Ωφέλιμες Διδαχές

[XAPA]

Άγιος Πορφύριος:

Θεραπεύει τον καρκίνο, λέει την αιτία του, δίνει οδηγίες για αποτροπή του!


Η αδελφή μου, η Κατερίνα, αρρώστησε κι εκείνη από καρκίνο.

Ο Γέροντας (ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης) της συνέστησε κάποιον γιατρό και της είπε

να βρει το όνομά του από τον τηλεφωνικό κατάλογο.

Πράγματι, τον βρήκε, επικοινώνησε μαζί του και τελικά έκανε εγχείρηση,

κατά την οποία της αφαίρεσαν τον μαστό.


Νομίσαμε όλοι ότι ξεπεράστηκε, όμως, μετά από λίγους μήνες,

πρήστηκε ο άλλος μαστός και πονούσε φοβερά.

Πήγε στους γιατρούς, έκανε τις απαιτούμενες εξετάσεις και ήταν πάλι θετικές σε καρκίνο.

Ήρθε, λοιπόν, μια μέρα στο σπίτι μου και μου είπε τα άσχημα νέα:


– Ξέρεις, αδελφέ μου, τώρα δεν την γλιτώνω.

Είναι θετικό είπαν οι γιατροί. Ε, πια, λίγη θα είναι η ζωή μου.

Της είπα να μη στενοχωριέται, διότι οι γιατροί κάνουν μερικές φορές λάθος διάγνωση,

και προσπάθησα να της δώσω κουράγιο.

Της πρότεινα επίσης να πάμε στον Γέροντα και να κάνουμε ό,τι μας πει.


Όταν φτάσαμε είπα στον Γέροντα:

– Ήρθα με την αδελφή μου, που είναι άρρωστη για να την σταυρώσεις.

– Όχι εγώ, όχι εγώ. Ο Χριστός, απάντησε εκείνος και γύρισε προς τον τοίχο.

Εγώ επέμεινα:

– Αν βάλεις το άγιο χέρι σου επάνω εκεί που πονάει θα φύγει ο πόνος.


Και πάλι ο Γέροντας απάντησε:

– Ο Χριστός! Ο Χριστός, όχι εγώ ο αμαρτωλός.

Καθώς ήταν στραμμένος προς τον τοίχο, ακούγαμε που κάτι ψέλλιζε.

Γύρισε μετά από λίγα λεπτά προς εμάς και είπε προς την αδελφή μου:

– Οδήγησέ μου το χέρι κατ’ εκεί που σε πονάει.


Ο Γέροντας άπλωσε το άγιο χέρι του, με προτεταμένο τον δείκτη του αριστερού χεριού.

Η αδελφή μου έκανε να τον αγγίξει, μα πριν προλάβει να πιάσει ολόκληρο το δάκτυλό του

με την παλάμη της έπαθε κάτι σαν ηλεκτροπληξία.

Τα χέρια της έτρεμαν, εκινούντο γύρω-γύρω στον αέρα για μισό λεπτό. Ίσως και περισσότερο.

Ξαφνικά ο Γέροντας τραβάει απότομα το χέρι του και αρχίζει να την σταυρώνει στο κεφάλι.

Η αδελφή στεκόταν αμίλητη και συγκινημένη. Το ίδιο και εγώ.


Ο Άγιος, αφού της διηγήθηκε τη ζωή της από τότε που ήταν μικρό παιδί,

κατέληξε πως η αρρώστιά της οφειλόταν στη στενοχώρια.

Τελικά την συμβούλεψε τι θα έπρεπε να κάνει πλέον, για να μην την ξαναβρεί η ασθένεια.

Της είπε να είναι κοντά στον Χριστό, να εξομολογείται, να κοινωνάει, να βοηθάει τους συνανθρώπους της.

Έκτοτε έγινε τελείως καλά. Ο καρκίνος εξαφανίστηκε και δεν την ξαναενόχλησε.


Από το βιβλίο του Παρασκευά Λαμπρόπουλου, “Οι εμπειρίες μου κοντά στον Άγιο Πορφύριο”,
των εκδόσεων Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος.


pemptousia

[XAPA]

Κάθε στιγμή: Ευχαρίστησε τον Θεό!


