιά.

Πες στον πρόεδρο, στα στάσιμα νερά να φυτέψει ευκαλύπτους, να καθαρισθεί το χωριό και να ρίξει παντού άφθονο ασβέστη.

– Ποιος είσαι συ, που τόσο πολύ μας αγαπάς, που και τη νύχτα εργάζεσαι για τη ζωή μας;

– Είμαι αυτός που φροντίζεις και κάθε απόβραδο μου ανάβεις το καντήλι. Γείτονάς σου είμαι και δεν με γνωρίζεις».

Κι έγινε άφαντος. Πράγματι η κυρά Στυλιανή είπε στον πρόεδρο ότι της συνέστησε ο Άγιος Σπυρίδων.

Πολλοί απ’ τους ευκαλύπτους υπάρχουν και σήμερα εις μαρτύριον του θαύματος του Αγίου».



από το βιβλίο: «Τα θαυμάσια του Θεού» – Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ (Άστρος Κυνουρίας 2014)

simeiakairwn