“Για όσα έλαβες από τον Θεό, ευχαρίστησέ Τον. Για όσα δεν θα λάβεις ποτέ, δόξασέ Τον! Να δοξάζετε πάντοτε τον Θεό. Συνέβησαν καλά; Δόξασέ τον και τα καλά παραμένουν. Συνέβησαν θλίψεις; Δόξασέ τον και οι θλίψεις ξεπερνιούνται…“


Δύσκολες στιγμές: Ψάξε τον Θεό!


Ήσυχες στιγμές: Λάτρεψε τον Θεό!


Οδυνηρές στιγμές: Εμπιστέψου τον Θεό!


Απελπιστικές στιγμές: Έλπιζε στον Θεό!


Αντίξοες στιγμές: Ακούμπα στον Θεό!


Μοναχικές στιγμές: Μίλα στον Θεό!


Ταραγμένες στιγμές: Κοίταξε τον Θεό



simeiakairwn

[XAPA]

Μάνα, αν ήξερες πόσο μας αγαπά ο Θεός εμάς τους ανθρώπους!


Ένα καλόψυχο παλληκάρι που είχε αλιευτικό καΐκι και ψάρευε στον Πατραϊκό κόλπο και στο Ιόνιο πέλαγος,

έφυγε αιφνίδια για την άλλη ζωή πριν λίγα χρόνια.

Ήταν πολύ ελεήμων.


Όταν το πρωί γύριζε από το ψάρεμα, πριν πάει στο μαγαζί , πήγαινε σε φτωχογειτονιές και έδινε σε φτωχές οικογένειες ψάρια!

Καταλαβαίνει κανείς πόσο πόνεσαν όλοι στον αποχωρισμό του και ιδιαίτερα οι γονείς και τ’ αδέλφια του.

Όμως πιστοί άνθρωποι καθώς είναι, δεν κλονίστηκε η Πίστη τους στην αγάπη του Θεού.

Μάλλον ενισχύθηκε όταν αξιώθηκε η καλή του μητέρα να δει σε ενύπνιο τον νέο,

μέσα στο φως και την χαρά του Θεού να την διαβεβαιώνει για την αγάπη του Χριστού.


Τέσσερις φορές της επανέλαβε την φράση:

- Μάνα, αν ήξερες πόσο μας αγαπά ο Θεός εμάς τους ανθρώπους!


Ποιος ξέρει τι βλέπει και τι θαυμάζει η ωραία αυτή ψυχή επάνω στους Ουρανούς…

Θα έπρεπε να μας πείθει για αυτήν την Αγάπη η Δημιουργία μέσα στην οποία εκτυλίσσεται η ζωή μας,

η Πρόνοια και η Προστασία του Θεού σε εμάς, και το αποκορύφωμα της Σταυρικής Του Θυσίας…

Στην εποχή μας δε, και …η υπομονή που κάνει μαζί μας!


Παρ’ όλα αυτά, για να μας βοηθήσει ακόμη περισσότερο, παραχωρεί και μηνύματα απ’ τον Ουράνιο κόσμο.

Και “οι κεκοιμημένοι μαρτυρούν και επιβεβαιώνουν την ασύνορη αυτή αγάπη”!

Είθε να την νοιώσουμε όλοι μας και ν’ ανταποκριθούμε. Αμήν.



Από το βιβλίο: «ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Ουράνια μηνύματα
Θαυμαστά γεγονότα»
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ
ΔΩΡΙΔΑ 2009


πηγή: proskynitis

[XAPA]

O παπαγάλος και ο σοφός (Υπέροχο δίδαγμα)



Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος που του άρεσε να ακούει τη διδασκαλία κάποιου σοφού,

ποτέ όμως δεν έμπαινε στον κόπο να κάνει πράξη τα όσα άκουγε.

Όταν ο παπαγάλος του, ο οποίος μπορούσε να μιλάει καλά, τον ρώτησε πού πήγαινε κάθε μέρα,

εκείνος απάντησε ότι επιθυμούσε να μάθει περισσότερα για τον Θεό και την ελευθερία.

Αυτός ήταν και ο λόγος που πήγαινε να ακούσει τα λόγια του σοφού.


Ο παπαγάλος τότε τον έβαλε να ρωτήσει τον σοφό πώς θα μπορούσε κι εκείνος να απελευθερωθεί.

Ο άνθρωπος λοιπόν έκανε την ερώτηση του παπαγάλου στον σοφό, ο οποίος αμέσως έπεσε κάτω στο έδαφος

σαν να λιποθύμησε ξαφνικά.

Όσοι ήταν μαζεμένοι τριγύρω θύμωσαν πολύ μαζί του που τόλμησε να κάνει μια τέτοια ερώτηση

και του ζήτησαν να φύγει αμέσως.


Όταν επέστρεψε στο σπίτι, διηγήθηκε στον παπαγάλο όλη την ιστορία.

Το επόμενο πρωί βρήκε τον παπαγάλο ακίνητο μέσα στο κλουβί του.

Ο άνθρωπος υπέθεσε ότι ήταν νεκρός και άνοιξε το κλουβί για να τον βγάλει έξω.

Ο παπαγάλος πέταξε αμέσως στο κλαδί ενός δέντρου και του είπε:

«Ακολούθησα τα λόγια του σοφού και τώρα είμαι ελεύθερος.

Καλό θα ήταν να εφαρμόζεις κι εσύ τις οδηγίες του».


Πολλές φορές ακολουθούμε ένα μονοπάτι και το μόνο που κάνουμε είναι να αποθηκεύουμε ως πληροφορίες

τα όσα μαθαίνουμε “παπαγαλίζοντας” τη θεωρία του.

Κανένα μονοπάτι όμως δεν έχει νόημα εάν αυτά που μαθαίνουμε δεν τα εφαρμόζουμε στην πράξη.



synodoiporia.blogspot.gr

[XAPA]

Η θυσία του άθεου Βασιλιά

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα


Κάποτε ένας άπιστος βασιλιάς συναντήθηκε με έναν πάμφτωχο καλόγερο ασκητή.

Και του λέει ο βασιλιάς:

- Θαυμάζω γέροντα την μεγάλη άσκηση και θυσία που κάνεις!

Θυσιάζεις όλη σου τη ζωή στο Θεό, που είναι αμφίβολο αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.


Ο ασκητής ακούγοντάς τον, μειδίασε και του είπε:

- Και εγώ μεγαλειότατε θαυμάζω την δική σου άσκηση και θυσία που κάνεις, η οποία είναι πολύ μεγαλύτερη από την δική μου!

- Είναι δυνατόν αυτό; του είπε με απορία ο βασιλιάς. Ποιά θυσία κάνω εγώ, που είναι μάλιστα μεγαλύτερη και από την δική σου;


- Εγώ μεγαλειότατε, του λέει ο ασκητής, θυσιάζω την πρόσκαιρη ζωή, για να κερδίσω την αιώνια.

Ενώ εσύ θυσιάζεις την αιώνια ζωή, για να χαρείς την πρόσκαιρη. Ποιός λοιπόν από εμάς τους δύο κάνει μεγαλύτερη θυσία;

Ο βασιλιάς προβληματίστηκε.

''Εάν μία τοις χιλίοις, υπάρχει άλλη ζωή, τί θα απογίνω;'' σκέφτηκε.

Το αποτέλεσμα ήτανε να έρθει ''εις εαυτόν'' και σιγά — σιγά με την διακριτική καθοδήγηση του ασκητή,

άλλαξε τρόπο ζωής και μετανόησε.



Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

apantaortodoxias

[XAPA]

“Θα διαβάζεις μια σελίδα από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα. Αλλά κάθε μέρα!”


Ρώτησε μία κυρία τον Άγιο Πορφύριο:

– Γέροντα, είναι εύκολο να αγιάσεις;

– Ου, λέει, πάρα πολύ εύκολο!

– Και τι να κάνω; λέει

– Θα διαβάζεις μια σελίδα από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα. Αλλά κάθε μέρα!


Και στο βιβλίο του το γράφει αυτό, στο “Βίος και λόγοι” ότι είναι πάρα πολύ σπουδαίο να διαβάζουμε την Καινή Διαθήκη.

Οι περισσότεροι είμαστε Χριστιανοί, διαβάζουμε τις οδηγίες του καινούργιου μας αυτοκινήτου, του καινούργιου μας πλυντηρίου

αλλά την Καινή Διαθήκη δεν την έχουμε διαβάσει.


Έλεγε λοιπόν ο Άγιος Πορφύριος: “Μία σελιδούλα κάθε μέρα! Κάθε μέρα να διαβάζουμε”.

Μπορεί κάποια μέρα να έχει όρεξη κανείς να διαβάσει 10 σελίδες. Να διαβάσει 10 σελίδες αλλά την άλλη μέρα πάλι μία.

Όχι διάβασα 10 σελίδες και για 10 μέρες δε διαβάζω.


Το θεωρούσε ο Άγιος πάρα πολύ σπουδαίο γι’ αυτό και στο βιβλίο του “Βίος και λόγοι” λέει ότι αν διαβάζουμε μία σελίδα

από την Καινή Διαθήκη κάθε μέρα, σε ένα χρόνο θα δούμε αλλαγές στην ψυχή μας που ούτε τις φανταζόμαστε.

Είναι ο ευκολότερος τρόπος να μπει ο Χριστός στην καρδιά μας.



π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης, ιατρός του Αγίου Πορφυρίου.

(Από την ομιλία στις 2/12/2021 στην αίθουσα της Μητροπόλεως Λεμεσού)


simeiakairwn

[XAPA]

Διδακτικό περιστατικό: Όταν ένα παιδί βλασφημεί...


Του αγίου Γρηγορίου του Διαλόγου



Πέτρος: Επειδή, άγιε δέσποτα, το ανθρώπινο γένος έχει υποδουλωθεί σε πολλά και αμέτρητα πάθη,

υποθέτω ότι στο μεγαλύτερο μέρος της η επουράνια Ιερουσαλήμ θα γεμίσει από νήπια.


Γρηγόριος: Δεν αμφιβάλλουμε ότι όλα τα βαφτισμένα νήπια, τα οποία πεθαίνουν σε ηλικία που ακόμη δεν μιλούν,

πηγαίνουν στη βασιλεία των ουρανών. Δεν πρέπει όμως να πιστέψουμε το ίδιο και για όσα αρχίζουν να μιλούν·

γιατί σε πολλά τέτοια νήπια η θύρα της ουράνιας βασιλείας κλείνεται και εξαιτίας των γονιών τους,

αν τα ανατρέφουν με κακό τρόπο.


Κάποιος από την πόλη μας, γνωστός σε όλους, πριν από τρία χρόνια είχε έναν γιο, πέντε χρόνων νομίζω.

Του είχε μεγάλη αδυναμία και τον ανέτρεφε χωρίς αυστηρότητα· έτσι το παιδί αυτό πήρε τη συνήθεια,

όποτε ήθελε κάτι, να βλαστημά -και μόνο που το αναφέρω είναι επικίνδυνο- τη μεγαλοσύνη του Θεού.

Αυτό λοιπόν το παιδί χτυπήθηκε από το θανατικό που έγινε πριν από τρία χρόνια στην πόλη μας και κόντευε να πεθάνει.


Καθώς το κρατούσε ο πατέρας του στην αγκαλιά, όπως αναφέρουν όσοι ήταν εκεί παρόντες,

το παιδί είδε να έρχονται σε αυτό τα πονηρά πνεύματα και άρχισε να φωνάζει, τρέμοντας και κλείνοντας τα μάτια:

«Προστάτεψέ με, πατέρα, προστάτεψέ με».

Και με τις φωνές αυτές γύρισε το πρόσωπο στο στήθος του πατέρα, θέλοντας να κρυφτεί.


Βλέποντάς το ο πατέρας να τρέμει, το ρώτησε τι βλέπει, και το παιδί αποκρίθηκε:

«Μαύροι άνθρωποι ήρθαν και θέλουν να με πάρουν».

Και λέγοντας αυτά, αμέσως βλαστήμησε το όνομα του μεγάλου Θεού και στη συνέχεια ξεψύχησε.

Θέλοντας δηλαδή ο παντοδύναμος Θεός να δείξει για ποιο αμάρτημα το παιδί παραδόθηκε σε τέτοιους δεσμοφύλακες,

το οποίο, όσο ζούσε, ο πατέρας του δεν θέλησε να το εμποδίσει, παραχώρησε να το επαναλάβει όταν πέθαινε.


Και το παιδί αυτό ο Θεός, που με την ευσπλαχνία του το ανεχόταν να ζει βλαστημώντας,

παραχώρησε με δίκαιη κρίση να βλαστημήσει και όταν πέθαινε, για να καταλάβει τη δική του αμαρτία ο πατέρας,

ο οποίος, αδιαφορώντας για την ψυχή του μικρού του γιου,

ανέθρεψε για τη γέεννα της φωτιάς έναν αμαρτωλό όχι μικρό, αλλά μεγάλο.



Από το Γεροντικό

Έλεγαν οι γέροντες: «Παιδαγωγήστε τα παιδιά, αδελφοί, για να μη σας παιδέψουν αυτά».



impantokratoros.gr

[XAPA]

Ο «Παπουλάκος» και η διάσημη μάγισσα


~ Στο Γεωργίτσι της Μάνης, περί το 1850 ήταν μια διάσημη μάγισσα. Ήταν πληγή της περιοχής. Την έτρεμαν οι παντες.

Κάποτε όμως, την συνάντησε ο άγιος μοναχός και ιεροκήρυκας Χριστόφορος Παπουλάκος.

Της επετέθει με την μαγκούρα του και την τσάκισε στο ξύλο. Έκθαμβοι οι Μανιάτες κοίταζαν τον Γέροντα:


«Τι με κοιτάζετε;» τους λέει «και γιατί την φοβόσαστε αυτή την βρωμουναίκα;

Να σας το πω εγώ. Φοβάσθε διότι λιγόστεψε η πίστη σας και παρατήσατε τον δρόμο του Χριστού.

Διατί τάχα δεν την φοβούμαι εγώ; Ούτε πιο γερός από σας είμαι ούτε πιο νέος.

Δεν είναι το μυαλό και τα χέρια, που μου έδωσαν την δύναμη να χτυπήσω με τούτο το ραβδί

κατακέφαλα τον σατανά την ώρα που έκανε τα μάγια του, αλλ’ ο Χριστός.


Μονάχα όταν γυρίσετε στον Χριστό θα σπάσετε τις δαιμονικές κλωστές, με τις οποίες οι μάγισσες κυκλώνουν

τα σπίτια σας και δένουν τους άνδρες σας και βασκαίνουν τα παιδιά σας.

Όμως τα μάγια της και οι δαίμονες, που την βοηθούν, στάθηκαν ανήμποροι να την γλυτώσουν απ’ το ραβδί μου…

Αν πορευθείτε και σεις κατά τον λόγο του Χριστού, τότε η κλωστή που σας δένει θα κοπεί

και το Γεωργίτσι θ’ ανασάνει ελεύθερο.


Ανάψατε όλα τα σβηστά καντήλια, που προσμένουν στα εξωκκλήσια και στ’ αφανησμένα μοναστήρια.

Δράμετε όλοι στην Εκκλησία σας. Μονιάσετε.

Κάμνετε δικό σας τον πόνο του διπλανού σας και αγρυπνήσατε στο προσκέφαλο του αρρώστου.

Ταϊστε τους πεινασμένους, ποτίστε τους διψασμένους. Ντύσατε τους γυμνούς. Και τα μάγια

θα σκορπιστούν στους τέσερις ανέμους.


Μάγια θα πει η λειψή πίστη. Οι μάγισσες δεν μπορούν να βάλουν το πόδι τους στον αγρό του Χριστού.

Τα μάγια μόνο στα ρημαγμένα και παρατημένα χωράφια βλαστάνουν.

Κανένα μη φοβάστε, εφ’ όσον στην καρδιά σας βρίσκεται ο Χριστός«.

Η μάγισσα εν’ τω μεταξύ έφυγε σε άλλα χωριά και κρύφτηκε από το φόβο της!



από το βιβλίο: «Ο Χριστός νικάει τα μάγια» του Αρχιμανδρίτη π.Παύλου Κ. Ντανά (Αγρίνιο 2014).


simeiakairwn

[XAPA]

Η Θεοπτία του Αγίου Παϊσίου:

«Έγώ ειμί η Ανάστασις και η ζωή. Ο πιστεύων εις εμέ, κάν αποθάνη, ζήσεται»


Ἀπό τό βιβλίο: Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου



Διηγήθηκε ὁ Γέροντας: «Ἀπό ἕνδεκα χρονῶν διάβαζα βίους Ἁγίων καί ἔκανα νηστεῖες καί ἀγρυπνίες.

Ὁ ἀδελφός μου ὁ μεγαλύτερος ἔπαιρνε καί ἔκρυβε τούς βίους. Δέν κατάφερε τίποτε. Πήγαινα στό δάσος καί συνέχιζα.

Κάποιος φίλος τοῦ τότε, ὁ Κώστας, τοῦ εἶπε: «Θά σου τόν κάνω νά τά παρατήση ὅλα»

Ἦρθε καί μοῦ ἀνέπτυξε τήν θεωρία τοῦ Δαρβίνου.


Κλονίστηκα τότε καί εἶπα: «Θά πάω νά προσευχηθῶ καί, ἄν ὁ Χριστός εἶναι Θεός, θά μοῦ παρουσιαστή νά πιστέψω.

Μιά σκιά, μιά φωνή, κάτι θά μου δείξει». Τόσο μούκοβε.

Πῆγα καί ἄρχισα μετάνοιες καί προσευχή γιά ὧρες, ἀλλά…τίποτε. Στό τέλος τσακισμένος σταμάτησα.»


Μοῦ ἦρθε τότε στήν σκέψη κάτι πού μοῦ ‘χέ πεῖ ὁ Κώστας:

«Παραδέχομαι ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ἕνας σπουδαῖος ἄνθρωπος, δίκαιος, ἐνάρετος, τόν ὁποῖο ἐμίσησαν ἀπό φθόνο

γιά τήν ἀρετή του καί τόν καταδίκασαν οἱ συμπατριῶτες του».

Τότε εἶπα: «Ἀφοῦ εἶναι τέτοιος, καί ἄνθρωπος νά ἦταν, ἀξίζει νά τόν ἀγαπήσω, νά τόν ὑπακούσω καί νά θυσιασθῶ γι’ Αὐτόν.

Δέν θέλω οὔτε παράδεισο οὔτε τίποτε. Γιά τήν ἁγιότητά του καί τήν καλωσύνη του ἀξίζει κάθε θυσία».

(Καλός λογισμός καί φιλότιμο).


Ὁ Θεός περίμενε τήν ἀντιμετώπισή μου. Ὕστερα ἀπό αὐτό παρουσιάσθηκε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μέσα σέ ἄφθονο φῶς.

Φαινόταν ἀπό τήν μέση καί πάνω. Μέ κοίταξε μέ πολλή ἀγάπη καί μοῦ εἶπε:

«Ἐγώ εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνη, ζήσεται»

(Ἰω. 11:25).

Τά λόγια αὐτά ἦταν γραμμένα καί στό Εὐαγγέλιο πού κρατοῦσε ἀνοικτό στό ἀριστερό χέρι Του.


Τό γεγονός αὐτό διέλυσε στόν δεκαπενταετῆ Ἀρσένιο τούς λογισμούς ἀμφιβολίας, πού τάραζαν τήν παιδική του ψυχή,

καί γνώρισε μέ την χάρι τοῦ Θεοῦ τόν Χριστό ὡς Θεό ἀληθινό καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

Βεβαιώθηκε γιά τόν Θεάνθρωπο, ὄχι ἀπό ἄνθρωπο ἤ ἀπό βιβλία, ἀλλά ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο, πού τοῦ ἀποκαλύφθηκε

καί μάλιστα σέ τέτοια ἡλικία.

Στερεωμένος πλέον στήν πίστη μονολογοῦσε: «Κώστα, ἅμα θέλης τώρα, ἔλα νά συζητήσουμε».



Ἀπό τό βιβλίο: Ἱερομονάχου Ἰσαάκ, ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ Παϊσιου ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, Στ’ ἔκδοσις, Ἅγιον Ὄρος,Ὅρος 2008, σελ. 50.
πηγή: orthodoxia-ellhnismos.gr

makkavaios

[XAPA]

Στα παλιά τα χρόνια έφτανε το «Κύριε, ελέησον» να κάνει θαύμα!


Μητροπολίτης Αυγουστίνος Καντιώτης


Που είνε ο Χριστός; Εδώ είνε ο Χριστός, μέσα στην εκκλησία!

Την ώρα που ακούγεται το ευαγγέλιο,

την ώρα που βγαίνουν τα άγια,

την ώρα που κρατάει ο παπάς το δισκοπότηρο,

την ώρα που κοινωνάς, εκεί είνε ο Χριστός. Ναι, αυτή είνε η πίστις μας.


Κάθε ψίχουλο και κάθε σταλαγματιά από το άγιο δισκοπότηρο είνε ο Χριστός μας. Το πιστεύεις;

Έλα στην εκκλησιά και φώναξε το «Κύριε, ελέησον».


Στη θεία λειτουργία το λέμε πολλές φορές. Από το «Ευλογημένη η βασιλεία…» μέχρι το «Δι᾿ ευχών…» πάνω από πενήντα φορές

λέμε το «Κύριε, ελέησον». Αλλά πως το λέμε; Δεν υπάρχει κατάνυξις και προσοχή.

Το λέγανε και πρίν διακόσα χρόνια, μά την ώρα που το λέγανε κλαίγανε (η δύναμη της προσευχής).


«Κύριε, ελέησον», έλεγε η χήρα.

«Κύριε, ελέησον», έλεγε το ορφανό,

«Κύριε, ελέησον», έλεγε ο σκλαβωμένος Έλληνας.

«Κύριε, ελέησον», έλεγε ο τσομπάνος.

«Κύριε, ελέησον», έλεγε ο χωριάτης.

«Κύριε, ελέησον», το έλεγαν όλοι.

Αλλά την ώρα που το λέγανε, το πίστευαν ακραδάντως. Τώρα δεν πιστεύουμε.


Στα παλιά τα χρόνια έφτανε το «Κύριε, ελέησον» να κάνη θαύμα. Έπεφτε λ.χ. ακρίδα στον κάμπο της Θεσσαλίας και δεν έμενε τίποτε.

Και πήγαιναν στα Μετέωρα, παίρνανε τα άγια λείψανα στα χέρια τους στην Καλαμπάκα και στα Τρίκαλα (είχανε αγάπη και ομόνοια

μεταξύ τους, νηστεύανε τρείς μέρες, δεν σμίγανε τα αντρόγυνα), και κάνανε λιτανεία και τα μικρά παιδιά φωνάζανε

«Κύριε, ελέησον»·

έ, δεν περνούσε μέρα, και ένας άνεμος έπαιρνε τις ακρίδες και τις έρριχνε μέσα στον Πηνειό ποταμό και δεν έμενε ούτε μία.

Να τι κάνει το «Κύριε, ελέησον», όταν κανείς πιστεύη πραγματικά.


Αλλού πάλι έπεφτε χολέρα και θέριζε τους ανθρώπους. Εκατό, διακόσοι νεκροί· δεν προλαβαίνανε ν᾿ ανοίγουν τάφους.

Και πάλι νηστεύανε, κάνανε λιτανεία με τα άγια λείψανα του αγίου Νικάνορος και άλλων αγίων, και βγαίνανε έξω στους κάμπους

και στα βουνά και παρακαλούσανε το Θεό, και η χολέρα κοβότανε με το μαχαίρι.


Και αλλού πάλι, που είχε ανομβρία και δεν έπεφτε σταλαγματιά και η γη ήτανε σαν το κεραμίδι, έβγαιναν πάλι έξω με τις εικόνες

και τα λείψανα και παρακαλούσαν.

«Κύριε, ελέησον» λέγανε με την καρδιά τους, και ο ουρανός έβρεχε και μούσκευε το χώμα.


Και αλλού, που γινόταν σεισμός, γονατίζανε και προσευχότανε. «Κύριε, ελέησον» λέγανε, και σταματούσε ο σεισμός.

Δεν είνε παραμύθια αυτά· τα θυμούνται οι μεγαλύτεροι.

Ζωντανή είναι η θρησκεία μας· αρκεί μόνο να έχουμε δυνατή πίστη..


simeiakairwn